Zanim była „Ida” i „Ojczyzna”, Paweł Pawlikowski odbierał nagrodę BAFTA za ten dramat. Dziś niewiele osób go pamięta
Zanim Paweł Pawlikowski dostał Oscara za „Idę” i zachwycił Cannes „Ojczyzną”, nakręcił film, który do dziś ma w sobie coś niebezpiecznie magnetycznego. „Lato miłości” to opowieść o pierwszym zauroczeniu, klasowych różnicach, obsesji i wakacjach, po których nic nie jest już takie samo. Można ją obejrzeć w streamingu.
Paweł Pawlikowski znów jest jednym z najczęściej wymienianych polskich nazwisk w świecie kina. Po sukcesie „Ojczyzny” na 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes, gdzie reżyser został uhonorowany nagrodą za reżyserię, warto wrócić do jednego z jego wcześniejszych, nieco zapomnianych filmów. „Lato miłości” z 2004 roku nie ma chłodnej, ascetycznej formy „Idy” ani monumentalnego tonu „Zimnej wojny”. Jest bardziej zmysłowe, nerwowe i duszne. Przypomina wakacyjne wspomnienie, które z czasem nie blednie, tylko staje się coraz bardziej niepokojące. W tym artykule: O czym jest „Lato miłości”? Emily Blunt przed „Diabeł ubiera się u Prady” Gdzie obejrzeć „Lato miłości” Pawła Pawlikowskiego? O czym jest „Lato miłości”? Akcja filmu rozgrywa się w West Yorkshire. Mona, dziewczyna z robotniczego środowiska, poznaje Tamsin, bogatą, pewną siebie i rozpieszczoną nastolatkę z wyższych sfer. Dzieli je niemal wszystko: klasa społeczna, sposób mówienia, doświadczenia, wyobrażenie o wolności. Łączy je natomiast nuda, samotność i potrzeba ucieczki od świata dorosłych. Początkowa fascynacja szybko przeradza się w relację, która wymyka się prostym kategoriom. To pierwsza miłość, ale też gra. Intymność, ale i manipulacja. Wakacyjna przygoda, która ma w sobie ciężar małej katastrofy. Pawlikowski adaptuje powieść Helen Cross, ale nie opowiada tej historii jak klasycznego romansu inicjacyjnego. „Lato miłości” jest bardziej snem niż linearną opowieścią. Kamera Ryszarda Lenczewskiego śledzi bohaterki wśród zielonych wzgórz, pustych dróg, rozgrzanych pól i chłodnych wnętrz, budując atmosferę lata, które z pozoru obiecuje beztroskę, a w rzeczywistości przynosi rozpad złudzeń. W tym świecie wszystko jest intensywne: spojrzenia, kłamstwa, dotyk, cisza. Emily Blunt przed „Diabeł ubiera się u Prady” Film wyróżnia też obsada. Monę gra Natalie Press, znana m.in. z krótkometrażowej „Osy” Andrei Arnold. Tamsin to Emily Blunt, dla której była to jedna z pierwszych ważnych ról filmowych, jeszcze przed globalnym przełomem po „Diabeł ubiera się u Prady”. Jej bohaterka jest magnetyczna i niepokojąca, jednocześnie krucha i okrutna. W obsadzie pojawia się także Paddy Considine jako Phil, brat Mony, który po pobycie w więzieniu wraca jako gorliwy chrześcijanin. Jego obecność wprowadza do filmu kolejny temat: zderzenie pragnienia, winy i religijnego uniesienia. Gdzie obejrzeć „Lato miłości” Pawła Pawlikowskiego? „Lato miłości” zdobyło BAFTĘ dla najlepszego filmu brytyjskiego i do dziś pozostaje jednym z najbardziej hipnotycznych punktów w filmografii Pawlikowskiego. To kino krótkie, intensywne i zaskakująco aktualne. Dla jednych będzie historią pierwszego zauroczenia. Dla innych opowieścią o klasie, samotności i potrzebie wymyślenia siebie od nowa. Najmocniej działa jednak wtedy, gdy potraktujemy je jak sen, z którego budzimy się z poczuciem, że wydarzyło się coś nieodwracalnego. Obecnie film „Lato miłości” jest dostępny online w CDA Premium.
Zbyt mało znany, a wybitnie wciągający polski kryminał z Boczarską. Adaptacja Bondy intryguje jak światowe tytuły
To jeden z moich ulubionych polskich kryminałów na Max. „Żywioły Saszy – Ogień” na podstawie bestsellera Katarzyny Bondy pogłębia napięcie z każdą minutą i wciąga w sieć sekretów.
W tym artykule: Polski kryminał "Żywioły Saszy - Ogień"? - fabuła Bardzo dobry serial kryminalny Magdalena Boczarska gra tajemniczą profilerkę Adaptacja bestsellera Katarzyny Bondy Wciągający polski kryminał na Max Co obejrzeć po "Żywioły Saszy - Ogień"? Twórcy topowego serialu Polski kryminał "Żywioły Saszy - Ogień" - fabuła Po latach spędzonych w Wielkiej Brytanii, Sasza Załuska wraca do kraju nad Wisłą. Czas spędzony poza granicami Polski wykorzystała na doskonalenie się w zawodzie profilerki. Tuż po powrocie do Łodzi uzdolniona policjantka dostaje nierozwikłaną sprawę podpaleń i wybuchów w mieście. Przełożeni liczą, że jej zaangażowanie i analityczne zdolności pozwolą rozwiązać budzącą niepokój sprawę. Jednak Sasza jest nie tylko psycholożką policyjną, ale również matką 7-letniej dziewczynki, którą niechętnie zostawia, by włączyć się do śledztwa. W trakcie dochodzenia okazuje się, iż wydział łódzkiej policji zajmujący się sprawą, niechętnie podchodzi do nowej koleżanki. Mimo swojej bezskuteczności, koledzy z pracy podważają kompetencje i techniki profilerki. Na domiar złego, sprawa nie jest łatwa, a z ustaleń wynika, że nie szybko zostanie zamknięta. Każdego dnia zespół odkrywa nowe fakty, które są pełne tajemnic. Kryminalna zagadka to tylko z kilku wątków serialu. Gdy śledztwo zaprowadza Saszę w ślepy zaułek, bohaterka musi zmierzyć się również z prywatnymi problemami. Kobietę wciąż prześladują cienie trudnej przeszłości, które nie pozwalają uwolnić się jej od bolesnych wspomnień. Bardzo dobry serial kryminalny Trudno będzie ci się oprzeć temu serialowi. Zwłaszcza jeśli, tak jak mnie, pochłonęły cię polskie produkcje kryminalne - „Chyłka” z Magdaleną Cielecką, czy „Szadź" z Maciejem Stuhrem. Wyróżnia go wielowątkowa akcja, mroczny klimat i wewnętrzne dylematy głównej bohaterki. Polski kryminał „Żywioły Saszy - Ogień” wyróżnia także gwiazdorska obsada, w tym jedna z moich najbardziej cenionych polskich aktorek – Magdalena Boczarska, która znakomicie odegrała rolę skomplikowanej i skrywającej bolesne sekrety z przeszłości kobiety. Dodatkowo intrygująca historia, która w każdym odcinku wprowadza w labirynt zagadek. Uwierzcie, że w trakcie seansu zrozumiecie, że im bliżej odkrycia oblicza łódzkiego podpalacza, tym boleśniejsza okaże się prawda. Świetny scenariusz, skrupulatnie budowana akcja oparta na śledztwie i trudach przeszłości oraz mroczna atmosfera, wciągną cię w binge-watching. Siedem odcinków pochłonęłam w jeden wieczór (praktycznie nie odchodząc od telewizora). Produkcja trzyma w napięciu jak najlepsze szwedzkie kryminały. To jedna z moich ulubionych polskich pozycji z kryminalną zagadką w tle. Magdalena Boczarska gra tajemniczą profilerkę Główna rola została powierzona w ręce Magdaleny Boczarskiej. Aktorka wcieliła się w tajemniczą profilerkę Saszę Załuską, bohaterkę o trudnej przeszłości, pełną emocji i wewnętrznych sprzeczności. W obsadzie nie brakuje znanych nazwisk. W serialu występują również: Mirosław Haniszewski, Arkadiusz Jakubik, Piotr Cyrwus, Aleksandra Popławska i Agnieszka Żulewska. Adaptacja bestsellera Katarzyny Bondy „Żywioły Saszy – Ogień” to polski serial kryminalny stworzony na podstawie bestsellera „Lampiony” autorstwa Katarzyny Bondy. To trzecia część cyklu o Saszy Załuskiej, która jako profilerka angażuje się w skomplikowane i niebezpieczne sprawy kryminalne. Ekranizacja zachowuje charakterystyczny dla książki elementy, takie jak rozbudowane tło społeczne, psychologiczna głębia postaci oraz mroczny klimat miasta. Choć ostatecznie twórcy zdecydowali się na pewne zmiany fabularne, fani kryminalnych historii pokochali ten serial. Wciągający polski kryminał na Max Serialową adaptację dzieła Katarzyny Bondy obejrzycie na Max oraz na Player. To kolejna polska produkcja, którą dodano do biblioteki platform. Aktualnie widzowie mają spory wybór rodzimych produkcji, ale "Żywioły Saszy - Ogień" powinien obejrzeć każdy, kto lubi trzymające w napięciu sprawy kryminalne. Co obejrzeć po "Żywioły Saszy - Ogień"? Gdy za brak upragnionej wiosny, dobry kryminał potrafi wciągnąć bez pamięci. Oprócz zajmującego serialu z Magdaleną Boczarską, biblioteki platform streamingowych pękają w szwach od wybitnych przedstawicieli tego gatunku. Jeśli „Żywioły Saszy – Ogień” obejrzysz jednym tchem, kolejnymi interesującymi propozycjami mogą być te polskie seriale kryminalne: "Klangor" "Belfer" "Odwilż" "Morderczynie" "Nieobecni" "Rojst" "Przesmyk" "Śleboda" "Zachowaj spokój" Zobacz też: Gdybym miała wskazać najmroczniejszy polski serial na Netflix, bez wahania wybieram ten thriller. Duszna atmosfera aż kipi z ekranu Twórcy topowego serialu Za reżyserię polskiego kryminału na Max jest odpowiedzialny Kristoffer Rus, a autorką zdjęć została Karina Kleszczewska. Scenariusz produkcji stworzyli Dana Łukasińska i Michał Wawrzecki w porozumieniu z Darią Rogozińską i Dorotą Chamczyk. Scenografia powstała dzięki pracy Aleksandry Kierzkowskiej, a kostiumy wyszły spod ręki Barbary Łagowskiej. Kierownikiem produkcji był Jan Kaczmarski. Twórcy na miejsce rozgrywania się akcji wybrali Łódź.
Maciej Musiał przywraca światu arcydzieło Kieślowskiego. To jeden z najbardziej ambitnych polskich projektów ostatnich lat
Nie chodzi o zwykły remake, ale o próbę ponownego opowiedzenia jednego z najważniejszych dzieł w historii polskiego kina. Maciej Musiał od siedmiu lat pracuje nad międzynarodowym projektem inspirowanym „Dekalogiem” Krzysztofa Kieślowskiego - i wszystko wskazuje na to, że właśnie wchodzi on w decydującą fazę.
Maciej Musiał od siedmiu lat konsekwentnie buduje międzynarodowy projekt, który ma tchnąć nowe życie w „Dekalog” Krzysztofa Kieślowskiego. Aktor i producent mówi o ambicji przywrócenia światu wrażliwości tego kina: uważnego, empatycznego, trzymającego się prawdziwych ludzkich wyborów. Dziś przedsięwzięcie ma już realny kształt: dwa filmy są w postprodukcji, a pierwszy z nich, „Parallel Tales” Asghara Farhadiego, jest na końcowym etapie montażu. W tym artykule: Są dzieła, które nie starzeją się nigdy Prawa do „Dekalogu” i telefon, który uruchomił lawinę „Parallel Tales” celuje w Cannes i stawia na francuską śmietankę aktorską To dopiero początek większej filmowej całości Są dzieła, które nie starzeją się nigdy „Dekalog” należy do tych tytułów, które z biegiem lat nie tracą znaczenia, ale zaczynają rezonować jeszcze mocniej. Cykl Krzysztofa kieś, inspirowany Dziesięcioma Przykazaniami, od momentu premiery pozostaje jednym z najbardziej przejmujących i najważniejszych osiągnięć europejskiego kina. Nie tylko dlatego, że opowiada o moralności, winie, pożądaniu, samotności czy odpowiedzialności, ale przede wszystkim dlatego, że robi to bez uproszczeń - z czułością, niepokojem i niezwykłą uważnością wobec człowieka. To właśnie ta jakość sprawia, że „Dekalog” nie jest zamkniętym rozdziałem historii kina, ale dziełem, które można czytać na nowo wraz z każdą epoką. Właśnie dlatego wiadomość o współczesnej reinterpretacji tego świata budzi tak duże zainteresowanie. W przypadku Kieślowskiego nie chodzi przecież o prosty powrót do klasyki ani o mechaniczne odświeżenie dobrze znanego tytułu. Tu stawka wydaje się znacznie większa - chodzi o próbę przywrócenia jego wrażliwości do współczesnej rozmowy o kinie, emocjach i etyce. A to wymaga nie tylko odwagi, ale też ogromnego wyczucia. Prawa do „Dekalogu” i telefon, który uruchomił lawinę Musiał kupił prawa do ekranizacji „Dekalogu” siedem lat temu, korzystając z sytuacji, w której poprzedni właściciel opcji spóźnił się z wpłatą. Umowa umożliwiła wówczas Krzysztofowi Piesiewiczowi odzyskanie praw, a producent wykorzystał otwarte okno czasowe, by je odkupić. Sam podkreślał, że przeznaczył na to wszystkie swoje środki. „Kupiłem prawa do konkretnego dzieła Kieślowskiego i rozpocząłem proces jego współczesnej reinterpretacji. To było siedem lat temu. Przez ten czas angażowaliśmy kolejnych reżyserów, powstawały scenariusze, nakręciliśmy już dwa filmy, które są w postprodukcji. Dzisiaj przygotowujemy się do premiery filmu «Parallel Tales». To dzieło irańskiego reżysera, zdobywcy dwóch Oscarów, Asghara Farhadiego. Zdjęcia się zakończyły, kończy się proces montażu, z premierą celujemy na Festiwal Filmowy w Cannes. Grają Catherine Deneuve, Isabelle Huppert i Vincent Cassel. Na tym nie koniec, ale o całym projekcie opowiemy w maju", mówił w rozmowie z GQ Musiał. „Parallel Tales” celuje w Cannes i stawia na francuską śmietankę aktorską Pierwszym filmem z cyklu jest „Parallel Tales” w reżyserii Asghara Farhadiego, dwukrotnego laureata Oscara. Produkcja powstaje jako luźna reinterpretacja historii kojarzonej z szóstą częścią „Dekalogu”, znaną także jako „Krótki film o miłości”. Opowieść, która w oryginale dotykała niebezpiecznej obsesji i moralnej niejednoznaczności, tym razem została przeniesiona do współczesnego Paryża - miasta, które potrafi być jednocześnie piękne i bezlitosne. W produkcji bierze udział plejada gwiazd francuskiego kina: Isabelle Huppert, Catherine Deneuve, Vincent Cassel i Pierre Niney. Zdjęcia zostały już zakończone, a film jest na finiszu montażu. Musiał zapowiada, że twórcy celują z premierą w Festiwal Filmowy w Cannes, co naturalnie ustawia poprzeczkę wysoko. To dopiero początek większej filmowej całości Wiadomo już, że „Parallel Tales” nie jest jedynym filmem rozwijanym w ramach projektu. Kolejną odsłoną ma być „Possible Love” w reżyserii Lee Chang-donga, jednego z najwybitniejszych twórców współczesnego kina koreańskiego. Co więcej, z ujawnionych informacji wynika, że dwa filmy są już w postprodukcji, co pokazuje, że cała inicjatywa znajduje się na znacznie bardziej zaawansowanym etapie, niż mogło się wcześniej wydawać. W przedsięwzięcie zaangażowany jest także Krzysztof Piesiewicz, który pełni funkcję producenta. Skala tego zamysłu robi wrażenie właśnie dlatego, że nie kończy się na jednym głośnym nazwisku ani jednej premierze. Mowa o długofalowym projekcie, który zakłada stworzenie współczesnych interpretacji całego cyklu przez różnych reżyserów z całego świata. To wizja niezwykle ambitna, ale też bardzo nośna - pozwalająca myśleć o „Dekalogu” nie jak o zamkniętym pomniku polskiej kultury, lecz jak o żywym źródle opowieści, które wciąż mogą poruszać kolejne pokolenia widzów.
Niektórzy bali się obejrzeć „Dom dobry” nawet w streamingu. Ale gdy tylko trafił na Amazon Prime Video, od razu stał się nr 1
„Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego po kinowym sukcesie trafił na 1. miejsce w Amazon Prime Video. Film, który obejrzało w kinach około 2,5 mln widzów, znów wywołuje silne emocje i wraca do dyskusji o przemocy domowej.
Jeszcze zanim trafił do streamingu, wywołał burzliwą debatę i poruszył miliony widzów. „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego to tytuł, obok którego trudno przejść obojętnie – brutalnie szczery, niewygodny i boleśnie aktualny. Dziś, gdy produkcja zajmuje 1. miejsce w Amazon Prime Video, widzowie mają kolejną szansę na zmierzenie się z historią, która dla wielu okazała się punktem wyjścia do dyskusji o przemocy domowej. W tym artykule: „Dom dobry” nr 1 w Amazon Prime Video O czym jest „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego? Ogromna widownia i społeczne poruszenie po premierze Dlaczego „Dom dobry” to film obowiązkowy? Opinie widzów „Dom dobry” nr 1 w Amazon Prime Video „Dom dobry” – najgłośniejszy i najmocniejszy polski film ostatnich miesięcy – od 23 stycznia jest dostępny w Amazon Prime Video i niemal natychmiast trafił do streamingu, przyciągając uwagę widzów serwisu. Produkcję Wojciecha Smarzowskiego w kinach obejrzało około 2,5 mln widzów, co tylko potwierdziło jej wyjątkowy rezonans społeczny. Teraz ten tytuł, o którym jeszcze niedawno mówiła cała Polska, można zobaczyć w domowym zaciszu – choć to seans daleki od komfortu. Reżyser z bezwzględną precyzją mierzy się tu z tematem przemocy domowej, mechanizmem relacji oprawca–ofiara oraz bezradnością systemu wobec tych, którzy najbardziej potrzebują ochrony. Historia Gosi (Agata Turkot), uwikłanej w toksyczny związek z pozornie idealnym Grześkiem (Tomasz Schuchardt), to opowieść duszna, intensywna i bolesna – Smarzowski nie daje widzowi wytchnienia, uderzając prosto w emocje i zostawiając z ciężarem, który długo nie znika po napisach końcowych. O czym opowiada „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego? Fabuła „Domu dobrego” koncentruje się na historii Gośki, która nawiązuje internetową znajomość z Grześkiem (Tomasz Schuchardt). Z relacji online szybko rodzi się związek – pełen czułości, spektakularnych gestów i obietnic wspólnej przyszłości, zwieńczony romantycznymi oświadczynami w Wenecji. Z czasem jednak bajkowa narracja pęka, a relacja stopniowo zamienia się w dramat. Przestrzeń, która miała dawać poczucie bezpieczeństwa, staje się dla bohaterki źródłem strachu. Smarzowski zagląda za fasadę tzw. „dobrych domów”, obnażając mechanizmy przemocy psychicznej i fizycznej, skrywanej za zamkniętymi drzwiami i społecznego milczenia. Wszystkie wątki mają swoje źródło w autentycznych doświadczeniach osób doświadczających przemocy domowej. Scenariusz powstał na podstawie historii gromadzonych przez Fundację Feminoteka, a pojawiający się w filmie gest dłoni zaciśniętej na kciuku stał się rozpoznawalnym symbolem krzywdy i niemego wołania o pomoc. „Dom dobry”​ wywołał silny oddźwięk społeczny – wiele kobiet odnalazło w historii Gośki własne doświadczenia. Po premierze liczba zgłoszeń do organizacji pomocowych wzrosła o ponad 200 procent, a „Dom dobry” zapoczątkował ogólnopolską debatę o przemocy domowej, realnie wpływając na świadomość i życie tysięcy osób. – Widzimy efekty filmu w postaci lawiny historii kobiet, które opisują swoje doświadczenia przemocy, ale także zdecydowany wzrost liczby zgłoszeń do Feminoteki z prośbą o pomoc – mówiła w rozmowie z ELLE Joanna Gzyra-Iskandar z Feminoteki. Dlaczego „Dom dobry” to film obowiązkowy? Opinie widzów Choć „Dom dobry” nie został doceniony na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i spotkał się z krytyką za brutalność i przesadę, nie można odmówić mu znaczenia społecznego. To film, który trudno oglądać bez emocji. Wiele scen ukazuje upokorzenia i cierpienie w sposób dosłowny, co dla części widzów było powodem rezygnacji z seansu w kinie. Mało tego, niektórzy pisali, że ... boją się obejrzeć produkcję Smarzowskiego nawet w domowym zaciszu: Produkcja to zdecydowanie seans niełatwy. Teraz jednak widzowie będą mogli w swoim tempie zapoznać się z treścią, przerwać seans, a potem do niego wrócić.
Po „Lalce” przyszła pora na „Noce i dnie”. Wiemy, kto zagra Barbarę i Bogumiła w serialu Netflixa
Netflix wkracza w świat „Nocy i dni” Marii Dąbrowskiej! Nadchodzi serial, który ma poruszyć widzów ponadczasową historią małżeństwa Niechciców. Już wiemy, kto wcieli się w kultowe role Barbary i Bogumiła.
W tym artykule: Netflix sięga po „Noce i dnie” Marii Dąbrowskiej Reżyserka Kamila Tarabura odkrywa nową twarz Barbary Niechcic Serial pokaże 30 lat skomplikowanej relacji małżeńskiej Nowa produkcja Netflixa jako hołd dla polskości i literatury Kto wcieli się w Barbarę i Bogumiła? Netflix sięga po „Noce i dnie” Marii Dąbrowskiej Netflix zapowiedział nowy serial na podstawie klasycznej powieści „Noce i dnie” autorstwa Marii Dąbrowskiej. Produkcja będzie adaptacją historii Barbary i Bogumiła Niechciców, małżeństwa żyjącego na przełomie XIX i XX wieku. Serial zapowiedziany został jako szczera i emocjonalna refleksja nad romantyczną miłością i codziennością związku. Akcja toczy się w czasie, gdy Polski nie było na mapie Europy. Główna bohaterka, Barbara Ostrzeńska, to zubożała szlachcianka, która z konieczności wychodzi za mąż za Bogumiła Niechcica – byłego powstańca i zarządcę ziemskiego. Ich trzydziestoletnie wspólne życie to pełna wzlotów i upadków opowieść o poszukiwaniu szczęścia i akceptacji. Za produkcję odpowiada Netflix, który już wcześniej odnosił sukcesy ekranizując klasyczne dzieła polskiej literatury, jak „Znachor”. Serial „Noce i dnie” będzie kolejnym krokiem w kierunku przybliżania epickich historii polskiej kultury współczesnej publiczności. Reżyserka Kamila Tarabura odkrywa nową twarz Barbary Niechcic Reżyserką nowej adaptacji jest Kamila Tarabura, znana z serialu „Absolutni debiutanci”. Tarabura podkreśla, że jej interpretacja dzieła Dąbrowskiej ma być głęboką analizą mitu romantycznej miłości oraz zderzenia oczekiwań z rzeczywistością. Główna bohaterka Barbara zmaga się z licznymi dylematami – od poświęcenia dla rodziny, przez rezygnację z własnych marzeń, aż po walkę o osobiste szczęście. Tarabura przyznaje, że serial będzie przede wszystkim portretem kobiety pełnej sprzeczności, ukazującym jej nieustanną walkę z codziennością i oczekiwaniami społecznymi. Dzięki współczesnej wrażliwości reżyserki widzowie mają zobaczyć Barbarę jako postać bardziej aktualną niż kiedykolwiek. Serial pokaże 30 lat skomplikowanej relacji małżeńskiej Fabuła produkcji koncentruje się na relacji między Barbarą i Bogumiłem Niechcicami, ukazując ich życie przez pryzmat czterech pór roku, co ma symbolizować etapy ich związku. Serial odda zarówno dramatyczne wydarzenia historyczne epoki, jak i codzienne zmagania dwojga ludzi próbujących stworzyć wspólną przyszłość. Barbara, romantyczka z głową pełną marzeń, i Bogumił, pragmatyczny gospodarz, tworzą duet pełen kontrastów. Ich odmienne podejście do życia i miłości ma odzwierciedlać uniwersalne konflikty znane wielu współczesnym parom. Nowa produkcja Netflixa jako hołd dla polskości i literatury Łukasz Kłuskiewicz, dyrektor programowy Netflixa w Europie Środkowo-Wschodniej, zaznacza, że serial będzie wizualnym i emocjonalnym hołdem dla polskości. Ma połączyć tradycję z nowoczesnością, trafiając do widzów w różnym wieku. – Polska kultura to skarbnica opowieści, które porywają nas od pokoleń. Nie inaczej jest z historią ukazaną w „Nocach i dniach” – wciąż nas urzeka, stając się ponadczasową refleksją nad zwykłymi ludzkimi dylematami. Dlatego chcemy w Netflixie na nowo opowiedzieć ją widzom, także kolejnym pokoleniom, poprzez talent i współczesną wrażliwość młodych twórczyń i twórców, którzy pracują przy tej produkcji – komentuje. – Po entuzjastycznym przyjęciu „Znachora” i ogromnym zainteresowaniu naszym nadchodzącym serialem na podstawie „Lalki” Bolesława Prusa, „Noce i dnie” to kolejna produkcja Netflixa, w której przenosimy na ekrany epickie dzieło polskiej kultury, pokazując, że to historie, które wciąż można odkrywać na nowo – dodaje Kłuskiewicz. Po „Znachorze” i „Lalce” czas na kolejną klasykę – „Noce i dnie” Netflix kontynuuje strategię ekranizacji polskich klasyków. Po sukcesie „Znachora” i zapowiedzi serialu na podstawie „Lalki” Bolesława Prusa, przyszła pora na dzieło Marii Dąbrowskiej. „Noce i dnie” to jedna z najważniejszych powieści polskiej literatury międzywojennej. Napisana przez autorkę pięciokrotnie nominowaną do Literackiej Nagrody Nobla, pozostaje symbolem literackiego dziedzictwa Polski. Jej ekranizacja przez Netflixa ma szansę odświeżyć znaczenie klasyki, pokazując ją w nowoczesnym i atrakcyjnym formacie dla dzisiejszych widzów. Produkcja serialu rusza już wkrótce. Szczegóły dotyczące obsady oraz daty premiery pozostają na razie nieujawnione. Kto wcieli się w Barbarę i Bogumiła? W nadchodzącej ekranizacji „Nocy i dni” na platformie Netflix zobaczymy dwójkę utalentowanych aktorów, którzy wcielą się w główne postacie Barbary i Bogumiła Niechciców. W roli Barbary wystąpi Jaśmina Polak, aktorka, która zyskała uznanie widzów dzięki rolom w takich produkcjach jak "Wzgórze psów" oraz "Fucking Bornholm". Polka, którą w 2014 roku nagrodzony Złotymi Lwami na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za rolę w "Hardkor Disco", od lat zaskakuje swoją wszechstronnością. Z kolei Bogumiła Niechcica zagra Tomasz Schuchardt, który staje się specjalistą od ról w ekranizacjach polskiej klasyki – wkrótce będzie można go również zobaczyć jako Stanisława Wokulskiego w produkcji Netfliksa opartej na "Lalce". Połączenie ich talentów w tej ponadczasowej historii miłości z pewnością przyciągnie uwagę widzów szukających zarówno głębi, jak i emocjonujących doznań w polskiej literaturze ekranizowanej na nowo.
Polskie kino pisze nowy rozdział. Epicka skala, skrywana miłość i emocje, które nie odpuszczają od pierwszej minuty
Polskie kino rzadko kiedy sięga po tak rozległą skalę, odwagę narracyjną i głęboko ludzkie emocje, jak w przypadku „Dzikiego”. Nowy film w reżyserii Macieja Kawulskiego to prawdziwa perła sezonu – opowieść, która od pierwszej minuty nie pozwala widzowi oderwać się od ekranu. Przenosimy się do XVII-wiecznych Karpat, gdzie na tle nieokiełznanej przyrody rozgrywają się historie o miłości, lojalności, przetrwaniu i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie.
Spis treści: Siła kobiet – nowa jakość w polskim kinie Emocje i humor – dwie strony tej samej monety Nowy rozdział w polskim kinie Siła kobiet – nowa jakość w polskim kinie Jedną z największych sił „Dzikiego” jest niezwykle wyrazista, kobieca bohaterka – Hanka. Wcielająca się w nią Zofia Jastrzębska podkreśla, że jej inspiracją była wyobraźnia dotycząca codzienności kobiety w Karpatach sprzed wieków: konieczność walki o przetrwanie, równość z mężczyznami nie tylko fizyczna, ale przede wszystkim mentalna, spryt i niezłomność. Hanka nie jest dodatkiem do męskich postaci – to liderka, która czerpie siłę zarówno z własnej odwagi, jak i z przynależności do grupy. „Bez bandy nie byłoby Hanki” – podkreśla aktorka, zwracając uwagę na kolektywny charakter tej historii. Centralnym punktem filmu jest banda wyrzutków, którzy stają się dla siebie rodziną. Każdy z bohaterów wnosi do tej wspólnoty coś niepowtarzalnego – są jak elementy układanki, które dopiero razem tworzą pełny obraz. W świecie, gdzie przetrwanie zależy od lojalności i wzajemnego wsparcia, poczucie bezpieczeństwa staje się najcenniejszą wartością. Bohaterowie dzielą się nie tylko codziennością, ale i traumami, które ich ukształtowały. To właśnie wspólne doświadczenia, zarówno te dramatyczne, jak i te pełne czułości, budują prawdziwą jedność. Emocje i humor – dwie strony tej samej monety „Dziki” nie jest opowieścią jednowymiarową. Choć losy bohaterów naznaczone są bólem, stratą i nieustanną walką, film nie stroni od humoru. Twórcy nie budują postaci wyłącznie na cierpieniu – ich człowieczeństwo wyraża się także w drobnych żartach, śmiechu, który pomaga przetrwać najcięższe chwile. Jak podkreślają aktorzy, humor nie jest tu celem samym w sobie, lecz narzędziem radzenia sobie z trudnymi emocjami, sposobem na zbudowanie autentycznej więzi między postaciami. Twórcy „Dzikiego” czerpali inspiracje z różnych źródeł: od mitologii i legend, przez literaturę, aż po osobiste doświadczenia. Co ciekawe, aktorzy stworzyli nawet własne perfumy postaci, które pomagały im wracać do roli po przerwach na planie. Zapach skóry, piżma, lasu i krwi – to wszystko budowało klimat epoki i pozwalało jeszcze głębiej wejść w świat filmu. Praca nad „Dzikim” była dla aktorów nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale i osobistą lekcją. Zofia Jastrzębska podkreśla, że nauczyła się ufać innym i czerpać siłę ze wspólnoty – zarówno jako Hanka, jak i jako aktorka. Dla Macieja Kosiackiego (który wciela się w rolę Rudego) największym wyzwaniem była fizyczność postaci, ale też odkrycie, że prawdziwa siła rodzi się ze współpracy. Sebastian Dela natomiast traktuje to doświadczenie jako niepowtarzalną przygodę, pełną nowych emocji i inspiracji. Nowy rozdział w polskim kinie „Dziki” to film, który śmiało można nazwać nowym rozdziałem w polskiej kinematografii. Epicka skala, wyraziste postaci, głębokie emocje i odważne sięganie po elementy folkloru oraz mitologii sprawiają, że jest to opowieść o uniwersalnej sile wspólnoty, miłości i przetrwania. To także dowód na to, że polskie kino potrafi opowiadać historie, które rezonują nie tylko lokalnie, ale i globalnie. Premiera „Dzikiego” już wkrótce w kinach – 1 stycznia 2026. Do zobaczenia również w kinach IMAX.
Intymność, która niesie cały film. Tomasz Włosok o pracy nad najgłośniejszym filmem sezonu: „Rozumieliśmy się na poziomie, z którym nie rozumiemy się z nikim innym”
Jeszcze zanim „Dziki” trafi na ekrany kin, już wzbudza emocje. To film, który nie tylko opowiada historię rozpiętą między naturą a cywilizacją, ale przede wszystkim buduje ją na wyjątkowej chemii i intymności między bohaterami. Tomasz Włosok i Angelika Włoch stworzyli duet, który – jak sami przyznają – rozumiał się na własnym, wyjątkowym i wypracowanym poziomie.
Spis treści: Tomasz Włosok o swojej roli w „Dzikim” Miłość na przekór światu Inspiracje i praca nad światem przedstawionym Lekcje wyniesione z planu Tomasz Włosok o swojej roli w „Dzikim” Dla Tomasza Włosoka praca nad „Dzikim” była czymś więcej niż kolejnym aktorskim wyzwaniem. To była rola, która wymagała nie tylko wejścia w psychikę bohatera, ale również oswojenia się z ciszą i złączenia z przyrodą. Aktor wspomina nietypowe przygotowania: niemal miesiąc spędzony w górach, hartowanie ciała i ducha, poranne kąpiele w lodowatej zamrażarce. To wszystko, by jak najpełniej oddać pierwotność i instynktowność swojego bohatera. Angelika Włoch, wcielająca się w postać Antoniny, również szukała inspiracji w naturze. Częste górskie wędrówki, obcowanie z przyrodą i czerpanie z obrazów XVII-wiecznych realiów pozwoliły jej stworzyć postać silną, a zarazem subtelną, zanurzoną w świecie, w którym granice pomiędzy instynktem a konwenansem są wyjątkowo płynne. Miłość na przekór światu Romans, który rozgrywa się na ekranie, nie jest klasycznym mezaliansem. To spotkanie dwóch światów: dzikości i cywilizacji, instynktu i rozsądku. Dla Angeliki Włoch konflikt między uczuciem a konwenansem stał się motorem napędowym jej bohaterki. Z kolei Tomasz Włosok podkreśla, że jego postać działała przede wszystkim instynktownie, nie wikłając się w dylematy kulturowe. Najciekawszy jednak jest sposób, w jaki budowano komunikację między bohaterami. Relacja opierała się nie tyle na słowach, co na języku ciała, intuicji i pragnieniach. To porozumienie przypominało więź pierwotną, pozbawioną słów, a jednak głęboką i prawdziwą. Długie próby i intensywna praca nad scenami pozawerbalnymi pozwoliły aktorom zbudować autentyczną intymność, która przenika cały film. Inspiracje i praca nad światem przedstawionym Twórcy „Dzikiego” czerpali inspiracje zarówno z kina, jak i z szeroko pojętej kultury. Wśród odniesień pojawia się m.in. „Braveheart”, który stał się dla nich punktem wyjścia do budowania klimatu i atmosfery filmu. Jednak, jak podkreśla Tomasz Włosok, równie ważne było poszukiwanie autentycznych, instynktownych reakcji – nie tych wyuczonych przez społeczeństwo, lecz tych, które wypływają z głębi człowieka. To właśnie odwracanie utartych schematów i szukanie nowych sposobów wyrażania emocji sprawiło, że film jest tak aktualny i uniwersalny. „Dziki” staje się opowieścią o nieustannym konflikcie między naturą a kulturą, o potrzebie akceptacji i szukaniu własnej drogi w świecie pełnym sprzeczności. Dla aktorów najbardziej pamiętne były sceny zderzenia dwóch światów: dzikiego z cywilizacją. Szczególnie spotkania na szczycie gór, gdzie natura spotyka się z cywilizacyjnymi rytuałami, stają się symbolicznym obrazem współczesności. To właśnie wtedy, gdy bohaterowie próbują znaleźć rozwiązanie, zderzają się z barierami, które sami sobie narzucili. Film pokazuje, że niezależnie od epoki, w której żyjemy, ludzie wciąż powtarzają te same schematy – pragną pokoju, ale jednocześnie budują mury, których nie potrafią pokonać. Tylko powrót do własnej natury i akceptacja siebie mogą przynieść prawdziwe pojednanie. Lekcje wyniesione z planu Praca nad „Dzikim” była dla aktorów nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale także lekcją życia. Angelika Włoch przyznaje, że od swojej bohaterki nauczyła się stoickiego podejścia do świata – determinacji, ale i umiejętności odpuszczania, zachowania dystansu i spokoju nawet w trudnych warunkach. Jej postać stała się spoiwem między dwoma światami, symbolem wytrwałości i równowagi. Tomasz Włosok, z kolei, odkrył w sobie nowe pokłady instynktowności i autentyczności. Praca nad filmem pozwoliła mu spojrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy – bliższej naturze, dalej od narzuconych przez społeczeństwo ról. „Dziki” to film, który zachwyca nie tylko obrazem i fabułą, ale przede wszystkim prawdziwą, namacalną intymnością między bohaterami. To opowieść o tym, jak bardzo potrzebujemy zrozumienia na poziomie, którego nie da się wyrazić słowami – i jak wielką siłę ma pierwotna, ludzka więź.
To się w Polsce jeszcze nie wydarzyło. Leszek Lichota zdradza kulisy pierwszej polskiej superprodukcji na ekranach IMAX, która zmienia zasady gry
Polskie kino historyczne wkracza w zupełnie nowy wymiar. „Dziki”, pierwsza rodzima superprodukcja stworzona z myślą o ekranach IMAX, w styczniu zadebiutuje w kinach i już teraz budzi ogromne emocje. To film, który nie tylko zachwyca rozmachem, ale również redefiniuje sposób opowiadania historii na wielkim ekranie. W centrum tej opowieści stoi Leszek Lichota, który wciela się w jedną z najważniejszych i najbardziej złożonych postaci w swoim dorobku.
Spis treści: Opowieść o naturze i cywilizacji Leszek Lichota zdradza kulisy powstawania superprodukcji Technologiczny przełom – IMAX i filmowanie w 65 mm Nowy rozdział w polskim kinie Opowieść o naturze i cywilizacji „Dziki” to film, który z jednej strony eksploruje pierwotną siłę natury, z drugiej zaś stawia pytania o miejsce człowieka w cywilizacji. Jeden z głównych bohaterów tej historii bohater, Maciej, grany przez Leszka Lichotę, jest postacią łączącą te dwa światy – z jednej strony nie zatracił ludzkiej intuicji i moralnego kręgosłupa, z drugiej doskonale odnajduje się w realiach cywilizowanego świata. To przewodnik i opiekun, który swoją mądrością i spokojem staje się kontrapunktem dla brutalności i chaosu otaczającego go świata. Leszek Lichota zdradza kulisy powstawania superprodukcji Praca nad „Dzikim” była dla całej ekipy wyjątkowym doświadczeniem. Leszek Lichota początkowo miał zagrać zupełnie inną postać, ale na kilka tygodni przed rozpoczęciem zdjęć otrzymał propozycję wcielenia się w główną rolę. Jak sam przyznaje, była to dla niego ogromna radość i wyzwanie, bo postać Macieja została napisana z niezwykłą głębią. Przygotowania do roli wymagały nie tylko aktorskiej precyzji, ale też fizycznej wytrzymałości. Akcja filmu rozgrywa się na przestrzeni 30 lat, co wymagało odtworzenia procesu starzenia się bohatera – tu kluczową rolę odegrały charakteryzacja i kostiumy. „Dziki” czerpie garściami z legend, mitów i słowiańskiego folkloru. Każda postać jest tu archetypem – Maciej to szlachetny, doświadczony przywódca, który stara się rozwiązywać konflikty dialogiem, wierząc, że przemoc nie prowadzi do niczego dobrego. Film wprowadza widza w zachwyt baśniową scenografią, kostiumami i charakteryzacją – wszystko tu jest jak z legendy, co w polskim kinie historycznym zdarza się niezwykle rzadko. Technologiczny przełom – IMAX i filmowanie w 65 mm To, co wyróżnia „Dzikiego” na tle innych produkcji, to wykorzystanie najnowszych technologii filmowych. Zdjęcia kręcono w formacie 65 mm, co pozwala na pokazanie epickich krajobrazów i detali w zupełnie nowy sposób. Praca na planie była ogromnym wyzwaniem – ekipa musiała wnosić ciężki sprzęt na górskie szczyty, zmagać się z kapryśną pogodą i dziką naturą. Jednak to właśnie ta bliskość z naturą stała się jednym z największych atutów filmu. W „Dzikim” natura nie jest tylko tłem – staje się jednym z bohaterów opowieści. Górskie plenery, nieprzewidywalna pogoda, rwące rzeki i tajemnicze jaskinie nadają filmowi autentyczności i wyjątkowego klimatu. Twórcy musieli nauczyć się zarządzać chaosem, wykorzystywać nieprzewidziane warunki na swoją korzyść i przekuwać trudności w atuty. „Dziki” to nie tylko widowisko na światowym poziomie. Film niesie ze sobą ważne przesłanie o sile jedności i potrzebie współpracy ponad podziałami. W czasach niepewności i zagrożenia bohaterowie muszą odrzucić wzajemne waśnie i zjednoczyć się, by przetrwać. To uniwersalna lekcja, która – mimo że zakorzeniona w historycznych realiach – pozostaje niezwykle aktualna także dziś. Jak podkreśla Leszek Lichota, siła tkwi w jedności, niezależnie od pochodzenia czy statusu społecznego. Nowy rozdział w polskim kinie Premiera „Dzikiego” to moment przełomowy dla polskiej kinematografii. Po raz pierwszy widzowie mogą zobaczyć rodzimą produkcję w tak imponującym formacie, zrealizowaną z rozmachem i dbałością o każdy detal. To film, który udowadnia, że polskie kino potrafi inspirować, zachwycać i wyznaczać nowe standardy. „Dziki” to nie tylko historia o przeszłości – to opowieść o nas samych, o naszych korzeniach i odwiecznej walce między naturą a cywilizacją. To film, który warto zobaczyć na największym możliwym ekranie – dla piękna obrazu, siły emocji i uniwersalnego przesłania.
Mads Mikkelsen zachwycony polskim arcydziełem filmowym. To według duńskiego aktora jedna z "najlepszych produkcji wszech czasów"
Światowej sławy aktor Mads Mikkelsen zdradził listę swoich czterech ulubionych filmów. Ku zaskoczeniu fanów, wśród nich znalazła się polska produkcja w reżyserii Kieślowskiego.
W tym artykule: Mads Mikkelsen kończy 60 lat i wraca do filmowych inspiracji Aktor wskazuje 4 najlepsze filmy wszech czasów Polski „Dekalog” zaskakuje fanów w zestawieniu Mikkelsena Mads Mikkelsen kończy 60 lat i wraca do filmowych inspiracji 22 listopada Mads Mikkelsen obchodził swoje 60. urodziny. Z tej okazji portal Letterboxd przypomniał rozmowę z duńskim aktorem, w której ujawnia on cztery swoje ulubione filmy wszech czasów. Mikkelsen, znany m.in. z ról w „Casino Royale”, „Hannibalu”, „Na rauszu” czy „Doktor Strange”, zdecydował się podzielić swoją osobistą listą filmowych perełek. Aktor nie ukrywał, że wybór był trudny. „Wiesz, że to pytanie jest brutalne, prawda?” – powiedział na początku nagrania, które stało się viralem wśród miłośników kina. Dla Mikkelsena, który w swojej karierze zetknął się z najwybitniejszymi twórcami światowego kina, wskazanie zaledwie czterech tytułów było ogromnym wyzwaniem. Aktor wskazuje 4 najlepsze filmy wszech czasów W swoim zestawieniu Mads Mikkelsen postawił na klasyki światowego kina, ale również zaskoczył wyborem, którego nikt się nie spodziewał. Pierwszym filmem na liście był kultowy „Taksówkarz” z 1976 roku, w reżyserii Martina Scorsese i z Robertem De Niro w roli głównej. Dzieło to od lat uchodzi za jeden z najważniejszych filmów w historii kina i nie dziwi, że znalazło się w zestawieniu aktora. Kolejnym tytułem, który wymienił Mikkelsen, był „Dekalog” Krzysztofa Kieślowskiego – dziesięcioczęściowy cykl filmowy, który stał się ikoną polskiej kinematografii. To właśnie ten wybór wzbudził szczególne zainteresowanie widzów i fanów aktora z całego świata. Trzecim filmem była ponadczasowa „Deszczowa piosenka” z 1952 roku, a listę zamknęła „Księga dżungli”. Ten ostatni wybór zaskoczył wielu komentujących, którzy nie spodziewali się zobaczyć takiego tytułu wśród ulubionych filmów Madsa Mikkelsena. Polski „Dekalog” zaskakuje fanów w zestawieniu Mikkelsena Obecność „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego wśród czterech najlepszych filmów wszech czasów według Madsa Mikkelsena to duże wyróżnienie dla polskiego kina. Cykl dziesięciu filmów psychologicznych z 1988 roku od lat uznawany jest za jedno z najwybitniejszych osiągnięć polskiej sztuki filmowej. Wybór tego tytułu przez duńskiego aktora świadczy o jego głębokim uznaniu dla dorobku Kieślowskiego. W komentarzach pod nagraniem na Letterboxd widzowie z różnych zakątków świata nie kryli zaskoczenia i uznania. Wielu z nich przyznało, że nie spodziewało się, że Mikkelsen sięgnie po tak refleksyjny i wymagający tytuł, jakim jest „Dekalog”.
Polski film z prestiżową nagrodą za oceanem. Czy poznaliśmy właśnie nowego kandydata do Oscara?
„Ludzie i rzeczy” Damiana Kosowskiego wrócił z Los Angeles z nagrodą Best International i otworzył sobie drogę do Oscarów. To pierwszy tak prestiżowy sukces dla polskiego filmu krótkometrażowego na LA Shorts.
W tym artykule: Reżyser Damian Kosowski zachwyca świat filmem „Ludzie i rzeczy” Polski film z szansą na Oscara po zwycięstwie w Los Angeles „Ludzie i rzeczy” jako jedyny polski film na Sundance 2025 O czym opowiada poruszający film „Ludzie i rzeczy”? Reżyser Damian Kosowski zachwyca świat filmem „Ludzie i rzeczy” Film krótkometrażowy „Ludzie i rzeczy” to dzieło Damiana Kosowskiego – reżysera i scenarzysty, który w przeszłości zrealizował już 13 filmów krótkometrażowych. Obraz powstał w Studiu Munka SFP w ramach programu „Trzydzieści Minut” i był koprodukowany przez Studio Filmowe Indeks oraz Podkarpacki Fundusz Filmowy. Damian Kosowski jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi oraz Szkoły Filmowej w Łodzi. Jego wcześniejsze filmy – „Zanim zasnę” i „Stwór” – zdobywały nagrody na prestiżowych festiwalach filmowych, m.in. Camerimage oraz Nowe Horyzonty. „Ludzie i rzeczy” to jednak jego największy sukces – film zyskał międzynarodowe uznanie i otworzył przed twórcą drzwi do Hollywood. Polski film z szansą na Oscara po zwycięstwie w Los Angeles Film „Ludzie i rzeczy” zdobył nagrodę Best International na 29. edycji LA Shorts International Film Festival – jednym z najstarszych i najbardziej prestiżowych festiwali filmów krótkometrażowych w Stanach Zjednoczonych. Festiwal ten jest akredytowany przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej, co oznacza, że wygrana daje produkcji kwalifikację do oscarowej longlisty. To wyróżnienie daje „Ludziom i rzeczom” realną szansę na ubieganie się o nominację do Oscara w kategorii Best Live Action Short. Warto podkreślić, że aż 69 filmów nagrodzonych na LA Shorts zostało w przeszłości nominowanych do Oscara, a 18 z nich zdobyło statuetkę. „Ludzie i rzeczy” jako jedyny polski film na Sundance 2025 „Ludzie i rzeczy” to także jedyny polski film zakwalifikowany do Międzynarodowego Konkursu Filmów Krótkometrażowych Festiwalu Sundance 2025. To pierwsza fabularna produkcja Studia Munka SFP, która trafiła na ten kultowy festiwal. Sundance Film Festival, organizowany od 1978 roku w stanie Utah, to jeden z najważniejszych festiwali kina niezależnego na świecie. Selekcjonerzy przyjmują kilkanaście tysięcy zgłoszeń, a do międzynarodowego konkursu krótkometrażowego trafia zaledwie 12 filmów – wśród nich znalazł się film Damiana Kosowskiego. O czym opowiada poruszający film „Ludzie i rzeczy”? Akcja filmu rozgrywa się w 2028 roku, w powojennej Ukrainie. Główna bohaterka, 34-letnia Olena (Oksana Cherkashyna), przyjeżdża z 8-letnią córką Kirą (Kira Makidon) i partnerem Tymurem (Stanislav Voitsekhovskyi) do Centrum Kultury i Sportu na wschodzie Ukrainy. Miejsce to zostało przekształcone w punkt ekshumacyjny, nadzorowany przez polską antropolożkę, doktor Ewę (Grażyna Misiorowska). Olena przyjeżdża po odbiór wyników badań DNA, które potwierdzają, że odnalezione szczątki należą do jej zaginionego męża. To wydarzenie uruchamia w niej falę trudnych emocji i zmusza ją do wyboru między przeszłością a teraźniejszością. Film przedstawia głęboko poruszający obraz traumy i niepewności, z jaką mierzą się ofiary wojny.