Jubileuszowy Impact: 10 lat, które zmieniły reguły gry
Dziesięć lat temu zaczynał jako ambitna idea, dziś jest jednym z topowych wydarzeń gospodarczych w Europie. A tak naprawdę stał się poważnym uniwersum - wydaje książki, magazyny, organizuje wystawy i spotkania z wybitnymi umysłami. Jubileuszowa edycja Impactu z Barackiem na długo zostanie w głowach i sercach uczestników.
Trzeba mieć wizję tego dokąd powinien zmierzać świat i trzeba rozumieć gdzie ten świat znajduje się aktualnie. W przestrzeni pomiędzy tymi dwoma punktami pojawia się polityka afektywna, ruchy społeczne i mobilizacja. Jeśli utknąłeś w świecie takim jaki jest, wykazujesz ubóstwo wyobraźni i nie osiągniesz wielkich rzeczy. Nie zaprowadzisz nowego porządku. A jeśli twoja głowa jest tylko w utopii, którą sobie wyobrażasz, to nigdy nie rozwiniesz praktycznych umiejętności, ani nie podejmiesz wysiłków organizacyjnych niezbędnych do spełnienia obietnicy - powiedział Prezydent Barack Obama, podczas rozmowy wieńczącej jubileuszowy, dziesiąty Impact. Takiego wydarzenia nie było! Ponad 650 mówców i mówczyń na żywo na 10 multimedialnych scenach. Krótkie, dynamiczne formy, nobliści, autorzy bestsellerów, laureaci wielu nagród od Pulitzera po Medal Fieldsa. Globalni liderzy biznesu, przedstawiciele rządu, czołowi polscy przedsiębiorcy - wszyscy w jednym miejscu. Cóż, udało się! Dziesięć lat temu postawiliśmy sobie ambitny cel: stworzyć wydarzenie, które stanie się ikoną nowoczesnych eventów. Takie, które będzie łączyć ludzi i dostarczać wartościowe treści w dynamicznych formatach, wciągających jak dobry serial na Netfliksie. Będzie miejscem rozmów ale także giełdą biznesowych relacji i wizytówką zmian - mówi Krystian Wolak, pomysłodawca Impactu. Miasto w mieście Jubileuszowy Impact to 23 ścieżki tematyczne, ponad 80 godzin wystąpień na scenach, ujętych w krótkie, dynamiczne formaty (124 dyskusje moderowane, 58 fireside chatów, 64 wystąpienia key note) - dokładnie tyle, ile trwają trzy sezony “White Lotos”. To, plus około 100 aktywności poza sceną. Wszystko na terenie “Impact town”, mikromiasta o powierzchni ponad 61.000 m2, obejmującego ponad 87 sal i 9 budynków, które na dwa dni stało się stolicą biznesu. Miasteczko miało swój rynek (Impact Santander Stage), księgarnię, galerie sztuki, sklep, restauracje, kawiarnie, foodtruck, paczkomat, pocztę a nawet rowery miejskie. Zameldowało się w nim 6.500 uczestników i ok. 1600 firm. Do Poznania przyjechali szefowie globalnych gigantów jak Roche, Mastercard, RASP, Erste Bank, ale także wysokiej rangi przedstawiciele innowacyjnych firm z naszego regionu: Banaca Transylvania, Emag czy UiPath z Rumuni. Impact od 10 lat trafnie wyznacza kierunki zmian, również w świecie finansów i technologii. Od pierwszej edycji stał się jednym z najważniejszych miejsc rozmów o gospodarce cyfrowej, regulacjach i innowacjach z różnych dziedzin. Dziś to wydarzenie gromadząca biznesy mające realny wpływ na rynek – mówi Dariusz Mazurkiewicz, prezes BLIK. Nie tylko Barack - wciągające wystąpienia i światowe autorytety Pierwszy dzień Impactu otworzyła rozmowa ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego z redaktorką “Le Monde” Sylvie Kauffman na temat suwerenności Europy i jej strategii bezpieczeństwa. Stany Zjednoczone mają "romanse" w innych częściach świata, ale są żonate z Europą. To rozsądne małżeństwo, w którym potrzebujemy siebie nawzajem - powiedział minister Sikorski i zaznaczył, że w dziedzinie handlu prędzej czy później dojdzie do porozumienia między USA a Europą. - Jeśli Stany Zjednoczone chcą wygrać z Chinami, potrzebują sojuszników. A my jesteśmy najlepszymi, najbardziej niezawodnymi i najzdolniejszymi sojusznikami - zaznaczył. Na scenach Impact’25 wystąpiło jeszcze wielu przedstawicieli rządu: minister rozwoju i technologii Krzysztof Paszyk, aktywów państwowych Jakub Jaworowski, nauki i szkolnictwa wyższego Marcin Kulasek i inni. Samorządowców reprezentowali gospodarze - marszałek województwa wielkopolskiego Marek Woźniak, prezydent Poznania Jacek Jaśkowiak. O celach stojących przed polską i europejską gospodarką w tym trudnym momencie geopolitycznym mówił minister finansów Andrzej Domański. Rok 2025 to czas, w którym kończy się era naiwnej globalizacji, a zaczyna etap świadomego, odpowiedzialnego i bezpiecznego rozwoju. To czas zdecydowanej walki o własne interesy - mówił minister - Europa musi pozbyć się gospodarczej naiwności. Wzrost gospodarczy musi przestać być efektem ubocznym ambitnych europejskich polityk. Ma służyć społeczeństwu, służyć gospodarce i stać się celem samym w sobie. A jaki jest najczarniejszy scenariusz dla Polski w kontekście bezpieczeństwa? Zdaniem wicepremiera i ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza byłoby nim utracenie przez Ukrainę prozachodnich aspiracji. Choć nie możemy do tego dopuścić, nie będzie planów wysłania wojska na Ukrainę. “Nasza rola jest inna. Jesteśmy odpowiedzialni za zabezpieczenie logistyczne, infrastrukturalne i ochronę wschodniej flanki NATO”, mówił. Polski rząd na Impact reprezentowali także m.in. wicepremier i minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski, który podkreślał, że Polska jest obecnie głównym celem Rosji w cyberwojnie oraz minister aktywów państwowych Jakub Jaworowski. Czy jesteśmy w stanie powstrzymać katastrofę klimatyczną? Pytanie, na które odpowiedzi wszyscy oczekujemy z nadzieją. John Kerry, były sekretarz stanu USA i specjalny wysłannik prezydenta ds. klimatu twierdzi, że jesteśmy w stanie wygrać tę walkę bo “rynek już podjął decyzję”, niezależnie od decyzji polityków. Stoimy w obliczu rewolucji energetycznej, która stworzy miliony miejsc pracy, wymaga budowy nowych sieci energetycznych, pojazdów elektrycznych i infrastruktury do ich obsługi - przekonywał. Potrzebna jest w tej sprawie globalna solidarność i działanie. - Powinniśmy stworzyć konsorcjum krajów, które będą współpracować nad małymi modułowymi reaktorami jądrowymi lub przyspieszą wdrażanie energii geotermalnej - apelował. Dlaczego kraje, w których panuje dobrobyt mają najwyższy wskaźnik depresji, lęków i samobójstw? Na tym polega współczesny paradoks obfitości, a próbowała go wyjaśnić prof. Anna Lembke, autorka bestsellera “Niewolnicy dopaminy”. Moim zdaniem, głównym czynnikiem jest nasza przytłaczająca nadmiarowość - tłumaczyła pani profesor. Z powodu nadużywania wszystkiego co podnosi poziom dopaminy - od social mediów, po filmy na Netflix zmienił się nasz hedonistyczny punkt odniesienia. - Potrzebujemy więcej narkotyku w silniejszych dawkach, już nie po to, aby czuć się dobrze i osiągnąć stan odurzenia, ale po to aby zachować równowagę i czuć się normalnie - dodała. A kiedy poziom dopaminy spada, jesteśmy “na głodzie” odczuwamy niezadowolenie, rozpacz i lęk. Dyskusje o przyszłości potrzebują nie tylko strategii, ale też wrażliwości, która nadaje im sens. “Przez czułość i “literalizm”. w poszukiwaniu nowych słów na teraz” to tytuł rozmowy dr Katarzyny Kasi, filozofki, publicystki i dziennikarki z Olgą Tokarczuk. Nowym pojęciem na teraz jest poczucie wspólnotowości. Drugiego dnia wypełniona po brzegi sala wyczekiwała wystąpienia Francisa Fukuyamy, politologa i badacza stosunków międzynarodowych, który mówił m.in. o powrocie historii, czyli o kryzysie liberalizmu i demokracji w niespokojnych czasach. Po raz pierwszy odwiedziłem ten kraj w lipcu 1989 r., tuż po obradach Okrągłego Stołu i pamiętam, że w tamtym czasie ludzie mieli niewiarygodne nadzieje związane z tym, że Polska stanie się demokratycznym krajem. I myślę, że Polsce udało się odnieść sukces przekraczający nie tylko moje oczekiwania, ale oczekiwania wszystkich - powiedział. Podsumowując historyczną rolę Polski odniósł się także do sytuacji współczesnej. - Europa Wschodnia, z Polską na czele, odgrywa obecnie dużo ważniejszą rolę przywódczą. Myślę, że to bardzo pozytywna zmiana dla całej Europy. Ten kraj jest znacznie bardziej narażony na rosyjską agresję. Myślę, że ludzie w tej części Europy znacznie lepiej rozumieją naturę zagrożenia, a to daje temu krajowi prawo do bardzo zasłużonej roli lidera Europy - dodał. Przestrzenią do rozmów o demokracji i nowoczesnym państwie stała się w tym roku Impact Arena, na której wymieniali poglądy m.in. amerykański historyk, profesor Uniwersytetu Timothy Snyder, światowej sławy bułgarski politolog Iwan Krastew. Drugi dzień wypełniły także rozmowy o sztucznej inteligencji, cyfrowym handlu, zdrowiu, marketingu, w tym także marketingu sportowym i turystycznym oraz kosmosie, który staje się nową przestrzenią dla biznesu. Nowością na Impact’25 były podcasty na żywo ze sceny. Swoje rozmowy nagrali tu m.in. Bartosz Węglarczyk i Tomasz Sekielski („Naczelni”), Katarzyna Zdanowicz („Zdanowicz pomiędzy wersami”), Witold Jurasz („Raport Międzynarodowy), Łukasz Kijek („Biznes Klasa”) i inni. Na Impact’25 pokazano także reportaż o Grenlandii autorstwa Sławomira Sierakowskiego i Bartosza Węglarczyka. Zwieńczeniem jubileuszowej edycji Impactu było spotkanie na jakie czeka się latami - rozmowa prezydenta Baracka Obamy – lidera, którego historia polityczna stała się symbolem nadziei i zmiany – z prof. Timothym Snyderem, jednym z najważniejszych współczesnych myślicieli, znawcą mechanizmów władzy, totalitaryzmu i kondycji demokracji. Było poważnie, momentami osobiście, a przede wszystkim – niezwykle inspirująco. Stolica biznesu i giełda relacji Na scenach Impact’25 zabrali głos także Ci, którzy na co dzień nadają rytm polskiej i globalnej gospodarce - prezesi globalnych firm, inwestorzy, topowi przedsiębiorcy. Mogliśmy posłuchać m.in. Rafała Brzoski, który mówił o deregulacjach, André Hoffmanna, wiceprezesa Roche, prawnuka Fritza Hoffmanna-La Roche’a, który w 1896 roku założył drugą co do wielkości firmę farmaceutyczną na świecie (Szwajcaria była w tym roku pierwszym krajem partnerskim Impaktu), Mathiasa Döpfnera, dyrektora generalnego Axel Springer SE, Michała Gajewskiego – prezesa Santander Bank Polska, Marty Życińskiej – dyrektor generalnej Mastercard w Polsce i na Bałkanach, Krzysztofa Krawczyka – partnera zarządzającego CVC Capital Partners, Rafała Modrzewskiego – współzałożyciela ICEYE, pionierskiej firmy zajmującej się satelitami radarowymi, Matiego Staniszewskiego – współzałożyciela Eleven Labs, jednej z najszybciej rozwijających się firm AI w Europie. To oczywiście kilka z wielu nazwisk przedstawicieli którzy byli na Impakcie. Obecność top CEO z regionu, najważniejszych polskich przedsiębiorców i menedżerów wysokiego szczebla to gwarancja wartościowego networkingu. Udokumentowana - “zaczęło się na Impakcie” - to zdanie rozpoczyna niejedną opowieść o nowym projekcie, pomyśle, współpracy. Impact to dla mnie wyjątkowa przestrzeń, w której dialog, konkretne wnioski i autentyczne relacje biznesowe tworzą realną wartość. To miejsce, gdzie przełomowe idee spotykają się z praktyką. Wracam tu co roku, by nie tylko rozmawiać o przyszłości, ale aktywnie ją współtworzyć” – mówi Krzysztof Krawczyk Partner w CVC Capital Partners. Medialna platforma off line Impact to od dawna coś więcej niż tylko wydarzenie, to medialna platforma off line, która wydaje książki opisujące współczesny świat, magazyny, organizuje wystawy, spotkania z wybitnymi umysłami przez cały rok. Podczas jubileuszowej edycji odbyło się m.in. aż 15 lunchy z mówcami i mówczyniami, a w strefie Impact Art pokazano dwie wystawy. Pierwsza prezentowała dzieła polskich artystek tworzące Impact Art Collection, druga powstała we współpracy z Krupa Art Foundation a zobaczyć na niej można było ponad 20 prac, w tym dzieła m.in. Salvadora Dalego, Wojciecha Fangora, Aleksandry Waliszewskiej, Małgorzaty Mirgi-Tas i wielu innych twórczyń i twórców. Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu przygotował z kolei wystawę z okazji 60-lecia założenia Pracowni Plakatu Waldemara Świerzego. Impact zgromadził także wielu ludzi kultury, artystów, influencerów i osobistości świata mediów, byli tu w tym roku m.in. Anda Rottenberg, Mariusz Treliński, Borys Szyc, Magdalena Boczarska, Michał Marszał czy Anja Rubik. Uczestnicy chętnie odwiedzali Impact Bookstore, gdzie odbywało się ok. 30 spotkań z autorami i autorkami. Podczas dziesiątej edycji odbyło sie także wiele imprez towarzyszących jak m.in. Lotto Impact Run czy dwie prestiżowe gale: Nagroda money.pl, czy Lista 500. O tym, że Impact jest dziś jednym z topowych wydarzeń gospodarczych w Europie świadczą przyznawane mu co roku nagrody w prestiżowym, międzynarodowym konkursie Eventex Awards. Impact’24 otrzymał złoto w trzech kategoriach: European Event Thought Leadership) oraz Positive Change Event. Impact jest pierwszym polskim wydarzeniem eksportowym – w tym roku odbędzie się druga edycja Impact Bucharest, co stanowi osiągnięcie bez precedensu. Rangę wydarzenia oddają także partnerzy. Impact’25 wspierało ok. 150 nowoczesnych firm, banków oraz instytucji, wśród nich m.in. Miasto Poznań, Województwo Wielkopolskie, Szwajcaria, Mastercard, Santander, Blik, Cisco, Żabka Group, Lipton Teas and Infusions, ENEA, BGK, Totalizator Sportowy, Allegro, PGE, Orlen, Palo Alto Networks, Dell, Amazon, Ikea, Uber, Raben, LOT, Haleon, Bank PEKAO, Uniwersytety WSB Merito i wiele innych. Rozmowy prowadzone na Impact’25 nie kończą się wraz z wyjściem z sali – rezonują dalej: w nawiązanych relacjach, decyzjach, strategiach, ale także w mediach. Wydarzenie miało ponad 40 patronów medialnych, wśród nich Financial Times, Politico, TVN, Ringier Axel Springer, Wirtualna Polska, Grupa Mediowa Agora, XYZ, wyborcza.biz, wyborcza.pl, Newsweek, PAP, TVP, Rzeczpospolita, Puls Biznesu, Forbes, Grupa Eurozet, Money, Interia, Elle, Glamour, Press, Krytyka Polityczna, Głos Wielkopolski, Polskie Radio Trójka, Polityka Insight i wiele innych. Ta wyjątkowa edycja dobiegła końca, kolejna odbędzie się 13-14 maja 2026 r. W tym roku, 17-18 września odbędzie się Impact Bucharest!
To koniec TikToka w Stanach Zjednoczonych. Kolejna będzie Europa?
Zakaz TikToka w USA ma wejść w życie dziewięć miesięcy po uchwaleniu ustawy zakazującej jego używania w Ameryce, która przeszła przez Kongres z poparciem obu partii. Co wydarzy się po 19 stycznia?
TikTok, będący własnością chińskiej firmy technologicznej ByteDance z siedzibą w Pekinie, ma około 170 milionów użytkowników w Stanach Zjednoczonych, co stanowi około jedną trzecią populacji USA. Proponowany zakaz jest obecnie kwestionowany w Sądzie Najwyższym, ponieważ ByteDance podejmuje ostatnią próbę obalenia decyzji, która ma wejść w życie już 19 stycznia. Jeśli firma nie przekona sądów, że ustawa jest niezgodna z prawem lub, jak argumentuje, ma szersze konsekwencje dla konstytucyjnego prawa Amerykanów do „wolności słowa”, zakaz zostanie wprowadzony. Poniżej wyjaśniamy kontrowersje związane z aplikacją oraz to, jak decyzja o jej zablokowaniu może wpłynąć na twórców. Dlaczego TikTok ma zostać zbanowany? Pomysł zakazu TikToka pojawił się po raz pierwszy w kwietniu 2024 roku, kiedy gigant technologiczny otrzymał dziewięć miesięcy na sprzedaż swojej działalności w USA lokalnemu (niechińskiemu) właścicielowi lub na zamknięcie działalności. Proponowane ultimatum było odpowiedzią na rosnące obawy geopolityczne związane z brakiem przejrzystości aplikacji w kwestii przetwarzania danych użytkowników z USA oraz potencjalnego dostępu do tych danych. Wówczas dyrektor generalny TikToka, Shou Chew, opublikował wideo, w którym zapewnił Amerykanów, że aplikacja „nigdzie się nie wybiera” i że jego zespół jest pewny, iż zakaz zostanie uchylony. „Będziemy walczyć o Wasze prawa w sądach. Fakty i Konstytucja są po naszej stronie, i spodziewamy się, że wygramy.” Zwolennicy zakazu twierdzą również, że rząd chiński ma możliwość wywierania nacisku na ByteDance, zmuszając firmę do manipulowania jej treściami, aby służyły one jego interesom politycznym. TikTok nadal zaprzecza oskarżeniom, jakoby kiedykolwiek był pod presją, by udostępniać wrażliwe dane, i stara się zdystansować od swojej macierzystej firmy, ByteDance. Co stanie się po 19 stycznia? Po wejściu zakazu w życie 19 stycznia aplikacja „wygaśnie” dla użytkowników w USA. Mimo ponurej retoryki, nie oznacza to, że aplikacja zniknie z Twojego telefonu. Zostanie jednak usunięta ze sklepów z aplikacjami na wszystkich urządzeniach, co uniemożliwi nowym użytkownikom jej pobranie. Dotychczasowi użytkownicy nadal będą mogli korzystać z aplikacji i przeglądać treści, ale nie będą mieli dostępu do aktualizacji. Bez niezbędnych aktualizacji oprogramowania aplikacja będzie stopniowo traciła funkcjonalność, aż ostatecznie stanie się bezużyteczna. Nadchodzący prezydent Donald Trump – który także próbował zablokować aplikację w 2020 roku – wezwał Sąd Najwyższy do wstrzymania wprowadzenia zakazu do momentu, aż obejmie urząd 20 stycznia, dzień po rozpoczęciu zakazu. Prawnicy TikToka i ByteDance ponownie podkreślili, że potencjalna sprzedaż amerykańskim inwestorom byłaby niemożliwa, głównie z powodu blokady, którą na sprzedaż nałożyłby rząd USA. Co stanie się z twórcami? TikTok szacuje, że starty twórców treści wyniosą ponad 300 milionów dolarów w pierwszym miesiącu, a małe firmy mogą wydrenować ponad 1 miliard dolarów przychodu. Pomijając kwestie finansowe, twórcy treści i kreatywni, których kariery – a nawet życie – zostały zmienione przez aplikację, stoją przed niepewną przyszłością. Georgia Nelson, redaktorka społecznościowa w ELLE, zgadza się z tym. „To, co zaczęło się jako aplikacja do tańczenia, przekształciło się w platformę, na której tak wielu młodych ludzi zdobywa informacje, edukację i rozrywkę.” „Obserwujemy narodziny wielu celebrytów, takich jak Addison Rae i Emma Chamberlain, a aplikacja ma ogromny wpływ na media głównego nurtu, muzykę, popkulturę, modę – lista jest długa.” Ale to nie wszystko, co aplikacja stworzyła, mówi Georgia, wskazując na jej szersze znaczenie kulturowe. „Była to także przestrzeń, w której ludzie znajdowali społeczność i łączyli się z innymi o podobnych doświadczeniach.” Jak wpływ decyzja sądu w Stanach Zjednoczonych wpłynie na resztę świata? W Australii TikTok jest już zablokowany na urządzeniach wydanych przez rząd i stoi przed dalszymi kontrolami po wprowadzeniu przez rząd zakazu mediów społecznościowych. Czy australijski rząd pójdzie w ślady USA, jeszcze się okaże, ale historia pokazuje, że decyzje i zmiany społeczne, które mają miejsce w Stanach Zjednoczonych, zwykle wpływają na resztę świata. Elise Wright, szefowa treści społecznościowych w Are Media, uważa, że prawdopodobnie poczujemy skutki tej decyzji także lokalnie. „Myślę, że będzie to miało lokalny wpływ, ponieważ jeśli zakaz wejdzie w życie, 170 milionów użytkowników z USA przeniesie się na YouTube Shorts, Instagram i, w mniejszym stopniu, Twitter/X. Australia, będąc znacznie mniejszym rynkiem, nie będzie w stanie utrzymać wzrostu platformy i pójdzie za Amerykanami.” Zbliżając się do wyborów, żadna z partii nie wyraziła jeszcze swojego stanowiska w sprawie ewentualnego wprowadzenia zakazu w Australii, ale może to być tylko kwestią czasu. Tekst oryginalnie pochodzi ze strony ELLE AU.
Kim jest Kamala Harris? To ona może zostać pierwszą czarnoskórą prezydentką USA
Kamala Harris od wielu miesięcy jest najważniejszym tematem w amerykańskich mediach. To wszystko za sprawą wyborów prezydenckich, w których niespodziewanie wystartowała. Czy je wygra?
W tym artykule: Kamala Harris – dlaczego jej wybór jest tak ważny dla USA? Kim jest Kamala Harris? To ona została pierwszą czarnoskórą kobietą na stanowisku wiceprezydenta USA Choć Biden nigdy nie ukrywał, że na tym stanowisku widzi kobietę, wtedy jego decyzja zaskoczyła wszystkich. A zwłaszcza Donalda Trumpa, który stwierdził, że Kamala Harris wypadła słabo w kampanii wyborczej demokratów na kandydata tej partii starającego się o najwyższy urząd w państwie i jest zbyt lewicowa. Jednak 77-letni senator z Kalifornii, a dziś prezydent-elekt, stwierdził wówczas, że Kamala może się okazać jego tajną bronią. "Jestem dumny, że mam ją jako partnerkę w tej kampanii" - napisał wtedy na Twitterze były wiceprezydent USA. "Kiedy Kamala była prokuratorem generalnym, ściśle współpracowała z Beau (chodzi o zmarłego syna Bidena, przyp. red.). Patrzyłem jak rozprawiają się z wielkimi bankami, wspierają ludzi pracy i chronią kobiety i dzieci przed wykorzystywaniem. Byłem wtedy dumny". Dlaczego jej wybór jest tak ważny dla amerykańskiej polityki? Kamala Harris – dlaczego jej wybór jest tak ważny dla USA? "Potrzebuję kogoś, kto pracując ze mną będzie inteligentny, twardy i gotowy do rządzenia. Kamala jest tą osobą. Potrzebuję kogoś, kto rozumie ból, przez który cierpi tak wielu ludzi w naszym kraju. Niezależnie od tego, czy stracili pracę, firmę, czy ukochaną osobę przez tego wirusa. Ten prezydent mówi, że 'nie chce, by go to rozpraszało'. Nie rozumie, że przecież opieka nad ludźmi należącymi do tego narodu - wszystkimi ludźmi - nie jest rozpraszaniem, to jego praca. Kamala to rozumie. Potrzebuję kogoś, kto rozumie, że toczymy walkę o duszę tego narodu. I jeśli mamy przejść przez te kryzysy - musimy zjednoczyć się dla lepszej Ameryki. Kamala to rozumie." - cytował Joe Bidena serwis Axios. Aktualnie Harris ubiega się o urząd prezydenta w wyborach 2024. Jej kampania koncentruje się na ważnych kwestiach społecznych. Na obecną chwilę wyścig o prezydenturę jest bardzo wyrównany, a Harris stara się zbudować koalicję, która przyniesie jej zwycięstwo w zaciętej walce z Donaldem Trumpem. Kim jest Kamala Harris? To ona została pierwszą czarnoskórą kobietą na stanowisku wiceprezydenta USA Kilka lat temu 55-letnia wówczas Kamala Harris była konkurentką Joe Bidena w prawyborach ujawniających kandydata Demokratów na prezydenta USA. Po czasie okazało się, że pani senator będzie pierwszą Afroamerykanką na stanowisku wiceprezydenta USA. Biden razem z Harris zapisali się tą decyzją na kartach historii. Ma hinduskie i jamajskie korzenie, ale urodziła się w kalifornijskim Oakland. Matka była specjalistką od raka piersi, za to ojciec profesorem ekonomii na Stanford University. Mała Kamala wychowywana była według zasad dwóch wiar – baptystycznej i hinduskiej. Lata nastoletnie spędziła w Kanadzie, ale na studia wróciła do USA. Ma dyplom z politologii i ekonomii, uzyskany na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie, za to doktorat z nauk prawnych Harris uzyskała na Uniwersytecie Kalifornijskim (Hastings College of the Law). Już w czasach studenckich pracowała społecznie - w jej biografii pojawiają się wzmianki o programach mentorskich dla młodzieży z okolic stolicy i o protestach przeciwko segregacji rasowej. Jej kariera zaczęła się od stanowiska zastępczyni prokuratora okręgowego w hrabstwie Alameda (1990-1998), gdzie specjalizowała się w sprawach napastowania seksualnego dzieci. Potem Kamala Harris została szefową Wydziału Społeczności i Sąsiedztwa w mieście San Francisco. A w latach 2004-2010 jako pierwsza Afroamerykanka pełniła urząd prokuratora okręgowego San Francisco. Harris nie spoczęła na laurach i łamała kolejne bariery oraz szklane sufity. Dowód? W 2011 została "pierwszą kobietą, Afroamerykaninem i i pierwszym Amerykaninem azjatyckiego pochodzenia", której udało się uzyskać posadę prokuratora generalnego stanu Kalifornia. Potem dzielił ją tylko krok od waszyngtońskiego świata polityki, który zrobiła w 2016 roku. To właśnie wtedy została senatorem reprezentującym Kalifornię (z ramienia partii Demokratycznej). Kamala była drugą czarnoskórą kobietą obejmującą ten urząd w historii tego kraju i może zostać pierwszą czarnoskórą prezydentką.
Na tę decyzję czekali wszyscy. Taylor Swift poparła Kamalę Harris w wyborach prezydenckich
Taylor Swift oficjalnie poparła wiceprezydent Kamalę Harris w wyborach prezydenckich. W poście na Instagramie udostępnionym tuż po zakończeniu debaty Harris z Donaldem Trumpem Swift wyraziła podziw dla Harris, opisując ją jako liderkę, która walczy o sprawy bliskie jej sercu. Fani czekali na tę wypowiedź od miesięcy.
Swift, która od dawna zachęca swoich fanów do zaangażowania obywatelskiego, zaczęła swój wpis od przypomnienia im, jak ważne jest bycie dobrze poinformowanym. „Jako wyborczyni zawsze staram się oglądać i czytać wszystko, co mogę o proponowanych przez kandydatów politykach i planach dla naszego kraju” – dodała. „To świetny moment, aby zrobić własne badania i sprawdzić, jakie stanowiska zajmują kandydaci w kwestiach, które są dla Was najważniejsze”. „ Zrobiłam swój research i dokonałam wyboru. Ty też musisz zapoznać się z tematem, a wybór należy do ciebie” - kontynuowała gwiazda pop. „W wyborach prezydenckich w 2024 roku oddam swój głos na Kamalę Harris i Tima Walza” – oświadczyła Swift. „Głosuję na @kamalaharris, ponieważ walczy o prawa i sprawy, które moim zdaniem potrzebują wojowniczki. Uważam, że jest to liderka z opanowaniem i talentem, a nasz kraj może osiągnąć znacznie więcej, gdy przewodzi mu spokój, a nie chaos. Byłam pod wielkim wrażeniem jej wyboru na partnera @timwalz, który od dziesięcioleci broni praw osób LGBTQ+, zapłodnienia in vitro i prawa kobiet do własnego ciała”. „Najlepszą metodą na walkę z fałszywymi informacjami jest prawda” W swoim poście Swift odniosła się również do ostatniej kontrowersji, związanej z wideo wygenerowanym przez AI, w którym rzekomo popierała Donalda Trumpa. „To naprawdę wzmocniło moje lęki związane z AI i niebezpieczeństwami związanymi z szerzeniem fałszywych informacji” – przyznała Swift. „Dlatego postanowiłam być całkowicie przejrzysta co do moich planów jako wyborczyni”. Kończąc swój post podpisem „Bezdzietna kociara”, artystka nawiązała do słynnej uwagi republikańskiego kandydata na wiceprezydenta, JD Vance’a, który w 2021 roku określił członkinie Partii Demokratycznej jako „bandę bezdzietnych kociar, które są nieszczęśliwe we własnym życiu”. W swoim wpisie Swift dodała zdjęcie ze swoim kotem, Benjaminem Buttonem. Tim Walz rozmawiał w tamtym momencie na antenie z prezenterką MSNBC Rachel Maddow, która zdążyła poinformować go o poparciu supergwiazdy. „Jestem niesamowicie wdzięczny Taylor Swift” - odpowiedział Walz. „To będzie okazja, Swifties”. Kiedy wiceprezydent Harris zakończyła spotkanie z wyborcami na wiecu w Filadelfii, z głośników popłynęła doskonale dobrana piosenka: „The Man” autorstwa Taylor Swift.
One wiedzą, że moda to coś więcej niż ubranie. Jak polityczki stały się inspiracją dla kobiet w kwestii stylu?
Polityczki zdobyły ten rodzaj uwagi, który wcześniej był zarezerwowany dla gwiazd Hollywood. Ich styl jest komentowany, a one same udowadniają, że moda to coś więcej niż ciuch.
W drugiej części „Legalnej blondynki” grana przez Reese Witherspoon prawniczka Elle Woods wyrusza do Waszyngtonu, gdzie trafia do biura kongresmenki. Słynąca z upodobania do słodkich fasonów i różu Woods zostaje chłodno przyjęta przez cyniczne środowisko polityków. Mimo to nie zmienia swojego stylu. Kocha modę, która jest dla niej sposobem na wyrażanie siebie, właśnie w takim wydaniu. I dzięki temu wszyscy zwracają na nią uwagę. Woods udowadnia, że oprócz słabości do ciuszków jest też profesjonalistką, za co finalnie zostaje doceniona. Komediowa historia kończy się więc happy endem. Ale czy w życiu jest podobnie? Bywa, że polityczki kochają modę i chcą dawać temu wyraz, jednak ich jakiekolwiek odstępstwo od utartego dress code’u zostaje skrytykowane. Kobiety są wciąż osądzane po wyglądzie i pod kątem tego, co na siebie włożą. Ubrania dają, szczególnie mężczyznom, pretekst do tego, by dyskredytować ambitne, dążące do stanowisk i władzy konkurentki. Tymczasem moda w rękach kobiet to coś znacznie więcej niż tylko ciuch. „Pozwala ukryć się w tłumie albo w nim się wyróżnić. Niektóre rzeczy mają szczególną zdolność przykuwania uwagi. A kiedy już ją zdobędziesz, wtedy istnieje duże prawdopodobieństwo, że zaczną cię słuchać” – zauważa na łamach „The Guardian” Miriam González Durántez, prawniczka, inicjatorka kampanii Inspiring Girls. Róż wyróżnia O modzie i ubiorze w kontekście polityki mówi się tym więcej, im więcej kobiet zajmuje w niej wysokie stanowiska. Na świecie, a szczególnie w Ameryce, ta liczba rośnie, stąd to gorący temat. Ale jest też inna przyczyna. Do niedawna plotkowano głównie o gwiazdach, o tym, co włożyły na gale i czerwone dywany. A te zostały zwinięte. Tym samym zabrakło widowiskowych kreacji, o których tak żarliwie dyskutowano. Ze względu na burzliwą sytuację społeczno-gospodarczą oraz wybory prezydenckie w USA na świeczniku wylądowały modowe wybory polityczek. Komentatorzy byli zaskoczeni, jak bardzo ich styl odbiega dziś od stereotypowego wizerunku kojarzonego z bezkształtnymi garniturami i nudnymi garsonkami. Okazało się, że w parze z dobrym gustem idzie umiejętność posługiwania się ubiorem tak, by służył jako narzędzie pracy. Nancy Pelosi, przewodnicząca Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych, to pierwsza i jedyna kobieta na tym stanowisku, która słynie nie tylko z twardego charakteru, lecz także upodobania do kolorowej garderoby. Podczas oficjalnych wystąpień najczęściej wybiera dopasowane, zabudowane sukienki za kolano w stylu lat 50. w intensywnych barwach, takich jak atrament, szmaragd czy brzoskwinia. Furorę zrobiła w pomarańczowym płaszczu Max Mary, który włożyła na spotkanie z Donaldem Trumpem w Białym Domu. Co ciekawe, model Fire Coat od jakiegoś czasu był już wycofany z produkcji, ale fala zapytań o ten krój po występie Pelosi sprawiła, że marka przywróciła go do sprzedaży. Uwagę przyciągnął także jej garnitur w kolorze fuksji, który miała na sobie podczas oficjalnej sesji zdjęciowej Kongresu. Demokratka połączyła go z różowymi szpilkami i przyznała, że ubrała się tak celowo, by wyróżnić się na tle wszystkich mężczyzn w takich samych garniturach (Hillary Clinton na swoim koncie na Instagramie nazwała ją wówczas mistrzynią kolorystycznej koordynacji). Podobnie robiła kiedyś premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, która swoje niebieskie garsonki i wzorzyste apaszki traktowała jak zbroję, uniform, za pomocą którego przykuwała uwagę. Paradoksalnie, choć nigdy nie była ikoną mody, dziś dzięki czwartemu sezonowi serialu „The Crown” jej styl wraca na tapetę. Wiele osób wciąż oczekuje, że polityczki powinny nosić klasyczne garnitury, które kojarzą się z siłą i powagą. Dokładnie tak jak w latach 80., kiedy kobiety zaadaptowały męską sylwetkę. Marynarki z szerokimi ramionami i cygaretki okrzyknięto power lookiem. Był to ważny moment, bo kobiety na masową skalę zaczęły pracować w korporacjach, piąć się po szczeblach kariery i burzyć szklane sufity. Męski sposób ubierania (jak w „Pracującej dziewczynie” z Melanie Griffith z 1988 roku) miał im pomóc udowodnić, że nadają się do ról zarezerwowanych wcześniej dla facetów. Że potrafią sprostać posadzie, do której w mniemaniu wielu nie pasują lub której nie powinny wykonywać. Dziś, prawie cztery dekady później, kobiety dalej zmagają się ze stereotypami. I dalej robią to za pomocą mody, ale tym razem pokazując, że mają prawo być sobą. Symbolem takiej postawy stała się Alexandria Ocasio-Cortez, członkini Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych. Demokratka lubi, nie bójmy się tego słowa, stylowo wyglądać. Zarówno w cielistym golfie i ołówkowej spódnicy, jak i w soczystoniebieskiej sukience. I regularnie jej się za to obrywa. Nie tak dawno temu konserwatywny publicysta Eddie Scarry wrzucił na Twittera jej zdjęcia z podpisem: „W tym żakiecie, z tym płaszczem i tą torebką nie wygląda jak kobieta gotowa do walki”. Cortez skomentowała seksistowski wpis: „Niektórzy dziennikarze mają obsesję na punkcie moich ubrań, bo przecież taka kobieta jak ja nie powinna kandydować do Izby Reprezentantów, a tym bardziej wygrać”. Cortez zainspirowała kobiety, które zapragnęły wyglądać tak jak ona. Gdy na swoim instagramowym koncie pokazała torebkę Telfar, wyszukiwania tego modelu nowojorskiej marki skoczyły o ponad 160 proc., a sprzedaż aż o 270. Shoppingowy portal Lyst podsumował wówczas: „Alexandria Ocasio-Cortez to w tym tygodniu najbardziej wpływowa influencerka świata”. Równie wypływowa, nie tylko w kontekście politycznym, jest wiceprezydentka Ameryki Kamala Harris. Fotoreporterzy nie odrywają od niej aparatów, a media opisują każdy jej look. Nic dziwnego, bo Harris jak nikt potrafi bawić się modą. Echem odbiło się jej zestawienie timberlandów z perłami. W efekcie wyszukiwania dokładnie tej pary butów wzrosły czterokrotnie. Niemałe kontrowersje wzbudził inny niestandardowy pomysł podczas kampanii wyborczej – converse’y do garnituru. Wiele osób było oburzonych, ale równie wiele stanęło w jej obronie, pisząc, że w końcu kobiety mogą się z nią utożsamiać, bo która z nich nie ma pary trampek? Tęczowa lekcja tolerancji Moda w służbie polityczek może nieść ważny przekaz. W końcu to sposób komunikacji. Deb Haaland, polityczka należąca do Partii Demokratycznej, to pierwsza rdzenna Amerykanka, która została wybrana do Izby Reprezentantów. Żeby podkreślić dumę ze swojego pochodzenia, podczas oficjalnych spotkań nosi plemienną biżuterię i elementy tradycyjnego stroju Indian, które łączy np. z klasyczną marynarką. Z kolei wybrana do Kongresu Ilhan Omar, amerykańska polityczka somalijskiego pochodzenia, do garsonek i kostiumów wkłada hidżab lub muzułmańskie nakrycia głowy. Lekcji tolerancji udzieliła również innym wspomniana Harris, która na paradzie równości w San Francisco pojawiła się w kurtce w tęczowe wzory, okazując swoje poparcie dla osób LGBT. Posługiwanie się modą w słusznym celu może mieć też inny wymiar. Gdy Michelle Obama została pierwszą damą, zaczęła nosić na oficjalne uroczystości tylko ubrania od młodych projektantów takich jak Jason Wu czy Thakoon. Sprawiła tym, że ich kariery poszybowały. A polityczki nabrały odwagi, by korzystać z siły mody i ją manifestować. Dziś to coraz częściej one, a nie gwiazdy, są inspiracją dla kobiet w kwestii stylu. A projektanci bacznie się im przyglądają. Być może wkrótce to one staną się ich muzami?
Najpiękniejsze kreacje z balów inauguracyjnych pierwszych dam USA. Niezapomniane suknie Jacqueline Kennedy, Michelle Obamy i innych
Na chwilę przed zaprzysiężeniem nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych, Joe Bidena, a także w oczekiwaniu na kreację nowej pierwszej damy z balu inauguracyjnego, przypominamy suknie dotychczasowych first ladies USA.
Joe Biden, od dzisiejszej nocy nowy prezydent Stanów Zjednoczonych, zdecydował się ubrać na zaprzysiężenie w garnitur od amerykańskiego projektanta, będącego ikoną mody "made in the USA" . Zapowiedziany wybór Ralpha Laurena jest w tym przypadku bardzo metaforyczny - od kandydata Demokratów oczekuje się przecież, że przywróci ład w kraju, będzie charakteryzował się zrównoważonym zarządzaniem i swoimi decyzjami może nawet nawiąże do Baracka Obamy. Nie inaczej sytuacja w przypadku ubioru może dotyczyć nowej pierwszej damy. Mówiło się, że Jill Biden, podobnie jak Michelle Obama (i zupełnie inaczej niż Melania Trump), także ma zwrócić się w kierunku rodzimych projektantów. Od kilku dni amerykańskie media spekulują na ten temat i wysuwają swoje propozycje, wśród których typują takich projektantów, jak Gabriela Hearst, Ralph Lauren, Christian Siriano, Tory Burch czy Laura Kim. Zarówno Jill Biden, jak i Kamala Harris, pokazały się w kolejno niebieskich i fioletowych płaszczach oraz dopasowanych kolorystycznie sukienkach. U Harris było to okrycie wierzchnie z metką Sergio Hudson oraz sukienka projektu Christophera Johna Rogersa, a u Biden - komplet Markarian NYC. W ten sposób chciały okazać wsparcie dla młodych projektantów. A jak suknie pierwszych dam wyglądały na przestrzeni ostatnich lat? Przejrzałyśmy archiwalne zdjęcia żon ostatnich prezydentów Stanów Zjednoczonych z balów inauguracyjnych. Michelle Obama w 2009 roku pokazała się podczas inauguracji prezydentury Baracka Obamy w długiej kremowej sukni na jedno ramię z miękkimi kwiatowymi aplikacjami i wyszywanym kryształkami dołem, którą zaprojektował dla niej na tamten wieczór Jason Wu. Melania Trump pojawiła się w maxi z krepy w kolorze wanilii z cieniutkim czerwonym paskiem w talii (kreacja odsłaniała ramiona, miała spódnicę z rozcięciem oraz dekolt w kształcie fali). Stworzył ją, we współpracy z byłą modelką, francuski projektant Hervé Pierre. A Jacqueline Kennedy? Była pierwsza dama i ikona mody swoją suknią na bal z okazji prezydentury męża zrobiła spore zamieszanie. Kennedy zamówiła suknię u Olega Cassiniego, projektanta znanego z ubierania hollywoodzkich gwiazd (chociażby Shirley Temple i Grace Kelly), który wymyślił z myślą o niej zabudowaną wieczorową suknię z jedwabiu w kolorze kości słoniowej. Kreacja w 2009 roku została wyróżnona przez londyńskie Design Museum jako jedna z najważniejszych 50 sukienek w historii mody, które zmieniły świat. Laura Bush postawiła na odważną czerwoną suknię, która nawiązywała kolorystycznie amerykańskiej flagi, uszytą z haftowanej kryształami koronki Chantilly na jedwabnej żorżecie. To dzieło teksańskiego projektanta Michaela Fairclotha, który osobiście przekonał spokojną Bush do tak intensywnej barwy kreacji. Po jeden z kolorów flagi sięgnęła też w 1993 roku Hilary Clinton, która pierwszy raz jako pierwsza dama USA wystąpiła w kobaltowej opalizującej sukni z koronki wysadzanej koralikami. Wykonała ją nowojorska kostiumografka teatralna Barbara Matera Ltd. według projektu Sarah Phillips. Granat znalazł się także na sukni wcześniejszej pierwszej damy: Barbary Bush. Aksamitna góra, asymetrycznie udrapowana spódnica z satynowego jedwabiu i długi rękaw - projekt Arnolda Scaasi był elegancki i na tyle utrzymany w stylu glamm, że Bush okrzyknięto wówczas "najbardziej czarującą babcią w Stanach Zjednoczonych". Nancy Reagan z kolei miała na sobie suknię, która miała być elegancka i symbolizować "nową formalność". W efekcie kreacja przypominała stylizacje gwiazd starego kina - była biała, na jedno ramię, zdobiona maleńkimi koralikami i koronką, a zaprojektował ją dla niej James Galanos. Na zupełnie niestandardową stylizację zdecydowała się Rosalynn Carter. Pierwsza dama wybrała na bal inauguracyjny haftowany złotą nicią płaszcz bez rękawów, który założyła do szyfonowej sukni obszytej złotem. Carter swoją suknię Mary Matise dla Jimmae kupiła podczas odwiedzin w Americus w stanie Georgia i pokazała się w niej publicznie drugi raz (wcześniej miała ją na sobie na balu w 1971 roku z okazji inauguracji męża jako gubernatora stanu Georgia), co wzbudziło społeczne niezadowolenie (sic!). Inne wybory dawnych pierwszych dam? U Betty Ford była to bladozielona szyfonowa suknia z cekinami i haftami wzoru chryzantem (projekt Frankie Welch), ale założyła ją podczas jednego z pierwszych publicznych wystąpień, ponieważ kiedy Gerald Ford został prezydentem, nie odbyły się żadne formalne uroczystości inauguracyjne. Thelma (Pat) Nixon pokazała się w satynowej sukni o modelu mimoza w podobnym jasnym kolorze, którą charakteryzowały złote i srebrne hafty, a także aplikacje w postaci inkrustowanych austriackich kryształów i bolerko z długim rękawem. Była tak piękna, że jej mąż, prezydent Richard Nixon, powiedział publicznie: "Podobają mi się wszystkie sukienki Pat, szczególnie ta dzisiejszego wieczoru". Suknie ślubne gwiazd: najpiękniejsze i najbardziej zaskakujące kreacje, które nie były koloru białego. Te aktorki i piosenkarki przełamały schemat>> Zdjęcia najpiękniejszych sukien i kreacji byłych pierwszych dam USA możecie obejrzeć w naszej galerii.
Przerwane obrady Sejmu. Posłanki lewicy na mównicy: "To jest wojna"
Dzisiejsze obrady Sejmu zostały przerwane a na sali sejmowej doszło do zamieszek. Jak podaje Polska Agencja Prasowa: "Do przepychanek na sali sejmowej doszło we wtorek po tym, jak Joanna Scheuring-Wielgus złożyła wniosek o dołączenie do porządku obrad projektu ustawy Lewicy, liberalizującego dostęp do aborcji. Wicemarszałek Ryszard Terlecki poprosił o interwencję Straż Marszałkowską i wykluczył z obrad dwoje posłów KO - Klaudię Jachirę i Sławomira Nitrasa".
Na początku planowanych na dwa dni obrad padła kontrowersyjna wypowiedź Marszałka Sejmu Ryszarda Terleckiego: "Ja z pewną przykrością stwierdzam, że na sali wśród posłów Lewicy i PO są posłowie, którzy mają maseczki ze znakami do złudzenia przypominającymi symbole Hitlerjugend i SS. Ale rozumiem, że opozycja totalna nawiązuje do totalitarnych wzorów i z przykrością to przyjmujemy" - powiedział na początku obrad Ryszard Terlecki (PiS). Gdy na mównicy pojawiła się posłanka KO Małgorzata Tracz, przypomniała o strajkach, które dzieją się na polskich ulicach. Podczas jej wystąpienia po raz pierwszy podczas obrad Sejmu padły słowa: "To jest wojna". Jak donosi Polska Agencja Prasowa; "Gdy z wnioskiem formalnym o dołączenie do porządku obrad izby projektu ustawy klubu Lewicy, liberalizującego dostęp do aborcji wystąpiła Joanna Scheuring-Wielgus, przy mównicy towarzyszyła jej grupa posłanek Lewicy z tablicami "kobieta decyduje". Następnie cała grupa opuściła mównicę i stanęła w pobliżu miejsc PiS, gdzie siedzi Jarosław Kaczyński. Machały tablicami: "kobieta decyduje", "legalna aborcja". Posłanki krzyczały: "to jest wojna!" Wicemarszałek Sejmu Ryszard Terlecki ogłosił przerwę i wezwał na salę Straż Marszałkowską". Z mównicy programu rządu i orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego broniła Minister Rodziny i Polityki Społecznej Marlena Maląg. "Wsparcie dla rodzin obejmuje między innymi: opiekę psychologiczną i medyczną dla kobiet, ale także dla dzieci z wadami letalnymi. To obejuje nie tylko diagnozowanie, ale także leczenie dzieci z wadami letalnymi i opiekę paliatywną nad osobami niepełnosprawnymi. Dofinansowujemy miejsca do opieki dla dzieci, budujemy domy dla matek po ciążach powikłanych. W programie "Za życiem" zostało wypłaconych 57 milionów złotych w ramach świadczeń jednorazowych. To my przeznaczyliśmy na to najwięcej pieniędzy. Poprawiliśmy też egzekucję alimentów, żeby kobiety ze swoim heroizmem nie pozostały same. Łącznie na programy z funduszu społecznego w 2019 roku przeznaczyliśmy 14 miliardów złotych. "Opieka wytchnieniowa" a także "Asystent osoby niepełnosprawnej" to programy, które rozszerzyliśmy, by działać na rzecz człowieka, który potrzebuje wsparcia. Życie ludzkie jest wartością w każdej fazie rozwoju i pownno być bronione ustawą zasadniczą. To my wprowadziliśmy rozwiązania, które otoczyły opieką polskie kobiety i rodziny" - powiedziała Marlena Maląg. Za rozwiązaniami obecnego rządu opowiedział się także Paweł Wdówik, Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, który powiedział, że "manipulowanie osobami niepełnosprawnymi części Sejmu wychodzi doskonale". "Od momentu wdrożenia programu i funduszy Opieki wytchnieniowej, częśc samorządów nawet się po nie nie schyliło" - stwierdził Wdówik. Podkreślił też, że jest przerażony tym, jak wygląda blokowanie obrad i obecna demokracja. "Jest to bulwersujące". Poseł KO Cezary Tomczyk przypomniał zaś protest osób niepełnosprawnych trwający 40 dni i 40 nocy a także niedopuszczenie przedstawicieli rodzin osób niepełnosprawnych jako widzów dzisiejszych obrad sejmu. Z mównicy padły też słowa posłanek zaangażowanych w Strajk Kobiet: Barbara Nowackiej (KO): "Politycy PiS, oskarżam Was o wojnę polsko-polską. Oskarżam Cię Jarosławie Kaczyński, o strach polskich rodzin, o wykorzystywanie osób z niepełnosprawnościami do swoich celów, o strach przed planowaniem rodziny. Katarzyna Kotula (Lewica): "80 milonów zabraliście z programu, z urlopów wytchnieniowych nie skorzystał nikt, bo ustawa nie jest gotowa. Po 18 roku zycia osobom niepełnosprawnym nie pozostaje nic, 60-letnie matki 40-letnich synów są same. Pani minister, mówienie, że otoczycie opieką kobiety niepełnosprawnych dzieci, jest kłamstwem. Te kobiety wam nie wierzą. W panice szukacie usprawiedliwień dla swoich niemądrych decyzji. Anna Maria-Żukowska (Lewica): "Legalna aborcja teraz! Bez kompromisów! Wasz fundusz to fundusz kroniki zapowiedzianej śmierci. Mówicie, że nie można być katolikiem i przerywać ciąży. Ale można być księdzem i gwałcić dzieci. Już teraz nawet katolicy i katoliczki buntują się przeciwko waszemu bestialstwu". Iwona Hartwich (KO): "Nie ma realnej opieki nad rodzinami z niepełnosprawnościami. Pieniądze z opieki wytchnieniowej zostały odcięte. Nie ma leków, nie ma pampersów. Rodziny z dorosłymi dziećmi niepełnosprawnymi są niewidzialne. Przypomnijcie sobie strajk rodziców dzieci niepełnosprawnych z 2018 roku. 40 dni na zimnych posadzkach, zamykanie toalet, nazywanie ich zagrożeniem epidemiologicznych - tak im pomogliście". Na Instagramie Strajku Kobiet pojawił się post nawołujący do natychmiastowego protestu pod Sejmem:
Jacinda Ardern jest teraz najbardziej docenianym politykiem na świecie. W czym tkwi sukces premier Nowej Zelandii?
O Jacindzie Ardern jest znów głośno i to na całym świecie. Jej rosnąca popularność porównywana jest do popularności innej gwiazdy polityki - premiera Kanady, Justina Trudeau.
Coraz częściej na całym świecie stanowisko premiera obejmują kobiety, ale to o Jacindzie Ardern, mówi dziś cały świat. 37-letnia polityk w 2017 roku stała się najmłodszym premierem Nowej Zelandii od 1856 roku. Szybko zyskała sympatię rodaków - już na początku swojej kadencji podniosła płace minimalne, obniżyła opłaty za studia, wydłużyła urlop rodzicielski dla kobiet, a nawet wprowadziła płatny urlop dla ofiar przemocy domowej oraz zakazała poszukiwań ropy i gazu na morzach terytorialnych Nowej Zelandii. Wcześniej, a mianowicie w trakcie kampanii, głośno mówiła o nierównościach społecznych - zmniejszeniu ubóstwa i zwiększenia nakładów na opiekę zdrowotną. Jest trzecią kobietą premierem w Nowej Zelandii. U jednej z nich, Helen Clark (1999–2008) pracowała w biurze po skończeniu studiów w 2001 roku. Jej ciotką jest działaczka Partii Pracy, Marie Ardern, a sama Jacinda pracowała również jako doradczyni brytyjskiego premiera Tony’ego Blaira. Ardern należy też do Council of Women World Leaders, organizacji zrzeszającej kobiety, które pracowały na najwyższych stanowiskach w państwie. Członkiniami tego stowarzyszenia są również Madeleine Albright, Theresa May, Angela Merkel, Yulia Tymoshenko, z Polski - Hanna Suchocka. Jacinda Ardern opisuje siebie jako socjaldemokratkę, feministkę, republikankę i osobę postępową (popiera nauczanie języka maoryskiego w szkołach). Opowiada się za małżeństwami tej samej płci, co więcej, była pierwszym nowozelandzkim premierem, który wziął udział w Paradzie Równości. Popiera liberalizację prawa aborcyjnego - w marcu tego roku Ardern głosowała za zmianą prawa, mającą usunąć aborcję z listy przestępstw. Jest mamą prawie 2-letniej córki ze związku z Clarkiem Gayfordem (para zaręczyła się w maju ubiegłego roku). O Ardern zrobiło się głośno właśnie z powodu ciąży. Jest drugą kobietą na świecie, która urodziła dziecko, będąc premierem (pierwsza była Benazir Bhutto z Pakistanu). Wzięła 6-tygodniowy urlop macierzyński (obowiązki pełnił wicepremier Winston Peters), a do historii przeszły zdjęcia Ardern, która zabrała ze sobą 3-miesięcznie niemowlę na obrady Zgromadzenia Ogólnego ONZ w 2018 roku. Dlaczego premier Nowej Zelandii jest teraz stawiana za wzór dobrego polityka i lidera? W obliczu pandemii koronowarisa politycy nie mają łatwo. Wielu liderów nie radzi sobie z walką z wirusem, jak i poparciem, a raczej krytyką rodaków. Ardern wręcz przeciwnie, wyrasta na światową liderkę. W czym tkwi jej sukces? Odpowiedź jest prosta: w komunikacji. Jasno podaje informacje, ale zawsze jest przy tym empatyczna, a to sprawia, że obywatele jej wierzą i ustosunkowują się do nakazów i zakazów podejmowanych przez rząd. Była premier Nowej Zelandii, Helen Clark, uważa, że Ardern "nie tylko głosi, ale stoi murem" za Nowozelandczykami. Nie obraża dziennikarzy podczas konferencji prasowych, jak to się zdarza wielu politykom (nie tylko w tym momencie). Jednym ze sposobów komunikacji premier jest Facebook. A dokładnie filmiki wideo, w których 39-latka zabiera głos. Bywa, że Jacinda jest w nich w stroju nieformalnym, a w trakcie każdego wystąpienia prostym językiem wyjaśnia dlaczego wprowadzono surowe zasady. Swobodnie mówi do kamery w telefonie, nikogo nie krytykuje, tylko jak rodzic objaśnia sytuację i wprowadzane plany. Te działania mają wpływ na cały kraj - aż 88% obywateli wierzy w działania rządu. Nowa Zelandia ma wprowadzony szeroki program testów, szpitale nie zostały przeciążone od ilości zakażonych pacjentów, a co za tym idzie, państwo dąży do całkowitej eliminacji wirusa z wyspy. Skuteczny okazał się też moment podjęcia decyzji o zamknięciu granic. Już na początku lutego wprowadzone pierwsze restrykcje. Czy to wielkie odkrycie, że uprzejmość i empatia to wartości, które są ważne, zwłaszcza w dobie kryzysu? Nie, a mimo to tak bardzo ich w wielu miejscach na świecie wciąż brakuje.
USA bez wiz. Do Stanów Zjednoczonych polecimy na nowych zasadach już od 11 listopada
Wizy do USA zniesione. Jak podają serwisy biznesowe, już od 11 listopada 2019 roku Polacy będą mogli w celach turystycznych i biznesowych podróżować do Stanów Zjednoczonych bez wiz B1/B2.
Wizy do USA - Polska Prezydent Andrzej Duda właśnie oświadczył, że już od 11 listopada będziemy mogli polecieć do USA bez wizy. "Postanowiliśmy ogłosić bardzo ważną i radosną wiadomość. Pani ambasador Georgette Mosbacher poinformowała mnie, że dziś w Waszyngtonie zostanie ogłoszony komunikat, zgodnie z którym Polska została przyjęta do programu bezwizowego" wyjaśnił Duda, a chwilę później amerykański resort bezpieczeństwa narodowego potwierdził tę informację. Za kilka dni Polska zostanie włączona oficjalnie do programu ruchu bez bezwizowego Stanów Zjednoczonych. Ta dzisiejsza wiadomość zaskoczyła, ale przede wszystkim ucieszyła wielu Polaków. Skąd jednak taka decyzja? Polska została dopuszczona do programu ruchu bezwizowego ze względu na to, że po raz pierwszy odsetek odmów w amerykańskim procesie wizowym dla Polski był mniejszy niż 3% - co jest obowiązkowym kryterium przystąpienia do Visa Waiver Program. Warto jednak wiedzieć, że wstrzymanie wiz może zostać cofnięte, jeśli odmowy na wjazd do Stanów wzrosną i przekroczą wspomniane wcześniej 3%. Amerykański rząd ma kontrolować ten proces. W programie Visa Waiver bierze udział łącznie już 38 krajów, z czego większość - bo aż 23 państwa - to członkowie Unii Europejskiej. 5 stylizacyjnych tricków, które stosują mieszkanki Nowego Jorku>> Polska bez wiz - co to oznacza? Już w przyszłym tygodniu, dokładnie 11 listopada 2019 roku, będzie można wybrać się do USA bez wiz B1/B2, które nie będą już potrzebne. Zamiast tego należy złożyć przez internet wniosek autoryzacyjny ESTA, czyli w Elektronicznym Systemie Autoryzacji Podróży, który jest szybszy i tańszy (to koszt 14 dolarów). Jest on ważny dwa lata i dzięki niemu będzie można przyjechać do Stanów Zjednoczonych kilkukrotnie na przestrzeni tego czasu. Według ustaleń podróż turystyczna i biznesowa do USA ma wynosić maksymalnie 90 dni. Jest jednak pewien haczyk: tak jak do tej pory ostateczna decyzja o możliwości wjazdu do USA będzie musiała zostać podjęta przez urzędnika imigracyjnego na granicy kraju. Żeby wyjechać do Stanów niezbędne jest posiadanie paszportu biometrycznego (z chipem), czyli dokumentu tożsamości, który może być odczytany przy pomocy urządzeń optycznych oraz elektronicznych i posiada takie dane, jak linie papilarne czy wzór siatkówki oka. Ze zniesienia wiz nie mogą korzystać osoby, które były w Iranie, Iraku, Jemenie, Korei Północnej, Libii, Somalii, Sudanie lub Syrii po 1 marca 2011 roku. Gdzie zjeść śniadanie w Los Angeles?>>
Chiny zakazały eksportu czarnej odzieży do Hongkongu. Od teraz mieszkańcy tego regionu nie mogą ubierać się w tym kolorze
Brzmi jak absurd? Chińskie władze postanowiły zbanować czerń w Hongkongu, ponieważ ten kolor jednoznacznie kojarzy się z protestującymi przeciwko rządowi. Najpierw celnicy zatrzymywali ubrania w tym kolorze na granicy Chin i Hongkongu, teraz zakazano całkowitego eksportu czarnej odzieży.
Czerń zakazana w Hongkongu Czarny - najpopularniejszy i najbardziej znaczący kolor w kwestii ubioru, symbol wielu alternatywnych subkultur, klasyka i wyraz buntu, od teraz jest zakazany w Hongkongu. Tamtejsze władze zbanowały tę barwę z jednego powodu: czerń kojarzy się jednoznacznie z protestami, które w tym regionie trwają od miesięcy. Jeszcze kilka tygodni temu na granicy wyspy i Chin kontynentalnych zatrzymywano nawet czarną bieliznę i parasolki, teraz świat obiegła wieść, że zakazano całkowitego eksportu czarnej odzieży. Obywatele Hongkongu manifestują od czerwca tego roku przeciwko silnej ingerencji rządzących Pekinu w sprawy wewnętrzne Hongkongu. Teren, który w 2012 roku przyłączono do Chin, posiada status autonomii, a lokalni mieszkańcy pragną go utrzymać. Punktem zapalnym obecnych protestów był pomysł na projekt pozwalający na ekstradycję do Chin, potem doszły do tego inne tematy, w tym rozszerzenia praw wyborczych. Na ulice wyszły tysiące ludzi (według statystyk protestowały już dwa miliony osób). Protesty nasiliły się i są coraz bardziej radykalne, do tego między demonstrantami a policją dochodzi do starć. Ostatnie doniesienia mediów mówią o butelkach z benzyną, gazie łzawiącym, armatkach wodnych, nawet strzałach kulami gumowymi. Kolor antyrządowych manifestacji w Chinach W lipcu upubliczniono listę zakazanych przedmiotów, których nie można wwieźć do Hongkongu. Wśród nich znalazły się między innymi rękawiczki, maski, rurki fluorescencyjne, kamizelki bezpieczeństwa, latarki. Tym razem chiński rząd całkowicie zakazał eksportu czarnych ubrań do Hongkongu - wszystko dlatego, że to kolor rozpoznawczy protestujących mieszkańców Hongkongu. Jak podkreśla „South China Morning Post” zakaz "czarnego eksportu" został po raz pierwszy wydany w lipcu, ale ostatnio stał się szczególnie obowiązujący. Ten pomysł ma według chińskich władz pomóc spacyfikować protesty w Hongkongu.