Sprawą tego tajemniczego zaginięcia żyła cała Polska. Teraz historia Krzysztofa Dymińskiego trafi na ekrany, by nieść ważne przesłanie
Krzysztof Dymiński zaginął 27 maja 2023, a trop urwał się na Moście Gdańskim w Warszawie. Teraz historia jego rodziny i poszukiwań prowadzonych przez ojca wraca w dokumencie „Bez końca” Michała Marczaka. Film otworzy Millennium Docs Against Gravity.
To jedna z tych historii, o których trudno przestać myśleć. 27 maja 2023 roku Krzysztof Dymiński wyszedł z domu i zniknął. Ostatni znany trop prowadził na Most Gdański w Warszawie, nad Wisłę – to miejsce dla jego rodziny stało się granicą między dawnym życiem a codziennością bez odpowiedzi. O tej ciszy, oczekiwaniu i uporczywej nadziei opowiada dokument „Bez końca” Michała Marczaka, który 7 maja otworzy Millennium Docs Against Gravity. Historia zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego poruszyła całą Polskę Gdy media nagłośniły sprawę zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego, trudno było jej nie śledzić. W mediach społecznościowych natychmiast rozpoczęła się szeroko zakrojona akcja, a internauci angażowali się w poszukiwania nastolatka. W Warszawie i całej Polsce pojawiły się plakaty, a rodzice nastolatka co rusz otrzymywali kolejne informacje o potencjalnym miejscu przebywania syna. Pomóc chciał niemal każdy. Niestety, w ciągu trzech kolejnych lat w sprawie nie pojawił się znaczący przełom, a Agnieszka i Daniel Dymińscy wciąż zadają sobie najważniejsze pytanie. To, co ważne, to jednak fakt, że rozpacz i niewiadomą sukcesywnie przekuwają w działanie: pomagają innym rodzinom poszukującym swoich bliskich, nagłaśniają temat zaginięć w mediach, a teraz stworzyli film dokumentalny. W sprawie zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego na wyobraźnię działa pewien moment graniczny: poranek w Warszawie i sylwetka chłopaka uchwycona przez kamerę na moście nad Wisłą. Potem obraz już niczego nie dopowiada. Nie wiadomo, czy Krzysztof skoczył do rzeki, czy zszedł z Mostu Gdańskiego i zniknął w mieście. Dla rodziny oznacza to życie w napięciu, które nie ma klasycznego finału ani nawet bezpiecznego „pomiędzy” – jest tylko codzienność, gdzie nadzieja i lęk potrafią istnieć obok siebie. W tle pozostaje także brutalna „papierologia” codzienności. Rodzina Dymińskich otrzymała wezwanie na komisję wojskową – formalny sygnał, że jeśli Krzysztof żyje, jest już pełnoletni. Ten rodzaj korespondencji, w sytuacji osoby zaginionej, dokłada kolejny ciężar: przypomina, że nawet bez odpowiedzi świat potrafi działać tak, jakby wszystko dało się łatwo domknąć w rubrykach. A przecież ta historia opowiada dokładnie o tym, że nie wszystko da się zamknąć. View oEmbed on the source website Dokument „Bez końca” nie daje łatwych odpowiedzi, ale ma istotne przesłanie Dokument „Bez końca” koncentruje się właśnie na tej codzienności: na tym, co dzieje się z domem, kiedy nagle brakuje jednego głosu przy stole. Zamiast układać historię w wygodny dla widza porządek – z archiwami, albumami i serią rozmów do kamery – film ma być opowieścią prowadzoną inaczej, bliżej obserwacji niż reporterskiej rekonstrukcji. Wobec braku przełomu w śledztwie Daniel Dymiński nie ogranicza się do czekania: poszukiwania przesuwają się w stronę Wisły. Ojciec spędza na niej długie godziny, a skala zaangażowania staje się osobnym, przejmującym rozdziałem: w relacjach pojawia się informacja o budowie łodzi wyposażonej w kamery i drony, by samodzielnie badać rzekę. To właśnie nad Wisłą doszło do przypadkowego spotkania Daniela Dymińskiego z Michałem Marczakiem – i od tego momentu poszukiwania zyskały jeszcze jeden wymiar: filmowy zapis. W tej opowieści jest coś głęboko współczesnego, ale dalekiego od sensacji: samotna praca, techniczne rozwiązania budowane z potrzeby serca, a do tego ciężar opinii z zewnątrz. Wątek hejtu wobec rodziny pojawia się jako jeden z najbardziej bolesnych elementów tej historii – tym bardziej że dotyka ludzi funkcjonujących w sytuacji granicznej. Dokument „Bez końca” miał premierę na Sundance Film Festival pod koniec stycznia, a jego droga prowadzi teraz do Polski. 7 maja film otworzy Millennium Docs Against Gravity. Tegoroczna, 23. edycja MDAG potrwa od 8 do 17 maja w kinach w Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Bydgoszczy i Łodzi, a następnie od 19 maja do 1 czerwca będzie dostępna online. W tym kalendarzu „Bez końca” staje się punktem do rozmowy, do której widownia przychodzi z własnymi lękami i pytaniami o bezpieczeństwo młodych ludzi.
Zdjęcia kręcono na wysokości 5 tysięcy metrów n.p.m. Ten poruszający polski film w końcu jest dostępny na Netflixie
To jedna z tych historii, które nie potrzebują fikcji, żeby trzymać w napięciu. „Broad Peak” to film oparty na prawdziwej wyprawie w najwyższe góry świata — kręcony w ekstremalnych warunkach, na wysokościach, gdzie powietrze staje się luksusem.
Wspinaczka to jeden z tych sportów, których właściwie nie da się opowiedzieć do końca słowami. Bo jak opisać coś, co zaczyna się tam, gdzie kończy się komfort, a czasem także bezpieczeństwo i zdrowie? Góry nie są przyjaznym miejscem dla człowieka - nigdy nie były. A jednak od lat coś nieustannie pcha ludzi coraz wyżej, w przestrzeń, w której powietrze staje się rzadkie, a każda decyzja ma swoją cenę. Szczególnie mocno w tej historii wybrzmiewa polski himalaizm. To nazwiska, które są już częścią nie tylko sportu, ale też kultury i zbiorowej pamięci: Jerzy Kukuczka, Wanda Rutkiewicz, Krzysztof Wielicki, Adam Bielecki czy Maciej Berbeka i wielu wielu innych. Każde z nich dopisało do tej opowieści własny rozdział - często spektakularny, czasem tragiczny, zawsze skrajnie wymagający. Bo góry nie wybaczają błędów. Nie negocjują. Nie robią wyjątków. A mimo to wciąż fascynują - i wciąż przyciągają tych, którzy szukają w nich czegoś więcej niż tylko zdobycia szczytu. „Broad Peak” wraca do tej historii i pokazuje ją bez uproszczeń - jako opowieść o granicy, która nie zawsze jest linią na mapie, ale bardzo często przebiega w człowieku. „Broad Peak” dostępny na Netflix Akcja filmu prowadzi nas ze spokojnego ciepłego domu w sam środek Karakorum, na jeden z najbardziej wymagających szczytów świata - Broad Peak. To jeden z najwyższych szczytów świata, położony w paśmie Karakorum na granicy Pakistanu i Chin, w pobliżu słynnego K2. Jego wysokość wynosi dokładnie 8051 metrów nad poziomem morza, co czyni go dwunastym najwyższym ośmiotysięcznikiem na Ziemi. Trudność zdobycia tego szczytu wynika przede wszystkim z ekstremalnych warunków pogodowych, ogromnej wysokości i długiego, wyczerpującego podejścia, gdzie organizm człowieka funkcjonuje na granicy możliwości. To nie jest kino górskie w klasycznym, widowiskowym sensie. Tu góry nie są dekoracją. One są przeciwnikiem, próbą, granicą. Twórcy pokazują wspinaczkę na wysokości ponad 8000 metrów jako coś, co nie ma w sobie nic z romantycznej przygody. Jest za to zmęczenie, zimno, brak tlenu i decyzje, które podejmuje się w stanie, w którym ciało i umysł zaczynają działać inaczej. View oEmbed on the source website „Broad Peak” - historia, która wydarzyła się naprawdę. Film opowiada losy Macieja Berbeki, w którego wciela się Ireneusz Czop. To historia człowieka, który wraca w góry po latach, by dokończyć coś, co kiedyś pozostało niezamknięte. Obok niego pojawia się m.in. Piotr Głowacki, a sama opowieść skupia się nie tylko na samej wspinaczce, ale też na psychologicznej stronie decyzji, które w górach mają zupełnie inną wagę niż w codziennym życiu. To film o ambicji, ale też o konsekwencjach. O marzeniach, które nie zawsze kończą się w sposób, jaki sobie wyobrażamy. Maciej Berbeka był jednym z najwybitniejszych polskich himalaistów, członkiem legendarnego pokolenia zdobywców ośmiotysięczników, którzy tworzyli historię światowego himalaizmu. W latach 80. i 90. uczestniczył w wielu wyprawach w najwyższe góry świata, w tym w Karakorum i Himalaje, zapisując się w historii m.in. dzięki pierwszemu zimowemu wejściu na czterotysięcznik Rocky Peak oraz działalności w Polskim Himalaizmie Zimowym. Najbardziej znany jest z wyprawy na Broad Peak, gdzie w 1988 roku wszedł na tzw. „Rocky Summit”, błędnie uznany przez lata za główny wierzchołek, a prawdziwy szczyt zdobył dopiero 25 lat później (w 2013 roku) razem z Adamem Bieleckim, Tomaszem Kowalskim i Arturem Małkiem. Zaginął razem z Tomaszem Kowalskim podczas zejścia po zdobyciu Broad Peak - ciał wspinaczy nigdy nie odnaleziono. Maciej Berbeka miał 59 lat. Jego historia stała się jednym z najbardziej symbolicznych i poruszających rozdziałów polskiego himalaizmu. Ekstremalne warunki, realne emocje Jednym z najbardziej imponujących elementów produkcji jest fakt, że zdjęcia realizowano w warunkach zbliżonych do tych, które pokazuje film - częściowo na wysokościach sięgających 5 tysięcy metrów n.p.m. To nie jest tylko ciekawostka produkcyjna. To coś, co czuć w każdym kadrze. Powietrze wydaje się rzadsze, ruch bohaterów bardziej zmęczony, a cisza w górach ma zupełnie inną wagę niż cisza filmowa. „Broad Peak” nie buduje napięcia przez dramatyzowanie. On raczej je wycisza. Pozwala historii wybrzmieć bez zbędnych fajerwerków. To kino, które bardziej obserwuje niż tłumaczy. I właśnie dlatego zostaje w głowie na dłużej. Nie ma tu łatwych odpowiedzi. Nie ma prostych ocen. Jest za to historia, która - nawet jeśli znana z faktów - wciąż potrafi poruszyć. Dlaczego warto go obejrzeć dziś? Wśród głośnych premier i szybkich produkcji Netflixa „Broad Peak” wyróżnia się czymś, czego coraz częściej brakuje - spokojem opowiadania historii i ciężarem emocji, które nie są podane wprost. To film, który przypomina, że niektóre granice nie są tylko geograficzne. I że czasem najtrudniejsze wyprawy odbywają się nie w górach, ale w człowieku. I może właśnie dlatego warto dać mu szansę teraz - w ciszy, bez rozpraszaczy, najlepiej do końca.
Ten zapomniany polski film 20 lat temu był nominowany do Oscara. „Jest aż do bólu prawdziwy”
„Z odzysku” Sławomira Fabickiego to jeden z tych polskich filmów, które mocniej wybrzmiały za granicą niż w rodzimej pamięci widzów.
W czasach, gdy o filmowych premierach zapominamy szybciej niż o sezonowych trendach, warto na chwilę zatrzymać się przy tytule, który miał w sobie ambicję i autentyczność - „Z odzysku” Sławomira Fabickiego. To historia osadzona na Śląsku: w przestrzeni surowej, nieprzyjaznej, gdzie młodość ściera się z brakiem perspektyw i codzienną walką o przetrwanie. Film błyszczał za granicą, a w Polsce przeszedł niemal niezauważony „Z odzysku” to przypadek rzadki i intrygujący: film, który został doceniony poza granicami kraju, w Polsce nie wywołał porównywalnej fali zainteresowania. Wśród międzynarodowych wyróżnień znalazła się Nagroda Jury Ekumenicznego na Festiwalu w Cannes, a także nagrody indywidualne z festiwalu w Salonikach dla Sławomira Fabickiego i odtwórcy głównej roli, Antoniego Pawlickiego. Ten zestaw mówi wiele o sile filmu: raz o talencie reżysera, raz o wyrazistości aktora, ale przede wszystkim o emocjach, które zostają z widzem na długo. W 2006 roku „Z odzysku” było oficjalnym polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Choć nominacji ostatecznie nie było, sam wybór podkreśla, że dostrzeżono w tej historii uniwersalny potencjał – opowieść o codzienności, trudnych wyborach i cenie, jaką płaci się za próbę wyrwania z miejsca, które nie daje żadnych obietnic. Śląsk bez retuszu i miłość, która wymaga odwagi - fabuła filmu „Z odzysku” W centrum historii jest 19-letni Wojtek (Antoni Pawlicki), chłopak z ubogiej śląskiej dzielnicy, gdzie nie ma prostych dróg do „lepszego życia”. Uczucie nie jest tu ozdobą, lecz motorem decyzji: Wojtek zakochuje się w starszej Ukraince Katii (Natalia Wdowina), która nielegalnie przebywa w Polsce z dzieckiem. Jego cel jest konkretny i zaskakująco dojrzały: za wszelką cenę pomóc jej zdobyć legalny pobyt. View oEmbed on the source website To właśnie ta determinacja uruchamia lawinę zdarzeń, w których praca przestaje być tylko pracą, a pieniądze nabierają znaczenia większego niż codzienny komfort. Wojtek podejmuje różne zajęcia – początkowo pracuje w fabryce, ale szybko okazuje się, że to za mało. Wtedy pojawia się pokusa „szybszej drogi”: nielegalne walki bokserskie i ściąganie długów. Chłopak, trenujący w lokalnym klubie bokserskim, wchodzi w świat przemocy i bezprawia, z którego coraz trudniej się wycofać. Tłem tej opowieści jest postindustrialny Śląsk – upadłe kopalnie i biedne dzielnice tworzą krajobraz równie surowy jak wybory, które musi podjąć bohater. Debiut Fabickiego, który dziś można obejrzeć za darmo Za kamerą stanął Sławomir Fabicki, absolwent Wydziału Reżyserii łódzkiej Szkoły Filmowej. W jego biografii warto odnotować wcześniejszy sukces: w 2001 roku był nominowany do Oscara w kategorii krótkometrażowego filmu aktorskiego. „Z odzysku” pokazuje debiutanta, który z wyczuciem rytmu i odwagą opowiada o Polsce bez upiększeń, ale też bez łatwych etykiet. Obsada dopełnia ten świat wyrazistymi, rozpoznawalnymi twarzami. Obok Antoniego Pawlickiego i Natalii Wdowiny pojawiają się m.in. Jacek Braciak, Jowita Budnik, Wojciech Zieliński, Jerzy Trela, Dorota Pomykała, Andrzej Mastalerz i Eryk Lubos. Scenariusz powstał we współpracy Fabickiego z Denijalem Hasanoviciem oraz Markiem Pruchniewskim. Dziś najprostszy powód, by nadrobić ten film, jest konkretny: „Z odzysku” dostępne jest w TVP VOD i można je obejrzeć bez opłat. Dla wielu widzów to może być spotkanie z kinem, które nie udaje luksusu, ale oferuje to, co w kulturze bywa najcenniejsze: uczciwą intensywność i pamięć o emocjach, które nie starzeją się tak szybko jak nagłówki.
Ten polski film wojenny wywołuje ciarki na skórze. W obsadzie plejada gwiazd: Lichota, Dorociński, Topa, Głowacki, Simlat i Schuchardt
Na Netfliksie można znaleźć polski film, który mimo upływu lat wciąż robi ogromne wrażenie. „Karbala” to oparta na prawdziwych wydarzeniach historia o odwadze, strachu i granicach ludzkiej wytrzymałości. W obsadzie pojawiają się znakomici aktorzy, a widzowie do dziś podkreślają jedno - ten seans trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty.
Nie wszystkie wojenne produkcje potrzebują wielkich słów i patosu, by poruszyć widza. Czasem najmocniej działają te historie, które pokazują chaos, zmęczenie i zwyczajnych ludzi wrzuconych w niezwykłe okoliczności. Taka właśnie jest „Karbala” - film, do którego warto wrócić, zwłaszcza jeśli cenicie kino inspirowane faktami. Produkcja trafiła do kin w 2015 roku, ale dziś przeżywa drugie życie dzięki platformie Netflix. I trudno się dziwić, bo to jeden z tych tytułów, które ogląda się z rosnącym napięciem, a po napisach jeszcze długo układa w głowie. Polski flm wojenny „Karbala” - o czym jest? Film opowiada o prawdziwych wydarzeniach z 2004 roku, kiedy polscy i bułgarscy żołnierze bronili budynku City Hall w irackiej Karbali podczas jednych z najcięższych walk misji stabilizacyjnej. To historia oddziału, który przez kilka dni musiał odpierać ataki znacznie liczniejszego przeciwnika. Twórcy skupiają się nie tylko na samej walce, ale też na emocjach żołnierzy. Jest strach, adrenalina, odpowiedzialność za innych i świadomość, że każda decyzja może kosztować ludzkie życie. Dzięki temu „Karbala” nie jest wyłącznie filmem akcji, ale również opowieścią o psychicznej cenie wojny. View oEmbed on the source website Mocna obsada i wiarygodność Jednym z największych atutów filmu jest obsada. Na ekranie pojawiają się m.in. Marcin Dorociński, Bartłomiej Topa, Piotr Głowacki, Michał Żurawski, Jan Wieczorkowski, Tomasz Schuchardt i Michał Czernecki. To aktorzy, którzy potrafią zagrać oszczędnie, bez przesady, a właśnie taki ton był tu potrzebny. „Karbala” wypada wiarygodnie również od strony realizacyjnej. Zdjęcia, efekty specjalne, scenografia i dźwięk budują napięcie, ale nie przytłaczają historii. Zamiast widowiskowości za wszelką cenę dostajemy poczucie uczestniczenia w czymś realnym. Widzowie wciąż są pod wrażeniem Na Filmweb film ma ocenę 6,7, a wśród opinii widzów pojawia się wiele bardzo mocnych głosów. Jedna z osób napisała: „Tak się wciągnęłam, że nie wiem kiedy zleciały mi dwie godziny. Nie znalazłam w nim błędów: świetne efekty, muzyka... Nie zawiedzie Was.” Inny widz podsumował film słowami: „Bardzo sprawny realizacyjnie, a do tego bardzo autentyczny, mało patetyczny i miejscami naprawdę poruszający. Kręćmy więcej takiego kina!” Pojawiają się też krótsze, ale wymowne komentarze: „Trzyma poziom od początku do końca, zrobił na mnie duże wrażenie.” I trudno się z tym nie zgodzić. Dlaczego warto włączyć? „Karbala” to film, który przypomina, że polskie kino potrafi opowiadać o wojnie nowocześnie, mocno i bez zbędnych uproszczeń. Jeśli lubicie produkcje w stylu „Snajpera”, „Helikoptera w ogniu” czy seriale o żołnierzach postawionych w granicznych sytuacjach, ten tytuł może was pozytywnie zaskoczyć. To seans, który wywołuje ciarki na skórze nie dlatego, że epatuje brutalnością. Ciarki pojawiają się wtedy, gdy uświadamiamy sobie, że ta historia wydarzyła się naprawdę. A takich filmów nie zapomina się szybko.
Był polskim kandydatem do Oscara, a teraz trafił do streamingu. Głośny film Agnieszki Holland nikogo nie pozostawi obojętnym
Po premierze kinowej jesienią 2025 i etapie wypożyczalni, „Franz Kafka” trafił w końcu do streamingu. Gdzie go obejrzeć?
Dramat biograficzny „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland trafił w końcu do streamingu. To tytuł, który ma za sobą kinową premierę w Polsce pod koniec października 2025 roku i miano filmu na miarę Oscara. W roli głównej występuje Idan Weiss, a film – zanim trafił do streamingu – zdążył wywołać w kraju żywą dyskusję i zebrać wyjątkowo mocne reakcje krytyków. Agnieszka Holland portretuje Kafkę poza schematem W interpretacji Agnieszki Holland Franz Kafka nie jest pomnikową postacią ani literacką ikoną zamkniętą w szkolnym kanonie. To człowiek kruchy, wycofany, boleśnie świadomy siebie, a jednocześnie uwikłany w oczekiwania bliskich, społeczne role i własne lęki. Codzienność – z jej obowiązkami, rytuałami i powtarzalnością – nieustannie miesza się tu z tym, co wewnętrzne, intuicyjne i trudne do uchwycenia. Z każdą kolejną sceną granica między realnością a wyobraźnią staje się coraz bardziej płynna. Najmocniej we „Franzu Kafce” wybrzmiewają motywy samotności, alienacji i wewnętrznego rozdarcia. Nie są jedynie tłem dla opowieści – stanowią jej puls i rytm. „Franz Kafka” konsekwentnie zaciera kontury świata przedstawionego, przez co widz wchodzi w przestrzeń, gdzie codzienność nie koi, a wyobraźnia nie daje schronienia, lecz staje się kolejnym źródłem napięcia. View oEmbed on the source website Holland wybiera język kina, który nie prowadzi widza za rękę. Zamiast uporządkowanej chronologii dostajemy emocje, napięcia i wszechobecne poczucie obcości – tak bliskie kafkowskiemu doświadczeniu świata. Film, choć zakorzeniony w realiach początku XX wieku, nie przypomina historycznej pocztówki. Zamiast dekoracyjnej stylizacji epoki pojawia się tu starannie zbudowany pejzaż znaczeń: momentami groteskowy, momentami niepokojący, ale przez cały czas uderzająco prawdziwy na poziomie emocji. Oscarowy szyld był, nominacji nie było, ale emocje zostały Film został ogłoszony polskim kandydatem do Oscara 2026 w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego 15 września 2025 roku. Wybór wskazała Komisja Oscarowa pod przewodnictwem Ewy Puszczyńskiej, co natychmiast podbiło rangę tytułu i przyspieszyło zainteresowanie widzów oraz branży. Ostatecznie Akademia nie wyróżniła produkcji – podczas 98. ceremonii, która odbyła się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego, nie pojawiła się wśród docenionych. To jednak nie unieważnia tego, co film uruchomił w Polsce: wrażenia, że Holland sięgnęła po formę bardziej odważną i gęstą, niż sugeruje etykieta „biografia”. Recenzje podkreślały intensywność, eksperymentalny rys i to, że twórcy nie próbują wygładzać Kafki ani uczynić go wyłącznie pomnikiem. W efekcie bardziej wybrzmiewa człowiek – kruchy, nerwowy, nieprzystosowany – a dopiero potem legenda literatury. Cztery nagrody w Gdyni i silna obsada: kto stoi za „Franzem Kafką”? Na jubileuszowym, 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni film zdobył cztery statuetki: Srebrne Lwy (II nagrodę), nagrodę dla Idana Weissa za najlepszą pierwszoplanową rolę męską, nagrodę dla Tomasza Naumiuka za najlepsze zdjęcia oraz nagrodę dla Gabrieli Polakovej za najlepszą charakteryzację. Ten zestaw wyróżnień precyzyjnie opisuje, gdzie „Franz Kafka” uderza najmocniej: w aktorstwie, w obrazie i w dopracowanym detalu, który buduje wiarygodność epoki, a jednocześnie nie odbiera historii współczesnego rezonansu. W obsadzie, obok Weissa, znaleźli się m.in. Peter Kurth, Jenovéfa Boková i Ivan Trojan, a także Carol Schuler, Gesa Shermuly, Sebastian Schwarz, Sandra Korzeniak i Katharina Stark. Scenariusz napisał Marek Epstein, współpracujący wcześniej z reżyserką. Dla widzów, którzy lubią kino biograficzne z ambicją artystyczną, pojawienie się tego filmu w streamingu jest po prostu zaproszeniem, by nadrobić jeden z najgłośniejszych polskich tytułów ostatnich lat. Gdzie obejrzeć film „Franz Kafka” online? Dla widzów najważniejsza wiadomość jest prosta: Od 25 kwietnia 2026 dramat biograficzny „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland jest dostępny w abonamencie CANAL+ online w ramach subskrypcji, bez dodatkowych opłat. To dobra okazja, by sięgnąć po kino bardziej wymagające, ale też wyjątkowo satysfakcjonujące – takie, które nie daje łatwych odpowiedzi, za to zostaje w głowie na długo po seansie.
Polacy nie pójdą dziś szybko spać. Polsat pokaże jeden z najmocniejszych filmów z Bogusławem Lindą w roli głównej
Dziś wieczorem Polsat pokaże „Psy 3. W imię zasad” - surowy i bezkompromisowy film Władysława Pasikowskiego o starzeniu się, dawnych grzechach i przeszłości, która prędzej czy później zawsze wraca po swoje. W roli głównej charyzmatyczny Bogusław Linda.
„Psy” i „Psy 2. Ostatnia krew” to filmy, które na trwałe weszły do historii polskiego kina lat 90. Władysław Pasikowski stworzył wtedy opowieść, która była czymś więcej niż tylko sensacyjnym kinem - stała się zapisem transformacji, brutalnej rzeczywistości i rozczarowań tamtego czasu. To właśnie z tych filmów pochodzą cytaty, które weszły do codziennego języka i do dziś funkcjonują w popkulturze. Kultowe „Nie chce mi się z tobą gadać” czy „W imię zasad” stały się nie tylko dialogami filmowymi, ale wręcz skrótem myślowym dla całej epoki i stylu narracji Pasikowskiego. Ogromną rolę odegrał też Bogusław Linda jako Franz Maurer - postać chłodna, ironiczna, a jednocześnie niezwykle wyrazista, która ugruntowała jego status jednej z ikon polskiego kina. To właśnie dzięki takim rolom „Psy” do dziś mają status filmu kultowego, do którego wraca się nie tylko z nostalgii, ale i z przekonaniem, że to wciąż kino bardzo mocne i aktualne. „Psy 3. W imię zasad” dzisiaj w TV. O czym jest 3 część kultowego polskiego filmu? Wieczór 27 kwietnia ma w ramówce Polsatu ciężar mocnego, filmowego akcentu: stacja pokaże „Psy 3. W imię zasad” Władysława Pasikowskiego. To powrót do świata, który dla wielu widzów jest jak kultowy refren, znany na pamięć, ale wciąż potrafiący przyspieszyć puls. Na ekranie znów pojawi się Bogusław Linda jako Franciszek „Franz” Maurer, a wraz z nim aktorzy, których twarze na trwałe wrosły w legendę serii. Trzecia część zaczyna się od momentu, który natychmiast ustawia stawkę: po 25 latach z więzienia wychodzi Franz Maurer. Trafia do Polski, która nie przypomina tej, którą zostawił. Dawne zasady przestają działać jak kompas, a lojalność zyskuje nowe znaczenia, bardziej niejednoznaczne, czasem wygodne, czasem bezlitosne. Pasikowski prowadzi bohatera przez przestrzeń, w której nostalgia zderza się z twardą teraźniejszością, a znajome kody nagle wymagają nowego odczytania. To także opowieść o spotkaniu, które uruchamia mechanizm większy niż pojedyncza decyzja. Los Franza splata się z dawnymi znajomymi: Waldkiem „Nowym” (Cezary Pazura), Wolfem (Artur Żmijewski) oraz Stopczykiem (Edward Linde-Lubaszenko). Sama obecność tej czwórki działa jak iskra rzucona na suchą trawę. Zderzają się charaktery, interesy i pamięć wspólnej przeszłości, a wydarzenia zaczynają nabierać tempa. View oEmbed on the source website Kultowa obsada na pierwszym planie, nowe twarze podkręcają napięcie W „Psach 3. W imię zasad” jest coś z elegancji dobrze skrojonego płaszcza: rozpoznawalna linia, wyrazisty styl, a jednocześnie wyczuwalna potrzeba dopowiedzenia nowego rozdziału. Powroty do ról działają jak mocny punkt odniesienia, zwłaszcza gdy na ekranie pojawiają się Linda, Pazura, Żmijewski i Linde-Lubaszenko. To obsada, która dla polskiej popkultury stała się znakiem epoki, a jej energia wciąż potrafi dominować kadr. Jednocześnie ta odsłona nie zamyka się w muzeum wspomnień. Do znanego świata dołączają nowe nazwiska: Marcin Dorociński, Jan Frycz, Sebastian Fabijański oraz Arkadiusz Jakubik. Ich obecność wprowadza świeże wątki i postacie, dzięki czemu historia nie opiera się wyłącznie na rozpoznawalności, lecz na napięciu budowanym tu i teraz. W efekcie film zostaje zawieszony między tym, co kultowe, a tym, co współczesne: jak klasyk kina oglądany na nowo, w innym świetle i w innym rytmie. Polsat serwuje w poniedziałek sensacyjny seans. Sprawdź godzinę emisji Dla tych, którzy lubią, gdy poniedziałkowy wieczór ma wyrazisty charakter, sprawa jest prosta: „Psy 3. W imię zasad” pojawią się na antenie Polsatu dziś, 27 kwietnia, o godz. 21.40. To propozycja dla widzów, którzy cenią kino sensacyjne z mocnym pulsem i lubią wracać do historii, które zostają w pamięci dłużej niż jeden wieczór. Warto przygotować się na seans jak na wydarzenie: wygodny fotel, przygaszone światło i gotowość na to, że spotkanie dawnych znajomych nie kończy się kurtuazją, tylko wywołuje lawinę. Pasikowski znów prowadzi opowieść twardą, intensywną i gęstą od znaczeń, w której emocje nie potrzebują ozdobników. Jeśli waszym planem na poniedziałek był jeden odcinek serialu i wczesny sen, Polsat może go dziś skutecznie zmienić.
Ten film od lat uznawany jest za jedno z najważniejszych osiągnięć polskiego kina artystycznego. Warto poświęcić na niego 87 minut
„Krótki film o miłości” to jedno z najbardziej poruszających dzieł Krzysztofa Kieślowskiego. Minimalistyczna, ale niezwykle intensywna opowieść o samotności, obsesji i potrzebie bliskości, która zamiast romantyzować uczucie, rozbiera je na najdrobniejsze emocje.
Na 10-lecie obecności Netflixa w Polsce do katalogu trafiła jubileuszowa kolekcja 36 ponadczasowych tytułów rodzimego kina, a wśród nich film, który do dziś działa jak precyzyjnie skrojona, emocjonalna kreacja. „Krótki film o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego jest już dostępny w zestawie „Ponadczasowe skarby polskiego kina” i ponownie przypomina, jak cienka bywa granica między czułością a obsesją - w Warszawie końca lat 80., w spojrzeniach, ciszy i decyzjach, które kosztują. Warszawa końca lat 80. i spojrzenie, które nie daje spokoju. O czym jest „Krótki film o miłości”? W tej historii wszystko zaczyna się od obserwacji: Tomek, nieśmiały pracownik poczty, każdego dnia patrzy przez lunetę na Magdę mieszkającą naprzeciwko. Ona jest dojrzała, niezależna, świadoma swojej atrakcyjności, a jednocześnie dotkliwie samotna. On - zamknięty w sobie, jakby w zbyt ciasnym płaszczu, który nie pozwala oddychać swobodnie. Z pozoru prosta sytuacja szybko odsłania bardziej złożony rytm: pragnienie bliskości miesza się z lękiem, a fascynacja zaczyna ciążyć. „Krótki film o miłości” rozgrywa się w świecie, który nie podbija widza głośnymi gestami. Tu znaczą detale: tempo, pauzy, spojrzenia, napięcie między dwojgiem ludzi, których dzieli nie tylko ulica. To kino intymne, budujące emocje w sposób niemal ascetyczny, ale dzięki temu wyjątkowo celne. View oEmbed on the source website Kieślowski gra ciszą, a film zostaje w głowie na długo Reżyserem jest Krzysztof Kieślowski - twórca „Dekalogu” i trylogii „Trzy kolory”. W tym tytule widać jego charakterystyczny styl: opowieść rozwija się bez pośpiechu, jak starannie komponowany kadr, w którym nic nie jest przypadkowe. Film jest rozszerzoną wersją szóstego odcinka serialu „Dekalog”, a mimo to broni się jako samodzielne, gęste emocjonalnie spotkanie z bohaterami. To także seans, który może wymagać od współczesnej widowni uważności - tempo narracji jest wolniejsze, a napięcie rodzi się z niedopowiedzeń, nie z efektów. W zamian dostaje się jednak historię o uczuciu, samotności i delikatnej, a czasem bolesnej niejednoznaczności miłości. Ten film od lat uznawany jest za jedno z najważniejszych osiągnięć polskiego kina artystycznego. Warto poświęcić na niego 87 minut. Obsada, która buduje napięcie bez podnoszenia głosu Na ekranie spotykają się aktorzy, którzy potrafią unieść ciężar najsubtelniejszych emocji. W roli Magdy występuje Grażyna Szapołowska - kreuje postać chłodną i pewną siebie, ale z pęknięciem, które widać w momentach samotności. Tomka gra Olaf Lubaszenko; to rola oparta na spojrzeniu, ciszy i napięciu, które narasta, gdy granice zaczynają się rozmywać. W obsadzie jest też Stefania Iwińska. Dla wielu widzów to właśnie aktorskie niuanse są kluczem do intensywności tego filmu: nic nie jest podane wprost, a jednak emocje są wyraźne, jak mocno zarysowana linia na powiece – prosta, ale robiąca cały efekt. 87 minut w kolekcji klasyków, które nie proszą o uwagę, tylko ją zdobywają Powrót „Krótkiego filmu o miłości” do streamingu wpisuje się w jubileuszową kolekcję przygotowaną na 10-lecie Netflixa w Polsce. W praktyce oznacza to jedno: klasyk Kieślowskiego znów jest na wyciągnięcie ręki, bez specjalnych okazji i bez czekania na rzadkie pokazy. To propozycja dla tych, którzy w kinie szukają czegoś więcej niż fabuły: atmosfery, psychologii i pytań o granice – w relacjach, w pragnieniu bliskości, w samotności, która potrafi wyglądać elegancko, a jednak uwiera. Jeśli na liście seansów jest miejsce na film, który nie krzyczy, tylko zostaje pod skórą, ten tytuł dokładnie to robi.
Genialna polska satyra z Januszem Gajosem wróciła na Netflix. Towarzyszy mu aktorska ekstraklasa: Opania, Englert i Lubaszenko
Na Netflix wraca jeden z najbardziej bezlitosnych polskich filmów o kulisach futbolu lat 90. Janusz Gajos prowadzi tę historię przez świat układów, nacisków i „ustawionych” wyników, a na ekranie partnerują mu prawdziwi giganci polskiego ekranu.
Do oferty Netflix w Polsce z okazji 10-lecia istnienia platformy w naszym kraju wrócił film „Piłkarski poker” (1989) w reżyserii Janusza Zaorskiego. Ten tytuł działa jak dopracowany kadr: błyskotliwy, szybki, bezlitośnie celny, a przy tym zaskakująco lekki w formie. Na pierwszy plan wychodzi Jan Laguna, sędzia piłkarski grany przez Janusza Gajosa - człowiek, który widzi więcej, niż powinien, i wie, jak wygląda liga, gdy decyzje zapadają z dala od murawy. „Piłkarski poker” jest komedią sensacyjną podszytą kryminałem i trwa 101 minut. Ma energię kina gatunkowego, ale pod spodem pulsuje niepokój o to, co dzieje się z zasadami, kiedy system uczy sprytu zamiast odpowiedzialności. Ta mieszanka - rozrywka i przenikliwa obserwacja - sprawiła, że film latami funkcjonował w zbiorowej pamięci jak kulturowy skrót: wystarczy wspomnieć o „spółdzielni”, by wszyscy wiedzieli, o co chodzi. „Piłkarski poker” na Netflix. O czym jest film z 1989 roku? Akcja osadzona jest w środowisku polskiej piłki nożnej u schyłku PRL. Kilku prezesów klubów tworzy nieoficjalny układ, w którym wynik nie jest sportową konsekwencją, tylko wcześniej ustalonym scenariuszem. Laguna obserwuje to od lat, a w decydującym momencie sezonu postanawia przestać udawać, że jest tylko trybikiem. Jego plan jest tak cyniczny, jak realia, w których dojrzewa: „niedziela cudów”, ostatnia kolejka rozgrywek ustawiona w całości, z pieniędzmi branymi od wszystkich stron. W tym świecie nawet uczciwość staje się dekoracją, a reguły - kostiumem. Film prowadzi widza sprawnie: z jednej strony dba o tempo sensacji, z drugiej nie pozwala zgubić tego, co najbardziej niewygodne, czyli powszechności układów. To opowieść o piłce, ale też o społecznym odruchu, by przymykać oczy, kiedy stawka robi się zbyt wysoka, a wstyd zbyt kosztowny. View oEmbed on the source website Janusz Gajos i aktorska ekstraklasa, której nie da się podrobić Rola Jana Laguny jest osią filmu i pokazem aktorskiej precyzji Janusza Gajosa: pod powierzchnią cynizmu widać zmęczenie człowieka, który zbyt długo patrzył na to samo. Obok niego pojawia się Marian Opania jako Bolo - dawny kolega z boiska i wspólnik w planie „wydrukowania” ostatniej kolejki. W obsadzie są też Małgorzata Pieczyńska jako żona Laguny, Mariusz Dmochowski jako prezes Kmita, Jan Englert, ś.p. Edward Linde-Lubaszenko, Henryk Bista oraz Olaf Lubaszenko jako Olek Grom, młody piłkarz, który staje się ważnym elementem finału. Smaczkiem pozostają występy gościnne: na ekranie pojawiają się m.in. Dariusz Szpakowski, Kazimierz Górski i Dariusz Dziekanowski. To detal w stylu dobrze dobranej biżuterii - nie zmienia konstrukcji, ale podbija wiarygodność świata przedstawionego. Premiera „Piłkarskiego pokera” wywołała zgrzyt Scenariusz Jana Purzyckiego powstał w dwa tygodnie, a inspiracją była „niedziela cudów” z 1986 roku, czyli seria podejrzanych wyników w ostatniej kolejce ekstraklasy. Film miał też roboczy tytuł „Kocham piłkę” - kamuflaż, który miał sugerować bezpieczną, sportową historię. Tymczasem „Piłkarski poker” był znacznie bardziej ambitny: pod piłkarską otoczką opowiadał o mechanizmach schyłkowej Polski Rzeczpospolitej Ludowej i o roli pieniądza w rozmontowywaniu wartości. Nic dziwnego, że premiera nie przeszła bez napięć. Środowisko piłkarskie przyjęło film bez entuzjazmu, a podczas jednego z pokazów doszło do wygwizdania legendarnego Gerarda Cieślika. Paradoksalnie to właśnie ten opór tylko podkreślał, jak celnie Zaorski trafił w temat. Od strony rzemiosła film broni się także detalem: zdjęcia Witolda Adamka nadają opowieści konkretny, surowy ton, muzyka Piotra Figla dba o nerw, a całość powstała w Studiu Filmowym Dom. Dziś, gdy „Piłkarski poker” znów jest dostępny na Netflix, wraca nie jako muzealny eksponat, tylko jako żywy klasyk - szybki, błyskotliwy i wciąż zaskakująco aktualny.
Polski krótki metraż „Spiritus Sanctus” Michała Toczka powalczy o Złotą Palmę w Cannes
To jedna z tych informacji, które natychmiast zmieniają pozycję filmu na międzynarodowej scenie. „Spiritus Sanctus” w reżyserii Michała Toczka został zakwalifikowany do konkursu krótkich metraży na 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.
Spośród 3184 zgłoszeń z 136 krajów wybrano zaledwie 10 tytułów – polski film jest jedynym reprezentantem naszego kraju w tym prestiżowym gronie. W Cannes odbędzie się jego oficjalna premiera. 79. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes z polskim tytułem Już sama obecność w konkursie krótkiego metrażu w Cannes to wyróżnienie najwyższej rangi. W tym roku do selekcji trafiło tylko 10 filmów, a zdobywcę Złotej Palmy dla najlepszego krótkiego metrażu poznamy 23 maja podczas ceremonii zamknięcia festiwalu. 79. edycja Cannes potrwa od 12 do 23 maja. Obecność „Spiritus Sanctus” w konkursie to nie tylko ciekawostka z Polski, lecz sygnał dla branży: to film, który trzeba zobaczyć, a nazwisko reżysera warto zapamiętać. Taka selekcja otwiera drzwi do najważniejszej rywalizacji w świecie krótkiego filmu. O czym jest film „Spiritus Sanctus”? Akcja filmu rozgrywa się w czerwcu 1999 roku, podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Główny bohater, Bogdan, próbuje zdobyć alkohol na 50. urodziny swojej żony, ale trafia na dzień papieskiej wizyty i obowiązującą tego dnia prohibicję. Z pozoru prosta wyprawa szybko przeradza się w absurdalną, metafizyczną odyseję pełną nieoczekiwanych spotkań i przeszkód. Scenariusz napisał Adam Porębowicz. To punkt wyjścia, który mocno osadzony jest w polskiej rzeczywistości, a jednocześnie ma uniwersalny, komediowo-drogowy charakter. Reżyser podkreślał, że inspiracją były anegdoty z czasów wizyt papieskich, które pozwoliły opowiedzieć o Polsce i jej społeczeństwie z dystansem i humorem, nie ograniczając się jedynie do tematu papieża. W roli głównej występuje Sebastian Stankiewicz, a towarzyszą mu Izabela Dąbrowska, Artur Paczesny, Oskar Stoczyński, Klara Bielawka, Marcin Sztabiński i Albert Osik. Za zdjęcia odpowiada Tomasz Pawlik, montaż przygotowali Ignacy Ciunelis i Jakub Didkowski, scenografię stworzyła Katarzyna Tomczyk, kostiumy Olga Przylipiak, a dźwięk Maryla Kłosowska. Film został wyprodukowany przez Studio Munka SFP, które po raz pierwszy w historii walczy o Złotą Palmę w konkursie krótkiego metrażu. Najważniejszy moment w karierze Michała Toczka Dla Michała Toczka to zdecydowanie najważniejszy moment w dotychczasowej karierze. Reżyser ukończył Szkołę Filmową w Łodzi, a jego wcześniejsze filmy – „Strawberry Boys”, „Martwe małżeństwo” i „Być kimś” – zdobyły dziesiątki nagród w kraju i za granicą. Na swojej stronie internetowej Toczek podaje, że otrzymał już ponad 60 wyróżnień na festiwalach m.in. w Palm Springs, Brukseli i Gdyni. Selekcja do Cannes nie jest więc przypadkowym sukcesem, lecz kolejnym etapem konsekwentnie budowanej kariery. Toczek wyróżnia się stylem, który łączy czułość, humor i wnikliwą obserwację codzienności. Cannes może otworzyć nowe możliwości dla polskich twórców Dla twórców krótkiego metrażu Cannes pozostaje miejscem, które potrafi odmienić losy filmu i jego autorów. Jedna selekcja wystarczy, by film zaistniał szeroko – zarówno na festiwalach, jak i w branży międzynarodowej. „Spiritus Sanctus” jedzie do Cannes nie tylko jako kolejny obiecujący polski tytuł, ale jako film, który już teraz otrzymał najmocniejsze możliwe otwarcie na światową karierę.
Kultowe teksty z tego polskiego filmu zna każdy niezależnie od wieku. To mój ulubiony film z kolekcji Stanisława Barei
„Poszukiwany, poszukiwana” wrócił na Netflix w ramach kolekcji z okazji 10-lecia platformy i znów przypomina, dlaczego polskie kino komediowe ma swój własny, niepodrabialny język. To film, który bawi od dekad - i wcale nie traci na aktualności.
Są takie filmy, które nie potrzebują rekomendacji. Wystarczy jedno zdanie, jedna scena, jeden cytat i już wiadomo, o co chodzi. Bareja stworzył właśnie taki świat - świat, który funkcjonuje równolegle do rzeczywistości, ale zawsze o krok przed nią w diagnozowaniu absurdu. I tak, przyznam się od razu: to mój ulubiony film z jego kolekcji. Choć wybór nie jest prosty, bo przecież mówimy o reżyserze, który dał nam także „Miś”, „Alternatywy 4” i „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz” - czyli absolutny kanon polskiego absurdu. PRL, który nie udaje rzeczywistości - tylko ją przerysowuje „Poszukiwany, poszukiwana” to jedna z najbardziej brawurowych komedii Barei, ale też film zaskakująco precyzyjny w portrecie epoki. Historia skromnego historyka sztuki, Stanisława Marii Rochowicza, zaczyna się od oskarżenia o kradzież obrazu. Szybko zamienia się jednak w coś zupełnie innego - ucieczkę przed konsekwencjami i wejście w rolę, która staje się jego nową rzeczywistością. Przebrany za kobietę bohater podejmuje pracę jako pomoc domowa. I nagle trafia do świata, który jest miniaturą PRL-u: pełnego hierarchii, absurdów, dziwnych układów i niepisanych zasad. U jednego z pracodawców zajmuje się… produkcją bimbru z cukru. U innych doświadcza klasycznych mechanizmów „kombinowania”, a gdzie indziej mierzy się z zupełnie innym problemem: tym, jak długo da się utrzymać iluzję. Bo w świecie Barei wszystko jest kwestią pozoru. View oEmbed on the source website „Poszukiwany, poszukiwana” czyli najbardziej kultowa „przebieranka” polskiego kina To, co sprawia, że ten film przeszedł do historii, to oczywiście wątek mężczyzny w kobiecej roli - z genialną, pełną wyczucia kreacją Wojciecha Pokory. Ale Bareja nie robi z tego taniego żartu. To nie jest komedia kostiumowa dla samego przebrania. To opowieść o świecie, w którym zmiana tożsamości staje się sposobem na przetrwanie. I choć dziś może wydawać się to lekko groteskowe, warto pamiętać, że motyw mężczyzny w kobiecym przebraniu ma bardzo długą historię w kulturze - od scenicznego teatru elżbietańskiego, przez Charliego Chaplina, aż po współczesne kino. Zawsze jednak pełnił jedną funkcję: obnażał społeczne role, które nosimy na co dzień. Stanisław Bareja wykorzystuje ten motyw po swojemu - po polsku, w PRL-owskim chaosie, gdzie tożsamość jest równie płynna jak system, który ją otacza. Świat, w którym wszyscy trochę udają Jedną z najciekawszych warstw filmu jest to, jak bardzo wszyscy bohaterowie grają swoje role. Nie tylko główny bohater się „przebiera”. Każdy w tym świecie ma swoją maskę: ktoś udaje profesjonalizm ktoś udaje autorytet ktoś udaje, że wszystko działa a ktoś po prostu udaje, że rozumie zasady, które od dawna nie istnieją I w tym sensie film jest dużo bardziej aktualny, niż mogłoby się wydawać. Bareja, czyli kino, które się nie starzeje Nie da się mówić o „Poszukiwany, poszukiwana” bez szerszego kontekstu. Bareja stworzył kino, które działa jak społeczny reflektor. Pokazywał rzeczywistość nie taką, jaką chciano widzieć, ale taką, jaka faktycznie była - pełną absurdów, sprzeczności i codziennego „radzenia sobie”. Dlatego jego filmy żyją do dziś. Bo nie są o PRL-u. Są o mechanizmach, które PRL tylko uwydatnił. Cytaty z „Poszukiwany, poszukiwana”, które zna każdy - nawet jeśli nigdy nie widział filmu „Poszukiwany, poszukiwana” to jedna z tych komedii, które żyją własnym życiem - w dialogach, powiedzonkach i scenach, które Polacy cytują od dekad. A najlepsze jest to, że nawet jeśli ktoś filmu nie widział, i tak „wie, o co chodzi”. Bo Bareja pisał tak, jak mówiła rzeczywistość PRL-u - tylko trochę głośniej, szybciej i absurdalniej. Najbardziej kultowe sceny i dialogi z filmu to: Pasażer w tramwaju: Oj, paniusiu nie tak ostro, jak Boga kocham, jak pani chce usiąść, to niech pani poprosi, zmieścimy się tutaj, no już, o maaasz… Marysia: Panie, niech pan się ode mnie odczepi i koniec! Pasażer w tramwaju: I bądź tutaj uprzejmy! Jednej takiej ustąpiłem miejsce proszę pana, to mnie zwymyślała. A drugiej takiej proszę pana jak przed wojną ustąpiłem miejsce, to do dzisiaj muszę płacić alimenty… „Czy Marysia wie, co Marysia narobiła?! Ja tu badam zawartość cukru w cukrze!”. „Ja pracuję nad doniosłym wynalazkiem! Chodzi o potwierdzenie procentu cukru w cukrze w zależności od podziemnego promieniowania na tym terenie. Bo na przykład w jednym sklepie na półkach po rocznym leżeniu cukier ma 80% cukru w cukrze, a w drugim sklepie ma 90% cukru w cukrze, a sacharyna to ma w ogóle 500% cukru w cukrze. A dzięki mojemu wynalazkowi dojdzie do tego, że w ogóle nie trzeba będzie sadzić buraków na cukier, tyle będzie cukru w cukrze.” View oEmbed on the source website „Mój mąż jest z zawodu dyrektorem” - kultowe zdanie wypowiadane przez Barbarę Rylską. „Przyszłem wcześniej, gdyż nie miałem co robić” - kwestia w kontekście zatrudniania Marysi. „Marysiu otwórz! Pan mówi!” - pada z ust wiecznego dyrektora. Jeśli jeszcze nie widzieliście tego polskiego tytułu, albo macie ochotę przenieść się w czasie to „Poszukiwany, poszukiwana” znajdziecie teraz w kolekcji Netflixa udostępnionej z okazji 10-lecia istnienia platformy na polskim rynku.