Na Impact’25 zobaczymy kilka znakomitych wystaw z pracami m.in. Wojciecha Fangora, Aleksandry Waliszewskiej, Małgorzaty Mirgi -Tas, przedstawicieli Polskiej Szkoły Plakatu. Posłuchamy rozmów z kolekcjonerkami i kuratorkami, dowiemy się w jaką sztukę się dziś inwestuje i … jak robią to kobiety.
Impact to największe wydarzenie gospodarcze w Europie Środkowo-Wschodniej, które 14-15 maja odbędzie się w Poznaniu. Oprócz liderów i liderek biznesu z całego świata w gronie gości jest wielu intelektualistów oraz ludzi kultury i sztuki. W tym roku zaproszenie na Impact przyjęli m.in. Olga Tokarczuk, Francis Fukuyama, Anda Rottenberg, Maja Ostaszewska, Mariusz Treliński czy Jan Klata. Już po raz trzeci częścią wydarzenia jest Impact Art - przestrzeń spotkań, wystaw, wymiany myśli. To nowatorski projekt organizatorów, dzięki któremu sztuka współczesna wychodzi z galerii i staje się naturalną częścią innych przestrzeni. W ciągu dnia Impact Art jest strefą wystaw, prezentująca prace młodych polskich artystek. Wieczorami staje się także miejscem inspirujących rozmów. To właśnie tu, w otoczeniu dzieł współczesnych twórców i twórczyń, rozmawiać będziemy o tym, dlaczego dziś kobiety stają się coraz silniejszą siłą na rynku sztuki. Premierowe dzieło Irminy Staś: nowe morfologie życia W tym roku w ramach Impact Art zobaczymy dwie wystawy. Pierwsza jest prezentacją prac wchodzących w skład Impact Art Collection, która każdego roku powiększa się o kolejne dzieła artystek, komentujących naszą rzeczywistość. Tworzą ją obrazy takich twórczyń jak Małgorzata Szymankiewicz, Karolina Bielawska, Emilia Kina, Monika Falkus i Alicja Biała. Każda z nich podejmuje aktualne tematy wypracowując przy tym własny, nowoczesny język artystyczny. Tegoroczna edycja Impact Art zyskała wyjątkowy akcent — specjalnie na jubileuszową, 10. edycję wydarzenia, Irmina Staś stworzyła dzieło pt. "Chlorofil i krew 40". Jest ono kontynuacją cyklu artystki badającego związki biologii, natury i abstrakcji. Jej prace przypominają żyjące ekosystemy — intensywne, organiczne, pulsujące własnym rytmem. Staś przekracza granice między tym, co widzialne, a tym, co wyobrażone, tworząc nowe morfologie życia. To właśnie w takich artystycznych eksperymentach rodzą się najciekawsze narracje o przyszłości. Baśń o rzeczywistości: wystawa Krupa Art Foundation Jedną z centralnych wystaw Impact Art będzie projekt Krupa Art Foundation „Nie ma się czego bać”. Jak baśń opowiada o naszej rzeczywistości — gdzie dobro, gdzie zło, kto dziś jest antagonistą? Kuratorki, Magdalena Basak i Katarzyna Młyńczak-Sachs, zebrały prace artystek i artystów, takich jak Paweł Baśnik, Salvador Dali, Pola Dwurnik, Wojciech Fangor, Veronika Hapchenko, Małgorzata Mirga-Tas, Aleksandra Waliszewska czy Sana Shahmuradova Tanska. Co je łączy? Surrealistyczno - baśniowy sposób przedstawiania rzeczywistości. Każde z tych nazwisk wnosi do wystawy własną, unikalną wrażliwość i pytanie o kondycję współczesnego świata. Wystawa zmusza do refleksji nad własnym miejscem w tej niepokojącej, a jednocześnie fascynującej baśni o XXI wieku. Kolekcjonerki - kto dziś tworzy rynek sztuki? W strefie Impact Art w ramach “Late Night Show by Mint” odbędzie się ciekawa i ważna rozmowa: „Kobieta kolekcjonerka. Dlaczego dziś to kobiety wydają więcej na sztukę?”. Na to pytanie spróbują odpowiedzieć kolekcjonerki: Sylwia Krupa i Grażyna Kulczyk oraz kuratorka i historyczka sztuki Anda Rottenberg, a dyskusję poprowadzi Aleksander Hudzik, redaktor naczelny “Mint: magazyn o kulturze”. Rozmowa będzie okazją, by przyjrzeć się nie tylko faktom ekonomicznym, ale też zmieniającym się wartościom w świecie kolekcjonowania sztuki. Kobiety coraz częściej inwestują w sztukę nie tylko z powodów estetycznych czy snobistycznych. Robią to przede wszystkim z głębokiego przekonania o jej istotnej roli w budowaniu lepszego świata. Ich wybory kolekcjonerskie często są bardziej intuicyjne, emocjonalne, zaangażowane społecznie. Polska Szkoła Plakatu i murale poświęcone pamięci Nie tylko strefa Impact Art będzie w tym roku miejscem artystycznych wystaw. Podczas wydarzenia, w kilku innych przestrzeniach będą czekać na uczestników jeszcze dwie inne ekspozycje. Wystawa z okazji 60-lecia Pracowni Plakatu Waldemara Świerzego przygotowana przez Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu, przypomina fenomen Polskiej Szkoły Plakatu. Twórczość Świerzego i jego uczniów to dowód, że plakat, łączący sztukę i funkcjonalność, pozostaje jednym z najciekawszych mediów wizualnych naszych czasów. Projekt „Pełno ich nigdzie” przywraca pamięć o polskich Żydach poprzez murale upamiętniające przedwojenną społeczność żydowską w polskich miastach. W dobie rosnącego znaczenia sztuki w przestrzeni publicznej, ta wystawa przypomina o roli pamięci i historii w kształtowaniu naszej wspólnej tożsamości. Sztuka - najważniejsza inwestycja przyszłości Kolekcjonowanie sztuki to osobiste wybory, kulturowa deklaracja, manifestowanie w wartości, które wierzymy i inwestycja — zarówno emocjonalna, jak i finansowa. To sposób budowania tożsamości poprzez rzeczy, które mają znaczenie. Czym się kierują twórczynie największych polskich kolekcji, co o współczesnej sztuce sądzą najważniejsze polskie kuratorki? Dowiemy się już 14-15 maja w Poznaniu na Impact’25.
„Epoka (nie)dostępności” to nowa wystawa w Muzeum Narodowym w Krakowie, która otwiera oczy
Nowa wystawa w Muzeum Narodowym w Krakowie zmusza do refleksji nad kwestiami, które zbyt często umykają naszej uwadze.
„Epoka (nie)dostępności”, przygotowana we współpracy z Fundacją Avalon, to ekspozycja, która porusza temat codziennych barier, z jakimi mierzy się ponad 5 milionów Polaków z niepełnosprawnościami. Dostępność w interesie nas wszystkich Wysoki chodnik, brak windy czy nieczytelne napisy? Dla wielu to tylko drobne niedogodności, ale dla ponad 5 milionów Polaków z niepełnosprawnościami takie sytuacje są codzienną rzeczywistością. Ekspozycja w Muzeum Narodowym w Krakowie to głos w sprawie wszechobecnych barier — architektonicznych, informacyjnych czy zawodowych. Jak podkreślają organizatorzy, wystawa jest również przypomnieniem, że brak dostępności może dotknąć każdego z nas. Wystarczy spacer z dziecięcym wózkiem czy tymczasowa kontuzja. Wystawa „Epoka (nie)dostępności” już otwarta Oficjalne otwarcie wystawy miało miejsce 30 stycznia. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele Muzeum Narodowego w Krakowie, Fundacji Avalon oraz bohaterowie kampanii społecznej „Epoka Dostępności”. Ekspozycję, która potrwa do 30 marca, można oglądać w salach „XX+XXI Galerii Sztuki Polskiej”, a dwa dodatkowe obiekty znajdują się na placu przed Gmachem Głównym muzeum. Wystawa składa się z 11 obiektów, które symbolizują codzienne bariery w takich obszarach jak architektura, komunikacja, design czy życie zawodowe. Ciekawym elementem ekspozycji są obiekty zaprojektowane podczas warsztatów realizowanych w ramach UNIfestu — Festiwalu Projektowania Uniwersalnego, podczas którego projektanci wspólnie z konsultantami z niepełnosprawnościami tworzyli projekty odzwierciedlające problemy tytułowej „Epoki (nie)dostępności”. Helena Szczuka-Kalensky, kierowniczka działu komunikacji i promocji Fundacji Avalon, podczas otwarcia podkreślała wagę tego projektu: „Chcemy odesłać bariery do muzeum i sami odsyłamy do muzeum, które jest w dużej mierze naprawdę dostępne. Każdy z 11 eksponatów towarzyszy opowieść człowieka, który otworzył przed nami drzwi do swojego życia. Mam nadzieję, że te historie wywołają refleksję nad własnymi postawami”. Głos zabrał również Tomasz Ostrowski, zastępca dyrektora ds. strategii i komunikacji Muzeum Narodowego w Krakowie, zaznaczając, że muzea mają rolę nie tylko w opiece nad wspólnym dziedzictwem, ale też w nagłaśnianiu ważnych kwestii społecznych: „Muzeum Narodowe w Krakowie, kierując się społeczną wrażliwością, aktywnie angażuje się w inicjatywy wspierające integrację i budowanie wspólnoty”. Kampania na rzecz zmian Wystawa jest elementem kampanii społecznej „Epoka Dostępności” Fundacji Avalon, współfinansowanej ze środków PFRON.
Marcin Wicha nie żyje. Laureat literackiej Nagrody Nike miał 53 lata
Grafik, eseista, rysownik, pisarz. 24 stycznia 2025 roku zmarł Marcin Wicha. „Nie znikniemy bez śladu. A nawet jak znikniemy, to zostaną nasze rzeczy, zakurzone barykady”, pisał w nagrodzonym zbiorze esejów „Rzeczy, których nie wyrzuciłem”.
Marcin Wicha zmarł w wieku 53. lat W sobotni poranek dotarły do nas smutne wiadomości. Polski autor książek dla dzieci i dorosłych, rysownik, grafik i eseista Marcin Wicha nie żyje. Jako pierwszy informację o śmierci podał tygodnik "Polityka", do którego Wicha pisał felietony. Marcin Wicha uczulał na słowa i na to, żeby nie nadużywać wielkich liter i patosu. Nie możemy teraz napisać, że był wielkim pisarzem, a przecież był. Powinniśmy znaleźć inne słowo. On by potrafił” - napisali dziennikarze „Polityki”. Marcin Wicha przyszedł na świat w Warszawie w 1972 roku. Pracował jako grafik, projektując plakaty, okładki, znaki graficzne i komentarze rysunkowe. Felietony publikował m.in. w "Autoportrecie", "Literaturze na Świecie" i "Tygodniku Powszechnym". Współpracował z "Gazetą Wyborczą" i miesięcznikiem "Charaktery". Jego eseistyczny debiut, "Jak przestałem kochać design", z 2015 r. szybko zdobył uznanie dzięki erudycji, lekkiemu pióru i krytycznej analizie autora. Za swoją drugą książkę, "Rzeczy, których nie wyrzuciłem", Marcin Wicha otrzymał Paszport Polityki, Nagrodę Literacką im. Witolda Gombrowicza i Literacką Nagrodę Nike. "Nike" 2018: nagrodę zdobył Marcin Wicha za książkę "Rzeczy, których nie wyrzuciłem"
Kulturalne notesy i talizman codzienności
I Believe In Paper to marka papiernicza blisko związana z kulturą i dizajnem. Stworzona przez Joannę Dobkowską dla wszystkich, którzy cenią dotyk papieru. Kolorowe, wyraziste ręcznie wykonane notesy pozwalają celebrować codzienność w najlepszym stylu. Papier, jego zapach, struktura oraz kolor ma moc talizmanu. Stworzone by dotykać i patrzeć przyjemnością.
I Believe In Paper to marka papiernicza stworzona przez Joannę Dobkowską, projektantkę graficzną i byłą dyrektorkę artystyczną ELLE. Jej ręcznie wykonane notesy o aksamitnej strukturze papieru zachęcają do celebrowania codzienności w pięknym stylu. Jest miłośniczką papieru i kolorów, wierzy, że kontakt z papierem wyzwala kreatywność, a barwy dodają energii i radości. Zawsze kochałam papier i jego różnorodność - papiery czerpane, barwione w masie, techniki druku. To moja miłość jeszcze z czasów studiów na ASP – fascynowały mnie zajęcia w zecerni, odbijanie na papierze, skład, druk, letterpress. Zapach druku i zapach papieru to do dziś moje fetysze. - mówi Joanna Dobkowska, założycielka marki. Lubię projektować też notesy na zamówienie. Szczególnie cenię projekty związane z kulturą. Ostatnio miałam przyjemność zaprojektować notesy dla Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, na premierę Opery Bałtyckiej, a teraz pracuję nad notesami dla Opery Narodowej. Tak na prawdę po prostu lubię projektować i drukować na najpiękniejszych papierach, a forma notesu czy kalendarza daje na to przestrzeń, ponieważ zaczynamy zwracać uwagę na rodzaj papieru i doznania haptyczne, które nam oferuje. - dodaje. Kooperacje I Belive In Paper. to także przestrzeń współpracy z innymi artystami. W kooperacji z ilustratorką i projektantką Malwiną Konopacką, autorką mi.in. kolekcji ceramiki OKO, powstał przycisk do papieru MOLE. Nowością jest ZAWIESZKA/BRELOK – efekt kooperacji z UAUProject. Warszawskie studio projektowe, założone przez Justynę Fałdzińską i Miłosza Dąbrowskiego, od lat lączy świat cyfrowy z rzemiosłem. Ich wazony znalazły się w stalej kolekcji Stedelijk Museum w Amsterdamie. Kalendarze filmowe Na koniec roku 2024 powstał dwujęzyczny, kalendarz-planner IBelieveInCinema, z ciekawostkami filmowym zebranymi przez filmoznawcę Tomka Kolankiewicza, obecnie dyrektora Filmoteki Narodowej. Wydaniu kalendarza towarzyszyły wywiady z kobietami filmu dostępne na stronie IBelieveInPaper, reżyserką Agnieszką Smoczyńską i aktorką Leną Górą. Z początkiem 2025 pojawili się też kolejni, ciekawi bohaterowie i kalendarz IBelieveInCinema 2025 do którego filmy wybrało świętujące 10. urodziny warszawskie kino Amondo. Pełna oferta I Belive in Paper. dostępna jest na stronie marki.
Najciekawsze wystawy sztuki w Polsce, które warto zobaczyć w 2025 roku. Nie chcecie ich przegapić
Od fascynujących polskich rzeźbiarek kształconych w Paryżu po monumentalne abakany Magdaleny Abakanowicz na Wawelu – przedstawiamy zestawienie najciekawszych wystaw, które będzie można obejrzeć w 2025 roku.
Oto sześć ekspozycji, które warto wpisać do kalendarza. Kierunek Paryż. Polskie artystki z pracowni Bourdelle’a Królikarnia, Warszawa | 9 maja – 26 października 2025 Antoine Bourdelle, uczeń Auguste’a Rodina, był jednym z najważniejszych rzeźbiarzy i pedagogów przełomu XIX i XX wieku. Jego pracownia w Paryżu przyciągała młode artystki z Polski, które we własnym kraju mierzyły się z barierami edukacyjnymi - w Warszawie kobiety mogły studiować w Szkole Sztuk Pięknych dopiero od 1904 roku, a w Krakowie od 1920. Wystawa w Królikarni to pierwsza tak kompleksowa próba ukazania wpływu Bourdelle’a na twórczość polskich rzeźbiarek. Ekspozycja obejmuje prace m.in. Jadwigi Bohdanowicz, Luny Drexler i Olgi Niewskiej, które zdobyły w Paryżu artystyczne szlify i wprowadzały nowatorskie idee w Polsce. Niewska, znana z rzeźb portretowych, stworzyła m.in. słynną podobiznę marszałka Józefa Piłsudskiego, a Bohdanowicz eksperymentowała z formą w duchu secesji. Ekspozycję wzbogacą fotografie archiwalne i dokumenty. Czarny karnawał. James Ensor i Witold Wojtkiewicz Muzeum Narodowe, Warszawa | 3 października 2025 – 11 stycznia 2026 Groteska, maskarada, cyrk – dla Jamesa Ensora i Witolda Wojtkiewicza te motywy były punktem wyjścia do rozważań nad ludzką egzystencją. Wystawa w MNW po raz pierwszy zestawi ich twórczość, pokazując, jak różne środowiska – Młodą Belgię i Młodą Polskę – łączyła fascynacja światem na opak. Podzielona na sekcje tematyczne ekspozycja obejmuje obrazy, grafiki i rysunki obu artystów, a także dodatkowe eksponaty: maski karnawałowe, kostiumy teatralne i dawne marionetki, które nadają kontekst ich inspiracjom. Ciekawostką są nigdy wcześniej niepokazywane szkice Ensora, wypożyczone z kolekcji belgijskich. St Ives, i gdzie indziej Muzeum Sztuki, Łódź | 5 marca – 8 czerwca 2025 St Ives, niewielkie portowe miasteczko w Kornwalii, stało się w latach 30. XX wieku ośrodkiem twórczości artystów łączących lokalne inspiracje z nowoczesnym podejściem do formy i koloru. Wystawa w Łodzi pokaże prace takich twórców jak Barbara Hepworth, Ben Nicholson czy Alfred Wallis, którzy w swoich dziełach odwoływali się do pejzażu Kornwalii i nadmorskiego światła. Ekspozycja zestawi ich dorobek z polską awangardą, reprezentowaną przez Władysława Strzemińskiego i Katarzynę Kobro. Dzięki temu dialogowi zobaczymy, jak różne środowiska artystyczne reagowały na wyzwania modernizmu i jak geografia kształtowała ich język wizualny. Wystawę uzupełnią zdjęcia i filmy ukazujące życie codzienne w St Ives oraz archiwalne nagrania z udziałem Hepworth i Nicholsona. Moda. Historia osobista Muzeum Narodowe, Wrocław | 18 lutego – 18 maja 2025 Czy garderoba może być kluczem do zrozumienia epoki? Wrocławska wystawa opowie o modzie PRL-u przez pryzmat życia Ireny Huml – badaczki sztuki, która w swoim środowisku słynęła jako ikona stylu. Jej historia splata się z szerszymi zagadnieniami dotyczącymi społecznej roli kobiet w latach 50.–90., ich obecności w świecie akademickim, odbiorze międzynarodowych trendów w polskiej rzeczywistości oraz roli mody w procesie modernizacji. Poza jej osobistymi strojami zobaczymy też fotografie, listy i pamiątki. Ewa Pachucka. Retrospektywa Zachęta, Warszawa | październik 2025 – styczeń 2026 Znana bardziej w Australii (gdzie spędziła blisko 30 lat życia) niż w Polsce, Ewa Pachucka zasłynęła dzięki rzeźbiarskim strukturom szydełkowanym z włókien naturalnych. W Zachęcie zobaczymy jej najsłynniejsze prace z sizalu i juty, które eksplorują relacje między człowiekiem a naturą, a także mniej znane instalacje przestrzenne. Jednym z kluczowych punktów wystawy będzie monumentalna instalacja „Ogrody”, składająca się z misternie splecionych struktur przypominających organiczne krajobrazy. Magdalena Abakanowicz Zamek Królewski na Wawelu | 25 kwietnia 2025 – 18 stycznia 2026 Od Ogrodów Królewskich po Salę Senatorską – rzeźby Magdaleny Abakanowicz w 2025 roku zyskają nowe, spektakularne tło. Jej monumentalne abakany spotkają się z arrasami Zygmunta Augusta, tworząc niezwykły dialog między nowoczesnością a renesansem. Ta wystawa zapowiada się jako jeden z najważniejszych punktów artystycznych przyszłego roku.
Wyjątkowa wystawa, spotkania z artystami, wykłady, prelekcje i warsztaty - już 7 i 8 grudnia w Warszawie w trakcie Artshow
Artshow to jedyna w swoim rodzaju wystawa, na której artyści wprowadzają zwiedzających w świat sztuki. W weekend 7 i 8 grudnia wydarzenie zagości w budynku HOP przy Chmielnej w Warszawie. Przez dwa dni na zwiedzających czekać będą setki prac twórców malarstwa, rzeźby, fotografii, grafiki i tkaniny artystycznej. W programie Artshow znajdą się także wykłady, prelekcje, pokazy artystyczne na żywo, a dla chętnych – warsztaty twórcze. Miłośnicy sztuki będą mogli zobaczyć trzy wystawy specjalne, porozmawiać z obecnymi na miejscu artystami oraz spotkać gwiazdy takie jak Julia Wieniawa, Aneta Kręglicka, czy Maciej Zień, którzy zapowiedzieli swoją obecność na wystawie.
W pierwszy weekend grudnia cztery piętra postmodernistycznego budynku HOP przy ul. Chmielnej 132/134 wypełnią się sztuką współczesną. Prawie dwustu artystów i pięć galerii wystawi tam swoje dzieła. Na zwiedzających czekać będą setki prac, a o szczegółach ich powstania opowiadać będą sami twórcy. Spotkania z artystami, podobnie jak wykłady o sztuce i pokazy malarstwa i rzeźby na żywo to już dobra tradycja Artshow. Czwarta edycja Artshow skupia się na nowych nazwiskach i wschodzących gwiazdach świata sztuki. To artyści z różnych pokoleń, którzy na Artshow często po raz pierwszy pokazują swoje dzieła szerokiej publiczności. Naszym celem jest nie tylko wprowadzić zwiedzających w świat sztuki, ale też dostarczać gościom emocji, wiedzy i umiejętności praktycznych. Stąd w programie wystawy są zarówno wykłady o inwestowaniu w sztukę, jak i warsztaty Artshow Creative, na których będzie można własnoręcznie zrobić rzeźbę, ceramikę, kolaż albo linoryt. Artshow wyrósł z idei jak najbliższego obcowania ze sztuką, dlatego ci, którym jest ona bliska, chętnie odwiedzają wystawę – zapowiada Ewa Mierzejewska, pomysłodawczyni i organizatorka wydarzenia. Wystawa z roku na rok rozbudowuje swój program i zaprasza do współpracy nie tylko artystów, ale też znanych i lubianych. W pierwszy weekend grudnia w jej przestrzeni będzie można spotkać między innymi Macieja Zienia. Jeden z najbardziej znanych projektantów mody i wnętrz tym razem da się poznać zwiedzającym jako współtwórca… rzeźby. Na Artshow po raz pierwszy zaprezentowana zostanie jego niezwykła rzeźba stworzona w tandemie z cenionym polskim rzeźbiarzem Tomkiem Górnickim. Sztuka to dla mnie esencja życia i sposób na wyrażenie najgłębszych emocji. Tworzenie pozwala mi nie tylko inspirować innych, ale także odkrywać nowe wymiary piękna i harmonii. Bez sztuki nie byłbym sobą – to ona definiuje każdy mój dzień i każdą moją decyzję – zdradza Maciej Zień, zapraszając do odwiedzenia wystawy Wystawy specjalne na Artshow – Helmut Newton, Viva! Emotions i młoda sztuka Tegoroczna, czwarta edycja Artshow, ma bardzo bogaty program wydarzeń towarzyszących. Wielbiciele twórczości Helmuta Newtona z kolekcji Archicom Collection z pewnością z chęcią obejrzą zbiór oryginalnych fotografii artysty, miłośnicy młodej sztuki nie ominą wystawy prezentującej twórczość studentów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych z wydziałów malarstwa i rzeźby, a ci, którzy cenią emocje w sztuce, z przyjemnością zajrzą na wirtualną wystawę Viva! Emotions, prezentującą zdjęcia polskich gwiazd z archiwum magazynu Viva!. Sztuka ma moc czynienia świata piękniejszym, a swoich odbiorców bardziej wrażliwymi. Otwiera nam głowy i serca, rozbudza emocje, sprawia, że stajemy uważniejszymi obserwatorami. Szukam jej nie tylko w pracy, ale też w życiu codziennym. Wiem z doświadczenia, że bycie artystą wymaga odwagi i determinacji, co jest szczególnie trudne w przypadku młodych ludzi, dlatego całym sercem wspieram takich utalentowanych twórców i kiedy tylko mogę, bywam na wydarzeniach artystycznych, które dają szansę młodym twórcom – mówi Julia Wieniawa, aktorka i piosenkarka, którą także będzie można spotkać w przestrzeni Artshow. Artshow - lubię tu być Nowością grudniowej edycji wystawy będą biletowane warsztaty artystyczne z rzeźby, kolażu, ceramiki i grafiki prowadzone przez doświadczonych w pracy edukacyjnej artystów. Wystarczy tylko odrobina odwagi i chęci, by wyjść z Artshow z własnoręcznie zrobionym obiektem artystycznym. Chętni będą mieli okazję zrobić rzeźbę, ceramikę, kolaż albo linoryt, doświadczyć nowych emocji, popracować nad kreatywnością, a przy okazji zredukować stres i poprawić sobie nastrój. Tego typu obcowanie ze sztuką to najlepsza forma arteterapii. Artshow – lubię tu być. Sztuka zawsze mnie zatrzymuje i skłania do refleksji, a ja kocham ten stan. Zastanawiać się, analizować, doszukiwać, by zrozumieć, to wspaniały proces. A sztuka jest znakomitym do tego pretekstem. Eviva l’arte! – przypomina Miss Świata Aneta Kręglicka, zapowiadając, że w grudniu po raz kolejny odwiedzi Artshow. Lista artystów i galerii biorących udział w wydarzeniu oraz szczegółowy program Artshow dostępny jest na stronie. ARTSHOW – 3000 METRÓW SZTUKI I EMOCJI Miejsce: budynek HOP, ul. Chmielna 132/134, Warszawa Data: 7 - 8 grudnia 2024 r. Godziny otwarcia: 10:00 - 20:00 Bilety: dostępne w kasach w dniu wydarzenia oraz na stronie organizatora.
Premiery kinowe październik 2024: Polski kandydat do Oscara "Pod wulkanem" i wciskający w fotel "Joker: Folie à deux". Co jeszcze warto zobaczyć?
Jesień oficjalnie już się rozpoczęła, a wraz z nią do kin zaczynają trafiać najbardziej wyczekiwane filmy roku. Oto najciekawsze premiery kinowe 2024 roku października. Wybraliśmy dramaty z gwiazdorską obsadą, mrożące krew w żyłach thrillery i dokumenty, które warto obejrzeć.
W tym artykule: Premiery kinowe październik 2024: „Joker: Folie à deux” Premiery kinowe 2024 październik: „Armand” Premiery kinowe październik 2024: „Kulej. Dwie strony medalu” Premiery kinowe 2024 październik: „Pod wulkanem” Premiery kinowe 2024 październik: „Andy Warhol. Amerykański sen” Premiery kinowe 2024 październik: „The Dead Don’t Hurt” Premiery kinowe październik 2024: „Ostatnia wyprawa” Premiery kinowe październik 2024: „Joker: Folie à deux” 11 nominacji do Oscara, dwie zdobyte statuetki – w tym jedna za rewelacyjną kreację Joaquina Phoenixa – i niezliczona ilość innych nagród. „Joker” w reżyserii Todda Phillipsa z 2019 roku rzucił na kolana nie tylko widzów, ale również krytyków. Przez wielu nazywany był „najlepszym filmem roku”, a na samym festiwalu filmowym w Wenecji produkcja oklaskiwana była przez ponad osiem minut po pokazie. Nic więc dziwnego, że druga część dramatu psychologicznego jest jednym z najbardziej wyczekiwanych filmów października 2024 roku. Tym razem Phoenixowi na ekranie partnerować będzie Lady Gaga, która wcieli się w kultową postać Harleen Quinzel. Co z tego wyniknie? Dowiemy się już 4 października, gdy „Joker: Folie à deux” zadebiutuje w polskich kinach. View oEmbed on the source website Premiery kinowe 2024 październik: „Armand” Zjawiskowa Renate Reinsve, którą widzowie mogą pamiętać z nagradzanego „Najgorszego człowieka na świecie”, powraca w norweskim dramacie. Tym razem laureatka Złotej Palmy wcieli się w matkę chłopca, która zostaje wezwana do szkoły na spotkanie z nauczycielką. „Ku jej zdziwieniu, w szkole czekają na nią również rodzice innego chłopca. Nikt z obecnych nie wie, co tak naprawdę się wydarzyło. Ten (być może) drobny incydent między chłopcami jest niczym szpila, która przebija balon napięcia pomiędzy ich matkami. Dochodzi do eskalacji konfliktu, gdzie prawda miesza się z kłamstwem, a bohaterki rozpoczynają psychologiczną walkę o uwagę i zaufanie”, czytamy w opisie. Premiera kinowa 11 października. Timothée Chalamet jako wierna kopia Boba Dylana. Znamy datę premiery "A complete unknown"! Premiery kinowe październik 2024: „Kulej. Dwie strony medalu” „Kulej. Dwie strony medalu” w reżyserii Xawerego Żuławskiego jako pierwsi będą mogli obejrzeć uczestnicy 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Polska produkcja opowiada historię Jerzego i Heleny Kulejów – najbardziej barwnego małżeństwa Polski lat sześćdziesiątych. Film koncentruje się na okresie między 1964 a 1968 rokiem, kiedy Jerzy Kulej zdobył złoto na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio, by następnie powtórzyć ten wyczyn w Meksyku. Polska produkcja do 28 września powalczy o Złotego Lwa w konkursie głównym festiwalu. Premiera kinowa filmu zapowiedziana jest natomiast na 11 października 2024 roku. View oEmbed on the source website Premiery kinowe 2024 październik: „Pod wulkanem” Tej premiery nie może przegapić żaden kinoman. Film nie tylko oficjalnie otworzył 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, ale został również wytypowany na reprezentanta Polski w walce o Oscara. “Pod Wulkanem” w reżyserii Damiana Kocura opowiada historię wojny w Ukrainie z perspektywy inteligenckiej ukraińskiej rodziny, którzy w jednej chwili z turystów stali się uchodźcami. Gdy wybuchła wojna, przebywali na wakacjach na Teneryfie. Ich powrót z urlopu do kraju okazał się niemożliwy. Premiera kinowa filmu już 11 października. View oEmbed on the source website Premiery kinowe 2024 październik: „Andy Warhol. Amerykański sen” Legenda, jedna z najbarwniejszych postaci XX wieku, artysta, którego dzieła zmieniły oblicze współczesnej sztuki. „Andy Warhol. Amerykański sen” odkrywa mniej znane karty z życia fascynującego malarza. Zamiast skupiać się na jednym momencie w historii, dokument maluje portret potrójny: dojrzałego mężczyzny silnie związanego z religijną matką, introwertyka schowanego za szkłami ciemnych okularów i supergwiazdy, biegłej w konstruowaniu wizerunku, bezbłędnie rozgrywającej zarówno rynek sztuki, jak i artystyczne elity. Premiera kinowa już 11 października 2024 roku. View oEmbed on the source website Najlepsze filmy z Lady Gagą – co warto obejrzeć? Doskonałe kreacje artystki nie tylko w „Narodzinach Gwiazdy” Premiery kinowe 2024 październik: „The Dead Don’t Hurt” Po biograficznej roli Sisi, czyli austriackiej królowej Elżbiety w filmie „W gorsecie”, Vicky Krieps ponownie wciela się w silną, niezależną kobietę, choć tym razem w zupełnie innych okolicznościach. Akcja „The Dead Don’t Hurt” przenosi widza do lat 60. XIX wieku na Dzikim Zachodzie. Tam, Vivienne Le Coudy (Vicky Krieps) wdaje się w romans z duńskim imigrantem Holgerem Olsenem (Viggo Mortensen). Wybuch wojny secesyjnej rozdziela parę, gdy Olsen podejmuje decyzję, by walczyć po stronie Unii. Zostawia samotną Vivienne w miejscu kontrolowanym przez skorumpowanego burmistrza (Danny Huston) oraz jego pozbawionego skrupułów partnera biznesowego, potężnego ranczera Alfreda Jeffriesa (Garret Dillahunt). Film pojawi się na ekranach 18 października 2024 roku. View oEmbed on the source website Premiery kinowe październik 2024: „Ostatnia wyprawa” 18 października 2024 roku do kin wejdzie także „Ostatnia wyprawa” w reżyserii Elizy Kubarskiej. Międzynarodowa produkcja to prawdziwa historia Wandy Rutkiewicz, pierwszej kobiety świata i pierwszej osoby z Polski na najwyższych szczytach ziemi – opowiedziana przez nią samą. „Reżyserka filmu, która sama jest alpinistką, wyrusza w Himalaje śladami Wandy. Wskazówką do poszukiwań jest audio-pamiętnik bohaterki znaleziony wśród sterty materiałów archiwalnych”. View oEmbed on the source website
Z okazji otwarcia Wystawy Wielkiej Aukcji Charytatywnej TOP CHARITY 2023 Omenaa Mensah sprowadziła do Polski hiszpańską królową
Dzięki staraniom nowo powstałej fundacji OmenaArt Foundation udało się sprowadzić na inaugurację wystawy jedną z najpiękniejszych hiszpańskich rzeźb, słynną Reina Mariana hiszpańskiego artysty Manolo Valdésa.
Po raz pierwszy Polacy będą mieli okazję zobaczyć dzieło artysty, którego prace gościły w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych m.in. w Paryżu, w Barcelonie, w Nowym Jorku czy na Biennale w Wenecji. A to wszystko w słusznej sprawie, gdyż zgromadzone dzieła zostaną wylicytowane już 3 czerwca podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej TOP CHARITY 2023 – najpiękniejszej inicjatywy filantropijnej w Polsce, łączącej świat dużego biznesu, artystów i ludzi wielkiego serca. Na wernisażu nie zabrakło osobistości ze świata sztuki, biznesu oraz gwiazd. Gośćmi Omeny Mensah byli m.in. Grażyna Kulczyk, Joanna Przetakiewicz, Rinke Rooyens, Małgorzata Foremniak, Katarzyna Sokołowska i Artur Kozieja, Małgorzata Socha, Barbara Kurdej-Szatan i Rafał Szatan, Katarzyna Zielińska z Wojciechem Domańskim, Łukasz Jemioł. Kuratorką wystawy jest polska historyczka sztuki Hanna Wróblewska – komisarz Pawilonu Polonia na Biennale w Wenecji oraz wicedyrektorka ds. naukowych i wystawienniczych Muzeum Getta Warszawskiego. Co mówi o wystawie? – Pierwsza wystawa fundacji OmenaArt Foundation ma miejsce w Oranżerii w ogrodzie wilanowskim Pałacu Króla Jana III, która zbudowana prawie trzysta lat temu, służyć miała „przechowywaniu roślin cytrusowych w porze zimowej”. To nie tylko miejsce piękne samo w sobie, ale też wspaniała metafora dla nowo powstałej instytucji, której celem jest pomoc w przetrwaniu dla tego, co cenne, ulotne, piękne, kruche i ważne także w momentach zimy. I tej realnej, i tej w symbolicznym sensie tego słowa. Pokazane w przestrzeni Oranżerii prace kilkunastu artystów i artystek z różnych pokoleń, środowisk i fragmentów sceny artystycznej, poruszających się w różnorodnych mediach: rzeźby, malarstwa, sztuk graficznych, instalacji, są komunikatem o tym, co dzieje się wokół lub w nas. Zwracają uwagę swą formą, ale ważne są też treść i przekaz. Niektóre z nich, podarowane na aukcję charytatywną przez samych artystów lub kolekcjonerów, znajdą niedługo nowe miejsca prezentacji. Inne, użyczone przez artystów lub instytucje tylko na tę wystawę, wrócą do właścicieli. Sztuka istnieje wobec ludzi. Sztuka istnieje dla ludzi, choć czasem ich przerasta, a nawet przeraża. Można(i warto) posiadać obraz, rzeźbę lub instalację. Ale czasem to tylko wstęp tego, by zobaczyć, zrozumieć i pokochać w sztuce to, czego nie można tak po prostu posiadać– mówi Hanna Wróblewska o Wystawie Wielkiej Aukcji Charytatywnej. Nad wyborem i wysokim poziomem artystycznym wystawy czuwała Rada Programowa fundacji, w której zasiadają wybitni eksperci: wspomniana Hanna Wróblewska, Iwona Büchner-Grzesiak, Kama Zboralska, Boris Kudlička, Mark Sagona, dr hab. Maciej Aleksandrowicz, Rafał Kamecki oraz Tomek Rygalik. Fundacja OmenaArt Foundation sprawuje pieczę nad wszystkimi projektami artystycznymi realizowanymi przez Omenaa Foundation i Rafał Brzoska Foundation, stanowi też punkt wyjścia do działań filantropijnych. Jej działalność opiera się na czterech filarach: sztuka wpisana w misję pomagania – architektura, design i sztuka w holistycznym odniesieniu do celu, jaki im przyświeca. Budowanie profilowanej kolekcji rzeźby, form przestrzennych, instalacji polskich oraz światowych artystów. Rewitalizacja i ochrona historycznych budynków – skomplikowane procesy rewitalizacji połączone z nowoczesnymi technologiami i innowacjami, z poszanowaniem historycznej architektury i ochroną dziedzictwa kulturowego. Oraz eko-art – światowy trend łączący sztukę, edukację i troskę o naszą planetę. – Wierzę, że po tej wystawie ludzie z jeszcze większym szacunkiem, będą podchodzić do artystów i do świata sztuki. Przez ostatnie dziesięć miesięcy pracowaliśmy nad tym, by pozyskać wyjątkowe dzieła sztuki stworzone przez wybitnych artystów z Polski i ze świata. Udało się! Jestem dumna, ponieważ po raz pierwszy do naszego kraju udało nam się sprowadzić monumentalną rzeźbę Reina Mariana Manolo Valdésa, inspirowaną obrazem Diego Velázqueza „Królowa Maria Anna z Austrii”. Wierzę też, że jakość wszystkich pozostałych dzieł i obecność znamienitych gości przełożą się na genialny wynik Wielkiej Aukcji Charytatywnej – mówi o wystawie jej pomysłodawczyni Omenaa Mensah. Na wystawie pojawiły się prace koreańskiego artysty Chun Kwang Younga oraz pochodzącego z Ghany Patricka Tagoe-Turksona, które również po raz pierwszy zostały zaprezentowane w Polsce. Nie lada gratką są też dzieła Igora Mitoraja, Magdaleny Abakanowicz z- w tym dwie rzeźby outdoorowe udostępnione dzięki uprzejmości Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. W gronie darczyńców, którzy przekazali swoje dzieła sztuki na Wielką Aukcję Charytatywną TOP CHARITY 2023 znaleźli się: Angelika Markul, Maria Papa-Rostkowska, Janina Wierusz-Kowalska, Rafał Bujnowski, Piotr Czajkowski, Tomasz Górnicki, Michał Jackowski, Łukasz Patelczyk, Zbigniew Rogalski, Xawery Wolski, Nikola Vudrag i Cyryl Zakrzewski. Wśród prezentowanych w Oranżerii eksponatów znajduje się również obiekt z kolekcji Marka i Agnieszki Roeflerów, a także dzieła sztuki pozyskane dzięki uprzejmości prywatnych kolekcjonerów i instytucji, z którymi Omenaa Mensah oraz jej fundacja artystyczna OmenaArt Foundation współpracują. Nad aranżacją Wystawy Wielkiej Aukcji Charytatywnej czuwał wybitny scenograf Boris Kudlička, któremu światowy rozgłos przyniosły spektakularne realizacje operowe, m.in. Madame Butterfly, Król Roger, Turandot, Śmierć w Wenecji czy Król Lear. Z powodzeniem współpracuje z czołowymi teatrami operowymi i festiwalami na świecie – z Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Royal Opera House w Londynie czy Operą Królewską w Sztokholmie i Kopenhadze. W trakcie wystawy zaprezentowano dzieła, będące przedmiotem licytacji podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej, która odbędzie się w dniu 3 czerwca. Są to: Magdalena Abakanowicz – z cyklu Portrety Anonimowe Maria Papa-Rostkowska – Rycerz Igor Mitoraj – Helios 1988 Xawery Wolski – Ogniwa nieskończoności E Angelika Markul – bez tytułu z serii 7306 dni Michał Jackowski – Hope Rafał Bujnowski – z cyklu Turyści 1/8 Zbigniew Rogalski – Kolekcja& Myriam Boulos 2 Łukasz Patelczyk – Flying Terra Rossa Glass Janina Wierusz-Kowalska – Liberta Piotr Czajkowski – Palace Royal Metro Nikola Vudrag – Iron Maiden Cyryl Zakrzewski – lampa Nexus + krzesło Flow Dar od Agnieszki i Marka Roeflerów – dwa fotele Le Grand Comfort LC2 Podczas ubiegłorocznej Wielkiej Aukcji Charytatywnej udało się zebrać zawrotną kwotę 4 290 000 zł i, jak do tej pory, jest to rekordowa suma uzyskana z charytatywnej aukcji dzieł sztuki i Wielkich Emocji w Polsce. Organizatorzy: Omenaa Mensah wraz z Corporate Connections oraz innymi organizacjami biznesowymi skupionymi wokół tej inicjatywy wierzą, że w tym roku uda się pobić ten rekord. Trzymajcie kciuki! Dodatkowo powołamy Konsorcjum Filantropijne. Jest to wspólna inicjatywa, która pozwala ludziom czynu połączyć wiedzę i siły we wspólnym działaniu. Do Konsorcjum będą mogły przystąpić fundacje gości obecnych podczas wydarzenia 3 czerwca. Aby pokazać, że w filantropii i działaniach charytatywnych trzeba się łączyć, a nie dzielić i konkurować ze sobą, na rzecz Konsorcjum przeznaczone zostanie 30 % dochodu z aukcji. Dodatkowo zostanie zorganizowana aukcja online: • Julia Medyńska – La Reina • Anna Zalewska – Szeptem zatrzymaj czas • Łukasz Zbroja – Autoportret • Krzysztof Renes – Obserwator ponadświetlny • Agnieszka Rowińska – Old truth new light • Marcin Jasik – Bez tytułu • Patrick Tagoe-Turkson – Menyankoba Basia (My friends’s Daughter) 4 • Olga Mazur – Bez tytułu • Katarzyna Kukuła – Wzrok dalii • Marek Bimer – Hommaga a Niki de Saint Phalle • Jerzy Baranowski – Bez tytułu Podczas Wystawy Wielkiej Aukcji Charytatywnej oprócz obiektów aukcyjnych można było podziwiać także dodatkowe dzieła: • Manolo Valdés – Reina Mariana • Chun Kwang-Young – Aggregation 15-AU044, Aggregation 18 MA022 • Xawery Wolski – Uprising • Magdalena Abakanowicz – Figura z otwartymi ramionami • Maria Papa-Rostkowska – Alba • Angelika Markul – bez tytułu z serii Tierra del Fuego • Michał Jackowski – Empty Gold man, Empty Gold man black • Łukasz Patelczyk – Złamana różdżka IV (atrament), Rozdarcie • Rafał Bujnowski – dwie prace z cyklu Turyści • Zbigniew Rogalski – Kolekcja (Edward Weston) • Piotr Czajkowski – PIAF • Janina Wierusz-Kowalska – Absalomie, Absalomie Scenografię dopełniały rzeźby w ogrodzie: • Magdalena Abakanowicz – Głowa I, Głowa II pozyskane dzięki uprzejmości Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku • Tomasz Górnicki – Nike WATER Wystawie Wielkiej Aukcji Charytatywnej towarzyszy wystawa zdjęć Marcina Sudera SUBLIMACJA EMOCJI, którą można oglądać do 30 maja przed Pałacem w Wilanowie. Po tym terminie wystawa Marcina Sudera zostanie przeniesiona do przestrzeni miejskiej, przy Urzędzie Gminy Wilanów w Warszawie, przy ulicy Klimczaka.
Nie żyje Emilian Kamiński. Aktor, reżyser i twórca teatru Kamienica zmarł po walce z chorobą
Emilian Kamiński zmarł o 7:30 otoczony rodziną - poinformowała Polską Agencję Prasową rzeczniczka prasowa Teatru Kamienica Patrycja Pawlik.
Emilian Kamiński dla polskich widzów był postacią znaną z filmów, seriali i desek teatranych. W ostatnich latach przede wszystkim Teatru Kamienica, który założył i który w Warszawie stał się sceną najbardziej kojarzoną z gatunkiem komedii. Zmarł w wieku 70 lat. Do dziś udało mu się stworzyć role, które pamiętamy ze złotych czasów telewizji polskiej. Kamiński był między innymi: malarzem Jerzym Zawidzkim z kultowego filmu "Szaleństwa Panny Ewy", doktorem Cisowskim z "Szatana z siódmej klasy", czy Bocianem w "U Pana Boga w ogródku". Karierę zaczął jednak od teatru. Po studiach w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie zadebiutował w Teatrze Na Woli rolą w "Pierwszym dniu wolności" w reżyserii Tadeusza Łomnickiego. Tuż potem przyszedł debiut na dużym ekranie w filmie Jana Łomnickiego "Akcja pod Arsenałem". Filmową ścieżkę Emiliana Kamińskiego na dobre rozpoczęła jednak inna rola - Roberta w "Tangu Ptaka". W całej karierze zagrał kilkadziesiąt ról filmowych, serialowych, a nawet dubbingowych (Emilian Kamiński to np. niezapomniany Pumba w "Królu Lwie"!). Telewizja i film przyniosły mu rozpoznawalność, ale to teatr był mu szczególnie bliski. W latach 1977-83 Kamiński trafił do Teatru Narodowego pod twórczą opiekę Adama Hanuszkiewicza, ówczesnego dyrektora. Tu ćwiczył swój aktorski warsztat w klasyce, w tym w sztukach Fredry, Słowackiego, Dostojewskiego, czy Moliera i Moniuszki. W Teatrze Ateneum z kolei zaczął na dobre także reżyserować i tworzyć spektakle teatralne. W efekcie w 2009 roku powołał do życia Teatr Kamienica. Emilian Kamiński zdobył też wiele odznaczeń państwowych za wkład w polską kulturę - ostatnie, w postaci złotego medalu Gloria Artis otrzymał tuż przed śmiercią, 23 grudnia 2022 roku. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="699" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FTeatrKamienica%2Fposts%2Fpfbid0veuVikXyriryQKXWMasYki4fPbSczQtNAeys6dtaUnFDAkB9X7JEXGZmksJMqTXal&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Kamil Śliwiński i Polish Masters of Art: "Luwr ma tylko 20% obłożenia, a każda instytucja muzealna w Polsce będzie miała wkrótce jeszcze większe problemy. To czas na ukłon w stronę Internetu" [wywiad]
Jeżeli są na tym świecie jeszcze ludzie, których wachlarza umiejętności, pasji i doświadczeń nie da się opisać jednym słowem, to na pewno należy do nich Kamil Śliwiński. Człowiek orkiestra, idealista, a przede wszystkim osoba z misją. Co robi? Bada i odkrywa nasze dziedzictwo sztuki wizualnej, a przy okazji udowadnia, że Polacy nie gęsi, iż swój… artyzm mają. Jego projekt, Polish Masters of Art, skupia się na odkrywaniu rodzimej sztuki przy wykorzystaniu możliwości nowych mediów - Facebooka i Instagrama. Kanały Kamila, opierające się na publikowaniu dzieł w Internecie, zgromadziły już społeczność liczoną w dziesiątkach tysięcy ludzi. I choć liczby te są spore, absolutnie nie dziwią - bo tutaj znaczenie ma wspólna pasja.
Joanna Jagodzińska, ELLE: Jak myślę o Polish Masters of Art, jak i o Twojej postaci, to nasuwa mi się na myśl rola „popularyzatora sztuki”. A jak Ty postrzegasz swoje działania? Kim jesteś? Kamil Śliwiński: Jestem osobą, która stoi gdzieś z tyłu za tym wszystkim. Nigdzie nie pojawia się moja twarz, unikam też podpisywania się z imienia i nazwiska. Zależało mi, żeby to sztuka była na wierzchu – ona jest w tym wszystkim najważniejsza. Ja stoję na zapleczu i to ogarniam… Czy nazwałbym się popularyzatorem? Nie wiem. Zawsze chciałem być archeologiem, więc to, co robię, określę chyba taką archeologią polskiej twórczości. Polish Masters of Art to nie historia sztuki, nie opatruje publikacji żadnym obszernym opisem. Skupiam się bardziej na odkrywaniu. Wiele z tych dzieł, które pojawiają się na moich kanałach, to nie jest tylko i wyłącznie to, co uznajemy za kanon. W dużej mierze to także prace, które wyszperałem gdzieś w magazynach muzealnych, w galeriach czy wśród prywatnych kolekcjonerów. Czy to popularyzacja? Chyba też, bo zasięgi są ogromne. Zasięgi... Brzmi "influencersko". Bardzo mnie cieszy, że niektórzy polscy celebryci śledzą te profile. Ostatnio udało się zainteresować nawet samego Marilyna Mansona, księcia ciemności. Kontaktował się ze mną przez Instagrama w sprawie Beksińskiego. Wydaje teraz nowy album i zastanawia się nad wykorzystaniem jego dzieł przy identyfikacji wizualnej. Dodał profil Polish Masters of Art do obserwowanych i teraz regularnie zagląda. Ostatnio zachwycał się Chełmońskim. A skąd w ogóle wziął się pomysł na „szukanie skarbów” w magazynach? Wszystko zaczęło się właśnie od Zdzisława Beksińskiego. Od wielu lat, tutaj już bardziej jako historyk i badacz, zajmuję się jego twórczością. Pracowałem przy filmie, przy otwieraniu galerii w Krakowie i Warszawie. W 2014 roku pojawiła się książka Magdy Grzebałkowskiej „Beksińscy. Portret Podwójny”, a 2 lata później miał premierę film o tej rodzinie. Niestety, w okolicach 2017 roku krzywa zainteresowania Beksińskim zaczęła odrobinę spadać. Pomyślałem sobie wtedy, że szkoda byłoby marnować ten potencjał. I dlatego pojawił się projekt Polish Masters of Art. Chciałem pociągnąć to odkrywanie, tę archeologię w kierunku nie tylko jednego artysty, a wielu. Niedawno zacząłem zajmować się także postacią Stanisława Szukalskiego, artysty kontrowersyjnego, szczególnie w Polsce. Z jednej strony mam więc Beksińskiego, z drugiej Szukalskiego, a gdzieś po środku jest Polish Masters of Art. To są trzy duże przedsięwzięcia. I w epicentrum nadal tylko Ty, czy cały zespół? Był taki moment, kiedy myślałem, że super byłoby zorganizować jakiś zespół. Idea jest jasna, sposób funkcjonowania też. Chciałem, żeby stało za tym parę osób, bo jednak jedno spojrzenie jest bardzo subiektywne. Staram się co prawda unikać podejścia na zasadzie „co mnie się podoba” na rzecz „co mogłoby się spodobać”. Po jakimś czasie stwierdziłem jednak, że muszę trochę inaczej popędzić do przodu. To cały czas była robota po godzinach, z której nie było długo żadnych pieniędzy. I było mi wręcz głupio, żeby ktoś jeszcze pracował na mój projekt. W tym momencie sam prowadzę Polish Masters of Art i myślę, że w najbliższym czasie się to jeszcze nie zmieni. Chociaż docelowo zależałoby mi jednak na tym, aby rozszerzyć tę inicjatywę. Chciałbym to otworzyć, żeby także inne osoby przez swoje doświadczenie i pryzmat mogły selekcjonować dzieła. Szczególnie, że te publikacje często wpisują się w bieżącą narrację: staram się dobierać prace pod konkretne okazje. Żeby odzwierciedlały to, co się dzieje w danym momencie. To musi być ogromna ilość pracy. Twoje kanały są prowadzone bardzo regularnie, dziennie pojawia się tam kilka publikacji. Jest. Na dobrą sprawę miałem o tyle dobrze, że o pieniądze nie musiałem się martwić. Pracowałem na jednym etacie jako marketingowiec, wracałem do domu i robiłem sobie drugi etat, darmowy. Z nadzieją że kiedyś w przyszłości okaże się, że warto to robić. Z końcem 2019 roku zdecydowałem, że wóz albo przewóz. I albo rzucę to wszystko, bo nic z tego nie ma, a ja poświęcam temu kawał życia i pracy, albo będę w stanie normalnie to prowadzić. Myślałem, żeby wrócić do korpo. To jest o tyle dobra opcja, że daje ci stabilność finansową. Jeżeli wiesz, że pierwszego masz wpływ na konto, to możesz normalnie funkcjonować. Na początku 2020 uruchomiłem Patronite, a od sierpnia dostaję stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. I to jest dla mnie taki kompletny oddech. Mogę się teraz skupić na Polish Masters of Art. I to jest mój plan. Teraz współpracujesz z różnymi instytucjami kultury, Twoja praca jest odbierana poważnie. A na początku? Miałeś łatkę „jakiegoś tam blogera z Internetu”? Początki były ciężkie. Przerabiałem to na jednym artyście, Beksińskim, i jednej instytucji, Muzeum Historycznym w Sanoku. Chociaż kontaktowałem się także z innymi muzeami, które miały jego prace w swoich zbiorach. I na dobrą sprawę, przetarłem tym szlaki. A na samym początku było tak jak mówisz: że jakiś pasjonat, że może prace pisze, że coś tam w Internecie robi. Ludzie nie odbierali tego poważnie. To było 6 lat temu, wtedy rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej, jeżeli chodzi o podejście do Internetu w tej branży. Na przestrzeni czasu wiele się zmieniło na korzyść, ale kamieniem milowym była mikrowspółpraca z Muzeum Narodowym w Krakowie. To jest najstarsza państwowa instytucja muzealna w Polsce, mają największe zbiory i w jakimś stopniu wyznaczają trendy na rynku muzealnictwa. Otwierając swój portal ze zbiorami, zaprosili parę osób, które zajmują się kulturą i sztuką w polskim Internecie. Między innymi fundację Niezła Sztuka z Łodzi, Justynę Stasiek-Harabin z blogu Minerva czy Kajetana Kusinę z portalu Kusi na Kulturę. I mnie również. A potem to już się poniosło i zaczęto na to wszystko inaczej patrzeć, doceniać. Dzisiaj mam w końcu ten komfort, że nie jestem wariatem. Jakie to ma znaczenie dla Ciebie? Łatwiej Ci dotrzeć do archiwów, do zbiorów? Czy po prostu instytucje patrzą na Ciebie odrobinę bardziej przychylnie? Przede wszystkim odpowiadają na maile i odbierają telefony (śmiech). Coraz więcej ludzi kojarzy, co robię. Te wszystkie zmiany wynikają chyba również z tego, że obecnie coraz więcej młodych ludzi pracuje w muzealnictwie. Starsi muzealnicy nadal patrzą trochę podejrzliwie na Internet. Nie doceniają tego potencjału, że można pokazywać zbiory w Internecie. A jak zaczęli pojawiać się młodzi ludzie w kadrach muzeów, galerii czy biur wystaw, to dostrzegli, że „kurczę, to jednak ogromne zasięgi”. A wiadomo, co w nowoczesnym świecie jest walutą. To są odsłony i dane, nie oszukujmy się. Ja mam to, czego oni potrzebują – niezależne kanały bez naleciałości politycznej. Teraz nawet same muzea zaczynają mi podsyłać informacje o swoich wystawach. I może to jest plan, żeby wykorzystywać potencjał tej społeczności i informować ją o tych ciekawszych wystawach. Zwłaszcza teraz, kiedy muzealnictwo będzie borykało się z ogromnymi pandemicznymi problemami: zmniejszającej się widowni, spadających przychodów. Skoro Luwr ma 20% obłożenia i zastanawia się, czy przetrwa najbliższe 3 lata w nowym reżimie sanitarnym, to każda instytucja muzealna w Polsce będzie miała jeszcze większe problemy. Moim zdaniem najbliższy rok to będzie strumień informacji o tym, że zamykane są małe galerie, mniejsze muzea, te prywatne też. To jest czas, żeby zrobić ukłon w stronę Internetu. A wszyscy gramy przecież do jednej bramki. Chodzi o promocję polskiej kultury. Szczególnie, że nawet do takiego Marilyna Mansona można dotrzeć w ten sposób. To jest osoba, którą obserwują miliony ludzi na świecie. A on nagle zachwyca się Beksińskim. Zespół Tool, legenda progresywnego rocka i metalu, też się nim fascynuje. Skoro mnie jednemu udało się przyciągnąć do polskiej sztuki takie postaci, to wyobraź sobie, co by się działo, gdyby było kilka takich osób. Tak samo zdeterminowanych. Mówisz o pandemii i ciężkich czasach dla muzealnictwa. Myślisz, że projekty takie jak Twoje mogłyby być przyszłością muzeów? Że będziemy kiedyś oglądać sztukę w sieci, czy to raczej powinna być symbioza? Myślę, że to musi być symbioza. My nigdy nie zastąpimy tych wrażeń i odczuć, które mamy, obcując z dziełem sztuki na żywo. Technologia się bardzo rozwija, mamy VR i augmented reality. To są innowacje, które powinny być wykorzystywane przez muzea, czy też inne instytucje. Każda inna branża z tego korzysta, więc czemu nie mieliby tego robić ludzie związani ze sztuką? Z tym, że to nadal powinna być synergia, a nie alternatywa. Mój projekt może być przykładem, zachętą, że można robić coś takiego w Internecie i jest to dla ludzi interesujące. Polish Masters of Art nie sprowadza się to tylko i wyłącznie do podziwiania sztuki w Internecie. Ludzie czasem piszą do mnie wiadomości, że „nie znali tego dzieła, a teraz to faktycznie pójdą do tego muzeum zobaczyć to na żywo”. Niektórzy nie zdają sobie sprawy, że mamy takie znakomite zbiory. Czasami wystarczy ten głupi podpis i informacja o tym, gdzie się coś znajduje. I to już jest mobilizujące. W tej ciężkiej przyszłości Internet czy nowe media to jest coś, na co muzea muszą się otworzyć. Już to robią. Przykładem jest cyfryzacja zbiorów w Muzeum Narodowym w Krakowie. Takie instytucje eksponują może kilka procent swoich dzieł. Pozostała większość leży w magazynach i czeka na swój lepszy czas. I może to jest pole do działania dla nowych mediów. Pozwólmy pasjonatom i fundacjom zajrzeć do tych magazynów. To nam wszystkim wyjdzie na plus. Skoro mówisz o nowych mediach i nieortodoksyjnych sposobach promocji… jak odnosisz się do nadrukowywania obrazów na ubrania? Nosiłbyś skarpetki z Malczewskim? To jest trudny temat. Wielu ludzi postrzega to już w granicach kiczu, prawda? Mówią, żebyśmy szanowali te dzieła i pozwolili im wisieć w ramach. Ale z drugiej strony żyjemy w świecie, który jest przesycony informacją. Masą, przeważnie, bzdur. Taki młody człowiek wstaje rano, chwyta telefon i już dostaje jakieś niepotrzebne powiadomienie. Internet to kopalnia rzeczy kompletnie bez wartości. No to jak mam przekonać kogoś, żeby zobaczył tego Malczewskiego na żywo? Może właśnie w taki sposób. Miałem kiedyś z tym problem, że skarpetki to już jest jakiś kicz, ale z drugiej strony patrzę na jedną z najlepiej działających instytucji muzealnych na świecie – Muzeum Vincenta van Gogha w Amsterdamie. Oni się nie wstydzą robienia ani skarpetek, ani chusteczek, ani kubeczków. Sam mam skarpetki z ‘Gwiaździstą Nocą’ van Gogha. O tym artyście wie każdy. Powinniśmy mieć już dawno w Polsce takiego twórcę, który jest znany na świecie na takim poziomie. I może tak być. Bytom zrobił 2 lata temu kolekcję z reprodukcjami najbardziej znanych dzieł Malczewskiego. Jeżeli miałoby to być w przyszłości robione jakościowo, to tak. Jeżeli miałoby się to opierać tylko na zarobku albo masowej produkcji, to nie. Ja jestem otwarty, byleby była w tym jakość. A nie uważasz, że to trochę spłaszcza tę sztukę? Zabija, spłaszcza to wszystko. Sztuka jest wielowymiarowa z natury. Nie liczy się tylko kompozycja, dzieła trzeba obejrzeć z każdej strony. Refleksy światła, tekstura… z każdego kąta zupełnie inaczej to wygląda. Dlatego wydaje mi się, że jest to spłaszczanie. Ale gdybyśmy robili to jakościowo i opatrzyli to komentarzem „nie kończ swojego obcowania ze sztuką na tych skarpetkach”, to ma to szansę zadziałać. Możemy się obrażać na to medium, że zabija cały artyzm. Z tym, że z drugiej strony zostanie nam 1% ludzi, którzy chodzą do muzeów. Żyjemy w czasach, w których zainteresowanie sztuką nie jest duże. Raporty Narodowego Instytutu Badania Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów pokazują, że u nas tendencja jest malejąca, jeżeli chodzi o odwiedzanie muzeów. Dlatego musimy robić cokolwiek, żeby zaciekawić ludzi. Niektórzy mówią, że to, co ja robię, to zabijanie artyzmu. Przeglądanie dzieł sztuki na telefonie to zabijanie artyzmu. A ja myślę, że skoro ludzie i tak scrollują te feedy na Facebooku oraz Instagramie i widzą głównie memy oraz fake newsy, to dobrze, że od czasu do czasu ich uwagę przykuje coś wartościowego. Coś, co nie jest śmieszne, a jest powodem do dumy. I Polish Masters of Art jest na to świetnym przykładem. Zaczyna się od jednego polubienia, a potem obserwuję, jak kolejne osoby dostają odznaki „top fan”. Otrzymuję czasem wiadomości, w których ludzie piszą, że „nie zdawali sobie sprawy, że mamy taką świetną sztukę”. Dla mnie to jest najlepsze docenienie mojej pracy. Zależy mi na tym, żeby ta idea się niosła. Ja jestem pasjonatem, nie zależy mi na komercji. Może kiedyś pomyślę o jakiejś fundacji, żeby wykorzystywać potencjał zasięgowy i promować młodych, polskich artystów. Kiedyś czyli kiedy? Już staram się to robić, poprzez publikacje opatrzone hashtagiem #YoungMasters. A wybić się jest bardzo trudno. Mamy teraz dziwny ten świat sztuki, którym rządzą konwenanse i interesy. To nie jest matematyka, gdzie wszystko musi się zgadzać. Tu jest dużo do dogadania. A młodzi, zdolni i ambitni artyści bardzo często znakomicie tworzą, ale czasami nie potrafią sprzedać swojej twórczości. Dlatego chcę to dalej pchać w tym kierunku: z jednej strony odkrywajmy nasze dziedzictwo, a z drugiej pozwólmy młodszym ogrzać się przy aurze wielkich twórców. Często w kontekście współczesnych artystów, słyszy się, że „dzisiaj to już nie ma sztuki”. Przewija się takie przeświadczenie, że „każdy może zrobić taki bohomaz”. To nie jest domena tylko współczesnej sztuki. Popatrzmy na przykład na Polską Szkołę Plakatu, która kiedyś była doceniania bezdyskusyjnie. Dzisiaj niektórzy sugerują, że „sami by to zrobili lepiej”. To wynika trochę z tego jakie mamy czasy. Pojawiły się nowe techniki, jak na przykład grafika komputerowa, których nikt ze starych profesorów nie uzna za sztukę. A to są artyści, którzy muszą się tak samo napracować. Chociaż straszną prawdą jest to, że przez techniki cyfrowe zanika część tych starszych. Akwatinta, akwaforta, litografia. To są pracochłonne techniki, które wymagają sporych pracowni. A te same rzeczy zrobi ktoś, korzystając z narzędzi cyfrowych. Ja patrzę na to w ten sposób, że zmienia się świat. Dlatego też moderuję dużo dyskusji na Polish Masters of Art. Nie pozwalam sobie na brak kultury. Blokuję ludzi, którzy piszą coś tylko po to, żeby kogoś obrazić. Konstruktywna krytyka i dyskusja są ważne. Ale na hejt nie ma miejsca. To umiemy doceniać tych naszych rodzimych artystów czy nie? Myślę, że i to się zmienia. Faktycznie, nie docenialiśmy siebie, woleliśmy oglądać się na zachód, na tych twórców zza oceanu. A mamy przecież u siebie nieprzebrane ilości znakomitych dzieł… Na kanałach Polish Masters of Art pojawiło się już około dziesięciu tysięcy publikacji. A to tylko kropla w morzu całego naszego bogactwa. Ciągle uczymy się doceniać to, co mamy. I myślę, że duży wpływ ma na to jednak obecny klimat i narracja w naszym kraju. Zwraca się teraz uwagę na wszystko co jest nasze, narodowe. Gdzie możemy dokleić tę biało-czerwoną flagę. I chyba faktycznie stajemy się trochę patriotami na polu artystycznym. Cieszymy się z tego, że mamy chociażby Malczewskiego, Chełmońskiego czy Gierymskiego. Zaczynamy też doceniać kobiety, które tworzyły, a przez lata były pomijane. I nie mam na myśli jedynie dużych nazwisk jak Boznańska, która choć znana, to i tak miała ciężko za życia. Uczymy się dostrzegać też takie artystki jak Stryjeńska, która w latach 20. i 30. tworzyła coś, co później przybrało formę ilustracji komiksowych w USA. Gdyby ktoś ją w tamtych czasach znał, gdyby ona wyjechała… myślę, że zrobiłaby furorę z tą swoją kreską. Dobrym przykładem jest też Stanisław Szukalski, który po wojnie [II wojnie światowej – przyp. red.] został wymazany z polskiej historii sztuki. A był to człowiek, który pracował na planach filmowych słynnego Bena Hechta. Inspirował się nim nawet sam Leonardo DiCaprio. To pokazuje, że polscy artyści są często doceniani na zewnątrz, a my przez lata nie byliśmy w stanie ich docenić u nas, w Polsce. Ale to się zmienia. Ostatnio pojawiła się wiadomość o nowym filmie twórców „Twojego Vincenta”, projekcie „Chłopi”. Dystrybutor, firma NextFilm skontaktowała się ze mną z zapytaniem, czy nie chciałbym jako jedna z pierwszych osób podać informacji o tym przedsięwzięciu. Obserwuje mnie 90 tysięcy osób, ale zasięg jednej publikacji to często 100-200 tysięcy. Tak się to niesie. Moim zdaniem, ta kobieta [Dorota Kobiela, reżyserka - przyp. red.] robi super krok, bo „Twojego Vincenta” znają wszyscy na świecie. A teraz będziemy mieli ukłon w kierunku malarzy Młodej Polski. Będzie i Ruszczyc, i Chełmoński, i Wyczółkowski. Crème de la crème Młodej Polski. Myślę, że to będzie ekstra. Czego Ty sam szukasz w sztuce? Nie wiem czy jestem w stanie odpowiedzieć. To musi być takie dzieło, obok którego nie da się przejść obojętnie, które prowokuje dyskusję. Budzi kreatywność. Coś, co bezapelacyjnie niszczy obojętność. Przez to przeładowanie informacjami ludzie stają się apatyczni. Jeśli nie będziemy doceniać artyzmu, to sprowadzimy się do poziomu robotów. Tworów, które wypełniają tylko jakieś polecenia. Za 100 lat dużo miejsc pracy zniknie, zastąpią je technologie. Jak nie skupimy się na sztuce, to czym będziemy się zajmować? Jack Ma, chiński miliarder i twórca Aliexpress powiedział, że musimy uczyć przyszłe pokolenia kreatywności. Bo maszyny zastąpią rzemiosło. Myślenie abstrakcyjne, ten ludzki pierwiastek, jest nie do zastąpienia. Sztuczna inteligencja nigdy nie będzie tym dysponować. A największe marzenie? Nie mam marzeń, raczej cele i plany. W dłuższej perspektywie chciałbym chyba otworzyć galerię. Tu, w Warszawie. Mógłbym się wtedy skupić na wyszukiwaniu młodych artystów i prezentowaniu ich. Ja mam dosyć oryginalne pomysły na to i mam nadzieję, że jeszcze o mnie usłyszą. O takim freaku, który zdecydował się robić wszystko po swojemu i zaczęło mu to wychodzić. Takie są plany.