Ten film miał wszystko - gwiazdy, budżet i Martina Scorsese za kamerą. Dostał 10 nominacji do Oscara i zero statuetek
Mają na koncie po kilkanaście nominacji i ani jednego Oscara. Filmy uznane za arcydzieła, gwiazdy światowego formatu – wszyscy z pustymi rękami. To nie żart, to Oscarowe klęski.
Oscarowe porażki nie oszczędzają nawet największych produkcji. "Kolor purpury" z 1986 roku, reżyserowany przez Stevena Spielberga, otrzymał aż 11 nominacji, w tym dla najlepszego filmu, aktorki pierwszoplanowej (Whoopi Goldberg) i za zdjęcia. Pomimo oczekiwań, film nie zdobył żadnej statuetki. Podobnie jak "Punkt zwrotny" z 1977 roku, który także zakończył wieczór oscarowy z 11 nominacjami i bez nagród. Frank Darabont z "Skazanymi na Shawshank" też doświadczył gorzkiej porażki – 7 nominacji i brak nagród, choć film do dziś uznawany jest za jedno z największych dzieł światowego kina. "Ojciec chrzestny III" również zakończył ceremonię bez sukcesu, mimo 7 nominacji. „Chicago” wielkim zwycięzcą, „Gangi Nowego Jorku” bez statuetek Jedną z największych porażek doświadczył Martin Scorsese z "Gangami Nowego Jorku" (2002). Produkcja otrzymała 10 nominacji i 0 statuetek. Film przegrał z musicalem "Chicago", który zdobył aż sześć Oscarów. Produkcja została uhonorowana m.in. za najlepszy film, a także za drugoplanową rolę żeńską dla Catherine Zeta-Jones. Publiczność przyjęła ten wybór z entuzjazmem. Tymczasem „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsese, mimo aż 10 nominacji, nie otrzymały żadnej nagrody. Wydarzenie to było jednym z największych zaskoczeń wieczoru. Sam Scorsese nie skomentował sytuacji bezpośrednio, jednak jego filmowa wizja Manhattanu z XIX wieku nie zdołała przekonać członków Akademii. "Gangi Nowego Jorku" – filmowa opowieść o podzielonym społeczeństwie Film „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsesego szokuje brutalnością, bez upiększeń ukazuje XIX-wieczny Nowy Jork jako przestrzeń chaosu, przemocy i głębokich podziałów społecznych. Akcja osadzona w dzielnicy Five Points wprowadza widza w świat gangów, konfliktów etnicznych, masowej imigracji i napięć związanych z wojną secesyjną. Już otwierająca scena krwawej bitwy między Zdechłymi Królikami a Tubylcami zapowiada bezlitosny ton filmu. Realistyczna scenografia, dopracowane detale historyczne oraz bezkompromisowe przedstawienie zamieszek i ulicznych walk sprawiają, że Nowy Jork jawi się jako miasto pogrążone w brutalności, gdzie przemoc jest codziennością i narzędziem walki o władzę. Centralnym wątkiem fabularnym jest historia zemsty Amsterdama Vallona, który po latach wraca do Five Points, by rozprawić się z Billem „Rzeźnikiem” Cuttingiem – zabójcą swojego ojca. Ich relacja, oparta na nienawiści, manipulacji i narastającym napięciu, stanowi oś dramatyczną filmu. Wybitna kreacja Daniela Day-Lewisa nadaje postaci Billa mroczną charyzmę, a solidne role Leonardo DiCaprio i Cameron Diaz dopełniają obrazu świata pełnego sprzeczności. Scorsese łączy osobistą historię zemsty z szerokim tłem społecznym, tworząc filmową opowieść o tożsamości, przemocy i rozpadzie wspólnoty, która mimo długiego czasu trwania pozostaje mocnym i znaczącym portretem amerykańskiej historii. Gdzie obejrzeć "Gangi Nowego Jorku"? Film „Gangi Nowego Jorku” będzie emitowany jutro (24 stycznia) w telewizji na kanale Cinemax o 22:45.
Tego w historii Oscarów jeszcze nie było. Ten film pokonał „Titanica”, „La La Land” i „Władcę Pierścieni”
To moment, który zapisze się w historii Oscarów grubą czcionką. „Grzesznicy” („Sinners”) zdobyli aż 16 nominacji do Oscara, bijąc rekord należący do legendarnych tytułów, które przez lata wydawały się nie do przebicia. Hollywood ma nowego faworyta - i wszystko wskazuje na to, że w tym sezonie nagród może wydarzyć się naprawdę wszystko.
Oscary choć mogą wydawać się przebrzmiałą formą to wciąż są to najbardziej prestiżowe filmowe wyróżnienia na świecie. Nagrody te od dekad definiują popkulturę i wyznaczają kierunek dla całej branży. Przyznawane są przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej od końca lat 20. XX wieku, a sama gala co roku przyciąga uwagę nie tylko kinomanów, ale też tych, którzy zwykle omijają „sezon nagród” szerokim łukiem. Nic dziwnego: to właśnie Oscary potrafią zmienić film w fenomen, dać twórcom status legend, a debiutantom - przepustkę do wielkiej kariery. I choć w historii Oscarów wiele już widzieliśmy, tegoroczne nominacje przebiły wszystko. Do tej pory rekord należał do filmów takich jak „Titanic” (14 nominacji, 11 statuetek), „La La Land” (14 nominacji, 6 statuetek) i klasycznego „Wszystko o Ewie” (14 nominacji, 6 statuetek). „Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia” miał z kolei 13 nominacji i zdobył 4 statuetki. A teraz? „Grzesznicy” wjeżdżają na salony z wynikiem, który nie mieści się w głowie: 16 nominacji i nowy rekord, którego nikt się nie spodziewał. Film „Grzesznicy” z rekordową liczbą nominacji do Oscara. Wcześniej rozwalił box office Jeszcze zanim pojawiły się nominacje, „Grzesznicy” już byli na ustach wszystkich i to nie tylko wśród krytyków. Film Ryana Cooglera stał się ogromnym wydarzeniem kinowym: już w dniu premiery w kwietniu 2025 roku produkcja okazała się największym hitem kasowym w USA od kilkunastu lat. Dla branży to był sygnał jasny jak neon: to nie jest tylko tytuł „pod Akademię”, ale film, który realnie porwał masową publiczność. Do tego dochodzi wynik box office liczony w setkach milionów dolarów, co w sezonie nagród zawsze działa jak paliwo rakietowe - bo Oscary lubią, kiedy film jest nie tylko ambitny, ale też społecznie ważny i głośny. Co ciekawe, jeszcze przed nominacjami portal Variety typował, że „Sinners” mogą dobić do 15 nominacji i pobić rekord wszech czasów. Akademia poszła jednak krok dalej - i film przebił prognozy, wskakując na poziom 16 wyróżnień. Wśród nominacji znalazły się te najważniejsze: m.in. za najlepszy film, reżyserię, scenariusz i role aktorskie - czyli dokładnie to, co buduje oscarową legendę. View oEmbed on the source website „Grzesznicy” („Sinners”) - o czym jest film, który zachwycił Akademię? To nie jest produkcja, którą da się opisać jednym gatunkiem. „Grzesznicy” są mieszanką horroru, dramatu społecznego i filmu muzycznego z bluesową duszą - a ta kombinacja działa zaskakująco dobrze. Akcja przenosi nas na amerykańskie Południe lat 30. XX wieku. W cieniu Wielkiego Kryzysu bracia bliźniacy Smoke i Stack wracają z Chicago do rodzinnego miasteczka w Missisipi. Chcą otworzyć klub bluesowy w starym tartaku i dać swojej społeczności coś, czego wtedy brakowało najbardziej: odrobinę światła, muzyki i wolności. Tyle że „Grzesznicy” nie są filmem o marzeniach. Są o cenie, jaką trzeba zapłacić, kiedy próbujesz wyrwać się światu, który cię nie chce i o tym, co dzieje się, gdy nocą do twoich drzwi zaczynają pukać goście, którzy „tylko przyszli pograć”, ale z każdą minutą robi się coraz bardziej jasne, że to nie jest zwykłe spotkanie. Kiedy do fabuły wchodzą społeczne napięcia, przemoc, rasizm i widmo Ku Klux Klanu, atmosfera staje się duszna jak ciężkie powietrze przed burzą. I nie ma już żadnej muzyki, która mogłaby to przykryć. Obsada „Grzeszników” i reżyser Jedną z największych sił filmu jest obsada i fakt, że reżyser Ryan Coogler zrobił z tego projektu prawdziwe filmowe wydarzenie. Najgłośniej mówi się o Michaelu B. Jordanie, który zagrał podwójną rolę bliźniaków Smoke’a i Stacka. To jego pierwsza nominacja do Oscara i zarazem symboliczne domknięcie pewnej drogi - bo jego pierwsza wielka rola filmowa była właśnie u Cooglera w „Fruitvale Station”. Oprócz niego nominacje po raz pierwszy w karierze zdobyli także Wunmi Mosaku i Delroy Lindo, a cały film napędzają nazwiska dobrze znane fanom współczesnego kina. W obsadzie pojawiają się również m.in. Jack O’Connell oraz Hailee Steinfeld, która wnosi do tej historii emocjonalną dynamikę i energię, jakiej taki film potrzebował. Nie można też pominąć twórców stojących za klimatem: Ruth E. Carter (kostiumy) i Ludwig Göransson (muzyka) to duet, który już wcześniej udowodnił, że potrafi robić „światy”, a nie tylko ilustracje do scen. Sam Coogler, znany z „Creeda” i „Czarnej Pantery”, w tym sezonie dostał swoje pierwsze indywidualne nominacje za reżyserię i scenariusz, co tylko potwierdza, że „Grzesznicy” to dla niego projekt przełomowy. Gdzie oglądać „Grzeszników”? Film jest już dostępny w streamingu Jeśli ominęliście „Grzeszników” w kinach (albo chcecie wrócić do tego klimatu jeszcze raz), dobra wiadomość jest taka, że film trafił już do streamingu. „Grzesznicy” („Sinners”) są dostępni na platformie HBO Max, dzięki czemu można nadrobić jeden z najgłośniejszych tytułów sezonu nagród bez wychodzenia z domu. I być może właśnie teraz jest na to najlepszy moment - bo to jeden z tych filmów, które ogląda się inaczej, gdy już wiadomo, że Akademia uznała go za produkcję historyczną. 16 nominacji do Oscara to nie marketing. To sygnał, że „Grzesznicy” wchodzą do filmowej ligi rekordzistów i zostaną tam już na zawsze. A ktoś, może za 10 lat, 15 lat będzie porównywać ich z kolejnym rekordowym filmem, który zachwyci Hollywood.
Oscary 2026. Aż dwa polskie filmy powalczą o statuetki, ale to nie koniec rodzimych akcentów
Oscary 2026 to wielkie emocje i nieoczekiwane nominacje. Wśród wyróżnionych produkcji znalazły się dwa polskie filmy krótkometrażowe oraz nazwiska rodzimych twórców, którzy mają realną szansę na Oscara. Już teraz to prawdziwy sukces dla polskiej kinematografii.
Amerykańska Akademia Filmowa ogłosiła nominacje do 98. edycji Oscarów. Lista kandydatów do najbardziej prestiżowych nagród filmowych została ogłoszona przez aktorkę Danielle Brooks oraz aktora Lewisa Pullmana. Ceremonia wręczenia statuetek odbędzie się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku, a gospodarzem wydarzenia ponownie będzie Conan O’Brien. Co z polskimi akcentami? Oscary 2026: dwa polskie filmy z szansą na nagrodę Znamy nominacje do 98. edycji Oscarów. Wśród zakwalifikowanych produkcji znalazły się dwa polskie tytuły. W kategorii Najlepszy animowany film krótkometrażowy doceniono „Autokar” autorstwa Sylwii Szkiłądź, natomiast w kategorii Najlepszy film krótkometrażowy szansę na statuetkę ma „Taty nie ma” wyreżyserowany przez Jana Saczka. Akcja „Autokaru” osadzona jest w latach 90., kiedy ośmioletnia Agata opuszcza Polskę i przeprowadza się do Belgii. Migracja przedstawiona z perspektywy dziecka, staje się metaforą dorastania, poszukiwania tożsamości i prób znalezienia swojego miejsca w nowym, obcym świecie. Film w subtelny sposób ukazuje wyzwania, przed którymi stają młodzi ludzie, którzy muszą przystosować się do innej kultury i nowego życia, jednocześnie zachowując swoje korzenie. „Autokar” zdobył już liczne nagrody, w tym Grand Prix 18. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmów Animowanych ANIMATOR oraz Złotego Golfa podczas akcji Filmowe Podlasie Atakuje! 2025. Dodatkowo, podczas 19. edycji festiwalu ŻUBROFFKA twórczyni filmu otrzymała nagrodę New Europe Talent Award, co umożliwiło jej udział w festiwalu filmowym w Berlinie. View oEmbed on the source website Z kolei „Taty nie ma” w reżyserii Jana Saczka opowiada poruszającą historię dwóch nieletnich braci, którzy w tajemnicy przed światem opiekują się swoim ojcem cierpiącym na demencję czołowo-skroniową. Zmuszeni do zarządzania domem i codziennymi obowiązkami, walczą o to, by pozostać razem, mimo trudnych warunków, które stawia przed nimi życie. Produkcja zdobyła wyróżnienie na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Gdyni w 2025 roku, a teraz ma szansę na oscarowe zwycięstwo. Polscy twórcy mają spore szanse na Oscara Polskie akcenty nie kończą się na wspomnianych filmach. Małgosia Turzańska została nominowana do Oscara za kostiumy do „Hamneta”. Produkcja w reżyserii nagrodzonej Oscarem Chloé Zhao („Nomadland”), opowiada poruszającą historię miłosną, która zainspirowała Williama Szekspira do stworzenia jednego z najbardziej znanych dzieł literackich – „Hamleta”. Fabuła filmu koncentruje się na relacji między Williamem, ambitnym dramaturgiem, a jego żoną Agnes. Ich spokojne, pełne miłości życie zostaje dramatycznie przerwane przez epidemię dżumy, która zabiera życie ich dzieci, Hamnetowi i Judith. Po tej tragedii, aby poradzić sobie z żałobą, William tworzy „Hamleta” – dzieło, które staje się jego sposobem na przeżycie bólu. Film jest adaptacją bestsellerowej powieści Maggie O’Farrell z 2020 roku, która sprzedała się w ponad 2 milionach egzemplarzy i została przetłumaczona na 40 języków. W głównych rolach występują Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson i Joe Alwyn. View oEmbed on the source website Z kolei Maciek Szczerbowski współtworzył wraz z Chrisem Levisem krótkometrażową animację „The Girl Who Cried Pearls”, która znalazła się w gronie nominowanych w kategorii Najlepsza animacja krótkometrażowa. To emocjonalna historia o biednym chłopcu, który na początku XX wieku w Montrealu zakochuje się w dziewczynce, której smutek zamienia się w perły. Zafascynowany tym niezwykłym zjawiskiem, chłopiec postanawia sprzedać perły bezwzględnemu pracownikowi lombardu. Chciwość staje się dla niego pokusą, która zmusza go do podjęcia dramatycznego wyboru między miłością a bogactwem. Film zdobył już szereg nagród, w tym Nagrodę Festiwalową za najlepszy krótkometrażowy film kanadyjski na MFF w Toronto. View oEmbed on the source website Polska koprodukcja „Brzydka siostra”, której producentami są Mariusz Włodarski i firma Lava Films, zdobyła międzynarodowe uznanie i trafiła do grona nominowanych do Oscara w kategorii Najlepsza charakteryzacja. Pod kierownictwem Anne Cathrine Sauerberg charakteryzację stworzyły Agnieszka Józia Sasim i Marta Szumieł. Z kolei za charakteryzację efektową, w tym prostetyki, odpowiadał Thomas Foldberg, któremu towarzyszyła Eliza Bergchauzen. Ich praca zyskała międzynarodowe uznanie, a nominacja do Oscara to tylko potwierdzenie profesjonalizmu polskich twórców. View oEmbed on the source website Nie wszystkie polskie produkcje miały jednak szczęście w tegorocznych nominacjach. Film „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland, który był polskim kandydatem w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego, nie znalazł się w gronie finałowych nominacji. Produkcja odpadła na etapie shortlisty, co dla wielu było zaskoczeniem, zważywszy na renomę reżyserki.
Polka powalczy o Oscara! Ta statuetka należy się jej od dawna
Dobre wieści z Hollywood - właśnie ogłoszono nominacje do Oscarów, a wśród nich pojawiło się nazwisko, które dla polskich widzów brzmi wyjątkowo dumnie. Małgosia Turzańska, projektantka kostiumów, została nominowana do Oscara za swoją pracę przy filmie „Hamnet” w reżyserii Chloé Zhao.
Oscary od dekad pozostają najgłośniejszymi nagrodami w branży filmowej - nie tylko ze względu na prestiż, ale i realny wpływ na karierę twórców. Dla wielu produkcji nominacja oznacza drugie życie: powrót do kin, skok popularności w streamingu i globalne zainteresowanie. Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej od lat są też symbolem tego, jak bardzo kino potrafi być zespołową pracą. Bo choć na czerwonym dywanie błyszczą gwiazdy, to statuetki trafiają również do tych, którzy budują filmowy świat z detali: dźwiękiem, scenografią, montażem - i właśnie kostiumem, który bywa osobnym językiem opowieści. Kim jest nominowana do Oscara polska kostiumografka Małgosia Turzańska? Małgosia Turzańska urodziła się w Krakowie, a jej droga do Hollywood jest historią, którą spokojnie można by zekranizować jako film o spełnianiu marzeń - tyle że bez lukru, za to z konsekwencją i talentem. Projektantka jest absolwentką DAMU w Pradze oraz Tisch School of the Arts w Nowym Jorku. Od lat pracuje przy międzynarodowych produkcjach i zachwyca branżę wyczuciem epoki, emocji i charakterów postaci. Jej kostiumy nosili m.in. Ethan Hawke, Rooney Mara, Julianne Moore, a jej praca była dostrzegana także przy projektach z ogromnym zasięgiem popkulturowym, jak „Stranger Things”. Co ważne: Turzańska jest doceniana nie tylko przez widzów, ale i branżę - jej projekty zostały nominowane do Costume Designers Guild Award, czyli jednego z najważniejszych wyróżnień w środowisku kostiumografów. Małgosia Turzańska ma na swoim koncie kostiumy także do takich produkcji jak „Aż do piekła”, „X”, „Pearl” czy „The Green Knight” - i od lat udowadnia, że potrafi opowiadać historię ubraniem równie precyzyjnie, co reżyserzy kamerą. Patrząc na jej dorobek, można odnieść wrażenie, że oscarowa statuetka już dawno powinna trafić w jej ręce. O czym jest „Hamnet” - film nominowany do Oscara i dlaczego kostiumy mają tu ogromne znaczenie? „Hamnet” w reżyserii Chloé Zhao to film, który opowiada historię Agnes i Williama Shakespeare'a w świecie, gdzie emocje nie wybrzmiewają wielkimi monologami, ale spojrzeniem, gestem, ciszą i detalem. Właśnie dlatego kostiumy Turzańskiej robią tak duże wrażenie: nie są „ładne” ani wystylizowane pod perfekcyjne kadry. One żyją razem z bohaterami - są nadprute, pogniecione, brudne, jak codzienność, która nie pyta o gotowość na tragedię. W projektach pojawia się też mocna symbolika: brunatna czerwień Agnes kontrastuje z wyblakłym błękitem Williama, detale takie jak rękawice sokolnicze, kolczyki czy farbowane włosy opowiadają historię postaci bez słów. Efekt jest hipnotyzujący: kostiumy nie są dodatkiem, tylko emocjonalnym tłumaczem. Dzięki nim polski akcent w „Hamnecie” jest subtelny, ale absolutnie kluczowy - bo nadaje tej historii realizm, głębię i momentami wręcz magiczny wymiar. View oEmbed on the source website Oscary 2026: z kim Małgosia Turzańska powalczy o statuetkę? (kostiumy) W kategorii Najlepsze kostiumy rywalizacja zapowiada się wyjątkowo mocno - i bardzo różnorodnie gatunkowo. O Oscara powalczą: „Avatar: Ogień i popiół” „Frankenstein” „Hamnet” „Wielki Marty” „Grzesznicy” To zestawienie pokazuje jedno: w tym roku kostiumy mają być nie tylko efektowne, ale przede wszystkim znaczące - od widowiskowego fantasy po kino bardziej intymne i dramatyczne. Oscary 2026: jakie filmy powalczą o nagrodę za najlepszy film? Właśnie ogłoszono nominacje do Oscarów 2026 i wszystko wskazuje na to, że szykuje się jeden z najbardziej ekscytujących sezonów nagród ostatnich lat. W zestawieniu znalazły się zarówno wielkie, głośne premiery, jak i tytuły, które stawiają na emocje, ambitne kino i historie zostające w głowie na długo po seansie. Oto lista nominowanych w kategorii Najlepszy film (Oscary 2026): „Bugonia” „F1: Film” „Frankenstein” „Hamnet” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „The Secret Agent” „Wartość sentymentalna” „Grzesznicy” „Sny o pociągach” Jedno jest pewne: walka o statuetkę dla najlepszego filmu będzie wyjątkowo zacięta, a kto zwycięży, dowiemy się w nocy z 15 na 16 marca.
Oscary 2026. Oto pełna lista nominacji do najbardziej prestiżowych nagród branży filmowej
Amerykańska Akademia Filmowa ujawniła nominacje do Oscarów 2026. Wśród najczęściej wymienianych tytułów znalazły się „Jedna bitwa po drugiej”, „Grzesznicy” i „Wielki Marty”. Sprawdź pełną listę kandydatów przed ceremonią 15 marca.
W czwartek 22 stycznia Amerykańska Akademia Filmowa ogłosiła nominacje do Oscarów 2026. Ceremonia, której gospodarzem ponownie będzie Conan O’Brien, zbliża się wielkimi krokami i zaplanowana została na noc z 15 na 16 marca 2026 roku. Kto powalczy o najbardziej prestiżowe nagrody w branży kulturalnej i filmowej? Kiedy odbędą się Oscary 2026 i kto poprowadzi ceremonię? Amerykańska Akademia Filmowa ogłosiła nominacje do 98. edycji Oscarów. Lista kandydatów do prestiżowych nagród filmowych została ujawniona przez aktorkę Danielle Brooks i aktora Lewisa Pullmana. Oficjalna ceremonia wręczenia statuetek odbędzie się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku, a rolę gospodarza wydarzenia ponownie obejmie Conan O’Brien. W tym roku na liście nominowanych pojawiło się wiele zaskoczeń, w tym nieoczekiwane nazwiska w najważniejszych kategoriach aktorskich i reżyserskich, a także kilka filmów, które zdobyły najwięcej nominacji i z miejsca stały się faworytami wyścigu po statuetki. W tegorocznym wyścigu nie brakuje również polskich akcentów. Na shortliście w kategorii „najlepszy animowany film krótkometrażowy” znalazł się „Autokar” Sylwii Szkiłądź, a w kategorii „film krótkometrażowy” – „Taty nie ma” Jana Saczka. Niestety, wśród filmów międzynarodowych nie znalazł się polski kandydat – „Franz Kafka” Agnieszki Holland. Spore szanse na statuetkę za najlepsze zdjęcia ma natomiast „Hamnet”, którego operatorem był Łukasz Żal. Najwięcej uwagi przyciąga jednak nowa kategoria: „najlepszy casting”, dająca wielu filmom dodatkową możliwość zabłyśnięcia w oscarowej rywalizacji. Poniżej prezentujemy pełną listę nominowanych. Film „Grzesznicy” w reżyserii Ryana Cooglera ustanowił nowy rekord, zdobywając aż 16 nominacji, w tym za najlepszy film. W ten sposób pobił dotychczasowych rekordzistów, którzy otrzymali 14 nominacji, w tym „Wszystko o Ewie” (1950), „Titanic” (1997) oraz „La La Land” (2016). Oscary 2026: pełna lista nominacji Najlepszy film: „Frankenstein” „Hamnet” „Tajny agent” „Wartość sentymentalna” „Grzesznicy” „Bugonia” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „Sny o pociągach” „F1: Film” Reżyseria: Paul Thomas Anderson – „Jedna bitwa po drugiej” Ryan Coogler – „Grzesznicy” Josh Safdie – „Wielki Marty” Joachim Trier – „Wartość sentymentalna” Chloé Zhao – „Hamnet” Aktorka: Jessie Buckley – „Hamnet” Rose Byrne – „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” Renate Reinsve – „Wartość sentymentalna” Emma Stone – „Bugonia” Kate Hudson – „Song Song Blue” Aktor: Timothée Chalamet – „Wielki Marty” Leonardo DiCaprio – „Jedna bitwa po drugiej” Ethan Hawke – „Blue Moon” Michael B. Jordan – „Grzesznicy” Wagner Moura – „Tajny agent” Aktorka drugoplanowa: Amy Madigan – „Zniknięcia” Elle Fanning – „Wartość sentymentalna” Inga Ibsdotter Lilleaas – „Wartość sentymentalna” Wunmi Mosaku – „Grzesznicy” Teyana Taylor – „Jedna bitwa po drugiej” Aktor drugoplanowy: Jacob Elordi – „Frankenstein” Benicio del Toro – „Jedna bitwa po drugiej” Sean Penn – „Jedna bitwa po drugiej” Stellan Skarsgård – „Wartość sentymentalna” Delroy Lindo – „Grzesznicy” Scenariusz oryginalny: Ryan Coogler – „Grzesznicy” Ronald Bronstein, Josh Safdie – „Wielki Marty” Eskil Vogt, Joachim Trier – „Wartość sentymentalna” Jafar Panahi – „To był zwykły przypadek” Robet Kaplow – „Blue Moon” Scenariusz adaptowany: Paul Thomas Anderson – „Jedna bitwa po drugiej” Clint Bentley, Greg Kwedar – „Sny o pociągach” Guillermo del Toro – „Frankenstein” Will Tracy – „Bugonia” Chloé Zhao, Maggie O’Farrell – „Hamnet” Film animowany: „K-popowe łowczynie demonów” „Arco” „Elio” „Mała Amelia” „Zwierzogród 2” Film międzynarodowy: Brazylia, „Tajny agent” Francja, „To był zwykły przypadek” Norwegia, „Wartość sentymentalna” Hiszpania, „Sirât” Tunezja, „Głos Hind Rajab” Dokument: „Prawo Alabamy” „Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle” „Cięcie skał” „Pan Nikt kontra Putin” „Idealna sąsiadka” Zdjęcia: „Frankenstein” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „Grzesznicy” „Sny o pociągach” Muzyka oryginalna: „Bugonia” „Frankenstein” „Hamnet” „Jedna bitwa po drugiej” „Grzesznicy” Piosenka: „Dear Me” („Diane Warren: Relentless”) „Golden” („K-popowe łowczynie demonów”) „I Lied To You” („Grzesznicy”) „Sweet Dreams Of Joy” („Viva Verdi!”) „Train Dreams” („Sny o pociągach”) Efekty specjalne: „Avatar: Ogień i popiół” „F1: Film” „Jurassic World: Odrodzenie” „The Lost Bus” „Grzesznicy” Charakteryzacja: „Frankenstein” „Kokuho” „Grzesznicy” „Smashing Machine” „Brzydka siostra” Scenografia: Tamara Deverell, Shane Vieau – „Frankenstein” Fiona Crombie, Alice Felton – „Hamnet” Jack Fisk, Adam Willis – „Wielki Marty” Hannah Beachler, Monique Champagne – „Grzesznicy” Florencia Martin – „Jedna bitwa po drugiej” Kostiumy: Kate Hawley – „Frankenstein” Małgosia Turzańska – „Hamnet” Ruth E. Carter – „Grzesznicy” Deborah L. Scott – „Avatar: Ogień i popiół” Miyako Bellizzi – „Wielki Marty” Montaż: Stephen Mirrione – „F1: Film” Ronald Bronstein, Josh Safdie – „Wielki Marty” Andy Jurgensen – „Jedna bitwa po drugiej” Michael P. Shawver – „Grzesznicy” Olivier Bugge Coutté – „Wartość sentymentalna” Dźwięk: „F1: Film” „Frankenstein” „Jedna bitwa po drugiej” „Grzesznicy” „Sirât” Film krótkometrażowy: „Butcher’s Stain” „A Friend of Dorothy” „Dramat z okresu Jane Austen” „The Singers” „Dwie osoby wymieniające się śliną” Krótkometrażowy dokument: „Wszystkie puste pokoje” „Uzbrojony tylko w kamerę: Życie i śmierć Brenta Renauda” „Children No More: Were and Are Gone” „Diabeł ma zajęcie” „Perfectly a Strangeness” Krótkometrażowa animacja: „Butterfly” „Wiecznie zielony” „The Girl Who Cried Pearls” „Retirement Plan” „The Three Sisters” Casting: „Hamnet” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „Tajny agent” „Grzesznicy”
Dopiero co wszedł do kin, a już wpada na streaming. To najgłośniejszy film 2025 roku, który zachwycił krytyków na całym świecie
Oczarował Cannes i elektryzuje widzów na całym świecie. Po sukcesie na festiwalach i głośnym debiucie w kinach, film „Zgiń kochanie” wpada do sieci. Krytycy nie mogą się nachwalić Jennifer Lawrence, której rola Grace może przynieść jej kolejnego Oscara. Razem z Robertem Pattinsonem tworzą hipnotyzujący duet w historii pełnej napięcia, bólu i emocjonalnego nokautu.
Polskie kino i światowa kinematografia od lat zachwycają się talentem Lawrence („Igrzyska śmierci”), ale w tym filmie aktorka osiąga nowy poziom intensywności. Po latach milczenia reżyserka Lynne Ramsay („Musimy porozmawiać o Kevinie”) wraca z historią małżeństwa uwięzionego w pozornie sielankowej codzienności, która szybko przeradza się w ciche piekło domowych rytuałów. To obraz piękny, brutalny i boleśnie prawdziwy, który zatrzymuje widza w fotelu. Najmocniejszy film 2025 roku w streamingu. O czym jest „Zgiń kochanie”? Grace i Jackson wprowadzają się do odosobnionego domu, by rozpocząć nowe życie z pierwszym dzieckiem. Jednak zamiast rodzinnej sielanki już od pierwszych dni pojawia się chaos. Izolacja, długa samotność i nowe obowiązki wywołują w Grace niepokojące zachowania: niekontrolowane fale pożądania, irracjonalny lęk i impulsywna agresja. W miarę jak granica między rzeczywistością a wyobrażeniami Grace się zaciera, film ukazuje dramat kobiety - świeżo upieczonej matki i jej relacji z otoczeniem, wciągając widza w mroczny, emocjonalny wir, w którym napięcie i ból łączą się w hipnotyzującą całość. View oEmbed on the source website Więcej szczegółów o filmie znajdziesz w naszym artykule dostępnym na elle.pl Jennifer Lawrence i Robert Pattinson - duet hipnotyzujący, a do tego gwiazdy drugiego planu „To rola, dla której warto wrócić do kina” - pisał o grze Lawrence magazyn Time. „Lawrence jest wulkanem emocji, jednocześnie potrafi być piękna, przerażająca i zupełnie naga w swojej prawdzie” - dodawał The Guardian. Wielu krytyków filmowych uważa, że ta rola da Lawrence drugiego Oscara. Na ekranie partneruje jej Robert Pattinson, który po serii „Zmierzch” po raz kolejny udowadnia, że wybiera ambitne i nieoczywiste projekty. Ich duet jest hipnotyzujący, pełen napięcia, namiętności i bólu. Dodatkowo w obsadzie zobaczymy Sissy Spacek i Nicka Nolte, co tylko potęguje siłę tego psychologicznego thrillera. Gdzie obejrzymy „Zgiń kochanie”? Premiera w streamingu jeszcze w styczniu Po kinowej premierze film trafia do streamingu. Już 27 stycznia będzie go można zobaczyć na platformie Polsat Box Go. To świetna okazja, by w domowym zaciszu doświadczyć jednego z najgłośniejszych filmów 2025 roku, który łączy w sobie dramat, napięcie i pełną emocji grę aktorską. Dla fanów Lawrence i Pattinsona to obowiązkowy seans, a dla nowych widzów - wejście w świat, który zachwycił krytyków na całym świecie.
Znów leciał w TV, a ja zamiast spać oglądałam do końca. Ten wielokrotnie nagradzany film poruszy nawet głaz: „Moja mama zawsze na nim płacze”
Niektóre filmy mają w sobie moc, która nie pozwala o nich zapomnieć - nawet po latach wciąż poruszają do głębi. Dzieło Romana Polańskiego to historia, która wciąga od pierwszej sceny i nie puszcza aż do końca, zostawiając widza z uczuciem wzruszenia, które trudno opanować.
Są takie filmy - klasyki, które na szczęście wciąż od czasu do czasu lecą w telewizji. Takie, których po prostu nie można przegapić, choć czasem chciałoby się zapytać: dlaczego akurat o tak późnej porze? „Pianista” jest jednym z nich. Choć widziałam go już tyle razy, że wydaje mi się, że znam go na pamięć, to każdorazowo przyciąga moją uwagę tak mocno, że zamiast iść spać, oglądam do końca. Potem jeszcze płaczę, bo mimo świadomości faktów i historii wciąż nie mogę uwierzyć, że ludzie ludziom zgotowali ten los... i dopiero wtedy kładę się do łóżka. „Pianista” - film, który nie pozwala o sobie zapomnieć „Pianista” Romana Polańskiego powstał w 2002 roku i od razu stał się jednym z najważniejszych filmów wojennych ostatnich dwóch dekad. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana - polskiego pianisty, kompozytora i muzyka radiowego pochodzenia żydowskiego, znanego z pracy w Polskim Radiu w Warszawie - opowiada historię przetrwania w brutalnym świecie II wojny światowej. Film trwa 143 minuty, a każdy jego element - od zdjęć Pawła Edelmana, przez muzykę Wojciecha Kilara (tak tego od Poloneza w „Panu Tadeuszu” i Walca w „Trędowatej”), aż po scenariusz Ronalda Harwooda - działa jak perfekcyjnie skomponowana symfonia emocji. Historia Szpilmana zaczyna się w przededniu wojny. Jako młody pianista i kompozytor zdobył już uznanie, a słuchacze Polskiego Radia mogli podziwiać jego recitale Chopina na żywo. Kiedy Niemcy wkraczają do Warszawy, życie Szpilmana diametralnie się zmienia. Stopniowo traci wszystko - wolność, bezpieczeństwo, bliskich. Miasto, które znał, staje się polem zniszczenia i grozy. Polański prowadzi widza przez kolejne etapy okupacji w sposób powściągliwy, niemal dokumentalny, pozwalając, by widz sam poczuł ciężar tamtych czasów. View oEmbed on the source website Muzyka Fryderyka Chopina jako ostatnia ostoja człowieczeństwa Jednym z najbardziej poruszających elementów filmu jest muzyka. Chopin towarzyszy Szpilmanowi w jego wędrówce, dając mu siłę i nadzieję. Scena, w której pianista gra dla niemieckiego oficera Hosenfelda, jest niemal transcendentalna - fortepian staje się w niej językiem ludzkiego bólu i odwagi. To moment, który pamięta się długo, bo w jednym ujęciu zawiera cały dramat wojny, samotność i siłę przetrwania. Adrien Brody wciela się w Szpilmana w sposób absolutnie mistrzowski. Jego transformacja fizyczna i emocjonalna jest minimalistyczna, a zarazem niezwykle intensywna - każdy gest, każdy spojrzenie mają znaczenie. Obok Brody’ego nie można przejść obojętnie wobec Thomasa Kretschmanna w roli Hosenfelda, ani Franka Finlaya i Maureen Lipman jako rodziców Szpilmana. To aktorstwo, które sprawia, że historia nabiera prawdziwej ludzkiej głębi. Scenografia filmu to kolejny powód, dla którego „Pianista” jest tak wyjątkowy. Zgliszcza ulic, opuszczone kamienice, niemal księżycowy krajobraz miasta w ostatnich scenach - to wszystko oddaje brutalną autentyczność okupowanej Warszawy. Polański z chirurgiczną precyzją rekonstruuje przeszłość, pozwalając widzowi niemal poczuć kurz, popiół i strach panujący w mieście. Jakie nagrody otrzymał „Pianista”? „Pianista” zdobył trzy Oscary - dla najlepszego reżysera, najlepszego aktora pierwszoplanowego i za scenariusz adaptowany. Dodatkowo film został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes, licznymi nagrodami BAFTA i Césara. To dowód na uniwersalny przekaz filmu - o kruchości życia, sile sztuki i niezłomności człowieka - który poruszył i wciąż niezmiennie, od ponad 20 lat porusza widzów na całym świecie. Dlaczego wracam do „Pianisty” za każdym razem? Bo to film, który zmusza do refleksji. Nie opowiada o bohaterach wojennych w hollywoodzkim stylu - tu głównym bohaterem jest sama wojna, a Szpilman staje się świadkiem i sprawozdawcą wydarzeń. Jego walka o przetrwanie, ból, strach i bezbronność są uniwersalne. Nawet po latach film nie traci mocy - zmusza do współodczuwania, do spojrzenia w oczy historii i w jej brutalną prawdę. Dzieło Romana Polańskiego można dziś obejrzeć online na platformie VOD TVP - za darmo. „Pianista” to dzieło, które łączy rzetelność historyczną, kunszt reżyserii, aktorstwa i muzyki w coś więcej niż film - w emocjonalne doświadczenie, które pozostaje z widzem na zawsze. I choć znam każdą scenę na pamięć, wciąż potrafi mnie wzruszyć do łez. I sprawić, że patrzę na miasto w którym mieszkam - zupełnie inaczej.
Oscarowa opowieść Tarantino wkrótce trafi na Netflix. Pokazuje Hollywood lat 60. w zupełnie nowym świetle
Choć Tarantino słynie z krwawych thrillerów i bezkompromisowej przemocy, jego „Pewnego razu… w Hollywood” to nostalgiczna podróż do lat 60., pełna ciepła, humoru i emocji. Gwiazdy, wielkie kino i polski akcent sprawiają, że już teraz nie możemy się doczekać premiery na Netflix.
Hollywood. Blask fleszy, czerwone dywany, fortuny wydawane w dolarach, wielkie kontrakty i jeszcze większe gwiazdy. To miejsce, w którym każdy krok jest obserwowany, a sukces waży tyle co skandal, który może go zniszczyć. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś za tym blichtrem kryły się zakamarki, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Świat filmowego snu bywa złudny, a pod złotymi światłami kryją się historie ludzi, którzy zapłacili ogromną cenę za sławę i marzenia. „Pewnego razu… w Hollywood” - 9 film Quentina Tarantino odkrywa te sekrety w swojej charakterystycznej, nostalgicznej i zarazem przewrotnej opowieści. To Oscarowy klasyk, który trzeba choć raz w życiu zobaczyć. O czym jest „Pewnego razu… w Hollywood”? Film opowiada historię Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio), kiedyś gwiazdora popularnego serialu, który dziś desperacko walczy o powrót na szczyt. U jego boku jest Cliff Booth (Brad Pitt), lojalny kaskader i przyjaciel, który w niebezpiecznych scenach ryzykuje życie. W tle przewija się tragiczna historia Sharon Tate (Margot Robbie) i jej męża Romana Polańskiego. Tarantino proponuje alternatywną wersję wydarzeń z sierpnia 1969 roku - morderstwa dokonane przez członków sekty Mansona nie dochodzą do skutku, a bohaterowie zyskują wymarzony happy end. To nostalgiczny list miłosny do Hollywood. Pełen humoru, drobnych gestów i retrospekcji, w których Tarantino miesza fikcję z rzeczywistością. Przestrzeń filmową wypełniają kultowe plakaty, stare westerny, kawałki muzyki z list przebojów i codzienne życie gwiazd, pokazane z czułością, której dotychczas w jego „krwawych” filmach brakowało. View oEmbed on the source website Polski akcent w hollywoodzkiej opowieści od Tarantino Choć „Pewnego razu… w Hollywood” to przede wszystkim hollywoodzki blichtr, film ma też wyraźny polski akcent. Aktor Rafał Zawierucha (znany z filmu „Bogowie”, „Listy do M. 4”) wciela się w Romana Polańskiego, polskiego reżysera - twórcę takich hitów jak „Dziecko Rosemary” czy „Pianista” - i męża Sharon Tate, przypominając o prawdziwych wydarzeniach z sierpnia 1969 roku. Jego rola jest niewielka, ale znacząca: choć mówi tylko kilka zdań, obecność Polaka w filmie łączy fikcję Tarantino z rzeczywistością tamtych czasów. Prawdziwa historia Sharon Tate Sharon Tate była wschodzącą gwiazdą Hollywood, pełną życia, uroku i ambicji. W 1969 roku, będąc w ósmym miesiącu ciąży, mieszkała wraz z mężem Romanem Polańskim w willi przy Cielo Drive w Los Angeles. Jej świat nagle przerwała brutalna zbrodnia - członkowie sekty Charlesa Mansona zamordowali ją i cztery osoby towarzyszące jej w domu. To tragiczne wydarzenie wstrząsnęło całym Hollywood i na zawsze stało się symbolem końca pewnej ery beztroskiego blasku i blichtru filmowego świata. Quentin Tarantino w „Pewnego razu… w Hollywood” odwraca jednak bieg historii. Tworzy alternatywną rzeczywistość, w której Sharon Tate przeżywa, a jej los splata się z fikcyjnymi bohaterami, oddając tym samym hołd ikonie kina lat 60. „Pewnego razu… w Hollywood” trafi na Netflix Film zdobył aż 10 nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i aktorstwo. Brad Pitt otrzymał Oscara za rolę drugoplanową, a obraz jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł Tarantino. Krytycy chwalą zarówno wykonanie aktorskie, jak i nostalgiczną wizję Hollywood, które autor przywołuje z charakterystycznym dla siebie humorem i przesadną starannością detali. Mimo upływu 7 lat od premiery (2019 rok) produkcja wciąż ma bardzo dobry wynik w gregatorze opinii Rotten Tomatoes. Jego tomatometer (czyli ocena krytyków) wynosi około 85–86 %, co oznacza, że zdecydowana większość recenzji jest pozytywna i film cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i widzów. Na szczęście „Pewnego razu… w Hollywood” 31 stycznia trafi na Netflix, więc nawet ci, którzy ominęli seanse kinowe, będą mogli zanurzyć się w świecie hollywoodzkiego blichtru, wielkich gwiazd i alternatywnej historii, która choć nie wydarzyła się naprawdę to i tak fascynuje.
Ten oscarowy hit znika z Netflixa. Widzom pozostały tylko 3 dni, aby go zobaczyć
„Czas mroku” znika z Netflixa. To wojenny film, który dziś ogląda się inaczej niż w dniu premiery w 2017 roku - mniej jak opowieść historyczną, bardziej jak ostrzeżenie. W centrum nie są bitwy, lecz decyzje podejmowane w ciszy gabinetów, pod presją czasu i odpowiedzialności za losy milionów ludzi.
Są ludzie, których nazwiska na trwałe zapisały się w historii świata - nie dlatego, że byli bezbłędni, ale dlatego, że potrafili wziąć na siebie ciężar decyzji w najciemniejszym momencie epoki. Winston Churchill (1874–1965) był brytyjskim premierem, mówcą i pisarzem, który w czasie II wojny światowej stał się symbolem oporu wobec nazistowskich Niemiec. Jak sam mówił: „Success is not final, failure is not fatal: it is the courage to continue that counts” („Sukces nie jest ostateczny, porażka nie jest śmiertelna; liczy się odwaga, by iść dalej”). Churchill nie tylko prowadził Wielką Brytanię przez kryzysy polityczne, ale także zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 1953 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo odwagi, determinacji i nieprzemijającej wizji historycznej. Stał się symbolem oporu wobec nazistowskich Niemiec. Jego przemówienia dodawały odwagi społeczeństwu, a bezkompromisowa postawa wobec Hitlera wpłynęła na losy całej Europy. „Czas mroku” znika z Netflixa. O czym jest ten oscarowy hit? Akcja filmu Joego Wrighta rozgrywa się na początku II wojny światowej, w momencie gdy Wielka Brytania stoi na krawędzi politycznego i militarnego chaosu. Francja znajduje się na skraju kapitulacji. Widmo nadciągających wojsk niemieckich powoli zaczyna coraz bardziej niepokoić Brytyjczyków. Naziści zdobywają kolejne regiony, a w tym czasie żołnierze alianccy stacjonują na plażach Dunkierki. Staje się niemal pewne, że Hitler podporządkuje sobie większą część Europy. Po dymisji Neville’a Chamberlaina nowym premierem zostaje Winston Churchill - postać kontrowersyjna, impulsywna i pozbawiona politycznej dyplomacji. W obliczu nacisków własnej partii, króla Jerzego VI i sojuszników Churchill musi zdecydować: negocjować z Hitlerem czy stanąć do walki mimo przytłaczających szans. View oEmbed on the source website Oscarowa kreacja Gary’ego Oldmana Gary Oldman znany z takich filmów jak: „Leon zawodowiec”, „Szpieg”, „Mroczny Rycerz” czy „Cienka czerwona linia” stworzył tu jedną z najważniejszych ról w swojej karierze - i został za nią nagrodzony Oscarem. Pod warstwą mistrzowskiej charakteryzacji ukrył portret człowieka pełnego sprzeczności: zmęczonego, porywczego, ale boleśnie świadomego konsekwencji własnych decyzji. Partnerują mu m.in. Kristin Scott Thomas jako Clementine Churchill oraz Lily James w roli jego sekretarki - postacie, które odsłaniają bardziej ludzki wymiar premiera. Dlaczego warto obejrzeć „Czas mroku” właśnie teraz To nie tylko film historyczny, ale opowieść o przywództwie w czasach kryzysu - pozbawiona patosu i łatwych odpowiedzi. „Czas mroku” pokazuje, że odwaga często rodzi się z wątpliwości, a historia pisana jest w momentach ciszy między decyzjami. Dziś ten film brzmi szczególnie aktualnie. Uwaga pozostało na to niewiele czasu: „Czas mroku” zniknie z katalogu Netflixa 15 stycznia 2026 roku.
93% na Rotten Tomatoes i 5 Oscarów. Arcydzieło Billy’ego Wildera znów można obejrzeć w streamingu. "Klasyka kina przez duże K"
Ponadczasowy klasyk Billy’ego Wildera – „Garsoniera” – ponownie poruszy widzów. Nagrodzony pięcioma Oscarami komediodramat już 1 stycznia trafi na Prime Video.
W tym artykule: „Garsoniera” – powrót klasyka z 5 Oscarami Nowy Jork, zdrady i awanse – fabuła „Garsoniery” Jack Lemmon i Shirley MacLaine w rolach życia Premiera „Garsoniery” na Prime Video Recenzje i nagrody – za co pokochano „Garsonierę"? „Garsoniera”– powrót klasyka z 5 Oscarami Film „Garsoniera” w reżyserii Billy’ego Wildera, uznawany za jedno z największych dzieł amerykańskiej kinematografii, powraca na ekrany. Od 1 stycznia ten komediodramat będzie dostępny na platformie Prime Video. Produkcja została nagrodzona pięcioma Oscarami, w tym za najlepszy film, reżyserię, scenografię czarno-białą, scenariusz oryginalny oraz montaż. Ten klasyk z 1960 roku nieprzerwanie zachwyca widzów i krytyków. Na portalu Rotten Tomatoes cieszy się aż 93% pozytywnych recenzji krytyków i 94% od widzów. Zasłużenie nazywany jest "arcydziełem humoru i ironii". Nowy Jork, zdrady i awanse – fabuła „Garsoniery" Akcja „Garsoniera”rozgrywa się w sercu Nowego Jorku. Calvin Clifford Baxter (Jack Lemmon), pracownik firmy ubezpieczeniowej, chcąc zdobyć awans, zaczyna pożyczać klucz do swojego mieszkania przełożonym. Apartament staje się miejscem schadzek, co prowadzi do wielu zabawnych i zarazem dramatycznych sytuacji. Gdy o klucz prosi sam prezes firmy, Jeff D. Sheldrake (Fred MacMurray), sytuacja staje się bardziej skomplikowana. Mężczyzna sprowadza do mieszkania windziarkę Fran Kubelik (Shirley MacLaine), która jest obiektem uczuć Baxtera. Gdy Fran dowiaduje się, że Sheldrake nie planuje zostawić swojej żony, próbuje popełnić samobójstwo. Baxter ratuje ją, spędzając z nią święta i jednocześnie ratując reputację przełożonego. Za swoją lojalność Baxter otrzymuje upragniony awans. Jednak kiedy Sheldrake ponownie prosi o mieszkanie, Baxter odmawia, ryzykując swoją karierę. Ten gest ostatecznie zbliża go do Fran, która porzuca prezesa i w sylwestrową noc wraca do Baxtera. Jack Lemmon i Shirley MacLaine w rolach życia „Garsoniera” to film, w którym Jack Lemmon i Shirley MacLaine pokazali pełnię swoich aktorskich możliwości. Lemmon, jako ambitny, ale naiwny Baxter, balansuje między komedią a dramatem, ukazując wrażliwość i desperację bohatera. Z kolei MacLaine jako Fran Kubelik wprowadza do filmu liryzm i melancholię, czyniąc jej postać niezwykle poruszającą. Chemia między głównymi bohaterami oraz doskonale napisane dialogi sprawiają, że film nie traci na aktualności i nadal potrafi poruszyć. Premiera Garsoniery 1 stycznia na Prime Video Widzowie, którzy jeszcze nie mieli okazji zobaczyć tego kultowego dzieła, będą mogli nadrobić zaległości już 1 stycznia. Tego dnia „Garsoniera” zadebiutuje na platformie Prime Video. To idealna okazja, by rozpocząć nowy rok od spotkania z klasyką światowego kina. Obecność „Garsoniera”w katalogu Prime Video to także szansa dla młodszych pokoleń, by odkryć ten film na nowo i przekonać się, jak błyskotliwie można połączyć humor z refleksją nad naturą ludzkich relacji i ambicji. Recenzje i nagrody – za co pokochano „Garsonierę”? „Garsoniera” została doceniona nie tylko przez Akademię Filmową. Film zdobył również nagrody BAFTA, Złote Globy i wiele innych prestiżowych wyróżnień. Sukces produkcji wynika z doskonałego połączenia komedii, dramatu i społecznego komentarza. Krytycy podkreślają kunszt reżyserski Billy’ego Wildera oraz błyskotliwy scenariusz, który ukazuje zarówno absurd pracy korporacyjnej, jak i głębokie emocje związane z niespełnioną miłością. To właśnie dzięki temu "Garsoniera" przez dekady pozostaje aktualna i budzi emocje. Film, choć osadzony w realiach lat 60., wciąż rezonuje z widzami współczesnymi. To opowieść o kompromisach, które podejmujemy w życiu zawodowym i uczuciowym oraz o granicach, których przekroczenie może mieć nieprzewidziane konsekwencje.