Spektakularny powrót legendy PRL-u. Komiks, który wychował całe pokolenia trafi na duży ekran
Gdy Papcio Chmiel tworzył „Tytusa, Romka i A’Tomka”, nie przewidywał takiego fenomenu. Dziś kultowy komiks wraca w filmowej wersji i budzi nostalgię całego pokolenia, które dorastało na jego absurdalnym, ponadczasowym humorze.
„Tytus, Romek i A’Tomek” to jedna z najważniejszych serii w historii polskiego komiksu, stworzona przez Henryka Jerzego Chmielewskiego. Pierwsze historie zaczęły ukazywać się w latach 50., a od 1966 roku wychodziły już w formie ksiąg pełnych przygód, które przez dekady budowały swoją legendę. Komiks powstawał w realiach PRL-u, co miało ogromny wpływ na jego charakter. Z jednej strony był pełen humoru, absurdu i lekkości, z drugiej - sprytnie przemycał komentarze do rzeczywistości, w której powstawał. Papcio Chmiel tworzył świat, który pozwalał uciec od codzienności, ale jednocześnie przemycał w niej inteligentne obserwacje i satyrę. Oficjalnie powstało 31 klasycznych tomów, a cykl symbolicznie domknął się w 2021 roku wraz ze śmiercią Papcia Chmiela. Z czasem „Tytus, Romek i A’Tomek” stał się czymś więcej niż tylko komiksem - fenomenem popkulturowym, który wychował całe pokolenia i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich tytułów. Charakterystyczny styl, gra językowa i absurdalny humor sprawiły, że seria przetrwała dekady i wciąż wraca w nowych interpretacjach. „Tytus, Romek i A’Tomek” - powstaje pełnometrażowy film Pełnometrażowa animacja o Tytusie, Romku i A’Tomku właśnie odsłoniła pierwszą zapowiedź. Warszawskie studio EGo FILM pokazało teaser i zarys historii. Twórcy projektu ujawnili też, kto stoi za jego kształtem oraz jaką rolę w przygotowaniach odgrywają partnerzy i instytucje. Punktem wyjścia ma być globalny kryzys wyobraźni. Z codzienności ulatnia się „nonsensum”, czyli tajemnicza substancja, która napędza kreatywność i lekkość myślenia — tak ważne w kulturze, która potrafi jednocześnie bawić i uczyć. W tej opowieści nie chodzi więc wyłącznie o kolejną przygodę: w grze pozostaje kondycja świata, a nawet to, czy absurd i humor w ogóle mają jeszcze przestrzeń, by wybrzmieć. Kluczową rolę otrzymuje profesor T. Alent. To właśnie on odkrywa pochodzenie „nonsensum” na archipelagu Wysp Nonsensu, ale szybko znika z planszy — zostaje porwany przez Skurcza Y. Byka. Antagonista nie poprzestaje na uprowadzeniu: „zakorkowuje” źródło „nonsensum”, czyniąc z niego towar. Mechanizm jest prosty i aż nazbyt współczesny w swoim rytmie: to, co żywe i bezinteresowne, zostaje wciągnięte w obieg kontroli. Wannolot wraca do gry, a misja ma tempo kina przygodowego W odpowiedzi na porwanie profesorа do akcji wkraczają Tytus, Romek i A’Tomek. Ich wyprawa nie jest nostalgicznym spacerem po znajomych kadrach, tylko misją ratunkową uruchomioną z energią typową dla kina przygodowego: bohaterowie ruszają kultowym „wannolotem” w stronę świata, którym rządzi logika absurdu. Ta formuła jest tu fundamentem - bo jeśli stawką jest „nonsensum”, to opowieść musi bronić prawa do fantazji, żartu i wyobraźni, zamiast je tłumaczyć. Zarys fabuły kończy się nutą niepewności: los „nonsensum” oraz ludzkości nie zostaje przesądzony. To obietnica historii, która chce trzymać widza w napięciu, ale też zostawić miejsce na to, co w tej serii zawsze było najcenniejsze - swobodę skojarzeń i inteligentną przewrotność. View oEmbed on the source website Za sterami stoją twórcy z komiksowej i animacyjnej sceny Za scenariusz i reżyserię teasera odpowiada Tomasz Leśniak, a kierownictwo artystyczne objął Michał „Śledziu” Śledziński. To zestawienie nazwisk ustawia projekt w estetyce, która ma ambicję nie tylko odświeżyć klasykę, ale też zbudować dla niej pełnometrażową skalę. Istotny jest także kontekst produkcyjny: Polski Instytut Sztuki Filmowej wsparł projekt na etapie developmentu i proceduje decyzję dotyczącą finansowania produkcji. Partnerem przedsięwzięcia jest Wydawnictwo Prószyński i S-ka. Te elementy porządkują sytuację wokół filmu — pokazują, że zapowiedź jest częścią większego planu, a nie jednorazowym gestem. Równolegle fani uniwersum dostają jeszcze jedną wiadomość: Artur Bartłomiej Chmielewski zapowiedział nową książkę z Tytusem de Zoo, z premierą wskazaną na 26 maja. Przy pracy pomagali mu synowie Lucas i Marcus oraz Karol z Afryki, a ilustracje ma tworzyć „Zbyszek”. Dziś, gdy animacja przypomina o Tytusie, Romku i A’Tomku, powrót ma smak zarówno sentymentalny, jak i bardzo współczesny - bo wyobraźnia znów staje się walutą, o którą warto walczyć.
Ten kultowy klasyk z 1998 roku doczekał się kontynuacji. Sandra Bullock i Nicole Kidman znów wcielą się w siostry Owens
„Totalna magia” wraca po latach i znów połączy Sandrę Bullock i Nicole Kidman jako siostry Owens. Czy macie ochotę jeszcze raz zanurzyć się w świecie magii, rodzinnych sekretów i klątwy, która nigdy tak naprawdę nie zniknęła?
Są filmy, które z czasem zyskują status klasyków - szczególnie te z lat 90. i początku lat 2000. To właśnie do nich po latach chętnie wracają twórcy, serwując widzom kontynuacje po dekadach przerwy. Tak jest choćby z „Diabeł ubiera się u Prady”, którego druga część trafi do kin 1 maja 2026 roku i ponownie zabierze widzów do świata mody, ambicji i bezwzględnych decyzji. Podobny los spotkał też m.in. „Top Gun”, który po ponad 30 latach doczekał się kontynuacji w postaci „Top Gun: Maverick”, udowadniając, że nostalgiczne historie potrafią wrócić z ogromną siłą. Teraz do tego grona dołącza także „Totalna magia”. Druga część kultowej opowieści o siostrach Owens ma zadebiutować jeszcze w tym roku na dużym ekranie, przywracając widzom klimat lat 90., magii i rodzinnych sekretów, które nie tracą swojej mocy mimo upływu lat. Siostry Owens wracają, a wraz z nimi rodzinny ciężar, którego nie da się zignorować W nowej odsłonie Sally i Gilly znów stają w centrum opowieści o dziedzicznej magii, która jest równie atrakcyjna wizualnie, co wymagająca emocjonalnie. Zwiastun sugeruje, że na pierwszy plan wraca mroczna klątwa zagrażająca rodzinie - motyw, który w tej historii zawsze działał jak precyzyjnie poprowadzona linia dramatyczna: elegancka w formie, bezwzględna w konsekwencjach. To także powrót do świata, który pamięta się nie tylko z fabuły, lecz także z nastroju. „Totalna magia” z 1998 roku była kinem z pogranicza romansu i tajemnicy, opartym na wyrazistych relacjach między kobietami. Kontynuacja nie ucieka od tego dziedzictwa: zamiast wyłącznie grać nostalgią, stawia na ten sam rdzeń — rodzinę, wybory i cenę, jaką czasem płaci się za prawo do własnego życia. View oEmbed on the source website „Totalna magia 2” - trzy pokolenia, nowe twarze i jedna misja, która wytrąca z równowagi Zwiastun pokazuje wyraźnie rozbudowaną perspektywę: film ma koncentrować się na trzech pokoleniach czarownic, a Sally ma już dorosłe córki. W te role wcielają się Joey King oraz Maisie Williams, co od razu przesuwa opowieść w stronę rozmowy o dojrzewaniu i samodzielności — o tym, jak dorosłość bywa jednocześnie wolnością i próbą charakteru. Równolegle pojawiają się sygnały, że Gilly wybiera spokojniejszy rytm — jej codzienność ma towarzystwo czarnego kota, detal z pogranicza czułości i niepokoju. Ten spokój nie trwa jednak długo: w historii pojawia się tajemnicza postać grana przez Lee Pace’a, która wciąga siostry w niebezpieczną misję. Do obsady dołączają też Xolo Maridueña oraz Solly McLeod, a na ekran wracają niezastąpione w tej historii Stockard Channing i Dianne Wiest jako ciotki Frances i Jet Owens. „Totalna magia 2” kiedy premiera? Za kamerą stanęła Susanne Bier (reżyserka „Nocnego recepcjonisty”), a scenariusz napisali Akiva Goldsman oraz Georgia Pritchett. Kontynuacja została oparta na powieści „The Book of Magic” z 2021 roku autorstwa Alice Hoffman i jest wskazywana jako czwarta część serii „Practical Magic”. Dla widzów to jasny sygnał: ta historia nie zamyka się w jednym sezonie emocji — ma ambicję prowadzić dalej rodzinny wątek, w którym magia jest dziedziczona równie konsekwentnie jak charakter. Datę warto zapisać w kalendarzu: 11 września 2026 roku. Jeśli zwiastun jest zapowiedzią tonu całości, „Totalna magia 2” ma szansę wrócić nie tylko jako kontynuacja znanego tytułu, lecz jako opowieść o kobietach, które nie przestają wybierać siebie — nawet wtedy, gdy świat domaga się od nich posłuszeństwa.
O tym psychologicznym thrillerze było głośno już 2 lata temu. To będzie najmocniejsza ekranizacja twórczości Colleen Hoover
Miał być kontrowersyjny - i wygląda na to, że taki właśnie będzie. „Verity” po pierwszym zwiastunie zapowiada się na jeden z najmocniejszych thrillerów psychologicznych ostatnich lat.
Pierwszy teaser filmu „Verity” już ustawia ton: elegancki, chłodny w formie, a pod spodem niepokojąco lepki od sekretów. Amazon MGM Studios odsłoniło zaledwie kilka kadrów, ale wystarczy, by poczuć, że ten thriller psychologiczny będzie grał na napięciu jak na idealnie nastrojonym instrumencie. W rolach głównych: Anne Hathaway, Dakota Johnson i Josh Hartnett. Teaser otwiera drzwi do domu, w którym nic nie jest oczywiste „Verity” zaczyna się od pozornie racjonalnego układu: Lowen Ashleigh, początkująca pisarka, dostaje zlecenie, które mogłoby stać się przepustką do literackiego świata. Ma dokończyć bestsellerową serię książek Verity Crawford, słynnej autorki thrillerów, która po wypadku nie może kontynuować pracy. Dakota Johnson wciela się w Lowen, a Anne Hathaway gra Verity - postać, wokół której gęstnieje atmosfera, jakby każdy korytarz w domu miał własną pamięć. Decyzja Jeremy’ego, męża Verity, uruchamia mechanizm znany z najlepszych historii o ambicji i pokusie wejścia w cudze życie bez zaproszenia. Lowen trafia do domu Crawfordów, by pracować nad tekstem, ale szybko okazuje się, że nie jest to przestrzeń, w której można bezpiecznie oddzielić warsztat od emocji. To thriller psychologiczny w czystej definicji: opowieść o tym, jak łatwo dać się wciągnąć w narrację, która udaje prawdę. View oEmbed on the source website Rękopis wywraca fabułę i podważa wszystko, co wydawało się „pewne” Punktem zapalnym staje się odnaleziony rękopis: niepublikowane wcześniej, niedokończone zapiski Verity. Ten tekst - z założenia ukryty, prywatny i niewygodny - zaczyna przejmować kontrolę nad wyobraźnią Lowen i rozsadza jej poczucie bezpieczeństwa od środka. Zapisane strony mają w sobie coś z intymnego szeptu, który w thrillerach bywa najgłośniejszym alarmem: podważają stan psychiczny Verity i zacierają granicę między prawdą a fikcją. Wraz z kolejnymi odkryciami komplikuje się też relacja Lowen z Jeremym. To napięcie nie jest dodatkiem, ale rdzeniem historii - bo „Verity” opowiada nie tylko o tajemnicach, lecz także o tym, jak rodzi się zależność i jak łatwo pomylić bliskość z manipulacją. Na ekranie, obok Hathaway, Johnson i Hartnetta, pojawiają się również Brady Wagner, Asel Swango oraz Daniel Echevarria. Colleen Hoover znów trafia do kina, a ta adaptacja ma być najciemniejsza Film jest adaptacją bestsellerowej powieści Colleen Hoover, która w Polsce ukazała się nakładem wydawnictwa Otwartego. „Verity” bywa określana jako najbardziej mroczna z jej ekranizowanych historii: zamiast romantycznego uniesienia dominuje tu duszny niepokój, a emocje nie niosą ulgi, tylko kolejne pytania. To także kolejny dowód na siłę trendu, w którym kobieca perspektywa nie jest dekoracją, lecz silnikiem opowieści - intensywnej, ryzykownej, wciągającej. W ciągu dwóch lat „Verity” ma być czwartą adaptacją twórczości Hoover, po wcześniejszych hitach filmowych tj. „It Ends with Us” - opartych na jej książkach. Teraz stawka wydaje się jeszcze wyższa: teaser obiecuje historię, która nie tyle „zostaje w głowie”, ile nie chce z niej wyjść - aż do premiery 2 października i długo po niej.
„Diabeł ubiera się u Prady 2” miał być skokiem na nostalgię. Okazał się filmem, którego naprawdę potrzebowaliśmy [RECENZJA]
Bałam się tego seansu. Jak wielu fanów kultowego hitu sprzed lat podejrzewałam, że druga część będzie próbą odcinania kuponów od legendy. Tymczasem wyszłam z kina wzruszona, rozbawiona i z poczuciem, że ten sequel mówi o naszym świecie więcej, niż można było się spodziewać.
Byłam na przedpremierze z zaproszenia marki Reserved. Pokaz odbył się 23 kwietnia w warszawskiej Kinotece, więc chwilę temu, a to, co zobaczyłam, musiałam przez kilka dni zachować dla siebie. W przypadku tego filmu było to wyjątkowo trudne. Bo są premiery, o których zapomina się jeszcze w drodze do domu. I są takie, po których człowiek wychodzi z kina, siada na chwilę w ciszy i myśli: muszę o tym komuś opowiedzieć. „Diabeł ubiera się u Prady 2” jest właśnie takim filmem. Film od 1 maja będzie dostępny dla wszystkich widzów we wszystkich kinach w całej Polsce. Szykujcie się więc na długie rozmowy po seansie. Jestem pewna, że ten tytuł zawładnie polskimi kinami. I całe szczęście. Ta recenzja nie zawiera spoilerów. „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Powrót do historii, która była czymś więcej niż filmem Pierwsza część, która trafiła do kin dwadzieścia lat temu, była dla wielu z nas czymś więcej niż komedią o modzie. „Diabeł ubiera się u Prady” to był film o marzeniach. O tym, że można wejść do świata, który wydaje się zamknięty. O tym, że dziewczyna po studiach, trochę zagubiona, trochę niepewna siebie, może znaleźć się nagle w samym centrum wielkiego świata. Niemal wszyscy identyfikowaliśmy się z Andy. Miliony kobiet na całym świecie dałyby się pokroić za choćby ułamek jej szczęścia. To była ta dziewczyna, która trafia na staż do najbardziej prestiżowego magazynu mody i nie do końca zdaje sobie sprawę, w jak wielką paszczę lwa właśnie weszła. Towarzyszyliśmy jej w każdej scenie. Trzymaliśmy za nią kciuki. Patrzyliśmy, jak się zmienia, jak zaczyna rozumieć ten świat, jak zaczyna czerpać z niego przyjemność. Ale patrzyliśmy też, jak zaczyna rozumieć cenę sukcesu. Pierwszy film mówił nam coś bardzo ważnego: warto sięgać po marzenia, ale nie każde marzenie, które błyszczy na początku, będzie tym samym marzeniem na końcu. To była też historia o szukaniu własnej drogi. I właśnie dlatego wydawało się, że ten film zakończył się idealnie. Że niczego więcej nie trzeba dopowiadać. Dopóki nie zobaczyłam drugiej części. Dziś wiem jedno: ta historia bardzo potrzebowała powrotu. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady 2” w kinach. Od pierwszej sceny czuć tę samą przyjemność Największy strach przed sequelem był prosty: czy da się wrócić do tego samego klimatu po dwudziestu latach? Odpowiedź brzmi: tak. Od pierwszej sceny poczułam dokładnie tę samą przyjemność, którą czuje się podczas oglądania pierwszej części. Ten sam rodzaj lekkości, elegancji, humoru i ekranowego uroku, który sprawia, że człowiek po prostu dobrze się czuje, siedząc w kinowym fotelu. Oczywiście kadry są inne. Kino przez dwie dekady ogromnie się zmieniło. Zmienił się rytm montażu, tempo opowieści, sposób filmowania miasta. Ale przyjemność z oglądania tego filmu ma dokładnie ten sam vibe. Znów dostajemy obłędne ujęcia Nowego Jorku. Szklane wieżowce, ruchliwe ulice, żółte taksówki, ikoniczne kamieniczki, które znamy z „Seksu w wielkim mieście” czy „Jak stracić chłopaka w 10 dni”. To jest ten Nowy Jork, który nie wygląda jak miasto. Wygląda jak obietnica. I tak, po seansie znów miałam ochotę spakować walizkę i przenieść się do miasta marzeń. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to nie tylko film o modzie Druga część robi jednak coś znacznie ciekawszego niż odtwarzanie znanego klimatu. To nie jest wyłącznie film o modzie. To film o tym, co stało się ze światem mediów. O tym, jak łatwo sprowadzić ludzi pióra do roli producentów ruchu w sieci. Jak często ważniejsze staje się to, co się niesie, niż to, co naprawdę coś znaczy. O tym, że liczą się kliki, zasięgi, wyświetlenia i tempo, a nie treść, warsztat czy czas włożony w przygotowanie dobrego materiału. To bardzo odważny temat jak na produkcję, po której wiele osób spodziewało się jedynie błyskotek i drogich płaszczy i... pazura Miranda Priestly. Andy wraca po dwudziestu latach jako spełniona dziennikarka. Odbiera prestiżową nagrodę, ale przede wszystkim pisze o sprawach społecznych, ważnych dla ludzi. Próbuje w ten sposób coś zmieniać. I nagle dzieje się coś (nie mogę zdradzić co, bo nie chce wam psuć zabawy z seansu), co sprawia, że znów trafia do świata mody. I to w momencie, w którym Miranda Priestly ma kłopoty. Bo w życiu niczego nie można być pewnym. Bo świat mediów, to dziś jeden wielki rollercoster. Miranda Priestly kontra... Zetki To jeden z najmocniejszych elementów filmu. Świat, który znała Andy, już nie istnieje. To nie jest ten sam „Runway”. To nie jest ten sam układ sił. To nie są te same media. A Miranda, kobieta, która przez lata była uosobieniem wpływu, gustu i władzy, musi zmierzyć się z faktem, że dziś światem rządzą Zetki, algorytmy, viralowe trendy i uwaga trwająca kilka sekund. Miranda nadal pozostaje ikoną. Nadal wystarczy jedno spojrzenie, by uciszyć pokój. Nadal jest magnetyczna. Ale po raz pierwszy widzimy ją nie w konflikcie z podwładnymi, lecz z epoką, która nie uznaje dawnych zasad. To już nie świat, którym można sterować wyłącznie gustem i pozycją. To bardzo ciekawe, bo film nie ośmiesza Mirandy. Nie robi z niej „starszej pani, która nie nadąża”. Nie odbiera jej klasy. Nie odbiera jej pozycji. Pokazuje po prostu, że nawet ikony muszą nauczyć się żyć w nowej epoce. I Miranda Priestly robi to zaskakująco mądrze i w swoim „that's all” stylu. „Diabeł ubiera się u Prady 2” - bohaterowie wrócili jakby minęła tylko chwila, a nie 20 lat Nie wiem, jak oni to zrobili, ale to się naprawdę udało. Andy znów jest tą samą dziewczyną, która jest bliska każdemu z nas. Nadal jej kibicujemy. Nadal chcemy, żeby znalazła swoją drogę. Nadal widzimy tę samą dziewczynę, która mimo przeciwności losu wierzy, że jednym gestem, tekstem, zdarzeniem można zmienić świat. Która wciąż wierzy, że warto to robić. Miranda pozostaje ikoną. Jedno wejście do pomieszczenia i wszyscy wiedzą, kto tu rządzi. Choć może wydawać się, że straciła pazur - bo... i to jedyny spoiler, który ode mnie otrzymacie w tej recenzji - sama odwiesza swój płaszcz po przyjściu do pracy - to naprawdę wciąż jest tą samą Mirandą, która rozgrywa wszystkich - ku ich zaskoczeniu. A Nigel, grany przez Stanley'a Tucci, znów jest dokładnie tym Nigelem, którego kochaliśmy. Błyskotliwy, ciepły, bystry, ironiczny i wciąż gdzieś czekający na docenienie przez Mirandę... Największym zaskoczeniem jest jednak Emily. Druga część pokazuje jej prawdziwe oblicze, które można było dostrzec w pierwszej części. Ambicję. Głód prestiżu. Chęć bycia numerem jeden. Wydaje się, że ma wszystko, że osiągnęła to co chciała... ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. I muszę przyznać, to jeden z większych twistów tego filmu, który mocno was zaskoczy. Ja, nie mogłam uwierzyć... „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Moda wraca w wielkim stylu Oczywiście nie byłoby tego filmu bez mody. Reżyser pierwszej części, który ponownie stanął za kamerą, doskonale wie, po co widzowie kupili bilety. Dostajemy szybkie, przepiękne kadry. Blichtr. Splendor. Sławę. Pieniądze. Znów jesteśmy na fashion weeku w Mediolanie. Znów oglądamy projektantów, modelki i pokazy, od których trudno oderwać wzrok. I znów dzieje się coś irracjonalnego. Ja, mając 162 centymetry wzrostu i zdecydowanie za krótkie nogi, przez chwilę naprawdę pomyślałam, że chciałabym znaleźć się na wybiegu. Tylko ten film potrafi zrobić coś takiego. Ale moda nie jest tu dekoracją. Jest komunikatem. Zbroją. Narzędziem władzy. Sposobem opowiadania o tym, kim jesteśmy, zanim cokolwiek powiemy. Co o „Diabeł ubiera się u Prady 2” mówią krytycy? Zagraniczni krytycy zgodnie podkreślali, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” okazał się znacznie lepszy, niż ktokolwiek zakładał. W recenzjach powtarzały się słowa o filmie „uroczym”, „błyskotliwym”, „zabawnym”, ale też zaskakująco aktualnym. Wielu komentatorów zwracało uwagę, że sequel nie próbuje kopiować pierwszej części scena po scenie, lecz rozwija jej bohaterów i pokazuje ich w nowej rzeczywistości. Chwalono scenariusz za lekkość dialogów, humor i inteligentne podejście do tematu mediów, mody oraz przemian kulturowych. Pojawiały się opinie, że to produkcja, którą będzie się cytować przez lata - tak jak cytowano pierwszą część. Dużo ciepłych słów zebrała również obsada. Recenzenci podkreślali, że Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci wracają do swoich ról tak naturalnie, jakby od premiery pierwszego filmu minęło kilka miesięcy, a nie dwadzieścia lat. Chemia między nimi nadal działa, a ekranowa energia znów staje się jednym z największych atutów filmu. Nie brakowało też najmocniejszych reakcji. Pojawiały się głosy, że sequel „nie ma prawa być tak dobry, jak jest”, a inni pisali wprost, że „zdecydowanie warto było czekać”. Ja od siebie dodam, że rzadko zdarza się, by film oparty na nostalgii zbierał podobne reakcje. Jeszcze rzadziej - by na nie zasługiwał. A zasłużył. Końcówka trafia prosto w serce. Czy warto pójść do kina na „Diabeł ubiera się u Prady 2”? Druga część daje również sporo humoru. Są sceny, przy których sala śmieje się głośno. Są też takie momenty, kiedy po prostu uśmiechamy się pod nosem. Pojawia się też wątek miłosny, bo czym byłaby dobra komedia bez miłości. Ale najważniejsze są emocje, które znamy z własnego życia. Potrzeba bycia zauważoną. Chęć udowodnienia swojej wartości. Strach przed zmianą. Tęsknota za dawną wersją siebie. I pytanie, czy da się zacząć od nowa, kiedy świat widzi nas już w konkretnej roli. Bez zdradzania szczegółów powiem tylko tyle: finał trafia prosto w serce. Wyszłam z kina ze wzruszeniem, z nostalgią i z poczuciem, że właśnie zobaczyłam sequel, który nie niszczy wspomnień, tylko je pięknie dopisuje. Bo uważam, że każda kobieta choć raz w życiu powinna usłyszeć od drugiej kobiety słowa: „Jesteś ikoną”. I właśnie tym zdaniem podpisałabym cały ten film.
Na tę premierę czekali wszyscy fani kostiumowych seriali. Żal mi, że to już koniec
Po piętnastu latach obserwowania losów rodziny Crawleyów nadszedł czas, by zamknąć drzwi posiadłości na dobre. „Downton Abbey: Wielki finał”, który w 2025 roku podbił serca kinowej publiczności, od dziś jest dostępny online.
„Downton Abbey: Wielki finał” (ang. The Grand Finale) który 21 kwietnia zagościł na platformie SkyShowtime domyka jedną z najbardziej rozpoznawalnych historii kostiumowych ostatnich lat. To moment, w którym widzowie ponownie wracają do świata, gdzie etykieta, tradycja i emocje splatają się w opowieść o przemijaniu epoki. Serialowa saga Downton Abbey od początku była czymś więcej niż tylko kostiumowym dramatem. To popkulturowy fenomen, który przeniósł widzów do początku XX wieku - do rezydencji Highclere Castle, gdzie życie arystokratycznej rodziny Crawleyów i ich służby toczyło się równolegle, ale nigdy bez wpływu na siebie. Serial „Downton Abbey” zachwycił miliony widzów na całym świecie Serial Juliana Fellowesa („Pozłacany wiek”) zadebiutował w 2010 roku i niemal natychmiast stał się fenomenem popkultury. Przez sześć sezonów śledziliśmy, jak Crawleyowie radzą sobie z wyzwaniami od 1912 do 1926 roku - od katastrofy Titanica, przez I wojnę światową i epidemię grypy hiszpanki, aż po walkę o prawa kobiet i powolny upadek arystokratycznego stylu życia. Produkcja zdobyła łącznie 15 nagród Emmy i 3 Złote Globy, a w 2011 roku trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa jako najwyżej oceniany anglojęzyczny serial według krytyków. Nie sposób nie wspomnieć o ikonicznej postaci lady Violet, w której Maggie Smith (znana młodszym widzom z roli McGonagall z serii o „Harrym Potterze”) stworzyła jedną z najbardziej zapadających w pamięć kreacji telewizyjnych - jej cięty humor stał się symbolem całej serii. „Downton Abbey: Wielki finał” - już dostępny na SkyShowtime. To ostateczne pożegnanie z Crawleyami Choć serial zakończył się w 2015 roku, fani nie potrafili pożegnać się z Downton. Po dwóch pełnometrażowych filmach - „Downton Abbey” (2019) i „Downton Abbey: Nowa epoka” (2022) - Julian Fellowes postanowił postawić kropkę nad „i”. „Wielki finał” z budżetem 50 milionów dolarów, który trafił do kin w 2025 roku zamyka wszystkie wątki i oferuje widzom pełną gamę emocji: od skandalu w życiu Mary, przez problemy finansowe rodziny, po przygotowania kolejnego pokolenia do przejęcia posiadłości. Na ekran powróciła niemal cała oryginalna obsada: Hugh Bonneville (Robert Crawley), Michelle Dockery (Mary), Elizabeth McGovern (Cora). Nie zabrakło też nowych twarzy: Joely Richardson i Alessandro Nivola wprowadzają świeżą energię, a powroty Paul Giamattiego i Dominica Westa to prawdziwa gratka dla fanów. Film zarobił ponad 100 milionów dolarów w kinach i zebrał 91% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Krytycy podkreślają, że „Wielki finał” działa niczym kojąca filiżanka herbaty - wzrusza, ale i satysfakcjonująco zamyka sagę. Teraz ku uciesze fanów tej niepowtarzalnej historii „Downton Abbey: Wielki finał” dziś trafił na platformę SkyShowtime. View oEmbed on the source website Jak oglądać „Downton Abbey” w kolejności Dla tych, którzy chcą urządzić sobie maraton z mieszkańcami Yorkshire, kolejność jest kluczowa: Serial „Downton Abbey” (6 sezonów) - fundament całej historii. Dostępne na Disney+ oraz Amazon Prime Video. „Downton Abbey” (2019) - film o królewskiej wizycie w posiadłości. Dostępny na Amazon Prime Video oraz Apple TV. „Downton Abbey: Nowa epoka” (2022) - podróż na południe Francji i odkrywanie tajemnic lady Violet. Historię znajdziecie na Netflixie oraz Amazon Prime Video. „Downton Abbey: Wielki finał” (2025) - ostateczne pożegnanie z rodziną Crawleyów i ich wierną służbą. Od 21 kwietnia na platformie SkyShowtime. Ciekawostki o „Downton Abbey: Wielki finał” Film kręcono w autentycznych lokalizacjach, w tym w słynnym Highclere Castle, które stało się niemal „piątą postacią” w historii. Maggie Smith w ostatnim filmie, mimo pogarszającego się zdrowia, ponownie zachwyca swoim ciętym dowcipem, który stał się wizytówką serialu. Hugh Bonneville i Michelle Dockery w prywatnym życiu pozostają bliskimi przyjaciółmi, co widać w chemii ekranowej. Film oferuje też więcej humoru sytuacyjnego i lekko nowoczesnego niż wcześniejsze produkcje, co sprawia, że finał nie jest tylko melancholijnym pożegnaniem, ale również świętem całej rodziny Crawleyów. „Downton Abbey: Wielki finał” to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy kochali serial - pięknie zrealizowana, wzruszająca i pełna elegancji historia o przemijaniu, rodzinie i zmianach, które są nieuniknione, ale i fascynujące.
Polacy z niecierpliwością czekają na nową ekranizację tej powieści. Widziałam fragment i powiem Wam - jest na co czekać
„Lalka” film wraca do kin jako wielkie wydarzenie: 15 kwietnia w Warszawie twórcy i obsada po raz pierwszy pokazali fragmenty ekranizacji Prusa przed premierą 30 września 2026. Najmocniej wybrzmiał powrót Marka Kondrata jako Ignacego Rzeckiego po długiej przerwie i jego wyznanie, że „nie miał argumentów przeciw”.
W stolicy spotkali się reżyser Maciej Kawalski, producent Radosław Drabik oraz aktorzy związani z najważniejszymi rolami tej adaptacji. Pokazano kilka fragmentów filmu przygotowywanego z myślą o dużym ekranie, jeszcze przed finalnymi, drobnymi poprawkami. To właśnie ten przedsmak - wizualnie dopracowany, z bogatymi kostiumami i dbałością o światło - ustawił ton rozmów o „Lalce” jako projekcie, który ma działać nie tylko na miłośników literatury, ale i na tych, którzy tęsknią za kinem jako wspólnym, odświętnym doświadczeniem. Twórcy akcentują, że ta „Lalka” nie ma być muzealną rekonstrukcją. Założenie jest klarowne: klasyczna ekranizacja, ale opowiedziana z wrażliwością współczesnego widza - mocniej nastawiona na emocje, tempo i intensywność relacji niż na encyklopedyczną skrupulatność. W tle powraca też szerszy kontekst: film dojrzewał w cieniu lockdownów i branżowej niepewności, a producent nazywa go „dzieckiem pandemicznym”. Ambicja jest prosta i wysoka zarazem: zaprosić widzów z powrotem do sal kinowych. Marek Kondrat w roli Rzeckiego: powrót aktora na duży ekran po latach, który porusza branżę Największe poruszenie wywołała obecność Marka Kondrata, który po 16 latach przerwy wraca na wielki ekran. W nowej „Lalce” gra Ignacego Rzeckiego - postać, której elegancja i lojalność od lat działają na wyobraźnię kolejnych pokoleń czytelników. Aktor podkreślał, że decyzja o powrocie do zawodu nie była automatyczna, ale ostatecznie nie znalazł w sobie argumentów, by odmówić. - Trochę musiałem wszystkie te rzeczy złożyć do kupy, to trwało jakiś czas. Radek nie dzwonił do mnie, tylko ja poszedłem do jego restauracji i on wykorzystał ten moment mojego zaćmienia umysłowego. W każdym razie, kiedy zwrócił się z tą ofertą, no to potraktowałem ją tak jak wiele innych, które do mnie docierało. Po prostu nie wyobrażałem sobie siebie w tej samej roli po tylu latach. W tej samej roli mówię o aktorstwie, czyli w tym, co robiłem przez właściwie całe swoje życie, bo rozpocząłem tę pracę, kiedy miałem 10 lat. Więc tak się przekomarzaliśmy po prostu, ale on jest niesłychanie uparty - tłumaczył na konferencji Marek Kondrat Wątek okazał się też osobisty: Kondrat przypomniał o rodzinnym splocie z historią ekranizacji „Lalki”: jego ojciec wystąpił w filmie Wojciecha Hasa, grając Szlangbauma. Ten detal, mocno osadzony w pamięci polskiego kina, nadaje obecnej produkcji dodatkowy ciężar i delikatną nutę ciągłości. - Zacząłem sobie uświadamiać, co się w tej propozycji kryje tak naprawdę, bo dla mnie to było spotkanie z jakąś przestrzenią, począwszy od utworu, który jest dla mnie najwspanialszym utworem, ale tu nie jestem oryginalny, w polskiej literaturze. Powtórę, mam z nim do czynienia od kiedy zacząłem rozpoznawać jakichś ludzi dookoła siebie, bo wszyscy, dosłownie wszyscy aktorzy, ze wszystkich realizacji tej powieści filmowych, byli gośćmi mojego domu albo ja u nich. Gdzieś w jakimś miejscu z nimi się spotykałem, na nich patrzyłem. I to się, jakaś podróż odbyła po prostu. Potem sobie zdałem sprawę, że przecież w pierwszej realizacji lalki Wojciecha Hasa wziął udział mój ojciec, grał Szlangbauma w tej ekranizacji i był młodszy ode mnie. Miał wtedy 60 lat. I jak się to wszystko skleiło razem, to pomyślałem sobie, a właściwie to co tu, nie ma argumentów przeciw po prostu - kontynuował opowieść aktor. Po pokazie fragmentów Marek Kondrat mówił, że był poruszony i z satysfakcją patrzył na efekt pracy, który zobaczył na ekranie. - Dzisiaj razem z państwem zobaczyłem pierwszy raz tych kilka scen i jestem poruszony. I to jest odpowiedź na to, że dzisiaj mam tyle lat, że nie muszę się wstydzić tego, że sam się sobie nawet podobałem w tych paru momentach. Ale naprawdę bycie w tym zespole jest dla mnie prawdziwą przyjemnością, bo widzę wspaniałych twórców. I tych, których państwo tutaj widzą, i tych, których nie widzicie. Mówię o scenografach, mówię o świetle tego filmu, mówię o kostiumach do tego filmu, które... Wszystko to zobaczycie na dużym ekranie. Ja też zobaczę to na dużym ekranie i tam będzie efekt i zamysł tego, co chciał zrobić Radek na początku, zrealizowany w pełni takiej, której dzisiaj nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Aktor wyraził też ogromne pragnienie związane z filmem. - Ten film to jest marzenie w dobie telefonów i filmów oglądanych w łazience. Zresztą to jest przeniesienie się do tego świata marzeń, którym zawsze film dla mnie i dla mojego pokolenia był. Myśmy oglądali rzeczy...Do kin się chodziło na premiery wielkie, które docierały do nas z opóźnieniem. To było wydarzenie. Dzisiaj mam do czynienia z takim wydarzeniem po wielu, wielu latach i po technice, która nas przeniosła do domów po prostu, do jakiegoś intymnego oglądania na małym ekraniku czegoś, co filmu nie przypomina w tej pełnej wersji. Więc mam własne nadzieje związane z premierą tego filmu i dopiero wtedy chcę zobaczyć ten film w pełni, ale te zajawki, które tutaj widziałem zapowiadają wszystko to, o czym marzyliśmy - opowiadał Marek Kondrat. Agata Kulesza o swojej postaci... której nikt z książki nie pamięta Jednym z najmocniejszych punktów nowej adaptacji ma być właśnie Pani Meliton - bohaterka, która w literackim pierwowzorze pozostawała raczej na drugim planie, a dziś może stać się jedną z największych niespodzianek filmu. Agata Kulesza opowiadała o tej roli z wyraźną czułością, humorem i ogromnym entuzjazmem. Już na początku dała do zrozumienia, że tym razem dostała postać zupełnie inną od wielu swoich wcześniejszych ekranowych wcieleń. Jak sama przyznała, był to dla niej powiew świeżości: - Pani Meliton jest o tyle świetna, że nie choruje, nie umiera i nie płacze, co w moich rolach jest dosyć rzadkie - skomentowała humorystycznie. Kulesza zwróciła uwagę, że twórcy filmu świadomie wydobyli tę bohaterkę z cienia i nadali jej zupełnie nową energię. Jej zdaniem widzowie po seansie spojrzą na Panią Meliton zupełnie inaczej niż dotąd: - Nikt z was nie pamięta pani Meliton z książki. Już ja to wiem, a z filmu będziecie pamiętać - skwitowała. Aktorka zdradziła też, że jej bohaterka nie jest jedynie barwnym dodatkiem do opowieści. To kobieta, która realnie wpływa na wydarzenia i potrafi zmieniać bieg historii bohaterów: - Oni, chłopaki po prostu tak w tym scenariuszu wyciągnęli panią Meliton, która ma swoją rolę do wykonania, czasami przyspieszając akcję, a czasami mając ogromny wpływ na Wokulskiego, żeby mu pokazać, czym się ten świat kręci. Według Kuleszy siłą tej postaci jest jej niejednoznaczność. Pani Meliton bywa cyniczna, potrafi chłodno oceniać rzeczywistość, ale pod tą warstwą kryje się również przeszłość, która ją ukształtowała: - Jest dosyć też cyniczna i gdzieś tam wyrachowana, bo w naszych rozmowach pani Meliton miała kiedyś złamane serce. Jest bardzo niezależna, jest szybka w myśleniu, jest bardzo dobrze stawiająca diagnozy społeczne, ale korzysta z tego dla siebie - opowiedziała o swojej postaci. Kulesza nie ukrywała, że granie tej bohaterki było dla niej czystą przyjemnością. Szczególnie wspominała kostiumy, plan zdjęciowy i możliwość pracy w tak mocnej obsadzie: - Ja jestem tak zadowolona, ja tak lubię panią Meliton i ona jest tak zabawna. Jestem po prostu zachwycona i tą pracą, i tą moją rolą. Na koniec aktorka zwróciła się bezpośrednio do widzów, podkreślając, że to produkcja stworzona z rozmachem i zasługująca na kinowy seans: - To jest film, który zasługuje na wielki ekran, nie na oglądanie w łóżku na komputerze, a tym bardziej na komórce. Rozmach produkcji w liczbach i miejscach, które zamknięto dla miasta Skala przedsięwzięcia została opisana konkretnie, w detalach, które robią wrażenie nawet na osobach oswojonych z dużymi planami. Produkcja ma za sobą dwa lata przygotowań, 60 dni zdjęciowych i około 50 lokacji. Wśród nich znalazły się miejsca, które na potrzeby zdjęć wymagały szczególnej organizacji: Łazienki Królewskie, Krakowskie Przedmieście czy Pałac w Nieborowie. Osobnym rozdziałem jest scenografia: budowa sklepu Wokulskiego trwała 40 dni. Do tego dochodzi moda - w filmie rozumiana jako element świata, a nie tylko kostium. Stroje szyto i wypożyczano nie tylko w Polsce, ale także za granicą, m.in. w Berlinie, Mediolanie i Rzymie. Ten miks pracowni, archiwów i rzemiosła ma budować wiarygodność epoki, ale zarazem dawać jej świeżość, jak dobrze skrojona klasyka, która broni się również dzisiaj. - Na początku ubieranie kostiumów było bardzo ciężkie, trwało, liczyliśmy czas 25 minut, i już tak w połowie zdjęć trwało to około 7 minut. Także cała ekipa tutaj, nasze kostiumografki, no doszłyśmy do takiego momentu, w którym trwało to krócej na szczęście - opowiadała o szczegółach Kamila Urzędowska, którą widzowie mogli już podziwiać na dużym ekranie w roli Jagny z „Chłopów” - tu wciela się w Izabellę Łęcką. W obsadzie głównych ról są Marcin Dorociński jako Stanisław Wokulski, Kamila Urzędowska jako Izabela Łęcka i Marek Kondrat jako Ignacy Rzecki. Wśród nazwisk, które pojawiają się przy projekcie, są też m.in. Agata Kulesza, Krystyna Janda, Andrzej Seweryn, Maja Komorowska, Cezary Żak, Karolina Gruszka, Dawid Ogrodnik, Filip Pławiak, Mateusz Damięcki, Maria Dębska, Andrzej Chyra, Maciej Stuhr i Maciej Musiałowski, a koproducentem jest TVN S.A. Premiera kinowa została wyznaczona na 30 września 2026 roku - i już teraz widać, że to data, którą branża oraz widzowie zapisują w kalendarzach jako obietnicę eleganckiego widowiska, z rozmachem i emocjami na pierwszym planie. View oEmbed on the source website
Jeden z najgłośniejszych romansów Prime Video powraca. Widzowie oszaleli na punkcie adaptacji tego bestsellera
Ten romans nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Prime Video zapowiedziało druga część ekranizacji bestsellerowej brytyjskiej historii opartej na „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, która przyciągnęła rzesze widzów i szybko stała się jednym z najchętniej oglądanych tytułów platformy.
Prime Video odsłoniło teaser oraz nowe zdjęcia z filmu „Twoja wina: Londyn” i tym samym uruchomiło odliczanie do premiery zaplanowanej na czerwiec 2026. To druga odsłona brytyjskiej, anglojęzycznej adaptacji „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, kontynuująca historię po „Moja wina: Londyn”. Film trafi wyłącznie na Prime Video, a platforma zapowiada debiut w ponad 240 krajach i terytoriach. W centrum pozostają Nick i Noah, czyli para, której chemia napędza opowieść, ale równie mocno przyciąga niepewność. W rolach głównych wracają Asha Banks i Matthew Broome. Prime Video stawia na kontynuację w tym samym, rozpoznawalnym tonie: młodzieńcza intensywność spotyka tu dorosłe konsekwencje, a romantyczny eskapizm zostaje skonfrontowany z codziennością. „Twoja wina: Londyn” pojawi się na Prime Video jeszcze w tym roku. O czym będzie? Fabuła startuje po wydarzeniach znanych z „Moja wina: Londyn” i prowadzi bohaterów w dwa różne kierunki, które trudno pogodzić jednym gestem. Noah wyjeżdża do Oksfordu, by kontynuować naukę, a Nick coraz bardziej zanurza się w rosnących obowiązkach zawodowych. W tej konfiguracji nawet najbardziej efektowny romans zaczyna przypominać próbę równowagi: pragnienie bliskości ściera się z ambicją, presją i nowymi priorytetami. Ważnym elementem tej części są postacie drugoplanowe, które podbijają napięcie i dopowiadają emocjonalne tło. Sophia (Louisa Binder) jest opisywana jako piękna i ambitna; zaczyna pracę w Leister Enterprises i kieruje uwagę na Nicka. Michael (Joel Nankervis) to pewny siebie, cierpliwy student z Oksfordu, który szybko zaprzyjaźnia się z Noah, skrywając głębsze uczucia. Briar (Scarlett Rayner) na pozór życzliwa, ma być jednocześnie osobą manipulującą i działającą z ukrytymi motywami. Jest też Cruz (Orlando Norman) - prawa ręka Ronniego w świecie nielegalnych wyścigów. View oEmbed on the source website Obsada rośnie, a Londyn znów gra pierwsze skrzypce Prime Video buduje obsadę tak, by obok głównej pary pojawiła się wyraźna mozaika charakterów i napięć. Poza Ashą Banks i Matthew Broome, w zestawieniach obsady pojawiają się także: Eve Maklin, Ray Fearon, Enva Lewis, Kerim Hassan oraz Sam Buchanan, a obok nich Louisa Binder, Joel Nankervis, Scarlett Rayner i Orlando Norman. To właśnie ten rodzaj opowieści - osadzony w miejskiej energii, ale przeniesiony też na kampusowe korytarze Oksfordu - lubi działać na wyobraźnię: zmiana przestrzeni zmienia tempo, styl relacji i to, co bohaterowie są w stanie sobie wybaczyć. „Twoja wina: Londyn” ma więc nie tylko kontynuować romans, lecz także przetestować go w warunkach, które w realnym życiu zna wiele z nas: gdy uczucie musi znaleźć miejsce między pracą, nauką, zazdrością i nowymi ludźmi. O czym jest 1 część hitu „Moja wina: Londyn”? Pierwsza część, czyli „Moja wina: Londyn”, opowiada historię 18-letniej Noah, która wywraca swoje życie do góry nogami po przeprowadzce z USA do Londynu. Trafia do luksusowej posiadłości nowego męża swojej matki i poznaje jego syna, Nicka - buntowniczego, pewnego siebie chłopaka, z którym od pierwszej chwili łączy ją napięcie i wzajemna niechęć. Szybko okazuje się jednak, że za konfliktem i różnicami charakterów kryje się silne, trudne do opanowania przyciąganie, które przeradza się w zakazaną relację. Film jest adaptacją pierwszej książki z bestsellerowej trylogii „Culpables” Mercedes Ron, która rozpoczęła globalny fenomen tej historii. Produkcję można obejrzeć na Prime Video, gdzie trafiła jako oryginalny film platformy i jest dostępna w ramach subskrypcji.
Kinowy film z Szycem i Sochą właśnie wpadł na platformę i zaskakuje historią. To opowieść, którą najlepiej ogląda się całą rodziną
To nie jest tylko kolejny „film o piesku”. Ta polska nowość, która właśnie trafiła na streaming, porusza tematy bliskie każdemu z nas - relacje, samotność i potrzebę bycia zauważonym w świecie, który pędzi coraz szybciej.
Kino familijne od początku było czymś więcej niż tylko lekką rozrywką „dla wszystkich”. To gatunek, który ma łączyć pokolenia przy jednym ekranie, ale też oswajać tematy, o których trudno rozmawia się na co dzień. W prostych historiach o przyjaźni, zwierzętach czy dorastaniu często kryją się emocje bardzo dorosłe: samotność, odpowiedzialność, rozpad relacji, potrzeba bliskości. Właśnie dlatego kino familijne odgrywa tak ważną rolę. Daje przestrzeń, w której dzieci uczą się świata, a dorośli mogą spojrzeć na niego z innej perspektywy. To gatunek, który nie ucieka od emocji, tylko tłumaczy je w sposób przystępny, często bardziej bezpośredni niż kino stricte obyczajowe czy dramatyczne. W najlepszym wydaniu takie filmy zostają z widzem na długo po seansie. Nie dlatego, że są spektakularne, ale dlatego, że dotykają czegoś bardzo podstawowego - potrzeby więzi i zrozumienia, niezależnie od wieku. Z kina prosto do domu. Na Netflixie pojawiły się „Psoty” Netflix dopisuje do katalogu kolejną rodzimą produkcję i robi to w sposób, który widzowie lubią najbardziej: bez długiego czekania po seansach na wielkim ekranie. „Psoty” weszły do obiegu kinowego 16 stycznia, a teraz po 3 miesiącach przenoszą się do streamingu, gdzie rodzinne historie potrafią zyskać drugie życie. W tle jest szerszy kontekst: platforma dorzuca zestaw polskich tytułów, a „Psoty” stają się jednym z tych filmów, po które sięga się intuicyjnie wieczorem, gdy ma być blisko, bezpiecznie i z emocjami. Wokół daty pojawienia się filmu na Netflixie krążyły różne informacje: część zapowiedzi wskazywała 16 kwietnia i drugą połowę miesiąca, jednocześnie pojawił się komunikat, że tytuł jest już dostępny dla użytkowników. Dla odbiorczyń i odbiorców to w praktyce oznacza jedno: „Psoty” są na radarze platformy tu i teraz, gotowe do dopisania na listę. View oEmbed on the source website Frania i Sprytek: prosta decyzja, która uruchamia lawinę uczuć W centrum opowieści stoi 13-letnia Frania. Z zewnątrz wszystko wydaje się ułożone, ale w środku zostaje to, co zna wiele osób w wieku dorastania: samotność i poczucie bycia niezauważoną. Przełom przychodzi w dniu urodzin, podczas podróży z mamą. Dochodzi do potrącenia bezpańskiego psa, a Frania reaguje natychmiast - ratuje zwierzę, nazywa je Sprytek i jedzie do weterynarza. Kiedy pojawia się temat schroniska i sprzeciw mamy wobec adopcji, dziewczynka decyduje się działać po swojemu. Ucieczka z psem otwiera przygodę, ale przede wszystkim odsłania napięcia i czułe punkty w relacjach. To kino familijne, które nie idzie w przesadę, tylko buduje emocje z prostych gestów, rozmów i konsekwencji jednego wyboru. Znane nazwiska i świeża energia: obsada, która sprzedaje historię bez fajerwerków „Psoty” przyciągają również obsadą. W filmie występują Aleksandra Zagrodzka, Małgorzata Socha i Borys Szyc, a także Andrzej Konopka oraz Izabela Dąbrowska. To zestawienie rozpoznawalnych twarzy z młodą bohaterką działa na korzyść historii: jest w tym i familiarność, i energia świeżego spojrzenia. Za reżyserię odpowiada Kacper Lisowski, który jest też scenarzystą. W warstwie gatunkowej to kino familijne i przygodowe, skrojone pod wspólne oglądanie, ale z ambicją, by opowiedzieć o emocjach i relacjach bez protekcjonalnego tonu. Dodatkowym akcentem jest wątek internetowy: Sprytek staje się internetową sensacją, a film dyskretnie dotyka tego, jak sieć potrafi zmieniać tempo codzienności. 99 minut, Polska i Słowacja: szybkie fakty dla tych, którzy planują seans Jeśli decyzja ma zapaść szybko, „Psoty” podają czytelny zestaw konkretów: to produkcja z 2025 roku, stworzona w koprodukcji Polska/Słowacja, trwająca 99 minut. Wystarczająco krótko, by zmieścić się w tygodniowym rytmie, i wystarczająco długo, by wybrzmiały emocje - te najcichsze, ale często najważniejsze. Dla wielu widzów to będzie po prostu przyjemny film familijny. Dla innych - opowieść o odpowiedzialności, bliskości i potrzebie bycia wysłuchaną. W obu wariantach „Psoty” w streamingu mają szansę zadziałać najmocniej: wtedy, gdy ogląda się je razem.
Jaką cenę płacimy za szczerość w miłości? „Drama” z Zendayą i Robertem Pattinsonem dekonstruuje mit „związku idealnego” [RECENZJA]
Pierwsza warstwa „Dramy” może wydawać się powierzchowna. Jeśli jednak zajrzymy głębiej, znajdziemy boleśnie prawdziwe studium relacji i pytań, które każdy z nas powinien zadać sobie i najbliższym.
[W recenzji znajdują się spoilery] „Drama” w reżyserii Kristoffera Borgliego z pozoru wpisuje się w dobrze znany schemat: para idealna, ślub tuż za rogiem i drobne napięcia, które tylko wzmacniają romantyczną narrację. Jednak już po kilkunastu minutach staje się jasne, że to nie będzie klasyczna komedia romantyczna. Dostajemy za to zdystansowaną, momentami wręcz... okrutną analizę relacji wystawionej na próbę absolutną. Borgli bierze na warsztat coś bardzo uniwersalnego: pytanie o to, jak dobrze znamy osobę, z którą dzielimy życie – i przekształca je w eksperyment psychologiczny. Film nie tyle opowiada historię, co ją „rozbiera”: i robi to warstwa po warstwie, aż do momentu, gdy zostaje tylko dyskomfort. „Drama” serwuje widzom mieszankę humoru i egzystencjalnego niepokoju Charlie (Robert Pattinson) i Emma (Zendaya) to para na ostatniej prostej przed ślubem. Ich relacja wydaje się niemal idealna – pełna czułości, humoru i wzajemnego zrozumienia. Borgli – wyraźnie celowo – buduje ten obraz jako lekko przerysowaną idyllę, by tym mocniej wybrzmiał późniejszy kontrast. Przełom następuje podczas kolacji ze znajomymi, kiedy niewinna gra w „najgorsze rzeczy, jakie zrobiliśmy w życiu” wymyka się spod kontroli. Emma przyznaje, że jako nastolatka planowała szkolną strzelaninę. Ostatecznie do niej nie doszło – ale sama świadomość tego faktu działa na jej przyszłego męża jak psychologiczna bomba. Ten plot twist nie jest jednak osią narracji. Sedno filmu nie tkwi w tym, co Emma zrobiła lub... czego nie zrobiła, ale w tym, jak ta wiedza zaczyna nieodwracalnie zmieniać rzeczywistość bohaterów. Od tej chwili nic nie jest już neutralne. View oEmbed on the source website Charlie zaczyna reinterpretować każdy gest ukochanej. Jej słowa, spojrzenia, nawet milczenie nabierają nowego, niepokojącego znaczenia. Pojawia się paranoja, podszyta irracjonalnym, ale zrozumiałym lękiem. Z kolei Emma zdaje się nie do końca rozumieć skalę konsekwencji swojego wyznania – tak jakby wierzyła, że szczerość sama w sobie powinna być oczyszczająca. W tym kontekście największą siłą „Dramy” jest sposób, w jaki pokazuje erozję relacji. Borgli nie ucieka w melodramatyczne wybuchy emocji – zamiast tego koncentruje się raczej na mikropęknięciach. „Drama” działa niemal jak studium percepcji: pokazuje, jak jedna informacja potrafi zmienić wszystko, co wydawało się pewne. Reżyser trafnie podkreśla, że relacje nie rozpadają się przez jedno wydarzenie: do rozstań i kłótni dochodzi częściej przez sposób, w jaki to wydarzenie zostaje przetworzone. Zendaya & Pattinson to mistrzowski duet w „Dramie” Duet Roberta Pattinsona i Zendayi jest absolutnym fundamentem filmu. Ich gra opiera się na niuansach – drobnych zmianach tonu, zawahaniach, niedopowiedzeniach. Pattinson tworzy postać, która stopniowo traci grunt pod nogami. Charlie nie jest ani bohaterem, ani ofiarą – to mężczyzna uwięziony między racjonalnością a irracjonalnym lękiem. Zendaya natomiast unika jednoznaczności: Emma jest jednocześnie szczera i zdystansowana, pełna skruchy, ale i defensywna. To właśnie sposób budowania głównych ról sprawił, że „Dramę” oglądałam w pełnym napięciu: każda scena była dla mnie polem do osobistej interpretacji. Film Borgliego to esencja „dramy”, która zmusza do refleksji nad relacją Największą wartością „Dramy” jest jej niejednoznaczność. Film nie próbuje rozstrzygać, kto ma rację – i nie daje widzowi komfortu „moralnej wyższości” nad żadnym z bohaterów. Borgli zostawia te pytania otwarte: jesteśmy niejako zmuszeni do konfrontacji z własnymi przekonaniami – i to właśnie ten element sprawił, że o „Dramie”, ale i o granicach szczerości i otwartości w relacji myślałam jeszcze długo po wyjściu z kina. „Dramę” obejrzycie w polskich kinach od 10 kwietnia
Obsypany nagrodami dramat trafi do polskich kin. To ważny głos o dojrzewaniu i stawianiu granic, który powinien obejrzeć każdy rodzic
Film „Dyrygent” w reżyserii Ondřeja Provazníka trafi do polskich kin 10 kwietnia. Tytuł inspirowany prawdziwymi wydarzeniami opowiada o 13-letniej Karolinie w prestiżowym chórze i o tym, dlaczego młodzi często milczą, gdy ktoś przekracza granice.
10 kwietnia do polskich kin wejdzie „Dyrygent”, czesko-słowacki dramat Ondřeja Provazníka, który bierze na warsztat temat szczególnie trudny: milczenie dzieci i nastolatków wtedy, gdy czują, że ktoś przekracza granice. Historia trzynastoletniej Karoliny, przyjętej do prestiżowego żeńskiego chóru, prowadzi widza przez świat obietnic, ambicji i rosnącego napięcia, gdzie sygnały ostrzegawcze potrafią zniknąć w cieniu sukcesu. W tym artykule: Fabuła i obsada „Dyrygenta” „Dyrygent” zdobył ogrom nagród: na czym polega jego fenomen? Dlaczego warto obejrzeć film „Dyrygent”? Fabuła i obsada „Dyrygenta” Karolina trafia do miejsca, które z zewnątrz wygląda jak spełnienie marzeń: dyscyplina, talent, elegancja sceny i wspólnota głosów. Z czasem ta idealna kompozycja zaczyna jednak brzmieć fałszywie. W relacji między nastolatkami a dorosłymi odsłania się zależność, nierównowaga sił i stopniowe przesuwanie granic. W głównej roli występuje Kateřina Falbrová, a obok niej widzimy Juraja Loja jako tytułowego dyrygenta. To opowieść o dorastaniu, gdy dojrzewanie nie jest romantyczną kliszą, lecz testem: czy młoda osoba potrafi nazwać niepokój, kiedy wokół wszyscy mówią o szansie, przywileju i „wielkim wejściu” w lepszy świat. Kluczowym mechanizmem pozostaje brak przejrzystych zasad. Tam, gdzie kryteria oceny są niejasne, a decyzje zapadają w wąskim gronie, rośnie niepewność. A niepewność bywa idealnym paliwem dla milczenia: łatwiej się wycofać, niż ryzykować utratę miejsca, na które pracowało się miesiącami. View oEmbed on the source website „Dyrygent” zdobył ogrom nagród: na czym polega jego fenomen? „Dyrygent” przyjeżdża do Polski ze sporym bagażem wyróżnień. Zdobył trzy Czeskie Lwy: za najlepszą rolę kobiecą dla Kateřiny Falbrové, a także za muzykę (Jonatan Pastirčák i Ondřej Mikula) oraz dźwięk (Juraj Mravec i Piotr Čechák). Czescy krytycy uznali go za najlepszy film 2025 roku, a podczas festiwalu w Karlowych Warach Falbrová otrzymała indywidualne wyróżnienie specjalne, zaś produkcja została uhonorowana nagrodą Label Europa Cinemas. W Sofii film sięgnął po główną nagrodę i wyróżnienie FIPRESCI. Te laury robią wrażenie, ale prawdziwe napięcie buduje się w codzienności: w próbach, w spojrzeniach, w przerwach, w których młode osoby uczą się, że o pewnych rzeczach nie mówi się głośno. „Dyrygent” jest inspirowany głośną sprawą chóru Bambini di Praga i właśnie dlatego działa jak zimny prysznic dla dorosłych przekonanych, że „dzieci na pewno powiedziałyby od razu”. W Polsce dramat będzie dystrybuowany szeroko: zaplanowano co najmniej 200 pokazów w całym kraju. Dlaczego warto obejrzeć film „Dyrygent”? Warto obejrzeć „Dyrygenta”, bo to nie jest kolejna historia o utraconej niewinności opowiedziana w przewidywalny sposób, ale przejmujący obraz o mechanizmach milczenia, presji i zależności, które dorośli zbyt często bagatelizują. Ondřej Provazník pokazuje świat widziany z perspektywy młodej bohaterki, bez uproszczeń i łatwych osądów, dzięki czemu napięcie buduje się tu nie przez spektakularne sceny, ale przez to, co niedopowiedziane, kruche i coraz bardziej niepokojące. To kino zostaje z widzem na długo, bo dotyka tematów znacznie szerszych niż sama fabuła i pyta o to, czy naprawdę umiemy słuchać dzieci i nastolatków, kiedy próbują zasygnalizować, że dzieje się coś złego. Jak mówi Filip Hornik z Akcji Uczniowskiej: „Potrzebna jest przestrzeń, w której młody człowiek może mówić o tym, co czuje i czego doświadcza”, a „Dyrygent” bardzo wyraźnie pokazuje, jak bolesne bywają skutki braku takiej przestrzeni. Siłą filmu są również znakomite role, na czele z Kateřiną Falbrovą, oraz atmosfera, która sprawia, że „Dyrygent” działa jednocześnie jako dramat psychologiczny i ważny głos w dyskusji o granicach, zaufaniu i odpowiedzialności dorosłych.