Puściłam rodzicom nowy polski serial. Największy zawód sprawił im fakt, że dotychczas ukazały się tylko dwa odcinki [RECENZJA]
Miał być tylko „jeden odcinek przed snem”. Skończyło się na wieczorze pełnym milczenia, niedowierzania i złości. Nowy polski serial „Piekło kobiet” na HBO Max wciąga, ale to nie fabuła przeraża najbardziej - tylko jej aktualność.
Puściłam ten serial moim rodzicom. Mają 70 lat. Mieli obejrzeć „tylko jeden odcinek przed snem”, tak na próbę. Siedzieli jak zahipnotyzowani. Z każdą minutą było w nich coraz więcej emocji - najpierw niedowierzanie, potem złość, w końcu coś pomiędzy przerażeniem a bezsilnością. I to nie dlatego, że „Piekło kobiet” epatuje brutalnością (choć momentami jest naprawdę dosadne), ale dlatego, że bardzo szybko przestaje być opowieścią o przeszłości. Kiedy skończył się drugi odcinek, padło tylko jedno pytanie: „I co dalej? Kiedy następny odcinek?” A potem zapadła cisza, która mówiła więcej niż jakikolwiek komentarz. Nowy polski serial „Piekło kobiet”. To nie lata 30. przerażają najbardziej, tylko to, że niewiele się zmieniło Akcja nowego polskiego serialu rozgrywa się w międzywojennej Warszawie. Są piękne kostiumy - które chętnie nosiłabym w dzisiejszych czasach, eleganckie wnętrza, świat pozornie uporządkowany. I równolegle - drugi, ten sam, tylko że ukryty: przemoc, strach, brak wyboru. I właśnie to uderza najmocniej. Bo choć oglądamy historię sprzed niemal stu lat, bardzo szybko przestajemy myśleć o niej jak o „dawnych czasach”. Tematy, które podejmuje serial - prawo do decydowania o własnym ciele, przemoc wobec kobiet, systemowe lekceważenie ich doświadczeń - brzmią dziś niepokojąco znajomo. To nie jest ten rodzaj „historycznej analogii”, który trzeba sobie dopowiedzieć. Ona narzuca się sama. I jest w tym coś naprawdę wkurzającego. Bo mamy 2026 rok. A momentami czujemy się, jakbyśmy w Polsce cofnęli się o całe dekady. View oEmbed on the source website „Piekło kobiet” serial kryminalny, który wciąga. Ale to tylko pretekst Fabuła „Piekła kobiet” opiera się na śledztwie - śmierć młodej kobiety po nielegalnym zabiegu aborcji prowadzi główną bohaterkę, Helenę, wprost do świata, którego wcześniej nie widziała. Jest zagadka, jest napięcie, jest tajemniczy „Uczciwy Jan”. Serial świetnie działa nie tylko jak opowieść o trudnych losach kobiet ale także jako kryminał - wciąga, prowadzi widza, zostawia tropy. Ale bardzo szybko staje się jasne, że to tylko rama. Bo najważniejsze nie jest to, kto jest winny. Tylko dlaczego ten świat w ogóle na to pozwala. Kobiety w centrum. I role, które zostają w głowie Na pierwszym planie jest znana z rewelacyjnej roli w filmie „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego - Agata Turkot. Gra Helenę - kobietę silną, świadomą, żyjącą w bańce uprzywilejowania, która powoli zaczyna rozumieć, jak kruche są jej granice. Obok niej występuje świetny Mateusz Damięcki jako mąż Maksymilian - z pozoru „normalny”, ale im dalej, tym bardziej niepokojący. Bardzo mocno wybrzmiewa też drugi plan: Katarzyna Herman, Maria Kowalska czy Borys Szyc, który tworzy postać boleśnie aktualną w swoim cynizmie i ideologicznej ślepocie. To serial, który daje przestrzeń kobietom - ich emocjom, doświadczeniom, perspektywie. I robi to w sposób, który trudno zignorować. Jak wyglądały „zabiegi” aborcji w Polsce w latach 30.? W serialu porażają sceny nielegalnych aborcji - brutalne, surowe, momentami aż trudne do oglądania. Obraz zagiętego wieszaka, który wchodzi w ciało kobiety, uwierzcie mi - zostaje w głowie na długo. Ale to nie jest efekt dla efektu. To przypomnienie, jak wyglądało „podziemie” - świat tzw. babek czy akuszerek, kobiet (często bez wykształcenia medycznego), które zajmowały się „spędzaniem płodu”, bo antykoncepcja oraz inne możliwości po prostu nie istniały. W latach 30. w Polsce, przy restrykcyjnym prawie, takie zabiegi odbywały się w ukryciu, w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić - i jeszcze trudniej zaakceptować. Ale jeszcze bardziej niż same sceny aborcji uderzyło mnie coś innego. To, jak bardzo kobiety były wtedy sprowadzone do roli ozdoby - obecnej, ale niesłyszanej. Bez realnego wpływu, bez prawa do decyzji, nawet o własnym ciele. I trudno nie myśleć o tym w kontekście współczesności. Bo choć minęły dekady, wciąż są w Polsce kobiety, które muszą wyjeżdżać za granicę, by bezpiecznie przerwać ciążę. Wciąż istnieje podziemie - tyle że, choć warunki lepsze, to nadal nie daje ono bezpieczeństwa, opieki, wsparcia, na jakie zasługuje każda osoba w takiej sytuacji. To nigdy nie jest i nie będzie łatwy temat. To jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie może podjąć kobiet - i chyba właśnie dlatego najmniej potrzebuje ocen - zwłaszcza wygłaszanych z taką lekkością przez panów zza sejmowych ław w idealnie uszytych garniaczkach. „Piekło kobiet” to serial, który zostaje z widzem na długo Na platformie HBO Max obecnie dostępne są dwa odcinki „Piekła kobiet”, a kolejne będą pojawiać się w każdy piątek aż do zakończenia emisji serii, która zaplanowana jest na 10 kwietnia. I oczywiście - można zarzucić temu serialowi, że jest momentami zbyt „ładny”. Że kadry są zbyt ostre, zbyt dopracowane, że brakuje tej ziarnistości obrazu, która lepiej oddałaby szorstkość międzywojnia. Że nowoczesna muzyka nie zawsze wpisuje się w historyczne ramy. Można. Tylko… po co? Bo to nie jest serial, który ma być muzealną rekonstrukcją epoki. To opowieść, która ma trafić tu i teraz - w naszą wrażliwość, nasze emocje, nasze współczesne lęki. Są takie seriale, które się ogląda. I takie, które się przeżywa. „Piekło kobiet” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Nie dlatego, że jest łatwe. Wręcz przeciwnie - momentami jest niewygodne, duszne, trudne do zniesienia. Ale właśnie dzięki temu działa. Uświadamia. Wkurza. Zostawia z myślą, że to wszystko nie powinno być już aktualne. A jednak jest. I może właśnie dlatego moi rodzice - ludzie, którzy widzieli już naprawdę dużo, są wierzący i nie są aktywistami walczącymi o prawo do aborcji - nie potrafili się od niego oderwać i czekają na kolejne odcinki.
To najlepszy polski serial kryminalny, jaki kiedykolwiek wyprodukowała telewizja. W rolach głównych Więckiewicz i Żmijewski
Gangsterski świat, policyjne układy i bohaterowie, których trudno zapomnieć. Serial z Robertem Więckiewiczem i Arturem Żmijewskim do dziś uchodzi za jedną z najmocniejszych historii w polskiej telewizji - produkcję, która na nowo zdefiniowała rodzimy kryminał.
Polska telewizja od lat udowadnia, że świetnie odnajduje się w świecie kryminału. Mroczne historie o gangsterach, policjantach i skomplikowanych układach przyciągają widzów równie skutecznie jak skandynawskie czy amerykańskie produkcje. Jednym z najlepszych dowodów na to pozostaje serial „Odwróceni”, który po premierze szybko zyskał status kultowego. Na szczęście historia nie zakończyła się na jednej serii. Kilka lat później TVN zdecydował się wrócić do tego świata, pokazując dalsze losy bohaterów i nowego pokolenia. Tak powstali „Odwróceni. Ojcowie i córki” - kontynuacja, którą wielu widzów i krytyków uważa dziś za jeden z najlepszych polskich seriali kryminalnych, jakie kiedykolwiek powstały w telewizji. Najlepszy polski serial kryminalny w historii telewizji - o czym jest „Odwróceni. Ojcowie i córki” ? W „Odwróceni. Ojcowie i córki” wracają Paweł Sikora i Jan „Blacha” Blachowski, ale ciężar historii rozkłada się inaczej niż kiedyś. Tym razem równie ważne stają się dorosłe córki bohaterów - kobiety, które próbują budować własne życie, kariery i relacje, a jednocześnie wciąż zderzają się z tym, co ciągnie się za nazwiskami ich ojców. Serial prowadzi widza przez rodzinne napięcia i prywatne dramaty, pokazując, jak przeszłość potrafi wchodzić w codzienność dokładnie wtedy, gdy miała już zostać zamknięta. Losy Sikory i Blachy jednak nie kończą się tam, gdzie kiedyś urwała się opowieść. Wątek świadka koronnego, dawne zeznania oraz nierozliczone sprawy sprawiają, że bohaterowie znów muszą mierzyć się z konsekwencjami dawnych decyzji. To nie jest historia o jednym gwałtownym zwrocie akcji, tylko o napięciu, które narasta, bo to, co miało zostać przykryte milczeniem, zaczyna domagać się odpowiedzi. W tle pojawia się też pytanie o cenę, jaką płaci się po latach - nie tylko w życiu zawodowym, lecz także rodzinnym. Z ulic do gabinetów: porachunki zastępują sądy, układy i medialne gry Nowa odsłona przenosi sensację z ulicznych porachunków do gabinetów, sal sądowych i obszarów, gdzie przemoc częściej chowa się za pozorami legalności. „Odwróceni. Ojcowie i córki” pokazują przestępczość w nowym wydaniu: mniej otwartej siły, więcej działań w białych kołnierzykach, prawniczych kruczków, biznesowych zależności i medialnych gier. Stawka pozostaje wysoka, ale mechanizmy nacisku zmieniają formę - zamiast głośnych starć pojawiają się decyzje podejmowane przy zamkniętych drzwiach, a napięcie rośnie, gdy każdy ruch może uruchomić lawinę. Warszawa przełomu lat 90. i 2000. zostaje w tle, a na pierwszym planie są skutki Pierwsi „Odwróceni” opowiadali o wojnie gangów w Warszawie przełomu lat 90. i 2000., o pracy policji i o tym, jak wygląda wejście w rolę informatora. „Odwróceni. Ojcowie i córki” nie idą tą samą ścieżką krok po kroku. To historia osadzona w rzeczywistości, w której dawna mafia oficjalnie przestała istnieć, ale jej skutki wciąż są obecne w życiu bohaterów. Zamiast skupiać się na samej wojnie, serial kieruje uwagę na to, co zostaje po niej: na rozliczenia, napięcia i poczucie, że nic nie znika bez śladu. „Odwróceni. Ojcowie i córki” - w obsadzie same mocne nazwiska W obsadzie pojawiają się Artur Żmijewski i Robert Więckiewicz, a obok nich m.in. Andrzej Zieliński, Marian Dziędziel, Joanna Balasz i Eliza Rycembel. Dzięki temu opowieść nie opiera się wyłącznie na powrocie znanych postaci, ale rozbudowuje świat o kolejne perspektywy: rodzinne, zawodowe i te związane z codziennym mierzeniem się z konsekwencjami dawnych wyborów. To propozycja zarówno dla osób, które pamiętają „Odwróconych”, jak i dla tych, którzy dopiero wchodzą w to uniwersum i chcą zobaczyć, jak wygląda życie po tym, gdy miało się już wszystko zostawić za sobą. Gdzie obejrzeć „Odwróceni. Ojcowie i córki” online? Serial „Odwróceni. Ojcowie i córki” jest dostępny w streamingu na HBO Max i w Playerze. To na tych platformach można też obejrzeć pierwszych „Odwróconych”, jeśli chcesz zacząć od początku albo odświeżyć sobie wątki przed wejściem w nowy rozdział.
Do tej roli specjalnie zgolił głowę. Zapomniany serial noir z Marcinem Dorocińskim na podstawie prozy Krajewskiego można obejrzeć za darmo
„Erynie” to polski serial kryminalny, który przenosi widzów do Lwowa lat 30. Marcin Dorociński w roli komisarza Edwarda Popielskiego staje przed wyzwaniem rozwiązania sprawy brutalnych morderstw, zagłębiając się w mroczny świat przestępczości i tajemnic.
Myślisz, że znasz już wszystkie produkcje z Marcinem Dorocińskim? Wielu widzom mógł umknąć ten serial na podstawie prozy Marka Krajewskiego. „Erynie” – mroczny polski serial w stylu "noir" Serial „Erynie” to ekranizacja powieści kryminalnej Marka Krajewskiego, osadzona w realiach Lwowa lat 30. XX wieku. Głównym bohaterem jest komisarz Edward Popielski (w tej roli Marcin Dorociński), znany ze swojego niekonwencjonalnego podejścia do śledztw. Tym razem staje przed wyjątkowo trudnym zadaniem – musi rozwikłać sprawę brutalnego morderstwa dziecka. Fabuła serialu to mroczna i wielowarstwowa opowieść o przestępczości, korupcji i politycznych intrygach. Popielski, zmagający się z własnymi demonami, nieustannie balansuje na granicy prawa, co sprawia, że jest bohaterem pełnym sprzeczności. W przygotowaniu do roli komisarza Edwarda Popielskiego w serialu „Erynie” Marcin Dorociński podjął się nietypowej i widocznej metamorfozy - zgodził się ogolić głowę na łyso, ponieważ taki warunek postawił sam autor powieści Marka Krajewski, chcąc, by bohater na ekranie jak najwierniej oddawał wygląd z książek. Serial wyróżnia się też wyjątkową dbałością o kostiumy, ale Dorociński, który jest twarzą kampanii marki Bytom jest znany ze swojego nienagannego stylu. Oprócz Marcina Dorocińskiego, który znany jest z takich produkcji jak „Pitbull”, „Gambit królowej” czy „Jack Strong”, w obsadzie pojawiają się m.in. Wiktoria Gorodeckaja, Wojciech Mecwaldowski i Eryk Lubos. Za reżyserię odpowiada Borys Lankosz, twórca cenionych filmów, takich jak „Rewers” i „Ciemno, prawie noc”. Zdjęcia do serialu oddają klimat międzywojennego Lwowa, tworząc gęstą i tajemniczą atmosferę. Opinie widzów – jak oceniany jest serial „Erynie”? Serial „Erynie” wzbudza mieszane uczucia wśród widzów. Na Filmwebie produkcja zdobyła różnorodne recenzje - niektórzy chwalą ją za wierne oddanie klimatu książki i świetne aktorstwo, inni zaś zwracają uwagę na powolne tempo akcji i pewne niedociągnięcia fabularne. Do najczęściej wymienianych zalet należą: Marcin Dorociński w roli Popielskiego, który jest uznawany za charyzmatycznego i autentycznego, klimatyczne zdjęcia i scenografia, które wiernie oddają realia Lwowa lat 30., oraz gęsty, noir’owy klimat i skomplikowaną intrygę kryminalną, które skutecznie przyciągają uwagę widza. Z drugiej strony, wśród wad pojawiają się opinie o zbyt wolnym tempie akcji, momentami skomplikowanej fabule, wymagającej dużej uwagi, oraz o niektórych zmianach względem książki, które mogą rozczarować fanów oryginału. Jak „Erynie” wypadają na tle innych polskich kryminałów? „Erynie” to produkcja, która stara się wyróżnić spośród innych polskich seriali kryminalnych, takich jak „Belfer” czy „Kruk”. Z jednej strony oferuje głęboko osadzoną w historii intrygę, z drugiej wymaga od widza pełnego skupienia i cierpliwości. Jeśli lubisz mroczne, skomplikowane historie z mocnym klimatem noir, „Erynie” mogą być dla ciebie dobrym wyborem. Jednak jeśli oczekujesz dynamicznej akcji, ten serial może cię nieco rozczarować. Czy warto obejrzeć? Wiele zależy od indywidualnych preferencji. Znajdziecie ją na TVP VOD.
Nowy polski serial szpiegowski o tajnych agentach zadebiutował w TV. Ma zastąpić „Zatokę szpiegów”
Historia młodych szpiegów, którzy w cieniu transformacji ustrojowej muszą stawić czoła atomowemu zagrożeniu i własnym uczuciom - „Wojna zastępcza” to nowy polski serial, którego nie można przegapić.
Polska początku lat 90. była krajem pełnym kontrastów - kolejki do sklepów ustępowały miejsca pierwszym supermarketom, szare blokowiska rozjaśniały kolorowe neony, a w radiu nadawano muzykę, która kusiła świeżością i buntowniczym brzmieniem. Ludzie uczyli się życia w nowej rzeczywistości, stawiali pierwsze kroki w wolnym rynku, a w powietrzu unosiła się mieszanka ekscytacji i niepewności. W tym świecie rodziły się historie o szpiegach i tajnych operacjach, które na granicy fikcji i rzeczywistości budziły dreszcz emocji. „Wojna zastępcza” przenosi widza w tę epokę - pokazuje młodych agentów w Kiejkutach, wplątanych w grę o atomowe głowice i własne serca, stających twarzą w twarz z nieprzewidywalnym światem, w którym każdy ruch może zmienić bieg historii. Serial łączy adrenalinę, nostalgię i humor, będąc fascynującą lekcją o czasach, w których Polska dopiero uczyła się wolności. To kolejna doskonała sceneria dla historii szpiegowskich, które w ostatnich latach coraz częściej trafiają na ekran - od „Zatoki szpiegów” po „Rojsta”. Nowy serial Telewizji Polskiej, pt. „Wojna zastępcza” idealnie wpisuje się w tę tradycję. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl Fabuła nowego polskiego serialu TVP. O czym jest „Wojna zastępcza”? Akcja serialu rozpoczyna się w 1991 roku, w legendarnych Kiejkutach - najważniejszej polskiej szkole dla szpiegów. Artur, Zuza, Budyń i Gutek nie mają wojskowego doświadczenia, ale każdemu z nich przypisano unikalne umiejętności, które sprawiają, że zostają wybrani do elitarnego programu. Na tle transformacji ustrojowej i wycofywania wojsk radzieckich z Polski, młodzi agenci trafiają w sam środek gry o dwie głowice jądrowe, które rosyjscy wojskowi chcą sprzedać na czarnym rynku. Kiedy do kraju przybywa agentka Moskwy Nastia, zadanie nabiera nowego wymiaru - między nią a Arturem rodzi się uczucie, które wystawia na próbę lojalność i obowiązki wobec ojczyzny. View oEmbed on the source website Kto pojawi się na ekranie w nowym serialu „Wojna zastępcza”? W głównych rolach zobaczymy Mateusza Więcławka, Walerię Gorobets, Piotra Witkowskiego i Karola Bernackiego. W serialu pojawiają się też m.in. Paulina Gałązka, Mariusz Bonaszewski, Mirosław Haniszewski, Adam Wietrzyński oraz Cezary Żak, który w roli generała Dubynina tworzy barwny i niejednoznaczny portret radzieckiego oficera, dodając historii szpiegowskiego smaku i napięcia. Za kamerą stanęli Denis Delić (reżyser), Mateusz Pastewka (zdjęcia, współscenariusz) oraz Michał Kozłowski i Tomasz Kępski (scenariusz). Muzykę skomponował Jerzy Petersburski junior, a scenografia i kostiumy tworzą wiarygodny klimat Polski początku lat 90. View oEmbed on the source website Gdzie oglądać nowy serial „Wojna zastępcza”? „Wojna zastępcza” zadebiutowała 8 marca o godz. 20:25 na TVP1, a kolejne odcinki będą nadawane co tydzień w tym samym paśmie co drugi sezon „Zatoki szpiegów”. Premiera przyciągnęła ponad milion widzów - dla polskich fanów thrillerów i historii lat 90. to pozycja obowiązkowa. Serial wciąga od pierwszych scen i łączy w sobie napięcie, historię, politykę i zakazaną miłość - idealna propozycja dla tych, którzy szukają polskiego serialu szpiegowskiego z mocnym twistem. „Wojna zastępcza” to serial pełen zwrotów akcji, gdzie czasem realizm idzie w cień, a na plan pierwszy wychodzą dowcip i czysta przyjemność oglądania. Myślę, że tyle wystarczy, by się w nim zakochać.
Dopiero trafił do streamingu, a już wzbudza ogromne emocje. Ten nowy polski serial boleśnie pokazuje dramat kobiet
Na platformie HBO Max właśnie zadebiutował długo wyczekiwany polski serial „Piekło kobiet”, którego reżyserką jest Anna Maliszewska, a w rolę główną wciela się Agata Turkot. Produkcja już wzbudza ogromne emocje.
Seriale „Piekło kobiet” ukazuje brutalne realia życia kobiet z warszawskiej elity lat 30. Bohaterka, grana przez Agatę Turkot, zmaga się z uzależnieniami i społeczną hipokryzją, a temat przemocy i praw kobiet znów budzi silne emocje. Serial piekło kobiet pokazuje szokującą rzeczywistość kobiet elity Warszawy lat 30. Nowy polski serial „Piekło kobiet” rozgrywa się wśród warszawskiej elity lat 30., ukazując świat pełen blichtru, ale też ukrytego cierpienia i społecznej hipokryzji. Główną bohaterką jest Helena Wróblewska, w którą wciela się Agata Turkot. Helena jest redaktorką naczelną pisma matrymonialnego oraz żoną wpływowego redaktora, granego przez Mateusza Damięckiego. Z pozoru stanowią idealną parę, wzór ówczesnej „power couple”, jednak za zamkniętymi drzwiami ich życie odbiega od perfekcji. Akcja rozpoczyna się od śmierci młodej tancerki rewiowej, która zmarła w wyniku nielegalnego zabiegu aborcji. W redakcji pozostaje po niej tajemniczy list: ten fakt staje się początkiem dramatycznego śledztwa. Helena, z pomocą Emila Heckmanna – brata zmarłej, próbuje odkryć prawdę o wydarzeniach, które doprowadziły do tragedii. View oEmbed on the source website Przemoc i uzależnienia w świecie pozorów: obraz prawdziwego piekła kobiet Choć na zewnątrz życie Heleny wydaje się idealne, kobieta nie potrafi odnaleźć szczęścia. Ucieka w używki, zmaga się z uzależnieniami i podejmuje decyzje, które odciskają piętno na jej życiu. Agata Turkot w rozmowie z Wirtualną Polską podkreśla, że serial pokazuje przemoc nie tylko wobec kobiet, ale także między kobietami oraz w rodzinach. Ta szersza perspektywa sprawia, że „Piekło kobiet” mocno wykracza poza prostą narrację o ofiarach i oprawcach. Turkot przyznaje, że praca nad serialem uświadomiła jej, jak mroczne i pełne nadużyć były realia międzywojnia – zdominowane przez alkohol, narkotyki i społeczne kompromisy. Aktualność tematu praw kobiet: echo historii sprzed niemal wieku Serial „Piekło kobiet” bazuje na tekście Boya sprzed prawie 100 lat, co nadaje mu wyjątkowej aktualności. Aktorka podkreśla, że mimo upływu czasu niewiele zmieniło się w kwestii praw kobiet. Dylematy Heleny dotyczące decydowania o własnym życiu, potrzeby kompromisów i narzucanych ograniczeń są szokująco bliskie współczesności. Według Agaty Turkot, temat przemocy wobec kobiet i ich pozycji społecznej wciąż wzbudza silne emocje i powinien prowokować do debaty. Serial przypomina, że społeczne mechanizmy z tamtego okresu nadal mają swoje odbicie w dzisiejszych relacjach i strukturach rodzinnych. „Piekło kobiet” zadebiutowało w HBO Max 6 marca. Produkcja składa się z sześciu odcinków, publikowanych na platformie co tydzień. Ostatni odcinek zostanie wyemitowany 10 kwietnia.
To najlepszy polski serial kryminalny dekady według AI. Widzów wciąga już po 10 minutach, ale zostaje w głowie na dłużej
Serial „Kruk” od lat uchodzi za jeden z najmocniejszych polskich kryminałów, a według analiz opartych na ocenach widzów i popularności w sieci może być nawet najlepszą produkcją tego gatunku ostatniej dekady według AI.
Sztuczna inteligencja przeanalizowała oceny widzów, opinie krytyków oraz popularność produkcji w internecie. W zestawieniu najmocniejszych polskich seriali kryminalnych ostatnich lat jeden tytuł szczególnie się wyróżnia. Chodzi o „Kruk. Szepty słychać po zmroku”, produkcję, która dla wielu widzów stała się jednym z najlepszych polskich kryminałów XXI wieku. Pierwszy sezon serialu miał premierę w 2018 roku na Canal+, drugi – w 2021 roku, a finałowy trzeci sezon zatytułowany „Jak tu ciemno” pojawił się w 2022 roku. „Kruk. Szepty słychać po zmroku” - dlaczego akurat ten serial? „Kruk” wyróżnia się na tle innych polskich produkcji kryminalnych kilkoma kluczowymi elementami. Przede wszystkim zdobył bardzo wysokie noty wśród odbiorców, którzy doceniają jego mroczny, konsekwentnie budowany klimat oraz psychologiczną głębię historii. Twórcy postawili na charakterystyczną estetykę noir, w której napięcie budowane jest nie tylko przez samą zagadkę kryminalną, lecz także przez emocje i traumy bohaterów. Dużą zaletą serialu jest również spójna fabuła rozwijana przez kilka sezonów, dzięki czemu historia zachowuje ciągłość. Serial ma niezwykle wysoką ocenę (8.0) na serwisie filmweb.pl, który zrzesza polskich fanów kina. Oto kilka opinii użytkowników: Oparty na najróżniejszych schematach, ale na tyle dobrze wykorzystanych, że działają bez zarzutów. Rewelacyjny klimat, muzyka i oparcie postaci na psychologii. Rzadko spotykany w polskich serialach realizm magiczny służy tu do wzniesienia na wyższy poziom psychologicznej wiwisekcji. Aktorsko bezbłędny! Przemyślana, mroczna i poruszająca historia zamknięta w kilku odcinkach, brawo! jeden z lepszych miniseriali ostatnimi czasy, prawie taki polski True Detective Serial, który wciąga od pierwszych minut „Kruk. Szepty słychać po zmroku” w reżyserii Macieja Pieprzycy to historia policjanta Adama Kruka, który po latach wraca do Białegostoku, aby prowadzić śledztwo w sprawie porwania nastolatka. Szybko okazuje się jednak, że sprawa ma znacznie głębsze korzenie i prowadzi bohatera do wydarzeń z jego własnej przeszłości. Produkcja wyróżnia się nie tylko kryminalną zagadką, ale przede wszystkim psychologiczną głębią i mrocznym klimatem, który przypomina najlepsze skandynawskie seriale noir. Widzowie chwalą serial za powolne budowanie napięcia, realistyczną historię i sugestywną atmosferę Podlasia. Podlasie jak z mrocznego thrillera Dużą rolę w serialu odgrywa właśnie surowy krajobraz Podlasia, który staje się niemal osobnym bohaterem historii. Wątki lokalnych wierzeń i motyw szeptuchy dodają fabule nuty metafizyki, przez co kryminalna opowieść nabiera niemal hipnotycznego charakteru. Serial można oglądać na platformie streamingowej CANALVOD.
Kryminalna perełka na VOD TVP. Ten polski serial oglądała cała moja rodzina
„Mrok” z 2006 roku to klasyczny polski kryminał: ośmioodcinkowy serial pełen inteligentnych zagadek, cynicznego komisarza Grosza i wciągającej akcji, która mimo upływu 20 lat wciąż przyciąga od pierwszej sceny.
Od małego kochałam oglądać z moim tatą seriale kryminalne - wychowałam się na „Ekstradycji” i innych kultowych produkcjach lat 90. i 2000, takich jak „Sfora”, „Fala zbrodni” czy „Oficerowie”. Dlatego, kiedy odkryłam w katalogu VOD TVP serial kryminalny z dawnych lat pt. „Mrok” od razu usiadłam do oglądania. To produkcja, którą 20 lat temu pochłanialiśmy całą rodziną i byłam przekonana, że już nigdzie nie uda się go zobaczyć. Tymczasem mimo upływu lat serial nie tylko pojawił się w streamingu ale wciąż wciąga od pierwszych minut i jest prawdziwą perełką. O czym jest polski serial kryminalny „Mrok”? „Mrok” to polski serial telewizyjny wyprodukowany przez TVP w 2006 roku. Ośmioodcinkowa seria osadzona jest w realiach współczesnej Polski i pracy policji. Każdy odcinek to zamknięta zagadka kryminalna - od wyłudzeń, przez porwania dla okupu, po zabójstwa - a akcja dzieje się głównie w Warszawie i okolicach. W centrum wydarzeń stoi komisarz Michał Grosz (Przemysław Bluszcz), którego życie prywatne ustępuje miejsca służbie. To twardziel z zasadami, czasem cyniczny, ale sprawiedliwy i inteligentny, gotowy użyć podstępu dla dobra śledztwa. Wsparciem i duchową podporą dla Grosza jest komendant Modest Strumiłło (Bronisław Cieślak - legendarny porucznik Borewicz z „07 zgłoś się”), który powoli zbliża się do emerytury, ale wciąż pozostaje niezastąpionym mentorem. Towarzyszą mu młodzi policjanci: Marta Czapska (Magdalena Popławska) i Marcin Burhardt (Marcin Kwaśny aktor filmowy i teatralny znany z m.in. „Listów do M.” oraz „Nigdy w życiu”). Zespół wspólnie mierzy się z trudnymi sprawami, poznaje motywy przestępców i stara się działać zgodnie z prawem, bez ulegania emocjom czy uprzedzeniom. View oEmbed on the source website Dlaczego warto obejrzeć serial „Mrok”? Serial wyróżnia się spokojnym, klasycznym tempem, realistycznym podejściem do pracy policji i świetną obsadą. Przemysław Bluszcz („Pitt Bull”, „Drogówka”, „Belfer”, „Gra z cieniem”) zazwyczaj odtwórca ról negatywnych, w roli Grosza pokazuje pełnię talentu: cyniczny, miejscami zgryźliwy, a jednocześnie wyważony i charyzmatyczny. Bronisław Cieślak dodaje produkcji nostalgię i sznyt dawnych seriali kryminalnych. Twórcy postawili na inteligentne zagadki zamiast spektakularnych strzelanin czy kaskaderskich popisów. Przestępcami są zwykli ludzie, lekarze czy politycy, którzy po raz pierwszy wkraczają na drogę przestępstwa, a każdy odcinek zaskakuje rozwiązaniem. Dzięki temu „Mrok” przypomina najlepsze polskie produkcje sprzed lat - wciąga nie efekciarstwem, lecz dobrze skonstruowaną narracją i klimatem. Widzowie wciąż doceniają serial „Mrok” Serial, który choć nie jest idealny - mimo upływu lat wciąż ma swoich wiernych fanów. Oglądając „Mrok”, można poczuć prawdziwą nostalgię - stare ulice Warszawy, jeszcze bez neonów i szklanych biurowców, taksówki jeżdżące po bruku, atmosfera małych mafii i lokalnych układów. To świat, w którym kryminał miał inny rytm i smak. Widzowie na filmwebie dają serialowi ocenę 6,3, a w komentarzach piszą: „Ten serial ma rewelacyjny poziom dawki humoru. Bluszcz jest miejscami cudownie cyniczny, scena z przesłuchaniem ciecia z pierwszego odcinka - mistrzowska!” „Wreszcie coś na kształt '07 zgłoś się'. Obsada, muzyka i dialogi są na plus, a zagadki kryminalne wciągają od pierwszego odcinka.” Największym „minusem” serialu jest to, że „ TVP nakręciła tylko 8 odcinków” - a chciałoby się obejrzeć znacznie więcej. Wszystkie odcinki tej polskiej kryminalnej perełki są dostępne na platformie VOD TVP. Ale ostrzegam - to jak powrót do przeszłości.
Pobity „Heweliusz”, rekordowe liczby, kontrowersje i rozgłos na całym świecie. Ten polski serial zdominował globalne rankingi Netflixa!
Polski serial „Ołowiane dzieci” wywołał prawdziwą burzę - najpierw w Polsce, a chwilę później na całym świecie. Rekordowe wyniki oglądalności, gorące dyskusje i pierwsze miejsca w rankingach Netflixa. Historię ze Śląska oglądano nawet w Meksyku.
Netflix jeszcze nigdy nie miał polskiego serialu, który w tak błyskawicznym tempie trafiłby do światowej czołówki. „Ołowiane dzieci”, opowiadające dramatyczną historię walki o życie dzieci zatrutych ołowiem na Śląsku, w zaledwie pierwszym tygodniu emisji zanotowały 4,2 mln wyświetleń. W kolejnym tygodniu popularność nie osłabła - serial miał 3,9 mln wyświetleń i konsekwentnie utrzymywał się w top10 globalnego rankingu. Produkcja Macieja Pieprzycy nie tylko pobiła wynik innego głośnego polskiego tytułu, „Heweliusz” (który zdobył 3,3 mln wyświetleń premierowo i 1,9 mln tydzień później), ale również osiągnęła pozycję numer 1 na platformie w Polsce, Ukrainie, Słowacji, Czechach, na Węgrzech a nawet w Meksyku. Serial „Ołowiane dzieci” notuje rekordowe wyniki oglądalności na całym świecie - co sprawiło taki sukces? Słowo kluczowe „Ołowiane dzieci” stało się synonimem wielkiego sukcesu polskiej produkcji. Serial porusza niezwykle trudny temat - inspirowany jest prawdziwą historią dr Jolanty Wadowskiej-Król, nazywanej „Matką Boską Szopienicką”, która w latach 70. XX wieku odkryła na Śląsku masowe przypadki zatrucia dzieci ołowiem. Fabuła produkcji bezlitośnie obnaża mechanizmy systemu komunistycznego, w którym zdrowie najmłodszych mieszkańców Szopienic poświęcano dla utrzymania produkcji w Hucie Szopienice. Pokazane są kulisy ukrywania wyników badań, dramatyczne decyzje władz i walkę jednostki z aparatem państwowym. Serial otrzymał bardzo pozytywne recenzje za granicą, a krytycy doceniają zarówno walor emocjonalny, jak i artystyczny tej historii. Porównywany jest często do „Czarnobyla” produkcji HBO oraz „Toksycznego miasta” Netflixa. Widzowie i recenzenci podkreślają autentyczność emocji, duszną atmosferę politycznych nacisków i siłę wyrazistej walki o prawdę. „Ołowiane dzieci” trafiły do top10 w aż 37 krajach Europy, notując spektakularny sukces szczególnie w Europie Środkowej i Wschodniej. View oEmbed on the source website Kontrowersje wokół serialu - czy „Ołowiane dzieci” pokazują całą prawdę? Choć „Ołowiane dzieci” prawie miesiąc po premierze wciąż święcą triumfy i wywołują pozytywną dyskusję na świecie, to właśnie w Polsce serial budzi ogromne emocje. Wnuk prof. Bożeny Hager-Małeckiej - współpracowniczki dr Wadowskiej-Król - zarzucił twórcom wypaczenie faktów i przedstawienie krzywdzącego obrazu działań bohaterki. Głos zabrali również śląscy działacze i tłumacz Grzegorz Kulik, którzy krytykowali nie tylko sposób przedstawienia rzeczywistości, ale także język serialu i pokazanie Śląska jako regionu wymagającego „cywilizacyjnej opieki”. Z drugiej strony część osób broni serialu, uznając go za formę uhonorowania lekarzy i ofiar dramatu z Szopienic. Twórcy nie ukrywają, że część historii została podkręcona dramaturgicznie - reżyser Maciej Pieprzyca podkreśla, że nie jest to dokument, a fabularna interpretacja oparta na faktach. Jednak siła przekazu serialu i rzeczywiste wydarzenia, które zainspirowały scenariusz, nadal wywołują wśród widzów i rodzin bohaterów burzliwe spory. Śląsk na mapie światowej turystyki filmowej - wpływ serialu na wizerunek regionu Spektakularny sukces „Ołowianych dzieci” przyczynił się do tego, że Śląsk, a szczególnie Szopienice, stają się ważnym punktem na mapie turystyki filmowej. Widzowie z całego świata zaczynają interesować się tragiczną historią dzieci z tego regionu, a także przemysłową przeszłością Śląska. Z jednej strony produkcja odkrywa dramat nieznany szerzej poza Polską, z drugiej zaś - rozpoczyna debatę o potrzebie pamięci historycznej, trudnych losach regionów przemysłowych i odpowiedzialności społecznej. Warto nadmienić, że po Hucie Szopienice pozostało niewiele (Serialową hutę „zagrała” już nieczynna, monumentalna zabrzańska elektrociepłownia - którą można zwiedzać) - jednak to, co można zobaczyć i tak robi ogromne wrażenie. „Ołowiane dzieci” kontra „Heweliusz” - co zadecydowało o zwycięstwie polskiego serialu? Porównanie wyników oglądalności „Ołowiane dzieci” i „Heweliusz” ujawnia, że sukces pierwszego tytułu wynikał nie tylko z oryginalnej tematyki, ale też z uniwersalnego przekazu o walce jednostki z opresyjnym systemem. „Ołowiane dzieci” znalazły znacznie szerszą widownię na świecie niż „Heweliusz”, który pomimo dużego rozmachu realizacyjnego, nie zdobył aż tak wysokich notowań. Wyrazista, wzruszająca fabuła i aktualność tematu zdrowia publicznego sprawiły, że polski serial zyskał rangę światowego hitu.
Polski serial Netfliksa zachwyca krytyków na całym świecie. Ta ukryta perełka przedstawia „graniczny moment dorastania"
O tym serialu mówili wszyscy. „Absolutni debiutanci” to przełom w polskich produkcjach typu "coming of age". Serial Netfliksa autorstwa Kamili Tarabury i Niny Lewandowskiej udowadnia, że polskie produkcje mogą wciągać tak samo jak światowe hity, a przy tym zachować swój własny, wyjątkowy styl.
To jeden z tych polskich seriali, o których długo się myśli po seansie. Dzięki obecności na Netflixie „Absolutni debiutanci” mogą teraz trafić do jeszcze szerszej publiczności, a naprawdę na to zasługują. To nie tylko historia o młodości i marzeniach, ale przede wszystkim czułe, momentami wręcz intymne spojrzenie na chwilę, w której po raz pierwszy naprawdę wchodzimy w dorosłość. Ten moment, gdy wszystko jest jeszcze możliwe, ale jednocześnie zaczyna boleć odpowiedzialność. Spis treści: „Absolutni debiutanci” - przełomowy serial Fabuła pełna emocji i prawdziwych doświadczeń "Absolutni debiutanci": Autentyczne postacie i świetne kreacje aktorskie "Absolutni debiutanci" (OPINIE) „Absolutni debiutanci” - przełomowy serial coming of age Kino coming of age to gatunek, który celebruje moment przejścia – z beztroski dzieciństwa w niełatwą dorosłość. To historie o emocjach, poszukiwaniu własnej tożsamości i pierwszych, często bolesnych, życiowych wyborach. Klasyki takie jak „The Breakfast Club”, „Stand by Me”, „Lady Bird” czy „Boyhood” od lat definiują ten nurt, pokazując, że dojrzewanie jest procesem uniwersalnym, a jednocześnie niezwykle osobistym. W ten sam nurt wpisuje się polski serial „Absolutni debiutanci” – świeża produkcja Netfliksa, która zaskakuje autentycznością i emocjonalną szczerością. Stworzony przez Kamilę Taraburę i Ninę Lewandowską, serial zachwyca intymnym spojrzeniem na dorastanie, pokazując, że polskie kino potrafi opowiadać o młodości równie pięknie i prawdziwie jak światowe hity – ale wciąż na swój, niepowtarzalny sposób. Fabuła pełna emocji i prawdziwych doświadczeń Historia opowiada o dwójce przyjaciół - Lenie i Niko, którzy spędzają swoje ostatnie wakacje przed rozpoczęciem studiów w nadmorskim domku letniskowym. Ich celem jest stworzenie filmu, który otworzy im drzwi do szkoły filmowej. W międzyczasie młodzi bohaterowie mierzą się z trudnościami dorosłości, pierwszymi zawodami miłosnymi oraz refleksją nad własną przyszłością. Każdy z nich zmaga się z wewnętrznymi demonami i próbą odnalezienia swojego miejsca w świecie, co czyni fabułę jeszcze bardziej autentyczną i poruszającą. "Absolutni debiutanci": Autentyczne postacie i świetne kreacje aktorskie Jednym z najmocniejszych punktów serialu są naturalne i przekonujące kreacje aktorskie. W rolach głównych występują Martyna Byczkowska i Bartłomiej Deklewa, których ekranowa chemia została doceniona przez recenzentów. Ich bohaterowie nie są przerysowani, a ich dialogi brzmią jak autentyczne rozmowy młodych ludzi, co pozwala widzom łatwo się z nimi utożsamić. Każda scena wypełniona jest subtelnymi emocjami, co sprawia, że serial nie tylko bawi, ale także skłania do głębszych refleksji. Produkcja unika typowych dla gatunku schematów, takich jak nadmierna dramatyzacja czy przerysowana narracja. Zamiast tego oferuje realistyczne spojrzenie na świat młodych dorosłych, ich ambicje, obawy i relacje. To jeden z powodów, dla których wielu recenzentów uważa „Absolutnych debiutantów” za przełomowy serial w polskim nurcie coming of age. Twórcy postawili na szczerość i autentyczność, rezygnując z przesadnych efektów wizualnych i zamiast tego skupiając się na emocjach bohaterów. "Absolutni debiutanci" (OPINIE) „Absolutni debiutanci” spotkali się z ciepłym przyjęciem krytyków, którzy zwracają uwagę na świeżość i autentyczność produkcji. Kamil Kalbarczyk z Filmwebu pisał, że „jest w Absolutnych debiutantach coś kojącego i idealistycznego”, podkreślając emocjonalny ton serialu. Marta Wawrzyn z Serialowa.pl określiła go jako opowieść „odważną i zmysłową o dorastaniu”, natomiast Mary Kosiarz z Film.org.pl zwróciła uwagę na wielkie marzenia bohaterów oraz „wielkie, wschodzące gwiazdy polskiego aktorstwa”. Recenzent NaEkranie.pl docenił fakt, że to młodzieżowa produkcja pozbawiona sztucznego, wymuszonego języka, a Michał Jarecki ze Spider’s Web zauważył, że serial trafnie pokazuje „graniczny moment dorastania – pomaturalne lato, które żegna resztki niewinności”. Krytycy zgodnie podkreślają, że to jedna z ciekawszych polskich propozycji dla młodego widza ostatnich lat. Serial zbierał też pochwały za naturalne dialogi, wyrazistych bohaterów i autentyczne emocje, o które trudno w polskich produkcjach.
Świnoujście znów wciąga w mrok. Drugi sezon „Klangoru” boli bardziej, niż się spodziewałam [RECENZJA]
Po obejrzeniu 2. sezonu zostałam z niepokojem. I to w dobrym sensie. „Klangor” nie daje satysfakcji w klasycznym rozumieniu tego słowa. Nie ma tu łatwego zamknięcia ani moralnego porządku. Jest za to świat, w którym każdy wybór ma swoją cenę...
Drugi sezon „Klangoru” to nie klasyczna kontynuacja, a raczej świadomy reset. Twórcy nie próbują powtórzyć sukcesu pierwszej odsłony – zamiast tego przepisują serial na nowo, zmieniając perspektywę, bohaterów i punkt ciężkości całej opowieści. To nadal mroczny dramat osadzony w Świnoujściu, ale tym razem znacznie bardziej skupiony na psychologii postaci niż na samej intrydze kryminalnej. Drugi sezon jest dojrzalszy, bardziej intymny i – w moim odczuciu – emocjonalnie trudniejszy. Od 9 stycznia mogliśmy oglądać kolejne odcinki w streamingu, a finał trafił do CANAL+ 20 lutego, domykając opowieść, która od początku zapowiadała się jako coś więcej niż zwykła kontynuacja. W tym artykule: Nowy „Klangor” – manifest kobiecej siły i determinacji „Klangor” 2 zostawia widza z odpowiedzią, ale i niepokojem Czy warto obejrzeć sezon 2. „Klangoru”? Nowy „Klangor” – manifest kobiecej siły i determinacji Drugi sezon „Klangoru” oglądałam z dużą ciekawością – i nie ukrywam, że też z obawą. Decyzja o zamknięciu wątku Rafała Wejmana (Arkadiusz Jakubik) to ruch odważny, wręcz ryzykowny. To w końcu jedna z twarzy pierwszej odsłony. I choć początkowo miałam wrażenie, że to pustka trudna do wypełnienia, szybko okazało się, że twórcy mieli na ten sezon zupełnie inny, bardzo konsekwentny pomysł. Na pierwszy plan wysuwają się kobiety – i to one niosą ten sezon emocjonalnie. Małgorzata Gorol i Magdalena Czerwińska tworzą role gęste, nieoczywiste i momentami niewygodne. Świnoujście znów jest duszne, zamknięte, pełne niedopowiedzeń, ale tym razem to opowieść o macierzyństwie i rodzinnej lojalności wybrzmiewa najmocniej. Formuła antologii sprawia, że drugi sezon ogląda się jak zupełnie nową historię. Łączy je miejsce, ale ton jest bardziej psychologiczny, mniej sensacyjny, a bardziej emocjonalny. Osiem odcinków buduje napięcie powoli, momentami wręcz boleśnie. Śledztwo jest ważne, ale to nie ono najbardziej mnie wciągnęło. Najbardziej angażujące są relacje – kruche, popękane, podszyte pretensją i strachem. View oEmbed on the source website „Klangor” 2 zostawia widza z odpowiedzią, ale i niepokojem „Klangor” najmocniej działa tam, gdzie nie daje łatwych odpowiedzi: moralna niejednoznaczność bohaterów to jego fundament. Nie ma czystych intencji ani jednoznacznych winnych. Każda decyzja jest podszyta lękiem, desperacją albo źle pojętą troską. Idealnym odzwierciedleniem klimatu fabuły jest m.in. Heleny Zdun (Małgorzata Gorol) i Jakuba Bojko (Piotr Trojan). Oglądając ich, miałam wrażenie, że balansują na granicy – między dobrem a egoizmem, między próbą naprawy a kolejnym błędem. I właśnie ta cienka linia czyni ich tak wiarygodnymi. Wątek poszukiwania Wiki staje się katalizatorem – z każdym odcinkiem odkrywa kolejne warstwy tajemnic i hipokryzji. Atmosfera gęstnieje, a odpowiedzi – gdy w końcu się pojawiają – nie przynoszą ukojenia. Finałowy odcinek „Klangoru” domknął historię w sposób... jednocześnie niepokojący i kojący. Nie poczułam katharsis. Zostałam raczej z ciężarem decyzji bohaterów i poczuciem, że w tym świecie nie ma wygranych – są tylko ci, którzy ponoszą mniejsze lub większe konsekwencje. Czy warto obejrzeć sezon 2. „Klangoru”? Bałam się, że radykalna zmiana obsady i kierunku fabularnego odbierze „Klangorowi” charakter. Stało się odwrotnie. Mroczny klimat pozostał – w zdjęciach, w muzyce, w ciszy między dialogami. Tytuł nadal operuje półtonami i niedopowiedzeniem. Nie tłumaczy wszystkiego, nie prowadzi widza za rękę. Pierwszy sezon przyciągał średnio 71 tys. widzów (dane Nielsen Media), a drugi – sądząc po emocjach wokół premiery – ma szansę powtórzyć ten wynik. I rozumiem dlaczego. To serial, który wymaga uważności. Wszystkie odcinki są dostępne w CANAL+, co sprzyja binge’owaniu – choć paradoksalnie uważam, że... najlepiej smakują dawkowane powoli.