Ten film to portret matki i córki bez sentymentów. Zdobył 5 Oscarów i za każdym razem doprowadza mnie do łez
Kiedy w 1983 roku na ekrany kin trafiły „Czułe słówka”, nikt nie spodziewał się, że kameralna opowieść o relacji matki i córki stanie się jednym z najważniejszych filmów dekady. Dziś, po ponad czterdziestu latach, ten słodko-gorzki komediodramat Jamesa L. Brooksa nie traci na aktualności.
W 1983 roku na ekrany trafił komediodramat Jamesa L. Brooksa, który błyskawicznie stał się tematem rozmów: kameralna opowieść o relacji matki i córki uderzyła w najbardziej wrażliwy nerw codzienności. Na pierwszym planie stanęły Shirley MacLaine i Debra Winger, a Jack Nicholson dołożył rolę, której trudno nie pamiętać. Efekt? 5 Oscarów i finansowy sukces na skalę, której nikt się po tak intymnym filmie nie spodziewał. W tym artykule: Matka i córka na linii ognia, czyli emocje bez filtra James L. Brooks z telewizji prosto po filmowy tron Pięć Oscarów i 165 milionów dolarów: kiedy prestiż spotyka publiczność Gdzie obejrzeć „Czułe słówka”? Matka i córka na linii ognia, czyli emocje bez filtra Aurora Greenway to wdowa o trudnym charakterze, kobieta z klasą i temperamentem, która potrafi jednym zdaniem postawić świat na baczność. Jej córka Emma ma dość nacisku i kontroli, więc szybko wychodzi za mąż, jakby chciała wyprowadzić się nie tylko z domu, ale i z matczynego cienia. Mimo tego obie pozostają w stałym kontakcie telefonicznym, a lata dopisują do tej relacji kolejne rozdziały: kłótnie, powroty, niedopowiedzenia i momenty prawdziwej bliskości. W tle pojawiają się romanse i pęknięcia codzienności. Aurora wikła się w relację z sąsiadem, emerytowanym astronautą Garrettem, a Emma, zdradzana przez męża, wiąże się z Samem. Gdy w życiu Emmy pojawia się śmiertelna choroba, dynamika między bohaterkami zmienia się gwałtownie. Nagle liczy się już nie to, kto miał rację, tylko kto potrafi być obok, gdy milkną wszystkie wymówki. James L. Brooks z telewizji prosto po filmowy tron Siła „Czułych słówek” zaczyna się od niezwykłego nazwiska za kamerą. Brooks debiutował w kinie, ale w telewizji był już legendą: współtworzył „Mary Tyler Moore” i „Taxi”, a do czasu premiery filmu miał na koncie osiem statuetek Emmy. Sam podkreślał, że w tamtym czasie przejście z telewizji do filmu było niemal niemożliwe, a jednak udało mu się z impetem wejść na salony Hollywood. To również historia o determinacji i prawach do ekranizacji. Prawa do powieści Larry’ego McMurtry’ego „Czułe słówka” (wydanej w 1975 roku) miała Jennifer Jones, laureatka Oscara za „Pieśń o Bernadetcie” z 1944 roku. Widziała siebie w roli Aurory, a jako Emmę chciała obsadzić Sissy Spacek. Brooks, pracując nad scenariuszem, uznał jednak, że nie chce pisać pod konkretną aktorkę. Doprowadził do tego, że Paramount Pictures odkupiło prawa do książki. Warto też pamiętać o polskim akcencie w realizacji: przy zdjęciach pracował Andrzej Bartkowiak, polski operator i reżyser. Pięć Oscarów i 165 milionów dolarów: kiedy prestiż spotyka publiczność W kinie rzadko zdarza się połączenie luksusowego prestiżu z masową popularnością, a właśnie to osiągnęły „Czułe słówka”. Film powstał przy budżecie 8 mln dolarów, a na świecie zarobił 165 mln dolarów. Akademia doceniła go aż dziewięcioma nominacjami do Oscara, z których pięć zamieniło się w statuetki: dla najlepszego filmu, za reżyserię i scenariusz adaptowany dla Brooksa, dla najlepszej aktorki dla Shirley MacLaine oraz dla najlepszego aktora drugoplanowego dla Jacka Nicholsona. Do tego doszły 4 Złote Globy, w tym za film dramatyczny i scenariusz adaptowany oraz nagrody aktorskie. Gdzie obejrzeć „Czułe słówka”? Choć film powstał w latach 80., jego przekaz pozostaje zaskakująco świeży. Zmieniają się realia społeczne i estetyka, ale mechanizmy relacji międzyludzkich pozostają niezmienne. „Czułe słówka” przypominają, że najtrudniejsze rozmowy toczą się często w najbliższych relacjach i że miłość rzadko przybiera idealną formę. To kino, które nie oferuje prostych odpowiedzi, ale zostawia widza z refleksją, która dojrzewa jeszcze długo po seansie. Dziś film jest dostępny w streamingu, ale wyłącznie do wypożyczenia. Można go znaleźć w Prime Video, Apple TV+ i MEGOGO.
Ten film zdobył 3 Oscary i zachwycił cały świat. Po seansie trudno wrócić do codzienności
„Nomadland” to nie tylko nagrodzony Oscarami film o kobiecie, która rusza w drogę po stracie domu, pracy i dawnego życia. To cicha, poruszająca opowieść o wolności, samotności i odwadze zaczynania od nowa wtedy, gdy wydaje się, że wszystko, co znane, już się skończyło.
„Nomadland” nie jest zwykłym filmem o podróży. Każdy kilometr, który pokonuje Fern w swoim vanie, staje się lekcją o samotności, odwadze i wolności. Droga w tym filmie to przestrzeń, w której tracimy to, co znamy, by znaleźć siebie. To podróż, która pokazuje, że nie cel, a sama wędrówka ma moc przemiany. W tym artykule: „Nomadland” o czym jest film, który zdobył 3 Oscary? Droga jako praca: sezonowe „joby”, które dyktują mapę i tempo życia Ludzie spotkani po drodze: nomadzi, którzy trzymają się razem Kim są Nomadzi? Dlaczego „Nomadland” porusza tak mocno? „Nomadland” jako film o wolności, która ma swoją cenę Nagrody i gdzie obejrzeć film online? „Nomadland” o czym jest film, który zdobył 3 Oscary? Fern, główna bohaterka „Nomadland”, żyła w Empire w Nevadzie, aż jej codzienność nagle się urwała. Po śmierci męża traci pracę w związku z likwidacją kopalni gipsu. Gdy znika stabilność, znika też adres, do którego można wracać bez pytań. Fern opróżnia dom, pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia białego vana w schronienie. Od tego momentu droga nie jest już planem na chwilę, tylko sposobem na przetrwanie kolejnych dni. View oEmbed on the source website Droga jako praca: sezonowe „joby”, które dyktują mapę i tempo życia Wędrówka Fern prowadzi przez Amerykę dorywczych zajęć. W źródłach ten świat opisano jako rzeczywistość pracy sezonowej, w której zatrudnienie znajduje się na krótko i równie szybko znika, a do kolejnego miejsca trzeba dojechać własnym sumptem. Fern porusza się między przystankami, w których można zarobić, ogrzać się i przygotować do dalszej trasy. Jej Van jest jednocześnie domem i środkiem transportu, a codzienność składa się z prostych, powtarzalnych decyzji: gdzie zaparkować, co naprawić i jak dojechać dalej. Ludzie spotkani po drodze: nomadzi, którzy trzymają się razem Na trasie Fern poznaje osoby żyjące w podobny sposób - w kamperach i busach, w rytmie kolejnych wyjazdów. W filmie pojawiają się prawdziwi nomadzi: Linda May, Charlene Swankie i Bob Wells. Takie spotkania budują na drodze coś, co przypomina wędrującą wspólnotę: wsparcie w praktycznych sprawach i obecność, która pozwala oddychać w świecie pozbawionym gwarancji. To właśnie relacje, wymiana doświadczeń i rozmowy przy przystankach sprawiają, że historia Fern nie sprowadza się do samej logistyki podróży. Kim są Nomadzi? Nomadzi to osoby, które nie mają stałego miejsca zamieszkania i prowadzą mobilny styl życia, przemieszczając się z miejsca na miejsce. Mogą mieszkać w vanach, kamperach lub tymczasowych domach, łącząc podróżowanie z pracą dorywczą, zdalną lub sezonową. Współcześnie dużą grupę stanowią tzw. cyfrowi nomadzi, którzy dzięki technologii mogą pracować z dowolnego miejsca na świecie. W Stanach Zjednoczonych szacuje się, że liczba takich osób wynosi obecnie około 18-18,5 miliona, a trend ten wciąż rośnie, pokazując rosnące zainteresowanie życiem w drodze i wolnością od stałych zobowiązań mieszkaniowych. Określenie „nomad” (pol. „nomad”, „koczownik”) pochodzi od greckiego słowa nomas, które oznacza „wędrowiec” lub „ten, kto wędruje od pastwiska do pastwiska”. Historycznie dotyczyło ludzi koczujących - ludzi prehistorycznych i plemion pasterskich, którzy nie zakładali stałych osiedli, tylko przemieszczali się w poszukiwaniu pożywienia, wody i pastwisk dla zwierząt. Dzisiaj termin został przejęty w nowym znaczeniu - w odniesieniu do osób mobilnych, pracujących zdalnie albo prowadzących życie „w drodze”, ale rdzeń znaczeniowy pozostał ten sam: przemieszczanie się zamiast życia w jednym miejscu. Dlaczego „Nomadland” porusza tak mocno? Siła „Nomadland” polega na tym, że film nie próbuje widza przekonywać wielkimi deklaracjami. Zamiast tego pokazuje codzienność Fern w drobnych gestach: w porannym chłodzie, w pakowaniu rzeczy do vana, w krótkich rozmowach z ludźmi spotkanymi po drodze i w ciszy, która czasem mówi więcej niż dialog. To kino spokojne, niemal medytacyjne, ale właśnie dzięki temu wyjątkowo intensywne emocjonalnie. Historia Fern działa jak lustro. Widzimy w niej nie tylko bohaterkę zmuszoną do życia w drodze, ale też kogoś, kto próbuje odzyskać wpływ na własne życie. „Nomadland” przypomina, że strata nie zawsze oznacza koniec, a samotność nie musi być wyłącznie pustką. Czasem staje się przestrzenią, w której można na nowo usłyszeć siebie. „Nomadland” jako film o wolności, która ma swoją cenę Wolność w „Nomadland” nie jest pokazana jak romantyczna ucieczka od świata. Nie ma tu pocztówkowej lekkości ani prostego zachwytu nad życiem bez zobowiązań. Droga bywa męcząca, niepewna i wymagająca. Fern musi mierzyć się z chłodem, brakiem stabilności, pracą sezonową i świadomością, że każdy kolejny dzień trzeba zorganizować od początku. A jednak w tej surowej rzeczywistości pojawia się coś niezwykle ważnego: poczucie sprawczości. Fern nie wybiera łatwego życia, ale wybiera życie na własnych zasadach. Właśnie dlatego „Nomadland” tak mocno rezonuje — bo opowiada o wolności bez upiększeń, o niezależności okupionej wysiłkiem i o drodze, która nie daje prostych odpowiedzi, ale pozwala iść dalej. Nagrody i gdzie obejrzeć film online? „Nomadland” to film Chloé Zhao oparty o reportaż Jessiki Bruder. Zadebiutował na festiwalu filmowym w Wenecji i festiwalu filmowym w Toronto; z Wenecji wyjechał ze Złotym Lwem, a publiczność TIFF przyznała mu People’s Choice Award. Podczas 78. gali wręczenia Złotych Globów wyróżniono go jako najlepszy film, a statuetka trafiła także do reżyserki. Łącznie „Nomadland” zgarnął sześć nominacji. To jednak nie koniec sukcesów. „Nomadland” doceniła także Akademia Filmowa. Film otrzymał 3 Oscary (dla najlepszego filmu, najlepszej reżyserki (Chloé Zhao) i najlepszej aktorki (Frances McDormand)). Ale prawdziwym sukcesem „Nomadland” jest to, jak bardzo film porusza serce. Widzowie na całym świecie piszą, że to „życiowa lekcja”, że „po obejrzeniu trzeba spojrzeć na siebie i swoją drogę inaczej”. Dla polskich widzów film jest już dostępny w streamingu: można go obejrzeć na Disney+, Amazon Prime Video oraz HBO Max. Dzięki temu podróż Fern może stać się naszą własną - bez wychodzenia z domu, ale z równie silnym przeżyciem emocjonalnym.
Otrzymał wiele nagród, ale nigdy nie został nominowany do Oscara. Mój ulubiony film Quentina Tarantino trafił na streaming
„Kill Bill: Vol. 1” wraca na streaming i znów przyciąga uwagę widzów. Kultowy film Quentina Tarantino, mimo licznych nagród i statusu klasyka kina akcji, nigdy nie doczekał się nominacji do Oscara, co do dziś budzi zdziwienie fanów.
Gdy „Kill Bill: Vol. 1” pojawił się na ekranach, miałam 13 lat - i szczęśliwie starsze siostry, które pozwoliły mi go obejrzeć, mimo że był oznaczony jako 16+. To był jeden z tych filmów, które wciągają od pierwszej sceny i zostają w pamięci na lata. Do dziś wracam do niego z tymi samymi emocjami - to epicka, stylizowana historia zemsty, która mimo upływu lat nie traci swojej siły. Ale to, co urzekło mnie najmocniej, to nie tylko kadry i choreografia walk, lecz także muzyka - absolutnie nie do zastąpienia, budująca napięcie i klimat każdej sceny. Bez niej ten film nie miałby tej samej energii ani charakteru. Dla tych, którzy - o zgrozo - jeszcze nie mieli okazji zobaczyć tego kultowego dzieła, „Kill Bill: Vol. 1” właśnie trafił na streaming. Platforma Canal+ udostępniła od razu obie części, bo tak naprawdę należy je traktować jako jedną, spójną historię. Weekend to idealny moment, żeby odłożyć telefony, włączyć duży ekran, przygotować coś do chrupania i dać się porwać jednej z najbardziej stylowych opowieści o zemście jaka powstała w historii kina. Mistrz kina Quentin Tarantino Quentin Tarantino od lat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych i wpływowych reżyserów współczesnego kina. Jego filmy to mieszanka brutalnej akcji, czarnego humoru, popkulturowych odniesień i nielinearnej narracji, która stała się jego znakiem rozpoznawczym. Widzowie pokochali jego charakterystyczny styl już przy „Pulp Fiction”, a kolejne produkcje tylko umacniały jego status autora kultowego. W dorobku Tarantino znajdują się m.in. „Wściekłe psy”, „Bękarty wojny”, „Django”, „Nienawistna ósemka” czy „Pewnego razu… w Hollywood” - filmy, które łączą przemoc z dialogami o niepowtarzalnym rytmie i wyczuciu stylu. Każdy z nich tworzy osobny świat, w którym estetyka kina klasy B spotyka się z precyzyjną reżyserią i obsesją na punkcie detalu. Choć Tarantino był wielokrotnie nagradzany i zdobył dwa Oscary za najlepszy scenariusz oryginalny, nigdy nie otrzymał statuetki w najważniejszych kategoriach reżyserskich. Mimo to jego pozycja w Hollywood jest niepodważalna - to twórca, który nie tylko definiuje kino gatunkowe, ale też konsekwentnie zmienia jego zasady. „Kill Bill: Vol. 1” - film o zemście, która nie prosi o pozwolenie Beatrix Kiddo pojawia się w popkulturze jak błysk ostrza: precyzyjna, nieustępliwa, zapamiętywana na długo po seansie. Jej historia zaczyna się od zdrady i przemocy w dniu ślubu, a kończy na długiej, konsekwentnej drodze odwetu. Bohaterka, pozostawiona na pewną śmierć, wraca po swoje - krok po kroku eliminuje kolejnych członków grupy zabójców, która ją złamała. To kino zemsty w najbardziej wyrazistej odsłonie: surowe w emocjach, bez taryfy ulgowej, a jednocześnie hipnotyzująco stylowe. W centrum tej opowieści jest kobieca sprawczość podana bez dydaktyki, za to z temperamentem. Beatrix nie jest figurą z plakatu ani dekoracją w cudzej historii. To ona nadaje rytm scenom, decyduje o tempie i ciężarze tej wyprawy, a widz od pierwszych minut ma poczucie, że ogląda bohaterkę, której nie da się uciszyć. View oEmbed on the source website Tarantino miesza gatunki, jakby komponował haute couture Siła Kill Billa nie polega wyłącznie na tym, co się dzieje, ale jak to zostało opowiedziane. Tarantino prowadzi narrację niechronologicznie, przeskakuje w czasie i buduje napięcie z fragmentów, które w innych filmach byłyby ryzykowną układanką. Tu stają się świadomą strategią: emocje wracają falami, sceny odbijają się w pamięci, a fabuła przypomina album z dopracowanymi kadrami. Jednocześnie film działa jak barwna mozaika inspiracji. Kino akcji spotyka spaghetti western, klasyczne kino samurajskie i kung-fu lat 70., a obok nich pojawia się energia anime. To nie jest eklektyzm dla efektu. Każdy z tych elementów wnosi własny rytm, estetykę i rodzaj napięcia, dzięki czemu całość pozostaje zaskakująco spójna - jak stylizacja, w której pozornie niepasujące faktury nagle tworzą idealny look. Uma Thurman i kobiecy kwartet, który niesie film W roli Beatrix Kiddo aktorka Uma Thurman buduje postać ikoniczną: twardą, ale nie pozbawioną wrażliwości, skupioną, a przy tym magnetyczną. Jej ekranowa obecność sprawia, że nawet cisza nabiera znaczenia, a ruch - od najdrobniejszego gestu po intensywne sekwencje walk - opowiada emocje równie wyraźnie jak dialog. Na drugim planie błyszczą mocne, wyraziste bohaterki: Lucy Liu, Daryl Hannah i Vivica A. Fox. Ich postacie nie są jedynie przeszkodami na drodze głównej bohaterki, lecz pełnoprawnymi figurami w opowieści o zdradzie, lojalności i cenie, jaką płaci się za wybory. Kultowy Kill Bill bez statuetki, ale z realnym wpływem Brak Oscarów nie zatrzymał Kill Billa przed wejściem do kanonu. Film przetrwał próbę czasu, bo jego język - choreografia walk, tempo montażu i narracyjne przeskoki - okazał się wyjątkowo nośny. Po premierze wiele produkcji zaczęło sięgać po podobne rozwiązania, a widzowie dostali tytuł, do którego wraca się jak do ulubionej płyty: nie tylko dla historii, lecz także dla stylu. I właśnie styl jest tu osobnym bohaterem. Żółty kombinezon Beatrix Kiddo stał się popkulturowym znakiem rozpoznawczym, podobnie jak żółte buty Onitsuka Tiger. To detale, które żyją poza ekranem - w modzie, w cytatach, w memach, w zbiorowej pamięci. „Kill Bill: Vol. 1” oraz „Kill Bill: Vol. 2” na Canal+ pozwala dziś obejrzeć tę historię na nowo: albo jako powrót do tytułu, który kiedyś definiował kino akcji, albo jako świeże odkrycie filmu, który mimo upływu lat nadal działa z tą samą siłą.
Oscarowe arcydzieło, które wstrząsnęło światem kina. „Ten film, to taki policzek w twarz - na otrzeźwienie”
Ten film nie szuka efektu „wow”. On szuka prawdy - i znajduje ją tam, gdzie wielu wolało nie zaglądać. To jedno z najmocniejszych kinowych rozliczeń z rzeczywistością.
Są filmy, które się ogląda. I są takie, które zostają pod skórą na długo - niewygodne, ciche, a jednocześnie rozdzierająco głośne w swoim przekazie. To nie jest kino, które próbuje uwieść widza efektownością. Zamiast tego działa powoli, niemal niezauważalnie, zostawiając po sobie ciężar, którego trudno się pozbyć. „Spotlight” uderza precyzją i świadomością, że opowiada prawdziwą historię, od której przez lata odwracano wzrok. „Spotlight” - oscarowe arcydzieło, które wstrząsa widzami Opowieść oparta na faktach śledzi pracę dziennikarzy „The Boston Globe”, którzy ujawnili jedną z największych afer w historii Kościoła katolickiego. Reżyser Tom McCarthy (twórca m.in. poruszającego thrillera pt. „Nostalgia anioła”) nie epatuje dramatyzmem - zamiast tego buduje napięcie z ciszy, niedopowiedzeń i spojrzeń. I właśnie dlatego uderza tak mocno. Śledztwo rozpoczęte w 2001 roku ujawniło, że w samym Bostonie mogło działać nawet około 90 księży dopuszczających się nadużyć seksualnych, a Kościół przez lata systemowo ukrywał te przypadki, przenosząc sprawców między parafiami. W kolejnych publikacjach ujawniono dziesiątki nazwisk i szybko okazało się, że sprawa nie dotyczy tylko Bostonu a jest globalna. View oEmbed on the source website Obsada „Spotlight”, której nie da się zapomnieć Na ekranie nie zobaczymy bohaterów w klasycznym rozumieniu tego słowa. Są ludzie - zmęczeni, uparci, czasem bezradni. Mark Ruffalo („Biedne istoty”, „To wiem na pewno”) gra tu jedną ze swoich najbardziej przejmujących ról, balansując między gniewem a bezsilnością. Towarzyszą mu m.in. Michael Keaton i Rachel McAdams (znana widzom z poruszającej roli w filmie „Pamiętnik”) - wszyscy niemal „znikają” w swoich postaciach, co tylko potęguje wrażenie obcowania z czymś boleśnie prawdziwym. Za tę precyzyjną, niemal reporterską formę odpowiada duet scenarzystów: Tom McCarthy oraz Josh Singer, którzy z chirurgiczną dokładnością odtwarzają rytm dziennikarskiego śledztwa. Zdjęcia autorstwa Masanobu Takayanagi są oszczędne, chłodne i pozbawione ozdobników - dokładnie takie, jak świat, który pokazują. Całość dopełnia subtelna, niemal niewidzialna muzyka Howard Shore, budująca napięcie bez jednej fałszywej nuty. Czy sprawcy zostali ukarani? Publikacje „The Boston Globe” doprowadziły do ogromnego wstrząsu - nie tylko medialnego, ale i instytucjonalnego. Kardynał Bernard Law zrezygnował ze stanowiska w 2002 roku, a Kościół zmuszony był wypłacić ofiarom wielomilionowe odszkodowania. Na przestrzeni lat ujawniono setki przypadków w różnych stanach USA, a Kościół wypłacił miliardy dolarów odszkodowań dla ofiar . Niektórzy sprawcy trafili do więzienia - jednak udowadnianie winy i szukanie światków trwało latami. Jeden z księży ujawnionych na samym początku śledztwa został skazany za wykorzystywanie dzieci dopiero wiele lat później. Przez cały ten czas, aż do skazania normalnie pełnił funkcje kapłana - jak gdyby nigdy nic. Policzek, po którym trudno wrócić do obojętności „Spotlight” nie daje łatwego katharsis. To nie jest historia o zwycięstwie, które przynosi ulgę. To raczej moment otrzeźwienia - ten tytułowy „policzek w twarz”, po którym trudno wrócić do komfortowego dystansu. Film pokazuje, jak systemowe milczenie potrafi chronić zło i jak długo trwa droga do jego ujawnienia. Nagrodzony Oscarem za najlepszy film i scenariusz oryginalny podczas 88th Academy Awards, „Spotlight” do dziś pozostaje jednym z najważniejszych przykładów kina zaangażowanego. Nie dlatego, że krzyczy najgłośniej - ale dlatego, że mówi dokładnie wtedy, kiedy inni milczą. „Spotlight” gdzie obejrzeć online? To film, do którego się nie wraca dla przyjemności. Wraca się dla przypomnienia. To jedno z tych arcydzieł, które nie tracą na aktualności - przeciwnie, z czasem wybrzmiewają jeszcze mocniej. Dobra wiadomość? „Spotlight” jest dostępny na Amazon Prime Video, więc łatwo nadrobić jeden z najważniejszych tytułów współczesnego kina. Jeśli wciąż masz go na swojej liście „do obejrzenia” - to właśnie ten moment, żeby w końcu nacisnąć play.
Zapomniany film Davida Finchera ukrywa się na Netliksie. Obsada pęka od gwiazd. Zdobył 6 nominacji do Oscara
Ten film wymyka się wszystkiemu, do czego przyzwyczaił nas David Fincher. Mistrz mrocznych thrillerów tym razem zaskakuje - zamiast napięcia serwuje biograficzną opowieść o Hermanie J. Mankiewiczu, człowieku stojącym za jednym z najsłynniejszych scenariuszy w historii kina.
Myśleliście, że David Fincher to tylko thrillery? Na Netfliksie ukrywa się jego najmniej doceniany film pt. "Mank". Obraz odkrywa prawdę o kulisach powstania kultowego „Obywatela Kane’a”. W stylizowanej czerni i bieli ukazuje upadek ideałów, walkę o autorstwo scenariusza i polityczną grę w Hollywood lat 30. W tym artykule: "Mank" - o czym jest film Finchera? Kto napisał scenariusz „Obywatela Kane’a”? Kulisy kontrowersji Gary Oldman i Amanda Seyfried – role, które zaskakują "Mank" - o czym jest film Finchera? Film „Mank” w reżyserii Davida Finchera ukazuje kulisy powstania scenariusza do „Obywatela Kane’a” – jednego z najsłynniejszych filmów w historii kina. Głównym bohaterem jest Herman J. Mankiewicz, alkoholik, błyskotliwy scenarzysta i outsider w świecie Hollywoodu. Mank trafia do pustelni, gdzie ma napisać scenariusz dla młodego reżysera Orsona Wellesa. W miarę rozwoju akcji widz otrzymuje obraz hollywoodzkiej machiny, która wypluwa marzenia na potrzeby zysków i władzy. Fincher nie tworzy klasycznej biografii – zamiast tego skupia się na symbolicznym fragmencie życia Manka, ukazując jego walkę o uznanie, tożsamość artystyczną i wpływ polityki na świat filmu. Akcja rozgrywa się w Hollywood lat 30. i 40., a estetyka filmu stylizowana jest na kino z tamtej epoki – czarno-biała kolorystyka, monofoniczny dźwięk i analogowa struktura obrazu. Reżyser wykorzystuje te środki, by stworzyć symulację starego kina, jednocześnie demaskując fałszywy blask Fabryki Snów. Kto napisał scenariusz „Obywatela Kane’a”? Kulisy kontrowersji Film „Mank” stawia pytanie o prawdziwego autora scenariusza „Obywatela Kane’a”. W oficjalnej wersji za tekst odpowiada duet: Herman J. Mankiewicz i Orson Welles. Jednak film Davida Finchera przyjmuje perspektywę wyłącznie Manka, ukazując Wellesa jako drugoplanową, wręcz antagonistyczną postać. Takie ujęcie nawiązuje do kontrowersyjnej tezy krytyczki Pauline Kael, która twierdziła, że Welles nie miał znaczącego wkładu w scenariusz, a całość napisał Mankiewicz. W „Mank” reżyser ukazuje Hollywood jako system hierarchiczny i opresyjny, w którym artyści błyszczą na ekranie, ale są podporządkowani potężniejszym siłom: producentom, magnatom prasowym, politykom. David Fincher demaskuje złudzenia Fabryki Snów, pokazując, że magia kina często powstaje kosztem moralności, wolności artystycznej i uczciwości. Film jest nie tylko hołdem dla kina, ale i jego brutalną krytyką – ukazuje iluzję jako broń, którą posługują się elity. Hollywood jawi się jako miejsce, gdzie karierowicze wspinają się po trupach, a artyści przegrywają z systemem. Gary Oldman i Amanda Seyfried – role, które zaskakują Gary Oldman w roli Hermana J. Mankiewicza daje popis aktorstwa – jego bohater to człowiek pełen sprzeczności: błyskotliwy, inteligentny, ale też zgorzkniały i uzależniony. Amanda Seyfried jako Marion Davies zaskakuje widzów – jej postać to nie tylko urocza kochanka Hearsta, ale kobieta świadoma swojej roli w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Film rehabilituje jej wizerunek, zniekształcony w „Obywatelu Kane’ie”, i pokazuje ją jako osobę inteligentną i wrażliwą. Na uznanie zasługują również muzyka Trenta Reznora i Atticusa Rossa, stylizacja i montaż. To film wizualnie doskonały – dopracowany w każdym detalu. „Mank” zdobył sześć nominacji do Oscara, co czyniło go jednym z głównych faworytów gali w 2021 roku. Finalnie nie zdobył ani jednej nagrody i był największym przegranym Oscarów w 2021 roku.
Najlepszy film ostatnich 6 miesięcy można oglądać w streamingu. Zdobył 6 Oscarów i zarobił ponad 200 milionów dolarów
Najwyższy czas uzupełnić filmowe braki i włączyć najważniejsze filmy ostatniego półrocza. Postanowiliśmy sprawdzić, które tytuły polecają krytycy filmowi. Na liście nie mogło zabraknąć hitu Paula Thomasa Andersona, ale jest też polski akcent.
Ostatnie pół roku w kinie nie należało do jednego gatunku ani jednej estetyki. Najmocniej wybrzmiały filmy odważne formalnie, emocjonalnie gęste i bezkompromisowe w opowiadaniu o świecie: od politycznego thrillera i dokumentu, po kino autorskie, które bardziej zostaje pod skórą, niż próbuje przypodobać się wszystkim. Sprawdziliśmy, które produkcje docenił serwis Metacritic, czyli jeden z najważniejszych agregatorów recenzji krytyków. Jeśli szukacie filmów, które warto wpisać na listę "do obejrzenia" to sprawdźcie nasz TOP5 najlepiej ocenianych produkcji ostatnich 6 miesięcy: „Jedna bitwa po drugiej” - film inspirowany powieścią Thomasa Pynchona „Jedna bitwa po drugiej” Paula Thomasa Andersona to intensywne, niepokojące i przewrotnie zabawne kino, które łączy akcję, satyrę i dramat w opowieść o świecie pogubionym we własnych podziałach. Film, luźno inspirowany powieścią "Vineland" Thomasa Pynchona, śledzi losy Boba Fergusona granego przez Leonarda DiCaprio - byłego radykała, który zostaje zmuszony do kolejnej walki, tym razem nie tylko z dawnym wrogiem, lecz także z własną przeszłością, tożsamością i lękami. Siłą filmu jest jego nerwowy rytm, balansowanie między absurdem a bólem oraz gęsta atmosfera, w której groteska miesza się z komentarzem społecznym, a znakomita obsada z Beniciem Del Toro i Seanem Pennem nadaje tej historii dodatkową energię. To kino wymagające, momentami przytłaczające, ale właśnie dzięki swojej niejednoznaczności i emocjonalnej intensywności zostaje w głowie jako obraz współczesności, która sama siebie do końca nie rozumie. Dostępny na HBO Max "Ministranci" - przejmująca tragikomedia „Ministranci” Piotra Domalewskiego to gorzka, przejmująca tragikomedia o czterech chłopakach z prowincji, których łączą służba przy ołtarzu, rap i potrzeba naprawiania świata po swojemu. Film osadza ich historię w rzeczywistości naznaczonej przemocą domową, alkoholizmem, nierównościami i ambiwalentną rolą Kościoła, pokazując wiarę jednocześnie jako schronienie i źródło moralnych napięć. Gdy bohaterowie zaczynają samodzielnie wymierzać sprawiedliwość, niewinna misja stopniowo zamienia się w niebezpieczną grę z granicą między odwagą a fanatyzmem. Siłą filmu są naturalne dialogi, świetne role młodych aktorów i to, że Domalewski unika prostych ocen, tworząc poruszający portret dojrzewania w świecie, gdzie dziecięca wrażliwość zderza się z brutalnością dorosłego życia. Dostępny na Prime Video "Wielki Marty" - film o presji sukcesu i sztuce życia „Wielki Marty” w reżyserii Josha Safdiego to dynamiczny, niepokorny film, który tylko pozornie jest opowieścią sportową, bo w gruncie rzeczy mówi przede wszystkim o obsesji sukcesu, ego i cienkiej granicy między ambicją a autodestrukcją. Bohater, Marty Mauser, grany przez Timothée Chalameta, nie jest postacią łatwą do polubienia - manipuluje, ryzykuje i nieustannie pędzi za uznaniem a jednak trudno oderwać od niego wzrok, bo pod warstwą bezczelności kryje się lęk przed porażką. Recenzja podkreśla, że siłą filmu jest frenetyczne tempo, kontrolowany chaos i rola Chalameta, która nadaje tej historii emocjonalną intensywność. To kino o człowieku, który tak bardzo chce wygrać, że zaczyna gubić sens własnej drogi, dlatego „Wielki Marty” zostaje w pamięci nie jako film o ping-pongu, lecz jako opowieść o ambicji, która potrafi zarówno napędzać, jak i niszczyć. Wkrótce na HBO Max "Wartość sentymentalna", czyli poruszający dramat rodzinny „Wartość sentymentalna” Joachima Triera to poruszający dramat o dwóch siostrach, które po latach na nowo konfrontują się z ojcem, cenionym reżyserem, a rodzinne spotkanie uruchamia lawinę wspomnień, napięć i niewypowiedzianych emocji. Film skupia się na tym, jak bliskość może jednocześnie leczyć i ranić, dlatego opowieść o pamięci, żalu i potrzebie więzi wybrzmiewa tu wyjątkowo mocno. Siłą obrazu jest jego subtelność: Trier nie epatuje dramatem, lecz buduje emocje ciszą, niedopowiedzeniami i precyzyjnym aktorstwem, a atmosferę dodatkowo wzmacnia muzyka Hani Rani. To kino ciche, intymne i bardzo ludzkie - takie, które nie szuka efektowności, tylko powoli wchodzi pod skórę i zostaje z widzem na długo. "Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej" „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, pełnometrażowy debiut Emi Buchwald, to czuła i kameralna opowieść o czwórce rodzeństwa, które mimo oddalania się od siebie wciąż pozostaje związane wspólną przestrzenią rodzinnego mieszkania na warszawskim Powiślu. Film skupia się na młodych bohaterach próbujących odnaleźć siebie w świecie pełnym presji, lęków i emocjonalnego chaosu, ale zamiast moralizować, z dużą empatią pokazuje ich słabości, tęsknoty i potrzebę bliskości. Ważnym symbolem staje się tu Dusiołek, uosabiający wewnętrzne niepokoje, a spokojna, poetycka warstwa wizualna wzmacnia wrażenie intymności. To historia o rodzinie jako źródle zarówno napięcia, jak i siły — o tym, że dorastanie rzadko bywa uporządkowane, lecz właśnie w relacjach z najbliższymi można odnaleźć oparcie i nadzieję. Wniosek jest jeden: uwagę zwracają produkcje, które próbują przypodobać się wszystkim, ale te, które mają wyrazisty autorski ton. W czasach przesytu treścią najlepiej broni się dziś kino z charakterem: ryzykowne, emocjonalne i świadome własnego języka. I może właśnie dlatego te pięć tytułów warto potraktować nie tylko jako listę „najlepiej ocenianych”, ale też jako mapę tego, dokąd zmierza współczesne kino.
Ukryta surrealistyczna perełka na Netflix z gwiazdami "Hamneta" i "Bugonii". "Wytrzymaj pierwsze 15 minut potem podziękujesz"
Mówi się, że to najmniej netfliksowy film na Netflix. „Może pora z tym skończyć” to jeden z tych filmów na Netfliksie, które jednych zachwycają, a innych zniechęcają już po kilkunastu minutach - ale obok tej produkcji trudno przejść obojętnie.
Z pozoru to tylko niewinna wizyta u rodziców chłopaka, ale szybko zamienia się w jedną z najbardziej niepokojących podróży dostępnych na Netfliksie. „Może pora z tym skończyć” Charliego Kaufmana to film, który od pierwszych minut podważa rzeczywistość i zmusza widza do ciągłego kwestionowania tego, co widzi. Krytycy filmowi byli zachwyceni tą produkcją, a widzowie zostali wystawieni na próbę. Ci, którzy przetrwali pierwsze 15 minut przeważnie dołączali do zachwytów. „Może pora z tym skończyć”: o czym jest? Na Netfliksie można obejrzeć film „Może pora z tym skończyć” w reżyserii Charliego Kaufmana. Z pozoru to prosta historia - młoda kobieta jedzie z chłopakiem, Jake’em, poznać jego rodziców, ale już od początku coś tu nie pasuje. W trakcie podróży rozmowy stają się coraz bardziej dziwne i napięte, a widz szybko zaczyna mieć wrażenie, że pod tą zwyczajną sytuacją kryje się coś niepokojącego. Gdy bohaterowie docierają na odludną farmę, atmosfera jeszcze bardziej się zagęszcza. Spotkanie z rodzicami Jake’a jest pełne niezręczności, a rzeczywistość zaczyna się zmieniać w trudny do uchwycenia sposób - czas nie płynie normalnie, a postacie potrafią nagle się postarzeć lub zachowywać inaczej niż przed chwilą. Jednocześnie główna bohaterka nie jest do końca stała - zmienia imię, a także szczegóły ze swojego życia, jakby jej tożsamość była płynna. Wszystko to sprawia, że film coraz bardziej przypomina sen, w którym trudno oddzielić prawdę od wyobraźni i który celowo pozostawia widza z pytaniami zamiast jasnych odpowiedzi. Horror, kino drogi i musical w jednym (Recenzje) Recenzenci zwracają uwagę, że Kaufman miesza gatunki: w tle majaczy horror, pojawia się kino drogi, dramat rodzinny, a nawet elementy musicalu. To ma znaczenie również dla tempa oglądania: film bywa opisywany jako wymagający, momentami droczący się z widzem i podrzucający fałszywe tropy. Pada też mocna uwaga, że to propozycja wyraźnie inna niż typowe produkcje platformy i że widz może wyłączyć ją po 15 minutach, jeśli nie kupi tej konwencji. Wrażenie zagubienia jest tu częścią doświadczenia, a narracja częściej przypomina strumień świadomości niż klasyczną, uporządkowaną historię. W wielu recenzjach zwraca się uwagę na stronę wizualną filmu. Zdjęcia zrobił Łukasz Żal, a w rolach rodziców Jake’a występują Toni Collette i David Thewlis. Film jest pokazany w formacie 4:3, czyli z węższym obrazem, co sprawia, że widz może czuć się bardziej „zamknięty” razem z bohaterami - światło, kolory i ujęcia budują napięcie i niepokój. Dzięki temu obraz jest równie ważny jak sama historia i dialogi, a całość prowadzi do mocnego wizualnie finału. „Może pora z tym skończyć” - gdzie obejrzeć? Film „Może pora z tym skończyć” jest dostępny na platformie Netflix.
Ostatni dzień na obejrzenie arcydzieła twórcy "Incepcji". 7-krotny zdobywca Oscarów znika z Netflix
Dziś jest ostatni moment, by obejrzeć jeden z najważniejszych filmów ostatnich lat. „Oppenheimer”, czyli oscarowe dzieło Christophera Nolana wkrótce zniknie z polskiego Netfliksa. Jeśli odkładałeś seans na później, teraz naprawdę nie ma na co czekać.
„Oppenheimer” - o tym filmie słyszeli już chyba wszyscy, ale to nie tylko klasyczna biografia. Christopher Nolan stworzył monumentalny thriller psychologiczny, który łączy wątki naukowe, polityczne i moralne. Produkcja zachwyca rozmachem realizacyjnym. Jako pierwsza w historii została częściowo nakręcona na czarno-białej taśmie IMAX. Hipnotyzująca muzyka i perfekcyjnie dopracowane zdjęcia potęgują napięcie, które utrzymuje się do ostatniej sceny. Kiedy produkcja wpadła na Netflix, to już dzień po premierze znalazła się na 5. miejscu w Top 10 najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. Polscy widzowie nie mogli oderwać się od tej historii i natychmiast docenili produkcję uhonorowaną aż 7 Oscarami. Niestety „Oppenheimer” będzie na Netfliksie tylko do 20 marca. 7 Oscarów i filmowe widowisko na najwyższym poziomie Za kamerą stanął Christopher Nolan, twórca „Incepcji”, „Interstellar” i „Tenet”, reżyser znany z widowiskowego stylu i ambitnych scenariuszy. W tytułowej roli J. Roberta Oppenheimera wystąpił Cillian Murphy, którego poruszająca kreacja przyniosła mu pierwszego Oscara w karierze i uznanie krytyków na całym świecie. Na ekranie partnerują mu największe nazwiska Hollywood: Emily Blunt jako Kitty Oppenheimer, Matt Damon w roli gen. Leslie Grovesa Jr., Robert Downey Jr. jako Lewis Strauss (Oscar za rolę drugoplanową), a także Florence Pugh, Rami Malek, Kenneth Branagh i Josh Hartnett. Ta imponująca obsada sprawiła, że film od początku był jednym z najbardziej wyczekiwanych tytułów roku. „Oppenheimer” zdobył aż 7 Oscarów, w tym za najlepszy film, reżyserię, zdjęcia, montaż i muzykę. Nagrodzono również Cilliana Murphy’ego (najlepsza rola męska) oraz Roberta Downeya Jr. (najlepsza rola drugoplanowa). „Oppenheimer” znika z Netflixa. Zostało niewiele czasu Jeśli jeszcze nie widziałeś oscarowego widowiska Christophera Nolana to ostatni moment, by nadrobić zaległości. Ten filmowy fenomen wkrótce przestanie być dostępny w ramach abonamentu. „Oppenheimer” będzie w polskiej bibliotece Netflixa tylko do 20 marca.
Oscary 2026: najważniejsze trendy z czerwonego dywanu okiem szefa działu mody ELLE
Od widowiskowych piór, przez romantyczne pastele, po glamour rodem z lat 50. Wśród najgłośniejszych stylizacji wieczoru dominowały kreacje z atelier trzech potężnych domów mody: Chanel, Dior i Louis Vuitton. To one nadały ton najważniejszym trendom tegorocznej gali.
Powrót Złotej Ery Hollywood Na tegorocznym czerwonym dywanie wyraźnie powróciła estetyka lat 50. – epoki zdominowanej przez kunszt wielkich mistrzów krawiectwa, takich jak Christian Dior i Cristóbal Balenciaga. Gorsety, suknie typu bustier, rozkloszowane fasony o linii A i mocno podkreślona talia ponownie zdefiniowały hollywoodzki glamour. Kwintesencją tego trendu była kreacja Elle Fanning, nominowanej za rolę drugoplanową w filmie „Wartość sentymentalna”. Aktorka postawiła na spektakularną, rozkloszowaną suknię od Givenchy, zdobioną błyszczącymi kwiatowymi aplikacjami. W podobnej estetyce pojawiła się także laureatka Oscara za rolę pierwszoplanową Jessie Buckley w pastelowej kreacji od Chanel, przywodzącej na myśl słynną oscarową suknię Grace Kelly z 1956 roku. Z kolei Rose Byrne zachwyciła w czarnej, gorsetowej sukni z haftowanymi kwiatami od Dior. Minimalizm z efektem wow Wiele gwiazd udowodniło że spektakularny efekt nie zawsze wymaga bogatych zdobień. Wystarczy doskonały krój i czysta linia, by stworzyć stylizację, która przyciąga spojrzenia. Zoe Saldaña postawiła na zmysłową, koronkową slip dress od Saint Laurent, która subtelnie podkreślała sylwetkę. Renate Reinsve zachwyciła w intensywnie czerwonej, minimalistycznej kreacji od Louis Vuitton, za to z prowokacyjnym rozcięciem. Taki kroj wybrała też Gwyneth Paltrow, stawiając na perłową suknię od Armani Privé o prostej, eleganckiej linii. Kto stroszył piórka? Pióra okazały się jednym z najbardziej efektownych akcentów tegorocznego czerwonego dywanu. Spektakularne, teatralne i pełne ruchu — przyciągały spojrzenia niczym najrzadsze egzotyczne ptaki. Na ten trend postawiła m.in. Demi Moore, która pojawiła się w długiej, połyskującej, szmaragdowej kreacji od Gucci. Równie widowiskowo prezentowała się Teyana Taylor w kreacji z trenem od Chanel, bogato zdobionej piórami marabuta. Z kolei Nicole Kidman wybrała gorsetową suknię tego samego domu mody, w której pióra stanowiły dekoracyjny, lecz przyciągający uwagę detal. W dobrym tonie Nie tylko ponadczasowa czerń przyciągała uwagę podczas tegorocznej gali. Na czerwonym dywanie wyraźnie zaznaczył się również trend subtelnych, świetlistych pasteli. Jedną z najbardziej olśniewających stylizacji zaprezentowała Kate Hudson. Aktorka pojawiła się w pistacjowej sukni podkreślającej talię od Armani Privé, którą dopełniła spektakularną biżuterią od Garrard wartą około 35 milionów dolarów. Na lawendową suknię maxi z falbanami postawiła Chase Infiniti, wybierając romantyczną kreację z kolekcji Louis Vuitton. Z kolei Felicity Jones zachwyciła w jasnożółtej sukni od Prada z efektownym tiulowym trenem.
„Ballet slipper lips” to najmodniejszy makijaż z Oscarów 2026. Nostalgiczne, perłowe usta zapowiadają się na hit wiosny
Na Oscarach 2026 w makijażu gwiazd królował jeden trend: „ballet-slipper lips”. Chłodnoróżowe, satynowe usta pojawiły się na czerwonym dywanie w nowoczesnej odsłonie – subtelnej, świetlistej i bardzo „quiet luxury”.
Podczas gali Oscarów 2026 w make-up'ie wybił się jeden motyw: ballet-slipper lips. To połączenie chłodnoróżowej bazy z mroźnym, satynowym wykończeniem, które ma przypominać różowy jedwab. To trend miękki i nostalgiczny, ale na czerwonym dywanie nie wyglądał wyłącznie „retro” – częściej pojawiał się w dopracowanej, współczesnej wersji, która odbija światło i dodaje efektu „quiet luxury”. „Ballet-slipper lips” makijażowym hitem podczas Oscarów 2026 Jednym z najmocniejszych trendów urodowych, które zdominowały czerwony dywan Oscarów 2026, okazały się „ballet slipper lips” – usta w delikatnym, chłodnym odcieniu różu inspirowanym satyną baletowych point. Ten subtelny, lekko nostalgiczny look łączy pastelową bazę z miękkim, świetlistym wykończeniem, nawiązując do estetyki wczesnych lat 2000., ale w nowoczesnej odsłonie. Na czerwonym dywanie postawiło na niego wiele gwiazd. McKenna Grace dopasowała róż na ustach do satynowej, baletowej sukni i różowego makijażu policzków oraz paznokci, tworząc spójny, romantyczny look. Chase Infiniti wybrała bardziej świetlistą wersję trendu z delikatnym połyskiem, który idealnie współgrał z liliowym cieniem do powiek i suknią Louis Vuitton. Elle Fanning postawiła na mroźny, perłowy róż, z kolei Bruna Marquezine wybrała bardziej neutralną bazę, ale z charakterystycznym satynowym blaskiem. Nostalgiczny akcent Y2K przypomniała także Alicia Silverstone z ustami w odcieniu baby pink, Heidi Klum pokazała, jak chłodny róż wygląda w duecie z opaloną skórą, a Odessa A’zion wykorzystała go jako jedyny kolorowy akcent przy czarnej stylizacji Valentino. Nawet Demi Moore pokazała, że jest fanką „ballet slipper lips” – subtelny róż na ustach dodał świeżości, nie odciągając oczywiście uwagi od spektakularnej sukni Gucci. Jak osiągnąć efekt „ballet-slipper lips”? Jak wykonać makijaż „ballet slipper lips”? Najważniejszy jest miękki, chłodny róż i subtelny połysk. Wizażysta gwiazd Allan Avendaño z L’Oréal Paris League of Experts podkreślał na łamach „Glamour”, że ten look najlepiej prezentuje się w połączeniu z promienną cerą glass skin. Z kolei makijażystka Kelly Zhang poleca zestawiać go z modną techniką blurred lips. View Burdaffi on the source website Aby uzyskać efekt baletowych ust, najpierw delikatnie obrysuj kontur warg chłodną konturówką w odcieniu nude lub różu, a następnie lekko rozetrzyj linię palcem albo pędzlem, by była miękka i niewyraźna. Kolejnym krokiem jest wypełnienie ust kolorem i nałożenie pomadki o satynowym lub lekko mroźnym wykończeniu. Na koniec możesz dodać cienką warstwę bezbarwnego błyszczyka, który podkreśli świetlisty, satynowy efekt charakterystyczny dla „ballet slipper lips”.