Co obejrzeć na Netflix w kwietniu 2026? Wybrałam 10 najciekawszych premier: od romantycznych seriali po pełne napięcia thrillery
Kwiecień na Netflix zaczyna się z przytupem: już 2 kwietnia platforma stawia na miks serialowych powrotów i filmów, które idealnie sprawdzą się na jeden intensywny wieczór. Na tym jednak nie koniec. Co gigant streamingu szykuje na resztę miesiąca?
Kwietniowy kalendarz premier na Netflix nie zostawia złudzeń: ten miesiąc został zaplanowany z precyzją. Obok wyczekiwanych kontynuacji pojawiają się też filmowe tytuły idealne na szybki, intensywny seans. Są powroty wyczekiwane miesiącami, są też filmy, które wciągają od pierwszej sceny i nie puszczają do napisów końcowych. Od emocjonalnego chaosu w „XO, Kitty” po survivalowy thriller z Charlize Theron – nadchodzące tygodnie naprawdę nie zostawią przestrzeni na nudę. Kwiecień 2026 na Netflix. Po te tytuły warto sięgnąć „XO, Kitty” sezon 3 3. odsłona „XO, Kitty” pojawi się w streamingu na samym początku kwietnia i ponownie zabiera widzów do Seulu, gdzie Kitty wraca do Korean Independent School of Seoul na ostatni rok. Miało być spokojniej, dojrzalej i bardziej świadomie; ale zamiast tego pojawiają się kolejne emocjonalne komplikacje. Relacja z Min Ho wciąż balansuje między napięciem a niedopowiedzeniem, a rodzinne odkrycia tylko podkręcają stawkę, zmieniając sposób, w jaki Kitty patrzy na swoją przyszłość. Premiera: 2 kwietnia View oEmbed on the source website „Lęk pierwotny” Klasyczny thriller sądowy, który trafi na Netflix 2 kwietnia, to historia o tym, jak cienka jest granica między prawdą a manipulacją. Martin Vail, charyzmatyczny adwokat, bierze na siebie obronę młodego chłopaka oskarżonego o brutalne morderstwo biskupa. Sprawa szybko przestaje być oczywista, a napięcie buduje się nie tyle w sali sądowej, co w psychologicznej grze między bohaterami. Premiera: 2 kwietnia View oEmbed on the source website „Czterej bracia” To jedna z tych historii, gdzie żałoba szybko zamienia się w gniew. Czterej adopcyjni bracia wracają do rodzinnego miasta, by pochować kobietę, która ich wychowała — i niemal od razu odkrywają, że jej śmierć nie była przypadkiem. Śledztwo prowadzi ich w coraz bardziej niebezpieczne rejony, a film balansuje między dramatem rodzinnym a bezkompromisowym thrillerem o zemście. Premiera: 2 kwietnia View oEmbed on the source website „Lot” Bohater czy winny? „Lot” opowiada historię pilota, który dokonuje niemożliwego i ratuje pasażerów podczas katastrofy lotniczej, ale zaraz po tym trafia w sam środek medialnego i prawnego chaosu. Im więcej wychodzi na jaw, tym bardziej obraz bohaterstwa zaczyna się kruszyć. To intensywny dramat o odpowiedzialności, uzależnieniu i tym, jak szybko narracja może się odwrócić. Premiera: 2 kwietnia View oEmbed on the source website „Wysokie fale” sezon 3 3. sezon „Wysokich fal” ponownie przenosi akcję do luksusowego Knokke, gdzie za perfekcyjnymi fasadami kryją się emocjonalne rany. Louise mierzy się z chorobą afektywną dwubiegunową, Alex próbuje uciec od cienia ojca, a relacje między bohaterami stają się coraz bardziej napięte. Serial pokazuje, że pieniądze nie chronią przed chaosem — czasem wręcz go pogłębiają. Premiera: 3 kwietnia View oEmbed on the source website „Gangi Galicji” sezon 2 2. sezon „Gangów Galicji” wraca 3 kwietnia i znów zanurza widza w rzeczywistości przemytu, rodzinnych sekretów i niebezpiecznych wyborów. Minęły trzy lata, ale przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Ana i Daniel trafiają na przeciwnych biegunach konfliktu, a ich historia staje się jeszcze bardziej osobista i jeszcze bardziej ryzykowna. Premiera: 3 kwietnia View oEmbed on the source website „Thrash” Katastroficzne kino w wersji, która nie daje odetchnąć. „Thrash” pokazuje nadmorskie miasto zniszczone przez huragan piątej kategorii, gdzie zalane ulice stają się areną walki o przetrwanie. Problem w tym, że wraz z wodą pojawia się nowe zagrożenie: rekiny. To szybkie, intensywne widowisko i gra na czystym napięciu. Premiera: 10 kwietnia View oEmbed on the source website „Przypływ” sezon 3 Finałowy sezon portugalskiego hitu zamyka historię osadzoną w surowym krajobrazie Azorów. To opowieść o konsekwencjach wyborów, które trudno cofnąć, i świecie, gdzie przypadek może zmienić wszystko. Ostatnie odcinki mają domknąć wszystkie wątki i zostawić widzów z poczuciem, że nic nie było tu czarno-białe. Premiera: 10 kwietnia View oEmbed on the source website „Rozgrywająca” sezon 2 Isla Gordon wraca w 2. sezonie „Rozgrywającej”, próbując utrzymać kontrolę nad rodzinną drużyną koszykówki i własnym życiem. Sport miesza się tu z biznesem, a prywatne relacje wchodzą na parkiet razem z zawodnikami. To historia o ambicji, presji i próbie udowodnienia swojej wartości w świecie, który nie zawsze daje drugie szanse. Premiera: 23 kwietnia View oEmbed on the source website „Apex” („Alfa”) 24 kwietnia Netflix stawia na survivalowy thriller z najwyższej półki. „Apex”, znany też jako „Alfa”, rozgrywa się w dzikich przestrzeniach Australii i łączy spektakularne zdjęcia z napięciem, które nie schodzi ani na chwilę. W rolach głównych Charlize Theron i Taron Egerton, a za kamerą Baltasar Kormákur: będzie to kino intensywne, surowe i wizualnie dopracowane. Premiera: 24 kwietnia View oEmbed on the source website
Na co do kina? Te 3 filmy dla niepowtarzalnych efektów i dźwięku trzeba zobaczyć na dużym ekranie
Wśród setek premier i ogólnodostępnym streamingu trudno wybrać, co warto zobaczyć w kinie. Te 3 filmy zachwycają efektami, dźwiękiem i klimatem, który na domowym ekranie po prostu nie działa - warto dać się im ponieść.
Liczny repertuar w kinach, który co chwilę się zmienia i ogrom filmów i seriali dostępnych w streamingu sprawia że, coraz trudniej zdecydować, co warto zobaczyć na dużym ekranie. Są jednak tytuły, których nie można przegapić - na które warto wybrać się do kina, wydać trochę na bilety (ostrzegam: popcorn w kinach jest obecnie droższy niż dwa seanse!) i doświadczyć tego, nad czym ekipy filmowe pracowały latami. Małe ekrany komputerów czy telefonów, choć wygodne, spłaszczają to, co w kinie najważniejsze: klimat, drobne elementy pracy tysięcy ludzi, detale światła, dźwięku, emocji. I może warto przypomnieć rolę jaką pełni kino? Bo czyż nie o to chodzi, by choć na chwilę oderwać się od codzienności, zostawić pracę, pranie, gotowanie, problemy z dziećmi i spojrzeć „w gwiazdy” przez dwie godziny z 24, które ma doba? Wybrałam dla was trzy tytuły, które moim zdaniem najlepiej pokazują, jak kino w dużym formacie potrafi przenieść widza w zupełnie inny świat - i których doświadczenie w domu na mniejszym ekranie - nie odda w pełni tego, o co w nich naprawdę chodzi. „Testament Ann Lee” wizualna i muzyczna baśń o „żeńskim Chrystusie” „Testament Ann Lee” to historyczny dramat opowiadający o charyzmatycznej przywódczyni ruchu Szejkersów, którą jej zwolennicy uważali za żeńskiego Chrystusa. W roli głównej Amanda Seyfried, a u jej boku Thomasin McKenzie i Lewis Pullman, wprowadzają widza w świat duchowej podróży Lee, jej walki o równość i wizję utopijnego społeczeństwa. Reżyseruje Mona Fastvold, a historia balansuje między biografią a epickim dramatem społecznym. Pod względem wizualnym film zachwyca już od pierwszych kadrów. Zdjęcia kręcone na taśmie 70 mm nadają scenom niemal sakralny, malarski charakter. Surowe wnętrza, światło świec, minimalistyczne kostiumy kontrastują z rytualnymi sekwencjami i chóralnymi aranżacjami, a muzyka Daniela Blumberga staje się niemal kolejnym bohaterem filmu. Efekty światła i dźwięku sprawiają, że historia hipnotyzuje i wciąga widza głęboko w swój klimat. Dlaczego warto wybrać się na seans? To kino, które angażuje wszystkie zmysły i długo działa po wyjściu z sali. To opowieść o ludziach, którzy wierzą w swoje ideały, i o pracy filmowców, która sprawia, że każdy detal ma znaczenie. View oEmbed on the source website „Tajny Agent” - nominowany do Oscara thriller z aktorem z „Narcos” Premiera „Tajnego Agenta” zaplanowana jest na 27 marca 2026 r. To brazylijski thriller, który łączy w sobie wartką akcję z obserwacją społeczną i polityczną. Wagner Moura, znany z serialu „Narcos”, wciela się w Marcela - technologicznego eksperta uwikłanego w sieć politycznych intryg i zagrożeń w czasie dyktatury wojskowej w Brazylii. Towarzyszą mu Maria Fernanda Cândido i Gabriel Leone. Film zdobył aż 4 nominacje do Oscara, co dodatkowo podkreśla jego rangę w tegorocznej ofercie kinowej. W warstwie wizualnej „Tajny Agent” zachwyca kontrastem barw i klimatu: gorące słońce Recife zestawiono z surowymi, realistycznymi sceneriami przemocy i zagrożenia. Kamera uwypukla detale twarzy i emocji bohaterów, a ambientowa ścieżka dźwiękowa potęguje napięcie i niepewność każdej sceny. Każdy wystrzał, krok i szept wydają się niemal namacalnie obecne w sali kinowej. Dlaczego warto? To kino, które nie tylko bawi i trzyma w napięciu, ale też stawia trudne pytania o moralność, społeczne ograniczenia i granice władzy. Widzowie poznają historię, która łączy thriller z dramatem społecznym i moralnym, wciągając w pełni w świat, który najlepiej doświadcza się na dużym ekranie. View oEmbed on the source website „Project Hail Mary” - kosmiczne doświadczenie dla zmysłów Premiera „Project Hail Mary” miała miejsce 20 marca 2026 r. Ryan Gosling wciela się w Rylanda Grace’a, biologa molekularnego, który budzi się samotnie na statku kosmicznym, nie pamiętając, kim jest ani jak się tam znalazł. Reżyserowie Phil Lord i Christopher Miller przenoszą bestsellerową powieść twórcy „Marsjanina” w przestrzeń kosmosu, łącząc emocjonalną historię z polotem gatunku jakim jest sci‑fi. To kino stworzone z myślą o dużym ekranie. Efekty wizualne kosmosu, statku i obcych form życia zachwycają rozmachem, a dźwięk - od pulsującej muzyki po ciszę kosmosu - potęguje wrażenie przestrzeni i izolacji. Każdy szczegół buduje napięcie i pozwala poczuć historię w całej jej skali. Dlaczego warto? To opowieść o ludzkiej determinacji i przyjaźni, ale też pokaz możliwości kina w kinie: duży ekran i systemy audio pozwalają na pełne doświadczenie świata, który twórcy tworzyli latami. Na domowym ekranie część magii, którą ten film serwuje - po prostu się gubi. View oEmbed on the source website Retro bonus - „Nagi Instynkt” ponownie w kinach I na koniec gratka dla fanów kina retro. Nie mogłam tego faktu pominąć - „Nagi Instynkt” wraca do kin. Dzieło Paula Verhoevena wyświetlane będzie w całej Polsce pod koniec marca i na początku kwietnia. To erotyczny thriller z 1992 roku, który natychmiast stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych filmów lat 90. W roli głównej Sharon Stone jako enigmatyczna pisarka Catherine Tramell oraz Michael Douglas jako detektyw Nick Curran, który zostaje wciągnięty w sieć manipulacji, namiętności i zbrodni. Film łączy mroczny kryminał z psychologiczną grą między bohaterami, trzymając widza w napięciu od początku do końca. Choć fabuła to klasyczna zagadka morderstwa - zamordowany muzyk i tajemnicza autorka powieści kryminalnych - to właśnie relacja bohaterów i ich gra w kotka i myszkę tworzy prawdziwą magię filmu. Od premiery wywoływał emocje i kontrowersje, a sukces kasowy ponad 350 milionów dolarów uczynił Sharon Stone symbolem femme fatale lat 90. Film stał się także ikoną popkultury dzięki napięciu, prowokacji i wyrazistym postaciom. Kultowa scena przesłuchania na długo weszła do historii kina jako symbol śmiałości i prowokacji w mainstreamowym thrillerze. Choć krytykowano go za przedstawienie seksualności i odbiór postaci LGBTQ+, wciąż jest punktem odniesienia dla gatunku thrillerów erotycznych. Powrót do kin w odświeżonej wersji 4K pozwoli widzom docenić każdy detal wizualny i dźwiękowy. A wyraziste postaci, napięcie i styl filmowy najlepiej działają na dużym ekranie. Nic dziwnego, że prawie 35 tysięcy osób na Filmwebie chce zobaczyć go w kinie. Ponad trzy dekady po premierze „Nagi instynkt” wciąż elektryzuje widzów. View oEmbed on the source website
„Peaky Blinders: Nieśmiertelny” trafia na Netflix. Na to domknięcie historii Tommy’ego Shelby czekaliśmy aż 4 lata [RECENZJA]
Z rozkazu Peaky Blinders - ten seans trzeba zaliczyć. Po latach ciszy Tommy Shelby wraca, by domknąć swoją historię. „Nieśmiertelny” to nie tylko finał, ale także emocjonalne rozliczenie, które poruszy nie tylko fanów kultowego serialu.
Od pierwszej sceny serialu byłam w nim całkowicie zanurzona - w świecie trzyczęściowych garniturów, kaszkietów, długich płaszczy i gorzko-karmelowego angielskiego Guinessa. Mogę wręcz powiedzieć, że Tommy Shelby i jego rodzina stali się częścią mojego życia. Kocham mroczne gangsterskie postacie, ale jeszcze bardziej kobiety, bez których cała machina Peaky Blinders nigdy by nie ruszyła. Kiedy nadszedł ostatni odcinek szóstego sezonu, łzy same spływały mi po policzkach - i tym razem bolało bardziej, bo to był koniec jednej z największych telewizyjnych przygód mojego życia. Cztery lata czekania. I jest film. Pierwszy dźwięk, pierwszy kadr - i już czujesz, że serce przyspiesza. Cillian Murphy/Tommy Shelby - tu sobie wybierzcie sami, którego z Panów wolicie bardziej i który bardziej sprawia, że ciężko wam złapać oddech - i gang Peaky Blinders znów jest na ekranach - powrót, na który czekaliśmy. Ja już widziałam i powiem wam - ciarki gwarantowane. Świat Peaky Blinders wita was z powrotem. Gotowi na ponowną jazdę bez trzymanki z Tommym Shelby? „Peaky Blinders - Nieśmiertelny” - o czym jest film? Akcja filmu przenosi nas do 1940 roku - świata zupełnie innego niż ten, który zostawiliśmy w finale serialu. II wojna światowa nie jest tu tylko tłem, ale żywym organizmem: chaotycznym, brutalnym i pełnym niepewności. W tej rzeczywistości odnajdujemy Tommy’ego Shelby’ego, granego przez genialnego Cilliana Murphy'ego - już nie jako bezwzględnego lidera gangu, ale człowieka, który próbuje odnaleźć sens po wszystkim, co stracił. To, co kiedyś było jego siłą - chłód, kalkulacja, zdolność do podejmowania najtrudniejszych decyzji - dziś ciąży jak balast. Tommy jest cieniem samego siebie, zawieszonym gdzieś pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. I choć próbuje uciec od świata, to świat - jak to w „Peaky Blinders” - ponownie go odnajduje. View oEmbed on the source website „Peaky Blinders - Nieśmiertelny” - Tommy Shelby - człowiek legenda Największą siłą „Nieśmiertelnego” jest to, jak bardzo odczłowiecza własną legendę. Steven Knight nie opowiada już historii o gangsterze, który pnie się na szczyt. Opowiada o kimś, kto ten szczyt zdobył - i zapłacił za to wszystko. Tommy Shelby nigdy nie był bohaterem łatwym do pokochania, ale tutaj staje się kimś znacznie bardziej złożonym. To człowiek nawiedzany przez duchy przeszłości, zmuszony do konfrontacji z własnymi wyborami. Murphy gra tę rolę niemal hipnotyzująco - balansując między kruchością a charyzmą, między zmęczeniem a gotowością do powrotu do gry. I kiedy wraca - robi to w sposób, który przypomina nam, dlaczego od tylu lat - mimo przerwy w emisji - jest jedną z najbardziej magnetycznych postaci telewizji. Nowe twarze, stare napięcia Obok Cilliana Murphy’ego, którego fanom Peaky Blinders i nie tylko - przedstawiać nie trzeba - na ekranie pojawiają się nowe, mocne nazwiska. Barry Keoghan jako Duke Shelby wnosi do historii energię nieprzewidywalności - jego bohater jest dziki, impulsywny, nieukształtowany. Relacja między nim a Tommym to jeden z najmocniejszych emocjonalnie punktów filmu. Z kolei Rebecca Ferguson jako cyganka Kaulo buduje postać bardziej subtelną, niemal eteryczną, mistyczną pozostając niby gdzieś na obrzeżach głównej osi konfliktu. Czy jest dobra? Czy zła? - sami oceńcie. Tim Roth jako antagonista spełnia swoją rolę poprawnie, choć trudno oprzeć się wrażeniu, że jego postać mogła zostać napisana z większym rozmachem. I może właśnie tu widać największą zmianę względem serialu: „Nieśmiertelny” nie jest już stricte opowieścią o rodzinie. Teraz to historia jednego człowieka, który musi zmierzyć się ze swoją przeszłością. Wojna jako lustro Umieszczenie akcji w realiach II wojny światowej działa na kilku poziomach. Z jednej strony dodaje historii ciężaru i skali - stawką nie są już tylko interesy gangsterskie, ale coś znacznie większego. Z drugiej - staje się symbolicznym odbiciem wewnętrznego chaosu Tommy’ego. To nie przypadek, że jego historia zaczęła się po I wojnie światowej - i teraz, w środku kolejnego globalnego konfliktu, zatacza koło. Shelby wraca nie tylko do świata przemocy, ale też do miejsca, w którym wszystko się zaczęło: do walki. Styl, który wciąż hipnotyzuje Jeśli jest coś, co „Peaky Blinders” robi lepiej niż większość współczesnych produkcji, to budowanie klimatu. I „Nieśmiertelny” w odniesieniu do serialu absolutnie tego nie traci. Zdjęcia są malarskie, momentami wręcz przypominają obrazy - światło, dym, faktury. Każdy kadr wydaje się przemyślany i „ułożony”. To kino, które nie boi się ciszy, spojrzeń, powolnych ujęć. Reżyser Tom Harper, który jest odpowiedzialny także za pierwsze odcinki serialu - doskonale rozumie, że w tej historii napięcie nie zawsze wynika z akcji - często rodzi się z tego, co niewypowiedziane. Muzyka, która buduje legendę Nie byłabym sobą gdybym nie wspomniała o muzyce. Ścieżka dźwiękowa „Nieśmiertelnego” to absolutny majstersztyk - i jeden z najmocniejszych punktów całego filmu. Twórcy pozostają wierni temu, co od lat definiuje „Peaky Blinders”: odważnemu łączeniu historycznego świata z nowoczesnym, surowym brzmieniem. W filmie wybrzmiewają utwory takich artystów jak Nick Cave and the Bad Seeds, Arctic Monkeys czy The White Stripes - czyli nazwisk, które same w sobie są legendą. To nie jest muzyka „w tle”. To pełnoprawny bohater tej historii. Każdy utwór jest tu precyzyjnie dobrany - podbija emocje, buduje napięcie, a czasem wręcz przejmuje narrację. Są momenty, w których dźwięk i obraz stapiają się w jedno, tworząc hipnotyczne, niemal fizyczne doświadczenie. I właśnie wtedy najmocniej czuć, że „Peaky Blinders” to nie tylko opowieść - to klimat, który nie tylko się widzi, ale i słyszy. Moda, czyli język władzy Nie można mówić o „Peaky Blinders” bez wspomnienia o modzie. To jeden z tych światów, w których ubranie jest czymś więcej niż estetyką - jest komunikatem. Płaszcze, kaszkiety, perfekcyjnie skrojone garnitury - wszystko tu ma znaczenie. W „Nieśmiertelnym” kostiumy do pewnego momentu są nieco bardziej stonowane, jakby przygaszone (ciężarem przeżyć i emocji) razem z bohaterem, ale wciąż niosą tę samą siłę. Tommy Shelby może być złamany, ale jego sylwetka nadal mówi: kontrola. To styl, który przez lata inspirował widzów na całym świecie - i nadal robi to z niezwykłą łatwością. Jest taki moment w filmie związany z modą, który robi tak piorunujące wrażenie, że aż miałam łzy w oczach. Nie mogę wam zdradzić - aby nie popsuć wam doznań - ale gwarantuję, że jak obejrzycie - będziecie wiedzieć, że o to chodziło i dlaczego o nim tutaj wspominam. Melancholia zamiast buntu Największą zmianą w filmie „Peaky Blinders -Nieśmiertelny” jest jednak ton. To nie jest już historia o ambicji i buncie. To opowieść o zmęczeniu, o konsekwencjach, o próbie znalezienia sensu po wszystkim. Film jest bardziej melancholijny, momentami wręcz introspektywny. Brakuje mu tej surowej, buntowniczej energii pierwszych sezonów - ale w zamian dostajemy coś innego: dojrzałość. I choć nie wszystkie decyzje fabularne będą satysfakcjonujące dla fanów, trudno odmówić tej historii odwagi. Czy warto było czekać na film „Peaky Blinders - Nieśmiertelny”? Tak - choćby po to, aby zobaczyć Clliana Murphy'ego w takiej wersji. Oczywiście „Peaky Blinders: Nieśmiertelny” nie jest perfekcyjny. Czasami czuć, że dwie godziny to za mało, by domknąć tak rozbudowaną mitologię. Niektóre wątki aż proszą się o rozwinięcie, o więcej przestrzeni, o oddech. Ale jednocześnie to film potrzebny. Taki, który daje poczucie zamknięcia - nawet jeśli nie ostatecznego. Bo świat „Peaky Blinders” jeszcze się nie kończy. (Netflix potwierdza) - a Cillian Murphy w wywiadzie z nami zapewnił, że Steven Knight ma plan na kolejne części. Ale historia Tommy’ego Shelby’ego… być może właśnie znalazła swój najważniejszy rozdział. Z rozkazu Peaky Blinders Do wszystkich fanów „Peaky Blinders”: Nie ma co się oszukiwać: jeśli przez lata byliście częścią tego świata, nie macie wyboru. Musicie to zobaczyć. Nie dla akcji. Nie dla fabuły. Dla tego uczucia, które pojawia się, gdy na ekranie znów widzicie sylwetkę człowieka, który był jednocześnie wszystkim - i niczym. I który, mimo wszystko, wciąż nie potrafi odejść. „Peaky Blinders - Nieśmiertelny” od 20 marca na Netflixie. To będzie niezapomniany seans - i zapewniam od teraz słowo "quickstep" będzie wam się kojarzyć wyłącznie z Tommym Shelby. Mam tylko jedno ale - do twórców filmu. Tytuł powinien brzmieć nie „Peaky Blinders - Nieśmiertelny”, a „Peaky Blinders - Zmartwychwstały”.
Czy da się odnaleźć wartość w natłoku treści? Nowy polski film to mocny, społeczny komentarz o czasach „virali” i social mediów
Czy trzeba zniknąć, by zostać zauważonym? „Algorytm życia” opowiada historię pisarza, którego twórczość staje się viralem dopiero po jego rzekomej śmierci – i pokazuje, jak bezwzględnie działa logika internetu.
W świecie, gdzie algorytmy decydują o tym, kto istnieje, a kto pozostaje w cieniu, jedna historia wybrzmiewa szczególnie mocno. „Algorytm życia” to opowieść o pragnieniu bycia zauważonym, o przypadkowości sławy i o tym, jak internet potrafi napisać cudze życie od nowa – bez pytania o zgodę. W tym artykule: „Algorytm życia” – fabuła, która trafia w punkt naszych czasów Twórcy i obsada „Algorytmu życia” Dlaczego warto obejrzeć „Algorytm życia”? „Algorytm życia” – fabuła, która trafia w punkt naszych czasów Jan Pyszalski, główny bohater „Algorytmu życia” jest dokładnie tym, kim dzisiaj chce być wielu – młodym, ambitnym twórcą, który ma wiele do powiedzenia. Problem w tym, że nikt go nie słucha. W rzeczywistości zdominowanej przez media społecznościowe jego literatura ginie w natłoku treści, a codzienność coraz bardziej przypomina walkę o widzialność. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Wypadek sprawia, że Jan zostaje uznany za zmarłego. I dopiero wtedy – paradoksalnie – jego głos zaczyna wybrzmiewać najgłośniej. Jego książki trafiają na listy poleceń, krążą w sieci i stają się viralem. To, co wcześniej było niewidzialne, z dnia na dzień przyciąga uwagę tysięcy odbiorców. Tytuł precyzyjnie obnaża mechanizmy rządzące współczesną popularnością – jedną plotkę czy impuls potrafiące całkowicie zmienić czyjąś historię. W tle wybrzmiewa pytanie: czy jedynie zniknięcie może sprawić, że zostaniemy dostrzeżeni? View oEmbed on the source website Twórcy i obsada „Algorytmu życia” Za scenariusz i główną rolę odpowiada Jakub Zadka. Jego wizja przekłada się na historię, która trafia do szerokiej dystrybucji kinowej i podejmuje temat niezwykle aktualny społecznie. Zadka ma już na koncie scenariusz do filmu „Umorzenie” (2021), jednak „Algorytm życia” jest wyraźnym krokiem w stronę bardziej osobistej, skoncentrowanej narracji. W obsadzie pojawiają się m.in. Grażyna Zielińska, Wiktoria Gąsiewska, Artur Dziurman oraz Sebastian Wątroba. Produkcja powstawała przez około półtora roku – od scenariusza, przez casting i zdjęcia, aż po montaż – co widać w dopracowanej, spójnej formie filmu. Dlaczego warto obejrzeć „Algorytm życia”? „Algorytm życia” zadebiutuje w wybranych polskich kinach 20 marca 2026 roku. Co ciekawe, seans trwa 65 minut – krótka, intensywna forma idealnie wpisuje się w tempo współczesnego odbiorcy. Obraz dystrybuowany przez Galapagos Films oscyluje między dramatem obyczajowym a społecznym komentarzem. To historia, która nie tylko opowiada o jednym człowieku, ale też trafnie diagnozuje współczesną rzeczywistość – uzależnioną od zasięgów, reakcji i cyfrowej widzialności. To właśnie ta aktualność sprawia, że „Algorytm życia” ma potencjał, by rezonować szerzej – jako opowieść o nas wszystkich. O potrzebie bycia zauważonym i o świecie, w którym algorytm potrafi zdecydować, kto zasługuje na uwagę.
Filmu kostiumowego z takim rozmachem nie było na ekranach od lat. Prace nad nim trwały ponad 6 lat
Spektakularne scenografie, tysiące kostiumów i produkcja rozwijana przez sześć lat. „Desert Warrior” zapowiada się na jedno z najbardziej widowiskowych historycznych przedsięwzięć ostatnich lat.
Wielkie widowiska historyczne od lat kojarzą się przede wszystkim z Hollywood. To właśnie tam powstają filmy, które zachwycają rozmachem - z monumentalnymi scenografiami, setkami statystów, kostiumami tworzonymi miesiącami i budżetami liczonymi w setkach milionów dolarów. Kino kostiumowe należy przecież do najbardziej wymagających gatunków: wymaga nie tylko spektakularnej wizji, ale też ogromnych nakładów finansowych i logistycznych, by przekonująco odtworzyć dawne epoki. Dlatego „Desert Warrior” budzi tak duże zainteresowanie. Film ma wszystko to, co kojarzymy z hollywoodzkimi superprodukcjami - epicką skalę, gwiazdorską obsadę i widowiskową historię - a jednocześnie powstał całkowicie poza najważniejszym centrum światowej kinematografii. Produkcja realizowana na Bliskim Wschodzie pokazuje, że kino z rozmachem nie musi rodzić się wyłącznie w Hollywood. I właśnie dlatego wielu widzów z ciekawością przygląda się temu projektowi – bo zapowiada się na widowisko, które może przesunąć granice tego, gdzie powstają największe filmowe spektakle. „Desert Warrior” - fabuła Historia rozgrywa się w VII-wiecznej Arabii, kiedy region był podzielony między liczne, rywalizujące ze sobą plemiona. Zapowiedź od razu ustawia emocje wysoko: widać świat na krawędzi konfliktu i bohaterów, którzy mają do wyboru uległość albo otwartą walkę. W centrum fabuły jest młoda księżniczka grana przez Aiyshę Hart. Na jej drodze staje bezwzględny cesarz (Ben Kingsley), który próbuje uczynić ją swoją konkubiną. Bohaterka buntuje się przeciwko jego woli i ucieka na pustynię, a po piętach depczą jej najemnicy. Zwiastun sugeruje wyścig z czasem i polowanie, w którym zagrożenie nie kończy się na jednym rozkazie władcy. Od wygnania do wojowniczki i sojuszu z legendarnym bandytą Ucieczka nie jest końcem historii, tylko początkiem zmiany. Na wygnaniu księżniczka przechodzi przemianę w wojowniczkę i buduje plan, który ma odwrócić układ sił. W tym kluczową rolę odgrywa legendarny bandyta grany przez Anthony’ego Mackiego. Razem zaczynają jednoczyć skłócone plemiona, przygotowując się do ostatecznego starcia, które może odmienić losy regionu. Film stawia na dynamikę, efekty i wciągającą historię oraz na fakt, że każdy sojusz ma swoją cenę. Obsada jest szeroka, a projekt ma wyjątkową skalę Poza główną trójką w obsadzie są także: Sharlto Copley, Ghassan Massoud, Sami Bouajila, Lamis Ammar, Géza Röhrig oraz Numan Acar. Produkcja została opisana jako największy projekt filmowy realizowany w Arabii Saudyjskiej. To jeden z tych tytułów, które budują zainteresowanie nie tylko historią i akcją, ale też rozmiarem przedsięwzięcia. Vertical Entertainment pokazało pierwszy zwiastun filmu „Desert Warrior”. To historyczne widowisko akcji w reżyserii Ruperta Wyatta, z Anthonym Mackiem i Benem Kingsleyem w rolach głównych. Dodatkowo w materiałach o filmie pojawia się informacja, że prace nad nim trwały ponad 6 lat. View oEmbed on the source website Kiedy premiera „Desert Warrior”? Zdjęcia do filmu zakończono pod koniec 2021 roku, jednak długi okres postprodukcji oraz problemy produkcyjne za kulisami spowodowały wielokrotne opóźnienia premiery. Teraz podano konkretny termin: Vertical Entertainment planuje wprowadzić „Desert Warrior” do kin 24 kwietnia. Zwiastun jest więc sygnałem, że tytuł po długiej drodze wreszcie zmierza do widzów.
To jeden z najbardziej oczekiwanych tytułów kinowych tej wiosny. Wzruszające sci-fi z Ryanem Goslingiem poruszyło nawet krytyków
Produkcja, oparta na bestsellerze Andy’ego Weira, łączy widowiskowe science fiction z bardzo osobistą opowieścią o samotności i przyjaźni. „Projekt Hail Mary” Phila Lorda i Christophera Millera z Ryanem Goslingiem w roli głównej niebawem trafi do polskich kin.
Od zawsze fascynował nas kosmos - jego tajemniczość, nieskończoność i gwiazdy, które rozświetlają nocne niebo, budząc w człowieku marzenia o podróżach poza Ziemię. Kino wielokrotnie próbowało przenieść tę tęsknotę na ekran – od klasycznych opowieści science‑fiction, jak „2001: Odyseja kosmiczna”, przez dramatyczne relacje z prawdziwych misji, jak „Apollo 13” czy widowiskowe blockbustery „Grawitacja” i „Interstellar”, w których astronauta staje się symbolem odwagi, samotności i wytrwałości. Teraz do tego grona dołącza „Projekt Hail Mary”, opowieść o naukowcu wysłanym w samotną misję kosmiczną, która nie tylko ocali Ziemię, ale i sprawi, że widzowie znów poczują dreszcz zachwytu nad gwiazdami i tym, co kryje się poza naszym światem. Wzruszające sci-fi trafi do polskich kin. O czym jest wyczekiwany przez widzów film „Projekt Hail Mary”? „Projekt Hail Mary” w reżyserii Phila Lorda i Christophera Millera to ekranizacja bestsellerowej powieści Andy’ego Weira. Film skupia się na Rylandzie Grace’ie, biologu molekularnym, który budzi się samotnie na statku kosmicznym oddalonym o lata świetlne od Ziemi. Nie pamięta, kim jest ani dlaczego znalazł się w kosmosie. Z czasem odtwarza urywki wspomnień i odkrywa, że został wysłany na misję ratowania planety, gdy Słońce zaczyna gasnąć, a ludzkości grozi powolna zagłada. W tej opowieści stawką jest wszystko, ale napięcie budują też cisza, izolacja i codzienna walka o przetrwanie. View oEmbed on the source website Spotkanie z Rockym zmienia reguły gry Ryland Grace ma wykonać zadanie sam - przynajmniej tak wygląda to na początku. W pewnym momencie spotyka jednak przedstawiciela obcej cywilizacji, którego nazywa Rocky. To właśnie relacja między nimi ma stać się emocjonalnym rdzeniem historii: zamiast opowieści wyłącznie o ratowaniu świata dostajemy historię o zaufaniu i porozumieniu między istotami z różnych planet. Film podkreśla, że wspólny cel może połączyć nawet tych, którzy nie mają ze sobą nic wspólnego na starcie. W tle pozostają kosmiczne procedury i naukowe wyzwania, ale to więź i współpraca prowadzą fabułę. Ryan Gosling dźwiga ciężar filmu, a Sandra Hüller debiutuje w USA W roli głównej występuje Ryan Gosling, który przez długi czas jest jedyną ludzką postacią na ekranie. Jego bohater nie jest herosem ani astronautą z żelaznymi nerwami - to nauczyciel biologii skonfrontowany z odpowiedzialnością za los planety. W filmie pojawia się również Sandra Hüller, a dla aktorki to pierwszy amerykański film w karierze. W obsadzie, obok Goslinga, wymieniani są także: Sandra Hüller, Milana Vayntrub, Ken Leung, Liz Kingsman oraz James Ortiz. Twórcy stawiają przy tym na połączenie napięcia z humorem wynikającym z charakteru bohatera i jego reakcji na skrajne sytuacje. Wielkie widowisko bez nadmiaru sztuczności „Projekt Hail Mary” ma łączyć skalę realizacyjną z wrażeniem bliskości, jakby widz był zamknięty z bohaterem w jednym kadrze. Za zdjęcia odpowiada Greig Fraser, a film ma imponować monumentalnymi obrazami kosmosu i detalami wnętrz. Wskazywano też, że w produkcji niemal w ogóle nie korzystano z green screenu - zamiast tego budowano fizyczne scenografie i stosowano realistyczne oświetlenie. Dzięki temu przestrzeń statku kosmicznego ma być bardziej namacalna, a efekty specjalne mają wspierać historię, a nie ją przykrywać. W tej formule przygoda i nauka mają iść obok emocji oraz tematów samotności i współpracy. Premiera 20 marca i nowe informacje o planach Andy’ego Weira Premiera filmu „Projekt Hail Mary” została wyznaczona na 20 marca. Krytycy, którzy mieli okazję zobaczyć przedpremierowe spektakle oceniają go na 95%, a w komentarzach mówią o arcydziele. W tym samym czasie pojawiają się wiadomości od Andy’ego Weira: autor potwierdził, że rozpoczął prace nad nową powieścią science fiction, która ma być zupełnie nową, samodzielną historią. Jednocześnie sygnalizował, że istnieją pomysły na sequel „Projektu Hail Mary”, ale na obecnym etapie nie są wystarczająco dopracowane, by rozpocząć pisanie kontynuacji. W tle wraca też kontekst „Marsjanina”: Weir początkowo wydał tę powieść samodzielnie w 2011 roku, a cztery lata później książka doczekała się filmowej adaptacji, która zdobyła aż siedem nominacji do Oscara.
Stylowy, przewrotny i świetnie obsadzony. Nowy thriller z Glenem Powellem to must-watch w polskich kinach
„Przepis na morderstwo” to pełen napięcia thriller z Glenem Powellem, Margaret Qualley i Edem Harrisem. Bohater, Becket Redfellow, wydziedziczony przez bogatą rodzinę, rusza po fortunę i wchodzi w bezwzględną grę, w której ma „wyeliminować” siedmioro krewnych.
Glen Powell znów jest na ustach wszystkich, ale tym razem nie chodzi o romantyczną komedię ani kolejną rolę hollywoodzkiego ulubieńca. W „Przepisie na morderstwo” aktor wchodzi w znacznie mroczniejszą kreację – i, jak przekonują amerykańscy krytycy, robi to z wyjątkową lekkością, urokiem i wyczuciem czarnego humoru. Nowy thriller studia już po premierze w USA wywołał spore poruszenie, a recenzenci zgodnie podkreślają jedno: to może być jedna z najciekawszych i najbardziej przewrotnych ról Powella do tej pory. W tym artykule: „Przepis na morderstwo”: Glen Powell w nowym thrillerze z czarnym humorem O czym opowiada „Przepis na morderstwo”? Za kamerą „Przepisu na morderstwo” twórca „Na złej drodze” Gdzie obejrzeć „Przepis na morderstwo”? „Przepis na morderstwo”: Glen Powell w nowym thrillerze z czarnym humorem Glen Powell po raz kolejny przyciąga uwagę: tym razem nie jako ekranowy amant, ale bohater mrocznej, przewrotnej historii o pieniądzach, rodzinnych sekretach i zbrodni. Tytuł „Przepis na morderstwo” już po premierze w Stanach Zjednoczonych zebrał bardzo dobre recenzje, a amerykańscy krytycy zgodnie podkreślają jedno: Powell jest w znakomitej formie. Nowa produkcja studia A24 opisywana jest jako stylowy, pełen napięcia thriller z wyraźnym komediowym twistem. Krytycy, oprócz tempa opowieści i jej czarnego humoru, chwalą też magnetyzm głównego aktora, który z łatwością prowadzi widza przez historię balansującą między moralnym niepokojem a czystą rozrywką. View oEmbed on the source website O czym opowiada „Przepis na morderstwo”? Głównym bohaterem jest Becket Redfellow, w którego wciela się Glen Powell. Mężczyzna zostaje wydziedziczony przez swoją bajecznie bogatą rodzinę i postanawia za wszelką cenę odzyskać należną mu fortunę. Problem w tym, że na drodze do celu stoi siedmioro krewnych, których musi po kolei wyeliminować. Każdy kolejny ruch wciąga Becketa coraz głębiej w spiralę intryg, manipulacji i moralnych kompromisów. Z tego punktu wyjścia powstaje opowieść mroczna, błyskotliwa i – jak podkreślają recenzenci – zaskakująco zabawna. Polski dystrybutor zapowiada film jako stylowy thriller pełen zemsty, chciwości i rodzinnych sekretów. Za kamerą „Przepisu na morderstwo” twórca „Na złej drodze” Za reżyserię i scenariusz odpowiada John Patton Ford, twórca nagrodzonego Independent Spirit Award filmu „Na złej drodze”. Krytycy dostrzegają w jego nowym projekcie ciekawe połączenie oldschoolowego stylu z nowoczesną wrażliwością. Alexander Mooney ze Slant Magazine podkreślił właśnie to wyczucie współczesnych realiów, a Brian Orndorf z Blu-ray.com zaznaczył, że Ford umiejętnie prowadzi historię opartą na balansowaniu między dobrem a złem, nie szczędząc widzowi zwrotów akcji. Film jest luźno inspirowany brytyjską komedią „Szlachectwo zobowiązuje” z 1949 roku. Nowa wersja tej historii została jednak wyraźnie uwspółcześniona. Mike Massie z Gone with the Twins nazwał produkcję „wciągającą, uwspółcześnioną wersją klasycznego dzieła studia Ealing”, podkreślając cyniczne poczucie humoru i ekscentryczne postaci drugoplanowe. Courtney Howard z Fresh Fiction zwróciła z kolei uwagę na energetyczną obsadę drugiego planu i subtelnie poprowadzony wątek romantyczny. Obok Glena Powella na ekranie pojawiają się Margaret Qualley, Ed Harris i Jessica Henwick. W obsadzie znaleźli się również Topher Grace, Zach Woods i Bill Camp. To właśnie ten zestaw nazwisk, połączony z wyrazistą reżyserią i sprawnie poprowadzonym scenariuszem, sprawia, że „Przepis na morderstwo” ma szansę trafić zarówno do fanów thrillerów, jak i widzów lubiących inteligentne czarne komedie. Gdzie obejrzeć „Przepis na morderstwo”? „Przepis na morderstwo” będzie można oglądać w polskich kinach od 10 kwietnia. Nieprzypadkowo pojawiają się już porównania do klimatu serii „Na noże”. „Przepis na morderstwo” może okazać się jedną z ciekawszych gatunkowych premier roku.
Billie Eilish z główną rolą w adaptacji jednej z najważniejszych powieści XX wieku. Za kamerą stanie laureatka Oscara
Billie Eilish szykuje się do swojego filmowego debiutu. W adaptacji kultowej powieści Sylvii Plath „Szklany klosz” wcieli się w główną bohaterkę Esther Greenwood. Produkcję wyreżyseruje Sarah Polley.
Billie Eilish po raz kolejny podbije świat show-biznesu, tym razem w zupełnie nowej roli. Młoda artystka, która szturmem serca słuchaczy na całym świecie, szykuje się do wejścia na wielki ekran. To nie będzie „tylko” kolejny projekt, ale adaptacja legendarnej powieści „Szklany klosz” Sylvii Plath, od lat uważanej jest za jedno z najważniejszych dzieł literatury XX wieku. Wybór Billie Eilish do roli Esther Greenwood wywołuje skrajne emocje – czy poradzi sobie z tak trudnym i mrocznym materiałem? Nad całością czuwa nagrodzona Oscarem reżyserka Sarah Polley. W tym artykule: Debiut aktorski Billie Eilish w filmowej adaptacji powieści Sylvii Plath „Szklany klosz” to jedna z najważniejszych powieści XX wieku Czy Billie Eilish poradzi sobie w roli Esther Greenwood? Debiut aktorski Billie Eilish w filmowej adaptacji powieści Sylvii Plath Billie Eilish, dziesięciokrotna laureatka Grammy oraz dwukrotna laureatka Oscara, znalazła się w centrum zainteresowania świata filmu. Artystka prowadzi zaawansowane rozmowy na temat głównej roli w adaptacji powieści „Szklany klosz” autorstwa Sylvii Plath. To będzie jej debiut aktorski na dużym ekranie, co już teraz budzi ogromne emocje wśród fanów zarówno literatury, jak i muzyki. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Sarah Polley, nagrodzona Oscarem za „Głosy kobiet”. Według dostępnych informacji, to właśnie ona poprowadzi Billie Eilish w roli Esther Greenwood, głównej bohaterki tej przejmującej historii. Fani Eilish mogą spodziewać się poruszającej kreacji, idealnie wpisującej się w jej mroczny, pełen emocji sceniczny wizerunek. Sarah Polley to nazwisko znane w świecie kina, ceniona zarówno za reżyserię, jak i scenariusze. Zasłynęła takimi produkcjami jak „Daleko od niej”, „Take This Waltz” czy „Historie rodzinne”. Jej projekty często dotykają tematów emocjonalnych, rodzinnych i społecznych – idealnie pasują do klimatu „Szklanego klosza”. Na tym etapie nie potwierdzono, czy Billie Eilish stworzy muzykę do ekranizacji, choć jej fani liczą, że artystka wykorzysta swoje nieprzeciętne zdolności wokalne również w tym projekcie. „Szklany klosz” to jedna z najważniejszych powieści XX wieku „Szklany klosz” to jedyna powieść Sylvii Plath, wydana w 1963 roku, zaledwie miesiąc przed tragiczną śmiercią autorki. Książka jest częściowo autobiograficzną opowieścią o młodej kobiecie, która przyjeżdża do Nowego Jorku, by odbyć staż w redakcji. Esther Greenwood zmaga się z presją społeczną, poczuciem wyobcowania oraz depresją. Bohaterka nie potrafi odnaleźć się w świecie, który wymaga od niej sukcesów i perfekcji – jej psychiczny kryzys prowadzi do załamania nerwowego. To nie pierwsza próba ekranizacji tej legendarnej powieści. W 1979 roku powstał film „The Bell Jar” z Marilyn Hassett w roli głównej. W kolejnych latach wielokrotnie podejmowano próby przeniesienia książki na ekran – w 2007 roku planowano film z Julią Stiles, a w 2019 roku Kirsten Dunst miała wyreżyserować wersję z Dakotą Fanning. Jednak żaden z tych projektów nie doszedł do skutku. Próbowano także stworzyć serial dla Showtime z Frankie Shaw, ale i ten pomysł nie został zrealizowany. Czy Billie Eilish poradzi sobie w roli Esther Greenwood? Rola Esther Greenwood to wyzwanie wymagające ogromnej wrażliwości i aktorskiego wyczucia. Bohaterka książki jest postacią skomplikowaną, zmagającą się z własnymi demonami, a jej historia od dziesięcioleci porusza czytelników na całym świecie. Decyzja o obsadzeniu Billie Eilish w tej roli wywołuje szereg pytań – czy poradzi sobie z tak wymagającym wyzwaniem? Eksperci uważają, że jej sceniczna ekspresja oraz autentyczność mogą okazać się wielkim atutem. Prace nad filmem są na etapie ustaleń, a Billie Eilish ma szansę stworzyć jedną z najbardziej zapamiętanych kreacji w najnowszej historii kina. Sarah Polley zapowiada, że adaptacja „Szklanego klosza” będzie nowoczesna, emocjonalna i wstrząsająca.
Wszystko jest tu kolorowe - oprócz prawdy. Ten brazylijski film może namieszać na Oscarach [RECENZJA]
Brazylia lat 70., miasto pulsujące muzyką, karnawałem i przemocą. W tej hipnotyzującej scenerii rozgrywa się jeden z najgłośniejszych filmów sezonu. „Tajny agent” zachwycił Cannes i zdobył cztery nominacje do Oscara. To kino, które wciąga jak mroczna zagadka. Czy to wystarczy, aby zgarnąć główną nagrodę?
Są filmy, które opowiadają historię. I są takie, które budują cały świat - pełen zapachów, dźwięków i niepokoju. Tak właśnie działa „Tajny agent” (ang. The Secret Agent) Nowy film Kleber Mendonça Filho przenosi nas do Recife w 1977 roku - w sam środek brazylijskiej dyktatury wojskowej. To miasto pełne kontrastów. Na ulicach trwa karnawał, w kinach ludzie oglądają amerykańskie hity, a jednocześnie codzienność naznaczona jest strachem i przemocą. Filho pokazuje Brazylię, która jest jednocześnie barwna i brutalna. Świat, w którym absurd miesza się z tragedią, a zwykłe życie toczy się tuż obok historii pisanej przez władzę. Już pierwsze sceny nominowanego do tegorocznych Oscarów filmu budują atmosferę dziwnego napięcia. Widz czuje, że w tej historii coś jest nie tak - i że pod powierzchnią kolorowego świata kryje się coś znacznie mroczniejszego. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4vu0" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl „Tajny agent” - historia człowieka, który próbuje zniknąć W centrum opowieści znajduje się Armando - były profesor, który próbuje uciec przed prześladowaniami reżimu. W tej roli występuje Wagner Moura, którego wielu widzów pamięta z serialu „Narcos”. Tutaj jednak pokazuje zupełnie inną twarz - bardziej stonowaną, melancholijną. Armando żyje pod fałszywą tożsamością i próbuje przetrwać w kraju, w którym każdy może okazać się informantem. Jego historia nie jest klasycznym thrillerem o ucieczce przed systemem. To raczej opowieść o pamięci, o tym, jak historia potrafi wymazywać ludzi – i jak trudno odzyskać własne życie, gdy zostało ono wciągnięte w tryby polityki. W miarę rozwoju fabuły poznajemy kolejne fragmenty tej historii: ludzi ukrywających się przed władzą, przypadkowe spotkania, miejsca, które na chwilę stają się schronieniem. Ale w świecie dyktatury bezpieczeństwo jest zawsze tylko iluzją. Kino, które pachnie latami 70. Jednym z największych atutów filmu jest jego atmosfera. Filho z ogromną precyzją odtwarza estetykę lat 70. - od scenografii po muzykę. W ścieżce dźwiękowej pojawiają się zarówno brazylijskie utwory MPB, jak i światowe hity epoki. To właśnie dzięki temu „Tajny agent” działa niemal zmysłowo. Kolory są intensywne, kadry pełne detali, a kamera często zatrzymuje się na pozornie nieistotnych scenach: ulicznych rozmowach, fragmentach muzyki, spojrzeniach bohaterów. Ten film nie spieszy się z opowiadaniem historii. On raczej powoli wciąga widza w swoją rzeczywistość. Wagner Moura w roli życia Największą siłą filmu jest jednak jego główny bohater. Wagner Moura gra człowieka zmęczonego, nieufnego, ale jednocześnie pełnego wewnętrznej siły. Nie jest typowym bohaterem kina politycznego. Nie wygłasza wielkich przemówień. Częściej milczy, obserwuje, próbuje przetrwać. Ta powściągliwość działa jednak na korzyść filmu. Dzięki niej historia Armando staje się niezwykle osobista. Nic dziwnego, że rola ta została doceniona przez krytyków na całym świecie - Moura zdobył za nią m.in. nagrodę aktorską na festiwalu w Cannes oraz Złoty Glob dla najlepszego aktora w dramacie. Cannes już pokochało „Tajnego agenta” „Tajny agent” miał swoją światową premierę na Cannes Film Festival w maju 2025 roku - i od razu stał się jednym z najbardziej komentowanych tytułów festiwalu. Film zdobył tam kilka ważnych nagród, w tym dla najlepszego reżysera i najlepszego aktora. Od tego momentu jego droga przez sezon nagród była już niemal oczywista. Produkcja zebrała dziesiątki wyróżnień od krytyków na całym świecie i ostatecznie otrzymała cztery nominacje do Oscara - w tym w najważniejszej kategorii Najlepszy film. To ogromny sukces dla kina brazylijskiego, które w ostatnich latach coraz częściej pojawia się w najważniejszych rankingach światowego kina. Film, który zostaje w głowie „Tajny agent” nie jest filmem łatwym. Momentami jest powolny, chwilami celowo dezorientujący. Nie prowadzi widza za rękę i nie daje prostych odpowiedzi. Ale właśnie dzięki temu działa tak mocno. To kino, które bardziej się odczuwa, niż ogląda. Po seansie zostaje w głowie atmosfera miasta - jego kolory, muzyka, gorące powietrze i niepokój, który czai się gdzieś w tle. I może właśnie dlatego film Mendonçy Filho tak dobrze odnajduje się w sezonie nagród. To opowieść nie tylko o dyktaturze, ale też o pamięci i o tym, jak historia potrafi ukrywać prawdę pod warstwą barwnych obrazów. Kiedy premiera w Polsce? Film miał swoją światową premierę w maju 2025 roku, a do kin w Brazylii trafił jesienią tego samego roku. Na oficjalną premierę w Polsce widzowie wciąż muszą poczekać - dystrybutor nie podał jeszcze dokładnej daty wprowadzenia filmu do kin. Biorąc jednak pod uwagę jego oscarową drogę i rosnące zainteresowanie wokół produkcji, wszystko wskazuje jednak na to, że „Tajny agent” trafi do polskich kin w najbliższych tygodniach. A ja polecam wam zobaczyć go na dużym ekranie - aby poczuć prawdziwy klimat Ameryki Południowej i dostrzec cienie kładące się na historii tego kontynentu.
Duchy z mieszkania na Dobrej są czułe i pokazują, że prawdziwa siła tkwi w rodzinie [RECENZJA]
„Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” przypomina, że bliskość bywa trudna, ale często jest tym, co trzyma nas w całości. Pełnometrażowy debiut Emi Buchwald najlepiej ogląda się po prostu... czując.
Chyba nigdy nie powiedziałam rodzicom, że chciałabym mieć brata albo siostrę: nieprawdziwe są (mam nadzieję!) też w moim wypadku stereotypowe i często raniące stwierdzenia, że jedynacy i jedynaczki są rozpieszczeni i nieprzygotowani do dorosłego życia. Ale po seansie „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, debiutu reżyserskiego Emi Buchwald, gdzieś z tyłu mojej głowy zaczęła kiełkować myśl, co by było, gdybym to rodzeństwo miała. I nie będę ukrywać, że wiązała się z lekkim ukłuciem (pozytywnej!) zazdrości i nostalgii wobec tych, którzy wychowali się w modelu rodziny innym niż „dwa plus jeden”. Film Emi Buchwald już podczas 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni wzbudził ogromne zainteresowanie i uznanie krytyków. I to faktycznie jest tytuł, po którym trudno od razu zebrać myśli. Nie dlatego, że brakuje w nim treści – przeciwnie. Historia, którą opowiada Buchwald, jest tak czuła i poruszająca, że potrzebuje chwili ciszy, by naprawdę ją poczuć. Rodzinny dom potrafi być duszny (sic!), ale zawsze jest nasz Kiedy przeprowadziłam się do Warszawy, niejako modnym było „odcięcie się” od domu rodzinnego, zachłystywanie się stołecznym tempem życia i budowanie w ten sposób nowej tożsamości. Sama niejednokrotnie wolałam spędzić weekend nad Wisłą, niż pojechać na rodzinny obiad. Wraz z upływem czasu widzę jednak odmienne podejście: znajomi celebrują czas z bliskimi, a wieczór spędzony przy herbacie staje się bardziej wartościowy niż wizyta w barze. Dlatego tak bardzo ujęli mnie główni bohaterowie „Nie ma duchów…”: Jana, Nastka, Franek i Benek. Choć każde z nich znajduje się w momencie życia, w którym trzeba podjąć pierwsze poważne decyzje i spróbować odnaleźć własną drogę, cały czas są rodziną i tę siłę widać na każdym kroku. Jana przygotowuje artystyczną wystawę i próbuje odnaleźć spokój w świecie sztuki. Nastka desperacko szuka bliskości i miłości, jednocześnie martwiąc się o swoich najbliższych. Franek ucieka w muzykę, relacje i destrukcyjne nawyki, jakby chciał zagłuszyć chaos w swojej głowie. Najmłodszy Benek zmaga się z poczuciem odrzucenia i niepokojem, który przybiera niemal namacalną formę tajemniczego Dusiołka. Choć rodzeństwo stopniowo oddala się od siebie i próbuje budować własne życie, wciąż łączy ich jedno miejsce – mieszkanie przy ulicy Dobrej na warszawskim Powiślu. To właśnie ono staje się symbolicznym centrum wydarzeń, pełnym wspomnień, emocji i niewypowiedzianych historii. Kamera przesuwa się po kolejnych pomieszczeniach w taki sposób, że niemalże czujemy klimat rodzinnego domu: czasem dusznego, ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami, ale wciąż naszego. View oEmbed on the source website „Nie ma duchów…” to kino, które nie krzyczy, a słucha Nie ukrywam, że w trakcie seansu, jako „świadoma i pracująca nad sobą” prawie 30-latka miałam w głowie pytanie: Dlaczego na ekranie nie widzimy rodziców czwórki rodzeństwa? Prowadziłam dość naiwny, wewnętrzny monolog: Wtedy na pewno byłoby wiadomo, skąd wynikają traumy, zachowania i rozterki bohaterów. Ale to byłoby za proste! Bo największą siłą filmu jest sposób, w jaki Emi Buchwald opowiada o młodych ludziach. Nie komentuje, nie ocenia, nie moralizuje i nie próbuje na siłę wyjaśniać ich świata. Zamiast tego po prostu (choć to wcale nie takie oczywiste) słucha swoich bohaterów, skupia się na tym, co tu i teraz, a nie na traumach i dzieciństwie (co tak bardzo rezonuje z nami, pokoleniem terapii i samorozwoju). Ostatecznie poczułam w związku z takim przedstawieniem świata Emi Buchwald ogromną ulgę i ciepło na sercu. Jej bohaterowie nie są ani idealni, ani jednoznacznie negatywni – są po prostu ludźmi, którzy próbują odnaleźć sens w rzeczywistości pełnej presji i oczekiwań. Reżyserka stawia ważne pytania: W tym sensie obraz Buchwald jest niezwykle poruszający. Pokazuje, że dorosłość nie zawsze oznacza balans, pewność siebie i kontrolę nad własnym życiem – często jest raczej procesem błądzenia, potykania się i powolnego uczenia się siebie. Karolina Rzepa, Izabella Dudziak, Bartłomiej Deklewa oraz Tymoteusz Rożynek tworzą niezwykle autentyczne kreacje. Ich bohaterowie są prawdziwi – czasem nieporadni, momentami irytujący, ale zawsze bardzo… ludzcy. Każdy, kto ma rodzeństwo zrozumie dynamikę między czwórką postaci – pełną niedopowiedzeń, nieporozumień, ale przede wszystkim troski. Szczególnie bliska mojemu odbiorowi stała się postać Benka, którego lęki i samotność odzwierciedlają rozterki pokoleniowe. Film Emi Buchwald zadaje pytania o to, co nas dusi i jak trudno być sobą Tematyka jest u Emi Buchwald niezwykle spójna z warstwą wizualną. Zdjęcia Tomasza Gajewskiego nadają opowieści subtelny, niemal poetycki wymiar: kamera spokojnie obserwuje bohaterów, jakby próbowała uchwycić każdy drobny gest czy spojrzenie. Ciekawym elementem jest także motyw Dusiołka – humorystyczne, ale jakże prawdziwe nawiązanie do poezji Bolesława Leśmiana. W filmie staje się on symbolem wewnętrznych lęków bohaterów, które potrafią dusić i nie pozwalają spokojnie oddychać. W końcu kto z nas nie miał podobnych doświadczeń? Zamiast epatować dramatem czy brutalnością, Buchwald proponuje coś znacznie trudniejszego – opowieść pełną empatii. Pokazuje młode pokolenie w momencie zagubienia, ale nie odbiera mu nadziei. To historia o rodzinie, bliskości i o tym, jak trudno – a jednocześnie jak bardzo warto – być sobą.