Generacja maminsynków i mamincórek. Czy silna więź z matką daje oparcie, czy odbiera dorosłość?
Relacja między matką a dorosłym dzieckiem bywa pełna wyzwań i emocji, które często nie mieszczą się w tradycyjnych schematach rodzinnych. Jak zmienia się rola matki, gdy dziecko staje się dorosłe? Czy bliskość może być zbyt silna?
W tym artykule: Wakacje z mamą - czy jest w tym coś dziwnego? Freudowski kompleks czy święta więź matki z dzieckiem? Uzależniony od mamy: emocjonalnie czy finansowo? Ustalenie granic między pomocą, a nadopiekuńczością Jak powinien przebiegać proces separacji, opuszczania rodzinnego gniazda? Koniec Matki-Polki. Początek Matki-Przyjaciółki Wakacje z mamą - czy jest w tym coś dziwnego? Na pierwszym planie przystojny trzydziestolatek i atrakcyjna kobieta po pięćdziesiątce. Oboje pozują uśmiechnięci, w ciemnych okularach. W tle włoskie knajpki. Para jest na Sycylii, o czym informuje podpis pod zdjęciem na Facebooku. No, ale dla mnie najciekawsze jest drugie zdanie tego posta: „Nie ma jak wakacje z mamą!”. Tomek, czyli chłopak z fotografii, jest specjalistą od marketingu i reklamy. Poznałam go na gruncie zawodowym, ale szybko przeszliśmy na ten towarzyski, m.in. „polubiliśmy się” w mediach społecznościowych. – Wakacje z mamą? – wyrażam w pracy na głos zdziwienie. Przeglądam kolejne wpisy i wygląda na to, że Tomek – choć ma swoje mieszkanie, pracę, przyjaciół – najwięcej wolnego czasu spędza właśnie z matką. – Co w tym dziwnego? Ja też spędzam wolny czas ze swoimi dziećmi. I robimy to nie z poczucia obowiązku, ale z przyjemności przebywania z sobą – odpowiada mi koleżanka zza biurka, której jedno dziecko jest nastolatkiem, a drugie właśnie zaczęło studiować. Faktycznie, często opowiada o bliskiej, niemal przyjacielskiej więzi, która ich łączy. Zwierzają jej się z problemów sercowych, radzą w sprawach edukacyjnych, konsultują się co do przyszłej kariery. Przykład? Gdy starsze zapisało się do organizacji studenckiej, moja koleżanka wymyślała tematy debat i szukała namiarów na prelegentów. Ja ostatni raz pojechałam z rodzicami na wakacje, gdy miałam 14 lat i – z tego co pamiętam – strasznie się nudziłam. Choć bardzo kocham mamę (a może właśnie dlatego), nie chcę dzielić się z nią intymnymi historiami czy zawodowymi zawirowaniami. Do naszej rozmowy dołączają inne osoby, a że zespół jest różnorodny także wiekowo, mam przegląd różnych punktów widzenia. I wygląda na to, że to ja jestem w mniejszości. Zaczynam się zastanawiać, jak wygląda prawidłowa relacja matka – dorosłe dziecko. Czy w ogóle jest jakiś wzorzec? Jak przebiega ten naturalny przecież proces przecinania pępowiny? A może rośnie nam – lub, o zgrozo, już wyrosła – generacja maminsynków i mamincóreczek? Freudowski kompleks czy święta więź matki z dzieckiem? Wiem, że porywam się z motyką na słońce, a dokładnie na świętą więź matki z dzieckiem (co z tego, że dorosłym?). Na szczęście nie ja pierwsza i mogę podeprzeć się autorytetem Zygmunta Freuda. Spokojnie, nie będę cytowała dzieł ojca psychoanalizy. Wrzucę tylko mem z Freddiem Mercurym z zespołu Queen, który śpiewa swoje słynne „Mamaaaa…”, na co zatroskany Freud odpowiada: „Uuuuu…”. Skoro o gwiazdach mowa – warto zwrócić uwagę na to, co celebryci odpowiadają na pytanie o ich idola, wzór, największą inspirację. Niemal zawsze: „Mama”! Może mówią prawdę, a może tak wypada, bo mamie byłoby przykro? Na jedno wychodzi. Co ciekawe, czasem to właśnie ta sama mama umawia wywiad gwiazdy, pilnuje sesji zdjęciowej i na koniec wprowadza poprawki do autoryzacji. A w przypadku Michaela Jordana także negocjuje kontrakt reklamowy. Jestem głęboko przekonana, że gwiazdy to tacy sami ludzie jak my (być może mają tylko lepszych menedżerów, a raczej matki menedżerki) i wszyscy borykamy się z podobnymi problemami emocjonalnymi, ale na wszelki wypadek postanawiam to sprawdzić u prof. Barbary Józefik, psycholożki i psychoterapeutki, specjalizującej się w terapii i komunikacji rodzin. Na początku naszej rozmowy zaznacza: – Balansujemy między dwoma pojęciami: więzi i zależności. Więź buduje się we wczesnym dzieciństwie i jest ona niezbędna do prawidłowego rozwoju. Daje poczucie bezpieczeństwa, jest osią naszego późniejszego życia, także w związkach romantycznych – podkreśla pani profesor. W pewnym momencie powinien nastąpić jednak proces separacji, dzięki któremu człowiek może zbudować odrębność. – Jest wiele czynników, które ten proces mogą komplikować czy w skrajnych przypadkach zaburzać. Wtedy właśnie może pojawić się zależność, która utrudnia budowanie własnej autonomii – tłumaczy prof. Józefik. Uzależniony od mamy: emocjonalnie czy finansowo? Zanim wydamy pochopny wyrok, że ktoś jest „uzależniony od mamy”, za radą prof. Barbary Józefik przyjrzyjmy się, skąd dana osoba pochodzi – zarówno w skali makro, jak i mikro. Najpierw spojrzenie globalne, takie geograficzno-społeczne. Na północy kontynentu, choćby w Danii, Szwecji czy Wielkiej Brytanii, dzieci szybko uniezależniają się finansowo, często są też wysyłane do szkół z internatem, a to sprzyja oddzieleniu się od rodziców, także emocjonalnie. Z kolei na południu, choćby we Włoszech, w Chorwacji czy Grecji długo mieszkają z mamą i tatą (słynni włoscy bamboccione, czyli „duże dzieci”), a także prowadzą ożywione życie rodzinne. Zachowanie, które dla Włocha jest przejawem troski, Szwed weźmie za nadopiekuńczość. I odwrotnie – Włoch może uznać za „zimny chów” i „chłód emocjonalny” coś, co dla Szweda będzie zdrową normą, pozwalającą dziecku się prawidłowo rozwijać i na własną rękę eksplorować świat. A gdzie na tej mapie leży Polska? Cóż, dane spychają nas bardzo mocno na południe. Jak podaje Eurostat, odsetek tzw. gniazdowników, czyli dorosłych Polaków w wieku 25–34 lat, którzy mieszkają z rodzicami, z roku na rok rośnie i w 2022 wyniósł rekordowe 51 proc. (dla porównania w Szwecji to 4 proc., w Chorwacji 59 proc.). Czy to wynika tylko z ekonomii? Z trudności ze znalezieniem własnego mieszkania, problemu z wzięciem kredytu, efektu pandemii, gdy nie opłacało się wynajmować kawalerki w obcym mieście, skoro można było pracować zdalnie? A może jednak „nie ma jak u mamy”? Wygodnictwo – i emocjonalne, i finansowe? Zostawmy te pytania, wrócimy do nich za chwilę. Na mapę geograficzno-społeczną nakłada się kolejna. – Każda rodzina też ma swoją kulturę – mówi prof. Barbara Józefik. Są rodziny, w których w naturalny sposób jest dużo wymiany, dzielenia się, pomagania sobie nawzajem. Ale też takie, w których wspierających zachowań jest znacznie mniej, co nie znaczy, że członkowie danej rodziny się nie kochają. I teraz wystarczy sobie wyobrazić wizytę przedstawiciela jednego typu rodzin u rodziny drugiego typu. Dla kogoś, kto wychował się w innej kulturze, ta nowa będzie niewłaściwa, taka właśnie „za” – w jedną lub drugą stronę. Po czym więc poznać, że naprawdę jesteśmy „za blisko” z mamą? – Najlepszym wskaźnikiem jest nasze subiektywne odczucie – mówi prof. Józefik. – Na ile czujemy się uwikłani i mamy dyskomfort w tej relacji – dodaje. Czy nie możemy podjąć żadnej decyzji bez konsultacji z mamą? Czy stale zastanawiamy się: „A co by ona zrobiła?”? Może dostajemy od niej sprzeczne sygnały – z jednej strony słyszymy: „Poradzisz sobie”, „Jesteś dorosła”, z drugiej nasze wybory i odczucia są od dzieciństwa kwestionowane, więc nie mamy poczucia własnej wartości i odwagi, by się usamodzielnić? Uważamy, że brak nam takich kompetencji jak mama, żeby o sobie decydować. Ustalenie granic między pomocą, a nadopiekuńczością Maja ma 24 lata i jest samodzielną mamą trzylatki. Choć akurat w jej przypadku przymiotnik „samodzielna”, opisujący rodzicielstwo w pojedynkę, nie jest najlepszy. Co prawda z ojcem córki Maja rozstała się jeszcze przed porodem, ale dziecko wychowywała razem ze swoją mamą. Szczerze mówiąc, trudno było się zorientować, kto jest kim w tej rodzinie. To babcia wybrała przedszkole, to babcia decydowała, kiedy mała idzie spać i co będzie jadła na kolację, to babcia mówiła, do którego lekarza trzeba zaprowadzić dziewczynkę i na co ją zaszczepić. I pewnie wszystko trwałoby tak latami, gdyby Maja się nie zakochała. Tak bardzo, że mogła góry przenosić! A z pewnością samą siebie do innego mieszkania. – Poczułam, że żyję. Niestety, moja mama zrobiła mi piekło – opowiada Maja. – Nie tylko zabroniła wyprowadzki, lecz także zakazała kontaktów z chłopakiem, twierdząc, że jest kryminalistą. Dlaczego? Zobaczyła na jego ramieniu tatuaż. Gdy przeciwstawiłam się i powiedziałam, że wyprowadzę się z dzieckiem, padły naprawdę mocne i wulgarne słowa, a także groźby, że odbierze mi prawa rodzicielskie – opowiada Maja. Czy byłoby to realne? Pewnie nie, ale Maja naprawdę się wystraszyła. W końcu matka znała wszystkie jej tajemnice i słabe strony. Dzięki wsparciu nowego partnera, przyjaciół, a także psychoterapii udało jej się zamieszkać i z chłopakiem, i z córką. Uczy się decydować o zwykłych sprawach, takich jak rodzaj sera na kanapkach czy kolor pościeli w sypialni. Jak po kilku miesiącach wyglądają jej relacje z matką? – Nie wyglądają. Mama zablokowała połączenia telefoniczne, zmieniła zamki w drzwiach. Widocznie musimy dać sobie czas – mówi dojrzale Maja. Jak powinien przebiegać proces separacji, opuszczania rodzinnego gniazda? Przyznam, że ta historia bardzo mnie poruszyła. Proszę o komentarz dr Martę Majorczyk, psycholożkę i psychoterapeutkę związaną m.in. z Uniwersytetem SWPS. – Maja po urodzeniu dziecka – co naturalne – potrzebowała pomocy. Wszystko wskazuje na to, że ponownie weszła w rolę córki. Pojawienie się mężczyzny w jej życiu wywróciło do góry nogami dotychczasowy porządek i wywołało gwałtowny sprzeciw matki – uważa. Jak więc powinien przebiegać proces separacji, żeby nie dochodziło do takich turbulencji? – Psychologia rozwoju mówi, że osoba, która się usamodzielnia i opuszcza dom rodzinny, nie powinna czuć się winna, że odchodzi od rodziców. Powinna raczej zachowywać się tak, jak młode ptaki jesienią. Wylatują z gniazda, potrafią znaleźć sobie pożywienie, są samodzielne, choć jeszcze nie tak doświadczone jak rodzice – mówi obrazowo dr Majorczyk. Dlaczego więc tak wielu jest w Polsce gniazdowników – pomijając względy ekonomiczne? I dlaczego tak dużo osób jest bardzo silnie psychicznie związanych z rodzicami, zwłaszcza z matkami? Być może to nie tylko wina wygodnych dzieci, lecz także matek, które chcą być cały czas potrzebne, więc tę potrzebę kreują. A to wyolbrzymianiem swoich chorób i czyhających zagrożeń, a to umniejszaniem samodzielności dzieci. – Być może dziecko zapełniało emocjonalną pustkę w relacji z partnerem i teraz para boi się zostać sama. Z wyjściem dziecka z domu rodzic uświadamia sobie, że się starzeje. To nie jest łatwe – mówi dr Majorczyk. Innymi słowy, separacja jest trudnym krokiem dla obu stron – dziecko boi się dorosłości, matka – starości. Ale paradoksalnie to po „rozstaniu” zyskuje przestrzeń na rozwijanie pasji i zainteresowań. Być może podniesienie kwalifikacji zawodowych albo przebranżowienie. Taka druga młodość, która może się wydarzyć tylko wtedy, gdy przyznamy, że coś już minęło. Koniec Matki-Polki. Początek Matki-Przyjaciółki Coś mi się tu wciąż jednak nie zgadza. I jest to stereotyp matki Polki! Przypominam: chodzi o postać umęczonej, poświęcającej się dla dzieci i – co tu kryć – przepełnionej bierną agresją kobiety. Bo skoro ona cierpi, one powinny jej w tym cierpieniu towarzyszyć, a przynajmniej o nim stale pamiętać. Choć matkę Polkę w naszej kulturze się hołubi, to mieszkać z nią jest wyjątkowo trudno. Nic dziwnego, że pociechy wyprowadzają się z takiego domu błyskawicznie. Przyglądam się swoim koleżankom, które mają dorastające dzieci. I tego rysu cierpiętnictwa po prostu nie widzę. To radosne dziewczyny, a nie przepełnione goryczą matrony! Nie stękają, nie wzdychają, nie dręczą swoich dzieci. Akceptują je takimi, jakimi są. Dają im mnóstwo wolności, bo same ją cenią. Pozwalają na to, na co ich rodzice im samym nie pozwalały. Moje spostrzeżenia potwierdza prof. Barbara Józefik. – Jednym z ważnych motywów opuszczenia domu zawsze była chęć decydowania o sobie, w tym swoboda seksualna. Tak długo, jak się mieszkało z rodzicami, była ona niemożliwa. Dzisiejsi rodzice z klasy średniej są na tyle tolerancyjni, że często nie mają problemu z tym, że ich dziecko prowadzi życie seksualne pod ich dachem, nawet gdy to są często zmieniający się partnerzy – mówi prof. Józefik. Z jednej strony to dobrze, z drugiej bodziec do opuszczenia domu, którym było marzenie o swobodzie seksualnej, odpada. Podobnie jak inne powody wynikające z konfliktu pokoleń, bo tego konfliktu w tych rodzinach właściwie już nie ma. – A to właśnie ten zdrowy konflikt wspiera proces separacji – zaznacza prof. Józefik. Dochodzi do tego aspekt materialny. Być może kobiety, które swoją niezależność, także finansową, budowały w drapieżnych latach 90., dziś wolą podobnego wysiłku swoim dzieciom na razie oszczędzić. I dlatego nie mają nic przeciwko, żeby syn czy córka jeszcze pocieszyli się beztroską tak długo, jak to możliwe. Podsumowanie Relacja między matką a dorosłym dzieckiem to temat niezwykle złożony. Współczesne podejście do tej relacji coraz częściej odchodzi od tradycyjnego modelu „matki Polki” — opiekuńczej, poświęcającej się bez reszty, wręcz samopoświęcającej. Coraz częściej pojawia się idea „matki-przyjaciółki”, która jest wsparciem, ale też respektuje granice i autonomię dorosłego dziecka. Warto podkreślić, że bliskość w relacji matka–dziecko nie jest synonimem kontroli czy nadopiekuńczości. Wręcz przeciwnie — zbyt duża bliskość, przekraczająca granice prywatności i autonomii dorosłego dziecka, może prowadzić do zjawisk takich jak „maminsynkowie” czy „mamincórki”, czyli osób emocjonalnie zależnych od rodzica i często mających trudności w samodzielnym funkcjonowaniu. Z drugiej strony, zupełne zerwanie więzi lub chłód emocjonalny między matką a dorosłym dzieckiem to skrajność równie problematyczna. Relacje rodzinne, zwłaszcza między matką a dzieckiem, często są głęboko emocjonalne i trudno je zamknąć na stałe. Wielu dorosłych ludzi poszukuje w tych relacjach oparcia i zrozumienia, nawet jeśli w ich dzieciństwie lub w młodości dochodziło do napięć czy konfliktów. Współczesna psychologia i terapia rodzinna podkreślają, że możliwe jest odbudowanie i przekształcenie tych relacji tak, by stały się one satysfakcjonujące i bezpieczne dla obu stron, nawet jeśli wymaga to wypracowania nowych zasad i zachowań. Kluczowym elementem zdrowej relacji jest komunikacja — otwarta, szczera i oparta na wzajemnym szacunku. Matka i dziecko powinny mieć możliwość wyrażania swoich potrzeb, obaw i oczekiwań bez obawy przed oceną czy odrzuceniem. Warto podkreślić, że dorosłe dzieci mają prawo do własnego życia, decyzji, a także błędów, które są nieodłączną częścią procesu dorastania i samodzielności. Matki zaś mogą nadal pełnić ważną rolę doradców, wsparcia emocjonalnego i punktu odniesienia, ale bez narzucania się i kontroli. W kontekście kulturowym, gdzie nadal często idealizuje się postać matki jako „anioła stróża” rodziny, istotne jest podnoszenie świadomości na temat zdrowych granic i roli, jaką pełni matka wobec dorosłych dzieci. To nie znaczy, że matki mają się wycofać czy przestać troszczyć, lecz że powinny nauczyć się odróżniać opiekę od nadopiekuńczości oraz wspierać rozwój niezależności swoich dzieci. Ta zmiana roli wymaga pracy, samoświadomości i czasem wsparcia terapeutycznego, zwłaszcza gdy relacje były obciążone konfliktami lub toksycznymi wzorcami. Nie można też zapominać, że matki same są ludźmi, z własnymi potrzebami, lękami i oczekiwaniami. Często bardzo trudno im pogodzić się z tym, że ich dzieci dorastają i coraz bardziej oddalają się od rodzinnego domu — zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Przejście od roli „matki opiekunki” do roli „matki-przyjaciółki” to proces, który wymaga akceptacji zmian i redefinicji własnej tożsamości. Zdrowa relacja to taka, w której obie strony mogą się rozwijać i czuć spełnione. Podsumowując, ważne jest, aby zarówno matki, jak i dorosłe dzieci uczyły się wzajemnego szacunku, budowania zdrowych granic i otwartej komunikacji. Tylko wtedy relacja ta może być źródłem wsparcia, a nie ograniczeń. Współczesne spojrzenie na rolę matki w życiu dorosłych dzieci pokazuje, że bliskość nie musi oznaczać zależności, a relacja może ewoluować, stając się przyjaźnią opartą na wzajemnym zrozumieniu i szacunku.
Jak wspierać kreatywność i rozwój u dziewczynek? „My też musimy nauczyć się czerpać radość nie z wyniku, a z próbowania nowych rzeczy” [PODCAST]
Badanie LEGO® Play Well 2024 dostarczyło wiele ciekawych danych. Choć sporo się o tym mówi, to chyba nadal nie doceniamy wagi słów wypowiadanych do i w obecności dzieci. Jakie one faktycznie mają znaczenie, szczególnie dla dziewczynek, opowiedziała w rozmowie z nami Aleksandra Belta-Iwacz, psycholożka dzieci i dorosłych, autorka profilu @mamologia, ekspertka kampanii Grupy LEGO® „Dziewczynki mogą wszystko”.
View Ediplayer on the source website „Dziewczynki czują silną presję, aby być doskonałymi i wierzą, że dorośli bardziej doceniają twórczość chłopców” – m.in. taki wniosek płynie ze wspomnianego badania. Według Aleksandry Belty-Iwacz może on jednak nieść za sobą pewną zmianę. „Świadomość tego, że tak jest, że dziewczynki to czują, pokazuje, jak bardzo musimy się tym zająć, jak bardzo musimy zmieniać nie tylko słowa, które kierujemy do dziewczynek, ale w ogóle całą naszą postawę”. Jak wspomina Ola, aż 2/3 biorących w badaniu dziewczynek stwierdziło, że zdania, które słyszą, nie pozwalają im eksperymentować i mówić o swoich pomysłach i ich realizacji. Ekspertka nie ma wątpliwości, że taki stan rzeczy mogą zmienić niewielkie działania podejmowane na co dzień. Niezwykle istotna jest np. nasza reakcja na sytuacje, w których dzieciom coś nie wychodzi. „Dziewczynki muszą czuć, że nawet jak popełnią błąd, to nic się nie stanie" Uczymy się przez całe życie. Każdy z nas ma dziedziny, w których czuje się lepiej i gorzej. To naturalne, dlatego kluczowe jest pokazanie dzieciom, że dużo ważniejsze od efektu końcowego są progres i sam proces nauki. „Przecież to nie jest tak, że ktoś się rodzi z mocą bycia kreatywnym i odważnym. Pokażmy dziewczynkom, w ogóle dzieciom, nastawienie na rozwój. […] Nie zawsze od razu jest piękny efekt i to jest w porządku” - podkreśla Ola. LEGO® Play Well 2024 pokazuje nam jednak także pozytywne tendencje. 8 na 10 rodziców czuje, że zabawa jest przestrzenią, w której dzieci mogą się realizować. Nasza ekspertka wskazuje, że to jest właśnie wniosek, na którym powinniśmy się skupić: „Stwarzajmy dzieciom przestrzeń, w której będą one mogły kombinować, eksperymentować, sprawdzać swoje pomysły. Traktujmy zabawę bardzo poważnie. Dbajmy, żeby był na nią czas w ciągu doby” W końcu ważne jest nie tylko to, co mówimy dzieciom, ale także czym je otaczamy. Inkluzywne zabawki, czyli np. klocki LEGO®, pomagają najmłodszym poznawać świat bez ograniczeń. „84% dziewczynek powiedziało nam, że zabawa klockami pozwala im eksperymentować i wypróbowywać swoje pomysły, a 86%, że to jest właśnie to, co pozwala im się docenić za proces, a nie efekt” – podsumowuje Aleksandra Belta-Iwacz. A jak nasze postawy wpływają na postawy dzieci i dlaczego tak ważne jest uczenie ich, że eksperymentowanie jest ważniejsze niż perfekcja? Która z rad zawarta w nowym przewodniku grupy LEGO® „10 kroków do wzmacniania kreatywnej pewności siebie” jest według Oli najbardziej istotna? O tym (i wiele więcej) dowiecie się z naszej rozmowy. Materiał promocyjny marki LEGO®
Olga Kwiecińska z Fundacji Cześć Ciało: "Rodzic powinien potrafić przepraszać dziecko" [WYWIAD]
Dojrzewanie to dla nastolatków trudny czas, ale nie jest na pewno łatwiejszy dla rodziców. Jak poradzić sobie z fazą dorastania dzieci? Jak rozmawiać z nastolatkiem, by znaleźć porozumienie? Na te pytanie szukamy odpowiedzi z Olgą Kwiecińską, pomysłodawczynią i założycielką Fundacji Cześć Ciało, przestrzeni w sieci stworzonej specjalnie po to, by rozmawiać o dojrzewaniu, dla której misją jest wspieranie nastolatków poprzez edukację i promowanie pozytywnego podejścia do siebie, swojego ciała i własnych emocji.
„Dojrzewanie to musi być hard core… dla rodziców”, pomyślałam po letnim weekendzie nad morzem ze znajomymi, którzy przyjechali z nastoletnimi dziećmi. Wieczorem opadali na campingowych krzesłach i oddychali z ulgą z myślą o chwili spokoju, żartobliwie utyskując nad dojrzewającymi nastolatkami: ich zmiennymi nastrojami, obrażaniem się, trzaskaniem drzwiami, zapachem w pokoju, włoskami pod nosem. Przed chwilą ich pociecha pachniała skondensowanym mleczkiem i chętnie się przytulała – teraz każdy tekst matki czy ojca jest dla nich żenującym powodem do wstydu. Zaczęłam się zastanawiać czy etap dorastania dziecka nie jest też przełomowym momentem w życiu rodzica. Niektórzy reflektują się, że coś się nieodwołalnie kończy – nie tylko etap dzieciństwa ich potomstwa, ale też ich „młodość” (nie zawsze ta w głowie, oczywiście). Inni reflektują się, że nie nadążają za nowym pokoleniem, może frustrować ich to, że zostają w tyle, a w line-upie ich ulubionego festiwalu nie znajdują już nic dla siebie. O to jak poradzić sobie z tym stanem zapytałam Olgę Kwiecińską - mamę czworga dzieci i założycielkę Fundacji Cześć Ciało. Czy podzielasz podobne rodzicielskie doświadczenia? Olga Kwiecińska: Przyznam, że to nie mój przypadek, ale wynikać to może z dwóch powodów. Po pierwsze ogólnie mam bardzo mocne, niezmienne poczucie wewnętrznej młodości. To jest recepta na to, by dotrzymywać kroku naszym dzieciom – ale zdecydowanie „nie na siłę”. Bo dzieci są wyczulone na każdy fałsz. Po drugie, mam czwórkę dzieci w różnym wieku. Nawet jeśli jedne wchodziły w okres dorastania, ja z powrotem byłam też na bieżąco z nowinkami dotyczącymi wychowywania maluchów. U mnie wszystkie tematy rodzicielskie są cały czas aktualne, dlatego nigdy nie czułam się w tyle. To, co mogę poradzić rodzicom dojrzewających dzieci, to starać się od nich uczyć, a nie tylko stawiać siebie w pozycji mentora. Masz czwórkę dzieci, w tym dwójkę na przełomie okresu dojrzewania - nie boisz się trochę tej epoki buntu i gniewu? O. K.: Mam teraz dwie dziewczynki, które powoli będą wkraczać w ten okres. I tak, boję się. Ogólnie dla obecnego pokolenia ważna jest rozmowa o uczuciach, co może wynikać z tego, że od małego młodzi nauczani są nazywania emocji. To dla mnie fascynujące, ale też się trochę martwię, bo muszę się jeszcze wiele nauczyć, nadrobić to, czego sama nie miałam. Widzę teraz na przykład, że wcześniej byłam mniej świadoma, jak ważną rolę w wychowaniu odgrywa rozmowa. Wydaje mi się, że do chłopców mniej mówiłam i staram się to teraz nadrabiać. Szczególnie, gdy widzę, że córki mają tak bardzo podkręconą emocjonalność. To jak rozmawiać z nastolatkiem, żeby się dogadać? O.K.: Na pewno nie robić z siebie wyroczni – nie dawać z góry narzuconego najlepszego rozwiązania na każdy problem z pozycji autorytetu. Jeśli sytuacja tego wymaga, potrafić przepraszać. Zawsze znaleźć czas na słuchanie ze zrozumieniem, bez nakładania filtrów z domysłami. Dawać jednocześnie poczucie, że się ich wysłuchało, co można zrobić poprzez zatrzymanie się, odłożenie na później wykonywanych akurat czynności, złapanie kontaktu wzrokowego. Z mojego doświadczenia wiem, że to jest kluczowe, i tak, wiem też, że nie zawsze jest to łatwe. Pomocne wydaje mi się też szczere dzielenie się swoimi doświadczeniami. Czy dostrzegasz jakieś różnice pokoleniowe lub wspólne punkty w tym jak dojrzewamy? O.K.: Cały aspekt przemian fizycznych był i jest taki sam. Niezmiennie też jest on dużym wyzwaniem dla młodego człowieka. Zmieniło się natomiast wiele elementów w obrębie tego, co się dzieje w głowie. My jesteśmy pokoleniem spędzającym godziny na psychoterapiach, co moim zdaniem jest skutkiem tego, że z nami się nie rozmawiało. Teraz dzieci wiedzą dużo więcej o emocjach, potrafią je nazywać, aktywnie szukają pretekstów do rozmowy. I częściej niż my napotykają na swojej drodze dorosłych, którzy na tę rozmowę są otwarci. Mimo tego tempa, liczby obowiązków, bodźców, aktywności, wzrostu cen życia, rat kredytu? O.K.: Tak, na pewno rodzice są bardziej na to otwarci niż kiedyś. Mówi się nam, że powinniśmy z dziećmi otwarcie rozmawiać. Jednocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że ta zmiana wymaga czasu. Czym innym jest uświadomienie sobie tej potrzeby a czym innym zastosowanie w praktyce. A jak wygląda dziś́ poziom edukacji na temat dojrzewania w polskich szkołach? Czy ich rolę przejął internet? O. K.: Mówiąc wprost, poziom edukacji na temat dojrzewania w polskich szkołach wygląda często nijak. Niby wszystko w porządku, bo jest WDŻ. Problem polega jednak na tym, że brakuje wykwalifikowanego personelu, dopasowania treści do realnych potrzeb osób w okresie dojrzewania oraz ciekawej i angażującej formy przekazu. Wychowawcy nie są dobrze szkoleni, a psychologów po prostu brakuje – w wielu polskich gminach nie ma ani jednego psychologa szkolnego, w innych jeden jest zatrudniony np. w pięciu szkołach, więc w każdej z nich drzwi swojego gabinetu otwiera przed uczniami np. tylko raz w tygodniu. To tylko kilka przykładów. Pomyślałoby się, że w takim razie to rodzice przejęli odpowiedzialność za edukowanie młodych. I tu błąd – wielu z nich też tego nie robi, bo myślą, że to jednak szkoła zapewnia wystarczającą edukację w tym zakresie, bo się wstydzą i wolą zamieść temat pod dywan z myślą: „Ja sobie jakoś poradziłem to i oni sobie poradzą”. Tylko dojrzewanie to nie jest „jakiś” temat, tylko wyjątkowo ważny moment, często najtrudniejszy, w życiu każdego z nas. W efekcie młodzi zostawieni są z tym sami sobie. Szukają wiedzy u kolegów, w internecie, często w nienajlepszych dla ich wieku miejscach. Ja uważam, że edukacja powinna się odbywać dwutorowo – z jednej strony w domu, ale jednak także na lepszym poziomie w szkole. Młodzi powinni w niej dostawać więcej rzetelnej wiedzy o dojrzewaniu, o zmianach, jakie zachodzą w aspekcie fizycznym, psychicznym i społecznym. To kluczowe dla późniejszego życia człowieka. I dlatego założyłaś Fundację Cześć Ciało? O.K.: Pomysł na powstanie fundacji zrodził się z potrzeby osobistej, a następnie z obserwacji osamotnienia ludzi młodych w okresie największych przemian. Sama mam czwórkę dzieci w pełnym przekroju wiekowym, od przedszkola do 23 lat i widziałam, z jakimi wyzwaniami się zmagają. Fundacja Cześć Ciało powstała po to, by zapewnić wszystkim w okresie dojrzewania powszechny dostęp do rzetelnej, dobrze podanej wiedzy – tak, by mogli kształtować jedną z kluczowych umiejętności XXI wieku – samoświadomość. Po to, aby lepiej rozumieć siebie, swoje potrzeby i otaczający ich świat. Zbudowaliśmy wielką bazę wiedzy i digitalową platformę, która jest kompleksowym i przyjaznym przewodnikiem po dojrzewaniu. Posługującym się językiem, który jest zrozumiały i odczarowuje, zamiast zawstydzać. Nasze treści dostępne są na platformach społecznościowych takich jak Tik Tok, Instagram czy Facebook. To, co od początku było dla mnie ważne, to eksperckość. Cześć Ciało tworzy m.in. kilkunastu lekarzy i specjalistów – pediatrów, dermatologów, ginekologów, urologów, dietetyków czy psychologów, którzy dzielą się swoją wiedzą z młodymi. Jakie pytania najczęściej się powtarzają? O. K.: Zdecydowanie najwięcej dostajemy pytań dotyczących emocji i samotności. Kolejno na drugim i trzecim miejscu znajdują się te, dotyczące zaburzeń odżywiania i z zakresu dermatologii, głównie o cerę. Najbardziej zaskoczyło nas to, że młodzi zajmują się tematami, których jeszcze byśmy się nie spodziewali w tej grupie wiekowej. To świadczy o głodzie wiedzy i ich oczytaniu, ale też o tym, że pewne treści trafiają do nich wcześniej, niż miało to miejsce w starszych pokoleniach. Dojrzewające dziewczyny pytają nas na przykład o to, ile kalorii powinny jeść, by być chude. Mam też wrażenie, że chłopcy jako grupa są osamotnieni. Dostajemy od nich na przykład liczne pytania o to, co powinni zrobić by mieć znajomych. Często zastanawiają się czy coś jest z nimi nie tak, czy są brzydcy, bo mają wrażenie, że nikt ich nie lubi. Jesteśmy przekonani, że za tymi z pozoru prostymi, ale i zaskakującymi pytaniami kryje się coś więcej. Staramy się takie rozmowy pogłębiać, by dojść do sedna sprawy, pomóc. Kto ma dziś trudniejsze warunki dorastania – dziewczynki czy chłopcy? Czy w ogóle jest to kategoria podlegająca porównaniu? O.K.: Odpowiem jako mama, a nie ekspert. Dla mnie, jako rodzicowi, potwornie ważne było, by fundacja była przestrzenią dla osób dojrzewających bez względu na płeć. Tworząc Cześć Ciało nie chciałam w ogóle dzielić przygotowywanych treści na płeć. Mam jednak wrażenie, że jest coraz więcej edukacyjnych przestrzeni dla dziewczynek. Obserwując moje córki zauważam, że dziewczynki mają też naturalnie więcej pretekstów do wymiany informacji, na przykład z przyjaciółkami. Jednocześnie nie ma ich tak dużo dla chłopców, którzy raczej są skoncentrowani na wspólnym działaniu niż na rozmowach. Dlatego mam wrażenie, że chłopcy są osamotnieni, zagubieni w temacie dojrzewania bardziej niż dziewczynki. Jakbyś oceniła pokolenie, które wchodzi teraz w okres dojrzewania? Czego młodzi ludzie się dziś najbardziej boją? Przed czym się buntują? Jak chcą żyć? O czym marzą? O.K.: Szufladkowanie i tworzenie nowych pojęć zostawię ekspertom. Z pytań, które otrzymujemy od nastolatków wiemy, że młodzi zdecydowanie boją się samotności. To taki temat wysuwający się zdecydowanie na pierwszy plan. Widzimy też, że nie ma u nich zgody na brak rozmowy. To jest coś, o co młodzi zabiegają, czego się wręcz domagają. I tu mamy wyzwanie, bo w rozmowach zauważamy, że ta gotowość jest większa po stronie młodych niż rodziców. Z obserwacji własnych dzieci widzę, że młodzi pragną żyć w lepszej przyszłości, ważny jest dla nich klimat. Dążą też do niezależności, nie wiem na ile to coś nowego w porównaniu do poprzednich pokoleń, jednocześnie widzę, że walka o nią pochłania ich bez pamięci.
Prezenty na Dzień Dziecka za mniej niż myślisz
1 czerwca już niebawem, a ty nie masz jeszcze pomysłu na podarunek dla najmłodszych? Teraz w poszukiwaniu różnych prezentów nie musisz przemierzać całej galerii handlowej czy przeszukiwać połowy internetu. Pod jednym dachem, w sklepach TK Maxx, czeka mnóstwo markowych propozycji, które świetnie sprawdzą się w roli niepowtarzalnego upominku zarówno dla maluchów, jak i starszych dzieci czy nastolatków.
Markowe produkty w cenach, które wywołują uśmiech W TK Maxx znajdziesz perełki w cenach do 60% niższych od regularnych cen sprzedaży w Polsce i na świecie. Teraz upolujesz prawdziwe unikatowe skarby od znanych marek, nie wydając fortuny. Gwarantujemy radość zarówno po stronie obdarowanego, jak i obdarowującego. Wszystkie produkty wyróżniają się świetną jakością i designem, który pokochają dzieci i ich rodzice. Wiele możliwości W TK Maxx znajdziesz niesamowicie zróżnicowany asortyment. Począwszy od modowych hitów, po buty, akcesoria i oczywiście zabawki, które przecież uwielbiają najmłodsi. To prawdziwy raj dla poszukiwaczy prezentowych skarbów. Dostawy nowych skarbów odbywają się nawet kilka razy w tygodniu, dlatego podczas każdej wizyty możemy liczyć na topowe nowości i pojedyncze ekskluzywne egzemplarze. Upominki dla dzieci w każdym wieku Markowe prezenty dostępne pod jednym dachem TK Maxx to oczywiście zabawki dopasowane do wieku i umiejętności. Począwszy od pastelowych grzechotek, po urocze przytulanki, lalki, samochodziki, klocki, kolorowe okulary przeciwsłoneczne dla młodych dam i fashionistek, po modne ubrania i buty. Jesteśmy pewne, że każdy znajdzie coś dla siebie! Zastanawiasz się co wybrać dla nastolatka, który woli decydować o większości spraw samodzielnie? Daj mu wybór i wolność. Z pewnością to doceni. Pomyśl o kartach upominkowych TK Maxx, które nigdy nie tracą ważności i można skorzystać z nich we wszystkich sklepach w Polsce. Na jakie zabawki i akcesoria warto zwrócić uwagę wybierając upominek na Dzień Dziecka Kolorowe grzechotki Niemowlęta rozwijają wszystkie swoje zmysły. Możesz im w tym pomoc. Aby wesprzeć motorykę małą, wzrok, słuch i dotyk pomyśl o grzechotce w pięknym pastelowym odcieniu. Gryzaki Dają ukojenie przy ząbkowaniu, sprawdzą się do rozwoju mięśni jamy ustnej, są też idealną zabawką dla małych rączek. Polecamy te gryzaki, które można włożyć na chwilę do lodówki. Będą idealne na wyrzynające się zęby. Pluszowy miś To nie tylko maskotka. To przyjaciel, synonim bezpieczeństwa, wspólnych przygód i spokojnego snu. Miękka przytulanka to klasyk, który pokocha każdy maluch. Lalka Można ją przebierać, urządzać wspólne herbatki i wychodzić na radosny spacer. Lalka to przyjaciółka niejednej małej dziewczynki i chłopca. Uczy empatii, samodzielności, wyrażania uczuć. Naszym zdaniem to prawdziwy strzał w 10! Samochodziki Dzieci uwielbiają autka, niezależnie od wieku czy płci. W TK Maxx masz ogromny wybór: od klasycznych pojazdów, po pociąg, wóz strażacki, śmieciarkę i wiele innych. Drewniane akcesoria kuchenne, produkty spożywcze Idealne dla maluchów, które naśladują zachowania dorosłych i chcą się bawić „w dom”. Mleko, jogurt, chleb, łyżki, garnki - niemal całe wyposażenie kuchni maluszka znajdziesz w TK Maxx. Jesteśmy pewne, że i ty, i dziecko będziecie mieć mnóstwo radości. Ubranka i buty dla dzieci Kolorowe sukienki, stylowe koszulki, słodkie stroje kąpielowe i wiele innych ubrań dla najmłodszych znajdziesz w dziale odzieży dziecięcej. Ubranka i obuwie zachwycają doskonałą jakością i designem. To tylko niektóre propozycje prezentów. A ty, co kupisz w tym roku twoim najbliższym dzieciom?
Wręcz swoim pociechom wymarzone prezenty na Dzień Dziecka
Spełnij marzenia swojego dziecka i podaruj mu to, co najpiękniejsze. W ofercie CCC czekają wyjątkowe prezenty dla najmłodszych, a co najlepsze, wszystko w atrakcyjnych cenach. Teraz możesz znaleźć piękne buty, kolorowe plecaki i stylowe akcesoria z ulubionymi postaciami Arielki, Muminków i Marvela.
Dzień dziecka zbliża się wielkimi krokami. To wyjątkowy moment, by sprawić przyjemność najmłodszym i spędzić z nimi radosne chwile. 1 czerwca to również okazja, by wręczyć swoim pociechom wymarzone prezenty. Gdzie znaleźć te idealne? Sprawdź koniecznie w salonach CCC i na ccc.eu. W tym wyjątkowym dniu pozwól swojemu dziecku odkryć magię Doliny Muminków. CCC zaprasza wszystkich miłośników bajkowych przygód na niezwykłą podróż, która przeniesie was w świat pełen tajemnic i uroku. Wybierzcie się razem z Muminkami w pełną magii wyprawę do Doliny Muminków. Czekają tam na Was wyjątkowe obuwie i dodatki inspirowane kultowymi opowieściami Tove Jansson. Odkryjcie tenisówki, slip-ony, stylowe bucket haty i materiałowe torby – to tylko niektóre z propozycji, które przywołają wspomnienia z dzieciństwa. Teraz możecie mieć je wszystkie za atrakcyjne ceny: tenisówki już od 119,99 zł, slip-ony od 99,99 zł, bucket haty za jedyne 49,99 zł i materiałowe torby dostępne już od 119,99 zł. Dla najmłodszych fanów superbohaterów z Marvela, CCC przygotowało wyjątkową kolekcję. Teraz Twoje dziecko może nosić swoich ulubionych herosów na czapkach i tenisówkach już od 39,99zł. Kultowe motywy z komiksów i filmów Marvela przenoszą się na obuwie i akcesoria, tworząc niepowtarzalne wzory. Niech Twoje dziecko stanie się częścią tego fascynującego świata i wyrazi swoją miłość do superbohaterów Spider-Mana, Kapitana Ameryki czy innych ikon Marvela w sposób modny i stylowy. A co najlepsze, wszystko to dostępne jest w niskich cenach, tak aby każde dziecko mogło cieszyć się tym fantastycznym światem. Nie zapominajmy również o małych księżniczkach - Arielka, sympatyczna bohaterka z filmu „Mała Syrenka”, zawitała nie tylko do kin, ale także do oferty CCC. Wyjątkowe obuwie i akcesoria z motywem Arielki są gotowe, by spełnić marzenia każdej małej fanki tej kultowej bajki Disneya. Kolorowe sandałki od 69,99zł, trampki od 99,99zł, torby i plecaki od 99,99zł – wszystko to czeka na młode księżniczki, które chcą poczuć magię podwodnego świata. A co najważniejsze, te urocze produkty są dostępne w przystępnych cenach. Dzień Dziecka to doskonała okazja, by sprawić swoim najmłodszym radość i uśmiech na twarzy. Wybierz się do CCC i odkryj fantastyczne prezenty, które z pewnością spełnią oczekiwania Twoich dzieci. Wymarzone prezenty na Dzień Dziecka znajdziesz w salonach CCC, na ccc.eu oraz w aplikacji mobilnej.
„Share The Care”, czyli program, który burzy stereotypy i buduje świat równych szans
Równość płci zaczyna się w domu. Doskonale wie o tym firma Procter & Gamble, która konsekwentnie stawia na wspieranie zarówno ojców, jak i matek po narodzeniu dziecka. To właśnie z myślą o nich powstał program „Share The Care”, który ma szansę zburzyć dotychczas powielane stereotypy dotyczące urlopów rodzicielskich i zbudować bezpieczną przestrzeń dla obu rodziców. Dlaczego to tak istotne? Sprawdźcie!
Nawiązywanie silnych więzi z dzieckiem to niezwykle ważny element jego prawidłowego rozwoju zarówno fizycznego, jak i poznawczego. Opieka, troska i spędzony wspólnie czas na wczesnych etapach życia zwiększają szansę na to, że rodzic pozostanie zaangażowany w życie dziecka także podczas dorastania. Dlatego tak ważne jest, by każdy z rodziców miał równe szanse w budowaniu relacji z maluchem już od pierwszych chwil po narodzeniu. Niestety w wielu organizacjach urlop tacierzyński nadal stanowi temat tabu, a mężczyźni zamykani są w ramach roli społecznej, która sprowadza się do utrzymywania rodziny i braku czasu na angażowanie się w życie najbliższych. Efekty powielania takich schematów szczególnie widać na późniejszym etapie rozwoju dziecka, które oprócz bliskiej więzi z mamą zaczyna potrzebować także męskiego wzorca w swoim życiu. Jednak relacje, tak jak wszystkie wartościowe rzeczy w życiu, potrzebują czasu, aby się prawidłowo ukształtować. Dlatego po kilku lub kilkunastu latach ojcom znacznie trudniej jest aktywnie zaangażować się w wychowanie dzieci, mimo najszczerszych chęci. Rozwiązaniem na ten dotykający wiele rodzin problem może być zmiana kulturowa, która pozwoli obu rodzicom w pełni cieszyć się opieką nad nowo narodzonym dzieckiem. Bez uprzedzeń i stereotypów. Częścią tej zmiany jest wyjątkowy program „Share The Care” stworzony przez Procter & Gamble. W ramach „Share The Care” ojciec otrzymuje oprócz 2 tygodni ustawowego urlopu rodzicielskiego, dodatkowe 6 tygodni urlopu płatnego, który pozwala mu spędzić ten czas z rodziną i aktywnie uczestniczyć w pierwszych dniach życia dziecka. Rodzice biologiczni, adopcyjni, zastępczy, a także rodzice tej samej płci mogą skorzystać z niego do 2 roku życia dziecka, lub do dwóch lat po adopcji. To niezwykle ważna zmiana kulturowa, która nie tylko umożliwia równy podział odpowiedzialności oraz zadań w rodzinie i w domu, ale na dłuższą metę wspiera także równowagę w reprezentacji kobiet i mężczyzn w biznesie. Od 2019 z tej możliwości skorzystało już ponad 150 ojców, którzy zachęcani przez kolegów z pracy i pracodawcę mieli szansę aktywnie uczestniczyć w procesie rozwoju swoich dzieci. „Najpiękniejsze w tym doświadczeniu była możliwość obserwowania jak moja córka rośnie i się rozwija. Pierwsze dni, tygodnie, miesiące to bardzo dynamiczny okres rozwoju dziecka. Dzięki programowi „Share The Care” byłem świadkiem tych wszystkich ‘pierwszy razów’: pierwsza kąpiel, pierwszy uśmiech, pierwszy świadomy chwyt córki za mój palec i wiele, wiele innych niezapomnianych momentów. Tych kilka tygodni uświadomiło mi, jak wiele zyskałem oraz jak wiele straciłem, nie mając możliwości skorzystania z programu przy pierwszym dziecku. […] Jest to jeden z najlepszych benefitów, jakie pracodawca może zaoferować” - opowiada Paweł Sikora, pracownik Procter & Gamble. Choć „Share The Care” jest programem bezpośrednio kierowanym do mężczyzn, to jego pozytywne skutki wyraźnie odczuwają także kobiety i dzieci. Partner korzystający z urlopu tacierzyńskiego na wczesnym rozwoju etapie dziecka to także ogromne wsparcie dla kobiet, które są zostaną odciążone z nadmiaru obowiązków. Towarzyszące obecności taty w domu poczucie bezpieczeństwa, także tego emocjonalnego, umożliwia im szybszy i bardziej pewny powrót do pracy. Ze świadomością, że dziecko jest pod opieką opiekuńczego ojca, wizja spędzenia kilka godzin poza domem każdego dnia staje się znacznie bardziej przyjazna. „W P&G wierzymy, że równość płci zaczyna się w domu. Dlatego też, wprowadzony ponad 3 lata temu program Share The Care postrzegamy jako zmianę kulturową. Jednym z kluczowych założeń tej inicjatywy jest zwrócenie uwagi na to, że opieka nad dzieckiem nie powinna zależeć od płci. Procter & Gamble wspiera wszystkich rodziców, ponieważ każdy z nich ma prawo do budowania więzi z dzieckiem od pierwszych chwil. Polityka Share The Care to realne działanie w kierunku równości płci, która dla P&G jest niezwykle istotna” – komentuje Justyna Rymkiewicz, Dyrektor ds. komunikacji korporacyjnej Procter & Gamble w Europie Centralnej. Żeby te zmiany były możliwe, ważne są nie tylko działania, ale także budowanie świadomości. Wielu mężczyzn wciąż nie wie, że może skorzystać z urlopów rodzicielskich, nie wie, skąd czerpać informacje na ten temat, a także wciąż nie ma dobrych wzorców. Tu z pomocą przychodzi Gillette – jedna z marek należących do portfolio P&G, która w czerwcu tego roku nawiązała strategiczną współpracę z Fundacją Share the Care. W jej ramach prowadzona była kampania „Facet na 100 pro - Team Rodzina”, która promuje partnerski model rodziny i podział urlopów rodzicielskich. Zwieńczeniem projektu była publikacja specjalnego przewodnika kierowanego do ojców rozważających wykorzystanie urlopu rodzicielskiego. Materiał, który można bezpłatnie pobrać, nie tylko odpowiada na wiele pytań, ale także inspiruje do spojrzenia na ojcostwo w nowym wymiarze. Obalanie stereotypów nie jest proste. Jednak działania podejmowane przez P&G oraz edukacja i zachęcanie konsumentów, aby stali się wzorami do naśladowania dla następnych pokoleń wychowywanych w duchu dążenia do świata równych szans – jest znaczącym krokiem na tej drodze.
Sophie Turner po raz pierwszy wypowiedziała się publicznie o macierzyństwie i ciąży
Brytyjska aktorka Sophie Turner, wcielająca się w postać Sansy Stark w serialu telewizyjnym "Gra o tron", po raz pierwszy opowiedziała publicznie o ciąży oraz bycia mamą 21- miesięcznej Willi.
Aktorka, którą świat poznał dzięki legendarnemu serialowi "Gra o tron", została gwiazdą okładki czerwcowego numeru ELLE UK. W wywiadzie udzielonym magazynowi, Sophie otworzyła się na temat macierzyństwa. Opowiedziała o swojej prawie 2- letniej córce Willi oraz o drugiej ciąży. W nocy z poniedziałku na wtorek w Nowym Jorku odbyła się Met Gala, na której Sophie Turner i jej mąż Joe Jonas pozowali z brzuszkiem ciążowym. Dzień później mogliśmy przeczytać wywiad 26-latki, udzielony dla brytyjskiego wydania ELLE. O to właśnie chodzi dla mnie w życiu – wychowanie kolejnego pokolenia. Najwspanialszą rzeczą w życiu jest obserwowanie, jak moja córka rośnie w siłę. Jesteśmy bardzo podekscytowani powiększaniem rodziny. To najlepsze błogosławieństwo w historii- odpowiedziała, zapytana o macierzyństwo Sophie Turner o nowych etapach w życiu Następnie, mówiła o tym jak płynnie jej życie wkroczyło na nowe tory po zakończeniu zdjęć do "Gry o Tron": „Cieszę się, że miałem nową rzecz, na której mogłam się skupić. Gdybym nie znalazła Joe, myślę, że czułabym się całkiem zagubiona po zakończeniu "Gry o Tron". I faktycznie czułam się trochę zagubiona po tym, jak skończyliśmy nagrywać. Ale zmusiło mnie to do rozpoczęcia w nowego rozdziału, który był naprawdę ekscytujący i na którym mogłam się skupić. To była idealna rzecz, aby ruszyć dalej”. Sophie Turner o sławie Aktorka wypowiedziała się również na temat prywatności, stronienia od blasku fleszy i o chronieniu swojej rodziny przed złymi konsekwencjami sławy: „Bardzo chronię życie, które zbudowaliśmy. Za każdym razem, gdy Joe i ja idziemy wspólnie na czerwony dywan, upewniamy się, że dzieje się to z właściwego powodu i ma sens dla naszej kariery. Nigdy nie chcemy reklamować się jako pary celebrytów. To nie jest takie fajne. Wiem, z jakimi konsekwencjami dla twojego zdrowia psychicznego, wiąże się bycie w tej branży, gdy jesteś fotografowany każdego dnia i jesteś zmuszony słuchania komentarzy na swój temat. Podchodzimy do tego dość surowo”. Całą rozmowę można przeczytać na ELLE.com/uk _________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy
LIBELLE - lekka spacerówka z systemem natychmiastowego rozkładania
Wierzymy, że nowoczesne rodzicielstwo powinno być pełne przygody, zabawy i mobilności. Dlatego udoskonaliliśmy LIBELLE - niezwykle lekką spacerówkę z systemem natychmiastowego rozkładania w modnej, żywej kolorystyce.
Ultra kompaktowe składanie LIBELLE składa się i rozkłada w zaledwie kilka sekund. Spacerówka po złożeniu idealnie mieści się w bagażniku samochodu, pod siedzeniem w pociągu czy w schowku bagażowym na pokładzie samolotu. Wymiary spacerówki po złożeniu odpowiadają wymiarom bagażu podręcznego w samolocie. Ultra waga CYBEX LIBELLE waży jedyne 5.9kg, co ułatwia przenoszenie i transportowanie spacerówki podczas każdej podróży. Umieszczenie złożonego wózka w schowku bagażowym samolotu jeszcze nigdy nie było tak łatwe. Mobilność podczas podróżowania Model LIBELLE jest kompatybilny z nagradzanymi fotelikami samochodowymi CYBEX i stanowi część systemu podróżnego. Każdy fotelik niemowlęcy CYBEX może być zamontowany na ramie spacerówki. Starsze dzieci podróżują wygodnie w miękkim siedzisku z płynną regulacją oparcia i podnóżka. Modna kolorystyka Spacerówka CYBEX LIBELLE jest dostępna w sześciu modnych kolorach: Moon Black, Lava Grey, Ocean Blue, Beach Blue, Hibiscus Red i Nature Green. Model CYBEX LIBELLE może być używany dla dzieci od szóstego miesiąca życia do około czterech lat oraz od urodzenia - z fotelikiem samochodowym zamontowanym na ramie wózka. Maksymalne obciążenie spacerówki to 22 kg. Model CYBEX LIBELLE dostępny jest u partnerów handlowych CYBEX od 6.04.2022 w cenie 1190 zł. Więcej informacji: www.cybex-online.com
Przepis na udany rodzinny spacer Wspólne spacery są nieodłącznym elementem życia każdej rodziny. Wybranie odpowiedniego wózka, który będzie nam towarzyszył niezależnie od warunków, nie należy do najłatwiejszych decyzji. Wybranie odpowiedniej spacerówki, która zapewni zarówno dziecku jak i rodzicom komfort podczas każdego spaceru to proces na który warto poświeć trochę czas. Tym bardziej, że nowoczesna spacerówka posłuży nam dosyć długo, bo aż do 4 lat. Jest to możliwe dzięki wyjątkowo wygodnemu i szerokiemu siedzisku, które zapewni komfort nawet starszym dzieciom. Natomiast w pełni amortyzowane bezobsługowe koła w połączeniu z hamulcami typu flip-flop, zadbają o jazdę bez przeszkód. Możliwość regulacji oparcia i podnóżka, zapewnia swobodne dostosowanie wózka do wzrostu dziecka, dając tym samym odpowiednią ilość miejsca rosnącemu maluchowi (aż do 4 lat). Lekka i kompaktowa w standardzie Wygodne siedzisko, odpowiednia amortyzacja, czy obszerna budka, to jedne z wielu cech, na które trzeba zwrócić uwagę, gdyż od komfortu malucha może zależeć udany spacer. Spacerówka RECARO Lexa dba zarówno o najmłodszych jak i ich opiekunów. Ważąca zaledwie 6,8 kg i zajmująca niewiele miejsca po złożeniu Lexa jest podstawowym modelem wózka spacerowego w ofercie RECARO. Niska waga i kompaktowe wymiary sprawiają, że rodzice bez przeszkód mogą ją przenosić, czy nawet zapakować do bagażnika i wybrać się w dalszą podróż z maluchem. Dodatkowo mechanizm składania jedną ręką, ułatwia i przyspiesza cały ten proces. Rozbudowane funkcje dla maluszka RECARO Lexa Elite posiada dodatkowe funkcje w porównaniu do standardowej Lexy. Dzięki możliwości przekładania siedziska tyłem, bądź przodem do kierunku jazdy RECARO Lexa Elite sprawdzi się doskonale w przypadku młodszych dzieci. Na początku swojej przygody ze spacerówką, dziecko wymaga większej uwagi rodziców, dlatego też Lexa Elite może być zwrócona tyłem do kierunku jazdy a przodem do prowadzącej wózek osoby. Daje to pełną kontrolę nad dzieckiem a maluszek czuje się bezpieczniej widząc mamę czy tatę. Kiedy dziecko nieco już podrośnie i zacznie wykazywać ciekawość otaczającym go światem, prostym ruchem można zmienić kierunek siedziska i świat stoi otworem przed małym odkrywcą. Na każdą sytuację Deszcz za oknem, czy może prażące słońce? Niezależnie od pogody, dzięki obszernej i ochronnej budce spacerówek RECARO z filtrem UPF 50+, dziecko będzie mogło w wygodnej pozycji zerkać na otaczający go świat. System wentylacji w siedzisku czy barierka ochronna uchylana na obie strony dopełnią pełni komfortu. W przypadku całej rodziny wózków Lexa, bez problemów zapakujemy niezbędne na wycieczkę rzeczy czy spakujemy codzienne zakupy , zapewnia to bardzo pojemny kosz (o nośności do 5 kg).
Książkowe perełki na prezent dla dziecka. Tytuły idealne pod choinkę
Mądre, wartościowe, pięknie ilustrowane, a przede wszystkim otwierające okno na świat i inne kultury. Jaką książkę wybrać dla dziecka, aby nie tylko spełniła funkcję rozrywkową czy wychowawczą, ale także zachwycała każdą stroną i dostarczała przeżyć estetycznych? Polecamy tytuły, które urzekły nas najbardziej.
W tym artykule: Dzikie mity Seria Opowieści z czterech stron świata Święty Mikołaj. Historia prawdziwa Wielka księga zwierzaków Dzikie mity Dzikie mity pomagają spojrzeć na naturę z zupełnie innej perspektywy. Dzięki temu przepięknie ilustrowanemu zbiorowi mitów i mądrości inspirowanych przyrodą, dzieci mogą nauczyć się tolerancji i uznania dla innych kultur oraz szacunku dla otaczających nas sił. W książce znajdują się wierzenia i legendy o naturze z różnych czasów i miejsc, tak odległych jak Japonia, Chiny czy Norwegia. Są tu legendy celtyckie i indiańskie, mity greckie, walijskie, estońskie czy chińskie. Autorką warstwy graficznej jest utalentowana rumuńska ilustratorka ukrywająca się pod pseudonimem Aitch. Artystka czerpie w swojej twórczości ze sztuki ludowej. Ta propozycja zachwyci także dorosłych. Seria Opowieści z czterech stron świata Wspaniała kolekcja fascynujących, przepięknie zilustrowanych książek przedstawiających kulturę, wierzenia i tradycje wielu zakątków świata. Dzięki niej dziecko rozbudzi w sobie ciekawość świata, pozna wiele ciekawostek o życiu i kulturze ludzi w innych krajach, a także dowie się, co nas łączy mimo różnic. Ilustracje autorstwa najwybitniejszych międzynarodowych twórców zapraszają dziecko w niezwykłą wizualną podróż, kształtując jego wrażliwość na sztukę. Na kolejne tomy składają się bajki i opowieści z Japonii, Rosji, Brazylii, Dalekiego Wschodu, Chile i Afryki. Mukashi, mukashi czyli dawno, dawno temu… zabierze dzieci w fascynującą podróż po japońskich wierzeniach, w niezwykły, ponadczasowy świat pełen magicznych stworzeń i zaskakujących wydarzeń. W lesie Baby Jagi to zbiór opowiadań o zwierzętach, magii i cudach z tradycyjnych rosyjskich wierzeń. Krótkie, ale wciągające historie doskonale ukazują rosyjską kulturę i specyfikę, a tajemnicze, przykuwające wzrok ilustracje (jedno z opowiadań zilustrował Józef Wilkoń) kryją w sobie wiele fascynujących szczegółów. Ta książka to pierwszy krok do poznania bogatej kultury i historii Rosji. W Jedwabnych wątkach czekają na dzieci mongolskie przypowieści o sprycie, chińskie opowieści o smokach, japońskie baśnie o uczciwości i potędze snów oraz koreańska bajka o zwierzętach. W rytm zaklęć to zbiór opowiadań opartych o legendy rdzennych ludów Brazylii. Dzieci mogą wyruszyć do barwnej krainy pełnej odważnych, sprytnych i mądrych zwierząt – tych egzotycznych, jak żółw żabuti, i nieco bardziej nam bliskich, jak chociażby pewien pomocny bocian. Podczas pełnej przygód podróży Na skrzydłach kondora, jednego z najsłynniejszych zwierząt w Chile, młody czytelnik spotka fantastyczne istoty: gigantyczne węże, gwiezdne dziewczyny, rubinowookie pumy, chodzące drzewa i dzielnych ptasich ludzi... Głos tam-tamów - dziesięć opowiedzianych tu historii dociera do czytelników po tysiącleciach przekazywania ich z ust do ust w rytm muzyki. Historie afrykańskich plemion takich jak Buszmeni, Tuaregowie, Masajowie i Berberowie charakteryzują się dużą wrażliwością na świat i jego urodę, a często okraszone są też nutką ironii. Święty Mikołaj. Historia prawdziwa Na naszej liście nie może zabraknąć klasycznych świątecznych historii. Jak ze zwykłego człowieka, który chciał czynić dobro, Mikołaj stał się magiczną postacią obdarowującą dzieci na całym świecie? Dzieci dowiedzą się tego z ciepłej historii o świętach, miłości, niesieniu pomocy i magii, która istnieje, jeśli tylko mocno w nią uwierzą. Świąteczną opowieść Joanny Jagiełło dopełniają urzekające i przenoszące w inny świat ilustracje autorstwa Agaty Dobkowskiej. Wielka księga zwierzaków Nowe, specjalne wydanie bestsellerowych opowieści Martyny Wojciechowskiej o zwierzakach świata, uzupełnione o dodatkowe treści. Znana podróżniczka zabiera dzieci w niesamowitą podróż do najbardziej egzotycznych zakątków świata, podczas której poznają historie fantastycznych zwierzaków. Książka zawiera mistrzowsko wykonane zdjęcia zwierząt i fotografie autorki z jej licznych podróży w najdalsze zakątki naszego globu. To idealne pozycja dla dzieci, które o zwierzętach chcą dowiedzieć się wszystkiego. Młodzi czytelnicy znajdą też wiele ciekawostek o najbardziej egzotycznych miejscach na ziemi.