Maciej Musiałowski dołącza do obsady „Lalki”. Widzowie już teraz są pod wrażeniem: „Plejada gwiazd, czekam niecierpliwie”
Maciej Musiałowski dołącza do obsady filmu „Lalka” w reżyserii Macieja Kawalskiego. Aktor wcieli się w postać Maruszewicza – cynicznego potomka arystokracji. Oto, co sam mówi o swojej roli w adaptacji powieści Prusa.
Zdjęcia do superprodukcji „Lalka” rozpoczęły się 22 lipca 2025 roku. To adaptacja kultowej powieści Bolesława Prusa, której realizację powierzono doświadczonym twórcom filmowym. Zapowiada się monumentalne przedsięwzięcie z gwiazdorską obsadą. Teraz okazuje się, że wśród aktorów zaangażowanych w projekt znajdzie się również Maciej Musiałowski. W tym artykule: Maciej Musiałowski jako Maruszewicz: zaskakujący wybór do ekranizacji „Lalki” Obsada „Lalki”: Dorociński, Kulesza, Janda i inni Kariera Macieja Musiałowskiego: od „Hejtera” po salony arystokracji Maciej Musiałowski jako Maruszewicz: zaskakujący wybór do ekranizacji „Lalki” Maciej Musiałowski dołącza do obsady filmu „Lalka” w reżyserii Macieja Kawalskiego jako Maruszewicz – cyniczny i zubożały potomek arystokracji. Mimo utraty rodzinnego majątku, postać zachowuje zadufanie i upodobanie do życia ponad stan, często na cudzy rachunek. Aktor podkreśla, że Maruszewicz to postać wielowymiarowa: „Lubię grać bohaterów, w których motywów i tematów jest na tyle dużo, że nie sposób grać tylko jednego z nich. Maruszewicz – niby dżentelmen, bywalec salonów, a jednak pozbawiony honoru i szlachetności – jest właśnie taką postacią.” Obsada „Lalki”: Dorociński, Kulesza, Janda i inni W obsadzie nowej ekranizacji „Lalki” znaleźli się znani i cenieni aktorzy. Marcin Dorociński wcieli się w rolę Stanisława Wokulskiego, Kamila Urzędowska zagra Izabelę Łęcką, a Marek Kondrat – Ignacego Rzeckiego. Pozostałe role przypadły takim artystom jak: Maja Komorowska jako Prezesowa Zasławska Agata Kulesza jako Pani Meliton Andrzej Seweryn jako Tomasz Łęcki Karolina Gruszka jako Florentyna Cezary Żak jako Baron Dalski Mateusz Damięcki jako Kazimierz Starski Maria Dębska jako Kazimiera Wąsowska Krystyna Janda jako Hrabina Joanna Karolowa Maja Ostaszewska jako Baronowa Krzeszowska Borys Szyc jako Baron Krzeszowski Dawid Ogrodnik jako Mraczewski Filip Pławiak jako Julian Ochocki Za reżyserię odpowiada Maciej Kawalski, znany m.in. z produkcji „Niebezpieczni dżentelmeni”. Autorem zdjęć jest Piotr Sobociński jr – twórca obrazów do takich tytułów jak „Boże Ciało”, „Wesele” i „Wołyń”. Producentem jest Radosław Drabik, działający w ramach wytwórni GigantFilms, która ma na koncie m.in. „Planetę Singli”, „Juliusza” i „Masz ci los!”. Kariera Macieja Musiałowskiego: od „Hejtera” po salony arystokracji Maciej Musiałowski zyskał uznanie dzięki roli w produkcji „Sala samobójców. Hejter”, za którą w 2020 roku otrzymał Nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu Off Camera oraz wyróżnienie „O!Lśnienie” Onetu. W kolejnych latach wystąpił w tytułach takich jak „Polot”, „Każdy wie lepiej”, „Chrzciny”, „Spadek”, „Kryptonim Polska” i „Freestyle”. Równolegle z karierą filmową, Musiałowski rozwija się na scenie teatralnej – gra w warszawskim Och-Teatrze oraz Teatrze Capitol we Wrocławiu. Rola Maruszewicza w nowej „Lalce” może okazać się kolejnym przełomowym momentem w jego artystycznym dorobku.
„Uciekinier” powraca w wielkim stylu. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga jaką widziałam
Nowy „Uciekinier” to kino akcji skrojone na dzisiejsze czasy: błyskotliwe, intensywne i przerażająco aktualne. Edgar Wright, mistrz rytmu i filmowej energii, stworzył widowisko, o którym krytycy mówią jednym głosem: to jedna z najlepszych ekranizacji prozy Stephena Kinga od lat.
Choć wielu widzów wciąż ma sentyment do wersji z 1987 roku z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej - którą od września można oglądać dzięki platformie Netflix - to tegoroczna adaptacja wchodzi na zupełnie inny poziom - emocjonalny, wizualny i narracyjny. Teraz, gdy film trafił do polskich kin, widzowie mogą sami przekonać się, dlaczego nazywa się go „najlepszym filmem akcji 2025 roku”. W tym artykule: „Uciekinier” znów na ekranach. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga Tom Cruise, Glen Powell i lekcje biegania, o których mówi cały Hollywood O czym opowiada „Uciekinier” - i dlaczego ta historia znów jest tak mocna Powieść Stephena Kinga napisana pod pseudonimem. Ciemniejsza, brutalniejsza, zaskakująco prorocza Schwarzenegger był pierwszy, ale to nowa wersja zostanie zapamiętana „Uciekinier” znów na ekranach. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga Od pierwszej sceny tempo filmu działa jak zastrzyk adrenaliny: szybkie cięcia, pulsujący montaż, klaustrofobiczne ujęcia i futurystyczny pejzaż, który - choć stylizowany - niepokojąco przypomina współczesną rzeczywistość. Wright bawi się konwencją dystopii i thrilleru akcji, tworząc świat, w którym telewizja przekroczyła wszystkie możliwe granice, a przemoc stała się ulubioną rozrywką mas. Krytycy nie mają wątpliwości: to opowieść, która mówi więcej o dzisiejszych mediach, niż chcielibyśmy przyznać. Łukasz Adamski z Interii nazywa film „przerażająco aktualnym” i ocenia go na 8/10, a redaktorzy Stephenking.pl podkreślają, że przez ponad dwie godziny nie ma ani sekundy wytchnienia. Właśnie ten intensywny rytm sprawia, że nowy „Uciekinier” ogląda się jak współczesną odpowiedź na kultowe kino akcji, ale z refleksją skrojoną pod widza 2025 roku. View oEmbed on the source website Tom Cruise, Glen Powell i lekcje biegania, o których mówi cały Hollywood Jednym z najgłośniejszych wątków wokół produkcji była anegdota Glena Powella, który wciela się w Bena Richardsa. Aktor ujawnił, że przed rozpoczęciem zdjęć spotkał się z Tomem Cruise’em, który przez dwie godziny tłumaczył mu zasady bezpieczeństwa na planie i pokazał, jak biegać do kamery, by zachować idealny „action hero look”. Cruise - legenda kina akcji - po seansie dodatkowo pochwalił Powella, a jego opinia stała się w Hollywood czymś w rodzaju certyfikatu jakości. Ta historia tylko podgrzała atmosferę wokół filmu, a sam Powell zbiera zachwyty krytyków. Adam Siennica z NaEkranie.pl określa go jako „świetnego”, a na TikToku pojawiają się komentarze w stylu: „Dla Glena będę oglądał więcej”. O czym opowiada „Uciekinier” - i dlaczego ta historia znów jest tak mocna Akcja przenosi nas do świata, w którym telewizyjne reality show stały się brutalniejsze niż kiedykolwiek. Najpopularniejszy z nich - „Uciekinier” - polega na tym, że uczestnik musi przetrwać 30 dni, uciekając przed zawodowymi zabójcami znanymi jako Łowcy. Widzowie głosują, komentują i kibicują, a każdy kolejny odcinek napędza gigantyczną machinę przemocy. Glen Powell gra Bena Richardsa, robotnika, który decyduje się wziąć udział w śmiertelnej grze, by zdobyć pieniądze na leczenie chorej córki. Szybko okaże się jednak, że najsłynniejszy program w kraju działa według zasad, które wykraczają daleko poza fikcję telewizyjną. W obsadzie pojawiają się także Josh Brolin, Lee Pace, Michael Cera, William H. Macy i Jayme Lawson - aktorzy, którzy wprowadzają w film nie tylko energię, ale i zaskakujące poczucie humoru. Powieść Stephena Kinga napisana pod pseudonimem. Ciemniejsza, brutalniejsza, zaskakująco prorocza „Uciekinier” to jedna z najbardziej znanych powieści Stephena Kinga, która pierwotnie nie nosiła jednak jego nazwiska. Autor wydał ją w 1985 roku pod pseudonimem Richard Bachman, chcąc sprawdzić, czy jego książki odniosą sukces, jeśli zabraknie na okładce słynnego nazwiska. Bachman był dla Kinga alter ego: mroczniejszym, bardziej cynicznym, zaciętym w opisywaniu dystopijnych wizji. Właśnie „Uciekinier” stał się jednym z najmocniejszych tekstów z tego okresu. King krytykował w nim reality-TV na długo przed tym, zanim reality-TV zdobyło świat. Pisał o uzależnieniu od przemocy, zanim pojawiły się social media. I ostrzegał przed telewizją, która przestaje oddzielać show od życia. Kiedy prawda o pseudonimie wyszła na jaw, sprzedaż powieści eksplodowała - a tytuł trafił na listę najważniejszych dystopii XX wieku. Schwarzenegger był pierwszy, ale to nowa wersja zostanie zapamiętana Pierwsza ekranizacja z 1987 roku z Arnoldem Schwarzeneggerem to dziś klasyk, choć raczej w klimacie „campowego” sci-fi lat 80. Jej urok tkwi w przerysowaniu, humorze i nieśmiertelnej charyzmie aktora. Reżyser Edgar Wright poszedł jednak w przeciwnym kierunku: postawił na realizm świata przedstawionego, emocjonalny ciężar postaci i tempo, które nie zwalnia nawet na moment. Stephen King, który zobaczył nową wersję, powiedział krótko: „To ‘Szklana pułapka’ naszych czasów. Emocjonująca przejażdżka.” Pisarz rzadko bywa tak entuzjastyczny - tym bardziej warto odnotować jego opinię. I udać się do kina, na film, aby sprawdzić - czy autorowi tego bestsellera - można zaufać.
Po „Milczeniu owiec” i „Oppenheimerze” to najbardziej wyczekiwany thriller 2025 roku. Zawiera przestrogę, której wciąż nie chcemy słyszeć
Psychologiczny pojedynek, który elektryzuje. Film, o którym już mówi się jako o najbardziej przejmującym thrillerze 2025 roku, wraca do procesu, który zmienił bieg XX wieku - i do ostrzeżenia, jakie świat wolał przemilczeć przez osiem dekad.
To jeden z tych projektów, które wyczuwają puls epoki. Po sukcesach „Milczenia owiec” i „Oppenheimera” kino wraca do miejsca, gdzie po raz pierwszy postawiono pytanie o odpowiedzialność za zbrodnie przeciw ludzkości - i próbowano zrozumieć, jak rodzi się zło w najczystszej, najbardziej destrukcyjnej postaci. Nowy thriller Jamesa Vanderbilta, twórcy scenariuszy „Zodiaka” czy „Krzyku”, na premierze na festiwalu w Toronto zebrał jedne z najdłuższych owacji w historii imprezy. „Norymberga” to film, który nie epatuje monumentalnością II wojny światowej - zamiast tego wybiera duszny, intymny ton psychologicznego starcia między jednym z najpotężniejszych ludzi III Rzeszy a młodym psychiatrą, który ma zbliżyć się do niego bardziej, niż ktokolwiek wcześniej. W tym artykule: Procesy norymberskie. Kogo skazano? Najbardziej wyczekiwany thriller 2025 roku. O czym opowiada film „Norymberga”? Nie tylko „Gladiator”. Ta rola Russell'a Crowe przejdzie do historii Przestroga sprzed 80 lat, która dziś brzmi jak echo teraźniejszości Procesy norymberskie. Kogo skazano? 21 listopada 1945 roku przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze stanęli najwyżsi rangą żyjący dygnitarze III Rzeszy - ludzie odpowiedzialni za Holokaust i systemową machinę zbrodni. Decyzja o miejscu była symboliczna. Norymberga, zwana przed wojną „cytadelą faszyzmu”, była areną nazistowskich zjazdów, pokazów propagandowej potęgi i ogłoszenia ustaw rasowych z 1935 roku. Wybrano ją także dlatego, że tutejszy Pałac Sprawiedliwości jako jeden z niewielu ocalał podczas bombardowań. To tutaj, w sali 600, od 20 listopada 1945 do 1 października 1946 roku toczył się proces, w którym po raz pierwszy w historii powołano międzynarodowy trybunał mający osądzić złamanie prawa międzynarodowego. Oskarżeni - wśród nich Alfred Rosenberg, Hans Frank, Joachim von Ribbentrop, Julius Streicher, Wilhelm Keitel czy Rudolf Hess - odpowiadali za zbrodnie przeciw pokojowi, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciw ludzkości, w tym za przygotowanie i przeprowadzenie „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”. Wyrok był jednoznaczny: 12 osób skazano na śmierć przez powieszenie. Hermann Goering, który w nazistowskich Niemczech był drugą osobą po Hitlerze, architektem nazistowskiego terroru, założycielem Gestapo oraz szefem Luftwaffe 8 maja 1945 roku dobrowolnie oddał się w ręce Amerykanów. Jednak tuż przed egzekucją popełnił samobójstwo. Po głównym procesie w latach 1946-49 odbyło się jeszcze 12 procesów norymberskich, prowadzonych przez amerykańskie trybunały wojskowe. Dotyczyły one m.in. członków służby obozów koncentracyjnych, niższych rangą oficerów SS, urzędników i osób odpowiedzialnych za propagandę nazistowską - czyli tych, którzy bezpośrednio wspierali system zbrodni i eksterminacji. Najbardziej wyczekiwany thriller 2025 roku. O czym opowiada film „Norymberga”? To właśnie w tej historycznej rzeczywistości rozgrywa się akcja filmu. Vanderbilt nie rekonstruuje dokumentalnie kolejnych etapów procesu - zamiast tego zagląda za kulisy, w najbardziej intymne zakamarki systemu, gdzie o prawdę i odpowiedzialność walczy się w sposób, którego nie widać na sali sądowej. W rolach głównych występują zdobywcy Oscara: Russell Crowe, ikoniczny Maximus z „Gladiatora”, i Rami Malek, niezapomniany Freddie Mercury z „Bohemian Rapsody”. Razem tworzą duet, o którym (słusznie) mówi się już, że będzie jednym z najgłośniejszych aktorskich pojedynków tego roku. Centrum narracji stanowi relacja między Douglasem Kelleyem - młodym psychiatrą wojskowym, a Hermannem Goeringiem. Ich rozmowy przypominają hipnotyczne, pełne niebezpiecznego wdzięku starcia z „Milczenia owiec” - tylko że tu stawką jest nie pojedyncze śledztwo, ale zrozumienie, jak rodzi się systemowa zbrodnia i jak wygląda urok charyzmy, która potrafiła porwać miliony. To właśnie tutaj zaczyna się główna oś filmu: psychologia zła, które nie rodzi się na marginesie, lecz zostaje zbudowane przez ludzi o konkretnej charyzmie, z wygórowanym ego i przekonaniem o słuszności swoich działań. Vanderbilt nie unika trudnych pytań: Co sprawia, że ktoś taki jak Goering był w stanie pociągnąć za sobą tłumy? Dlaczego jego retoryka była tak skuteczna? I co najważniejsze - czy dziś wciąż jesteśmy odporni na podobne mechanizmy? View oEmbed on the source website Nie tylko „Gladiator”. Ta rola Russell'a Crowe przejdzie do historii Film „Norymberga” trafi do polskich kin już 28 listopada 2025 roku. Crowe jest tu w najlepszej formie od czasów „Gladiatora”. Jego Goering jest jednocześnie przerażający i fascynująco inteligentny. To cyniczny manipulator, człowiek zły aż do szpiku kości i gotowy na wszystko, by ochronić własną skórę. Malek tworzy przeciwieństwo - postać rozdartą moralnie, świadomą, że każdy krok w stronę swego pacjenta może kosztować go zawodową i emocjonalną integralność. Zdjęcia, które wykonał w tej produkcji polski operator filmowy - Dariusz Wolski podkreślają duszny, klaustrofobiczny klimat procesu: zamiast wielkich batalistycznych scen - intensywne zbliżenia, szpitalne cienkie światło, spojrzenia, które mówią więcej niż słowa. Przestroga sprzed 80 lat, która dziś brzmi jak echo teraźniejszości W recenzjach pojawia się jeden, przewodni motyw: film nie tylko pokazuje historyczne wydarzenia, lecz serwuje widzom coś znacznie bardziej bolesnego - przypomnienie o przestrodze Douglasa Kelleya, którą świat w latach 40. wolał przemilczeć. Kelley po wojnie spisał swoje obserwacje w książce „22 Cells in Nuremberg”. To zapis nie tylko rozmów, ale i mechanizmów manipulacji, które nadal znajdują podatny grunt. Jego wnioski były tak niewygodne, że nie pasowały ani do ówczesnej polityki, ani do narracji o „potworach” odseparowanych od zwykłych ludzi. Kelley wskazywał, że źródła zła bywają znacznie bardziej ludzkie, powszechne i niepokojąco zwyczajne. Dziś, w świecie odradzających się ekstremizmów, ta lekcja wybrzmiewa z jeszcze większą siłą. Dlatego ostatnie sceny „Norymbergii” - bez względu na to, jak dobrze znamy historię - zostawiają widza w ciszy. Nie tylko ze względu na wyroki, które zapadły w 1946 roku, lecz przez świadomość, że pewne mechanizmy są niepokojąco trwałe. To kino, które nie wymaga od nas wiedzy o historii. Wymaga za to gotowości, by spojrzeć w lustro i porządnie odrobić lekcję, za którą miliony ludzi 80 lat temu zapłaciło życiem...
„Wartość sentymentalna” poruszy cię do głębi. Joachim Trier wraca z arcydziełem godnym niejednego Oscara
Po czterech latach Joachim Trier powraca z dziełem, które z miejsca podbija serca krytyków i widzów. „Wartość sentymentalna” to słodko-gorzka opowieść o rodzinie, pamięci i wybaczeniu, które przychodzą po latach milczenia. Na festiwalu w Cannes film zdobył Grand Prix i wywołał owacje na stojąco trwające najdłużej w historii - bo aż... 19 minut. To najbardziej wyczekiwany tytuł 2026 roku i faworyt do Oscara, w co najmniej kilku kategoriach.
To jeden z tych tytułów, o których mówi się na długo przed premierą - i to nie tylko w festiwalowych kuluarach. „Wartość sentymentalna” Joachima Triera już dziś uchodzi za arcydzieło 2026 roku i nie bez powodu nazywany jest oscarowym faworytem. Reżyser, który zachwycił świat „Najgorszym człowiekiem na świecie”, wraca z historią jeszcze bardziej intymną, dojrzalszą i boleśnie prawdziwą. O czym jest „Wartość sentymentalna”? W centrum „Wartości sentymentalnej” znajdują się siostry Nora i Agnes, których życie po latach zostaje wywrócone do góry nogami, gdy niespodziewanie zjawia się ich ojciec - legendarny reżyser Gustav. Dołącza do niego hollywoodzka gwiazda, która towarzyszy mu, by poznać historię jego rodziny. To spotkanie staje się początkiem emocjonalnej podróży, w której przeszłość i teraźniejszość splatają się w sposób bolesny, a zarazem piękny. Trier umiejętnie prowadzi widza przez intymne, rodzinne dramaty, balansując między czułością a napięciem, pokazując, jak wspomnienia kształtują nasze relacje i jak trudno uciec przed własną historią. To kino, które nie boi się zadawać pytań o to, czym jest wybaczenie, jak wygląda pojednanie i jak rodzina może być jednocześnie źródłem miłości i bólu. View oEmbed on the source website Festiwalowe owacje i gwiazdy w rolach głównych „Wartość sentymentalna” zachwyca nie tylko scenariuszem, ale i wykonaniem. Renate Reinsve, zdobywczyni Złotej Palmy za poprzednią rolę u Triera, powraca w roli Nory, a partneruje jej wschodząca gwiazda norweskiego kina Inga Ibsdotter Lilleaas jako Agnes. W roli Gustava zobaczymy Stellana Skarsgårda, („Czarnobyl”) ikonę kina, której obecność na ekranie daje gwarancję głębi i autentyczności. Do tego dołącza hollywoodzka gwiazda - Elle Fanning - znana widzom z roli carycy Katarzyny II z serialu „Wielka” emitowanym na HBO Max , która wnosi do filmu świeżość i subtelną dynamikę, balansując między dramatem a czułą introspekcją. Publiczność festiwalu w Cannes potwierdziła jakość filmu w sposób spektakularny - owacje na stojąco trwały aż 19 minut, co czyni go jednym z najdłużej oklaskiwanych filmów w historii festiwalu. Krytycy z całego świata porównują dzieło do najlepszych filmów Ingmara Bergmana, podkreślając jego wielowymiarowość, emocjonalną precyzję i mistrzowskie prowadzenie aktorów. „Wartość sentymentalna” to film, który zostaje w sercu na długo. Kiedy premiera? „Wartość sentymentalna” to nie tylko nagrody i festiwalowy splendor. To przede wszystkim opowieść, która wnika w codzienne życie widza, zmusza do refleksji nad tym, co w rodzinie najważniejsze, i pozwala poczuć, że każdy powrót do przeszłości niesie ze sobą szansę na zrozumienie i pojednanie. Joachim Trier umiejętnie łączy swoje własne doświadczenia z dzieciństwa, filmową tradycję rodziny i uniwersalne emocje, tworząc dzieło, które jest zarówno osobiste, jak i uniwersalne. Muzyka Hani Rani, autorki nominowanej do World Soundtrack Award, podkreśla intymność obrazu, a każdy detal zdjęć jest starannie przemyślany, by w pełni wciągnąć widza w historię rodziny. To film, który zostaje w pamięci długo po wyjściu z sali kinowej. Dla polskiej widowni „Wartość sentymentalna” dostępna będzie na ekranach kin od 27 lutego 2026 roku.
Reżyser „Heweliusza” kręci nowy film w stylu „western noir”. Zdjęcia do produkcji „Dziki, dziki wschód” ruszyły we Wrocławiu
„Dziki, dziki wschód” to nowy film Jana Holoubka, którego akcja przenosi widzów do roku 1943. W okupowanej Polsce niemiecki urzędnik bada zaginięcie prawnika, odsłaniając przerażające sekrety społeczności. Zdjęcia powstają na Dolnym Śląsku.
Po sukcesie seriali „Heweliusz” i „Wielka woda”, Jan Holoubek wraca z nową produkcją, która może wstrząsnąć polskim i międzynarodowym kinem. Reżyser tym razem podejmuje temat okupacji i ukrytej przemocy społecznej. „Dziki, dziki wschód” ma szansę przełamać tabu i otworzyć oczy na mroczne tajemnice wojennej przeszłości. Zdjęcia trwają na Dolnym Śląsku. W tym artykule: „Dziki, dziki wschód” – thriller western noir w realiach II wojny światowej Obsada i twórcy filmu „Dziki, dziki wschód” „Dziki, dziki wschód”: kiedy premiera? „Dziki, dziki wschód” – thriller western noir w realiach II wojny światowej Akcja filmu „Dziki, dziki wschód” rozgrywa się w okupowanej Polsce w 1943 roku. Głównym bohaterem jest niemiecki urzędnik Martin Wolff, który zostaje wysłany do małej wsi z zadaniem rozwikłania sprawy tajemniczego zaginięcia żydowskiego prawnika. Na drodze śledztwa Wolff odkrywa niepokojące sekrety skrywane przez mieszkańców i lokalnych kolaborantów. Fabuła ukazuje dramatyzm wojennych czasów, gdzie strach, zdrada i brutalność są na porządku dziennym. Śledztwo Wolffa zakłóca kruchą równowagę pomiędzy społecznością a nazistowskimi władzami, prowadząc do konfrontacji z prawdą, której nikt nie chce znać. Z pozoru zwykła sprawa zaginięcia zmienia się w niepokojącą opowieść o skrywanych tajemnicach, przemocy i pogoni za legendarnym skarbem. Wśród lokalnej społeczności krążą plotki o ukrytym majątku należącym do zaginionego prawnika. Dochodzenie Martina Wolffa szybko napotyka mur milczenia, podejrzliwości i strachu, ale również chciwości i zdrady. Intryga prowadzi do dramatycznych zwrotów akcji i odsłania najciemniejsze oblicze okupacji – sąsiedzi przeciwko sąsiadom, zdrady motywowane strachem lub żądzą zysku i społeczność, która nie chce, by cokolwiek wyszło na jaw. Obsada i twórcy filmu „Dziki, dziki wschód” Reżyserem filmu „Dziki, dziki wschód” jest Jan Holoubek. Jak sam przyznał, prace nad scenariuszem trwały wiele lat, a thriller jest próbą zmierzenia się z tematyką przemocy, wciąż powracającej w historii ludzkości. Scenariusz stworzyła Aleksandra Takuska, natomiast za zdjęcia odpowiada Bartłomiej Kaczmarek. W obsadzie znaleźli się cenieni polscy oraz zagraniczni aktorzy. Już wiadomo, że główne role zagrają: Robert Więckiewicz Joanna Kulig Itay Tiran Jan Bülow Aleksander Yatsentyuk Jacek Koman Piotr Trojan Jacek Beler Magdalena Różczka Szczególne emocje wzbudza udział Itaya Tirana – izraelskiego aktora, który wciela się w ważną rolę w tej poruszającej opowieści. „Dziki, dziki wschód”: kiedy premiera? Thriller kręcony jest głównie na Dolnym Śląsku. Ekipa rozpoczęła zdjęcia w październiku i aktualnie realizuje ujęcia w rejonach Wrocławia. Wśród lokacji znalazł się m.in. zabytkowy kościół ewangelicki w Żeliszowie. Sceny realizowane są również w samym Wrocławiu oraz w jego okolicach. Produkcja powstaje we współpracy z TVN i Warner Bros. Discovery. Film ma być jednym z największych przedsięwzięć Holoubka – zarówno pod względem tematyki, jak i skali realizacji. Część zdjęć planowana jest również na Litwie, co jeszcze bardziej podkreśla międzynarodowy charakter produkcji. Prace mają zakończyć się pod koniec 2025 roku: ten termin da ekipie czas na postprodukcję przed premierą w 2026 roku. Dokładna data nie jest jeszcze znana, ale widzowie, których zachwycił „Heweliusz” z pewnością wyczekują jej z niecierpliwością.
Takiego konia trojańskiego jeszcze nie było. „Odyseja” Nolana to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów 2026 roku
Christopher Nolan zabierze nas w podróż, w której fale, potwory i legendarny koń trojański staną się prawdziwe, a każda przygoda Odyseusza zapulsuje autentycznym niebezpieczeństwem. Jako fanka greckich mitów - od dzieciństwa - nie mogę się doczekać, by znów poczuć magię opowieści Homera - o miłości Odyseusza do Penelopy, sprycie bohatera i ogromie starożytnego świata, które jak obiecuje reżyser ożyją na ekranie jak nigdy dotąd.
Nolan, reżyser znany z „Oppenheimera” i „Interstellara”, w swojej najnowszej produkcji sięga po klasyczny epos Homera. „Odyseja” to historia podróży Odyseusza do domu - pełna przygód, potworów morskich, bogów ingerujących w losy śmiertelników i niezłomnej miłości do Penelopy. Gdy byłam dzieckiem, te opowieści fascynowały mnie bardziej niż bajki - z zapartym tchem śledziłam spryt i odwagę Odyseusza, jego niezłomną miłość, niezwykłe podróże, które zdawały się niemożliwe. Teraz, patrząc na nowe zdjęcia z planu, czuję, że Nolan przeniesie nas w ten świat z pasją, jakiej dawno w kinie widziałam w kinie, a o której zawsze marzyłam. O czym opowiada Odyseja? Dla tych, którzy nie pamiętają wszystkich szczegółów: Odyseja Homera opowiada o dziesięcioletniej podróży Odyseusza do domu po wojnie trojańskiej. Po drodze bohater zmaga się z cyklopem Polifemem, czarodziejką Kirke, Syrenami i potworami morskimi Scyllą i Charybdą. Każda przygoda jest testem jego sprytu, odwagi i wierności. W centrum tej epickiej opowieści pozostaje jego miłość do Penelopy - wiernej i sprytnej żony, która samotnie broni domu przed zalotnikami. To opowieść o podróży, tęsknocie i sile pamięci - historia, która wciąż zachwyca nawet tysiące lat po spisaniu. „Odyseja” Nolana. To będzie koń trojański jakiego nie znacie Zdjęcia opublikowane przez magazyn „Empire” wzbudziły mój zachwyt. Koń trojański Nolana nie jest zwykłą drewnianą konstrukcją, znaną nam dotychczas z filmu „Troja” oraz innych adaptacji tej greckiej opowieści. To monumentalna, czarna figura uchwycona w pozycji stojącej na tylnych nogach, przypominająca szachową figurę o potężnych rozmiarach. Praktyczne efekty, których mistrzowsko używał reżyser podczas produkcji nowej „Odyseji”, mają uczynić każdą scenę namacalną i realną jak nigdy dotąd. Matt Damon, wcielający się w Odyseusza, przyznaje, że spotkanie z koniem trojańskim na plaży było jednym z najbardziej zapadających w pamięć doświadczeń w jego karierze. „To było magiczne” - powiedział dziennikarzom po kręceniu scen przejęty wydarzeniem aktor. Mitologia w pełnej krasie W filmie, jak zapowiada reżyser nie zabraknie też legendarnych potworów. Sześciometrowy animatroniczny Polifem, fizyczne interpretacje Scylli, Syren i innych stworzeń morskich mają sprawić, że mitologiczny świat dotąd znany jedynie z książek i zapisów Homera stanie się realny i przerażająco piękny. Wierzę, że Nolan, jak zawsze, połączy epickość z realizmem - tak samo jak w „Oppenheimerze”, gdzie eksplozje atomowe odtwarzał za pomocą miniatur i praktycznych efektów. Myślę, że fani Odysei mogą spodziewać się podobnej precyzji, dzięki której starożytne przygody Odyseusza odczują na własnej skórze, a nie tylko na ekranie. Nolan wraca do korzeni epiki i sięga po gwiazdorską obsadę Christopher Nolan w swoim 13. filmie pełnometrażowym sięga do klasyki, jednocześnie wprowadzając nowoczesne kino w świat Homera. Plan zdjęciowy trwał 91 dni, zrealizowano ponad 2 miliony stóp taśmy, a część zdjęć odbywała się na prawdziwym morzu. Dzięki temu aktorzy mogli naprawdę poczuć trudy podróży Odyseusza. Premiera „Odysei” zaplanowana jest na 17 lipca 2026 roku, również w formacie IMAX. W roli Odyseusza wystąpi Matt Damon, a obok niego plejada gwiazd, w tym m.in.: Charlize Theron, Anne Hathaway, Lupita Nyong’o, Zendaya, Robert Pattinson, Elliot Page, Jon Bernthal i John Leguizamo.
Uwielbiacie produkcje z Benedictem Cumberbatchem? Tego filmu też nie możecie przegapić. „Czas kruka” już w kinach
Są role, które zostają w widzach na długo po wyjściu z kina - i są aktorzy, którzy potrafią takie role udźwignąć. Benedict Cumberbatch od lat należy do tej niezwykłej grupy. W „Czasie kruka”, jednej z najbardziej poruszających premier końcówki 2025 roku, powraca w odsłonie, którą fani jego intensywnych, emocjonalnie nieoczywistych kreacji pokochają od pierwszej sceny.
Film Dylana Southerna - autora kultowych teledysków dla Oasis, Blur czy Björk - to połączenie dramatu psychologicznego i mrocznego, poetyckiego horroru. Opowieść o ojcu zmagającym się z nagłą stratą żony, którego życie zaczyna wypełniać… czarny, groteskowy kruk przybyły z komiksowych rysunków uwielbianych przez jego dzieci. To nie jest jednak typowa metafora. To emocjonalna mapa żałoby, która raz prowadzi w chaos, raz w gniew, a chwilami w zupełnie realny strach. W tym artykule: „Czas kruka”: film o żałobie, która zaczyna żyć własnym życiem Kruk, który wchodzi do domu. I wywraca wszystko do góry nogami - o czym opowiada najnowszy film z Cumberbatchem? Dlaczego Benedict Cumberbatch jest tak wyjątkowy? Od Sherlocka do smoków i multiversum Cumberbatch poza ekranem: duchowość, skromność, życie bez celebryckich ram „Czas kruka”: film niedoskonały, ale potrzebny „Czas kruka”: film o żałobie, która zaczyna żyć własnym życiem Od pierwszych minut widać, że Southern traktuje materiał Maxa Portera (autor nagradzanej książki „Czas kruka”) z ogromną wrażliwością. Gatunkowo balansuje na granicy - jest tu dramat obyczajowy, horror psychologiczny i artystyczna opowieść o pamięci. Tytułowy kruk ma wiele twarzy: jest uosobieniem lęku, bólu, depresji, ale też - paradoksalnie - odradzającej się nadziei. To figuralna „ciemność”, którą każdy z bohaterów musi przepuścić przez filtr codzienności. W wymiarze symbolicznym „Czas kruka” to ten moment po stracie, kiedy najgorsze już minęło, ale świat jeszcze nie wrócił do pionu. Kiedy - jak pisała Joan Didion w „Roku magicznego myślenia” - żałoba nie jest „daleka” - „przychodzi falami, w nagłych paroksyzmach, od których uginają się nogi i znika powszedniość”. Cumberbatch gra właśnie tę stanową rozedrganą przestrzeń pomiędzy rozpaczą a przymusem funkcjonowania. W jednej scenie jego bohater wibruje gniewem, w kolejnej wygląda na kogoś, kto przestał czuć cokolwiek. To kreacja organiczna, cielesna, momentami bolesna. Nic dziwnego - w rozmowie z Reuters aktor powiedział, że sceny porządkowania rzeczy po zmarłej żonie „uderzyły w niego głęboko” i że emocje „wyłaniały się naturalnie”. I nie da się ukryć, że Cumberbatch zrobił to ponownie - stworzył bohatera, który jest tak prawdziwy, tak namacalny i realny, że zapada w pamięć od pierwszych scen. View oEmbed on the source website Kruk, który wchodzi do domu. I wywraca wszystko do góry nogami - o czym opowiada najnowszy film z Cumberbatchem? Film, który w w polskich kinach zagościł w piątek 28 listopada zaczyna się od nagłego wypadku i śmierci młodej matki. Ojciec i dwóch kilkuletnich synów próbują przetrwać pierwsze tygodnie po tragedii. Kiedy rzeczywistość zaczyna się zakrzywiać, do ich domu wprowadza się czarny kruk - halucynacja, projekcja, a może bardzo realna postać z komiksów rysowanych przez ojca. Pytania pojawiają się jedno po drugim: po co przyleciał? Co symbolizuje? Czy pomaga, czy zagraża? Southern sprytnie bawi się konwencją horroru, ale nie idzie w tani strach. Tu potwór jest jednocześnie groteskowy i głęboko ludzki. Rozpacz bohaterów przełamują m.in. utwory The Cure, Meredith Monk i Screamin’ Jay Hawkinsa, które nadają filmowi transowy rytm. I choć narracyjnie „Czas kruka” bywa prostszy, niż mógłby - emocjonalnie jest precyzyjny jak skalpel w rękach dobrego chirurga. To kino, które nie daje odpowiedzi. Ono ujawnia proces...i to ten najtrudniejszy, który mamy w życiu do przerobienia, a przed którym nie mamy jak uciec. Dlaczego Benedict Cumberbatch jest tak wyjątkowy? Bo jest aktorem, który nie boi się ekstremów - ani psychicznych, ani fizycznych. Od lat wybiera bohaterów, którzy stoją „na krawędzi” - między geniuszem a samotnością, między siłą a kruchością. Publiczność kocha go nie za role nieskazitelnych herosów, ale za tych trudnych, szarpanych od środka, często toksycznych - ale przez to prawdziwych. W rozmowie z czasopismem Variety Cumberbatch powiedział: „Jesteśmy dziwnymi stworzeniami, my aktorzy. Szukamy ekstremalnych sytuacji, by opowiedzieć prawdziwą historię”. Jest perfekcjonistą. By zrozumieć, jak „od środka” działa jego postać potrafi nie myć się tygodniami, uczyć kowalstwa, wchodzić w trans, a nawet truć się nikotyną. W „Czasie kruka” musiał pracować na przecięciu emocjonalnego odrętwienia, halucynacji i surowego realizmu. Nic dziwnego, że jego filmografia to nieprzypadkowe nazwiska znane całemu światu zarówno z niepowtarzalnych dzieł jak i niepowtarzalnie trudnych charakterów: Hawking, Turing, Van Gogh, Edison, Assange, Sherlock, Patrick Melrose, Doktor Strange czy Eric. Każda z tych ról jest osobnym laboratorium psychiki. Od Sherlocka do smoków i multiversum Globalną sławę przyniósł mu oczywiście „Sherlock” (BBC, 2010). Ironia, obsesyjna inteligencja i tragiczny rys bohatera w wykonaniu Cumberbatcha stworzyły popkulturową ikonę. Równolegle Benedict wspinał się po hollywoodzkiej drabinie, grając m.in.: Khana w „Star Trek: W ciemność”, Alana Turinga w „Grze tajemnic” (nominacja do Oscara), Juliana Assange’a w „Piątej władzy”, a później - kultowego Doktora Strange’a w MCU. Ale zawsze pilnował równowagi - w wywiadzie dla Onetu wspominał radę braci Russo, aby „po każdym blockbusterze zrobić film niezależny”. Dlatego między Marvelem znalazł czas m.in. na „Patricka Melrose’a” czy na jeden z mroczniejszych thrillerów dostępnych na Netflixie pt. „Eric”. Cumberbatch poza ekranem: duchowość, skromność, życie bez celebryckich ram Choć jego nazwisko zna cały świat, Cumberbatch unika celebryckiej otoczki. Jest weganinem, wyznaje buddyzm, wspiera uchodźców. W rozmowie z Variety mówił: „Nie jestem Bradem ani Leonardo. Nie siedzę i nie myślę, dlaczego jestem sexy. Jestem aktorem”. Najbardziej prywatny pozostaje w domu - z żoną, reżyserką Sophie Hunter, i trójką synów. W „City A.M.” przyznał: „Mając dzieci, uświadamiasz sobie, jak szybko mija czas. Patrzysz w lustro i widzisz: o, siwe włosy, zmarszczki”. „Czas kruka”: film niedoskonały, ale potrzebny Czy „Czas kruka” jest dziełem idealnym? Nie. Southern bywa powierzchowny w narracji, a symbolika kruka momentami staje się aż zbyt oczywista. Ale to kino, które przepracowuje żałobę w sposób uczciwy i dotkliwy. I które - szczególnie dla widzów dotkniętych stratą - może stać się cennym drogowskazem. W końcu każdy z nas, prędzej czy później, przechodzi swój własny „czas kruka”. A Cumberbatch? Udowadnia tym filmem po raz kolejny, że ma niezwykły dar: z chaosu potrafi zrobić prawdę, która zapada nam w pamięć.
Film, który dotyka najgłębszych lęków młodych matek. Tak odważnego portretu depresji poporodowej w historii kina jeszcze nie było
Jennifer Lawrence wraca na ekrany w roli, którą już teraz nazywa się najtrudniejszą, najbardziej nagą emocjonalnie i potencjalnie oscarową w jej dotychczasowej karierze.
„Zgiń, kochanie”, ekranizacja powieści Ariany Harwicz w reżyserii Lynne Ramsay, to film, który mówi głośno o tym, co wiele kobiet czuje po porodzie, a o czym boi się mówić w obawie przed krytyką ze strony najbliższych. Choć historia pozornie zaczyna się jak kameralny dramat o młodym małżeństwie próbującym zacząć nowe życie z dala od miasta, szybko przekształca się w gęsty od napięcia thriller psychologiczny. To kino, które nie kokietuje, nie upiększa macierzyństwa i nie wstydzi się pokazywać emocji, o których kobiety rzadko mówią głośno - bo nikt ich tego nie nauczył, a społeczeństwo woli nie słuchać. Jeśli jednak odważą się mówić, powiedzą na głos, że 'nie mają już siły', 'że mają dość' - ze strony rodziny - zwykle zamiast zrozumienia i wsparcia - otrzymują krytykę oraz dezaprobatę. Niestety w wielu domach wciąż - jak mężczyzna „pomaga” i równie dobrze zajmuje się dzieckiem - to kobiety słyszą komentarze typu: „Ty to dobrze trafiłaś”, „jaki to dobry ojciec”, „potrafi wszystko zrobić przy dziecku? Chłop jak marzenie”, a kobieta? No cóż - przecież ciągłe zajmowanie się dzieckiem to jej obowiązek. A jak nie daje rady, to powinna zacisnąć zęby. Depresja poporodowa, to nie wymysł 'leniwych matek' - według danych przedstawionych przez NFZ w 2023 roku - choroba ta dotyka ponad 15% kobiet w Polsce. W tym artykule: „Zgiń, kochanie” to najbardziej bezlitosny portret depresji poporodowej przedstawiony w kinie od lat Małżeństwo na krawędzi i tętniąca lękiem seksualność „To ekstremalnie izolujące. Czujesz się jak obcy” - Jennifer Lawrence szczerze o macierzyństwie Krytycy mówią wprost: to najlepsza rola Lawrence „Zgiń, kochanie” to najbardziej bezlitosny portret depresji poporodowej przedstawiony w kinie od lat W centrum opowieści jest młoda kobieta, której życie po narodzinach dziecka rozpada się w ciszy i w ukryciu. Nowy dom na wsi miał być azylem i obietnicą świeżego startu. Staje się jednak miejscem odosobnienia, duszności i niepokojącej transformacji. Reżyserka Lynne Ramsay - znana z takich mocnych tytułów jak „Musimy porozmawiać o Kevinie” (z niesamowitą Tildą Swinton) i „Nigdy cię tu nie było” - po raz kolejny zagląda do ludzkiego umysłu w momencie, kiedy zaczyna on odmawiać posłuszeństwa. I robi to z chirurgiczną precyzją. W „Zgiń, kochanie” obserwujemy, jak bohaterka grana przez Jennifer Lawrence („Igrzyska śmierci”, „X-Men”, „Nie patrz w górę”) coraz bardziej traci kontakt z rzeczywistością. Jej lęki stają się obsesjami, pożądanie przeradza się w przerażające impulsy, zwyczajne codzienne czynności zaczynają przypominać halucynacje, a samotność paraliżuje ją do tego stopnia, że każdy kolejny dzień wydaje się coraz ciemniejszy. Dopełnieniem tej atmosfery jest odkrycie, że poprzedni właściciel domu popełnił w nim samobójstwo. W psychice bohaterki to zdarzenie działa jak detonator - pęka w niej coś, czego nie da się już skleić. Lawrence w tej trudnej i mocnej roli partneruje uwielbiany z Sagi „Zmierzch” - Robert Pattinson, który wciela się w męża głównej bohaterki, który nie radzi sobie z nową rzeczywistością, w której obydwoje się znaleźli. View oEmbed on the source website Małżeństwo na krawędzi i tętniąca lękiem seksualność Film nie jest jednak wyłącznie historią depresji poporodowej. Ramsay buduje tu również opowieść o związku, który nie wytrzymuje konfrontacji z rzeczywistością. Mimo że bohaterowie grani przez Lawrence i Roberta Pattinsona tworzyli kiedyś intensywną, namiętną relację, po narodzinach dziecka ich świat pęka na pół. On nie rozumie, jak głęboka jest jej samotność. Ona nie potrafi przejść przez to doświadczenie z kimkolwiek innym poza… samą sobą. „To ekstremalnie izolujące. Czujesz się jak obcy” - Jennifer Lawrence szczerze o macierzyństwie Podczas konferencji prasowej na festiwalu w Cannes Jennifer Lawrence przyznała, że ta rola rezonowała z nią w bardzo osobisty sposób. Podczas kręcenia scen sama była w drugiej ciąży, a jak przyznała macierzyństwo widziane z bliska nie zawsze jest łagodne i piękne jak z reklamy. – Jako matce naprawdę trudno było mi oddzielić to, co ja bym zrobiła, od tego, co zrobiłaby ona. Nie ma czegoś takiego jak okres poporodowy. To ekstremalnie izolujące. Kiedy para przenosi się do Montany, ona nie ma tam swoich ludzi. Ale prawda jest taka, że skrajny lęk i depresja izolują, bez względu na to, gdzie jesteś. Czujesz się jak obcy. Aktorka dodała również: – Posiadanie dzieci zmienia wszystko. To brutalne, ale i niesamowite. Wpływają one na każdą decyzję: czy pracuję, gdzie pracuję, kiedy pracuję. Zmieniły całe moje życie, oczywiście na lepsze. Gorąco polecam posiadanie dzieci. Robert Pattinson, prywatnie świeżo upieczony ojciec, również zapytany przez dziennikarzy w Cannes o rolę w „Zgiń, kochanie” opowiedział o swoim bohaterze z właściwą sobie autoironią. – Jest po prostu facetem. Nie wydaje się być kimś, kto ogląda na TikToku treści parentingowe. Po prostu ma nadzieję, że związek wróci do normy. Myślę, że to strach, który udziela się każdemu, kto ma dziecko. Krytycy mówią wprost: to najlepsza rola Lawrence Film, którego premiera w Polsce zaplanowana jest na 12 grudnia 2025 roku już teraz zbiera recenzje, których życzyłby sobie każdy twórca thrillerów psychologicznych. W Cannes owacje na stojąco trwały 9 minut, a wrażenia krytyków były wyjątkowo zgodne: – „hipnotyczny, niepokojący, nie do wymazania”, – „emocjonalnie wymagający i prowokacyjny”, – „popis reżyserskiego kunsztu”, – „jeden z najlepszych przykładów niewiarygodnej narracji”. Najwięcej zachwytów spadło jednak na Lawrence. W recenzjach pojawiają się sformułowania: „najlepsza w karierze”, „tour de force”, „rola, którą będzie się analizować latami”. Niektórzy krytycy filmowi piszą wprost: „Jeśli nie będzie nagrody dla Lawrence, to będzie to potwarz”. Wszystko wskazuje więc na to, że Jennifer Lawrence może otrzymać nie tylko piątą nominację, ale i drugiego Oscara - ponad dekadę po „Poradniku pozytywnego myślenia”. I ciężko nie przyznać im racji. Już sam zwiastun, który właśnie trafił do sieci, to trzy minuty narastającego niepokoju, dziwnej zmysłowości, matczynej furii i klaustrofobicznej atmosfery, której nie sposób zapomnieć. Po pierwszych kadrach widać, że Ramsay postawiła na kino, które nie daje widzowi oddechu. I dobrze. Bo ten film nie ma być wygodny. Ma być prawdziwy.
Ten norweski film o skomplikowanych relacjach czule dotyka tego, o czym boimy się mówić. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Dag Johan Haugerud z niezwykłą delikatnością zagląda tam, gdzie codziennie jesteśmy, ale rzadko kiedy mamy odwagę spojrzeć naprawdę - w sam środek naszych uczuć. „Miłość”, trzecia odsłona jego filmowego cyklu o współczesnych relacjach, to kino ciche, empatyczne, momentami zabawne. A przede wszystkim prawdziwe.
W świecie, który częściej domaga się deklaracji niż uczuć, norweski reżyser - Haugerud proponuje coś niezwykle odświeżającego: spokój. Film „Miłość” nie przyspiesza, nie dramatyzuje, nie uwodzi tanimi emocjami. Zamiast tego prowadzi nas przez relacje, które są tak zwyczajne, że aż zaskakująco bliskie. Po „Seksie” i „Snach o miłości” autor hitu wyświetlanego obecnie w polskich kinach ponownie zagląda do ludzkiego serca - ale robi to z jeszcze większą czułością. Jego bohaterowie żyją, kochają, mylą się i próbują od nowa. Nie są idealni, ale są prawdziwi. I to jest najbardziej poruszające. W tym artykule znajdziesz: Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Haugerud wybiera dla swojej historii stolicę Norwegii - Oslo - surowe, chłodne, wcale nie instagramowe. Miasto, które zamiast być tłem do romansów, staje się lustrem: odbija współczesność, jej tempo, jej samotność, jej pragmatykę. W centrum tej opowieści są trzy osoby: lekarka Marianne, pielęgniarz Tor i Kathrine, urzędniczka odpowiedzialna za kulturę. Poznajemy ich nie w wielkich życiowych momentach, lecz w drodze - na promie płynącym z Oslo do małej miejscowości, która w pewnym sensie istnieje tylko po to, by ludzie mogli się wyspać. I jest w tym coś symbolicznego. Prom, który płynie przez środek nocy, tworzy przestrzeń niewymuszonej intymności. Przypadkowe spotkania nagle stają się możliwe. Ludzie, których nic nie łączy, zaczynają rozmawiać. A z czasem, podczas tej podróży, rodzi się między nimi może i coś więcej. Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością W „Miłości” prom nie jest zwykłym środkiem transportu - to coś pomiędzy klubem, czatem i terapią grupową. Miejscem, gdzie wszyscy są trochę poza czasem, trochę poza sobą. „Gdy nie mogę spać, wsiadam na prom. Szukam faceta. Patrzę, kto jest online, a potem liczę, że nasze spojrzenia się spotkają” - mówi jeden z bohaterów. I to zdanie definiuje całą naszą współczesną intymność: hybrydową, półcyfrową, półosadzoną w realu. Najpierw symetryczne „match”, dopiero potem uśmiech. Najpierw aplikacja, dopiero potem rozmowa. Najpierw test, potem ryzyko. Tak obecnie wyglądają nasze relacje. Haugerud ich jednak nie ocenia. Raczej obserwuje - i trafia w punkt, w którym dziś znajduje się wiele osób. Chcemy bliskości, ale potrzebujemy „bezpiecznika”, jakim stają się aplikacje randkowe. Tinder i Grindr nie są tu demonizowane - są narzędziem, które pomaga zrobić pierwszy krok, zanim zjawi się odwaga. Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać Film „Miłość” nie próbuje odtworzyć klasycznego romansowego modelu: on i ona, przeznaczenie, przeszkody, happy end. Zamiast tego pokazuje relacje, które wymykają się ramom. Marianne, oszczędna w emocjach lekarka, spotyka na swojej drodze Tora - pielęgniarza, który inaczej rozumie bliskość, inaczej o niej mówi, inaczej ją przeżywa. Ich rozmowy są proste, ale niosą wszystko to, czego nie umiemy powiedzieć nawet najbliższym. Obok nich pojawiają się historie mężczyzn odnajdujących swoją seksualność na nowo, ludzi, którzy w intymności szukają nie tyle miłości, co bycia zauważonym choć przez chwilę. Haugerud pozwala im wszystkim wybrzmieć. Bez patosu. Bez wstydu. Bez moralizowania. „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Co najbardziej zachwyca w tym filmie? Cisza, która pozwala rozgościć się uczuciu. Dialogi, które brzmią jak prawdziwe rozmowy. Pauzy, które znaczą więcej niż wyznania oraz twarze, na których jedna mikrosekunda zmienia sens sceny. To kino, w którym - paradoksalnie - najwięcej dzieje się wtedy, kiedy nic się nie dzieje. „Miłość” jest najdelikatniejszą, a jednocześnie najbardziej dojrzałą częścią trylogii Haugeruda. „Sny o miłości” poruszały młodzieńczą pasją, „Seks” - kryzys tożsamości. „Miłość” spaja to wszystko w całość. Jest jak rozmowa, której nie chcemy kończyć. I może właśnie dlatego tak trafia prosto w serce. Film można obecnie zobaczyć w prawie wszystkich polskich kinach. Zarówno w multiplexach jak i malutkich studyjnych salach.
Co obejrzeć na Netflix w grudniu? Te filmy i seriale to absolutne „must-watch” w okresie świątecznym
Od finału „Stranger Things 5”, przez kinowy hit „Żywy czy martwy: Film z serii Na noże”, aż po potężną dawkę świątecznych emocji – grudniowe premiery na Netflix zapowiadają się naprawdę obiecująco. Co warto obejrzeć?
Netflix kończy rok 2025 w spektakularnym stylu. Grudzień na platformie to niemal prawdziwie hollywoodzki finał: dramaty, komedie, thrillery i wielkie nazwiska w jednej ofercie. Ale to nie wszystko. Oto pełna lista najważniejszych premier grudnia, którym warto przyjrzeć się bliżej. W tym artykule: „Miłość w prezencie” – świąteczny romans z nutą humoru „Jay Kelly” – duet Clooney i Sandler zaskakuje „Żywy czy martwy: Film z serii Na noże” – Daniel Craig wraca do gry „Emily w Paryżu”... ale w Rzymie – 5. sezon hitowego serialu „Żegnaj, June” – wzruszenia gwarantowane „Stranger Things 5” – finał, na który czekał świat „Miłość w prezencie” – świąteczny romans z nutą humoru 3 grudnia na Netflix pojawi się komedia romantyczna „Miłość w prezencie”. Samotna matka Taylor szuka pracy na święta i... przebrana za Mikołaja próbuje przekonać właściciela hotelu do zatrudnienia. Czy świąteczna magia sprawi, że między nimi narodzi się uczucie? To tytuł idealny na grudniowy wieczór. View oEmbed on the source website „Jay Kelly” – duet Clooney i Sandler zaskakuje 5 grudnia subskrybenci Netflix zobaczą nową produkcję Noah Baumbacha. „Jay Kelly” opowiada historię znanego aktora, który wyrusza w podróż po Europie, by zmierzyć się ze swoją przeszłością. George Clooney gra tytułowego bohatera, a Adam Sandler wciela się w jego lojalnego menedżera. To ciepła, refleksyjna opowieść o przemijaniu i drugich szansach. View oEmbed on the source website „Żywy czy martwy: Film z serii Na noże” – Daniel Craig wraca do gry 12 grudnia na Netflix trafi trzecia odsłona trylogii „Na noże”. W filmie „Żywy czy martwy: Film z serii Na noże” Daniel Craig ponownie wciela się w detektywa Benoita Blanca. Tym razem prowadzi śledztwo w sprawie zagadkowej zbrodni w kościele. Obok Craiga wystąpi plejada gwiazd, w tym Glenn Close, Andrew Scott, Mila Kunis i Jeremy Renner. Fani już teraz piszą, że będzie to jedna z najważniejszych produkcji 2025 roku. View oEmbed on the source website „Emily w Paryżu”... ale w Rzymie – 5. sezon hitowego serialu 18 grudnia do streamingu powraca „Emily w Paryżu”, jednak tym razem w zupełnie nowej scenerii. Emily przenosi się do Rzymu, gdzie otwiera nowy oddział Agence Grateau i próbuje ułożyć życie uczuciowe. Przeniesienie akcji do Włoch to nowe wyzwania, barwne plenery i kolejne sercowe zawirowania. Sezon 5 obiecuje emocje i elegancję w rzymskim stylu. View oEmbed on the source website „Żegnaj, June” – wzruszenia gwarantowane 24 grudnia Netflix pokaże dramat „Żegnaj, June” w reżyserii Kate Winslet, która również występuje w jednej z głównych ról. Historia opowiada o rodzinie żegnającej się z matką. W obsadzie m.in. Helen Mirren, Toni Collette i Johnny Flynn. To poruszający obraz o stracie, miłości i godnym pożegnaniu, a przy tym murowany, prowokujący do dyskusji wyciskacz łez. View oEmbed on the source website „Stranger Things 5” – finał, na który czekał świat 26 grudnia na platformie zadebiutuje druga część finałowego, 5. sezonu „Stranger Things”. W Hawkins trwa lockdown, Jedenastka ukrywa się, a zbliżające się starcie z Vecną staje się nieuniknione. Widzowie otrzymają kolejne odcinki jednej z najważniejszych serii w historii Netflixa – druga część sezonu trafi do streamingu 26 grudnia. Niestety, na finał przyjdzie jeszcze poczekać: będzie można go obejrzeć dopiero 1 stycznia, w Nowy Rok. View oEmbed on the source website