Krzysztof Zalewski: “Każdy niezależnie od tego, jak się stylizuje, nosi w sercu potrzebę miłości” [WYWIAD]
Należy do czołówki polskiej sceny muzycznej, chociaż droga na szczyt nie była dla niego prosta. Krzysztof Zalewski, kilkukrotny laureat “Fryderyków” – najważniejszej nagrody w branży – i autor takich hitów jak “Miłość Miłość” i “Polsko” oraz współautor uwielbianego przez słuchaczy “Początku”, powraca po 4 latach z autorskim materiałem. Spotykamy się z nim okazji premiery płyty “ZGŁOWY” i rozmawiamy m.in. o tym, co jest najlepszego w byciu muzykiem, czy tworzenie jest dla niego terapeutyczne oraz czy miłość to niewyczerpane źródło inspiracji.
Aleksandra Jóźwiak: Nawiązując do tytułu Twojej premierowej płyty, co w wieku 40. lat masz już „z głowy”? Krzysztof Zalewski: Na pewno mam z głowy młodzieńcze zastanawianie się, kim będę, jak dorosnę. Bo już jestem dorosły. Wiesz, te wszystkie marzenia o wiecznej młodości czy karierze sportowej raczej się nie spełnią, choć kto wie – może jeszcze kiedyś uda się osiągnąć coś na międzynarodowej scenie, jak to zrobił chociażby Iggy Pop po 60-tce. Ale rzeczywiście – to, co mam teraz z głowy, to nadmierne przejmowanie się tym, jak mnie widzą inni. Zbliżam się do momentu, w którym to, co myślą o mnie inni, nie ma już takiego znaczenia. A zrobiłeś jakieś podsumowanie z okazji 40. urodzin? To była dla Ciebie ważna data? Tak, była to ogromna data. Myślałem, że mnie to nie ruszy, ale przez tydzień miałem doła. Spędziłem swoje urodziny na scenie, najpierw w Warszawie, gdzie zaśpiewano mi „Sto lat”, potem w Poznaniu, i mimo wszystko ten dół minął. A rachunek sumienia staram się robić codziennie, ale już nie wracam do przeszłości. Wiem, co w życiu schrzaniłem, a co zrobiłem dobrze. Teraz skupiam się na tym, co mogę poprawić w tym momencie. Powiedziałeś o płycie “ZGŁOWY”, że jest to najbardziej szczery i bezpośredni album, jaki napisałeś. Co sprawiło, że w Twojej głowie puściły jakieś blokady i postanowiłeś się odsłonić? Myślę, że to przyszło z wiekiem, doświadczeniami. Doszedłem do momentu, w którym przestałem się przejmować tym, jak mnie oceniają inni. Nie jestem już na etapie, że próbuję za wszelką cenę być postrzegany jako fajny, przystojny czy inteligentny. Jestem, jaki jestem. W moich tekstach teraz opowiadam bardziej wprost o sobie, o przeżyciach, które są uniwersalne – o miłości, stracie, rozczarowaniu. Wydaje mi się, że to jest coś, z czym każdy się mierzy. Robienie muzyki to dla Ciebie forma autoterapii? Pisanie muzyki jest dla mnie przede wszystkim frajdą, pewnego rodzaju rozrywką. Czasem traktuję to jako formę medytacji – po prostu siadam, improwizuję i pozwalam sobie płynąć. Teksty są bardziej autoterapeutyczne. Pomagają mi zmierzyć się z różnymi rzeczami, które noszę w sobie – z żalem, wyrzutami sumienia. To trochę taki sposób na rozliczanie się z samym sobą. Na płycie “ZGŁOWY” znajduje się utwór "Sztormy i ulewy", który można zrozumieć jako refleksję nad tym, że kiedy człowiek poczuje się w życiu pewnie w kontekście relacji, zazwyczaj przychodzi moment, w którym grunt usuwa się spod nóg. Śpiewasz o tym, że jednym ze sposobów na poradzenie sobie z tym, jest odnalezienie spokoju w sobie. Czy ty już go odnalazłeś? Odnajduję go. Czasem udaje mi się go złapać, czasem znika, ale wraca. "Sztormy i ulewy" to piosenka o rozstaniach, o tym, jak kończą się relacje, co zawsze boli, ale trzeba przez to przejść. To właśnie spokój, świadomość, że burze przeminą, pozwala przetrwać. Szukanie w sobie tej wewnętrznej odporności, by nie walczyć z życiem, ale pozwolić, żeby wszystko przepłynęło przez nas, to dla mnie klucz. Miłość i relacje międzyludzkie to tematy, które często pojawiają się w Twojej twórczości. Uważasz, że nieszczęśliwa miłość uszlachetnia? Nie, nie uszlachetnia. To mit, w którym wszyscy byliśmy wychowani. Można wyciągnąć z tego jakieś lekcje, można przekuć cierpienie w coś pozytywnego, ale to nie jest coś, co czyni człowieka lepszym. W mojej piosence "Kochaj" jest ten moment, kiedy twardziel odsłania się i pokazuje, że każdy, niezależnie od tego, jak się stylizuje, nosi w sercu potrzebę miłości. Ale jest też druga strona, rozpaczliwe wołanie “kochaj mnie tak, jakbym był tego wart”. To jest to błędne przekonanie o tym, że szczęście i spełnienie znajdziemy w drugiej osobie. Najpierw trzeba samemu sobie dać to szczęście i siebie utulić. A czy Ty jesteś dla siebie życzliwy? Przytulasz już siebie? Bywam. Dzisiaj na przykład jeszcze nie byłem, ale jest jeszcze w miarę wcześnie. Staram się, bo wiem z doświadczenia, że biczowanie siebie do niczego nie prowadzi. Weźmy takie koncerty. Gram i nagle w trzeciej piosence popełniam błąd. Zauważają to może dwie osoby, ale ja mam z tym problem i zaczynam się mentalnie biczować. Kiedyś psułem sobie przez to cały występ. Teraz potrafię to odpuścić – myślę sobie: „Ok, dobra, teraz zagraj kolejny numer lepiej, wyprowadź się na prowadzenie”. Koncerty to najlepsza rzecz w byciu muzykiem? Tak, w mojej pracy nie ma nic piękniejszego niż koncerty. Czasami jestem zmęczony, wydaje mi się, że nie chcę już występować, a potem wychodzę na scenę i po 30 sekundach fruwam. Ciało samo przełącza się w inny tryb. Bardzo to lubię. Zastanawiałeś się już czy płyta “ZGŁOWY” odniesie komercyjny sukces? Stresujesz się tym, jak zostanie przyjęta? Oczywiście, że myślałem o tym. Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie. Ta płyta jest bardziej alternatywna, surowa, zdecydowanie rockowa, w porównaniu do mojej wcześniejszej twórczości. Nagrywaliśmy wiele rzeczy na żywo, więc to zawsze jest trochę ryzykowne. Ale nigdy nie kalkulowałem i nadal tego nie robię. Uważam, że te piosenki są proste i mogą trafić do szerszej publiczności. Mam nadzieję, że ludzie są już zmęczeni muzyką robioną na komputerze – idealną, ale sztuczną. Może wraca potrzeba żywej, nieco niedoskonałej muzyki, która ma w sobie coś prawdziwego. Zobaczymy. To ciekawe, bo w ostatnich latach króluje hip-hop, a Ty sam nawiązywałeś do niego na swojej płycie. Myślisz, że trend zaczyna się zmieniać i nastąpi wielki powrót gitarowej muzyki? Oby! Bardzo bym się ucieszył, bo lepiej gram na gitarze niż rapuje (śmiech). Ale nie mam szklanej kuli, więc nie jestem w stanie przewidzieć przyszłych trendów. Zawsze byłem o jakieś 10 lat spóźniony z modami muzycznymi. Rzeczywiście, rap był ostatnim autentycznym wyrazem buntu, szczerej wypowiedzi – społecznej czy osobistej. Ale nawet on się mocno skomercjalizował. Teraz wiele osób w rapie śpiewa tylko o pieniądzach, kobietach i drogich samochodach. To się robi nudne. Powiedziałeś kiedyś, że media społecznościowe zepsuły nas jako społeczeństwo. Co dokładnie masz na myśli? Zdecydowanie media społecznościowe mają na nas ogromny wpływ. Zmieniły naszą koncentrację – kiedyś słuchałem całych albumów, teraz trudno mi wytrwać nawet do końca jednego utworu. To jest też uzależnienie od dopaminy – lajki, notyfikacje, scrollowanie. Ludzie, którzy teoretycznie mają setki przyjaciół, są coraz bardziej samotni. Jestem w parku i widzę pary, które idą na romantyczny spacer, siadają na łące i każdy jest zatopiony w swoim telefonie. Media społecznościowe są złodziejem czasu i relacji. Jesteśmy jeszcze bardziej samotni, wyizolowani, żyjemy w poczuciu natychmiastowego kontaktu z całym światem. A tak naprawdę nawet nie znamy nazwisk swoich sąsiadów. Wspierasz społeczność LGBTQ+, solidaryzujesz się w walce o równouprawnienie mniejszości seksualnych. A czy nazwałbyś siebie feministą? Tak, myślę, że tak. Jestem za równouprawnieniem płci. Wychowałem się z samotną mamą, więc wiem, z czym kobiety się borykają – czy to w kwestii nierówności płac, czy protekcjonalnego traktowania. Kobiety muszą często udowadniać swoją wartość trzy razy bardziej niż mężczyźni. Więc w tym sensie jestem feministą.
Jennifer Lopez zapowiada nową płytę. „This Is Me... Now” nawiązuje do kultowego albumu sprzed 20 lat, który nagrała dla Bena Afflecka
Nareszcie! Choć uwielbiamy Jennifer Lopez na ekranie, to z niecierpliwością wypatrywałyśmy jej powrotu do studia. Po ścieżce dźwiękowej do filmu „Wyjdź za mnie” nadeszła pora na pierwszy od 2014 roku studyjny album piosenkarki. „This Is Me... Now” ma być połączeniem potężnego wokalu, wrażliwości i pełnej optymizmu „celebracji miłości”. Stay tuned, premiera już w przyszłym roku.
Zagadka rozwiązana! Kilka dni temu Jennifer Lopez usunęła ze swoich profili w mediach społecznościowych wszystkie posty, a fani przeczuwali, że za chwilę nastąpi wielkie ogłoszenie. Nie mylili się. Już niedługo J.Lo powróci z nową muzyką. Nadchodząca płyta „This Is Me... Now” zabierze słuchaczy w nostalgiczną podróż do lat 2000. Już sam tytuł stanowi dla miłośników twórczości piosenkarki cenną wskazówkę. Dwie dekady temu na sklepowe półki trafił album „This Is Me... Then”. Trzecie studyjne wydawnictwo artystki najlepiej pamiętamy dzięki radiowym hitom takim jak „Jenny from the Block”, „All i Have” i „I'm Glad”, a także... romantycznej kompozycji napisanej dla Bena Afflecka. Tekst zawierał liczne wyznania miłości i komplementy pod adresem aktora. Po 20 latach od premiery „Dear Ben” doczeka się drugiej części. Jennifer Lopez w komedii "Wystrzałowe wesele". U boku gwiazdy pojawią się też Josh Duhamel i Lenny Kravitz. Koniecznie zobacz zwiastun Jennifer Lopez zapowiada nową płytę. „This Is Me... Now” nawiązuje do kultowego albumu „This Is Me... Then” sprzed 20 lat Jennifer Lopez fantastyczną wiadomością podzieliła się na Instagramie. Na jej profilu pojawiło się symboliczne nagranie. W pierwszych sekundach patrzy na nas zaledwie 33-letnia gwiazda w pudroworóżowej stylizacji. Właśnie tak wyglądała w momencie premiery „This Is Me... Then” – płyty dedykowanej jej ówczesnemu narzeczonemu Benowi Aflleckowi. Następnie widzimy przemianę, jaką przeszła w ciągu ostatnich 20 lat. W opisie umieszczono listę 13 utworów, jakie znajdą się na wyczekiwanej płycie. Co najmniej dwa z nich ponownie stanowią hołd dla męża artystki i łączącego ich uczucia. Mowa oczywiście o „Dear Ben pt. II” i „Midnight Trip to Vegas” opowiadającym o pierwszej ceremonii ślubnej pary, która odbyła się w mieście neonów i kasyn. W komunikacie dla mediów czytamy, że dziewiąta studyjna płyta J.Lo jest „filozofią, refleksją i duchem czasu”. Podczas nagrań gwiazda miała sięgnąć do pokładów wrażliwości, jakimi nigdy wcześniej nie dzieliła się ze światem, a także pochwalić się całą skalą wokalnych umiejętności. „Chodzi o nadzieję, wiarę i prawdziwą miłość, która nigdy nie umiera. To kronika emocjonalnej, duchowej i psychologicznej podroży, którą odbyła w ciągu ostatnich dwóch dekad”. W przeszłości artystka wielokrotnie nazywała „This Is Me... Then” swoim największym muzycznym osiągnięciem. „Wszystkie moje albumy są dla mnie wyjątkowe, ale ten jest moim ulubionym. To najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek nagrałam. Przynajmniej do tej pory” – pisała w poście opublikowanym z okazji rocznicy wydania krążka. Trzymamy kciuki, żeby „This Is Me... Now” powtórzyło sukces pierwowzoru i równie mocno zapisało się w sercu Jennifer! Jennifer Lopez o byłej żonie Bena Afflecka: "Jest niesamowitą matką. Dobrze, że mają kontakt". Opowiedziała też o zmianie nazwiska
Madonna plasowała się w czołówce rankingu Billboard 200 w każdej dekadzie od lat 80. Artystka jest pierwszą kobietą, której udało się dokonać tego wyczynu
Girl Gone Wild! Madonna nie zwalnia tempa i – po niemal 40 latach od wydania debiutanckiego singla – znów zdobywa pierwszą dziesiątkę muzycznych notowań. Jej ostatnia płyta „Finally Enough Love” zajęła 8. miejsce w zestawieniu Billboard 200 i tym samym uczyniła ją pierwszą kobietą w historii, której albumy znalazły się w top 10 w każdym kolejnym dziesięcioleciu od lat 80.
Składankę remiksów „Finally Enough Love: 50 Number Ones” otwiera utwór „Holiday”. Pierwsi słuchacze usłyszeli go w 1982 roku. Taneczna melodia spodobała im się na tyle, że utorowała artystce drogę na szczyty list przebojów. Co ciekawe, zaledwie kilka lat wcześniej Madonna Louise Ciccone nie marzyła o karierze wokalistki. Zamiast tego próbowała sił jako tancerka. Na antenie stacji CNN wyznała: „Ludzie słyszeli, jak śpiewam i mówili: »Hej, twój głos nie jest zły«. A ja odpowiadałam na to: »Och, naprawdę?«. Nigdy nie przeszłam szkolenia muzycznego. Nigdy nie chciałam być piosenkarką”. Madonna plasowała się w czołówce rankingu Billboard 200 w każdej dekadzie od lat 80. Artystka jest pierwszą kobietą, której udało się dokonać tego wyczynu Jak wiemy, sprawy obrały inny kierunek. W czasie 40 lat na scenie Madonna sprzedała ponad 300 milionów płyt, grała na wypełnionych po brzegi stadionach i trafiała na nagłówki gazet dzięki kolejnym obyczajowym skandalom. Julia Garner dostała propozycję zagrania Madonny, w filmowej adaptacji biografii artystki >> Teraz dołączyła do elitarnego grona artystów, którzy przez 5 dekad z rzędu pojawili się w pierwszej dziesiątce Billboard 200. Poza Madonną udało się to zespołom AC/DC, Def Leppard i Metallica. Na liście widzimy też nazwiska: Paul McCartney, Ozzy Osbourne, Robert Plant, Prince, James Taylor i Bruce Springsteen. Autorka hitu „Like a Virgin” jest więc pierwszą kobietą obecną w top 10 prestiżowego rankingu w latach 80., 90., 2000., 2010. i 2020. Madonna była uwzględniona na liście pięć razy w latach 80., między innymi za sprawą niezapomnianego krążka „Like a Prayer” i ścieżki dźwiękowej do filmu „Who's That Girl”. Kolejna dekada przyniosła jej aż siedem triumfów, spośród których należy wspomnieć „Ray of Light”, „Eroticę” i „Bedtime Stories”. W latach 2000. gościła w top 10 sześć razy, dzięki rewelacyjnemu wydawnictwu „Confessions on a Dance Flor” czy równie udanemu „Music”, a w 2010. trafiła tam czterokrotnie. „Finally Enough Love: 50 Number Ones” jest pierwszym albumem z remiksami, który dotarł do pierwszej dziesiątki Billboard 200 od czasu More Only EP Beyoncé wydanego w 2014 roku. Rihanna stała się najmłodszą miliarderką w Ameryce
Siostry Haim prezentują rozszerzoną edycję ostatniego albumu. Za tę płytę zostały nominowane do Grammy jako pierwszy kobiecy zespół rockowy
Haim zdecydowało się wydać rozszerzoną edycję swojego ostatniego albumu, za który zostało nominowane do Grammy (i to jako pierwszy kobiecy zespół rockowy w kategorii Album roku). Co nowego znajdziemy na "Women In Music Pt. III"?
Zespół Haim wydaje rozszerzoną wersję albumu "Women In Music Pt. III", który został świetnie przyjęty przez krytykow muzycznych, a następnie także nominowany do prestiżowych 63. już nagród Grammy jako Album roku (na tym się nie kończy, bo singiel "The Steps" także nominowano i ma on szansę na statuetkę w kategorii Najlepszy utwór rockowy). W edycji deluxe dodano kilka nowości - wśród nich są między innymi utwór "Gasoline" z Taylor Swift oraz wykonany z Thundercatem "3AM". Powstanie serial o Sex Pistols. W obsadzie pojawią się gwiazdy takich seriali, jak „Wiedźmin” oraz „Gra o Tron”>> Pełna tracklista rozszerzonej wersji "Women In Music Pt. III" wygląda następująco: Los Angeles The Steps I Know Alone Up From A Dream Gasoline 3 AM Don't Wanna Another Try Leaning On You I've Been Down Man from the Magazine All That Ever Mattered FUBT Gasoline (feat. Taylor Swift) 3AM (feat. Thundercat) Now I'm In It Hallelujah Summer Girl Warto przypomnieć, że za produkcję płyty odpowiadali Danielle Haim i wieloletni współpracownik grupy, laureat Grammy Ariel Rechtshaid (Adele, Blood Orange, Carly Rae Jepsen) oraz Rostam Batmanglij (Charli XCX, Solange, Frank Ocean). "Women In Music Pt. III" miał premierę w czerwcu 2020 i został uznany za najmocniejszy album zespołu. "Tytuł przyszedł do mnie we śnie. Obudziłam się, zaśmiałam i natychmiast powiedziałam o wszystkim moim siostrom" wyjaśnia Danielle, a Alana dodaje: "Od razu spodobał mi się ten tytuł. Dosłownie jesteśmy kobietami w muzyce i zawsze pisze się o nas w ten sposób, dlatego wydało nam się całkiem cool, żeby odnieść się do tej narracji. Tytuł sprawił, że zaczęłam bardziej zastanawiać się nad naszymi doświadczeniami". Este dopowiada: "Według mnie tytuł jest bardzo zabawny, do tego inicjały to WIMP3. 'Wimp' to prześmieszne słowo!"
The Strokes "The New Abnormal". Witamy w nowej anormalności
Dlaczego tak bardzo czekaliśmy na nową płytę nowojorskiej grupy The Strokes „The New Abnormal”? I dlaczego jest aż tak ważna w nowej rzeczywistości? The Strokes rozbiera na atomy Maja Chitro
Zacznę od pewnej deklaracji. Choćbym nie wiem jak się starała, nie jestem w stanie skrytykować niczego, co robią dwa zespoły – The Strokes i Arctic Monkeys. Tak już jest, dlatego recenzje albumów obu grup najzwyczajniej w świecie mi nie wychodzą. Bo choć czuję, że nie każda płyta zasługuje przecież na maksymalną ilość gwiazdek, wewnętrzny imperatyw nakazuje mi bronić jej za wszelką cenę. Nawet dziennikarskiego obiektywizmu. Nieprofesjonalnie? Być może. Ale mam na to sposób. Niezręczność w temacie szybko usprawiedliwiam sobie otwarciem ostatniego albumu Arctic Monkeys „Tranquility Base Hotel & Casino” z 2018 roku. W pierwszym utworze „Star Treatment” – i to w pierwszym wersie – Alex Turner, prywatnie oddany fan Strokesów, śpiewa „I just wanted to be one of the Strokes”. Chciałem być jednym ze Strokesów. Czy można oddać większy hołd idolom niż rozpoczynając takim wyznaniem płytę? Żeby nie było nieporozumień – nie jest to miłość jednostronna. Julian Casablancas to oddany fan chłopaków z Sheffield. Po tym, gdy usłyszał ich na pierwszych koncertach w 2006 roku, powiedział w jednym z wywiadów: „Słyszałem taki zespół. Nazywają się Arctic Monkeys. Są zaje***ci. Chyba aż za bardzo”. Gdy więc 18 lutego ukazał się klip promujący pierwszy singiel z pierwszej płyty Strokesów po siedmiu latach milczenia (z małym wyjątkiem na EP-kę wydaną w 2016 roku), zrozumiałam, że Strokesi właśnie puścili oko do utrzymanej w stylu lat 70. płyty Małp. No bo jak inaczej odczytać pierwsze zdanie: „Dropped down the lights, I'm sitting with you. Moscow, 1972”? „Bad Decisions”, bo taki tytuł nosi rzeczona piosenka, okazała się, mimo wszystko, być jednak dobrą decyzją na początek. Niby lata 70, ale tylko na poziomie tekstowym i wizualnym, bo przecież w warstwie muzycznej tak bardzo słychać tu lata 80. przemielone przez garażową stylistykę Strokesów. Nic dziwnego, w końcu przewodni motyw zapożyczony jest z „Dancing With Myself” Billy’ego Idola z roku 1981. To był ten moment, gdy zrozumiałam, że Strokesom znów chce się grać i być razem. A wpływy stylu new wave i post-punk u chłopaków słychać było od samego początku. Od początku, czyli odkąd? View oEmbed on the source website NEW YORK, NEW YORK Tego, dlaczego „The New Abnormal” był tak bardzo wyczekiwaną płytą tego roku (bo nawet nie półrocza, a tym bardziej nie kwartału czy miesiąca!) nie da się zrozumieć bez krótkiej opowieści o zespole. Zaczęło się w Nowym Jorku – „betonowej dżungli”, jakby powiedział Jay-Z, albo „serca wszystkiego”, jak poetycko wyrażał się Frank Sinatra, który w swoim evergreenie „New York, New York” wyśpiewał jeszcze jedno ważne zdanie o tym mieście: „jeśli uda ci się tu, uda ci się wszędzie”. No to mamy lata 90. Pięciu chłopaków, 20-latków, którzy chcą grać. Wszyscy uprzywilejowani. Być może nie do końca szczęśliwi, mający swoje demony i rozterki, ale jednocześnie wokół sporo wsparcia. Strokesach mówi się często: bogate dzieciaki z Nowego Jorku, z postpunkowym zacięciem. To, że w 1998 roku postanowili założyć zespół, na którego nazwę przez długi czas nie mogli wpaść, nie było przypadkiem. Tak samo jak nie było przypadkiem nieformalne wybranie szefa zespołu – Juliana Casablancasa, który nie tylko pewnego wieczoru wpadł na pomysł nazwania się The Strokes, ale miał stać się autorem tekstów i muzyki do wszystkich numerów bandu, do których kredytów tylko od czasu do czasu dopuszczał pozostałych kolegów. Wszyscy pochodzili z dobrych domów, chodzili do prywatnych szkół – tam się poznali. Julian Casablancas jest synem założyciela agencji Elite Model Management, który „odkrył” m.in. Cindy Crawford czy Gisele Bündchen, oraz Jeanette Christiansen – duńskiej modelki znanej z okładek najlepszych magazynów modowych na świecie. Gdy miał 8 lat rodzice się rozstali, z ojcem kontakt miał średni. To ojczym, malarz Sam Adoquei przedstawił Julsowi muzykę The Doors i Boba Marleya – artystów, którzy obok Velvet Underground mieli mieć największy wpływ na przyszłą twórczość chłopaka. Casablancas chodził do nowojorskiego Lycée Français, gdzie poznał przyszłego basistę Strokesów, Nikolaia Frairure’a. Kolejny rok spędził w szkole z internatem w Szwajcarii. Tam z kolei zakumplował się z Albertem Hammondem Jr., synem tego Alberta Hammonda – piosenkarza i tekściarza, autora wielu hitów największych współczesnych artystów. Hammond urodził się i dorastał co prawda w Los Angeles, ale w 98 roku wyjechał do Nowego Jorku, by zacząć studia na Tish School of the Arts. Po powrocie Juliana ze Szwajcarii do domu, nawiązały się kolejne znajomości – tym razem z Nickiem Valensim i Fabrizio Morettim – w Dwight School. Ten pierwszy ma korzenie francusko-tunezyjskie, a na gitarze zaczął grać już w wieku 5 lat. Moretti narodził się z matki Brazylijki i ojca Włocha w malowniczym Rio de Janeiro. W Nowym Jorku, z rodziną, wylądował w wieku lat 3. Chłopcy szanowali nowojorską bohemę, szukali prawdy w cukierkowym popie zalewającym przemysł muzyczny, kochali luzackie życie, metropolię, w której mogli odkrywać kim są. Jaki był wtedy Nowy Jork? Łaknący. Szybki. Pulsujący. Artystyczny. Coraz więcej zespołów chciało zrobić coś, o czym to miasto zapomniało – wskrzesić punkowego ducha. Interpol już działał, za chwilę miał powstać zespół Yeah Yeah Yeahs. Lizzy Goodman, dziennikarka i autorka bestsellerowej książki „Meet me in the bathroom” (będącej zapisem setek godzin rozmów z muzykami, managerami, dziennikarzami, blogerami – a to wszystko w związku ze zmartwychwsta-niem nowojorskiej sceny rockowej w pierwszej dekadzie XXI wieku) mówi, że „to ostatnia generacja młodych ludzi wolnych od ciągłego dokumentowania każdej rzeczy w mediach społecznościowych. Nie zdajemy sobie sprawy, jaką wolność dawał brak potrzeby opowiadania na Instagramie o całym dniu, który przeżyliśmy. Mówienie o brzydocie i związany z tym brak obaw i hamulców był oczyszczający. To było cool. Goodman jest przyjaciółką Nicka Valensiego. Poznali się, gdy byli jeszcze nastolatkami. Razem chodzili do małych, dusznych klubów z tragicznymi toaletami, w których zazwyczaj… wszyscy się spotykali. To w tych klubach grano najlepszą muzykę – w Squeezebox, Tiswas, Motherfucker… Do tego ciśnienie, przeciwieństwa, sprzeczności – tym oddychał młody Nowy Jork. Strokesi w tym czasie byli jak zwierciadło odbijające największe legendy: Velvet Underground, Television, Blondie. Biegali po ulicach, tłukli szklanki, łamali serca. Obijali się na East Village. I grali. Udało im się napisać kilka piosenek, w tym kultową dziś, szarpaną i dziką „Last night”. I rozesłali je do wielu wytwórni, w tym brytyjskiej Rough Trade Records. Magazyn „NME” wypuścił kilka piosenek w formie mp3 na swojej stronie i… wytwórnie oszalały. Pierwszy raz od lat miały się o kogo starać. Szło nowe. ŚWIAT SIĘ ZATRZYMAŁ Kto by się spodziewał, że muzyka Strokesów zawsze będzie usadowiona w kontekście wydarzeń zmieniających… świat. Tak było w 2001 roku – roku ich debiutu. Tak jest dzisiaj – w momencie wielkiego powrotu. 19 lat temu runęły wieże World Trade Center, co zmieniło bieg historii. Dzisiaj niewidoczny wróg globalnie zbiera śmiertelne żniwo. Jak to się dzieje, że dokładnie w tych momentach historii aktywizują się chłopcy? 30 lipca 2001 roku – od rana w sklepach prezentowana jest już płyta „Is this it”. Dziesięć lat później miało się okazać – najważniejsza płyta pierwszej dekady XXI wieku. Jak na 20-latków to wielka rzecz – tak wielka, że aż nie do ogarnięcia. A na pewno nie na trzeźwo, czemu członkowie bandu dawali upust w wywiadach tłumaczyli, że „chcieli brać heroinę odkąd skończyli 14 lat”. Narkotyki to jedno, pijaństwo drugie. Wszyscy brali, ale to o zdrowie Hammonda Jr. troszczył się najbardziej Casablancas. Choć on znowu pił. Do historii przeszły jego wywiady, których obawiali się nawet najwytrawniejsi dziennikarze. Julian albo rzucał w nich mięsem i wychodził, albo wskakiwał na kolana i obcałowywał. Rock’n’roll? Na całego. Sława przyszła szybko. Szczególnie w Europie, gdzie młodzież Strokesów zaczęła traktować jak bogów. A każde słowo Casablancasa chłonęła jak Pismo Święte. Głos pokolenia – to być może za dużo powiedziane. A może wcale nie? Może w tym tkwiła siła. Młodzi ludzie szukali prawdy, nie dawali się już nabierać na łóżkowe protesty, jak ten Johna Lennona i Yoko Ono, przerywany na czas zmiany pościeli przez hotelową pokojówkę. Julian nie pisał o wzniosłych, filozoficznych sprawach. Nie musiał. 20-latków trapią inne problemy – dziewczyny, miłość w różnej formie lub jej brak, otaczający świat, polityka, kryzys tożsamości. Od tego czasu rozkminy tylko się pogłębiały. Wtedy powstał „New York City Cops”. A czym innym jest ta piosenka – w której Casablancas charakterystycznie dla siebie wykrzykuje „New York City cops, but they ain't too smart” – jeśli nie manifestem? Radość debiutanta 9 września 2001 roku zgasił atak terrorystyczny. Trudny to czas, jeśli pierwszą płytą w życiu cieszysz się dokładnie półtora miesiąca. I nagle trzeba znaleźć nowy język, skoro cały świat przyjmuje nową narrację. Goodman twierdzi, że „zespoły tworzone przez te dzieciaki już na początku swojej drogi zrozumiały dramat istnienia, tego, że umrą nie tylko oni, ale wszyscy wokół nich, a miasto w każdej chwili może zostać zmiecione z powierzchni”. Jeśli miała być to przyspieszona nauka dojrzewania, to chłopcy trochę zdali egzamin, a trochę go nie zdali. Ale, jak mawiał amerykański poeta Robert Frost: „w trzech słowach mogę podsumować wszystko, czego nauczyłem się o życiu: toczy się dalej”. Tak też było w ich przypadku. Ale co to za życie, skoro myśli krążą wokół destrukcji? Każdy miły moment mógł być tym ostatnim. Do tego ciśnienie pompowane oczekiwaniami – a te były duże – Strokesów traktowano jako tych, którzy mieli resuscytować rockową nowojorską scenę. Za jaką cenę? Sławy, która nie była tym, czego się spod-ziewali. Narkotyków, które były wszędzie. Depresji, którą ciągnął za sobą sukces. Używki pozwalały ją zagłuszyć. Na początku lat 2000. wszystko działo się zbyt szybko. I ta młodzieńcza naiwność… W książce „Meet me in the bathroom” (tytuł ten to również piosenka The Strokes) jeden z dziennikarzy wspomina, że gdy chłopcy po raz pierwszy odwiedzili Londyn, jeden z nich miał numer swojej mamy – albo managera – przypięty do środkowej kieszeni w kurtce. Na wypadek, gdyby się zgubił. PALI SIĘ! „Room on Fire”, drugi album grupy wydany w 2003 roku przyniósł kolejne hity. Był świetny, tak samo świeży, z wielką energią, choć niektórzy narzekali. Hammond Jr. w „Meet me in the bathroom” komentuje to tak: „Ludzie gadali, że brzmimy jak na pierwszym albumie. A gdy wydaliśmy trzeci, zarzucali że nie brzmimy już tak, jak na drugim”. No właśnie, Strokesi, a szczególnie Casa-blancas, niepotrzebnie słuchali innych i przejmowali się ich opiniami. Moby porównał ich nawet do The Stooges, którzy stali się legendą, choć porażającej ilości płyt nie sprzedali. To samo Strokesi. Oni rządzili undergroundem – prawdziwym, trwałym, do którego wstępu nie mieli ani The Killers ani Kings of Leon. Potem nagrali „First Impressions on Earth”. Wciąż zgarniali nagrody dla najlepszego zespołu roku, wyprzedawali kolejne koncerty. Ale nie dogadywali się. Ilość używek i zmęczenia narastała. Na scenę wychodzili nietrzeźwi, to nie były dobre koncerty. Choć bywały też dobre. Za to publiczność dopisywała zawsze – wśród bywalców Alexa Chung, Kate Moss, Winona Ryder, bracia Gallagher, Pete Doherty czy Courtney Love. Ta ostatnia nawet napisała piosenkę „But Julian, I’m a little bit older than you”. Ciekawe… Zawiesili zespół. Hibernacja, jak sami nazwali to na swoim MySpace. Wrócili z „Angles”, albumem powstającym w mękach. Odwyki, własne sprawy. Strokesi byli osobno, ale nie razem. Od tego momentu chłopcy żyli w sercach fanów, we własnych projektach – w końcu każdy zajął się czymś swoim – Moretti sztuką, Casablancas zespołem The Voidz, Hammond Jr. swoimi płytami, które dawały mu w końcu przyjemność. Każdy też układał swoje życie prywatne. A w nim chłopaki byli naprawdę uporządkowani. Niemal wszyscy w związkach małżeńskich. Albert ożenił się z Justyną Sroką – dziś panią Hammond Jr., Casablancas właśnie zakończył swoje 14-letnie małżeństwo z Juliet Roslin, Valensi jest nadal szczęśliwie żonaty z Amandą de Cadenet, Fraiture z Iloną Jankovich. Tylko Moretti jeszcze się nie ustatkował. Przyszedł 2013 rok, a na rynku pojawił się album „Comedown Machine”. Ta płyta też rodziła się w bólach. Czuli to wszyscy, i fani, i krytycy, i muzycy. Ci ostatni odmówili też działań pro-mocyjnych – żadnych wywiadów, mini koncertów telewizyjnych. Zniknęli. Co się wydarzyło? Każdemu posmakowało własne życie (Casablancas zaprojektował nawet rower elektryczny, który zgłosił do urzędu patentowego!). Dojrzewali do pewnych rzeczy, sytuacji – w końcu między 20 a 30 rokiem życia percepcja diametralnie się zmienia. Ich pierwotny plan, jak kiedyś zdradził Moretti, był taki: stworzyć kapelę, a potem lokalną scenę, gdzie mogli grać koncert, umawiać się ze znajomymi i iść na kolejny gig, bo w klubie obok grali akurat znajomi. Nie udało się. W tym czasie zespoły w Nowym Jorku bardzo ze sobą rywalizowały. Zmęczenie zdaje się być wiarygodną wymówką. Ale na szczęście każda wymówka się kiedyś nudzi. I zaczyna się nowe. DOROŚLI ROZMAWIAJĄ To, że coś się święci, wiedzieli wszyscy, gdy Strokesi zaczęli serię występów na ubiegłorocznych festiwalach muzycznych, m.in. na Bilbao BBK czy Open’er. Takie występy to zbyt poważna sprawa, żeby nie miała prowadzić do czegoś większego. Szczególnie, że o każdym kolejnym show trąbiły największe media na świecie. Po koncertach te same media komentowały udane występy i stawiały dwa pytania: kiedy nowa płyta? I czy Strokesi na pewno sobie poradzą? 16 kwietnia 2020. The Strokes wypuścili szósty album studyjny, siedem lat po ostatnim „Comedown Machine”. „The New Abnormal” – dojrzały, mądry, trochę niegrzeczny i dziki, bardzo retrospektywny, w warstwie tekstowej i muzycznej podróżujący z przeszłości w teraźniejszość i przyszłość. I ta nostalgia lat 80. w każdej piosence i głosie Casablancasa. I tu robi się wyjątkowo ciekawie, bo Julian raz krzyczy, raz uspokaja, a innym razem wchodzi bardzo wysoko, śpiewa fal-setem. Zaczyna się już na początku, w otwierającym utworze „The Adults Are Talking”, a potem w refrenie utworu „Selfless”. Jednej z najpiękniejszych piosenek o miłości, jakie słyszałam. Przepraszający, pociągający Casablancas śpiewa: „Time we lost, that’s all my fault, Please don’t be long, "Cause I want your love, I don’t have love, Without your arm, Life is too short, But I will live for you”. Jeśli spodziewacie się słodkiej ballady, to jest, ale zmienia się w drugiej części – wychodzą Strokesi, jakich chcemy, jakich znamy. I szczerze? Gdyby ktoś mi się tą piosenką oświadczył, nie czekałabym ani sekundy, żeby przyjąć absztyfikanta. View oEmbed on the source website Lata 80. wyraźnie słychać już w trzecim utworze (z dziewięciu). „Brooklyn Bridge to Chorus” pyta, gdzie podziały się te wszystkie zespoły z lat 80. i pyta dosłownie – szczególnie w warstwie muzycznej. Nie ma tu pomyłek, bo ta dekada, w delikatniejszym wydaniu, wraca w „Eternal Summer”. Znów tęsknota za przeszłością? Raczej niepokój o przyszłość i klimat: „Summer is coming, won’t go away” to mroczna przepowiednia (z którą sami się zresztą obecnie borykamy), niekoniecznie romantyczny, nastoletni, kolonijny wieczór z dziewczyną, której obiecuje się, że to lato będzie trwało wiecznie. Nie ma tak, pamiętajmy, mówimy o rock’n’rollowych chłopakach z The Strokes. Oni się w takie rzeczy nie bawią. A jeśli już obiecują, to z pewnością nie na zawsze. I jeszcze jedno – jeśli w tym kawałku usłyszycie coś z Talking Heads, to będziecie mieli rację. Trochę ich tu jest. W końcu musiał nadejść ten moment, dla mnie na płycie kulminacyjny, ale w zaskakujący sposób, bo pozbawiony… perkusji. Strokesi bez perkusji? Moretti odpoczywa? Też zaczęłam się zastanawiać, ale nie trwało to długo, bo po niecałej minucie „At the Door” łzy same leciały mi po policzkach. Dostałam tu wszystko: mroczny, niewygodny i mocny syntezator, do tego głos Julesa na poruszających wibracjach i oldschoolowy teledysk w 2D, przypominający trochę He-Mana z lat mojego dzieciństwa. Tego samego dzieciństwa, co chłopaków. W kontekście słów: „use me like an oar, and get yourself to shore” robi się niebezpiecznie emocjonalnie. To są nowi Strokesi. 40-letni. Doświadczeni. I pogodzeni ze sobą. Trochę mniej z rzeczywistością. View oEmbed on the source website Na „The New Abnormal” jest dużo wolniej niż na pierwszych płytach. To subtelny, bardzo mądry i równie świadomy album. Jest tu trochę duchów Cars, wspomnianego Billy’ego Idola, Toma Petty’ego & The Heartbreakers. Jest vintage, przestrzeń na perkusję, bas i gitarę – wielka świadomość, muzyczna rozmowa, czystość. Są też sprawy klimatyczne, psychoanalityczne, związki, zwątpienie i polityka. Casablancas polityką interesuje się żywo (wystarczy wspomnieć niedawny występ Strokesów na wiecu Berniego Sandersa i wyprowadzenie Casablancasa przez policję w rytmie niepoprawnego hitu „New York City Cops”), w wywiadach zarzucając ludziom brak zainteresow-ania, z winy którego po władzę sięgają ci, którzy nigdy jej dzierżyć nie powinni. Dlatego dzisiaj tę płytę dobrze odczytywać na kilku poziomach. Nie wspominając o tym niezwykłym – bo już nie wierzę, że przypadkowym – zrządzeniu losu, które Strokesów pakuje z ich muzycznymi opowieściami w najtrudniejsze momenty historii. Tak ważna, jak muzyka, jest okładka albumu „The New Abnormal”, którą zdobi obraz nowojorskiego neoekspresjonisty Jeana-Michela Basquiata „Bird on Money” z 1981 roku. Był to ukłon wobec Charliego Parkera, jednego z najwybitniejszych jazzmanów w historii. Basquiata ze Strokesami łączy wiele. Po pierwsze lata 80. Po drugie, malarz sam założył zespół Gray (nazwa pochodzi od „Anatomii Gray’a), w którym grał m.in. Vincent Gallo. Kochał Nowy Jork i tworzył jego bohemę, którą chłopcy reaktywowali na początku XXI wieku. W końcu oddawał się używkom, podobnie jak oni. I stał się symbolem miasta. Zupełnie jak Strokesi. „Nowi” The Strokes wcale nie są tacy nowi. Są tymi samymi chłopakami, których poz-naliśmy 19 lat temu i którzy zaczęli nowojorską rewolucję, wkraczając w XXI wiek jako największy zespół rockowy, nadzieja jutra. Tylko poważniejszymi. Po premierze pierwszej płyty „Is This It” Julian Casablancas mówił, że „chcieli brzmieć jak zespół z przeszłości, który udał się w podróż do przyszłości, żeby nagrać płytę”. Albumem „The New Abnormal” udali się w tę samą podróż. Ale tym razem chłonąc krajobraz czulej i dojrzalej.
Taco Hemingway „Pocztówka z WWA, lato'19” - nowa płyta już w sieci
Taco Hemingway ma zwyczaj zaskakiwać wieczorami. To nie pierwszy raz, kiedy przyspieszył premierę swojej płyty. 11 numerów z "Pocztówki z WWA, lato'19” wpadło właśnie na kanał YouTube artysty.
Nowa płyta Taco Hemingwaya „Pocztówka z WWA, lato'19” 2019 rok miał być wprawdzie przerwą dla Taco Hemingwaya, ale wygląda na to, że raper nie potrafi odpoczywać. Od kilku tygodni zapowiadana „Pocztówka z WWA, lato'19” to także odpowiedź na pojawiające się z częstotliwością postów na Instagramie numerów jego młodszych kolegów, z którymi także na nowym krążku mierzy się Taco. Ktoś tu długo nie potrafił milczeć. I dobrze, bo właśnie możemy się nacieszyć jedenastoma nowymi numerami Filipa Szcześniaka. Na audiopocztówce usłyszymy też śmietankę polskiej muzyki "miejskiej" (bo nie wszystko ma tu tylko hip-hopowy sznyt). Wśród gości specjalnych są między innymi Rosalie, Pezet, Ras, Schafter, a przede wszystkim Dawid Podsiadło, z którym Taco wyprzedał cały Stadion Narodowy. Obu artystów usłyszycie we wspólnym numerze promującym krążek pt. "W piątki leżę w wannie". Cała „Pocztówka z WWA, lato'19” jest mniej introwertyczna niż Café Belga. Taco znów wychodzi na miasto i wchodzi w rolę obserwatora. Nie zawsze zadowolonego z obrazków, jakie wysyła swoim fanom. W jednych zobaczycie swoich znajomych, sąsiada zza korpobiurka, hipsterów ze Zbawiska, a w innych sami przejrzycie się jak w lustrze. Oto wszystkie numery z nowej płyty Taco Hemingwaya:
Prezenty na święta - płyty, winyle, albumy
Święta to idealny moment na kupowanie albumów. Która płyta okaże się trafionym prezentem? Sprawdźcie nasze propozycje muzycznych prezentów na święta.
Dziś muzyki słuchamy przede wszystkim za pośrednictwem serwisów streamingowych. Spotify i Tidal poprzez algorytmy proponują nam listy piosenek dopasowanych do naszego nastroju czy okazji. Zapomnieliśmy już co to znaczy (ręcznie) układać dla kogoś miłosną składankę. Niektórzy wykonawcy rezygnują nawet z wydawania muzyki na nośnikach innych niż wirtualne... Jednak według danych ZAPV z 2017 roku, sprzedaż płyt winylowych rośnie (odnotowano wzrost o 71% w stosunku do ubiegłego roku), a winyle staja się coraz popularniejszą opcją prezentową. Specjaliści mówią już o modzie na gramofonowe płyty i twierdzą, że zawdzięczamy ją hipsterom, którzy się starzeją i bogacą. Ceny winyli zaczynają się w okolicach osiemdziesięciu złotych, a kończą nawet na trzystu! Nie masz prezentu na święta? Zobacz nasz wybór inspirujących upominków >>> Prezenty na święta - płyty, winyle, albumy. Co wybrać? Wszystko zależy od tego jak dobrze znamy osobę, którą chcemy obdarować albumem. Jeśli nie macie pewności, to lepiej nie ryzykować i nie kupować najnowszej płyty Travisa Scotta czy Ariany Grande. Lepiej sprawdzić tematyczne rankingi płyt przygotowane przez profesjonalnych dziennikarzy muzycznych albo prestiżowe magazyny muzyczne. Warto wybrać coś z naszej listy płyt, które trzeba znać przed trzydziestką. Albumy z zestawienia przewijały się we wszystkich rankingach "najważniejszych płyt wszech czasów" opublikowanych przez m.in. Rolling Stone, NME, Pitchfork, Mixmag, Guardian i Billboard. Szczególne miejsce na liście zajmuje album "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" Davida Bowiego. Muzyczna historia kosmity, który spadł na Ziemię i został gwiazdą rocka wyniosła go na szczyt. Brytyjczyk występował w ekstrawaganckich fryzurach i kostiumach autorstwa m.in. Kensai Yamamoto. Publiczność go kochała. W 1973 roku David Bowie postanowił "uśmiercić" swojego bohatera na scenie. Świetnym wyborem będzie też absolutnie kultowy "Thriller" Michaela Jacksona. Album przez 37 tygodni był numerem jeden na liście przebojów Billboard i przyczynił się do przełamania barier rasowych w muzyce rozrywkowej. „Billie Jean” wyniósł piosenkarza na szczyty list przebojów, a „Beat It” ostatecznie potwierdził sukces albumu. Dobrym pomysłem jest ścieżka dźwiękowa z kinowego przeboju "Bohemian Rhapsody". Na płycie znajdziecie największe hity Queen w wersjach studyjnych i najlepsze wykonania koncertowe, w tym 11 niepublikowanych dotąd nagrań! Świetnym wyborem będzie "Astigmatic" Krzysztofa Komedy z 1966 roku w komplecie z książką Małgorzaty Grzebałkowskiej - "Komeda.Osobiste życie jazzu". Autorce udało się stworzyć opowieść o człowieku, dla którego jazz był najważniejszy Grzebałkowska bawi czytelnika anegdotami o zagryzaniu przez Komedę wódki kaktusem, zachowując przy tym imponującą drobiazgowość. A może "Nocny patrol" legendarnego Maanamu? Na płycie znajdziecie jedne z najważniejszych utworów Kory Jackowskiej. Co ciekawe, autorem okładki jest Tadeusz Rolke. Warto wybrać coś z rodzimej klasyki w nowoczesnej odsłonie. To może być ubiegłoroczny bestseller "Noc w wielkim mieście" Jazz Bandu Młynarski-Masecki. Ten duet dał drugie życie międzywojennym szlagierom. Projekt skupiony jest wokół postaci Adama Astona - najwybitniejszego przedwojennego polskiego śpiewaka rozrywkowego oraz Henryka Warsa - najważniejszego polskiego przedwojennego pianisty, aranżera i kompozytora.
Nie wiecie jak spędzić weekend? Mamy dla was kilka propozycji - dwie świetne płyty, wystawę w Muzeum Narodowym, ostatnią część pewnej zabawnej trylogii oraz imprezę plenerową.
Płyta: Charli XCX "True Romance" Wokalistka ma 21 lat i należy do pokolenia dziewczyn, które wychowywały się na piosenkach Spice Girls i Britney Spears. Zresztą Charli przyznaje w wywiadach, że to właśnie Spicetki inspirują ją muzycznie. Razem ze Sky Ferreirą dziewczyny tworzą nowy rodzaj popu - zabawny, czasem szokujący (chodzi głównie wygląd artystek oraz teledyski) i nawiązujący do lat 80. i 90. Tak jak Ferreirze, Charli pomogły media społecznościowe: głównie Tumblr i YouTube. Ludzie na tych platformach szukają rzeczy kreatywnych, z czym mogli by się utożsamić albo po prostu ich zaciekawi. W ten trend idealnie wpisuje się Charli XCX. Choć na pierwszy rzut oka dziewczyna sprawia wrażenie, jakby tylko dobrze się bawiła, a płyta była wypadkową kilku sesji nagraniowych, prawda jest taka, że młoda artystka dobrze się maskuje. Piosenki artystki są świetnie napisane i wyprodukowane, a do tgo wpadają w ucho. Dzięki Charli XCX synth-pop wraca do łask! Płyta: Daft Punk "Random Accsess Memories" Z powrotami artystów jest tak, że gdy wszyscy się wręcz "napalą" na nową płytę, często okazuje się, że mamy niestety do czynienia z "odgrzewanymi kotletami"... Jednak Daft Punk nie należy do tej grupy! Ich nowe wydawnictwo zostało okrzyknięte najbardziej oczekiwanym albumem tego roku choć nie grają popu. Współpracują z domem mody Saint Laurent, a Dyrektor Kreatywny marki, Hedi Slimane zaprosił duet do specjalnego projektu muzcznego. Gdy inni artyści poszukują nowych bitów elektro oni powracają do klasycznych instrumentów muzycznych. Daft Punk zaprosili do studia również niezwykłych gości: Pharrella Williamsa, Nile'a Rodgersa, Juliana Casablancasa z The Strokes oraz Pandę Bear z Animal Collective. Każdy utwór ma wyjątkowy charakter. "Random Accsess Memories" jest idealne nie tylko dla fanów elektro, ale i dla entuzjastów muzyki z poprzednich dekad. Film: "Kac Vegas 3" Ostatnia część trylogii "Kac Vegas". W najnowszym filmie zamiast wieczoru kawalerskiego mamy pogrzeb. Zamiast pobytu w egzotycznym miejscu bohaterowie powracają do Las Vegas. W tym mieście może wydarzyć się wszystko... "Kac Vegas 3", reż. Todd Phillips, wyst. Bradley Cooper, Ed Helms, Heather Graham, Justin Bartha, John Goodman, Jamie Chung, Mike Epps, Mike Tyson, Jeffrey Tambor oraz Melissa McCarthy; dystr. Warner Bros. Wystawa: Mark Rothko Jedno z największych wydarzeń kulturalnych w tym roku w Warszawie: w Muzeum Narodowym otwarta została wystawa prac Marka Rothko. 17 obrazów jednego z najbardziej znanych amerykańskich malarzy na żywo robi wrażenie. W salach panuje półmrok, punktowe światło wydobywa z niego słynne prace artysty: abstrakcyjne kompozycje barwnych plam. Wielkim plusem jest też zbiór wczesnych prac arstysty - można się przekonać, jak niesamowitą drogę przeszedł, zanim zaczął malować swoje słynne obrazy, które dziś osiągają na aukcjach niebotyczne ceny. Wystawę otwiera zbiór książek i płyt z muzyką, która najbardziej inspirowała malarza, to także niezwykły kontekst. Rothko zmarł w 1970 roku, ale jego malarstwo ma nadal niezwykłą siłę. Obrazy przyjechały do Muzeum Narodowego z waszyngtońskiej The National Gallery of Art. Wernisaż uświetniła swoją obecnością Pierwsza Dama RP Anna Komorowska, wśrod gości była także córka i spadkobierczyni artysty, Kate Rothko Prizel. Wystawa, która kończy obchody 150-lecia Muzeum, potrwa do 1 września. Tekst: Anna Luboń Wydarzenie: Piknik Biblioteki - imieniny Jana Kochanowskiego Choć impreza plenerowa odbędzie się 22 czerwca, już teraz zapraszamy na to szczególne wydarzenie. W Ogrodzie Saskim będziemy świętować imieniny Jana Kochanowskiego! Tego dnia zorganizowany zostanie "kiermasz książki z udziałem ponad 60 wydawców, teatr improwizacyjny i slam poetycki." Odbędą się również plenerowe spotkania i warsztaty klubów książki. Swoje przybycie potwierdzili: Stanisława Celińska (wykona fragment Pieśni Świętojańskiej o Sobótce; Wojciech Malajkat (będzie prowadził zajęcia dla dzieci; a w meczu literackim na utwory Juliana Tuwima udział wezmą m.in.: Magdalena Boczarska, Katarzyna Kolenda - Zalewska, Michał Rusinek, Rafał Rutkowski, Janina Paradowska, Agata Kulesza oraz Jarosław Gugała. Więcej informacji znajdziecie tutaj.
Kolejna porcja dobrej muzyki i filmów. Na naszej liście kuturalnych wydarzeń pojawił się również koncert.
Płyta: Grimes "Halfaxa" Nie, to nie jest pomyłka! Fani wokalistki mogą być oburzeni, że promujemy starsze, bo z 2010 roku, wydawnictwo Kanadyjki, ale dopiero teraz album jest ogólnie dostępny w Polsce. W twórczości Grimes usłyszycie miks brzmień, które leżą na dwóch biegunach. Bo jak można połączyć R&B, industrial i gotyk z hip-hopem? A na dodatek da się tego słuchać, dodamy, że z prawdziwą przyjemnością. Claire Boucher może być dla niektórych dziwolągiem, ale trzeba jej przyznać, że tworzy genialną muzykę. Dodatkowo, na nowej wersji "Halfaxy" pojawił się utwór "Heartbeats". Grimes "Halfaxa", K7/ Sonic Records Film: "Hitchcock" Adaptacja książki Stephena Rebello w gwiazdorskiej obadzie. Opowiada o pracy Alfreda Hitchcocka (w tej roli Anthony Hopkins) nad słynną "Psychozą". Film skupia się na próbach zdobycia przez reżysera funduszy na produkcję oraz na jego związku z żoną, Almą Reville (Helen Mirren). "Hitchcock", reż. Sacha Gervasi, wyst. Anthony Hopkins, Helen Mirren, Scarlett Johansson, Jessica Biel, dystr. Imperial CinePix Film: "Daję nam rok" Główna bohaterka grana przez Rose Byrne jest atrakcyjna i przedsiębiorcza. Jej świeżo poślubiony mąż (Rafe Spall) to niezbyt znany pisarz ze specyficznym poczuciem humoru (i to bardzo!). Josha denerwuje, jak ona śpiewa, za to Nat wstydzi się, kiedy on tańczy. Pierwszy kryzys małżeński akurat zbiega się z pojawieniem się przystojnego i bardzo pomysłowego Amerykanina (Simon Baker) i byłej dziewczyny Josha – Chloe (Anna Faris). Kiedy przeciwieństwa przestają się przyciągać, a prawdziwa miłość wciąż może czekać za rogiem, wspólny pierwszy rok zaczyna wydawać się nieosiągalny. "Daję nam rok", reż. Dan Mazer, wyst. Rose Byrne, Rafe Spall, Simon Baker, Anna Faris, Minnie Driver, dystr. ITI Cinema Koncert: Patrick Wolf w klubie Palladium Multiinstrumentalista łączący muzykę folkową z elektroniką, a nawet jazzem. W warszwskim klubie Palladium Patrick Wolf zaprezentuje utwory z ostatniego albumu "Sundark and Riverlight". Nie dość, że jest to pierwsza płyta w pełni akustyczna, to na dodatek znajdują się na niej utwory stworzone przez Wolfa na przestrzeni ostatnich 10 lat! 02.03.2013 Patrick Wolf, klub Palladium, Warszawa Występ w ramach cyklu Hortex:Sounds.
Jesteście fanami Imany, Franka Oceana, Awolnation i Santigold? W takim razie musicie kupić Cafe Night & Day!
Już jutro premiera wyjątkowej, dwupłytowej składanki Cafe Night & Day, która jest połączeniem playlist ze stacji radiowych grających chilloutowo, jak Chill Zet, Pin i Ram, oraz najlepszych utworów muzyki alternatywnej z anteny Eski Rock, Trójki, Roxy, Merkury oraz Jedynki. To wydawnictwo zaspokoi gusta każdego! Oto tracklista: CD1. Night (Chillout Time) 1. Layla - New Year 2. Imany - You Will Never Know 3. Frank Ocean - Thinking About You 4. Sade - Soldier Of Love 5. Y’akoto – Without you 6. Delilah - Shades Of Grey 7. Matilda - When Something Ends 8. We Trust - Surrender 9. Mikey Wax - Fall for You 10. Sandra Van Nieuwland - Venus 11. Alicia Keys - Un-thinkable ( I'm ready) 12. Giovanca - She Just Wants to Know 13. Jill Scott - Wondering Why (You Don't Talk To Me) 14. Julie C - Apple Tree 15. Alain Clark - Blow Me Away 16. Chcris Coco - Word 17. Bloom - Back To The Heart 18. Bruno Mars - Talking to the moon 19. Mario Basanov ft. At - Like A Child 20. Pysh & Żyski - Pokój Obok CD2. Day (Alternative Zone) 1. Deacon Blue - The Hipsters 2. Walk The Moon - Tightrope 3. Awolnation - All I Need 4. Michał Łanuszka - Jeszcze, jeszcze 5. Santigold – The Keepers 6. Dorota Miśkiewicz - Tuńczyk 7. Pati Yang - Hold Your Horses 8. Hurricane Dean - Flat Random Noise 9. Neo Retros - A Legend of a Legend 10. Grażyna Łobaszewska - Już drogę znasz 11. Peter J. Birch - Too Far From The Train 12. Agatha - Before the winter comes 13. Futures - Karma Satellite 14. Handsome Poets - Sky On Fire 15. Heathers - Forget Me Knots 16. Olivia Anna Livki - Abby Abby ! 17. Gin Ga - Dancer 18. The National Fanfare Of Kadebostany - Walking With A Ghost 19. Hurt - Najważniejszy jest Wybuch ( Rewolucja ) 20. Łąki Łan - Lovelock