Trafiłam na niego przypadkiem. Ten wciągający prawniczy serial ma aż 6 sezonów i ocenę 8/10
Na SkyShowtime można znaleźć serial, który łatwo przegapić, a jeszcze łatwiej wciągnąć się w niego na długie godziny. „The Good Fight” ma aż 6 sezonów, średnią ocenę na poziomie około 8/10 i od lat uchodzi za jeden z najbardziej inteligentnych seriali prawniczych.
Seriale prawnicze mają w sobie coś zaskakująco uzależniającego. Lubimy je za błyskotliwe dialogi, moralne dylematy i tę przyjemną iluzję, że w sali sądowej wszystko da się uporządkować logicznym argumentem. A wszystko zaczęło się dla wielu z nas od legendarnej „Ally McBeal”, którą ja - mając zaledwie osiem lat - oglądałam z zapartym tchem, czekając co tydzień na kolejny odcinek w telewizji - trochę nie rozumiejąc świata dorosłych, ale już wtedy czując, że ten gatunek ma w sobie coś hipnotyzującego. Od tamtej pory seriale prawnicze przeszły długą drogę - od lżejszych, niemal obyczajowych historii w stylu „Ally McBeal”, przez bardziej proceduralne i dramatyczne produkcje jak kultowe „The Good Wife”, aż po współczesne, mocno osadzone w polityce i rzeczywistości narracje. W Polsce również doczekaliśmy się swoich przedstawicieli gatunku - jednym z najbardziej popularnych było „Prawo Agaty” z Agnieszką Dygant w roli głównej, które przez lata miało wierną publiczność i wprowadziło prawniczy świat do mainstreamowej telewizji. Dziś ten gatunek coraz częściej wychodzi poza schemat „sprawy tygodnia” i staje się pretekstem do opowiadania o społeczeństwie, polityce i emocjach, które nie zawsze mieszczą się w paragrafach. To najlepszy serial prawniczy dostępny online Najlepsze seriale nie zawsze trafiają na listy „must watch” od razu przy premierze. Czasem pojawiają się gdzieś w tle - i dopiero po czasie okazuje się, że trudno się od nich oderwać. „The Good Fight” (pol. tytuł „Sprawa idealna”) to dokładnie taki przypadek. Spin-off kultowego „The Good Wife” zaczyna się niewinnie: od historii Diane Lockhart, prawniczki, która w jednej chwili traci stabilność całego swojego życia zawodowego i finansowego. Ale to dopiero początek. View oEmbed on the source website O czym naprawdę jest „The Good Fight”? Choć formalnie to serial prawniczy, bardzo szybko wychodzi poza schemat „sprawy tygodnia”. To opowieść o świecie, w którym prawo przestaje być neutralne. W kolejnych sezonach serial coraz mocniej zagłębia się w: politykę USA i kryzys instytucji nierówności społeczne i rasowe wpływ technologii i mediów na prawdę konflikty ideologiczne, które przenikają codzienność W centrum pozostaje Diane Lockhart - bohaterka, która musi odnaleźć się w rzeczywistości, w której stare zasady już nie działają. Christine Baranski i rola, która niesie cały serial Jednym z największych atutów produkcji jest Christine Baranski jako Diane Lockhart - chłodna, inteligentna, ironiczna, ale też coraz bardziej uwikłana emocjonalnie w świat, który się zmienia. To nie jest klasyczna „bohaterka prawniczego serialu”. Diane często nie daje łatwych odpowiedzi - ani sobie, ani widzowi. Obok niej pojawiają się m.in. Cush Jumbo, Audra McDonald oraz w późniejszych sezonach Delroy Lindo, który wnosi do serialu zupełnie nową energię i ciężar emocjonalny. Serial, który reaguje na rzeczywistość To, co wyróżnia „The Good Fight”, to jego aktualność. Serial bardzo często odnosi się do bieżących wydarzeń politycznych i społecznych w USA, przez co momentami bardziej przypomina komentarz do rzeczywistości niż klasyczny dramat sądowy. I właśnie dlatego nie jest to produkcja „do tła”. Wymaga uwagi - ale w zamian daje coś więcej niż tylko kolejne sprawy w sądzie. 6 sezonów, które łatwo przegapić - i trudno odpuścić „The Good Fight” ma łącznie 6 sezonów, co czyni go idealnym serialem do długiego oglądania. Nie jest hałaśliwy jak niektóre streamingowe hity, ale konsekwentnie buduje świat, który z sezonu na sezon staje się coraz bardziej złożony. To jeden z tych tytułów, które: zaczynasz „na chwilę” zostajesz na kilka dni i nagle orientujesz się, że jesteś w połowie 4. sezonu serialu Dlaczego warto go włączyć? „The Good Fight” to propozycja dla tych, którzy lubią seriale inteligentne, ale nie oderwane od rzeczywistości. Łączy dramat prawniczy z politycznym napięciem i satyrą na współczesny świat. To nie jest komfortowy serial. Ale właśnie dlatego tak dobrze działa. Jeśli szukasz czegoś, co nie tylko wciąga fabułą, ale też komentuje świat, w którym żyjemy - ta produkcja może być jednym z najlepszych „ukrytych” wyborów na SkyShowtime.
„Badass lawyer” – tak w Stanach Zjednoczonych mówi się o prawnikach, którzy są nieustępliwi i nie dają za wygraną
Każde czasy mają swoich szeryfów, którzy przywracają wiarę w sprawiedliwość. Tak było 4 czerwca 1989 roku, kiedy z plakatów wyborczych patrzył na głosujących Polaków Gary Cooper z filmu „W samo południe”. I tak jest dziś, kiedy Sylwia Gregorczyk-Abram stypendystka Yale i obrończyni praw człowieka, zawodowo związana z kancelarią Poland Clifford Chance, gdzie zajmuje się sprawami pro bono. Z tą różnicą, że nie jest postacią papierową, ale prawniczką z krwi i kości.
Pamięta Pani pierwsze wolne wybory? Co to oznaczało dla siedmioletniej dziewczynki z Garwolina? SYLWIA GREGORCZYK-ABRAM: Pamiętam nawet, jak byłam wtedy ubrana! Miałam na sobie spódnicę i czerwoną bluzkę, ale przewróciłam się i zrobiłam wielką dziurę w białych rajstopach. To był mój główny powód do zmartwień. Patriotycznie, na biało-czerwono. Wtedy nie dociekałam przyczyn. Pamiętam też, że to było wielkie święto, w domu rozmawiało się o tym dniu. Poszłam do lokalu wyborczego razem z rodzicami i w ich imieniu wrzuciłam kartę do urny. Rozumiałam, że właśnie zaczyna się nowy świat. Czuło się podniosłość chwili. Poczucie sprawiedliwości wyniosła Pani z domu? Z pewnością. Mój tata był prokuratorem. Zmarł, kiedy miałam zaledwie 12 lat, ale wydaje mi się, że zdążyłam przesiąknąć jego wartościami, takimi jak potrzeba reagowania na krzywdę innych, pracowitość, dostrzeganie drugiego człowieka. Zabierał mnie z sobą do pracy, gdzie się bawiłam. Co może robić dziecko na korytarzach prokuratury? Puszczać samoloty z papieru. Sale sądowe – oczywiście nie wtedy, kiedy trwały rozprawy – były dla mnie naturalnym środowiskiem. Otaczali mnie prokuratorzy, adwokaci i sędziowie, chłonęłam ich rozmowy. Byłam za mała, żeby wiedzieć, co dokładnie się dzieje, ale rozumiałam, że istnieje podział na dobro i zło oraz że można stanąć po jednej ze stron, żeby bronić porządku. Dotarło do mnie, że są instytucje, które mają takie powołanie. Chciałam być ich częścią. Wspomniała Pani tatę, ale kiedy mówi Pani o uzdrawianiu świata, widzę podobieństwo do mamy – pielęgniarki. To taki idealistyczny rys? Mamie zawdzięczam bardzo wiele. Idealizm musi towarzyszyć obrończyni praw człowieka. Trzeba mieć też sporo frustracji: niezgody i wewnętrznego buntu, który w sobie pielęgnuję. Jak się pielęgnuje bunt? To ciągła praca nad sobą. W życiu prawniczym jesteśmy nieustannie wystawiani na próby, co pokazuje, czy jeszcze nam się chce, czy już poddaliśmy się rutynie. Czy nadal jesteśmy po tej stronie, która coś zmienia, czy przenosimy się na wygodniejszą pozycję i dbamy tylko o swój interes. Powtarzam swoim aplikantom, by pamiętali o tym, że jesteśmy grupą uprzywilejowaną – mamy narzędzia prawne, kodeks i wiele innych możliwości, by zmieniać świat, walczyć z systemem. Co dla Pani było ostatnio takim testem? Działalność publiczna sprawia, że pisze do mnie mnóstwo osób, które straciły nadzieję. Staram się pochylić nad każdą z tych próśb i jeżeli okazuje się, że nie mogę pomóc – skierować ją w odpowiednie miejsce. To dla mnie bardzo istotne, podobnie jak spotkania z młodymi ludźmi. Pracuję właśnie nad 10. edycją Tygodnia Konstytucyjnego – akcji edukacyjnej, podczas której prawnicy odwiedzają szkoły w całej Polsce i rozmawiają z uczniami o prawach człowieka. Jedna z ważniejszych dla mnie aktywności. Jeśli odpuszczę, może nie udać mi się ich złapać w tym fajnym momencie, kiedy mają otwarte głowy. W przemowie do adwokatów i adwokatek składających ślubowanie mówiła Pani o odwadze i empatii. Można się ich nauczyć czy trzeba się z nimi urodzić? Można się nauczyć. Starsi prawnicy powinni pokazać młodszym, że nie należy się bać ani kalkulować, czy opłaca się stawać po stronie wartości. Wbrew pozorom to trudne zadanie, bo proza życia – dom, kredyt, dzieci – dotyczy każdego z nas. Wtedy łatwiej o skupienie wyłącznie na sobie i swoich potrzebach. To naturalne, że jako obrończyni praw człowieka czasami występuję przeciwko polskiemu rządowi. Ale robię to po to, żeby wzmocnić struktury państwa, ulepszyć pewne standardy. Obowiązują nas przecież w zawodzie zasady etyczne i moralne, których powinniśmy przestrzegać. Moje przemówienie służyło temu, by zaszczepić w aplikantach odpowiednie wzorce. Leszek Kołakowski miał pomysł w „Moich słusznych poglądach na wszystko” na prowadzenie biura nawróceń. Czuję, że sprawdziłaby się Pani w tej roli. Mam wrażenie, że w Wolnych Sądach jesteśmy takim biurem nawróceń. Namawiamy nasze koleżanki i kolegów do zaangażowania w sprawy społecznie istotne. Skoro są na świecie raje podatkowe, to może jest gdzieś raj prawniczy? Nie ma takiego miejsca, które mogłabym określić rajem na ziemi pod względem jakości prawa czy przestrzegania standardów. Z pewnością jednak w Polsce mamy sporo lekcji do odrobienia. Powinniśmy dążyć do tego, żeby przestrzegać podstawowych praw i wolności człowieka. Rozumiem przez to nie tylko niezależność sądownictwa, lecz także zagwarantowanie praw mniejszościom narodowym, religijnym czy seksualnym. W polskim prawie karnym brakuje należytej ochrony społeczności LGBT+ przed przestępstwami z nienawiści, co stanowi poważny problem systemowy. Dyskryminujące działania w stosunku do tych społeczności są tolerowane, bo nie ma sankcji karnych, które zabraniają tego, by je obrażać czy znieważać. W większości krajów Unii Europejskiej, np. w Holandii czy w Niemczech, jest masa rozwiązań, które sankcjonują działania dyskryminujące mniejszości. Europa wypada też lepiej na gruncie dostępu do procedur dotyczących zmiany płci. W Polsce trzeba w tym celu pozwać rodziców, a w postępowaniu uczestniczy prokuratura. To trudny i bolesny proces, który powinien być bardziej przyjazny i uproszczony. Nie nudziłaby się Pani w takim prawniczym raju? Myślę, że nie. Rola obrońców praw człowieka polega na tym, żeby patrzeć władzy na ręce i walczyć o zachowanie standardów. A każda władza ma to do siebie, że stara się w mniejszym lub większym stopniu podporządkować sobie obywatela i sądownictwo. Każda. Dlaczego? Bo chce mieć jak największą kontrolę. Dotyczy to szczególnie krajów, w których demokracja jest bardzo młoda. Jak Polska. Zaczynała Pani od spraw dziecięcych. Później pojawiły się uchodźcze. Dlaczego porzuciła je Pani na rzecz sądowniczych? Sprawy dotyczące walki o niezależność sądownictwa dotyczą każdego obywatela bez wyjątku. Dają mi też największe pole do postępowania strategicznego. Prowadzenie sprawy dla sędziego w obszarze praworządności jest ważne nie tylko dla niego, lecz także dla pani, dla mnie, dla każdej osoby w Polsce. Sędziowie często świadomie ponoszą konsekwencje swoich czynów właśnie po to, żeby uzyskać wyrok przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka i tym samym zawalczyć o standard, który powinien być zachowany. I dlatego to jest dla mnie teraz najważniejsze, chociaż czasami brakuje mi spraw skupionych na kobietach czy uchodźcach. Ale bardzo się cieszę, że moje początki były takim czystym wkładem do idei akceptacji i szacunku. To dla mnie był chrzest bojowy. Czego się Pani dzięki niemu nauczyła? Że można przegrać postępowanie, a mimo to uratować człowieka. Reprezentowałam kiedyś uchodźczynię z Iranu, która znalazła się w Polsce i została skandalicznie potraktowana w ośrodku zamkniętym. A ponieważ była to aktywistka, która znała i rozumiała swoje prawa, postanowiła nagłośnić sprawę. Złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Postępowanie zostało umorzone i właśnie wtedy trafiła do mnie. Udało mi się doprowadzić do tego, że postępowanie zostało wszczęte, a kobieta przesłuchana. Było to siedmiogodzinne przesłuchanie w języku perskim z tłumaczem przysięgłym, w prokuraturze blisko granicy. Spotkaliśmy tam szalenie empatycznego prokuratora, który wytłumaczył aktywistce, dlaczego nie może postawić zarzutów – niestety, dowodów na popełnienie przestępstwa było zbyt mało. Przyznał, że to, co ją spotkało, było karygodne, przeprosił za to w imieniu naszego państwa. I ona odpowiedziała: „Mnie to wystarczy”. Wtedy odkryłam, że czasami najważniejsze jest, żeby człowiek poczuł się zrozumiany. Żeby oddano mu godność. Pamiętam też inną sprawę, kiedy staraliśmy się pomóc grupie czeczeńskich uchodźców uzyskać ochronę międzynarodową w Polsce. Choć włożyliśmy w to mnóstwo wysiłku, nie udało się nam. Widziałam na dworcu przez lustro weneckie dzieci, które machają po drugiej stronie. Te dzieci i ich rodzice przyjechali na dworzec z nadzieją, że uda im się wjechać do Polski. Stałam tam i płakałam z bezradności, bo nie mogłam im pomóc. Ale chociaż spotkał ich dramat, to widząc, jak bardzo się staramy, dosłownie biegamy wokół tego dworca i drukujemy pisma, poczuli, że są dla nas ważni i że ich prawa też są dla nas ważne. Zachowałam list, który od nich wtedy dostałam. Co było w nim napisane? Mam go z sobą. Nosi go Pani z sobą? Zrobiłam zdjęcie i czytam go w trudnych dla mnie momentach (odszukuje w telefonie): „Ja i wszyscy pozostali uchodźcy jesteśmy wam ogromnie wdzięczni. W ten zimny dzień staliście tu dla nas przez tyle czasu i włożyliście tyle wysiłku w to, by nam pomóc. Trudno wyrazić radość, której doświadczyliśmy, widząc tyle osób przejętych naszym losem. Nigdy dotąd, przez całe pół roku, nie byliśmy w tej sali odpraw tak szczęśliwi jak dziś. Przeżyliśmy w tym miejscu tak wiele, ale wy przypomnieliście nam, że na świecie wciąż są dobrzy ludzie”. Całość jest dłuższa, jednak ten fragment mnie wzrusza. A Pani mówi w wywiadach, że jest nudziarą! Bo trochę jestem. Zawsze chciałam być prawniczką, porządna uczennica... ...studia ukończone z wyróżnieniem. Właśnie. Potem posada w międzynarodowej kancelarii. Jakoś tak się potoczyło. Myślała Pani o tym, co by było, gdyby na początku kariery nie utknęła na trzyletnim urlopie macierzyńskim? To był dla mnie trudny czas, ale nauczyłam się już o nim opowiadać. Urlop nie wynikał wyłącznie z mojej chęci do pozostania z dzieckiem w domu, ale też z tego, że okazało się ono mieć różnorodne problemy zdrowotne. Musiałam się nim zająć. Jak czuje się matka dziecka, które jest inne? Cóż, w Polsce czuje się fatalnie. W zderzeniu z systemem, edukacją i ludźmi dookoła. To wyjątkowo trudna przeprawa. Jestem z siebie bardzo dumna, bo udało mi się pokonać wiele lęków i odbić się od dna. Zdefiniowałam siebie wtedy na nowo. I nie zamieniłabym tego doświadczenia na żadne stanowisko, żadne pieniądze. W życiu przychodzą takie momenty, kiedy musimy po prostu dać sobie czas. Mnie się wtedy wydawało, że to koniec. Że moja świetnie zapowiadająca się kariera prawnicza właśnie stała się mrzonką. Bo opieki nad dzieckiem nie da się pogodzić z pracą? Tak, bo będę mniej dostępna dla pracodawcy. Byłam wtedy bardzo młodą adwokatką, ale nieustępliwą. Pomyślałam, że skoro ja – a mieszkałam w Warszawie, byłam w dobrej sytuacji materialnej – napotykam tyle trudności w dyskryminującym świecie, to co mają powiedzieć inne mamy? Poruszyło mnie to i pomogło zrozumieć, że może właśnie to jest moja droga. Czy sama spotkała się Pani kiedykolwiek z brakiem akceptacji? Szczególnie w sytuacji związanej właśnie z dzieckiem. Boleśnie odczułam, jak to jest być innym. Każdy chce, żeby dziecko było grzeczne i miłe, ale kiedy okazuje się, że ono różni się od reszty klasy i ma inne potrzeby, to staje się niewygodne. System edukacyjny go nie akceptuje. Najlepiej byłoby wypchnąć je gdzieś na obrzeża, a na to mojej zgody nie ma. Jestem przekonana, że każda matka dziecka z diagnozą czy z niepełnosprawnością, czy z jakimikolwiek trudnościami zderza się z systemową znieczulicą. Niesamowite, że sami rodzice nie uczą również swoich dzieci akceptacji. Skupiają się tylko na własnych pociechach. W wywiadzie dla „Newsweeka” określiła to Pani dosadniej, mówiąc, że „jesteśmy tolerancyjni na pokaz. Tymczasem w głębi duszy nosimy w sobie kołtuna, który nakazuje nam dbać wyłącznie o własne interesy”. Kołtuństwo polega na tym, że gdybyśmy zapytały przechodnia, czy jest tolerancyjny, to odpowie: „Tak, ale…”. „Jestem za tym, żeby dzieci z niepełnosprawnością się uczyły, ale nie w tej szkole, co moje dziecko”. „Niech Ukraińcy sobie będą, ale nie pobierają zasiłków”. „Społeczność LGBT+ mi nie przeszkadza, ale niech nie biorą ślubów”. Nie rozumiemy istoty akceptacji, która wymaga umiejętności dzielenia się z drugą osobą. Tą, która być może jest nieuprzywilejowana lub dyskryminowana. Woli Pani mówić o akceptacji niż tolerancji? Tolerancja to ciekawe słowo – powszechne, ale trochę niebezpieczne, co zauważył Piotr Jacoń, dziennikarz i tata transpłciowego dziecka. Jest naznaczona innością i zakłada, że musimy wykazać się jakimś wysiłkiem, by kogoś tolerować. Kiedy się nad tym głębiej zastanowiłam, doszłam do wniosku, że faktycznie tak jest. Tolerancja powinna oznaczać szacunek dla drugiego człowieka. Pełną akceptację tego, jaki jest, w co wierzy, jak wygląda, gdzie pracuje. I równość, która jest zapisana zresztą w polskiej konstytucji. Łatwiej walczy się o kogoś niż o siebie? Walka o siebie jest najtrudniejsza. To niesamowite, jak bardzo można stać się bezradnym wobec świata. Na szczęście znam siebie na tyle, że potrafię się wówczas otoczyć pomocą. Kiedy znalazłam się w bardzo trudnej sytuacji psychicznej właśnie ze względu na dyskryminację dziecka, umówiłam się z moimi koleżankami prawniczkami, które specjalizują się w tej tematyce, wypłakałam się, siedząc na podłodze w kuchni u jednej z nich, i otrzymałam pomoc. I one powiedziały mi coś bardzo ważnego: „Tak, masz rację. Spotkała cię krzywda, to świat jest zły”. Bo kiedy jest się częścią jakiejś mniejszości, przychodzą momenty, w których myślimy, że to z nami jest coś nie w porządku, że to nasza wina. Rola prawnika polega wówczas na nazwaniu rzeczy po imieniu. Wyraźnym powiedzeniu, kto jest ofiarą, a kto wyrządził krzywdę. Miała Pani w dzieciństwie ulubione bohaterki? I tu wychodzi moje nudziarstwo. Nie chciałam być lekarką ani tancerką, ani upodabniać się do innych ślicznych postaci. Żadna z fikcyjnych bohaterek nie była dla mnie wzorem, bo w dzieciństwie nie czyta się książek o prawniczkach. Przyznaję jednak, że przechodziłam w liceum etap krótko ściętych włosów, glanów i Nirvany. Zdarzało mi się chodzić na wagary. Byłam normalną nastolatką. Wrócę do tego, co powiedziała Pani młodym adwokatom: „Nie wierzę, że coś was nie boli, że coś was nie uwiera”. Często Pani tak mówi, że „każdego coś uwiera”. To właśnie ta moja misja, przekonanie, że trzeba pielęgnować w sobie poczucie niezgody na to, co się dzieje dookoła. Jest mnóstwo tematów, w które możemy się zaangażować. Walka o prawa mniejszości, zwierząt, zmiany klimatyczne, niezależność sądownictwa. Nie musi to być na wielką skalę – sprawy wspólnoty mieszkaniowej czy społeczności szkolnej też mają ogromne znaczenie. Gdyby każdy z nas znalazł choć jedną rzecz, która go uwiera, i skupił się na niej, świat byłby lepszym miejscem.
Czy Unia Europejska położy kres fast fashion? Politycy dążą do zwiększenia nadzoru nad branżą mody
W zeszły czwartek Parlament Europejski zagłosował za przyjęciem szeregu zaleceń, mających zmusić branżę mody do bardziej zrównoważonej działalności i pomóc konsumentom w dokonywaniu bardziej etycznych wyborów. Parlamentarzyści domagali się opracowania precyzyjnej definicji fast fashion, koncentrującej się na niskich kosztach, niskiej jakości i produkcji na masową skalę, a także zaostrzenia środków mających na celu walkę z nadprodukcją i nadmierną konsumpcją tekstyliów.
Na czym jeszcze skupili się europejscy decydenci? Poza poparciem zakazu niszczenia niesprzedanych tekstyliów, domagali się także wiążących prawnie, wymiernych celów klimatycznych i rozszerzenia wymogów środowiskowych na kwestie takie jak bioróżnorodność, dobrostan zwierząt i surowsze ograniczenia dotyczące niebezpiecznych chemikaliów. Nowe prawo stworzyłoby też "cyfrowy paszport produktowy" informujący o zrównoważeniu środowiskowym każdego produktu, co pomogłoby konsumentom w dokonywaniu bardziej świadomych wyborów. Zatwierdzono również przełomowy projekt ustawy, który nałożyłby na wielkie marki obowiązek sprawdzania, czy ich dostawcy nie wykorzystują pracy dzieci lub nie szkodzą środowisku. „Dzięki temu głosowaniu unijni ustawodawcy przyznają, że obecne dobrowolne kodeksy postępowania nie powodują sejsmicznej zmiany, której potrzebujemy, aby zapewnić zrównoważone praktyki biznesowe” – powiedział portalowi Business of Fashion Richard Gardiner, szef polityki UE w World Benchmarking Alliance. Zgodnie z danymi Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej, tekstylia należą do najbardziej zanieczyszczających sektorów w UE, odpowiadając za aż sześć procent jej ogólnego wpływu na środowisko. Każdego roku w krajach Unii Europejskiej wyrzuca się około 5,8 miliona ton tekstyliów, które najczęściej trafiają na wysypiska lub do spalarni. Według UE większość ubrań jest noszona tylko siedem lub osiem razy, zanim zostaną wyrzucone przez konsumentów. Jak szkodliwe dla środowiska są ubrania, które kupujemy? Powstało narzędzie, które pozwala sprawdzić ich ślad węglowy Jak szybko możemy liczyć na znaczącą zmianę? Zanim proponowane przez UE wymogi należytej staranności staną się obowiązującym prawem, muszą zostać wynegocjowane z 27 państwami członkowskimi bloku i nadal mogą być kwestionowane lub zmieniane. Jeszcze w tym miesiącu Parlament ma głosować nad wymogami dotyczącymi tworzenia produktów o dłuższej żywotności, łatwiejszych do naprawy i recyklingu. Z kolei długo oczekiwany projekt planowanych przepisów dotyczących greenwashingu, opublikowany w marcu, nadal nie doprecyzował kwestii technicznych szczegółów dotyczących standardów i metodologii, które marki powinny stosować w celu przedstawiania wiarygodnych zapewnień o zrównoważonym rozwoju. Pozostałe inicjatywy prawne są dopiero na wczesnych etapach. Nawet jeśli zostaną uchwalone, prawdopodobnie minie kilka lat, zanim wejdą w życie. Jak powiedziała niemiecka europosłanka Delara Burkhardt, sami konsumenci nie są w stanie wprowadzić znaczących na skalę światową zmian swoimi nawykami zakupowymi. „Jeśli pozwolimy rynkowi na samoregulację, pozostawimy otwarte drzwi dla modelu fast fashion, który eksploatuje ludzi i zasoby naszej planety. UE musi prawnie zobowiązać producentów i duże firmy odzieżowe do działania w sposób bardziej zrównoważony.” Unia Europejska staje w obronie zrównoważonej mody. W planach są nowe regulacje dotyczące greenwashingu czy zmniejszenia liczby kolekcji wypuszczanych w ciągu roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/unia-europejska-staje-w-obronie-zrownowazonej-mody-w-planach-sa-nowe-regulacje-dotyczace-greenwashingu-czy-zmniejszenia-liczby-kolekcji-wypuszczanych-w-ciagu-roku-850ce5a.jpeg" width="938" height="625" alt="Unia Europejska staje w obronie zrównoważonej mody. W planach są nowe regulacje dotyczące greenwashingu czy zmniejszenia liczby kolekcji wypuszczanych w ciągu roku" title="Unia Europejska staje w obronie zrównoważonej mody. W planach są nowe regulacje dotyczące greenwashingu czy zmniejszenia liczby kolekcji wypuszczanych w ciągu roku" />
Hailey Bieber pozwana za wykorzystanie nazwy „Rhode”
Hailey Bieber ma kłopoty! Zaledwie kilka dni temu modelka pokazała światu swoją linię kosmetyków do pielęgnacji twarzy, a już otrzymała pozew sądowy od marki modowej. Powód? Cały spór dotyczy nazwy „Rhode”, pod którą już od 8 lat projektują Purna Khatau i Phoebe Vickers.
Hailey Bieber pozwana! Hailey Bieber ma teraz bardzo wiele na głowie. Nie tylko promuje swój najnowszy projekt, czyli linię kosmetyków „Rhode”, ale musi się zmierzyć także ze związanymi z tym problemami. Modelka została pozwana o kradzież nazwy swoich kosmetyków od marki modowej prowadzonej przez duet projektantek Purne Khatau i Phoebe Vickers. Zespół prawny kobiet twierdzi, że Hailey zdawała sobie sprawę z istnienia marki, a nawet próbowała wykupić prawa do jej nazwy w 2018 roku. Projektantki odmówiły, co jednak nie powstrzymało Hailey przed uruchomieniem własnej marki Rhode. "To niefortunna okoliczność. Oczywiście rozumiemy, że Hailey chce używać swojego drugiego imienia dla swojej marki, ale prawo w tej kwestii jest jasne: nie można mylić marki tylko dlatego, że się chce. To, co robi pani Bieber, szkodzi firmie, którą dwie kobiety pieczołowicie budowały, tworząc rosnącą, globalną markę” - czytamy w oświadczeniu prawników projektantek. Wprowadzona na rynek w 2014 roku marka Rhode oferuje m.in. kolorowe sukienki, które pokochały takie gwiazdy, jak chociażby Kelly Clarkson. Projektantki w swoim oficjalnym oświadczeniu podkreśliły, że ich celem nie jest zaszkodzenie marce Hailey Bieber, ale ochrona ich własnego biznesu, któremu marketing modelki wyrządza „natychmiastową, trwałą i nieodwracalną szkodę”. "Chociaż jesteśmy globalną marką, wciąż jesteśmy młodą i rozwijającą się firmą i nie możemy sobie poradzić z tym, że gwiazda z popularnością Hailey używa nazwy naszej firmy do sprzedaży powiązanych produktów. Jako kobiety i przedsiębiorczynie, życzymy jej samych sukcesów. Hailey ma status gwiazdy i wpływy. My mamy tylko markę, którą same zbudowałyśmy”- powiedziały projektantki. Sprawa wygląda bardzo poważnie i może w znacznym stopniu zaszkodzić nowej marce Hailey. Projektantki domagają się od sądu zablokowania modelce możliwości używania nazwy Rhode, aby uniknąć pomyłek między ich markami. Jak na razie ani Hailey, ani jej prawnicy nie odnieśli się do całej sprawy. Kłopoty z nazwą marki Hailey Bieber W latach 2019 i 2020 Hailey próbując wejść do świata urody, złożyła wnioski o rejestrację nazwy marki - „Bieber Beauty”. Wniosek został ostatecznie odrzucony ze względu na możliwość pomylenie marki z wcześniejszymi firmami zarejestrowanymi przez jej męża - Justina Biebera. Hailey próbowała odwoływać się o tej decyzji, jednak ostatecznie zrezygnowała z nazwy i zdecydowała się na użycie swojego drugiego imienia - Rhode.
Unia Europejska staje w obronie zrównoważonej mody. W planach są nowe regulacje dotyczące greenwashingu czy zmniejszenia liczby kolekcji wypuszczanych w ciągu roku
Unia Europejska podejmuje kolejne kroki w celu zwalczenia zjawiska tzw. fast fashion. To właśnie przemysł odzieżowy jest jednym z "najbrudniejszych" sektorów. Planowane jest wprowadzenie nowych, bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących tekstyliów na terenie całej wspólnoty.
Moda: zagrożenie dla środowiska Branża modowa mierzy się ostatnio z wieloma problemami. Głównym z nich jest jej negatywny wpływ na środowisko i klimat. Jedynie w 2020 roku na terenie Unii Europejskiej zużyto aż 6,6 mln ton tekstyliów i ubrań. Przemysł odzieżowy jest także odpowiedzialny za 10% emisji gazów cieplarnianych - a suma ta ma się podwoić w ciągu najbliższych 30 lat. Negatywny wpływ na jakość powietrza ma nie tylko produkcja odzieży, ale też jej transport, magazynowanie i utylizacja. Nowe przepisy i ich cele Głównym celem podejmowanych kroków jest rozwinięcie rynku tekstyliów produkowanych w sposób zrównoważony, jak również walka z firmami wprowadzającymi konsumentów w błąd, wabiąc ich fałszywymi deklaracjami o rzekomej ochronie środowiska, czy o tzw. greenwashingu. Komisja Europejska apeluje także o zmniejszenie liczby kolekcji wypuszczanych w ciągu roku, a tym samym podjęcia działań w celu maksymalnego ograniczenia emisji dwutlenku węgla i ochrony środowiska. „Nie” dla konsumpcjonizmu Przepisy te mają być odpowiedzią na nasz szkodliwy dla planety tryb życia i poszerzający się konsumpcjonizm (model „bierz, twórz, zepsuj i wyrzuć”). Produkujemy więcej ubrań niż kiedykolwiek wcześniej, jednocześnie nosimy je dużo krócej i szybko wyrzucamy. Pocieszający jest fakt, że to właśnie odzież jest najczęściej oddawanym lub sprzedawanym produktem używanym, lecz to ciągle za mało. Dlatego planowane jest wprowadzenie nowych standardów trwałości odzieży, jak również zakazanie niszczenia niesprzedanych tekstyliów. Dodatkowo firmy odzieżowe zostałyby zobligowane do umieszczenia na metkach informacji, czy dana odzież została wyprodukowana w sposób zrównoważony i czy podlega recyklingowi. Jeżeli przepisy te wejdą w życie, będzie to spory krok na drodze do osiągnięcia zrównoważonej mody, która działałaby zgodnie z modelem „produkuj mniej, lepiej i na dłużej”.
„Piątka dla zwierząt” przyjęta przez Sejm. To koniec hodowli futerkowych w Polsce?
Po wielogodzinnych obradach i dalekim od zgodnego głosowaniu, Sejm uchwalił nowelizację ustawy o ochronie praw zwierząt. W nocy z 17 na 18 września zapadła decyzja o zakazie hodowli futerkowych oraz wykorzystywania zwierząt w celach rozrywkowych i widowiskowych.
Tzw. „piątka dla zwierząt” to inicjatywa większościowego ugrupowania politycznego Prawo i Sprawiedliwość. Wyniki głosowania nie wykazały jednak partyjnej jednomyślności. Przełomowe zmiany poparło 176 polityków partii rządzącej, ale aż 38 opowiedziało się przeciw zaproponowanym przez Jarosława Kaczyńskiego zmianom. Wśród nich obecny minister rolnictwa Jan Krzysztof Ardanowski. Solidarnie głosował za to klub Lewicy, który w całości udzielił swojego poparcia oraz Konfederacja – ta, co akurat dziwić nie powinno, jednogłośnie nowelę odrzuciła. Ważnym elementem w drodze do przegłosowania 5 postulatów PiSu okazała się także Koalicja Obywatelska. Jedynie 4 jej przedstawicieli nie dało zgody na zmianę obowiązującego dotychczas prawa. Ostateczny bilans wygląda następująco: Za przyjęciem poddanej pod dyskusję nowelizacji głosowało 356 posłów, 75 było przeciw, a 18 wstrzymało się od głosu. Teraz ustawa trafi do Senatu, który ma 30 dni, aby przyjąć ją bez zmian, uchwalić poprawki albo uchwalić odrzucenie jej w całości. „Piątka dla zwierząt” - jakie założenia obejmuje nowelizacja ustawy o ochronie praw zwierząt? Najważniejszą zmianą, jaką uchwaliło historyczne posiedzenie Sejmu z dnia 18.09.2020 jest zakaz chowu lub hodowli zwierząt futerkowych w celach komercyjnych, które w większości obejmowały pozyskiwanie materiału na futra. Wbrew postulatom Zielonych z zakazu wyłączony został jednak królik. Przepisy te mają wejść w życie po upływie 12 miesięcy od ogłoszenia noweli. Warto dodać, że uwzględniają one prawo do rekompensaty z budżetu państwa z tytułu zaprzestania prowadzenia ferm futrzarskich i tym podobnym działalności. Dodatkowo nowe przepisy obejmują między innymi, takie zagadnienia jak: Ubój rytualny tylko na potrzeby krajowych związków wyznaniowych. Zakaz trzymania zwierząt domowych na uwięzi na stałe oraz używania kolczatek. (Psy i inne zwierzęta domowe mogą być trzymane na uwięzi maksymalnie przez 12 godzin. Kategorycznie zabronione są łańcuchy, a linka musi mieć przynajmniej 6 metrów długości i umożliwiać zwierzęciu swobodne poruszanie się po przestrzeni 20 metrów kwadratowych.). Zakaz wykorzystywania zwierząt w cyrkach i innych rozrywkowych pokazach. Utworzenie Rady ds. zwierząt przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej. Nowe zasady funkcjonowania organizacji społecznych chroniących praw zwierząt. (Niepokój animalsów budzi fakt, że w nowelizacji zmodyfikowano przepis zezwalający organizacjom prozwierzęcym na wejście na prywatną posesję. Budził on obawy rządzących, że będzie prowadził do nadużyć. Uspakajać zdaje się zapis traktujący o tym, że policja/straż gminna ma obowiązek przyjechać na wskazane miejsce i zainterweniować, jeśli taka będzie prośba takowej organizacji.
Będą dłuższe urlopy wypoczynkowe? Zamiast 26, 35 dni!
Rewolucja w urlopach wypoczynkowych 2020? Związki zawodowe zgłosiły propozycję zwiększenia liczby dni wolnych. Czy nastaną czasy, że pracownicy etatowi będą mogli wziąć aż 35 dni urlopu?
Ta informacja dotyczy tylko osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Dotychczas długość urlopu zależała od naszego stażu pracy, a maksymalnie wynosił on 26 dni. A poniżej 10 lat pracy zawodowej - 20 dni. Związki zawodowe zgłosiły właśnie propozycję wydłużenia wypoczynku dla pracowników. Do 35 dni! Urlop 35 dni - czy dla wszystkich? 35 dni to prawie 1,5 miesiąca nieobecności pracownika na umowie o pracę!Dla etatowca brzmi to jak raj, dla pracodawcy już raczej nie... Już w poprzedniej kadencji PIS-u powołano specjalną komisję kodyfikacyjną, mającą za zadanie przygotować listę zmian w prawie pracy. Powstały wtedy dwa kodeksy: dla pracownika i dla pracodawcy. Niektóre zapisy wzbudziły pewne kontrowersje, zaproponowano także, żeby wszyscy zatrudnieni na umowę o pracę otrzymaliby 26 dni, bez względu na staż pracy. Jednak żadne dalsze decyzje nie zapadły. Jak podaje serwis Strefa Biznesu, pewne rozwiązania mają trafić do kodeksu pracy jako nowelizacja ustawy, ale prawdopodobnie już po wyborach prezydenckich w 2020 roku. "Na razie do propozycji związkowców, by wydłużyć urlop odnieśli się pracodawcy. Ich eksperci zwracają uwagę, że 35 dni urlopu to w praktyce pozbawienie firmy obecności pracownika przez 1,5 miesiąca w roku. Nie tylko komplikuje to procesy produkcyjne i zarządzanie przedsiębiorstwem, ale i generuje dodatkowe koszty pracy, którymi przedsiębiorcy są obarczani od lat od dawna. Poza wysokimi podwyżkami płacy minimalnej są to chociażby dodatkowe składki" - możemy przeczytać w informacji. Pojawiają się też opinie, że jeśli to prawo wejdzie w życie coraz mniej pracodawców będzie oferować umowę o pracę. Zamiast tego zwiększy się popularność umów o dzieło, czy zlecenie.
Chiny rezygnują z testowania kosmetyków na zwierzętach
Rewolucja! Chiny oficjalnie potwierdziły, że rezygnują z testowania kosmetyków na zwierzętach za co od lat są krytykowane przez aktywistów na całym świecie. Kiedy nowe prawo wejdzie w życie?
Trudno w to uwierzyć, ale nawet Chiny zmieniają swoje prawo dotyczące przemysłu kosmetycznego. Od wielu miesięcy trwa boom na eko i naturalne kosmetyki, a konsumenci coraz częściej zwracają uwagę na to, czy kupowane przez nich produkty są przebadane dermatologicznie czy... testowane na zwierzętach. Ta ostatnia kwestia od dawna była kością niezgody, pomiędzy wielkimi markami dostępnymi na całym świecie, a klientami i aktywistami walczącymi o prawa zwierząt. Do tej pory zasada była prosta - jeśli dany brand chciał sprzedawać swoje kosmetyki w Chinach to ma obowiązek przebadać je na biednych zwierzętach... Okazuje się, że ten azjatycki gigant postanowił zmienić swoje nastawienie. Chiny rezygnują z testowania kosmetyków na zwierzętach! Chiny obiecują, że od 1 stycznia 2020 roku przepisy o testach na zwierzętach zostaną zniesione. Od lat koncerny i organizacje walczące o prawa zwierząt lobbowały w chińskim rządzie o zmiany w przepisach. W końcu się udało. Państwo chińskie poparło propozycję Institute for In Vitro Sciences (IIVS) na dziewięć alternatywnych metod testowania produktów kosmetycznych, bez udziału zwierząt. Nowe testy będą sprawdzać, m.in. czy dany składnik nie uczula skóry lub nie działa drażniąco na okolice oczu. "Starając się unowocześnić nadzór regulujący wprowadzanie kosmetyków, chińskie NMPA (National Medical Products Administration) i jej podległe organy, w tym krajowe instytuty kontroli żywności i leków (NIFDC), pracują nad zdobyciem danych o alternatywnych testach i budowaniem zaufania w podejściu do badań bez udziału zwierząt" - możemy przeczytać w oficjalnym komunikacie organizacji non-profit IIVS. W Chinach trwają już pierwsze szkolenia dla laboratoriów prowadzących testy na kosmetykach bez udziału zwierząt. View oEmbed on the source website
Prawnik - jak nim zostać? Kto się nadaje do bycia prawnikiem?
Prawnik, czyli prestiż, pieniądze i uznanie. Ale też nerwy, trudne wybory i długie godziny wśród stert dokumentów. Kto nadaje się na sale sądowe?
Kto dobrze odnajdzie się w zawodzie prawnika? AGNIESZKA SOKOŁOWSKA To praca dla tych, którzy lubią kontakt z ludźmi. Spotykam się z klientami, chodzę na rozprawy do sądu. W moim życiu dużo się dzieje. Ale te spotkania bywają trudne i niemiłe. Czasem klienci nie chcą zaakceptować strategii działania, która jest dla nich korzystna, czasem sąd wydaje kuriozalne rozstrzygnięcie. Właśnie wracam ze sprawy o naprzemienną opiekę nad dzieckiem. Rodzice wnieśli o nią zgodnie, a sąd się nie zgodził. Jakie cechy są potrzebne, żeby poradzić sobie w trudnych sytuacjach? Trzeba być twardym, ale empatycznym. Nie wolno płakać w sądzie, ale trzeba rozumieć, co czuje klient. Trzeba umieć też postawić granice, bo klienci często chcą, by prawnicy podejmowali za nich decyzje. I lubią przerzucać na nas odpowiedzialność. A ja mam tylko pokazać ścieżki, przedstawić opcje. Wybór należy do klienta. Czasem jesteśmy niestety traktowani jak „załatwiacze”. A my po prostu, w granicach prawa, mamy pomóc. Nie mogę obiecać rzeczy nierealnych ani nieuczciwych. Zajmuje się Pani rozwodami. Jaką ma Pani refleksję o ludziach po tylu latach pracy? Przede wszystkim bardzo niewielu jest ludzi, którzy potrafią rozstać się z klasą. Niestety, najczęściej powodem są pieniądze. Kobietom o wiele łatwiej jest zrezygnować z roszczeń, jeżeli są niezależne. Jeżeli jednak kobieta spędziła 20 lat w domu i zajmowała się dziećmi, porzucając własną pracę, to jest oczywiste, że będzie walczyć o pieniądze. A mężowie rzadko w takiej sytuacji zachowują się odpowiedzialnie. Trudno im zrozumieć, że żona zrezygnowała z własnej kariery dla rodziny. Dlatego adwokat powinien mieć też cechy mediatora. To szczególnie ważne w mojej specjalizacji, czyli w prawie rodzinnym. Tu nie ma wygranych ani przegranych. Są ludzkie losy. Trzeba wykazać się rozsądkiem, a mądry adwokat stara się poprowadzić swojego klienta (a także przeciwnika) w miarę ugodowo. By nie skończyło się totalną wojną, bo ofiarami wojen zwykle są dzieci. Misyjny zawód… Trudny i wyczerpujący emocjonalnie. Trzeba umieć ochronić klienta, ale konieczna jest też ochrona siebie. Przed emocjami klienta. Test wytrwałości przechodzi się już na studiach. Tak, to długa i żmudna droga. Na studiach jest mnóstwo nauki. Wkuwanie, wkuwanie i wkuwanie. W dodatku studia nie wystarczą. Aplikacja trwa kolejne trzy lata. Już zraziliśmy ewentualne zastępy młodych prawniczek? Mam nadzieję, że nie, bo to fascynujący zawód. Wymagający cierpliwości i konsekwencji. Silnego charakteru chyba też... Adwokat z urzędu musi bronić nawet najgorszego złoczyńcy. To raczej nie dla każdego… Tak, adwokaci (a także radcowie prawni) świadczą pomoc prawną z urzędu. To bardzo trudne. W wyjątkowych sytuacjach można odmówić. Na przykład w sprawie pedofilii czy przemocy. Słynny polski prawnik, mecenas Tadeusz de Virion, bronił w procesach karnych najróżniejszych ludzi i zawsze twierdził, że nie ma takiej sprawy, nawet najczarniejszej, w której nie można by było znaleźć czegoś pozytywnego, choćby wielkości łebka od szpilki. Kto zupełnie nie nadaje się na prawnika? Człowiek nieśmiały. Introwertyczny. Tchórzliwy. Niezdecydowany. Leniwy. Taki, który nie lubi się uczyć. Tu wciąż trzeba śledzić zmiany, czytać. Rozumieć prawo i umieć je wytłumaczyć klientowi. Pani praca jest niezwykle czasochłonna. Jak pogodzić to z codziennością? Zawsze znaleźć chwilę na rzeczy, które lubimy. Potrafię biegać cały dzień z procesu na proces, ale muszę znaleźć czas na dom i odpoczynek. Odpoczywam, słuchając muzyki i czytając książki. Poza tym mam dwie córki, które ustawiają mi plan dnia. Staram się wracać między 17 a 18 do domu, bo tam jest ten mój świat, który daje równowagę. O to należy dbać. To zawód nieeksponujący kobiecości, raczej ukrywający ją pod powłoką zimnego profesjonalizmu. Tak musi być, by klient czuł się bezpiecznie. Kilka lat temu opiekowałam się aplikantami pierwszego roku aplikacji adwokackiej i musiałam im tłumaczyć, jak należy wyglądać w sądzie i jak nosić togę. Niektórzy nie chcą wyrosnąć z potrzeby wyróżniania się, epatowania zmysłowością. Lubię modę, kobiece dodatki i różne, czasem szalone stylizacje, ale nie w pracy. W zawodzie prawnika liczy się profesjonalny wizerunek. Tu nie ma ustępstw. Jedyną ekstrawagancją, na jaką pozwalam sobie w sądzie, jest torebka od Zosi Chylak. Agnieszka Sokołowska - skończyła prawo na Uniwersytecie Warszawskim, a potem aplikację przy Okręgowej Radzie Adwokackiej. Początkowo pracowała nad sprawami gospodarczymi. Dziś pomaga głównie w sprawach rodzinnych.
Zakaz handlu w niedziele zostanie cofnięty? Ustawa wraca do Sejmu
Powrócą niedziele handlowe? Sejm ma rozważyć, jak zakaz handlu wpłynął na polską gospodarkę i małych przedsiębiorców. Sprawa jest obecnie analizowana przez rząd, a posłowie zajmą się tym tematem podczas najbliższego posiedzenia.
Od początku zakaz handlu w niedzielę wzbudzał wiele emocji, zwłaszcza tych negatywnych. Ustawa, która weszła w życie 1 marca 2018 roku doprowadziła do tego, że zakupy mogliśmy robić w tylko dwie niedziele handlowe w miesiącu (pierwszą i ostatnią). Nadal obowiązywały przepisy zakazu handlu w 13 dni świątecznych, a w dwie niedziele przed świętami Bożego Narodzenia i jedną niedzielę przed Wielkanocą handel mógł odbywać się bez przeszkód. W 2019 roku nastąpiły kolejne zmiany. Od 1 stycznia zakupy można robić tylko w jedną, a dokładnie w ostatnią niedzielę miesiąca. Wyjątkiem są jedynie miejsca, w których za ladą stanie ich właściciel (to dotyczy jedynie małych sklepików). Kolejne ograniczenia w handlu w niedzielę mają pojawić się w 2020 roku. Ale czy na pewno? Rząd bada, jak (nie)słynny zakaz wpłynął na gospodarkę i małych przedsiębiorców. Zakaz handlu w niedziele zostanie cofnięty? Ustawa wraca do Sejmu Aż 51% Polaków ocenia negatywnie zakaz handlu w niedziele - tak wynika z badań przeprowadzonych przez Maison&Partners dla Związku Przedsiębiorców i Pracodawców. Ustawa powstała z myślą o wzmocnieniu pozycji małych sklepów, już wiemy, że tak się nie stało. "Mamy informacje mówiące o tym, że ten zakaz źle wpływa również na te małe sklepy, na te rodzinne polskie przedsiębiorstwa, a tu chcieliśmy je wzmocnić" - przyznał Jacek Sasin, szef Komitetu Stałego Rady Ministrów w programie "Tłit" w telewizji portalu wp.pl. "Cichym marzeniem było, by polskie małe sklepy rosły w siłę. Pierwsze analizy pokazują, że niekoniecznie się tak stało. Za parę tygodni będziemy mieli dokładniejsze analizy" - powiedział premier Morawiecki na antenie TVN24. Na 12 marca zaplanowana jest konferencja podsumowująca rok z zakazem handlu w niedziele. Niedziele handlowe 2019: kiedy wypadają? Kiedy będzie można zrobić zakupy w niedzielę w 2019 roku? Są to: 31.03., 14.04., 28.04., 26.05., 30.06., 28.07., 25.08., 29.09., 27.10., 24.11., 15.12., 22.12., 29.12. Niedziele handlowe 2019: gdzie zakaz nie obowiązuje? Zakaz handlu w niedzielę nie obowiązuje na stacjach benzynowych i dworcach kolejowych. Wyłączone są z niego również sklepy internetowe. Na liście podmiotów wyłączonych z tego przepisu znalazły się też piekarnie, cukiernie, lodziarnie, apteki, kwiaciarnie, sklepy z pamiątkami i dewocjonaliami, kioski, stoiska przy cmentarzach. Zakaz nie będzie także obowiązywać na terenie rolno-spożywczych rynków hurtowych. Zakaz handlu w niedzielę funkcjonuje już w kilku krajach Unii Europejskiej. Do takich państw należą m.in. Niemcy, Belgia, Francja, Holandia, Grecja, Luksemburg oraz Węgry.