Polski kryminał właśnie rozbił bank na Netfliksie. 14 mln odsłon w 5 dni i zachwyty na całym świecie
Wystarczyło zaledwie kilka dni, by „Kolory zła: Czerń” stały się jednym z największych polskich sukcesów na Netfliksie. Kryminał z Jakubem Gierszałem, oparty na bestsellerowej powieści Małgorzaty Oliwii Sobczak, błyskawicznie wskoczył do światowej czołówki platformy.
W tym artykule: „Kolory zła: Czerń” to nowy hit Netflixa. Polski kryminał ogląda cały świat O czym są „Kolory zła: Czerń”? Kaszuby, zaginięcie i sekrety, o których wszyscy milczą Kto gra w „Kolorach zła: Czerń”? Obsada i książkowy pierwowzór hitu Netflixa „Kolory zła: Czerń” to nowy hit Netflixa. Polski kryminał ogląda cały świat Po sukcesie „Kolorów zła: Czerwień” oczekiwania wobec drugiej części były wysokie. Niewiele wskazywało jednak na to, że kontynuacja pójdzie jeszcze dalej i w tak krótkim czasie stanie się globalnym fenomenem. „Kolory zła: Czerń” zadebiutowały na Netfliksie 10 czerwca i już po premierowym weekendzie było jasne, że polska produkcja ma szansę powtórzyć sukces pierwszej odsłony, a nawet go przebić. Według danych Netfliksa za okres od 8 do 14 czerwca film był najchętniej oglądanym nieanglojęzycznym tytułem tygodnia. W ciągu zaledwie pięciu dni zebrał ponad 14 mln odsłon, znalazł się na pierwszym miejscu wśród filmów nieanglojęzycznych i trafił do globalnej czołówki platformy. Co więcej, „Kolory zła: Czerń” znalazły się w top 10 aż w 20 krajach. To wynik, który pokazuje, że polski kryminał coraz śmielej wychodzi poza lokalny rynek. Zagraniczni widzowie odkrywają mroczny klimat Kaszub, atmosferę małej społeczności i charakterystyczne tempo opowieści, w której napięcie buduje się powoli, ale konsekwentnie. W komentarzach na grupach poświęconych Netfliksowi produkcja pojawia się obok najgłośniejszych międzynarodowych premier, a wielu widzów podkreśla, że zaczęło oglądać film z ciekawości, by po kilku scenach wciągnąć się bez reszty. O czym są „Kolory zła: Czerń”? Kaszuby, zaginięcie i sekrety, o których wszyscy milczą Fabuła „Kolorów zła: Czerń” przenosi widzów do pozornie spokojnego miasteczka na Kaszubach. To właśnie tam trafia prokurator Leopold Bilski, którego ponownie gra Jakub Gierszał. Senny, zamknięty świat lokalnej społeczności bardzo szybko okazuje się jednak tylko fasadą. Z okolicy znika chłopiec, a śledztwo prowadzi Bilskiego do sprawy sprzed lat. Im głębiej prokurator wchodzi w tę historię, tym wyraźniej widać, że mieszkańcy miasteczka nie mówią wszystkiego. Zaginięcie dziecka staje się punktem wyjścia do odkrywania dawnych ran, przemilczanych zbrodni i tajemnic, które przez lata były starannie ukrywane. W tle pojawiają się Kaszuby, lokalne legendy i ciężka, duszna atmosfera miejsca, w którym każdy zna każdego, ale nikt nie chce powiedzieć prawdy. To właśnie klimat jest jednym z najmocniejszych elementów filmu. „Kolory zła: Czerń” nie są kryminałem opartym wyłącznie na szybkiej akcji. To historia budowana nastrojem, niepokojem i poczuciem, że pod powierzchnią zwyczajnego życia kryje się coś znacznie mroczniejszego. Dlatego produkcja może spodobać się fanom skandynawskich thrillerów, ale ma przy tym własny, bardzo polski charakter. Film jest kontynuacją „Kolorów zła: Czerwień”, ale nie trzeba znać pierwszej części, by odnaleźć się w fabule. Nowa odsłona prowadzi osobne śledztwo i może być oglądana samodzielnie. Dla widzów, którzy dopiero odkrywają ekranizacje książek Małgorzaty Oliwii Sobczak, to dobry punkt wejścia w cały cykl. Kto gra w „Kolorach zła: Czerń”? Obsada i książkowy pierwowzór hitu Netflixa W centrum opowieści ponownie stoi Jakub Gierszał jako prokurator Leopold Bilski. Aktor, znany z ról opartych na intensywności i niedopowiedzeniu, idealnie wpisuje się w chłodny, pełen napięcia ton historii. Na ekranie towarzyszą mu Marianna Zydek, Andrzej Chyra, Beata Ścibakówna, Robert Gonera, Piotr Żurawski, Julian Świeżewski oraz Adam Bobik. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Adrian Panek, który pracował również przy pierwszej części cyklu. Podstawą filmu jest powieść Małgorzaty Oliwii Sobczak, autorki bestsellerowej serii „Kolory zła”. To jeden z najpopularniejszych polskich cykli kryminalnych ostatnich lat. Książki Sobczak zdobyły dużą grupę wiernych czytelników, a ekranizacje Netfliksa tylko poszerzyły ich zasięg. Sukces „Kolorów zła: Czerń” pokazuje, że widzowie wciąż mają apetyt na mroczne, lokalne historie z wyrazistym miejscem akcji i bohaterami, którzy nie są jednoznaczni. Połączenie kryminalnej intrygi, kaszubskiego tła i międzynarodowego zainteresowania sprawia, że polska produkcja może stać się jednym z najważniejszych nieanglojęzycznych tytułów Netfliksa tego sezonu.
„The Guardian” zachwyca się nowym polskim serialem. Dostał 4 gwiazdki i już mówi o nim cały świat
Polski serial „Proud” zdobył Grand Prix na festiwalu Series Mania i zebrał entuzjastyczne recenzje za granicą. „The Guardian” przyznał mu 4 gwiazdki na 5. Od 12 czerwca produkcję można oglądać w HBO Max.
Polski serial „Proud” zdobył Grand Prix podczas prestiżowego festiwalu Series Mania w Lille i już teraz mówi się o nim jako o jednej z najważniejszych rodzimych premier ostatnich lat. Produkcja HBO Original z Ignacym Lissem w roli głównej podbiła nie tylko serca jurorów, ale też zagranicznych krytyków. Szczególnie entuzjastyczna recenzja ukazała się w brytyjskim „The Guardian”, który przyznał tytułowi aż 4 gwiazdki na 5. W tym artykule: „The Guardian” chwali polski serial „Proud” O czym jest serial „Proud”? Kto występuje w serialu „Proud”? „The Guardian” chwali polski serial „Proud” „Ten polski dramat jest pięknie nakręcony, ma czarny humor i pełen jest społecznego komentarza na temat trudności bycia homoseksualnym ojcem w Polsce. Nawet mała dziewczynka sprawia wrażenie doświadczonej aktorki” – czytamy w recenzji „The Guardian”. Brytyjski dziennik zwrócił więc uwagę nie tylko na warstwę wizualną i inteligentny humor produkcji, ale też na jej społeczny komentarz oraz emocjonalny ciężar historii. W tym świetle „Proud” nie jest wyłącznie lokalną opowieścią, ale serialem czytelnym i poruszającym także poza polskim kontekstem. View oEmbed on the source website „Proud” to pierwszy od dekady polski tytuł zakwalifikowany do konkursu głównego Series Mania, jednego z najważniejszych europejskich festiwali poświęconych serialom. Sukces jest tym większy, że produkcja od razu sięgnęła po główną nagrodę. Dodatkowo Ignacy Liss, odtwórca głównej roli, otrzymał wyróżnienie dla najlepszego aktora. O czym jest serial „Proud”? Fabuła przybliża historię Filipa, młodego, charyzmatycznego i nieco zagubionego geja, który do tej pory żył tak, jakby świat należał wyłącznie do niego. Pracuje jako model, lubi zachwyt innych i sprawia wrażenie osoby pewnej siebie, choć pod maską arogancji skrywa własne lęki oraz niepewność. Wszystko zmienia rodzinna tragedia. Filip niespodziewanie musi zaopiekować się swoją małą siostrzenicą, a jego dotychczasowe życie wywraca się do góry nogami. To punkt wyjścia do opowieści o dorastaniu do odpowiedzialności, sile rodzinnych więzi, wyrzutach sumienia, społecznych uprzedzeń i próbie zachowania wolności w sytuacji, która wymaga dojrzałości. „Proud” to emocjonalny dramat z subtelnym humorem i portretem bohatera mierzącego się nie tylko z nową rolą opiekuna, ale też z własnymi słabościami. Kto występuje w serialu „Proud”? W obsadzie, obok Ignacego Lissa, znaleźli się m.in. Maria Sobocińska, Kamil Studnicki, Maja Ostaszewska, Joanna Kulig, Dorota Kolak, Tamara Arciuch, Piotr Pacek, Mateusz Więcławek i Paulina Holtz. Za reżyserię odpowiada Karol Klementewicz, który napisał scenariusz wspólnie z Moniką Pęcikiewicz. Autorką zdjęć jest Weronika Bilska, a muzykę skomponował Łukasz Targosz. Ośmioodcinkowa produkcja „Proud” zadebiutowała w HBO Max w piątek, 12 czerwca. Kolejne odcinki będą pojawiać się co tydzień, aż do finału zaplanowanego na 31 lipca. Wszystko wskazuje na to, że to jeden z tych polskich obrazów, które mają szansę wybrzmieć znacznie szerzej niż tylko na rodzimym rynku.
Serial, który rozbawił całą Polskę, wraca z nowymi odcinkami. To będzie jedna z najgłośniejszych premier tegorocznego lata
„1670” powraca, a wraz z nim Jan Paweł Adamczewski, jego rodzina i cała Adamczycha, która po wydarzeniach z Dożynek Królewskich zaczyna trząść się w posadach. Netflix pokazał zwiastun 3. sezonu i ujawnił datę premiery nowych odcinków. Zapowiada się jeszcze więcej sarmackiego absurdu, rodzinnych napięć, politycznych intryg i popkulturowych odniesień.
W tym artykule: „1670” sezon 3: kiedy premiera nowych odcinków na Netflixie? Co wydarzy się w 3. sezonie „1670”? Adamczycha w kryzysie Twórcy zapowiadają mroczniejszy i bardziej absurdalny sezon „1670” sezon 3: kiedy premiera nowych odcinków na Netflixie? To jedna z tych informacji, na które fani polskich seriali czekali od miesięcy. „1670”, produkcja, która błyskawicznie zyskała status jednego z największych rodzimych hitów Netflixa, wróci z 3. sezonem już 5 sierpnia. Nowe odcinki ponownie zabiorą widzów do Adamczychy, ale tym razem świat Jana Pawła Adamczewskiego będzie znacznie mniej stabilny niż dotychczas. Akcja 3. sezonu rozpoczyna się niedługo po wielkich Dożynkach Królewskich. Ujawnienie prawdy o pochodzeniu Jana Pawła oraz utrata aktów szlacheckich w pożarze biblioteki sprawiają, że nad rodziną Adamczewskich zawisa widmo kryzysu. Dla głowy rodu to nie tylko osobista katastrofa, ale wręcz zamach na fundament jego tożsamości. Jan Paweł zrobi więc wszystko, by udowodnić, że nadal jest prawdziwym „homo sarmatus”. Co wydarzy się w 3. sezonie „1670”? Adamczycha w kryzysie Nowy sezon „1670” ma pokazać Adamczychę w momencie przełomu. Kryzys tożsamości dotyka nie tylko Jana Pawła, ale też pozostałych członków rodziny Adamczewskich. Zofia mierzy się z syndromem opuszczonego gniazda, Jakub próbuje swoich sił w Warszawie, a Aniela wraca do rodzinnej wsi z planem otwarcia szkoły dla chłopów. Tymczasem sami chłopi stają się coraz bardziej niespokojni. Ich niezadowolenie przestaje być jedynie tłem dla szlacheckich dramatów i zaczyna zapowiadać większe społeczne poruszenie. Czy w Adamczysze szykuje się bunt? Czy Aniela i Maciej odnajdą do siebie drogę? I co tym razem knuje Andrzej, nazywany w materiałach „najbliższym krewnym diabła”? – Trzeci rozdział losów bohaterów „1670” jest mroczniejszy niż poprzedni, przez co bardziej zbliżony klimatem do pierwszego sezonu. I chociaż wracamy do tej naszej Adamczychy, błotnistej, szarej, to akcja zabiera nas w różne miejsca – Warszawa, dwory królewskie, plenery. Trzeci sezon, wraz z całym bogactwem nowych wydarzeń, postaci i zwrotów akcji, maluje panoramę świata serialu w znacznie szerszej perspektywie – zdradza Kordian Kądziela, reżyser „1670”. Twórcy zapowiadają mroczniejszy i bardziej absurdalny sezon Jakub Rużyłło, pomysłodawca i autor scenariusza „1670”, podkreśla, że ambicja Jana Pawła „dosłownie sięga w tym sezonie kosmosu”. To właśnie ten motyw ma otworzyć przed serialem jeszcze większą przestrzeń do przekraczania granic absurdu i zabawy popkulturą. Możemy więc spodziewać się humoru, który po raz kolejny będzie mieszał sarmacki świat z bardzo współczesną wrażliwością. Reżyser Kordian Kądziela zapowiada natomiast, że 3. sezon będzie mroczniejszy od poprzedniego i bliższy klimatem pierwszej odsłonie serialu. Adamczycha ma znów być błotnista, szara i niepokojąca, ale jednocześnie akcja obejmie znacznie szerszą panoramę świata przedstawionego. W nowych odcinkach pojawią się kolejne miejsca, postaci i zwroty akcji. „1670” ma za sobą ogromny sukces. Serial został doceniony zarówno przez widzów, jak i branżę filmową, a Polska Akademia Filmowa nagrodziła go Orłem dla najlepszego filmowego serialu fabularnego roku 2023. Nic dziwnego, że oczekiwania wobec nowych odcinków są wysokie. Wszystko wskazuje jednak na to, że Jan Paweł Adamczewski nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Szczególnie że tym razem stawką jest nie tylko rodzinny honor, ale też szlachecka tożsamość, chłopski bunt i, jak się okazuje, podbój kosmosu.
Ten serial wywołał dyskusję jeszcze długo przed premierą. W czuły sposób dotyka tematu, o którym w Polsce nadal mówi się zbyt cicho
„Proud” właśnie trafił do HBO Max. To intymny dramat z tematem społecznym o dużej sile rażenia. Historia Filipa, nagle wrzuconego w rolę opiekuna, ma w sobie czułość, gniew i odwagę.
Na HBO Max debiutuje „Proud”, polski serial Karola Klementewicza, który od pierwszych minut nie daje widzowi wygodnego dystansu. Recenzenci już teraz podkreślają, że to jedna z tych premier, o których będzie się mówić długo. Nie tylko dlatego, że „Proud” dotyka tematów społecznie gorących, ale też dlatego, że robi to z ambicją, stylem i emocjonalną intensywnością. W tym artykule: „Proud” w HBO Max: o czym jest nowy polski serial? W czym tkwi siła przekazu „Proud”? Ignacy Liss w roli, o której będzie głośno „Proud” z nagrodami w Lille. Polski serial zaczyna z mocnej pozycji „Proud” w HBO Max: o czym jest nowy polski serial? Punkt wyjścia jest prosty, ale bezlitosny. Filip, grany przez Ignacego Lissa, żyje szybko, impulsywnie i bez planu. Wolność myli z ucieczką, bliskość z chwilowym zachwytem, a codzienność z czymś, co można zagłuszyć kolejną nocą poza domem. Serial nie próbuje go wybielać. Pokazuje jego autodestrukcję, egoizm, niedojrzałość i emocjonalny chaos: pociągający, ale i niebezpieczny. Dopiero rodzinna tragedia wywraca ten porządek. Śmierć siostry sprawia, że Filip z dnia na dzień musi wejść w rolę, do której nikt go nie przygotował. Opieka nad niemowlęciem nie jest tu uroczym dodatkiem do fabuły ani sentymentalnym chwytem. Jest próbą przetrwania: logistyczną, finansową, emocjonalną. W „Proud” zwykłe czynności, karmienie, przewijanie, wyjście z domu, rozmowa z urzędem czy próba załatwienia opieki, stają się polem walki z własną bezradnością. View oEmbed on the source website Najmocniej wybrzmiewa tu samotność rodzicielstwa. Opowiedziana bez cukru pudru, bez instagramowego filtra i bez pocieszającej puenty podanej zbyt wcześnie. Codzienność przytłacza szczególnie wtedy, gdy brakuje wsparcia, stabilizacji i poczucia, że ktokolwiek naprawdę stoi po twojej stronie. W czym tkwi siła przekazu „Proud”? „Proud” nie jest serialem jednego tematu, choć jeden wątek nieuchronnie wysuwa się na pierwszy plan: samotny gej opiekujący się dzieckiem w Polsce. To punkt wyjścia, który w rodzimym kontekście natychmiast nabiera społecznego ciężaru. Twórcy nie udają, że uprzedzenia nie istnieją, ale też nie sprowadzają bohatera do symbolu w debacie publicznej. To ważne, bo „Proud” najciekawszy jest wtedy, gdy pozostaje blisko człowieka. Filipa interesuje nie tylko jako „przypadek”, a jako kogoś, kto rozpaczliwie próbuje zbudować siebie od nowa. Fabuła dotyka pytań o rodzinę, prawo do bliskości, potrzebę przynależności i o to, kto właściwie może zostać uznany za „odpowiedniego” opiekuna. W tle pobrzmiewa Polska współczesna, niepokojąca i znajoma. Kraj, gdzie rozmowa o prawach osób LGBTQ+ wciąż wywołuje napięcia, a prywatne życie bardzo szybko może stać się sprawą publiczną. „Proud” trafia więc w czuły punkt, ale nie żywi się wyłącznie kontrowersją. Jego siła tkwi w równowadze między tym, co społeczne, a tym, co intymne. Między głośnym tematem a cichą sceną, gdzie człowiek po prostu nie daje już rady. Ignacy Liss w roli, o której będzie głośno W pierwszych opiniach najczęściej powraca jedno nazwisko: Ignacy Liss. Rola Filipa jest napisana jak test wytrzymałości. Bohater bywa drażniący, nieodpowiedzialny, pełen sprzeczności, a jednak trudno od niego oderwać wzrok. Liss gra go nerwem, gestem, spojrzeniem i potrafi w jednej scenie odsłonić arogancję, zmęczenie i dziecinną potrzebę bycia uratowanym. Mocno działa także drugi plan. Kamil Studnicki jako Olek wnosi do historii napięcie emocjonalne i uczuciowe.. Maria Sobocińska jako Kiki dodaje energii, ale też kruchości. W obsadzie pojawia się również Maja Ostaszewska, a w kolejnych odcinkach dołączy Joanna Kulig w roli prawniczki Teresy. Realizacyjnie „Proud” ma wyraźny charakter. Zdjęcia, montaż, kostiumy i scenografia budują świat elegancki w formie, ale duszny w nastroju. To estetyka, która nie przykrywa trudnych emocji, tylko je podbija. Nie wszystko jednak działa bez zarzutu. W pierwszych trzech odcinkach można dostrzec nadmiar wątków, momentami także chaos i klisze, od których polskie produkcje wciąż próbują się uwolnić. Mimo to produkcja utrzymuje spójny ton: mroczny, gęsty, miejscami bolesny, ale z delikatną iskrą nadziei. „Proud” z nagrodami w Lille. Polski serial zaczyna z mocnej pozycji Zanim „Proud” trafił do szerokiej widowni, zdążył zaistnieć za granicą. Serial zadebiutował na festiwalu Series Mania w Lille, gdzie zdobył Grand Prix w międzynarodowym konkursie, a Ignacy Liss został wyróżniony nagrodą dla najlepszego aktora. W źródłowych informacjach podkreślano również, że to pierwszy polski tytuł od dekady zakwalifikowany do prestiżowego konkursu. Ten kontekst dodaje premierze znaczenia, ale nie jest jedynym powodem, dla którego warto zwrócić na nią uwagę. „Proud” próbuje połączyć temat społecznie aktualny z opowieścią o dojrzewaniu wymuszonym przez stratę. O człowieku, który nie planował stać się odpowiedzialny, ale nagle nie ma już innego wyjścia. Jeśli pierwsze odcinki są zapowiedzią dalszego ciągu, piątki na HBO Max mogą szybko stać się rytuałem dla tych, którzy od polskich produkcji oczekują czegoś więcej niż poprawnie poprowadzonej historii. „Proud” ma emocje, styl i odwagę. A przede wszystkim ma bohatera, którego trudno polubić od razu, ale jeszcze trudniej przestać obserwować.
Polski serial medyczny „inne niż wszystkie”. Ponad 40 odcinków, gwiazdorska obsada i ocena widzów 7/10
Ponad 40 odcinków, mocna obsada i historia, która wykracza poza typowy medyczny schemat. Ten polski serial stawia na emocje, relacje i konsekwencje decyzji podejmowanych pod presją.
Seriale medyczne mają w sobie coś, co od lat przyciąga widzów jak magnes. Niezależnie od tego, czy mówimy o amerykańskich klasykach takich jak „Ostry dyżur”, „Chirurdzy”, „The Pitt” czy „Dr House”, czy o ich europejskich odpowiednikach, schemat wydaje się prosty - szpital, pacjenci i lekarze ratujący życie. A jednak za tą pozorną powtarzalnością kryje się coś znacznie bardziej uniwersalnego: napięcie między życiem a śmiercią, emocjonalne przeciążenie i decyzje podejmowane w sekundę, które zmieniają wszystko. W Polsce ten gatunek od lat ma swojego niekwestionowanego lidera - „Na dobre i na złe”, emitowane nieprzerwanie od 1999 roku. To produkcja, którą można lubić albo nie, ale trudno zaprzeczyć jej statusowi w rodzimym krajobrazie telewizyjnym. I choć przez lata wydawało się, że nic nie jest w stanie wyjść poza jej cień, polska telewizja co jakiś czas próbuje opowiedzieć medycynę trochę inaczej - bardziej kameralnie, psychologicznie, z większym naciskiem na emocje niż procedury. Jednym z takich tytułów jest serial, który zadebiutował w 2019 roku i zdecydowanie zasługuje na ponowną uwagę widzów. „Echo serca” nie krzyczy, nie goni za spektaklem i nie próbuje rywalizować z amerykańskimi gigantami gatunku. Zamiast tego skupia się na tym, co w szpitalnej codzienności najtrudniejsze - na ludziach, którzy sami dźwigają ciężar cudzych dramatów. „Echo serca” - polski serial medyczny inny niż wszystkie „Echo serca” to produkcja, która nie próbuje konkurować z amerykańskimi widowiskami pełnymi spektakularnych operacji i katastrof. Zamiast tego skupia się na tym, co dzieje się „po cichu” - w relacjach, traumach i psychologicznych konsekwencjach pracy w szpitalu. W centrum historii znajduje się Magdalena Borska (Kamilla Baar) - psycholożka, która wraca do Polski po kilku latach za granicą i rozpoczyna pracę w Szpitalu Północnym. Już od pierwszych dni trafia do miejsca, które wciąż żyje dramatem tragicznej akcji ratunkowej sprzed kilku miesięcy. Personel szpitala nosi w sobie emocjonalne blizny, o których nikt nie mówi głośno. View oEmbed on the source website Trauma, która nie znika po dyżurze Akcja serialu rozwija się wokół wydarzeń po pożarze centrum handlowego - jednej z najbardziej dramatycznych akcji ratunkowych, po której szpital i jego pracownicy nie wrócili już do równowagi. Każdy odcinek przynosi nowe historie pacjentów, ale równie ważne są losy lekarzy i ratowników, którzy sami zmagają się z poczuciem winy, wypaleniem i osobistymi dramatami. To właśnie ten balans między medycyną a psychologią sprawia, że „Echo serca” działa bardziej jak opowieść o ludziach niż klasyczny serial proceduralny. „Echo serca” - badanie, od którego zaczyna się wszystko Nazwa serialu nie jest przypadkowa - echo serca to jedno z podstawowych badań kardiologicznych, które pozwala zajrzeć w głąb pracy mięśnia sercowego, ocenić jego rytm, wydolność i wykryć to, co na pierwszy rzut oka pozostaje niewidoczne. To obraz tego, co dzieje się „w środku” - delikatny, precyzyjny zapis emocji, uchybień i nieprawidłowości, których nie widać gołym okiem, ale które mają kluczowe znaczenie dla życia pacjenta. I dokładnie na tej zasadzie działa sam serial - jak medyczne echo, które nie zatrzymuje się na powierzchni historii. Zamiast spektakularnych diagnoz pokazuje to, co odbija się w bohaterach po cichu: ich lęki, winy i traumy. To opowieść, w której każdy emocjonalny impuls wraca jak odbicie fal - nie zawsze głośno, ale konsekwentnie, zostawiając ślad tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. Duet, który trzyma emocje i gwiazdorska obsada w tle Jednym z najmocniejszych elementów produkcji jest relacja głównych bohaterów. Kamilla Baar i Antoni Pawlicki tworzą duet, który od pierwszych scen przyciąga uwagę. On - chirurg uwikłany w zarzuty błędu medycznego, ona - psycholożka próbująca zrozumieć ludzi, którzy na co dzień ratują innych, ale sami nie radzą sobie z własnymi emocjami. W obsadzie pojawiają się także m.in. Przemysław Sadowski, Dorota Segda, Maciej Mikołajczyk i Julia Pogrebińska, co dodatkowo wzmacnia wrażenie, że mamy do czynienia z produkcją opartą na solidnym, aktorskim fundamencie. Gdzie obejrzeć polski serial medyczny „Echo serca”? „Echo serca” nie próbuje rywalizować z wielkimi amerykańskimi formatami. Zamiast widowiskowości wybiera emocje, zamiast tempa - relacje, a zamiast sensacji - psychologię postaci. To serial, który pokazuje, że największe dramaty często rozgrywają się nie na sali operacyjnej, ale w rozmowach, które bohaterowie odkładają na później. Serial dostępny jest w bibliotece TVP VOD i liczy ponad 40 odcinków zawartych w 3 sezonach.
„Obsada to istna Liga Mistrzów”. Ten polski serial kryminalny z początku lat 2000 na nowo zachwyca widzów
Dwa sezony, 9 odcinków i obsada, którą dziś nazwalibyśmy ligą mistrzów. „Defekt” dostępny na TVP VOD przypomina, że kiedyś polskie kryminały grały w zupełnie innej lidze.
Był czas, kiedy polskie seriale kryminalne nie potrzebowały spektakularnych efektów specjalnych ani wielkich streamingowych budżetów, żeby trzymać w napięciu. Wystarczał mocny scenariusz, wyraziste postaci i obsada, która dziś spokojnie mogłaby konkurować z najlepszymi europejskimi produkcjami. Właśnie do takich tytułów wraca dziś „Defekt” - serial z początku lat 2000, który można oglądać na TVP VOD i który dla wielu widzów pozostaje jednym z najbardziej niedocenionych polskich kryminałów. „Defekt” - kryminał, który grał w innej lidze W centrum historii stoi prokurator Elżbieta Ginter (Magdalena Cielecka), kobieta bezkompromisowa, chłodna i skupiona na faktach, oraz komisarz Witold Kosmala (Piotr Fronczewski) - policjant zmęczony systemem, odliczający czas do emerytury, który nagle zostaje wciągnięty w sprawę większą, niż mógł się spodziewać. Śledztwo dotyczące afery bankowej szybko przeradza się w wielowątkową opowieść o władzy, pieniądzach i moralnych kompromisach. To nie jest kryminał „na jeden wątek” - raczej gęsta, powoli narastająca historia, w której napięcie buduje się ciszą, spojrzeniami i niedopowiedzeniami. View oEmbed on the source website „Obsada to istna Liga Mistrzów” Nieprzypadkowo ten serial tak często wraca w rozmowach o złotej erze polskiej telewizji. Magdalena Cielecka w jednej z wcześniejszych ról pokazuje już tę charakterystyczną dla siebie intensywność i chłód emocjonalny, a Piotr Fronczewski tworzy postać, która balansuje między cynizmem a zmęczeniem światem. To duet, który dziś bez problemu można by wpisać w kategorię „premium casting” - zanim jeszcze takie określenie na dobre weszło do języka seriali. Na ekranie Cieleckiej i Fronczewskiemu towarzyszy prawdziwa plejada nazwisk, które dziś bez wahania można określić mianem aktorskiej „pierwszej ligi”. W „Defekcie” pojawiają się m.in. Andrzej Chyra jako tajemniczy „Makler”, Agnieszka Krukówna w roli dziennikarki Ewy Bauman, Zbigniew Zapasiewicz jako prokurator Piwnicki czy Jan Peszek jako ojciec bohaterki. W obsadzie znaleźli się także Borys Szyc, Robert Więckiewicz, Kinga Preis, Wojciech Malajkat, Sławomir Orzechowski i Dorota Landowska. Dziś te nazwiska tylko podbijają wrażenie, że „Defekt” był projektem, który zebrał na jednym planie aktorów, zanim na dobre stali się ikonami polskiego kina i telewizji. Takich seriali już się nie robi? „Defekt” ma w sobie coś, co dziś coraz trudniej znaleźć w kryminalnych produkcjach: spokój narracyjny i zaufanie do widza. Nie wszystko jest tu podane wprost, nie każda emocja jest dopowiedziana, a tempo pozwala wejść w świat bohaterów, zamiast tylko go „obejrzeć”. Współczesne kryminały często stawiają na szybkość i zwrot akcji co kilka minut. „Defekt” działa inaczej - bardziej jak powolne odkrywanie warstw, w którym ważniejsze od samego „kto zabił” jest „dlaczego to się wydarzyło”. Polski serial „Defekt” dostępny na TVP VOD Dziś serial można oglądać na TVP VOD i dla wielu widzów będzie to nie tylko powrót do historii, ale też do konkretnego momentu w polskiej telewizji - czasu, gdy kryminały miały surowość, ciężar i specyficzny, nieco ponury klimat, który długo zostawał w głowie po napisach końcowych. „Szkoda, że tak szybko się kończy” - piszą dziś widzowie, którzy odkrywają „Defekt” na TVP VOD na nowo. Serial liczy 2 sezony i łącznie 9 odcinków, co sprawia, że można go obejrzeć właściwie w jeden intensywny weekend, ale jego klimat zostaje na dłużej, niż sugerowałby metraż.
Widzowie pomijają ten rasowy polski thriller o uzależnieniu, a to adaptacja książki z oceną 7,5/10. „Wywiera piętno na psychice”
Jeśli nudzą Cię banalne seriale Netflixa, ta adaptacja książki Jakuba Żulczyka wywrze piętno na psychice i zaskoczy głębią. „Informacja zwrotna” to polski thriller z Arkadiuszem Jakubikiem, który odsłania prawdę o wpływie alkoholizmu na relacje.
Polski thriller „Informacja zwrotna” – o czym jest? Syn byłego muzyka punkowego zaginął bez śladu, a ten budzi się w jego mieszkaniu z mgłą alkoholową. Czy strudzony życiem i własnym nałogiem mężczyzna zdoła odnaleźć zaginionego chłopaka? Marcin Kania musi przezwyciężyć problemy z pamięcią spowodowane nadużyciem alkoholu, by pomóc w poszukiwaniach. Mężczyzna pamięta jedynie, że poprzedniego wieczoru rozmawiał z synem. Po długim czasie, kiedy nie mieli kontaktu, udało im nawiązać porozumienie i syn wyjawił mu ważną sprawę. Ale co nastąpiło później i dlaczego Marcin nie pamięta późniejszych wydarzeń? Desperackie śledztwo okaże się bardziej skomplikowane niż myśli, a policja zarzuci mu zamieszanie w sprawę. Jaki okaże się finał poszukiwań Piotra? Mistrzowska rola Arkadiusza Jakubika w polskim thrillerze „Informacja zwrotna” To kolejny po „Klangorze” polski thriller z Arkadiuszem Jakubikiem, w którym aktor dał koncertowy popis swoich zawodowych umiejętności. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że jest to jedna z jego najlepszych ról. Jakubik wybitnie zagrał utrudzonego rockmana, którego prześladują błędy przeszłości. Wyraźna, charakterna i prawdziwa kreacja aktorka, którą trudno wymazać z pamięci. Aktor żongluje wszystkimi emocjami – od smutku, przez obłęd i agresję, po szczęście i pokorę. Adaptacja książki Żulczyka „Informacja zwrotna” to oprócz thrillera, serial o wątku społecznym, nałogu i alkoholizmie, a także jego skutkach. Emocjonalnie rozbija, szczególnie serce (dosłownie na kawałki). Jest głęboki i niespodziewanie potrafi uderzyć w czułą strunę. Dostajemy obraz niezwykle naturalistyczny – udręczony alkoholizmem mężczyzna, który nie radzi sobie z własnymi demonami. Obraz tego jak relacja ojca z synem cierpi w obliczu problemów z alkoholem. Serial ukazuje, jak alkohol zniekształca rzeczywistość, prowadzi do rozpadu więzi rodzinnych i pogłębia samotność. Ten polski thriller jest niezwykle ważną adaptacją powieści Jakuba Żulczyka, po której w głowie miałam niejedną refleksję. Obsada i twórcy polskiego thrillera „Informacja zwrotna” Koncepcja serialu jest naprawdę doskonała, a reżyser Leszek Dawid stworzył obraz, który jest połączeniem kryminału z serialem społecznym. Zręcznie manewruje pomiędzy osobistym dramatem bohatera związanym z chorobą alkoholową a zagadkowym zaginięciem Piotra Kani. Na wielkie brawa zasługuje również Kacper Wysocki, który był odpowiedzialny za scenariusz. Twórcy stworzyli dynamiczne dzieło o "gęstym klimacie. Rolę syna byłego muzyka rockowego zagrał Jakub Sierenberg, który przez cały seans utrzymuje brawurowy poziom Arkadiusza Jakubika, tworząc postać bez której serial nie miałby tak przełomowego zakończenia. Sierenberg odgrywając introwertycznego chłopaka udowadnia, że nawet subtelne postacie mogą być twarzą wielkich emocji. W polskim thrillerze występują również: Dominika Bednarczyk (Joanna Kania), Nel Kaczmarek (Ula Kania), Przemysław Bluszcz (komisarz Cezary Karłowicz), Małgorzata Hajewska-Krzysztofik (Jadzia Rustowicz) i Andrzej Konopka (Zbyszek). Polski thriller zgarnął uznanie krytyków Krytycy zgodnie twierdzą, że polski thriller „Informacja zwrotna” to stojący na światowym poziomie serial, który pokochają fani głębokich produkcji kryminalnych. Ma wszystko, by być wymieniany wśród najlepszych tytułów - znakomitą grę aktorską, wciągający scenariusz, dynamiczną reżyserię i ważny społecznie temat. Gdzie obejrzeć polski thriller „Informacja zwrotna”? Serialową adaptację książki mistrza polskiej intrygi obejrzysz na Netflixie. Polski thriller jest propozycją dla widza lubiącego angażujące tytuły. Intrygująca fabuła, pełna zagadek, nie pozwala oderwać się od ekranu. Produkcja trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty, idealnie wpisując się w kanon współczesnych kryminałów.
To jeden z lepszych polskich seriali kryminalnych, a mało kto go zna. W obsadzie Linda i Jakubik
Zanim polskie kryminały stały się specjalnością platform streamingowych, powstał „Paradoks”. Serial z Bogusławem Lindą i Arkadiuszem Jakubikiem do dziś zbiera dobre opinie, choć wielu widzów nigdy nie dało mu szansy.
Jeszcze kilkanaście lat temu polskie seriale kryminalne nie budziły takich emocji jak dziś. Nie było jeszcze mody na binge-watching rodzimych produkcji, a kolejne premiery nie podbijały mediów społecznościowych. Tymczasem właśnie wtedy powstał „Paradoks” - serial, który przeszedł przez telewizję nieco po cichu, choć miał wszystko, czego oczekujemy od dobrego kryminału: wyrazistych bohaterów, świetną obsadę i sprawy kryminalne, które naprawdę angażują. Dziś, gdy widzowie zachwycają się „Forstem”, „Wzgórzem psów” czy „Informacją zwrotną”, warto wrócić do produkcji, która pod wieloma względami wyprzedziła swój czas. „Paradoks” to kryminał, który stawia na bohaterów W centrum historii znajduje się komisarz Marek Kaszowski. To policjant z ogromnym doświadczeniem, ale też człowiek noszący na barkach własne błędy i rozczarowania. Bohater nie przypomina nieskazitelnych detektywów znanych z klasycznych seriali. Jest zmęczony, bywa porywczy, często działa wbrew procedurom, ale właśnie dzięki temu wydaje się autentyczny. W rolę Kaszowskiego wcielił się Bogusław Linda, dla wielu widzów nieodłącznie związany z kultowymi „Psami”. Aktor doskonale odnajduje się w postaci twardego policjanta, ale pokazuje też jej bardziej ludzką, mniej oczywistą stronę. Partneruje mu Anna Grycewicz („Stulecie Winnych”) jako podkomisarz Joanna Majewska. To właśnie relacja tej dwójki staje się jednym z najmocniejszych elementów serialu. Twórcy unikają prostych schematów i nie próbują na siłę budować melodramatycznych wątków. Zamiast tego skupiają się na wzajemnym zaufaniu, napięciach i różnicach charakterów. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada to jeden z największych atutów serialu Jednym z powodów, dla których „Paradoks” tak dobrze broni się po latach, jest obsada. Oprócz Lindy na ekranie pojawia się również Arkadiusz Jakubik, dziś kojarzony między innymi z „Domem złym” Wojciecha Smarzowskiego czy serialami „Król”, „Informacja zwrotna” oraz „Klangor”. W obsadzie są również Gabriela Muskała, znana z „Fugi” i serialu „Król”, w roli komisarz Moniki Piechockiej. Cezary Łukaszewicz („Wataha”, „Rojst”) oraz Przemysław Bluszcz („Drogówka”, „Prosta historia o morderstwie”, „Krew z krwi”), którzy wzmacniają policyjny i proceduralny wymiar historii. W kolejnych odcinkach można dostrzec także wiele znanych twarzy polskiego kina i telewizji. Dzięki temu niemal każda sprawa kryminalna zyskuje dodatkową głębię, a bohaterowie drugoplanowi nie sprawiają wrażenia przypadkowych. Dlaczego „Paradoks” ogląda się dobrze nawet po latach? Wiele seriali kryminalnych starzeje się zaskakująco szybko. Zmieniają się tempo narracji, sposób prowadzenia historii czy oczekiwania widzów. „Paradoks” uniknął tego problemu. Twórcy postawili na klasyczną formułę policyjnego kryminału. Każdy odcinek przynosi nową sprawę, ale równocześnie rozwija głównych bohaterów i ich relacje. Dzięki temu serial można oglądać zarówno odcinek po odcinku, jak i potraktować jako dłuższą opowieść. To produkcja, która nie próbuje szokować brutalnością ani epatować mrokiem. Zamiast tego stawia na solidnie skonstruowaną zagadkę, dobrze napisane dialogi i atmosferę przypominającą najlepsze europejskie kryminały sprzed ery streamingu. Idealna propozycja dla fanów polskich kryminałów Jeśli lubicie „Króla”, „Glinę”, „Informację zwrotną” czy starsze sezony „Belfra”, „Paradoks” może okazać się jednym z waszych najciekawszych serialowych odkryć. To nie jest produkcja, która na każdym kroku próbuje udowodnić swoją wyjątkowość. Jej siła tkwi gdzie indziej - w dobrze opowiedzianej historii, charyzmatycznych bohaterach i obsadzie, którą ogląda się z prawdziwą przyjemnością. W czasach, gdy platformy streamingowe prześcigają się w coraz głośniejszych premierach, czasem warto wrócić do serialu, który nie potrzebował wielkiej kampanii promocyjnej. „Paradoks” wyprodukowany w 2012 roku pozostaje jednym z tych polskich kryminałów, które wielu widzów niesłusznie ominęło. A to właśnie takie tytuły najczęściej okazują się największymi niespodziankami. Cały serial jest obecnie dostępny na platformie Netflix.
„Morfeusz”. Nowy, polski serial, który nie jest tylko o gangsterach. Jest o tym, jak łatwo człowiek przestaje być sobą [RECENZJA]
„Morfeusz” to nowy surowy polski serial SkyShowtime stworzony w duchu „Pitbulla” i „Fali zbrodni”. Historia prawnika, który trafia w świat gangów, gdzie rodzina, władza i przemoc zaczynają się niebezpiecznie przenikać. I nic nie jest już oczywiste.
„Morfeusz” od pierwszych minut daje do zrozumienia, że nie będzie to serial wygładzony ani estetycznie bezpieczny. Obraz jest surowy, ciężki, momentami wręcz niekomfortowy - jakby kamera nie stała obok historii, tylko była w jej środku. To bardzo mocno przywołuje skojarzenia ze starym, dobrym polskim kinem gangsterskim. „Pitbull”, „Fala zbrodni”, „Odwróceni” - to ten rodzaj narracji, w której nie chodzi o ładny obraz, tylko o napięcie i brud, który zostaje z widzem. Szczecin nie jest tu tłem. Jest przestrzenią walki. Miastem, w którym dwa gangi zaczynają układać nowy porządek po śmierci jednego z „królów”, a każdy kolejny ruch powoduje eskalację przemocy. W ten świat wchodzi Piotr Leyer (w tej roli Kamil Szeptycki) - prawnik, ojciec, człowiek z pozoru poukładany, odnoszący sukcesy który właśnie wygrywał jedną z dużych polskich batalii sądowych. [Recenzja nie zawiera spoilerów] Nowy polski serial „Morfeusz” i pytanie, które nie daje spokoju Najbardziej niepokojące w tej historii jest to, jak szybko Piotr odnajduje się w świecie, od którego miał być daleko. Nie ma tu klasycznego „upadku bohatera”. Jest coś bardziej niekomfortowego - wrażenie, że on wcale nie zaczyna się zmieniać, tylko ujawnia coś, co już w nim było. Serial stawia pytanie, które wraca do widza przez cały czas: czy zło mamy we krwi, w genach - czy to tylko moment, w którym przestajemy je kontrolować? View oEmbed on the source website Piotr Leyer - od prawnika do człowieka, który przestaje wracać do domu To, co w tej postaci działa najmocniej, to nie sama przemiana, ale jej konsekwencje. Piotr nie „staje się gangsterem” w spektakularny sposób. On po prostu zaczyna żyć tak, jakby to było normalne. A jednocześnie zaczyna znikać z własnego domu. Znika rozmowa. Znika bliskość. Zostaje cisza i kontrola. W jego świecie wszystko wydaje się logiczne - luksusowy dom z basenem, nowe Porsche w miętowym kolorze (tak, to jest ten moment, w którym aż się człowiek uśmiecha, bo wizualnie to wygląda jak absurdalny symbol sukcesu). Ale emocjonalnie wszystko się rozpada. I co ważne - pojawia się też agresja. Nie filmowa, nie widowiskowa. Tylko taka codzienna, przenoszona, wylewająca się tam, gdzie nie powinna. Wyładowywana na najbliższej osobie, którą dotychczas była jego żona. Stary Leyer - gangster, który wie, jak kończą się takie historie Andrzej Grabowski jako stary Leyer gra klasycznego gangstera starej szkoły, ale z dodatkowym ciężarem doświadczenia. To nie jest człowiek, który udaje, że ten świat jest prosty. On go już przeżył. I kiedy traci syna „Króla”, nie zmienia spektakularnie się w kogoś innego/dobrego. Raczej jeszcze mocniej rozumie, co ten świat robi rodzinom. Dlatego jego relacja z Piotrem jest tak ciekawa - bo on nie walczy z systemem, który sam poniekąd stworzył. On walczy z powtórzeniem historii. Ale jednocześnie pozostaje sobą: gangsterem, który nie przestaje być gangsterem, tylko staje się bardziej świadomy ceny, jaką się za to płaci. Moro - największa szczelina tego systemu Moro (Mateusz Kmiecik) to moja ulubiona postać z serialu. Policjant działający pod przykrywką, który wchodzi w świat przestępczy i z czasem zaczyna w nim tracić grunt pod nogami. On nie jest cyniczny. On nie jest „twardy”. On jest po prostu dobry. I właśnie dlatego tak trudno patrzeć, jak ten świat go zmienia. Bo Moro cały czas próbuje wierzyć, że sprawiedliwość ma sens, ale im dalej wchodzi, tym bardziej widzi, że system - ten oficjalny i ten nieoficjalny - potrafi człowieka zmielić i wypluć dokładnie tak samo. I w pewnym momencie nie chodzi już o to, po której stronie stoi. Tylko o to, czy jeszcze w ogóle ma siłę gdziekolwiek stać. Kobiety, które niosą ten serial emocjonalnie I to jest w „Morfeuszu” coś, co naprawdę robi różnicę - kobiety nie są tu tłem. Ten serial nie spycha ich na bok, nie traktuje jako dekoracji czy pobocznych wątków, tylko bardzo mocno pokazuje, że one są emocjonalnym kręgosłupem tej historii. I często to na nich spoczywa ciężar tego, co robią mężczyźni i świata, który zaczyna się rozpadać. Żona Piotra (w tej roli poruszająca Magdalena Wieczorek) jest w tym wszystkim postacią najbardziej wyrwaną z poczucia bezpieczeństwa. Jeszcze chwilę wcześniej jej życie było stabilne, poukładane, przewidywalne - miała relację, dom, codzienność, która dawała jej oparcie. A potem wszystko zaczyna się rozpadać, ale nie w sposób spektakularny, tylko raczej powolny, nieuchwytny, taki, który trudno zatrzymać albo nawet w pełni nazwać. Nie ma żadnego punktu oparcia. Nie dostaje instrukcji, jak się w tym odnaleźć, nie ma jasnych odpowiedzi ani prostych decyzji. Jest raczej w środku czegoś, co wymyka się definicjom - jakby tkwiła w stanie zawieszenia między tym, co było, a tym, co już się dzieje, ale jeszcze nie zostało wypowiedziane. Bardzo mocno wybrzmiewa w niej ta myśl, że to może nie jest tylko rzeczywistość, która się rozpada, ale coś jeszcze bardziej niepokojącego - jakby to wszystko było snem. Może nawet snem zesłanym przez Morfeusza, boga snu… i tylko ona nie wie jeszcze, czy z tego snu da się obudzić. Bo serial bardzo dobrze ukazuje, że choć kobiety wiedzą, że powinny z takiej relacji się wyplątać - to nie jest to takie proste, jak wszystkim się wydaje. Cecylia - cisza, która rządzi głośniej niż przemoc Cecylia (Sonia Bohosiewicz) to zupełnie inna energia - chłodna, precyzyjna, bardzo kontrolująca. To postać, która pokazuje, że władza nie potrzebuje krzyku ani otwartej przemocy, żeby być przerażająca. Ona działa spokojnie, ale konsekwentnie, i bardzo szybko widać, że to ona realnie trzyma część tego świata w ryzach. Ale jest w niej jeszcze coś, co szczególnie wybrzmiewa w kontekście kobiecych relacji w tym serialu - coś, co trudno nazwać wprost, ale co czuć w każdym jej ruchu. Cecylia pokazuje, jak jedna kobieta potrafi wobec drugiej być absolutnie bezwzględna, bez zawahania, bez emocjonalnych hamulców. Nie ma tu solidarności, nie ma „miękkości” - jest gra, w której liczy się pozycja, wpływ i kontrola. I ona doskonale wie, jak tę grę prowadzić. To sprawia, że Cecylia nie jest tylko „silną kobietą w męskim świecie”. Jest kimś, kto bardzo świadomie używa zasad tego świata - także wobec innych kobiet - i nie zostawia miejsca na złudzenia, że gdzieś w tym układzie jest jeszcze przestrzeń na sentyment, czy kobiecą solidarność. Marika - historia, której nie da się oglądać obojętnie Marika (Józefina Siwko) to jedna z najbardziej poruszających postaci całego serialu i jednocześnie ta, która zostaje w głowie najdłużej po seansie. I to nie dlatego, że jej historia jest „napisana pod emocje”, tylko dlatego, że ona sama niesie w sobie coś bardzo prawdziwego i bardzo trudnego. To właśnie wokół niej „Morfeusz” najmocniej dotyka tematu przemytu kobiet - bez wygładzania, bez estetyzowania, bez prób oswojenia tego, co niewygodne. To historia o dziewczynach, które muszą uciekać z miejsc, gdzie nie ma już dla nich bezpieczeństwa, a potem trafiają w system, który odbiera im wszystko: dokumenty, wolność, możliwość wyboru, godność i jakiekolwiek poczucie sprawczości. I w tym wszystkim Marika nie jest tylko „wątkiem”. Jest twarzą czegoś, co istnieje naprawdę - i co serial pokazuje z dużą bezpośredniością, bez zasłaniania się metaforą. Ogromne wrażenie robi też sama Józefina Siwko, która w tej roli wypada naprawdę świetnie. Jest w niej coś absolutnie szczerego i emocjonalnie precyzyjnego - gra bardzo trudną, obciążoną postać bez przesady, bez przerysowania, ale też bez dystansu, który mógłby tę historię „zmiękczyć”. Dzięki temu jej Marika nie jest figurą, tylko człowiekiem. I właśnie dlatego te sceny tak mocno uderzają - bo czuć, że nie są zagrane „obok emocji”, tylko w samym ich środku. To jedna z tych ról, które nie próbują się podobać. One po prostu zostają. Ewa - komisarz, która w męskim świecie musi udowodnić wszystko Jest jeszcze Ewa - komisarz, grana przez Sylwię Golę, którą widzowie mogą kojarzyć z „Rojsta” i „Heweliusza”. I to kolejna bardzo ciekawa kobieca energia w tym serialu, bo Ewa funkcjonuje w świecie, który z definicji nie jest dla niej łagodny. To twarda, skupiona, bardzo zdeterminowana policjantka, która porusza się w męskim, policyjnym środowisku, gdzie wciąż trzeba coś udowadniać - swoją skuteczność, swoją siłę, swoją obecność. I Ewa robi to konsekwentnie, krok po kroku, nie szukając łatwiejszej drogi. Ale jednocześnie widać, że ta ambicja ma swoją cenę. Bo im bardziej chce dowieźć sprawę, tym bardziej zaczyna przesuwać granice. I w pewnym momencie pojawia się to niepokojące napięcie - gdzie kończy się praca, a zaczyna przekonanie, że cel usprawiedliwia wszystko. I wtedy Ewa przestaje być tylko „twardą komisarz”. Staje się kimś, kto w imię sprawy potrafi zrezygnować z tego, co po drodze najważniejsze - ludzi, relacji, czasem nawet własnych wątpliwości. I to właśnie ten moment sprawia, że jej postać nie jest jednowymiarowa, tylko bardzo ludzka i nieoczywista. „Morfeusz” - nowy polski serial od SkyShowtime. Kiedy nowe odcinki? „Morfeusz” nie jest serialem idealnie poukładanym - choć na razie, parę godzin po premierze - otrzymuje głównie pozytywne oceny. Jest przeładowany, momentami zbyt szybki, czasem chce opowiedzieć za dużo naraz. Ale ten chaos ma w sobie coś autentycznego - jakby świat nie pozwalał się uporządkować, bo bohaterowie też nie mają nad nim kontroli. To co dla mnie najważniejsze to to, że serial nie zostawia widza z jedną historią. Zostawia go z ludźmi. Z ich decyzjami, pęknięciami i momentami, w których przestają być sobą. I to jest w nim najmocniejsze - że nie opowiada tylko o gangsterach, ale o tym, jak łatwo człowiek przestaje być sobą. Widzowie otrzymają łącznie 7 odcinków. Dziś - 2 czerwca wyszły pierwsze 2. Kolejne będą wpadały na platformę co wtorek. A mi pozostaje zazdrościć widzom, że mają je jeszcze przed sobą.
Czerwiec na HBO Max zapowiada się gorąco. Te 3 premiery mogą podbić lato 2026
Czerwiec 2026 roku zapowiada się wyjątkowo mocno dla subskrybentów HBO Max. Wybraliśmy trzy tytuły, które szczególnie warto mieć na radarze.
Po pierwszej połowie roku, w której platforma przyciągała uwagę takimi tytułami jak "Rycerz Siedmiu Królestw", 2. sezon "The Pitt", finałowy sezon "Hacks" czy powrót "Euforii", druga część sezonu na HBO Max nie zamierza zwalniać tempa. Wśród zapowiedzianych premier znalazły się zarówno głośne kontynuacje, jak i zupełnie nowe produkcje HBO Original. Wybrałyśmy trzy czerwcowe tytuły, które szczególnie warto mieć na radarze. W tym artykule: "Ród smoka", sezon 3. Wielki powrót do świata Westeros "Proud". Nowa polska produkcja HBO Original z mocnym tematem "Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness". Larry David i Barack Obama w nietypowym miniserialu "Ród smoka", sezon 3. Wielki powrót do świata Westeros Jedną z najważniejszych czerwcowych premier HBO Max będzie 3. sezon serialu "Ród smoka". Produkcja wróci na platformę 21 czerwca i ponownie zabierze widzów do świata Westeros, na długo przed wydarzeniami znanymi z "Gry o tron". Serial, oparty na książce George’a R.R. Martina "Ogień i krew", skupia się na historii rodu Targaryenów, politycznych napięciach, rodzinnych konfliktach i walce o władzę, która stopniowo prowadzi do jednej z najbardziej dramatycznych wojen domowych w historii Siedmiu Królestw. Po wydarzeniach z poprzednich sezonów można spodziewać się jeszcze większej skali, mocniejszych emocji i smoków, które nie są już tylko symbolem potęgi, ale także narzędziem bezlitosnej walki. Dla fanów uniwersum "Gry o tron" to jedna z tych premier, które trudno będzie przegapić. "Ród smoka" pozostaje jedną z najbardziej widowiskowych produkcji fantasy ostatnich lat, a czerwcowy powrót może być jednym z najgłośniejszych momentów serialowego lata. "Proud". Nowa polska produkcja HBO Original z mocnym tematem 12 czerwca na HBO Max zadebiutuje "Proud", nowa polska produkcja HBO Original, która wcześniej zdobyła główną nagrodę na międzynarodowym festiwalu Series Mania. Serial będzie liczył osiem odcinków, a kolejne epizody będą pojawiać się co tydzień, aż do finału zaplanowanego na 31 lipca. Bohaterem "Proud" jest Filip, młody gej, który żyje tak, jakby świat należał do niego. Jest piękny, młody, pewny siebie, a przynajmniej taką wersję siebie pokazuje innym. Pracuje jako model, lubi zachwyt w oczach ludzi i wydaje się przekonany, że nic nie jest w stanie zaburzyć jego dotychczasowego życia. Wszystko zmienia się, gdy rodzinna tragedia wywraca jego rzeczywistość do góry nogami. Serial ma opowiadać o dojrzewaniu do odpowiedzialności, konfrontacji z własnymi słabościami, poczuciem winy i społecznymi uprzedzeniami. To historia o człowieku, który nagle musi sprawdzić, czy wolność, z której tak bardzo był dumny, może iść w parze z troską o kogoś innego. "Proud" zapowiada się na jedną z najciekawszych polskich premier HBO Max w 2026 roku. "Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness". Larry David i Barack Obama w nietypowym miniserialu Pod koniec czerwca na HBO Max pojawi się również "Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness", humorystyczny miniserial HBO, który już samym zestawieniem nazwisk wzbudza ciekawość. W produkcji pojawią się Larry David i Barack Obama, co sugeruje projekt daleki od klasycznej telewizyjnej komedii. Miniserial ma liczyć siedem odcinków, które będą publikowane co tydzień. Choć szczegóły fabuły pozostają jeszcze oszczędnie dawkowane, sam pomysł brzmi jak materiał na jedną z najbardziej komentowanych premier miesiąca. Larry David, znany z charakterystycznego, ironicznego humoru i umiejętności wydobywania absurdu z codziennych sytuacji, w połączeniu z byłym prezydentem USA, może stworzyć zaskakującą mieszankę politycznej satyry, komedii obyczajowej i autoironicznej opowieści o współczesności. To propozycja dla widzów, którzy lubią inteligentny humor, nietypowe formaty i produkcje, o których później mówi się nie tylko w kontekście seriali, ale też popkultury. Czerwiec na HBO Max będzie więc miesiącem dużych powrotów, mocnych polskich historii i eksperymentów, które mogą okazać się największym zaskoczeniem sezonu.