Polski film triumfuje na festiwalu w USA. „Ministranci” wrócili do domu z aż 3 statuetkami
Trzy nagrody dla jednego tytułu, mocna reakcja publiczności i kolejny międzynarodowy sukces polskiego kina. „Ministranci” Piotra Domalewskiego znów triumfują.
W Waszyngtonie zakończyła się trzecia edycja Festiwalu Filmów Polskich, zorganizowana przez Fundację Kościuszkowską. Najwięcej emocji przyniósł finałowy werdykt: „Ministranci” w reżyserii Piotra Domalewskiego zostali uznani za najlepszy film festiwalu, a publiczność przyznała produkcji własną nagrodę. Trzecie wyróżnienie trafiło do Tobiasza Wajdy, nagrodzonego jako najlepszy aktor. „Ministranci” - film o buncie, wierze i zasadach „Ministranci” to historia o grupie nastolatków z małego miasteczka, którzy czują, że dorośli - także ci reprezentujący instytucję Kościoła - przestali reagować na niesprawiedliwość. Kiedy odkrywają, jak bardzo rzeczywistość rozmija się z deklarowanymi wartościami, postanawiają działać po swojemu. Zakładają podsłuch w konfesjonale, poznają sekrety mieszkańców i zaczynają wymierzać sprawiedliwość według własnych zasad. Z początku brzmi to jak bunt podszyty młodzieńczą fantazją, ale bardzo szybko zamienia się w opowieść o granicy między dobrem a samowolą. View oEmbed on the source website Siła filmu Piotra Domalewskiego polega na tym, że nie idzie on w prostą prowokację ani publicystyczny atak. Reżyser sam podkreślał, że „Ministranci” nie są filmem o wierze opowiedzianym w oczywisty, publicystyczny sposób. Zamiast tego pokazuje świat, w którym młodzi bohaterowie zderzają się z obojętnością, zaniechaniem i hipokryzją dorosłych. To właśnie z tej frustracji rodzi się ich bunt. Film stawia niewygodne pytanie: co dzieje się wtedy, gdy instytucje mające stać na straży zasad same przestają być dla kogokolwiek moralnym punktem odniesienia? Po ogłoszeniu wyników na Festiwalu Filmów Polskich Piotr Domalewski podkreślał, że odbiór filmu w USA okazał się zaskakująco bliski reakcjom polskiej publiczności. W jego ocenie to dowód na to, że choć historia wyrasta z lokalnych realiów, opiera się na emocjach i zasadach, które są zrozumiałe szerzej: potrzebie sprawiedliwości, niezgodzie na obojętność i napięciu między deklarowanymi wartościami a rzeczywistością. To właśnie ta uniwersalność wydaje się dziś najmocniejszą walutą „Ministrantów”. Nie tylko „Ministranci”. Festiwal docenił też inne głośne nazwiska Waszyngtońska gala przyniosła wyróżnienia także dla innych twórców. Nagrodę reżyserską otrzymała Agnieszka Holland za „Franza”, za najlepszą aktorkę uznano Agatę Turkot za rolę w „Domu dobrym”, a Filip Wiłkomirski został nagrodzony za występ w „Bracie”. Jury, któremu przewodniczyła Liliana Komorowska, przyznało ponadto wyróżnienie dla krótkometrażowego filmu „Patrzę w niebo” w reżyserii Alexandry Strunin. Festiwal, który ma budować most między Polską a USA Organizatorzy od początku podkreślali, że festiwal ma być czymś więcej niż tylko serią pokazów. Jak mówiła dyrektorka artystyczna Anna Tarnawska, celem wydarzenia jest prezentowanie polskiego kina w taki sposób, by stawało się ono punktem realnej wymiany kulturowej między Polską a Stanami Zjednoczonymi. Tegoroczny sukces „Ministrantów” stał się najmocniejszym symbolem tej idei.
Czy da się odnaleźć wartość w natłoku treści? Nowy polski film to mocny, społeczny komentarz o czasach „virali” i social mediów
Czy trzeba zniknąć, by zostać zauważonym? „Algorytm życia” opowiada historię pisarza, którego twórczość staje się viralem dopiero po jego rzekomej śmierci – i pokazuje, jak bezwzględnie działa logika internetu.
W świecie, gdzie algorytmy decydują o tym, kto istnieje, a kto pozostaje w cieniu, jedna historia wybrzmiewa szczególnie mocno. „Algorytm życia” to opowieść o pragnieniu bycia zauważonym, o przypadkowości sławy i o tym, jak internet potrafi napisać cudze życie od nowa – bez pytania o zgodę. W tym artykule: „Algorytm życia” – fabuła, która trafia w punkt naszych czasów Twórcy i obsada „Algorytmu życia” Dlaczego warto obejrzeć „Algorytm życia”? „Algorytm życia” – fabuła, która trafia w punkt naszych czasów Jan Pyszalski, główny bohater „Algorytmu życia” jest dokładnie tym, kim dzisiaj chce być wielu – młodym, ambitnym twórcą, który ma wiele do powiedzenia. Problem w tym, że nikt go nie słucha. W rzeczywistości zdominowanej przez media społecznościowe jego literatura ginie w natłoku treści, a codzienność coraz bardziej przypomina walkę o widzialność. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Wypadek sprawia, że Jan zostaje uznany za zmarłego. I dopiero wtedy – paradoksalnie – jego głos zaczyna wybrzmiewać najgłośniej. Jego książki trafiają na listy poleceń, krążą w sieci i stają się viralem. To, co wcześniej było niewidzialne, z dnia na dzień przyciąga uwagę tysięcy odbiorców. Tytuł precyzyjnie obnaża mechanizmy rządzące współczesną popularnością – jedną plotkę czy impuls potrafiące całkowicie zmienić czyjąś historię. W tle wybrzmiewa pytanie: czy jedynie zniknięcie może sprawić, że zostaniemy dostrzeżeni? View oEmbed on the source website Twórcy i obsada „Algorytmu życia” Za scenariusz i główną rolę odpowiada Jakub Zadka. Jego wizja przekłada się na historię, która trafia do szerokiej dystrybucji kinowej i podejmuje temat niezwykle aktualny społecznie. Zadka ma już na koncie scenariusz do filmu „Umorzenie” (2021), jednak „Algorytm życia” jest wyraźnym krokiem w stronę bardziej osobistej, skoncentrowanej narracji. W obsadzie pojawiają się m.in. Grażyna Zielińska, Wiktoria Gąsiewska, Artur Dziurman oraz Sebastian Wątroba. Produkcja powstawała przez około półtora roku – od scenariusza, przez casting i zdjęcia, aż po montaż – co widać w dopracowanej, spójnej formie filmu. Dlaczego warto obejrzeć „Algorytm życia”? „Algorytm życia” zadebiutuje w wybranych polskich kinach 20 marca 2026 roku. Co ciekawe, seans trwa 65 minut – krótka, intensywna forma idealnie wpisuje się w tempo współczesnego odbiorcy. Obraz dystrybuowany przez Galapagos Films oscyluje między dramatem obyczajowym a społecznym komentarzem. To historia, która nie tylko opowiada o jednym człowieku, ale też trafnie diagnozuje współczesną rzeczywistość – uzależnioną od zasięgów, reakcji i cyfrowej widzialności. To właśnie ta aktualność sprawia, że „Algorytm życia” ma potencjał, by rezonować szerzej – jako opowieść o nas wszystkich. O potrzebie bycia zauważonym i o świecie, w którym algorytm potrafi zdecydować, kto zasługuje na uwagę.
Miłość to nie plan. To przypadek (albo coś więcej). Wracam do tej polskiej komedii romantycznej po to, aby nigdy o tym nie zapomnieć
Bycie singlem czasem bywa wyborem, ale częściej historią po czymś, co nie wyszło. „Rozmowy nocą” przypominają, że nawet jeśli miłość zawodzi, to nie znaczy, że nie warto spróbować jeszcze raz.
Nie wszystkie historie o miłości ogląda się dla przyjemności. Niektóre włącza się wtedy, gdy coś się kończy. Albo kiedy zaczynasz się zastanawiać, czy w ogóle warto jeszcze próbować. Dla mnie takim filmem jest polska komedia romantyczna z 2008 roku - „Rozmowy nocą”. Wracam do nich zawsze w tym samym stanie: kiedy mam ochotę się trochę rozsypać, a jednocześnie poskładać na nowo. To nie jest kino, które udaje, że wszystko będzie idealnie. To raczej czułe przypomnienie, że nawet jeśli kilka razy się nie udało, to wciąż można spróbować jeszcze raz - po swojemu, na własnych zasadach. I że miłość to nie plan, to przypadek - albo coś więcej. Ona ma plan. On wciąż wierzy (i właśnie dlatego to działa). O czym są „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” opowiadają historię dwojga ludzi, którzy szukają miłości - ale zupełnie inaczej. Matylda jest konkretna, niezależna, trochę zdystansowana. Wie, czego chce i nie zamierza tracić czasu na półśrodki. Bartek to z kolei jeden z tych mężczyzn, którzy jeszcze wierzą w coś więcej niż przypadek. Magdalena Różczka gra kobietę, która nauczyła się polegać przede wszystkim na sobie. Marcin Dorociński wnosi do tej historii spokój i emocjonalną uważność - coś, co dziś wydaje się niemal luksusem. Ich drogi długo się mijają, ale właśnie w tym „niedopasowaniu” jest coś bardzo prawdziwego. Bo w życiu rzadko spotykamy się w idealnym momencie. View oEmbed on the source website Obsada, którą chce się oglądać (nie tylko w pierwszym planie) Obok głównych bohaterów pojawia się cała galeria postaci, które dopełniają tę historię o różne odcienie relacji i samotności. Na ekranie zobaczymy m.in.: Weronikę Książkiewicz, Romę Gąsiorowską, Joannę Żółkowską czy Arkadiusza Jakubika. To właśnie oni sprawiają, że „Rozmowy nocą” nie są tylko historią jednej pary, ale portretem całego społeczeństwa - ludzi, którzy chcą bliskości, ale często nie wiedzą już, jak ją znaleźć. Muzyka, która robi połowę emocji Jest jeszcze jeden powód, dla którego wracam do tego filmu. Muzyka. Ścieżkę dźwiękową stworzył Piotr Mikołajczak (znany jako „Miki”), a jej klimat - gdzieś między jazzem a bossa novą - robi coś, czego nie da się podrobić. To ona niesie wiele scen. Delikatnie, nienachalnie, ale zostaje na długo po seansie. Utwory takie jak „Podaruj mi” czy „Rozmowy nocą” w wykonaniu Krzysztofa Kiljańskiego i Véronique Le Berre brzmią jak rozmowy, których sami czasem nie umiemy przeprowadzić. I może właśnie dlatego ten film działa najmocniej wieczorem. Kiedy wszystko trochę zwalnia. Dlaczego ten film trafia zwłaszcza do singli? Są takie momenty, kiedy przestajesz wierzyć, że to jeszcze ma sens. Po kilku nieudanych relacjach, po rozmowach, które do niczego nie prowadzą, po randkach, które kończą się ciszą. Single to dziś nie „stan przejściowy”, tylko często świadomy wybór - trochę z rozsądku, trochę z ostrożności. Bo łatwiej jest być samemu niż znowu się rozczarować. Ten polski film nie udaje, że miłość jest prosta. Nie ma tu idealnych ludzi ani idealnych momentów. Są za to wątpliwości, niepewność i to charakterystyczne uczucie, że może tym razem znowu się nie uda. „Rozmowy nocą” działają jak rozmowa z kimś, kto mówi: spróbuj jeszcze raz - ale bez presji i bez wielkich słów. To film o tym, że można się pomylić. Kilka razy. A mimo to wciąż mieć w sobie przestrzeń na coś nowego. Gdzie obejrzeć polska komedię romantyczną „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” w reż. Macieja Żaka są dostępne na VOD TVP - i to jest dokładnie ten typ filmu, który najlepiej włączyć bez planu. Trochę z ciekawości, trochę z potrzeby. Nie dla fabuły. Nawet nie dla zakończenia. Tylko dla tego jednego uczucia: że może jeszcze nie wszystko stracone.
To jeden z najbardziej poruszających polskich filmów lat 90. Opowiada o problemie, który mimo upływu tylu lat wciąż jest aktualny
„Tato” w reżyserii Macieja Ślesickiego to jeden z najmocniejszych dramatów rodzinnych z lat 90. Historia ojca walczącego o dziecko zagrała wtedy na emocjach całej Polski. Dziś wraca z jeszcze większą siłą.
Dziś dyskutujemy o opiece naprzemiennej, prawach ojców, przemocy psychicznej i tym, jak bardzo system potrafi się pomylić. Rozmawiamy o alienacji rodzicielskiej i o tym, że w sporze dorosłych najbardziej cierpią dzieci. A przecież trzydzieści lat temu polskie kino już o tym mówiło. Bez krzyku. Bez publicystyki. Za to z emocją, która nie słabnie. Są filmy z lat 90., które nie wytrzymały próby czasu i się zestarzały - estetycznie, narracyjnie, mentalnie. I są takie, które mimo upływu lat wciąż uderzają w to samo miejsce pod żebrami. „Tato” z Bogusławem Lindą w roli głównej należy do tej drugiej kategorii. O czym jest film „Tato”? Historia ojca, który musi udowodnić swoją niewinność Film „Tato” opowiada historię Michała, operatora filmowego, który po dramatycznym załamaniu psychicznym żony zostaje oskarżony o przemoc i traci kontakt z kilkuletnią córką. Mężczyzna nie zamierza się jednak poddać i rozpoczyna nierówną walkę o prawa rodzicielskie, mierząc się z uprzedzeniami sądu, wpływem bezwzględnej teściowej i systemem, który z góry przypisuje mu winę. To poruszający dramat o ojcostwie, manipulacji i cenie, jaką dziecko płaci za konflikt dorosłych. View oEmbed on the source website Bogusław Linda inny niż wszyscy pamiętają Dla wielu widzów twarz Bogusława Lindy to Franz Maurer z kultowego filmu „Psy” - zimny, bezwzględny, cyniczny. Tymczasem w „Tacie” Linda jest kruchy. Zdezorientowany. Przerażony. Gra mężczyznę, który z dnia na dzień traci grunt pod nogami, gdy jego żona (świetna Dorota Segda) oskarża go o przemoc i odbiera mu córkę. To rola, w której nie ma miejsca na efektowne kwestie. Jest bezradność. Jest rozpacz. Jest wstyd. I jest miłość do dziecka - tak czysta, że aż bolesna. Kino lat 90., które miało odwagę Polskie lata 90. w kinie były surowe. Czasem nierówne, czasem nadmiernie dosłowne. Ale miały coś, czego dziś często brakuje - emocjonalną bezkompromisowość. „Tato” jest tego najlepszym przykładem. Reżyser Maciej Ślesicki buduje dramat obyczajowy, który momentami zahacza o thriller sądowy, a chwilami staje się niemal intymnym studium rozpadu rodziny. Nieprzypadkowo krytycy widzieli w nim polską odpowiedź na Kramer vs. Kramer. To historia o opiece nad dzieckiem, ale też o stereotypach - o tym, komu z definicji wierzymy bardziej. Postaci, które zostają w głowie Na uwagę zasługuje przerażająca w swojej bezwzględności teściowa grana przez Teresę Lipowską - dziś głównie znaną widzom z roli nestorki rodu Mostowiaków z serialu „M jak miłość”. Niejednoznaczną postacią jest także, rozchwiana emocjonalnie Ewa (w tej roli Dorota Segda - która w latach 90. brylowała na ekranach - dziś głównie pojawia się na deskach teatrów i w rolach dubbingowych). Wreszcie mała Kasia (Aleksandra Maliszewska) - dziecko wciągnięte w świat dorosłych, którzy walczą nie tylko o rację, ale także o własne ego. I gdzieś w tle system, który woli „nie mieszać się w rodzinne sprawy”, dopóki nie jest za późno. „Tato” najbardziej poruszający polski film lat 90. Gdzie obejrzeć? Film wciąż jest aktualny bo nic się nie zdezaktualizowało. Wciąż zdarzają się sytuacje, w których jedno oskarżenie potrafi zburzyć całe życie. Wciąż są dzieci rozpięte między dorosłymi. Wciąż system bywa bezradny. Powiedzmy sobie szczerze - „Tato” nie jest filmem idealnym. Ma swoje niedoskonałości formalne. Ale emocjonalnie pozostaje niemal nienaruszony. To jeden z tych obrazów, które po latach ogląda się ciszej. Uważniej. Z większym lękiem, bo wiemy już, jak łatwo taka historia może wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego wracam do niego regularnie. Bo przypomina, że kino lat 90. potrafiło mówić o sprawach najtrudniejszych bez filtrów. I robiło to tak, że do dziś ściska w gardle. Film z wzruszającym widzów Bogusławem Lindą w roli głównej dostępny jest dziś już nie na kasetach VHS - ale na platformach VOD TVP oraz Canal+.
Najbardziej poruszający polski film na nowo zdobywa serca widzów. To historia, którą powinien zobaczyć każdy, kto kiedykolwiek kogoś stracił
Opowieść o ojcu, który po śmierci córki staje w obliczu niezwykłego chińskiego rytuału ponownie zdobywa serca widzów. To film o śmierci, żałobie i nadziei, który zostaje w sercu na długo i przypomina, że miłość i więzi mają moc nawet w najtrudniejszych chwilach.
Film „Minghun” zadebiutował w kinach w 2024 roku, a w streamingu pojawił się w czerwcu 2025. Jednak dopiero teraz zaczyna na nowo poruszać serca widzów Canal+. Może to efekt zbyt długiej, melancholijnej zimy, a może potrzeby czasu, by dojrzeć do tak trudnej tematyki, jaką jest śmierć. Śmierć dziecka. Temat, który nigdy nie powinien się zdarzyć. Moja babcia mawiała: „Rodzice nie powinni chować własnych dzieci”. Niestety życie pisze scenariusze, których nie chcemy, na które nie jesteśmy gotowi, ale które uczą nas czegoś o nas samych i o świecie. „Minghun” to film, który dotyka, porusza i zostaje w sercu - historia dla każdego, kto kochał, kto stracił, kto potrzebuje przypomnienia, że więzi i miłość mają moc nawet w najtrudniejszych chwilach. Ja długo zbierałam się, aby go obejrzeć - i nie żałuję, że kliknęłam 'play'. Najbardziej poruszający film o stracie - o czym jest polski film „Minghun”? W centrum opowieści „Minghun” znajduje się Jurek, grany przez Marcina Dorocińskiego, który po śmierci córki Masi musi zmierzyć się z niewyobrażalnym bólem. Marcin Dorociński prezentuje tu kreację, którą krytycy nazwali rolą życia - subtelną, głęboko autentyczną, szczerą do bólu. W jego oczach odbijają się gniew, bezsilność i smutek, z którymi mierzy się każdy rodzic po stracie dziecka. Daxing Zhang wciela się w Bena, teścia Jerzego, który przylatuje do Polski specjalnie na ceremonię pogrzebową. Reżyserem filmu jest Jan P. Matuszyński, za scenariusz odpowiada Grzegorz Łoszewski, a w roli Masi, zmarłej córki głównego bohatera, zobaczymy Natalię Bui. View oEmbed on the source website Minghun - czym jest rytuał, który zmienia wszystko na pogrzebie w Polsce? Fabuła filmu „Minghun” skupia się na żałobie po tragicznej śmierci córki i desperackim poszukiwaniu sensu po odejściu najbliższej osoby. Kulminacyjnym punktem jest propozycja Bena, by odprawić starochiński rytuał minghun, znany jako zaślubiny dusz. Ten niezwykły zwyczaj polega na łączeniu w parę zmarłych, aby nie byli samotni w zaświatach. Zderzenie polskiej i chińskiej tradycji podczas pogrzebu tworzy napięcie, które wybrzmiewa przez cały film - żałoba w kulturze polskiej, skonfrontowana z symbolicznym obrzędem z Dalekiego Wschodu, daje niepowtarzalny efekt emocjonalny i stawia przed widzem fundamentalne pytania o sens pożegnania i duchowe ukojenie. „Minghun” - takiego przedstawienia żałoby w polskim kinie nie było Twórcy „Minghun” nie dają gotowych recept na przeżywanie żałoby. Obserwujemy bezradność, bezsilność i nieuchronność rozstania - nie tylko w osobistym wymiarze głównego bohatera, ale także w refleksji nad całym społeczeństwem i oczekiwaniami wobec rytuałów pogrzebowych. Film dedykowany jest zmarłemu ojcu reżysera, co dodatkowo nadaje mu autentycznego, szczerego tonu. Kamera podąża za Jurkiem i Benem, pokazując zarówno absurd, jak i powagę sytuacji - próbę pogodzenia się z bólem po stracie w cieniu tradycji i kulturowych różnic. To, co wyróżnia „Minghun”, to nie tylko dramatyczna tematyka żałoby i rozpaczy po stracie, ale też odwaga, z jaką twórcy podejmują temat tabu - nietypowych pogrzebowych rytuałów, zderzenia kultur, a przede wszystkim wewnętrznych zmagań bohaterów. Subtelność wizualna, muzyka, powściągliwość w środkach wyrazu - wszystko to sprawia, że emocje rosną z każdą minutą. Nie ma tu miejsca na klisze i sztywne konwencje - to kino przełamujące bariery, głęboko humanistyczne, zapraszające do refleksji każdego widza. „Minghun” dostępny na Canal+ Oficjalna premiera filmu „Minghun” w streamingu miała miejsce w 2025 roku. To produkcja, która już podczas festiwali - Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Nowych Horyzontów 2024 - zebrała wyjątkowo entuzjastyczne recenzje i została określona przez krytyków jako jeden z najpiękniejszych polskich filmów o odchodzeniu. Teraz ponownie podbija serca widzów. Zarówno krytycy, jak i publiczność, podkreślają, że „Minghun” to film, który na długo pozostaje w pamięci - zmusza do myślenia, przełamywania własnych uprzedzeń i konfrontacji z tematem śmierci w zupełnie nowy, uniwersalny sposób. „Jeden z najpiękniejszych filmów o odchodzeniu w polskim kinie. I rola Dorocińskiego warta najwyższych laurów. Wielki to aktor. Udowodnił to po raz kolejny”, napisała w recenzji na ELLE szefowa działu kultura, Maja Chitro. I trudno mi się z nią nie zgodzić. Dlatego polecam. Znajdźcie czas i obejrzyjcie film, który zostanie z wami - na zawsze.
Ten film z Grabowską i Więckiewiczem to esencja kina w stylu „polish nostalgia”. Od pierwszych scen wywołuje tęsknotę za dzieciństwem
„Wspomnienie lata” to kameralny polski dramat o dorastaniu, rozgrywający się pod koniec lat 70. w małym miasteczku. Historia 12-letniego Piotrka, który staje w obliczu dorosłych tajemnic i trudnych emocji, zachwyca autentycznością.
Są takie wakacje, które zamiast beztroski przynoszą pierwsze pęknięcie – ciche, ale nieodwracalne. „Wspomnienie lata” Adama Guzińskiego to właśnie opowieść o jednym z tych momentów, gdy świat widziany oczami dziecka nagle traci ostrość. W scenerii polskiej prowincji końca lat 70., pośród dźwięków „Lata z Radiem”, zapachu jeziora i rozgrzanego asfaltu, dojrzewanie przychodzi szybciej, niż powinno. Ten dramat pokazuje, że utrata niewinności nie zawsze wiąże się z wielkimi wydarzeniami – czasem wystarczy jedno odkrycie, by dzieciństwo bezpowrotnie się skończyło. W tym artykule: „Wspomnienie lata”: obraz polskiej prowincji lat 70. Obsada „Wspomnienia lata”: mistrzowskie role Grabowskiej i Więckiewicza Widzowie i krytycy zgodni: „Wspomnienie lata” nie daje o sobie zapomnieć Dlaczego warto obejrzeć „Wspomnienie lata”? „Wspomnienie lata”: obraz polskiej prowincji lat 70. „Wspomnienie lata” w reżyserii Adama Guzińskiego przyciąga realizmem i emocjonalną głębią. To opowieść o 12-letnim Piotrku (Max Jastrzębski). Nastolatek w wakacyjnym gwarze małego miasteczka uczy się, że dzieciństwo nie trwa wiecznie. Produkcja wprowadza widza w świat końca lat 70., gdzie na pierwszy rzut oka panuje spokój i rutyna, lecz pod powierzchnią buzują emocje i narastają napięcia rodzinne. Piotrek spędza lato na rowerowych wycieczkach, kąpielach w jeziorze i słuchaniu audycji „Lata z Radiem”. Sielankowa atmosfera stopniowo ustępuje miejsca niepokojowi, gdy chłopiec odkrywa skomplikowane tajemnice dorosłych, do poznania których nie był przygotowany. View oEmbed on the source website Obsada „Wspomnienia lata”: mistrzowskie role Grabowskiej i Więckiewicza Urszula Grabowska wciela się w postać matki Piotrka, tworząc postać pełną sprzecznych emocji i niedopowiedzeń. Jej bohaterka wikła się w relację z innym mężczyzną podczas nieobecności męża (Robert Więckiewicz), który pracuje za granicą. Piotrek przypadkowo odkrywa ten sekret. Więckiewicz i Grabowska nie boją się trudnych scen i bolesnych emocji, w czym wtóruje im młody Max Jastrzębski. Relacje rodzinne są zbudowane na półtonach – to gesty, spojrzenia i milczenie znaczą tu więcej niż słowa. W epizodycznych rolach pojawiają się także Paulina Walendziak oraz Jakub Gierszał, uzupełniając intymny obraz małej społeczności. Widzowie i krytycy zgodni: „Wspomnienie lata” nie daje o sobie zapomnieć Film, choć kameralny, wywołuje silne reakcje widzów i krytyków. Wielu podkreśla wielowymiarowość emocji oraz znakomite aktorstwo. Komentujący zauważają, że „Wspomnienie lata” to jeden z najlepiej sfilmowanych obrazów dzieciństwa w polskim kinie ostatnich lat. Chwalą również warstwę wizualną, scenografię i zdjęcia, które przenoszą widza do czasów PRL-u bez taniej nostalgii. Pojawiają się głosy krytyczne, zwracające uwagę na wolne tempo i oszczędność w dramatyzmie, jednak większość widzów docenia intymność opowieści oraz jej emocjonalny ciężar. Max Jastrzębski zbiera pochwały za autentyczność i wyczucie roli, a kreacja Grabowskiej uznawana jest za jedną z najmocniejszych w jej karierze. Dlaczego warto obejrzeć „Wspomnienie lata”? W „Wspomnieniu lata” liczy się każdy detal – przemyślane kadry, dyskretna gra świateł i półcieni, a także minimalistyczna muzyka. Reżyser buduje napięcie przede wszystkim przez powściągliwą narrację. Zamiast głośnych scen i łatwych puent, film zanurza widza w atmosferze niepewności, z której wyłania się prawdziwa tragedia dorastania. Napięcia rodzinne i odkrycie przez Piotrka zdrady matki stają się katalizatorem emocjonalnych zmian, które na zawsze odciskają piętno na jego psychice. Widoczne są tu małe dramaty wypełniające codzienność prowincji – utrata przyjaciela, pierwsze rozczarowania, konflikty z rówieśnikami. „Wspomnienie lata” to opowieść o dorastaniu, ale i o samotności. Każdy widz stanie oko w oko z emocjami, które trudno z siebie zrzucić po seansie. Obraz Adama Guzińskiego jest dostępny za darmo na platformie TVP VOD.
Wojna, która boli bardziej niż huk armat. Polski thriller „Pojedynek” z międzynarodową obsadą zostaje pod skórą na długo [RECENZJA]
„Pojedynek” zagląda wojnie prosto w oczy. W murach Kozielska polscy oficerowie stają do nierównej walki z NKWD. Ten psychologiczny dramat zostaje w pamięci na długo.
„Pojedynek” nie krzyczy. Nie epatuje ogniem, nie oślepia wybuchami. On patrzy prosto w oczy – i nie pozwala odwrócić wzroku. To wojna bez huku armat, za to z ciszą tak gęstą, że boli. Wojna, która toczy się w spojrzeniach, w niedopowiedzianych groźbach, w drżeniu dłoni nad klawiaturą pianina. Już od pierwszych minut wiedziałam, że to nie będzie kolejny film o II wojnie światowej. Otwierająca scena walk jest tylko bramą – krótkim, brutalnym wstępem do świata, w którym prawdziwa bitwa dopiero się zaczyna. Potem trafiamy do klasztoru w Kozielsku. Miejsca, które kiedyś było przestrzenią modlitwy i ciszy, a staje się sceną psychologicznego spektaklu. Polscy oficerowie, naukowcy, artyści – elita narodu – zamknięci przez NKWD, poddani grze, w której stawką nie jest życie, lecz coś znacznie trudniejszego do obrony: godność. Film Łukasza Palkowskiego, który trafił do kin 27 lutego, ukazuje wojnę podstępną, zimną, niemal laboratoryjną, gdzie stawką jest ludzkie sumienie i godność. Gierszał o „Pojedynku”: „Wystarczy jeden gest, by napięcie było nie do zniesienia” Historia młodego pianisty Karola Grabowskiego (Jakub Gierszał) staje się lustrem dla moralnych wyborów człowieka w ekstremalnych warunkach. Gierszał mistrzowsko pokazał jego siłę i opór w starciu z sowieckim agentem NKWD, Wasilijem Zarubinem (Aidan Gillen). Sam aktor przyznaje, że praca nad rolą była wymagająca: „Starałem się pokazać subtelne działanie zła. Nie zawsze trzeba pokazywać katowanie czy śmierć – czasem wystarczy jeden gest, jedno spojrzenie, żeby napięcie było nie do zniesienia.” I rzeczywiście, te drobne niuanse między nim a Gillenem tworzą niesamowity dramat psychologiczny – każdy ruch i każda cisza mają tu znaczenie. To, co uderza w „Pojedynku”, to też umiejętne balansowanie dramatu i chwili oddechu, a nawet żartu. Gierszał zauważa: „Humor widoczny w filmie daje trochę wytchnienia. Jeden uśmiech potrafi uratować sytuację.” Te momenty humoru są dla widza prawdziwym wybawieniem – pozwalały złapać oddech, a jednocześnie potęgowały kontrast między cierpieniem a codziennością więźniów. Poczucie humoru nie oznacza jednak utraty powagi i przekazu historycznego. Tomasz Kot wspominał scenę, w której niemieccy i radzieccy żołnierze świętują upadek Polski, jako „element bardzo potrzebny, bo uświadamia dramat dziesiątek tysięcy ludzi”. I rzeczywiście, ta scena wywarła na mnie ogromne wrażenie – czułam smutek i przerażenie, które pozostały we mnie długo po seansie. View oEmbed on the source website Siła kobiet w „Pojedynku” – Julia Pietrucha o jedynej kobiecie w Kozielsku Nie mniej poruszająca jest postać grana przez Julię Pietruchę, oparta na prawdziwej historii Janiny Lewandowskiej – jedynej kobiety w obozie w Kozielsku. Jak mówi mi aktorka: „(Janina) była silna i przetrwała w obozie dzięki charakterowi i pochodzeniu – była córką wojskowego, i to ją definiowało.” Ta siła wybrzmiewa w wielu scenach. Jej bohaterka nie potrzebuje wielkich słów, by pokazać odwagę. Wystarczy spojrzenie, spokojny ton głosu, gest wsparcia wobec współwięźniów. Zachowuje godność w świecie zaprojektowanym tak, by ją odebrać. Jest symbolem cichej, wręcz matczynej opiekuńczości i determinacji – tej, która nie gaśnie nawet w obliczu terroru. Pianino i „Anioły” – muzyczny wymiar filmu „Pojedynek” Muzyka w „Pojedynku” nie jest tłem – jest sercem tej historii. Karol Grabowski jako pianista nie tylko gra; on walczy. Każdy dźwięk staje się próbą charakteru, testem lojalności, subtelną formą nacisku ze strony NKWD. Pianino zamienia się w narzędzie psychologicznej presji, a melodia potrafi być równie okrutna jak przesłuchanie. Równie ważny jest muzyczny wymiar roli Julii Pietruchy. Jej wrażliwość wnosi do filmu delikatność, która kontrastuje z brutalnością systemu. Pietrucha nagrała z Mrozem wzruszającą balladę „Anioły (Pojedynek)”, promującą film. Utwór przygotowany z udziałem 15-osobowej orkiestry i aranżacją Daniela Nosewicza, a teledysk wyreżyserowany przez Krystiana Dłubałę, staje się emocjonalnym dopełnieniem tej opowieści – jak cichy lament nad losem bohaterów. View oEmbed on the source website „Pojedynek” to kino, o którym nie wolno zapomnieć Thriller Łukasza Palkowskiego pokazuje wojnę w sposób nieszablonowy, ale równie dramatyczny. Na ekranie widzimy spektakularnych bitew – jest napięcie psychiczne, subtelne manipulacje, presja i dramat jednostki. Tomasz Kot podkreśla: „Historia w soczewce pokazuje dramat ludzi, którzy musieli się odnaleźć w świecie, który ich chciał złamać.” I rzeczywiście, ta perspektywa działa – widz czuje niemal fizycznie, że każde spojrzenie, każdy gest bohaterów waży na ich losie i na odbiorze filmu. Końcowa scena, w której bohaterowie pozornie odzyskują wolność, to moment absolutnie poruszający. Julia Pietrucha mówi: „To, co widzimy w pociągu, to ta przewrotna ulga i wolność – ale też gorzka świadomość tego, co stanie się lada moment.” Niestety, wszyscy wiemy, jak tragicznie zakończył się ich los. „Pojedynek” to historia, która zostaje w sercu długo po seansie. Aktorska gra, subtelna narracja i emocjonalna głębia sprawiają, że miałam ciarki od pierwszej sceny. Momentami uroniłam łzę, ale czułam przede wszystkim dumę i wdzięczność, że ta część historii Polski nadal jest ważna i się o niej mówi. To kino, które nie tylko pokazuje przeszłość, ale każe spojrzeć w przyszłość – na to, czym jest człowieczeństwo, godność i odwaga, o których nie wolno nam nigdy zapomnieć.
Podbili kina teraz znów biorą się za streaming. Ich kłótnie przy płocie zna cała Polska, ale od czego się zaczęło?
Ponad 800 tys. widzów w kinach i wielka popularność na platformach. „Sami swoi. Początek” - prequel kultowej komedii o Kargulu i Pawlaku - od dziś dostępny jest za darmo online. To szansa, by zobaczyć, jak zaczęła się najsłynniejsza sąsiedzka wojna w Polsce.
Są takie filmy, które w Polsce ogląda się jak rytuał. W święta, w niedzielne popołudnia, „przy okazji” - a potem zostaje się do końca, bo przecież „Kargul, podejdź no do płota” zawsze bawi tak samo. „Sami swoi” w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego to nie tylko komedia, ale część naszego kulturowego DNA. Obok „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć” tworzy trylogię, którą zna cała Polska. Fenomen „Samych swoich”. Komedia, którą Polska ogląda od pokoleń Gdy w 1967 roku na ekrany kin trafił film Sami swoi, nikt nie przypuszczał, że historia dwóch zwaśnionych rodzin stanie się jednym z fundamentów polskiej popkultury. Reżyser Sylwester Chęciński stworzył opowieść prostą, osadzoną w powojennych realiach, a jednocześnie uniwersalną - o dumie, honorze, sąsiedzkiej rywalizacji i… ukrytej sympatii. Kazimierz Pawlak i Władysław Kargul - w niezapomnianych kreacjach Wacława Kowalskiego i Władysława Hańczy - stali się bohaterami, których cytaty weszły do codziennego języka. „Kargul, podejdź no do płota” czy „Sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie” - to dziś coś więcej niż kwestia z filmu. To symbol polskiego temperamentu. Trylogia - uzupełniona później o „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć” - przez dekady towarzyszyła Polakom w święta, rodzinne spotkania i leniwe popołudnia. To kino, które łączy pokolenia: bawi dziadków, rodziców i wnuki. W czasach, gdy komedia często ucieka w dosłowność, „Sami swoi” pozostają dowodem na to, że najlepszy humor rodzi się z charakterów i relacji. I może właśnie dlatego chcemy wiedzieć, jak to się wszystko zaczęło. „Sami swoi. Początek” Jak zaczęła się historia Kargula i Pawlaka? „Sami swoi. Początek” to prequel kultowej trylogii - opowieść o młodości Pawlaka i Kargula, zanim los rzucił ich na Ziemie Odzyskane i zanim konflikt przy płocie stał się legendą. Film pokazuje nieznane dotąd wątki z życia obu rodzin i buduje tło dla jednej z najsłynniejszych sąsiedzkich wojen w historii polskiego kina. Za reżyserię odpowiada aktor Artur Żmijewski, a scenariusz napisał Andrzej Mularczyk - ten sam twórca, który stoi za oryginalną trylogią. Co ciekawe, historia ma swoje korzenie w prawdziwych wydarzeniach. Pierwowzorem Kazimierza Pawlaka był stryj Mularczyka, a inspiracją stały się rodzinne opowieści spisane w książce „Każdy żyje jak umie”. Film, który miał już swoja premierę online - na Netflixie w listopadzie 2024 roku i był najchętniej oglądaną pozycją przez niemal 3 tygodnie - teraz powraca na platformie dostępnej za darmo dla wszystkich. View oEmbed on the source website Nowa obsada, ten sam duch W młodsze wersje bohaterów wcielają się m.in. Adam Bobik i Karol Dziuba, a na ekranie towarzyszą im Paulina Gałązka, Weronika Humaj, Zbigniew Zamachowski, Anna Dymna, Janusz Chabior czy Adam Ferency. To mieszanka młodej energii i aktorskiego doświadczenia, która nadaje historii świeżości, nie odbierając jej znajomego, swojskiego tonu. Film przyciągnął do kin ponad 800 tysięcy widzów - wynik, który pokazuje, że sentyment do Kargula i Pawlaka wcale nie jest tylko nostalgią starszego pokolenia. Gdzie obejrzeć „Sami swoi. Początek”? Po kinowym sukcesie i obecności w serwisach (z możliwością płatnego wypożyczenia) takich jak HBO Max czy Player, film od 24 lutego dostępny jest także w VOD TVP. Wciąż można go znaleźć również w wypożyczalniach Polsat Box Go, Player i Rakuten TV. To idealny moment, by zrobić sobie domowy maraton - najpierw „Początek”, potem klasyczne „Sami swoi”, a na deser dwie kolejne części trylogii. Bo choć czasy się zmieniają, jedno pozostaje niezmienne: sąsiedzkie waśnie to najlepsze źródło komedii. I - jak pokazuje popularność filmu w streamingu - wciąż chcemy do nich wracać.
Na podstawie prozy Tokarczuk powstał mroczny thriller. Widzowie już oglądają go w kinach i są zachwyceni
Stan wojenny, niepewność i psychologiczna gra – nowy film Kasi Adamik, oparty na prozie Olgi Tokarczuk, to jedna z najbardziej elektryzujących polskich premier tego roku. Od 20 lutego widzowie mogą zobaczyć go w kinach w całej Polsce.
Kasia Adamik, córka jednej z najbardziej znanych polskich reżyserek, Agnieszki Holland, ma na swoim koncie kilka wyjątkowo udanych i docenionych przez widzów produkcji - zwłaszcza w gatunku jakim jest thriller. Fani kojarzą jej nazwisko m.in. z nagradzanego filmu „Pokot”, serialu HBO „Wataha” z Leszkiem Lichotą w roli głównej, a także projektów telewizyjnych, takich jak „Ziarno prawdy” czy „Spojrzenia”. Teraz reżyserka wraca z kolejnym mocnym obrazem, który przeniesie widzów do Polski z czasów stanu wojennego - w sam środek mrocznej atmosfery grudnia 1981 roku. „Zima pod znakiem Wrony” już w polskich kinach Film powstał w koprodukcji TVP, trwa 112 minut i został nakręcony w językach polskim oraz angielskim. Jego światowa premiera odbyła się podczas ubiegłorocznego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto, gdzie pokazano go jako jedno ze specjalnych wydarzeń festiwalowych. Od 20 lutego 2026 roku film „Zima pod znakiem Wrony” można już oglądać na ekranach kin w całej Polsce. To produkcja, która spodoba się miłośnikom mocnych thrillerów psychologicznych, polskiego kina historycznego i filmów z napięciem od pierwszej do ostatniej minuty. Zarówno fani Katarzyny Adamik, jak i widzowie szukający w kinie wyrazistych emocji, nie powinni przegapić tej premiery. „Bardzo ciekawa koncepcja rozwinięcia krótkiej historii „Profesora Andrewsa w Warszawie” Olgi Tokarczuk - w filmie Profesorki Andrews. Za sprawą niezwykle mocno ziarnistego obrazu (super pomysł) jesteśmy jak we śnie, jak w bardzo surrealistycznym świecie” - brzmi jeden z pierwszych komentarzy na filmweb. View oEmbed on the source website „Zima pod znakiem Wrony” - o czym jest nowy film Kasi Adamik? 12 grudnia 1981 roku do Warszawy przybywa Joan Andrews, brytyjska profesor psychiatrii, w którą wciela się nominowana do Oscara Lesley Manville. Jej przyjazd ma związek z międzynarodową konferencją, ale już pierwszego dnia trafia w sam środek dramatycznych wydarzeń. W wyniku splotu nieszczęśliwych zdarzeń profesor wraz z młodą doktorantką Aliną (Zofia Wichłacz) zostaje zmuszona do ucieczki. Gdy 13 grudnia 1981 roku zostaje wprowadzony stan wojenny, ulice pustoszeją, telefony milkną, a Warszawa staje się miejscem pełnym zagrożeń. Joan staje się przypadkowym świadkiem zabójstwa młodego opozycjonisty. Zdjęcie, które zrobiła, sprawia, że staje się celem tajnych agentów milicji. W obcym kraju, gdzie nie wiadomo, komu można ufać, bohaterka musi podejmować decyzje zagrażające jej życiu, a zarazem walczyć o przekazanie dowodu zbrodni do brytyjskiej ambasady. Międzynarodowa obsada i twórcy Obok Lesley Manville i dawno nie widzianej na ekranach Zofii Wichłacz w filmie możemy zobaczyć Andrzeja Konopkę, Saschę Ley i Toma Burke’a. Za zdjęcia odpowiada Tomasz Naumiuk PSC, muzykę skomponował Emre Sevindik. Twórcy w umiejętny sposób łączą psychologiczne napięcie z politycznym tłem - każdy detal w scenografii i grze aktorskiej potęguje uczucie niepewności i klaustrofobii. Film powstał na podstawie prozy Olgi Tokarczuk i już otrzymał pierwsze nagrody Scenariusz filmu powstał na podstawie opowiadania Profesor Andrews w Warszawie Olgi Tokarczuk, laureatki Nagrody Nobla. Tekst dostarczył twórcom nie tylko mrocznego kontekstu historycznego, ale i lekko surrealistycznej perspektywy, która wyróżnia „Zimę pod znakiem Wrony” wśród polskich thrillerów. Scenariusz Adamik, Buchty i Coxon zdobył specjalne wyróżnienie na Cannes ScripTeast w 2018 roku, a sam film zamykał festiwal w San Sebastian w 2025 roku. „Zima pod znakiem Wrony” - polski thriller, który zostanie w pamięci widzów „Zima pod znakiem Wrony” to nie tylko opowieść o przeszłości, ale i uniwersalna historia o strachu, odwadze i poszukiwaniu prawdy. Film pozwala spojrzeć na stan wojenny oczami obcokrajowca, co nadaje wydarzeniom nowej perspektywy i sprawia, że dramatyczne wydarzenia sprzed ponad czterech dekad stają się niezwykle bliskie współczesnemu widzowi.
Mamy pierwsze zdjęcia Sandry Drzymalskiej jako Violetty Villas w filmie „Dzięcioł i Violetta”. To będzie rola jej życia?
To rola, która może zdefiniować jej karierę. Twórcy biografii „Dzięcioł i Violetta” pokazali pierwsze oficjalne zdjęcia Sandry Drzymalskiej jako legendarnej Violetty Villas.
Twórcy filmu „Dzięcioł i Violetta” ujawnili pierwsze oficjalne zdjęcia Sandry Drzymalskiej w roli Violetty Villas. Fotografie natychmiast wywołały gorące reakcje w internecie. Aktorka, uznana za jedną z najbardziej utalentowanych przedstawicielek młodego pokolenia, podjęła się zadania, które już teraz określane jest jako jedno z najtrudniejszych w jej karierze. Za charakteryzację odpowiada zespół nominowany do Oscarów – Anne Cathrine Sauerberg i Thomas Foldberg – co jeszcze mocniej podsyca zainteresowanie produkcją. Kulisy produkcji filmu „Dzięcioł i Violetta” Reżyserką filmu została Karolina Bielawska, autorka nagradzanego dokumentu „Mów mi Marianna”. Scenariusz biografii Violetty Villas jest już ukończony, a nad całością czuwa Lava Films. Produkcja realizowana jest we współpracy z rodziną legendarnej artystki – synem Krzysztofem Gospodarkiem i synową Małgorzatą Gospodarek. W obsadzie, oprócz Sandry Drzymalskiej, znaleźli się także Jowita Budnik, Mateusz Banasiuk, Borys Szyc, Dorota Kuduk, Christo Szopov, Antoni Rembelski, Antoni Tyszkiewicz, Kazik Radziejewski oraz Cezary Łukaszewicz. Zdjęcia realizowane są w Polsce, w tym na Śląsku i w Warszawie, a także w Bułgarii. Za dystrybucję odpowiada Kino Świat. Fabuła filmu: kim była Violetta Villas i dlaczego jej historia wciąż budzi takie emocje? Sandra Drzymalska jako Violetta Villas ma za zadanie przedstawić losy jednej z największych ikon polskiej muzyki rozrywkowej. Film „Dzięcioł i Violetta” opowiada o początkach kariery artystki oraz jej drodze na szczyt, pokazując również pierwsze trudności i pęknięcia. Historia została przedstawiona z perspektywy syna Villas, który obserwował narodziny i upadek gwiazdy. Twórcy podkreślają, że chcą uniknąć tabloidowych uproszczeń – skupiają się na intymnej i bliskiej relacji matki i syna oraz realiach życia na przełomie sukcesów i osobistych problemów. W filmie zobaczymy zarówno spektakularne triumfy sceniczne, jak i cenę, jaką Villas musiała zapłacić za sławę. Violetta Villas: niezwykły głos, kontrowersje i ostatnie lata życia Violetta Villas, właściwie Czesława Cieślak, urodziła się 10 czerwca 1938 roku w belgijskim Heusy. Jej kariera była niezwykła – śpiewała w dziesięciu językach, a głos o skali blisko czterech oktaw zachwycał publiczność w Polsce, Paryżu i Las Vegas. Ostatni raz wystąpiła publicznie w lutym 2011 roku w Kielcach, świętując 50-lecie kariery. Villas zmarła 5 grudnia 2011 roku w Lewinie Kłodzkim, w wieku 73 lat. Po jej śmierci wszczęto śledztwo dotyczące zaniedbań w opiece medycznej, co tylko wzmocniło aurę tajemnicy i kontrowersji wokół postaci artystki. „Dzięcioł i Violetta” - najdroższy film w historii polskiego kina? Według zapowiedzi producentów, „Dzięcioł i Violetta” może być najdroższym filmem w historii polskiej kinematografii. Rodzina Villas już wcześniej deklarowała, że nie zamierzają oszczędzać na tej produkcji. Choć oficjalnej kwoty budżetu jeszcze nie ujawniono, zapowiedzi budzą ogromne oczekiwania zarówno ze strony widzów, jak i branży filmowej. Zakończenie zdjęć planowane jest na kwiecień 2026 roku. Premiera filmu w polskich kinach przewidziana jest na jesień 2026 roku.