Już nie „Listy do M.”. Na szczęście, ten ciepły, polski film wypełnia świąteczną lukę w kinach (i w sercach widzów)
Od kilku lat grudzień w kinach miał swój rytuał - tuż przed świętami pojawiały się kolejne „Listy do M.”. Nowe historie, powroty bohaterów i mieszanka humoru z emocjami co roku wyciskały łzy i wprowadzały w świąteczny nastrój. Teraz zniknęły, ale na szczęście pojawiła się nowa polska komedia, która w tym samym ciepłym klimacie idealnie wypełnia grudniową lukę.
Sześć części później „Listy do M.” stały się pełnoprawnym bożonarodzeniowym klasykiem. Filmem, który ogląda się rodzinnie, z przyjaciółkami albo „tak po prostu”, żeby poczuć święta. Dlatego w tym roku ich brak na dużym ekranie jest zaskakująco dotkliwy. W repertuarze kinowym zostaje luka - i potrzeba czegoś, co wypełni ją choć trochę tym samym ciepłem. I właśnie w to miejsce bardzo niepozornie wchodzi nowa polska świąteczna komedia „Piernikowe serce”. „Piernikowe serce” - ciepła alternatywa dla świątecznego klasyka Ten film nie krzyczy do widza plakatami ani agresywną promocją. Wręcz przeciwnie - łatwo go przeoczyć, przeglądając repertuar. A szkoda, bo „Piernikowe serce” to dokładnie ten typ produkcji, który idealnie wpisuje się w grudniowy nastrój. Bez ambicji bycia „drugimi Listami do M”, ale z sercem na właściwym miejscu. To lekka, świąteczna komedia romantyczna, której akcja rozgrywa się w zimowym Toruniu - mieście pokazanym jak z pocztówki. Ośnieżona starówka, świąteczne światełka, zapach pierników niemal wychodzący z ekranu. Już sam klimat wizualny sprawia, że łatwo się w tej historii zanurzyć. W centrum opowieści jest Dagmara (w tej roli dawno nie widziana na dużym ekranie Małgorzata Socha), która po śmierci ojca próbuje spełnić daną mu obietnicę i uruchomić kawiarnię. Równolegle do miasta wraca para z przeszłości - Justyna i Cezary z synem - a ten powrót wymusza konfrontację z emocjami, które od dawna czekały na uporządkowanie. Jest też bardzo udany wątek młodzieżowy: 16-letni Janek i Zuza, których relacja opowiada o pierwszym zauroczeniu w sposób zaskakująco naturalny i świeży. Całość dopełnia duet influencerów - Samanta i Paweł - którzy wprowadzają współczesny humor i energię, momentami balansując na granicy świątecznej przesady, ale skutecznie ożywiają narrację. View oEmbed on the source website Znane twarze i emocje, które działają Obsada to jeden z największych atutów filmu. Małgorzata Socha i Katarzyna Żak tworzą bardzo ciepły, wiarygodny duet, oparty bardziej na spojrzeniach niż wielkich deklaracjach. Barbara Kurdej-Szatan, Olga Bołądź, Mikołaj Roznerski i Piotr Głowacki świetnie odnajdują się w komediowym rytmie, a młodzi aktorzy - Jakub Strach i Weronika Mania - wnoszą do historii autentyczność i lekkość, której często brakuje w podobnych produkcjach. „Piernikowe serce” nie próbuje udawać kina wybitnego. To film, który dokładnie wie, czym jest i po co jest: świąteczną opowieścią o rodzinie, drugich szansach i bliskości. Są momenty wzruszenia, są sceny, które wywołują uśmiech, jest też kilka zgrzytów (nachalne lokowanie produktów potrafi na chwilę wybić z rytmu), ale ogólny bilans pozostaje bardzo na plus. Czy „Piernikowe serce” zastąpi „Listy do M.”? Nie. I wcale nie musi. Ale jeśli w tym roku brakuje ci w kinie tego jednego świątecznego seansu, po którym wychodzi się z lekkim sercem i poczuciem, że „to już święta” - „Piernikowe serce” sprawdzi się idealnie. To film, który najlepiej ogląda się bez wielkich oczekiwań. Z kubkiem herbaty po seansie, z myślą, że czasem świąteczne kino nie musi być głośne, żeby działało. W tym roku - zamiast „Listów do M.” - to właśnie on ma szansę ogrzać widzów w kinowych salach.
Oto najczęściej wyszukiwane filmy w Polsce w 2025 roku. Na szczyt listy trafiła produkcja, która wstrząsnęła widzami
Google przedstawiło listę najczęściej wyszukiwanych filmów 2025 roku. „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego absolutnie zdominował zestawienie, bijąc na głowę zagraniczne superprodukcje.
4 grudnia 2025 Google przedstawiło coroczne podsumowanie najczęściej wyszukiwanych fraz w Polsce. Jedną z najbardziej oczekiwanych kategorii był ranking najczęściej wyszukiwanych filmów. W zestawieniu przeważają głośne premiery kinowe, zarówno polskie, jak i zagraniczne. Na czele listy znalazł się polski dramat „Dom dobry” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, który przyciągnął uwagę widzów nie tylko tematyką, ale recenzja po premierze. Tuż za nim uplasowały się zagraniczne hity: „Konklawe” oraz „Minecraft: Film”. W tym artykule: Dom dobry” bije rekordy – polski dramat na czele zestawienia „Kto znalazł się w pierwszej trójce? „Minecraft” i „Konklawe” tuż za liderem Dziesiątka hitów – jakie filmy jeszcze sprawdzali Polacy? Kino kontra streaming – gdzie Polacy szukali filmowych emocji „Dom dobry” bije rekordy – polski dramat na czele zestawienia „Dom dobry” zadebiutował na ekranach kin 7 listopada 2025 r. i od razu wzbudził ogromne emocje. Smarzowski przedstawił w nim poruszającą historię Gosi, która zmaga się z przemocą domową i brakiem wsparcia otoczenia. Film przyciągnął do kin ponad dwa miliony widzów, co czyni go największym polskim sukcesem kinowym tego roku. Jego popularność w Google również była bezprecedensowa – żaden inny tytuł nie zbliżył się do liczby zapytań, jakie generował ten dramat. View oEmbed on the source website Kto znalazł się w pierwszej trójce? „Minecraft” i „Konklawe” tuż za liderem Na drugim miejscu w zestawieniu uplasowało się „Konklawe” – adaptacja powieści Roberta Harrisa z 2016 r., opowiadająca o dramatycznych kulisach wyboru nowego papieża. Film zyskał szczególną popularność w Polsce dzięki dostępności na platformach streamingowych, a także... początkowi pontyfikatu Leona XIV. Trzecie miejsce przypadło „Minecraft: Film”: tytuł w kwietniu 2025 r. pobił rekord otwarcia w polskich kinach, przyciągając 978 tys. widzów w premierowy weekend. Łączna liczba widzów przekroczyła 2,8 mln, co czyni tę produkcję największym kinowym hitem roku w Polsce. View oEmbed on the source website Dziesiątka hitów – jakie filmy jeszcze sprawdzali Polacy? W zestawieniu Google znalazło się łącznie 10 tytułów, które w 2025 roku najczęściej pojawiały się w zapytaniach użytkowników z Polski: Dom dobry Konklawe Minecraft Druga Furioza Bridget Jones: Szalejąc za facetem Nosferatu Frankenstein Babygirl Thunderbolts Obecność 4: Ostatnie namaszczenie Warto zaznaczyć, że na liście pojawiły się aż dwie polskie produkcje: „Dom dobry” oraz „Druga Furioza”. Kino kontra streaming – gdzie Polacy szukali filmowych emocji? Analizując zestawienie pod kątem źródła dystrybucji, widać dominację filmów kinowych. Tylko dwa z dziesięciu tytułów – „Druga Furioza” i „Frankenstein” – powstały z myślą o platformach streamingowych (obie produkcje zostały zrealizowane dla Netflixa). Pozostałe tytuły miały klasyczne premiery kinowe, co może świadczyć o tym, że Polacy wciąż chętnie śledzą premiery na dużym ekranie i interesują się tytułami dystrybuowanymi w tradycyjny sposób. Wyraźna przewaga produkcji kinowych w wyszukiwaniach Google pokazuje, że mimo rozwoju platform VOD, widzowie w Polsce nadal poszukują emocji i rozrywki w kinie. Szczególnie silną pozycję utrzymały filmy o dużym ładunku emocjonalnym, jak „Dom dobry”, oraz adaptacje popularnych gier i książek, jak „Minecraft” czy „Konklawe”.
Ten „inteligentny i świetnie zagrany” thriller szpiegowski poleca aż 96% krytyków. Wreszcie trafił do streamingu
Film „Szpiedzy” w reżyserii Stevena Soderbergha od 7 grudnia dostępny jest na SkyShowtime. 96% krytyków na Rotten Tomatoes go poleca. To wciągający thriller o zdradzie, miłości i lojalności, który nie pozwoli oderwać wzroku od ekranu.
„Szpiedzy” to tytuł, który dołączył do grudniowej oferty SkyShowtime i ma szansę miano hitu. Produkcja w reżyserii Stevena Soderbergha, znanego z filmów pełnych napięcia i wyrazistych postaci, z miejsca stała się jednym z najgłośniejszych thrillerów szpiegowskich końcówki roku. Fabuła przybliża historię pełną dylematów moralnych, gdzie główni bohaterowie stają przed trudnymi wyborami między lojalnością wobec bliskich a obowiązkiem wobec kraju. W tym artykule: O czym jest film „Szpiedzy”? Historia zdrady i lojalności Kto stoi za thrillerem „Szpiedzy”? Obsada i twórcy Recenzje „Szpiegów”: krytycy i widzowie zachwyceni O czym jest film „Szpiedzy”? Historia zdrady i lojalności Fabuła koncentruje się wokół George’a Woodhouse’a, agenta wywiadu granego przez Michaela Fassbendera. Życie bohatera zostaje wywrócone do góry nogami, gdy jego żona Kathryn (w tej roli Cate Blanchett) zostaje oskarżona o zdradę. George staje przed dramatycznym wyborem – czy pozostać lojalnym wobec swojej żony, czy wobec kraju, któremu przysięgał służyć? Ten moralny dylemat staje się osią wydarzeń i punktem wyjścia do serii pełnych napięcia wydarzeń. Produkcja eksploruje temat zaufania, zdrady i tego, jak daleko jesteśmy gotowi się posunąć, by chronić najbliższych lub honor. View oEmbed on the source website Kto stoi za thrillerem „Szpiedzy”? Obsada i twórcy Za reżyserię thrillera odpowiada Steven Soderbergh – zdobywca Oscara i twórca takich hitów jak „Traffic”, „Erin Brockovich” czy „Ocean's Eleven”. Scenariusz napisał David Koepp, znany ze swojej pracy przy „Jurassic Park” i „Mission: Impossible”. W obsadzie znaleźli się natomiast: Michael Fassbender jako George Woodhouse, Cate Blanchett jako Kathryn Woodhouse, Pierce Brosnan, Regé-Jean Page, Marisa Abela, Tom Burke, Naomie Harris. Recenzje „Szpiegów”: krytycy i widzowie zachwyceni „Szpiedzy” spotkali się z niezwykle pozytywnym odbiorem. Aż 96% recenzentów na portalu Rotten Tomatoes wydało pozytywne opinie na temat filmu. Wśród widzów również nie brakowało entuzjazmu – 70% z nich oceniło produkcję pozytywnie. Na portalu Filmweb thriller zdobył średnią ocenę 7.5, co wskazuje na solidne uznanie również wśród polskiej publiczności. Krytycy docenili inteligentny scenariusz, doskonałe kreacje aktorskie i niebanalne podejście do kina szpiegowskiego. Łukasz Muszyński z Filmwebu napisał: „Inteligentne, wciągające i świetnie zagrane. Tak powinno wyglądać kino rozrywkowe dla dorosłych”. Z kolei Marcin Pietrzyk dodał: „To kino piekielnie inteligentne i zaskakująco zabawne”. Warto jednak sięgnąć po ten tytuł samodzielnie i ocenić wrażenia zgodnie z własnym gustem.
Wyczekiwana produkcja z George'm Clooney'em trafiła na Netflix i momentalnie stała się hitem. Już jest w TOP 10 platformy
George Clooney zaskoczył widzów w najnowszym filmie „Jay Kelly” dostępnym na Netflix. Komediodramat niemal od razu znalazł się wśród najchętniej oglądanych przez Polaków produkcji.
Najnowsza produkcja Netflix, „Jay Kelly”, zadebiutowała na platformie 5 grudnia 2025 roku i natychmiast przyciągnęła uwagę widzów. Film niemal od razu znalazł się w top 10 najchętniej oglądanych tytułów w Polsce, zajmując 5. miejsce. W roli głównej występuje George Clooney, który wciela się w postać hollywoodzkiego aktora zmagającego się z kryzysem tożsamości. Obraz porusza ważne tematy przemijania, relacji rodzinnych i sensu sławy, a jego realizm i emocjonalna głębia sprawiły, że znalazł się wśród najchętniej oglądanych tytułów na Netflix w Polsce. W tym artykule: „Jay Kelly” hitem na Netflix w Polsce O czym opowiada komediodramat „Jay Kelly”? Reżyser odsłania kulisy „Jay Kelly”. Zdjęcia we Włoszech i Londynie Co jeszcze warto obejrzeć na Netflix w grudniu 2025? „Jay Kelly” hitem na Netflix w Polsce Tuż przed Mikołajkami na Netflix zadebiutował „Jay Kelly” w reżyserii Noaha Baumbacha. W główną rolę wciela się George Clooney, który gra hollywoodzkiego aktora Jay’a Kelly’ego. Na ekranie towarzyszy mu oddany menadżer i przyjaciel Ron: w tę rolę wciela się Adam Sandler. Produkcja momentalnie znalazła się rankingu najchętniej oglądanych filmów Netflix w Polsce i zajął 5. miejsce. Wyprzedziły go w większości świąteczne tytuły: „Miłość w prezencie” (1. miejsce), „Troll 2” (2.), „Świąteczny skok” (3.) i „Szampańskie święta” (4.). View oEmbed on the source website O czym opowiada komediodramat „Jay Kelly”? Zmęczony sławą tytułowy Jay Kelly postanawia wyjechać do Europy, szukając ukojenia i próbując naprawić relacje z córką Daisy, graną przez Grace Edwards. Historia toczy się między Włochami a Londynem, gdzie bohater ucieka od sławy i mierzy się z własnymi wspomnieniami. Fikcja ekranowa zderza się z rzeczywistością – George Clooney gra postać przypominającą samego siebie, co wzmacnia emocjonalny wydźwięk całej opowieści. Kulminacyjna scena rozgrywa się podczas fikcyjnego benefisu Jay’a Kelly’ego we Włoszech. Na oczach publiczności bohater ogląda montaż filmów ze swojej kariery. W rzeczywistości są to prawdziwe fragmenty obrazów z udziałem George’a Clooneya, pochodzące z produkcji: „Od zmierzchu do świtu” (1996), „Cienka czerwona linia” (1998), „Złoto pustyni” (1999), „Ocean’s Twelve” (2004) i „Good Night and Good Luck” (2005). Clooney nie został wcześniej poinformowany, że w scenie benefisu zobaczy prawdziwe fragmenty swojej filmografii. Jego emocjonalna reakcja była więc autentyczna. To sprawia, że scena nabiera wyjątkowego znaczenia – to zarówno moment fikcyjny, jak i prawdziwy, ukazujący emocje aktora w sposób niezwykle intymny. Reżyser odsłania kulisy „Jay Kelly”. Zdjęcia we Włoszech i Londynie Reżyser Noah Baumbach, znany z takich tytułów jak „Historia małżeńska” czy „Frances Ha”, po raz kolejny stworzył głęboko emocjonalną historię o relacjach międzyludzkich i tożsamości. Scenariusz współtworzyła Emily Mortimer. Zdjęcia do „Jay Kelly” realizowano we Włoszech i w Londynie, a premiera odbyła się na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Baumbach postawił na autentyczność – w scenie benefisu nie użyto green screen'ów ani efektów specjalnych. Wszystko zostało zbudowane fizycznie, a wspomnienia bohatera zostały ukazane jako naturalna część jego emocjonalnego świata. Co jeszcze warto obejrzeć na Netflix w grudniu 2025? „Jay Kelly” to tylko jedna z wielu głośnych premier grudnia 2025 na Netflix. Platforma kończy rok w spektakularnym stylu, oferując widzom różnorodne gatunki i imponującą obsadę. Poza historią z George’em Clooneyem i Adamem Sandlerem, wśród najgorętszych tytułów znalazły się: „Miłość w prezencie” – świąteczna komedia romantyczna, „Żywy czy martwy: Film z serii Na noże” z Danielem Craigiem, finałowy sezon „Stranger Things”, piąta odsłona „Emily w Paryżu” (tym razem z akcją w Rzymie), a także poruszający dramat „Żegnaj, June” z Kate Winslet. Te produkcje tworzą prawdziwą mozaikę emocji i są absolutnym must-watch dla fanów kina i seriali w świątecznym okresie.
Film „Głos Hind Rajab” wstrząsa światem. To krzyk dziecka, którego nikt nie ocalił
Wojna w Gazie zabiera dzieciństwo - codziennie giną kolejne dzieci, a ich krzyki giną w huku pocisków. „Głos Hind Rajab” to film, który zmusza nas do zatrzymania się i wysłuchania tego, co świat od dwóch lat próbuje ignorować.
Od początku ataku Izraela na mieszkańców Strefy Gazy (2023 rok) - życie straciło tysiące dzieci - ponad 18 tysięcy. To tak, jakby codziennie znikała cała klasa sześciolatków... a świat milczy. W tej ciszy powstała opowieść tunezyjskiej reżyserki Kaouther Ben Hani pt. „Głos Hind Rajab”, która przenosi nas do realnych wydarzeń z 29 stycznia 2024 roku. Sześcioletnia dziewczynka zostaje uwięziona w samochodzie pod ostrzałem, a jej błagania o ratunek docierają do wolontariuszy Czerwonego Półksiężyca. Film pokazuje niewidzialny krzyk dzieci w strefie wojny - krzyk, który, jeśli go nie wysłuchamy, pozostanie nieodwracalnym śladem w naszej historii. „Głos Hind Rajab”. Prawdziwa historia 6-letniej dziewczynki w Strefie Gazy 29 stycznia 2024 roku wolontariusze Czerwonego Półksiężyca odbierali telefon alarmowy. W samochodzie pod ostrzałem uwięziona została Hind Rajab, błagająca o pomoc. Pracownicy organizacji robili wszystko, by dotrzeć do dziewczynki, ale biurokracja i realia wojny wciągnęły ich w spiralę bezsilności. 335 - tyle pocisków wystrzelono łącznie w czarną Kię - samochód Hind Rajab i jej rodziny. Żołnierze izraelskiego wojska doskonale wiedzieli, że w środku znajdują się cywile, w tym dzieci. Po wielu godzinach negocjacji wolontariuszom z Czerwono Półksiężyca udało się uzyskać zgodę na wysłanie karetki. Ratownicy ruszyli wyznaczoną trasą, ale w trakcie dojazdu zostali zaatakowani i zabici. Niestety, Hind Rajab nie udało się uratować. „Głos Hind Rajab” - film który trzeba zobaczyć Narracja filmu biegnie dwutorowo: z jednej strony widzimy desperackie próby ratowników, którzy starają się uzyskać zgodę na wysłanie karetki, negocjując z Ministerstwem Zdrowia i wojskiem izraelskim. Z drugiej strony słyszymy głos Hind: jej płacz, błagania i strach. Dźwięk staje się nośnikiem emocji i napięcia, które trudno opisać słowami. Reżyserka w swoim filmie po mistrzowsku łączy autentyczne nagrania rozmów z dramatyczną fikcją - tworząc klaustrofobiczny thriller, który opowiada o zwykłych ludziach próbujących zachować okruchy człowieczeństwa w piekle, z którego nie można uciec. „Chodziło mi o to, co niewidzialne - wyczekiwanie, strach i ciszę, gdy pomoc nie nadchodzi. To, czego nie widzimy, bywa bardziej druzgocące niż to, co widzimy” - tłumaczy reżyserka w liście opublikowanym przez Nowe Horyzonty. View oEmbed on the source website Reżyserka: „Musiałam opowiedzieć tę historię” Kaouther Ben Hania, dwukrotna nominowana do Oscara, natknęła się na nagranie Hind przypadkowo. „Usłyszałam jej błagania i poczułam fizyczną reakcję - jakby grunt usunął mi się spod nóg. Nie mogłam iść dalej według pierwotnego planu” - mówi reżyserka. Film powstał w ciągu 12 miesięcy, a Hania zadbała o każdy szczegół, by oddać dramatyzm sytuacji i uczynić z niego świadectwo dla świata. „Głos Hind Rajab” to nie tylko opowieść o jednym dziecku - to film o wszystkich dzieciach, których życie rozrywa konflikt zbrojny. Ben Hania nie pokazuje przemocy wprost - skupia się na ciszy, wyczekiwaniu, napięciu i desperacji bohaterów. Słyszymy autentyczny głos Hind i pracowników Czerwonego Półksiężyca, a każda minuta narracji sprawia, że czujemy niewyobrażalną bezsilność. „Nie mogę zaakceptować świata, w którym dziecko woła o pomoc, a nikt nie przychodzi. Ten ból, ta porażka - doświadczamy ich wszyscy” - podsumowuje reżyserka. Krytycy zgodni: „to działo dekady” Ta trudna ale jakże ważna produkcja jest dowodem na to, że wojna nie ma sprawiedliwych stron, a największymi ofiarami zawsze są dzieci. Producentami projektu są między innymi Brad Pitt, Joaquin Phoenix, Rooney Mara i Alfonso Cuarón - a ich zaangażowanie daje nadzieję, że historia Hind dotrze do szerokiej publiczności. Film został określony przez krytyków jako jedno z najważniejszych dzieł dekady. „Bolesny mariaż prawdy i fikcji, który wywołuje dyskusję o etyce dokumentalnej. Prosty narracyjnie, a jednocześnie cios w samo serce” - pisze Daria Sienkiewicz. Historia 6-letniej Hind Rajab trafi do polskich kin 29 stycznia 2026 roku - jako przypomnienie, od którego świat nie powinien dłużej odwracać wzroku.
„Eleanor Wspaniała” to film, który milion razy łamie serce, a potem składa je na nowo
„Eleanor Wspaniała” to jeden z tych filmów, które zaczynają się jak ciepła komedia, a kończą w miejscu, gdzie widz musi zebrać emocje z podłogi. Scarlett Johansson, debiutując po drugiej stronie kamery, opowiada o starości, pamięci i samotności z niezwykłą empatią, ale też odwagą.
Mówi się, że starych drzew się nie przesadza - ale życie nie zawsze pyta o zgodę. Czasem zmiana przychodzi jak nieproszony gość: za szybko, zbyt boleśnie, z emocjami, na które nie jesteśmy przygotowani. Starość bywa cicha, ale jej ciężar często przygniata - zwłaszcza niosącego. Wspomnienia z życia potrafią wracać w najmniej odpowiednich momentach, wwiercają się pod powieki, nawet jeśli człowiek chciałby je wreszcie uśpić. To właśnie o tym - o godzeniu się z przeszłością, która nie chce odejść - opowiada film „Eleanor Wspaniała”. W tym artykule: Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności Starych drzew się nie przesadza... Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności W centrum tej historii stoi 94-letnia Eleanor Morgenstein, grana przez fenomenalną June Squibb. To jedna z jej najpełniejszych ról - dowcipna, ironiczna, trochę krucha, trochę uparta. Eleanor żyje na Florydzie z przyjaciółką Bessie, celebrując rytm codzienności tak stabilny, że aż bajkowy: wspólne śniadania, zakupy, telewizja, plotki. Johansson zaczyna film jak lekką komedię - jakby chciała dać widzom chwilę złudzenia, że nic tu nie zaboli. Ale życie, jak wiemy, nie jest filmem. Idylla pęka. View oEmbed on the source website Starych drzew się nie przesadza... Po dotkliwej stracie Eleanor przeprowadza się do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem. To sekwencje, w których film najpełniej pokazuje swoje serce: samotność bohaterki nie jest ani przerysowana, ani sentymentalna. Jest codzienna. Rozpływa się między ścianami mieszkania, w drobnych nieporozumieniach, w zagubieniu, które wcale nie wygląda dramatycznie - wygląda zwyczajnie. Eleanor czuje się niepotrzebna. A najgorsze: czuje się niewidzialna. Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Wszystko zmienia przypadkowe wejście do grupy wsparcia. Eleanor trafia tam przez pomyłkę, ale zostaje i wypowiada zdanie, które nie powinno paść. Zdanie, które natychmiast zaczyna żyć własnym życiem. Niewinne opowiadanie głównej bohaterki staje się historią, która wzbudza zainteresowanie młodej studentki dziennikarstwa, Niny (Erin Kellyman). Między kobietami rodzi się niezwykła, międzypokoleniowa więź: pełna humoru, empatii, ale też bolesnych pytań. Kiedy Nina zaczyna widzieć w Eleanor mentorkę, seniorka jest zmuszona skonfrontować się z prawdą, której nie chciała już więcej do siebie dopuszczać. Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Scarlett Johansson prowadzi tę historię z dużą delikatnością, choć nie unika dramatyzmu. Nawet wtedy, gdy dotyka tematu Holokaustu - nie przez wielkie sceny, lecz przez pamięć ocalałych, która z roku na rok rozpływa się coraz szybciej. Film nie staje się historią o traumie, a raczej o tym, jaki ciężar niesie niewypowiedziana prawda. Największą moc „Eleanor Wspaniałej” niesie jednak June Squibb (94 l.). Jej twarz - niemal stuletnia mapa życia - opowiada więcej niż dialogi. Ma w sobie humor, bunt, kruchość, i ten rodzaj światła, które pojawia się tylko u aktorek, które niczym koty „przeżyły kilka żyć”. Jej relacja z Kellyman jest szczera, pełna chemii i wzajemnego ciepła, które rzadko udaje się odtworzyć na ekranie. Film w polskich kinach można oglądać od 5 grudnia. Dzieło aktorki Scarlett Jahoansson (znanej z filmów Woody’ego Allena oraz filmowego Uniwersum Marvela) przez 4 dni zdążyło zebrać całkiem sporo pozytywnych recenzji, zwłaszcza wśród widzów. „Film bardzo wzruszający, przedstawia coś czego nikt nie jest w stanie uniknąć czyli starość jednakże w wersji ciężkiej bo jest to samotna starość z trudnymi wspomnieniami. Po mimo tego że w materiale jest poruszany temat holokaustu codzienność głównej bohaterki jest przedstawiona w bardzo humorystyczny sposób- serdecznie polecam film dla każdej grupy wiekowej.” - brzmi jeden z wielu komentarzy na platformie Filmweb.pl. Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Czy Johansson czasem sięga po zbyt łatwe emocjonalne chwyty? Owszem. Czy niektóre wątki - jak potrzeba bliskości w starszym wieku- otrzymują zbyt mało miejsca? Również. Ale mimo to film robi dokładnie to, co kino środka powinno: daje widzom coś do poczucia, przemyślenia, przeżycia. I robi to z wdziękiem. „Eleanor Wspaniała” ma w sobie wszystko, by stać się hitem. Nie dlatego, że jest perfekcyjna, lecz dlatego, że jest po prostu ludzka...
280 dowcipów w 97 minutach? „Wujowy dwór” to brytyjska komedia, która nie zna świętości i właśnie rozbraja kina
Brytyjczycy znowu robią to, w czym są absolutnymi mistrzami - żartują ze wszystkiego i z wszystkich. „Wujowy dwór”, najnowsza komedia Jima O’Hanlona z imponującą obsadą i scenariuszem pełnym „no mercy humour”, wjeżdża do polskich kin z impetem. I udowadnia, że arystokracja też może stać się materiałem na rozbrajającą farsę.
Brytyjski humor to osobna kategoria śmiechu. Czasem elegancki, czasem totalnie nieprzystojny, często kompletnie absurdalny - ale zawsze celny. W „Wujowym dworze” (oryg. „Fackham Hall”) ten wachlarz żartów rozciąga się jak nigdy dotąd. Na ekranie ląduje wszystko: humor sytuacyjny, slapstick, gagi językowe, sprośności, klasowe docinki i parodie tak dosadne, że trudno zdecydować, czy to bardziej żart z arystokracji, czy z widza. Krytycy zgodnie podkreślają, że tempo dowcipów jest tu „jak karabin maszynowy”. Elaine Patton z IndieWire zachwycała się dynamiką filmu: „Ledwo zdążyłam przetrawić jeden żart, a już pojawiał się kolejny” - napisała, zwracając uwagę na imponującą liczbę gagów. Maggie Lovitt z Collidera podkreślała teatralną energię produkcji: „'Wujowy dwór' łączy humor sytuacyjny, gagi i riposty pod płaszczykiem farsy w stylu Molièra!” A Pete Hammond z Deadline stwierdził wprost: „Ten film powinien być wyczekiwany przez wszystkich! Komedia najbardziej prosi się o wspólne oglądanie w kinie”. Można więc śmiało powiedzieć, że O’Hanlon nie idzie w półśrodki - serwuje klasyczne angielskie „go big or go home”. „Wujowy dwór” brytyjski humor w polskich kinach „Wujowy dwór” to satyra na brytyjską klasę wyższą, która w filmie… nie ma za grosz klasy. W rezydencji Davenportów problem goni problem: brak męskiego dziedzica, aranżowane małżeństwo, narastające konflikty i dramaty, które - jak to bywa w komedii - szybko zamieniają się w serię niedorzecznych pomyłek. A potem na scenę wchodzi on: Eric Noone - kieszonkowiec, który powinien tylko dostarczyć list, a zamiast tego zostaje… pracownikiem dworu. To z jego perspektywy obserwujemy świat, który wygląda jak „Downton Abbey” wrzucone do pralki na najwyższe obroty. Kiedy dodamy do tego zakazany romans, rodzinne knowania i tajemnicze morderstwo podczas arystokratycznego wesela, wychodzi z tego mieszanka, która brzmi jak „posh chaos” - czyli dokładnie ten rodzaj absurdalnej komedii, który Brytyjczycy kochają najbardziej. View oEmbed on the source website 280 żartów? Brzmi absurdalnie - i o to chodzi Twórcy - z Jimmym Carrem na czele - zapowiadali, że w filmie - trwającym 97 minut znajduje się aż 280 dowcipów. Gdyby faktycznie je policzyć, można by uznać, że „Wujowy dwór” jest najgęściej naszpikowaną żartami brytyjską komedią ostatnich lat. Nie wszystkie są trafione, ale nawet te słabsze giną pod naporem kolejnych. Duch Monty Pythona i Mela Brooksa unosi się nad całą produkcją - i to nieprzypadkowo. Tu absurd jest paliwem. Tu żaden temat nie jest święty - nawet Taylor Swift. Tu humor jest niepoprawny, przewrotny i czasami tak niedorzeczny, że aż znakomity. Jak mawiają Brytyjczycy: “it’s so wrong, it’s right.” Dla kogo jest ten film? Jeśli lubisz seriale pokroju: „’Allo ‘Allo!”, „Latający cyrk Monty Pythona”, „Hotel Zacisze” (Fawlty Towers), „Czarna Żmija”, „Wielka”, „The Goes Wrong Show” to „Wujowy dwór” jest po prostu twoim kinowym przeznaczeniem. To komedia, która znów pokazuje, że Brytyjczycy potrafią połączyć klasę, bezczelność i absurd w sposób absolutnie unikalny. W filmie pojawiają się m.in.: Damian Lewis („Pewnego razu... w Hollywood”, „Homeland”), Katherine Waterston („Obcy: Przymierze”, „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”), Tom Felton („Harry Potter”, „Geneza Planety Małp”), Thomasin McKenzie („Jojo Rabbit”, „Ostatniej nocy w Soho”), Ben Radcliffe („Wiedźmin”, „Władcy przestworzy”). To ekipa, która sprawia, że nawet najbardziej przegięte sceny mają odpowiednią wagę i charyzmę - a widz ma wrażenie, że ogląda grupę znajomych, która bawi się równie dobrze, co publiczność. To pełna energii, pyszna, wywrotowa komedia - coś pomiędzy „Downton Abbey” a „Monty Pythonem”, czyli najbardziej brytyjskie połączenie, jakie tylko można sobie wyobrazić. Film można oglądać w polskich kinach od 5 grudnia 2025.
Ten film w kilka godzin zdobył Netflixa. Teraz wraca z jeszcze mocniejszą kontynuacją
Pierwsza część była jednym z najbardziej niespodziewanych hitów ostatnich lat. Najpierw błyskawicznie podbiła zestawienia Netfliksa, później długo trzymała się wśród najchętniej oglądanych na innych platformach. Teraz historia Grace - panny młodej, która wpakowała się w najbardziej niebezpieczną noc poślubną wszech czasów - doczeka się ciągu dalszego. Twórcy pokazali zdjęcia z planu i zapowiadają, że emocji będzie jeszcze więcej.
„Zabawa w pochowanego” w 2019 roku weszła do kin po cichu, ale szybko okazało się, że widzowie pokochali jej przewrotne połączenie horroru, satyry i czarnej komedii. Film Tylera Gilletta i Matta Bettinelli-Olpina nie tylko zarobił więcej, niż zakładano - również na streamingach radził sobie jak pełnoprawny blockbuster. Teraz doczekamy się kontynuacji tej kultowej pozycji. Ten hit podbił Netflixa. O czym jest „Zabawa w pochowanego”? To przewrotna opowieść o Grace - dziewczynie, która w dniu ślubu trafia do potężnego, arystokratycznego rodu Le Domas. Rodzina jej męża od pokoleń praktykuje osobliwą tradycję: każdy nowy członek musi tuż po ceremonii wziąć udział w jednej z losowych gier. Problem w tym, że jedna z nich - gra w chowanego - zamienia wesele w polowanie. Grace, niczego nieświadoma, ma znaleźć kryjówkę, podczas gdy ekscentryczni milionerzy uzbrojeni w archaiczną broń ruszają jej tropem, wierząc, że stawką jest… ich przetrwanie. Film łączy czarny humor z horrorem, jednocześnie wyśmiewając uprzywilejowane elity i pokazując, jak daleko są gotowe się posunąć, by obronić swój status. To właśnie ta mieszanka sprawiła, że produkcja błyskawicznie podbiła Netflixa. View oEmbed on the source website „Zabawa w pochowanego: Szukam” wkrótce w kinach Druga część nosi tytuł „Zabawa w pochowanego: Szukam” i ponownie powraca do postaci Grace - w którą wciela się Samara Weaving. W filmie pojawią się także Kathryn Newton, Sarah Michelle Gellar, Shawn Hatosy, Néstor Carbonell, Kevin Durand, Olivia Cheng i David Cronenberg. Za kamerą znów stanął duet Radio Silence, który odpowiadał za sukces oryginału. Twórcy przyznają, że powrót do tej historii był dla nich wyjątkowy. „Zobaczenie Samary ponownie w tej postaci i w tej sukni było dla nas czymś absolutnie emocjonalnym” - mówią. Sama aktorka również nie ukrywa, że towarzyszyła temu spora trema. Gdy tylko ponownie założyła charakterystyczną suknię ślubną, „cała postać wróciła natychmiast”. O czym opowie kontynuacja? Nowa część rozpocznie się bezpośrednio po wydarzeniach z finału pierwszego filmu. Grace - bohaterka, którą poznaliśmy w dniu jej ślubu - wciąż zmaga się ze skutkami nocy, podczas której bogata rodzina Le Domas próbowała ją zabić w ramach swojej upiornej tradycji. W oryginale cicha, elegancka posiadłość Le Domasów zmieniła się w groteskowy tor przeszkód, a elitarna rodzina pokazała całą swoją niekompetencję i desperację. To był świat, w którym panny młodej nie chroniła ani miłość, ani konwenanse - jedynie spryt, determinacja i coraz bardziej zakrwawiona suknia. Druga część ma kontynuować ten ton: połączenie czarnego humoru, napięcia i komentarza na temat uprzywilejowanych, którzy są gotowi na wszystko, by chronić swój status. Kiedy premiera? Do sieci trafiły już pierwsze zdjęcia z planu. „Zabawa w pochowanego: Szukam” ma trafić do kin już wiosną 2026 roku. Macie więc jeszcze chwilę, aby nadrobić pierwszą część hitu, który podbił Netflixa w zaledwie kilka godzin od premiery.
Netflix ma kolejny, potencjalny hit grudnia 2025. „Miłość i wino” to komedia romantyczna idealna na sezon świąteczny
Co się wydarzy, gdy luksus ukryje się pod maską biedy? Ta komedia romantyczna ma szansę stać się grudniowym hitem na Netflix. To idealny film na wieczorny seans.
Premiery w grudniu 2025 zapowiadają się na Netflix niezwykle emocjonująco. Platforma przygotowała m.in. południowoafrykańską produkcję, która połączy piękne krajobrazy, ciepło rodzinnych winnic i dynamiczną historię o miłości podszytej intrygą. „Miłość i wino” to komedia romantyczna z silnym przesłaniem o szczerości i tożsamości: z pewnością trafi w gusta widzów poszukujących czegoś więcej niż klasyczny romans. Oto wszystko, co musisz wiedzieć o tej nowości, która zadebiutowała w streamingu 5 grudnia. W tym artykule: O czym opowiada komedia romantyczna „Miłość i wino”? Główna obsada i twórcy komedii romantycznej z RPA Dlaczego warto obejrzeć „Miłość i wino”? Świąteczne (i nie tylko) nowości na Netflix w grudniu 2025 O czym opowiada komedia romantyczna „Miłość i wino”? „Miłość i wino” (oryg. „Love & Wine”) to komedia romantyczna, której głównym bohaterem jest Ovee, młody mężczyzna pochodzący z zamożnej południowoafrykańskiej rodziny, dziedziczący rodzinną winnicę. W poszukiwaniu prawdziwej miłości, postanawia on ukryć swój status społeczny. Z pomocą przyjaciela Nathi'ego zamieniają się rolami – Ovee udaje chłopaka z klasy średniej, a Nathi podszywa się pod dziedzica. Ovee poznaje Amahle, ambitną studentkę medycyny, i próbuje przekonać ją, że podobnie jak ona, pochodzi z ubogiej rodziny. Ich relacja rozwija się, jednak w miarę jak uczucia się pogłębiają, kłamstwo staje się coraz trudniejsze do utrzymania. Gdy prawda wychodzi na jaw, między bohaterami rodzi się konflikt, a widzowie zostają wciągnięci w pełen emocji, humoru i wzruszeń wir nieporozumień. View oEmbed on the source website Główna obsada i twórcy komedii romantycznej z RPA Produkcję wyreżyserowała Amanda Lane, a scenariusz napisali Darryl Bristow-Bovey i Zelipa Zulu. W głównych rolach występują: Ntobeko Sishi jako Ovee Sityebi Jr Masali Baduza jako Amahle Philliso Thandolwethu Zondi jako Nathi Maseko Thando Thabethe jako Lena W pozostałych rolach zobaczymy m.in. Desmonda Dube, Bongile Mantsai, Bohanga Moeko, N’kone Mametja, Rorisanga Mohapiego, Thembsie Matu oraz Simone Neethling. Film został wyprodukowany przez Netflix we współpracy z południowoafrykańskim studiem Quizzical Pictures. Dlaczego warto obejrzeć „Miłość i wino”? „Miłość i wino” łączy klasyczne motywy miłosne z aktualnymi tematami społecznymi. Kłamstwo staje się punktem wyjścia do refleksji nad tożsamością, uczuciami i znaczeniem szczerości w relacjach. Produkcja oferuje nie tylko humor i wzruszenia, ale również egzotyczne widoki i dynamiczną grę aktorską. To idealna propozycja dla fanów gatunku szukających czegoś nietuzinkowego. „Miłość i wino” wpisuje się także w trend rosnącej popularności południowoafrykańskich produkcji na Netflix. Świąteczne (i nie tylko) nowości na Netflix w grudniu 2025 Grudniowa oferta na Netflix zapowiada się na prawdziwą, filmowo-serialową ucztę – pełną emocji, wielkich powrotów i produkcji, o których będzie głośno jeszcze długo po świętach. Od lekkich, nastrojowych tytułów w stylu „Miłość w prezencie”, przez refleksyjną podróż bohaterów „Jay Kelly”, aż po długo wyczekiwaną kontynuację kultowych serii, jak „Emily w Paryżu” (tym razem w rzymskiej odsłonie) czy wielki finał „Stranger Things 5”. Fani kryminałów otrzymają również spektakularny prezent w postaci filmu „Żywy czy martwy: Film z serii Na noże”, gdzie Daniel Craig ponownie wciela się w Benoita Blanca. A tuż przed Wigilią na platformie zadebiutuje poruszający dramat „Żegnaj, June” w reżyserii Kate Winslet. Jedno jest pewne: grudzień 2025 na Netflix to zestaw premier, które idealnie wpisują się w świąteczno-noworoczny nastrój – pełen wzruszeń, magii i kinowej jakości.
Brutalna, piękna i hipnotyczna legenda z Karpat. „Dziki” to film, który trzeba zobaczyć - „wbija w fotel jak wilczy zew” [RECENZJA]
Jaka jest cena wolności? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Maciej Kawulski w swoim najnowszym filmie „Dziki”. W XVII-wiecznych Karpatach, między naturą a cywilizacją, instynktem a władzą, poznajemy półdzikiego wojownika, którego losy wciągają widza w brutalny i przepiękny świat legend, zemsty i siły charakteru.
Wczoraj, 4 grudnia, podczas przedpremiery w kinie IMAX miałam wyjątkową okazję zobaczyć polski film, kręcony tą samą kamerą co „Diuna” pt. „Dziki”. Na sali oprócz zaproszony dziennikarzy pojawiła się plejada gwiazd: Julia Wieniawa, Aleksander Milwiw-Baron z zespołu Afromental, Anita Sokołowska, Olga Bołądź, Maria Sadowska - reżyserka i piosenkarka, Natasza Urbańska oraz cała obsada filmu: zarówno doświadczeni aktorzy, jak i debiutanci. Oczekiwania wobec tej produkcji były ogromne - w końcu to pierwsza polska produkcja zrealizowana tak, aby mogła zostać wyświetlona w IMAX. Dotychczas żaden polski film nie dostąpił tego zaszczytu lub po prostu nie spełnił warunków, aby skorzystać z dobrodziejstwa IMAX-u. „Dziki” - pierwszy polski film wyświetlany w IMAX Po pierwszych minutach seansu wiedziałam, że… przepadłam. Dawno nie poczułam się tak otulona nie tyle historią, co… legendą. „Dziki” ma w sobie coś z „Wiedźmina” - tego z Michałem Żebrowskim w roli głównej - oraz ze „Starej Baśni” . Przez cały film prowadzi nas narratorka, która niczym szamanka wprowadza widza w świat górskich mitów i tajemnic - tych opowiadanych szeptem, po zmroku przy ognisku. Reżyser Maciej Kawulski sięgnął po polską historię gór - Karpat. Historię, choć w dużej mierze zmyśloną, to wciąż mocno osadzoną w wątkach, o których wolelibyśmy zapomnieć. XVII-wieczne Karpaty to czasy panów i chłopów. Czasy, gdy zwykli ludzie musieli oddawać swoje plony na pańszczyznę, a za kradzież odcinano rękę. To również czasy, gdy wierzenia ludowe mieszały się z chrześcijaństwem i w wielu regionach wygrywały z nim. Oczywiście nie było by tego dzieła - gdyby nie scenarzysta Rafał Lipski (odpowiedzialny również za genialny film „Kulej. Dwie strony medalu”), który wraz z reżyserem stworzył przepiękną historię. Film jest mocny, brutalny, ale także przepiękny scenograficzne i kostiumowo. Ujęcia gór i polskich lasów sprawiają, że widz czuje się „jak u siebie”, a jednocześnie odczuwa potęgę i mrok miejsc, które skrywają niejedną tajemnicę. View oEmbed on the source website „Dziki” - recenzja filmu W centrum opowieści stoi półdziki, niemy wojownik - wychowany zarówno przez zwierzęta, jak i ludzi gór. Mimo prób „oswojenia” wciąż ma w sobie naturę wilka. Jego los splata się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą zemstę. Na tle monumentalnych gór rodzi się pojedynek dwóch światów - natury i cywilizacji, wolności i fanatyzmu, instynktu i władzy. Wraz z innymi wyrzutkami tworzy „stado” - zbójów, które napada na przejeżdżające przez góry orszaki i kradnie cenne łupy. Jednym z tych łupów są insygnia papieskie - zarzewie wojny. Film pokazuje, jak wielką moc ma jedność i współpraca - bohaterowie w obliczu niebezpieczeństwa muszą odłożyć na bok spory, by przetrwać razem. W produkcji nie brakuje również wątków miłosnych, siły przyjaźni, wiary, oddania i zemsty. Dzieło Macieja Kawulskiego doskonale pokazuje, jaka jest cena wolności. Uwaga spoiler - główny bohater zapłaci za nią najwyższą cenę. „Dziki” to więc tak naprawdę opowieść o wolności, naturze, instynkcie, władzy i cenie, jaką trzeba za to wszystko zapłacić. Tomasz Włosok - niemy wojownik pełen emocji Tomasz Włosok znany z filmów taki jak „Kulej. Dwie strony medalu”, „Jak pokochałam gangstera”, „Hiacynt” czy „Piosenki o miłości” może wpisać kolejną genialną rolę na swoją listę. Jego „Dziki” - choć przez cały film prawie nie wydaje z siebie dźwięku - jest odegrany tak, że zapominamy o tym. Nasze zmysły kompletnie tego nie potrzebują. Wszystko jest zrozumiałe, a mimika twarzy aktora zawiera więcej niż tysiąc słów. Niema rola wymusiła na aktorze niezwykłą pracę z ciałem, gestem i mimiką, dzięki czemu jego postać daje się odczuć jako jeszcze bardziej dzika. Psychodeliczny inkwizytor Sebastiana Fabijańskiego I choć Włosok jest w czołówce moich ulubionych polskich aktorów, to uważam, że rolę życia odgrywa w tej produkcji Sebastian Fabijański. W pierwszych kadrach jest kompletnie nie do poznania… Aktor niesamowicie wcielił się w postać „muszkietera”-inkwizytora będącego na usługach Rzymu i samego papieża, który przybywa do Polski, aby odzyskać skradzione papieskie insygnia. Fabijański gra okrutną, sadystyczną i psychodeliczną postać, której siłą napędową jest znęcanie się nad innymi, ich ból, cierpienie i śmierć. Inkwizytor z uśmiechem pastwi się nad niewiernymi, to daje mu poczucie władzy… Ma w sobie niemożliwą do pohamowania rządzę seryjnego mordercy z najlepszych thrillerów. Aktor gra tak dobrze, że widz może odczuć emocje i mrok inkwizytora niemal na własnej skórze. Uważam, że nikt, absolutnie nikt, nie byłby w stanie z polskiej obsady zagrać tej roli tak, jak zrobił to Fabijański - na granicy szaleństwa, mroku i nadprzyrodzonych sił „danych od boga”. Bo, postać grana przez Fabijańskiego oczywiście morduje „w imię boże” - i uważa, że właśnie przez to ma do tego prawo. Doborowa obsada w filmie „Dziki”. Leszek Lichota i Agata Buzek i inni Kolejną postacią, która mnie urzekła, jest postać Macieja grana przez Leszka Lichotę. Aktor niesamowicie wciela się w role, których się podejmuje. W tym filmie jego Maciej ma coś z kapitana Wiktora Rebrowa z serialu „Wataha” (jeśli nie widzieliście - koniecznie zobaczcie): dzikość, szacunek do przyrody i poczucie odpowiedzialności za innych. Jest jak stary wojownik, który niesie brzemię swojego losu i liczy, że kolejne pokolenie nie będzie już musiało. W filmie występuje także Agata Buzek - dawno nie widziana na dużym ekranie - która asystuje Lichocie w wielu scenach. Gra tutaj górską szamankę, która opiekuje się Dzikim. Wieszczka w oszczędnych, lecz trafnych słowach stara się tłumaczyć ludziom dziką naturę. Aktorka idealnie odegrała rolę opiekunki, żyjącej w zgodzie z przyrodą i siłami natury, oddającej cześć ziemskim bogom. Kawulski zaskoczył mnie świetnym doborem "reszty" obsady - praktycznie wszędzie, gdzie nie spojrzymy, pojawiają się aktorzy, których znamy i cenimy z wielu ról: Janusz Chabior, Borys Szyc, Mirosław Zbrojewicz czy Jarosław Boberek. Aktorzy pojawiają się w epizodycznych, ale jakże ważnych momentach filmu fantastycznie uzupełniając historię. Dlaczego warto zobaczyć „Dzikiego” w IMAX Film wchodzi do kin 1 stycznia 2026 roku i nie zdziwię się, jeśli przyciągnie tłumy. Mnie bardzo mocno zaskoczył jakością i fabułą. Wciągnął, a nim się obejrzałam, ponad dwie godziny seansu minęły. I nie potrzebowałam ani popcornu, ani nachosów - film ma w sobie tyle emocji, że szkoda by mi było tracić czas na zapychacze. Oglądanie „Dzikiego” w IMAX to gwarancja idealnego obrazu, dźwięku i akustyki sali, które pozwalają wyraźnie usłyszeć polskie dialogi, z czym wiele rodzimych produkcji ma ogromny problem. Tak więc jeśli chcecie zanurzyć się w świat legend, tajemnic i poczuć, jaką cenę naprawdę ma wolność - kupujcie bilety. Nie będziecie zawiedzeni.