Kiedy na randkę umówi cię... mama. Ten świąteczny film Netflixa przełamuje wszystkie utarte schematy
Boże Narodzenie to idealny moment na miłość - przynajmniej według filmów i rodzin przy świątecznym stole. „Wieczny singiel” pokazuje, co dzieje się wtedy, gdy dobre intencje matek zamieniają się w presję, a wszyscy dookoła wiedzą lepiej, z kim powinniśmy być.
Świąteczne filmy mają swoje żelazne reguły: powrót do rodzinnego domu, zasypane śniegiem miasteczko, zapach pierników i pytania, przed którymi nie da się uciec. „Kiedy sobie kogoś znajdziesz?”. „A może już czas?”. „My wiemy lepiej”. „Wieczny singiel” (czyli Single All the Way) idealnie wpisuje się w ten schemat - ale jednocześnie próbuje go lekko przesunąć, dopasować do współczesnych realiów i queerowej perspektywy. To nie jest pierwsza taka próba. Trudno nie wrócić myślami do „The Christmas Setup” - produkcji Lifetime z 2020 roku, która przeszła do historii jako pierwszy świąteczny film stacji z głównym wątkiem LGBT. Tam również mieliśmy powrót do domu, matkę-swatkę (w tej roli Fran Drescher, czyli ikoniczna Niania) i miłość z przeszłości. Oglądając „Wiecznego singla”, trudno oprzeć się wrażeniu, że twórcy - świadomie lub nie - idą bardzo podobną ścieżką. „Wieczny singiel” świąteczna queerowa komedia na Netflix To pierwszy gejowski "Christmas movie" Netflixa, który regularnie - od dobrych kilku lat - w swoich produkcjach przemyca queerowe wątki. Peter (Michael Urie) mieszka w dużym mieście, pracuje w mediach społecznościowych i - jak sugeruje tytuł - od dłuższego czasu jest singlem. Na święta wraca do rodzinnego domu w małej, zaśnieżonej miejscowości. Już sam ten punkt wyjścia wystarczy, by uruchomić lawinę zdarzeń, które każdy widz komedii romantycznych zna aż za dobrze. Matka Petera, Carol , nie tylko martwi się szczęściem syna, ale też postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Efekt? Randka w ciemno z Jamesem - przystojnym, serdecznym instruktorem narciarstwa (Luke Macfarlane), który wydaje się chodzącą definicją „dobrego wyboru”. Na uwagę zasługuje także ciotka Sandy - w którą wciela się Jennifer Coolidge znana wszystkim z kultowego serialu „Biały Lotos” - która nad wyraz stara się wesprzeć we wszystkim swojego siostrzeńca - geja. Jest jeszcze Nick (Philemon Chambers) - wieloletni współlokator i najlepszy przyjaciel Petera, cichy bohater drugiego planu, który - jak to zwykle w komediach romantycznych bywa - stopniowo uświadamia sobie, że jego uczucia wykraczają daleko poza przyjaźń. Brzmi znajomo? Oczywiście. I dokładnie tak ma być. „Wieczny singiel” nie udaje, że wymyśla kino na nowo. Gra znanymi kartami, oferując widzom komfort, przewidywalność i poczucie bezpieczeństwa - coś, czego w świątecznym kinie często szukamy najbardziej. View oEmbed on the source website Święta to festiwal „niewygodnych” pytań Największą siłą filmu jest obsada. Michael Urie ma w sobie naturalny urok i lekkość, dzięki którym nawet najbardziej schematyczne dialogi nie rażą sztucznością. Philemon Chambers jako Nick jest ciepły, nieprzerysowany i bardzo ludzki - nic dziwnego, że w filmie kochają go wszyscy: rodzina, sąsiedzi a także - pies. Luke Macfarlane sprawia natomiast, że „ten trzeci” nie staje się czarnym charakterem. James jest sympatyczny, uroczy i naprawdę łatwo go polubić - co tylko komplikuje emocjonalny trójkąt. Problem pojawia się gdzie indziej. Rodzina Petera - choć przedstawiana jako wspierająca i otwarta – bardzo szybko przekracza granicę. Z troski robi się ingerencja, z ciekawości presja, a z dobrych intencji manipulacja. Wszyscy „wiedzą lepiej”, z kim Peter powinien być, i nie wahają się popychać bohaterów w stronę „właściwego” rozwiązania. To motyw aż nazbyt znajomy, niezależnie od orientacji. Święta potrafią zamienić dorosłych ludzi w dzieci wiercące się przy rodzinnym stole - takie, które wciąż muszą tłumaczyć się ze swoich wyborów. „Wieczny singiel” dotyka tego tematu celnie, choć nie zawsze ma odwagę go naprawdę pogłębić. Kiedy świąteczna przesada męczy Oczywiście, nie wszystko w tym filmie działa równie dobrze. Część postaci jest zbyt przerysowana, a niektóre pomysły - jak wyjątkowo karykaturalna rola Jennifer Coolidge - sprawiają wrażenie, jakby pochodziły z zupełnie innej produkcji. Momentami „Wieczny singiel” cierpi na nadmiar wątków i backstory, które niewiele wnoszą do głównej historii, a tylko ją rozpraszają. A jednak, mimo tych potknięć, film ogląda się z przyjemnością. Być może dlatego, że wciąż jest w nim coś ważnego: próba normalizacji historii miłosnych osób queerowych w przestrzeni, która do tej pory była niemal zarezerwowana dla heteronormatywnych opowieści. Świąteczna bajka - wciąż do dopisania „Wieczny singiel” nie jest filmem idealnym i nie zmieni historii kina. Jest jednak krokiem w stronę większej różnorodności - nawet jeśli wciąż ubranym w bardzo klasyczny, momentami wręcz archaiczny kostium. To ciepła, momentami irytująca, ale jednak potrzebna opowieść o miłości, wyborach i presji bycia „na czas”. Pozostaje tylko jedno pytanie: kiedy w końcu doczekamy się świątecznej komedii romantycznej, w której queerowi bohaterowie po prostu się zakochują - bez swatania, bez rodzinnych intryg i bez konieczności udowadniania czegokolwiek komukolwiek? Na razie „Wieczny singiel” musi nam wystarczyć. I być może właśnie w te święta - z kubkiem herbaty i kocem - to naprawdę nie jest zły wybór.
Najlepsze polskie seriale 2025 roku. TOP 5 perełek, dla których zarwiesz noc. „Nikogo nie zaskoczy nr 1”
Wytypowaliśmy najlepsze polskie seriale 2025 roku, które ukazały się w streamingu. Ranking TOP 5 tytułów, które wciągnęły nawet zagraniczną widownię.
Najlepsze polskie seriale 2025 roku: „Heweliusz” na Netflixie „Heweliusz” w reżyserii Jana Holoubka to jeden z tych seansów, które zostają w pamięci na długo. Tytuł o katastrofie, w której zaniedbania systemowe nieodwracalnie wypłynęły na życie zwykłych ludzi, poruszył miliony Polaków. Dojrzały, przejmujący i widowiskowo zrealizowany — ten polski serial to obowiązkowa pozycja z 2025 roku! Najlepsze polskie seriale 2025 roku: „Aniela” na Netflixie Głośny serial Netflixa z genialną Małgorzatą Kożuchowską, która stanowi o sile tego tytułu. „Aniela” wychodzi poza schemat, udowadnia, że lekkość i ironia mogą iść w parze z trafną diagnozą społeczną. Czy bogaczka, która miała, dotąd wszystko, odnajdzie się w zupełnie nowej rzeczywistości? Pod względem humoru i dialogów to bezkonkurencyjna propozycja 2025 roku. Najlepsze polskie seriale 2025 roku: „Breslau” na Disney+ Pierwszy polski serial zrealizowany dla platformy Disney+ zachwyca rozmachem i przedwojennym klimatem. Wielkim plusem produkcji o brutalnym morderstwie są kreacje aktorskie. W „Breslau” zagrali: kradnąca show Sandra Drzymalska, genialny Irenusz Czop i charyzmatyczny Tomasz Schuchardt. Warto go zapisać do swojej listy „do nadrobienia”, bo jest jednym z najlepszych polskich tytułów tego roku. Najlepsze polskie seriale 2025 roku: „Przesmyk” na HBO Max „Przesmyk” to sensacyjne kino szpiegowskie w polskim wydaniu, które obejrzysz na HBO Max. Za reżyserskim sterem stanął Jan P. Matuszyński, a na ekranie zobaczyliśmy aktorską śmietankę, w tym brawurową Lenę Górę, Bartłomieja Tołpę, Andrzeja Konopkę i Leszka Lichotę. Jeśli lubisz chłodne, mroczne, a wręcz gęste klimaty seriali, ten thriller o międzynarodowych grach politycznych, musisz nadrobić przed końcem roku! Najlepsze polskie seriale 2025 roku: „Porządny człowiek” na HBO Max Dramat psychologiczny, który naprawdę wciąga. Opowiada o wewnętrznych konfliktach i moralnych wyborach. To nie jest tytuł z fabułą pełna pościgów i zwrotów akcji, ale historia o ludzkich dramatach rozgrywanych w zaciszu. O decyzjach, które podejmujmy i z góry wiemy, że będziemy żałować. „Porządny człowiek” to sześcioodcinkowa produkcja, którą bez trudu obejrzysz za jednym świątecznym posiedzeniem.
Ten nowy świąteczny serial rozkłada widzów na łopatki - jest hitem w 81 krajach. Netflix nie nadąża z liczeniem odsłon!
Nowy serial Netfliksa „Człowiek kontra dziecko” z Rowanem Atkinsonem błyskawicznie podbił globalny ranking Netfliksa. Produkcja zadebiutowała 11 grudnia i już trafiła do top 10 aż w 81 krajach, w tym w Polsce. Czy warto go obejrzeć? Opinie są zaskakujące.
Rekordowa popularność serialu „Człowiek kontra dziecko” – 81 krajów i szczyt listy Netflixa Serial „Człowiek kontra dziecko” zadebiutował 11 grudnia i w krótkim czasie zdobył międzynarodową popularność. Trafił na szczyt listy top 10 Netfliksa w aż 81 krajach, w tym w Polsce. Produkcja okazała się uniwersalna – świąteczny klimat, znany komik i prosta fabuła zyskały uznanie widzów na całym świecie. W okresie świątecznym widzowie chętnie sięgają po lekkie i zabawne seriale, a nowa komedia z Atkinsonem w roli głównej idealnie wpisuje się w ten trend. Zainteresowanie było tak duże, że serial niemal natychmiast po premierze zaczął dominować w rankingach popularności platformy. „Człowiek kontra dziecko” – fabuła nowej komedii z Rowanem Atkinsonem W serialu „Człowiek kontra dziecko” Rowan Atkinson powraca jako Trevor Bingley – bohater znany z wcześniejszej produkcji „Człowiek kontra pszczoła”. Tym razem Trevor, po zakończeniu katastrofalnej pracy w technologicznej rezydencji, zatrudnia się jako szkolny woźny. Jednak niespodziewanie otrzymuje ofertę pilnowania luksusowego apartamentu w Londynie podczas świąt Bożego Narodzenia. Akcja nabiera tempa, gdy pod koniec semestru nikt nie zgłasza się po niemowlę występujące w szkolnych jasełkach. Trevor zostaje sam z dzieckiem, którego musi się zaopiekować, jednocześnie nie opuszczając apartamentu. Serial opiera się na klasycznym humorze sytuacyjnym, chaosie i niezręcznych interakcjach bohatera z otoczeniem – to wszystko w ciepłej, świątecznej atmosferze. View oEmbed on the source website Czy warto obejrzeć serial „Człowiek kontra dziecko”? Oceny krytyków i reakcje widzów Opinie na temat „Człowieka kontra dziecko” są podzielone. Krytycy wskazują, że produkcja nie dorównuje „Człowiekowi kontra pszczoła” – brakuje jej świeżości i oryginalności. Mimo to serial oceniany jest jako przyjemna, choć przewidywalna rozrywka na świąteczne wieczory. Zdaniem recenzentów serial oferuje niewiele więcej niż zestaw dobrze znanych gagów. Widzowie, którzy znają styl Atkinsona, mogą docenić sentymentalny powrót do prostego humoru. Jednocześnie podkreśla się, że „Człowiek kontra dziecko” to bezpieczny wybór – coś jak karta prezentowa pod choinką: nie zaskakuje, ale spełnia swoją rolę.
5 seriali, które warto włączyć w grudniu. Mroczny western, wojna gangów, postapokaliptyczne pustkowie
Zapnijcie pasy, bo ostatni miesiąc tego roku przyniesie mnóstwo emocji. Wszystko dzięki kilku serialom, które pojawiły się na platformach Netflix i Prime Video.
Grudzień na platformach streamingowych nie pozostawia miejsca na nudę. Ten miesiąc to prawdziwa uczta dla fanów thrillerów: powroty kultowych produkcji, nowe sezony megahitów i premierowe tytuły, które już teraz zapowiadają się na najgorętsze (i najbardziej niepokojące) odsłony końcówki roku. W tym artykule: Stranger Things, sezon 5: Finałowa walka Odrzuceni, sezon 1: Lena Headey w mrocznym westernie Netflixa Fallout, sezon 2: Postapokaliptyczna walka Krwawe wybrzeże, sezon 2: Wojna gangów na Francuskiej Riwierze Wypadek, sezon 2: Powrót meksykańskiego thrillera Stranger Things, sezon 5: Finałowa walka Netflix zamyka rok z potężnym uderzeniem emocji – długo oczekiwany finał serialu „Stranger Things” jest już dostępny. Po premierze pierwszych odcinków w listopadzie, grudzień przynosi kontynuację. Nowe odcinki pojawią się 26 grudnia, natomiast 1 stycznia premierę będzie miał ostatni, ósmy odcinek. Akcja rozgrywa się w jesieni 1987 roku – Eleven i jej przyjaciele z Hawkins stają w obliczu ostatecznego starcia z Vecną. Miasto pozostaje rozdarte przez Szczeliny, a wojsko zbliża się nieubłaganie. Twórcy – bracia Duffer – zapowiadają powrót do klimatu pierwszego sezonu. Odrzuceni, sezon 1: Lena Headey w mrocznym westernie Netflixa Gratka dla miłośników dramatów z Dzikiego Zachodu. Serial "Odrzuceni” przenosi widzów do Oregonu lat 50. XIX wieku. W roli głównej Lena Headey, znana z „Gry o tron”, wciela się w Fionę Nolan – pobożną Irlandkę, która po latach bezpłodności adoptuje sieroty i buduje rodzinę. Jej spokojne życie zostaje zagrożone, gdy europejscy arystokraci zaczynają rościć sobie prawa do jej ziemi. Serial łączy surowość westernu z klaustrofobicznym klimatem thrillera oblężeniowego, ukazując, że największe zagrożenia mogą czaić się najbliżej. Fallout, sezon 2: Postapokaliptyczna walka Prime Video kontynuuje hitową serię „Fallout” – premiera nowego sezonu nastąpi 17 grudnia. Lucy i the Ghoul przemierzają postapokaliptyczne pustkowia w poszukiwaniu Hanka i odpowiedzi dotyczących Krypt, które miały uratować ludzkość. Nowa odsłona przenosi akcję do Nowego Vegas – pełnego moralnych dylematów i czarnego humoru świata. Lucy zaczyna kwestionować wszystko, co wiedziała, a spisek związany z korporacją Vault-Tec przybiera coraz mroczniejszy obrót. Krwawe wybrzeże, sezon 2: Wojna gangów na Francuskiej Riwierze Elektryzujący thriller „Blood Coast” miał premierę 9 grudnia na Netflix. Akcja osadzona na słonecznym Lazurowym Wybrzeżu ujawnia mroczne oblicze regionu. Serial odkrywa brutalny świat rywalizujących gangów, skorumpowanych urzędników i zwykłych ludzi zmuszonych walczyć o przetrwanie. To stylowa mieszanka noir i dramatu gangsterskiego, która rzuca światło na to, co dzieje się pod powierzchnią luksusu i piękna Riviery. Wypadek, sezon 2: Powrót meksykańskiego thrillera 10 grudnia na Netflix pojawił się nowy sezon meksykańskiego dramatu „The Accident”. Serial powraca z kolejną dawką napięcia, moralnych dylematów i zaskakujących zwrotów akcji. Nowe sekrety wychodzą na jaw, a bohaterowie muszą zmierzyć się z konsekwencjami swoich wcześniejszych wyborów. To propozycja dla fanów intensywnych dramatów, w których żadna decyzja nie pozostaje bez echa.
Najgłośniejsze adaptacje książek z 2025 roku. TOP10 seriali na podstawie bestsellerów, które wciągnęły miliony widzów
Od nordyckich kryminałów po gorące romanse, widzowie uwielbiają ekranizacje bestsellerowych książek. Te adaptacje były najgłośniejszymi tytułami w 2025 roku.
Spis treści: Adaptacja szwedzkiego kryminału „Morderstwa w Åre” na Netflixie „Byliśmy łgarzami” – ekranizacja powieści z niespodziewanym finałem na Prime Video Kryminalna adaptacja z humorem – „Czwartkowy Klub Zbrodni” Hiszpański serial na podstawie książki „Śnieżna dziewczyna” na Netflixie Serialowa adaptacja romansu Jenny Han, którą obejrzały miliony na Prime Video Warta obejrzenia ekranizacja trylogii miłosnej „Maxton Hall” Serial na podstawie powieści o toksycznej relacji z teściową Polski serial oparty na prozie Żulczyka na Netflixie Ekranizacja polskiego kryminału na SkyShowtime Wciągająca adaptacja Harlana Cobena z 2025 roku Adaptacja szwedzkiego kryminału „Morderstwa w Åre” na Netflixie Jeden z najpopularniejszych szwedzkich seriali na Netflixie, oparty na bestsellerowych powieściach Viveki Sten. Serial „Morderstwa w Åre” jest doskonałym przykładem współczesnego nordic noir. Fabuła skupia się na zawieszonej w obowiązkach służbowych sztokholmskiej policjantki Hanny Ahlander, która przeprowadza się do wakacyjnego domu siostry w malowniczym, zimowym kurorcie Åre. Podczas jej pobytu znika młoda kobieta, policjantka wszczyna poszukiwania. Śledztwo doprowadza ją do dramatów rodzinnych i skrywanych latami sekretów lokalnej społeczności. To przykład skandynawskiej produkcji, która wciągnie cię w binge-watching, silnie zarysowuje portrety psychologiczne bohaterów i ocieka tajemnicą. „Byliśmy łgarzami” – ekranizacja powieści z niespodziewanym finałem na Prime Video Zamożna rodzina, twarde zasady i zaskakujące zakończenie. Ten serial jest adaptacją głośnej powieści E. Lockhart. Akcja śledzi losy czwórki nastolatków (troje z nich pochodzi z bardzo uprzywilejowanej rodziny), którzy co roku spędzają idylliczne wakacje na prywatnej wyspie. Gdy w ciągu kolejnego sielankowego lata dochodzi do tragedii, a rodzina Sinclairów zamiata wydarzenia pod dywan, Cadance robi wszystko, by ujawnić prawdę. Ekranizację powieści kryminalnej, która jest dostępna na Prime Video, obejrzysz z zapartym tchem. Kryminalna adaptacja z humorem – „Czwartkowy Klub Zbrodni” Bestsellerowa seria kryminalna Richarda Osmana doczekała się ekranizacji. „Czwartkowy Klub Zbrodni” z udziałem gwiazd takich jak Helen Mirren, Pierce Brosnan czy Ben Kingsley to typowy „cosy crime”. Fabuła skupia się na emerytach, którzy dla zabicia czasu badają niewyjaśnione sprawy, aż trafiają na prawdziwe morderstwo. Ekranizacja cechuje się połączeniem lekkiego humoru z pełnoprawną intrygą kryminalną. Tytuł jest jednym z nielicznych kryminałów, który udowadnia, że ten gatunek nie musi opierać się wyłącznie na mrocznej atmosferze, by skutecznie budować napięcie. Hiszpański serial na podstawie książki „Śnieżna dziewczyna” na Netflixie Kryminał oparty na powieści Javiera Castillo podbił w 2025 roku Netflixa. Choć nie jest skandynawski, często bywa porównywany do kina nordic noir ze względu na podobne prowadzenie narracji i mroczny ton. Historia skupia się na zaginięciu i ukazuje dziennikarskie śledztwo prowadzone równolegle z policyjnym dochodzeniem. Adaptacja jest wielowarstwowym odbiciem książki, podobnie trzyma w napięciu, nie odkrywając wszystkich kart aż do finału. W tym roku serial powrócił z drugim sezonem. Serialowa adaptacja romansu Jenny Han, którą obejrzały miliony na Prime Video Najgłośniejsza adaptacja na Prime Video powróciła w tym roku z trzecim, finałowym sezonem. Po raz ostatni serial „Tego lata stałam się piękna” rozbudził emocje fanek i fanów na całym świecie (przynajmniej jako serial). Adaptacja bestsellerowej trylogii Jenny Han i wpisuje się w nurt uwielbianych opowieści young adult, w których emocje, relacje i dojrzewanie są ważniejsze niż sama fabuła. Miłosny trójkąt dwóch braci i ich przyjaciółki z dzieciństwa staje się pretekstem do opowieści o pierwszych uczuciach i rozstaniach, tożsamości oraz wkraczaniu w dorosłość. Adaptacja stała się globalnym hitem, co wcale mnie nie dziwi. Jeśli podobnie jak ja, lubisz historie skomplikowanych relacji miłosnych i twórczość Taylor Swift, musisz nadrobić ten serial. Warta obejrzenia ekranizacja trylogii miłosnej „Maxton Hall” Kolejna z ekranizacji coming-of-age i kolejny wielki sukces Prime Video. Tym razem „Maxton Hall”, adaptacja trylogii Mony Kasten, powraca z drugim sezonem. Historia Ruby i Jamesa ponownie zachwyciła emocjonalną głębią, niespodziewanymi zwrotami akcji i genialną grą aktorską. Myślę, że warto ją docenić z jeszcze jednego powodu. Produkcja z 2025 roku porusza bardzo ważny dla współczesnych czasów temat – zdrowie psychiczne młodych mężczyzn. Dla mnie to nie jedynie bajeczka romantyczna dla nastolatków, ale opowieść o trudach dorastania, bolesnych rozczarowaniach i o skomplikowanych relacjach rodzinnych. Serial na podstawie powieści o toksycznej relacji z teściową W ostatnim kwartale roku na Prime Video zadebiutował serial „Ta dziewczyna”. To ekranizacja thrillera psychologicznego Michelle Frances, który skupia się na relacji matki i syna oraz jego nowej partnerki. Serial jest oparty na toksycznej grze psychologicznej między postaciami, w której manipulacja to punkt wyjścia. Adaptacja bada granice kontroli, obsesji i nieufności. To tytuł, który obejrzałam w jeden wieczór. Odcinki są skonstruowane tak, żeby rozpoczynać jeden za drugim. Dałabym mu naprawdę wysoką notę. Polski serial oparty na prozie Żulczyka na Netflixie Były zagraniczne adaptacje kryminałów i romansów, przyszedł czas na polską produkcję. „Wzgórze psów” to ekranizacja powieści kryminalnej Jakuba Żulczyka, wpisująca się w nurt mrocznych, społecznie zaangażowanych thrillerów. Gdyby opisać ten serial kilkoma hasłami, brzmiałyby one tak: przemoc, władza, lokalne układy, osobiste dramaty. Proza Żulczyka przeniesiona na ekran zachowuje ciężki, bezkompromisowy ton autora, skupiając się nie tylko na samej zbrodni, ale przede wszystkim na mechanizmach moralnego upadku. Warta obejrzenia! Ekranizacja polskiego kryminału na SkyShowtime „Śleboda” to polska serialowa adaptacja powieści Małgorzaty i Michała Kuźmińskich, osadzona w realiach Podhala i silnie zakorzeniona w lokalnej kulturze. Kryminalna intryga łączy się tu z tematami tożsamości tamtejszej społeczności i konfliktu ciągnącego się przez wydarzenia z przeszłością. Ekranizację warto obejrzeć dla górskich krajobrazów, które stają się integralną częścią narracji i obsady aktorskiej. Wciągająca adaptacja Harlana Cobena z 2025 roku Zestawienie najgłośniejszych (i często najpopularniejszych na danej platformie) adaptacji książek zamyka Harlan Coben.„Tęsknię za tobą” to jedna z ekranizacji powieści autora, którego kryminały od kilku lat regularnie zostają przekształcone w seriale. Fabuła koncentruje się na nagłym zaginięciu bliskiej osoby, które skutkuje powrotem nierozliczonych wydarzeń z przeszłości, stopniowo odsłaniając sieć kłamstw i sekretów. Tytuł z 2025 roku, podobnie jak literacki pierwowzór, opiera się na emocjonalnym napięciu i licznych zwrotach akcji, łącząc kryminał z psychologiczną grą. To ekranizacja utrzymana w charakterystycznym dla Cobena stylu, w którym pozornie zwyczajne życie bohaterów okazuje się fasadą, za którą kryje się niepokojąca prawda.
Ten skandynawski film sprawił, że znów poczułam magię Świąt. Idealny na rodzinny seans na Netflixie
Jeśli w grudniu szukasz filmu, który można obejrzeć razem - bez zerkania w telefon, bez przewijania, za to z kubkiem herbaty i kocem, norweska Śnieżna siostra może okazać się cichą perełką sezonu. To fantasy rodzinne w najlepszym, nordyckim wydaniu - subtelne, melancholijne i pełne emocji, które zostają na dłużej.
Nowość Netflixa przenosi nas do zaśnieżonej Norwegii, gdzie świąteczna magia miesza się z żałobą, a dziecięca wyobraźnia staje się sposobem na oswajanie straty. To film, który nie krzyczy - raczej szepcze. I właśnie dlatego tak bardzo porusza. O czym jest norweski film świąteczny „Śnieżna siostra”? Julian ma prawie jedenaście lat i… nie czeka już na Święta. Po śmierci starszej siostry wszystko, co kiedyś było radosne, nagle straciło kolor. Choinka przestała cieszyć, kolędy drażnią, a Wigilia - zamiast magii - przynosi pustkę. Wszystko zmienia się, gdy chłopiec poznaje Hedwig. Dziewczynka jest pełna energii, mówi szybko, śmieje się głośno i wydaje się żyć jakby obok czasu. Jej dom wygląda jak z bożonarodzeniowej kartki, ale im częściej Julian ją odwiedza, tym bardziej czuje, że coś tu nie gra. W tle pojawia się tajemniczy staruszek, a cała historia zaczyna balansować między realizmem a baśnią. To opowieść o żałobie widzianej oczami dziecka, o nadziei, która wraca niepostrzeżenie, i o tym, że magia Świąt czasem przychodzi w najmniej oczywistej formie. View oEmbed on the source website Skandynawski klimat, który robi różnicę Norweska produkcja zachwyca atmosferą: śnieg skrzypiący pod butami, przygaszone światło, cisza, w której emocje wybrzmiewają mocniej. To nie jest hollywoodzkie fantasy, ale raczej nordic fairytale - oszczędne w środkach, za to bardzo intensywne emocjonalnie. Mudit Gupta jako Julian jest autentyczny i poruszający, a Celina Meyer Hovland w roli Hedwig wnosi do filmu coś nieuchwytnego - dziecięcą radość podszytą tajemnicą. Drugoplanowe role, w tym te grane przez Ole Steinkjera Øyena i Jana Sælida, dodają historii głębi i lekkiego niepokoju, który trzyma widza w skupieniu. Film Netflixa powstał na podstawie wybitnej książki - idealnej na święta (i nie tylko) Warto wiedzieć, że „Śnieżna siostra” nie wzięła się znikąd. To ekranizacja jednej z najbardziej poruszających książek świątecznych ostatnich lat, autorstwa Mai Lunde, z ilustracjami Lisy Aisato - duetu, który potrafi opowiadać o trudnych emocjach z niezwykłą czułością. Książka, wydana w Polsce przez Wydawnictwo Literackie, składa się z 24 rozdziałów - jak adwentowy kalendarz - ale jej emocjonalny ciężar sprawia, że trudno dawkować ją po kawałku. To opowieść o rodzinie, która się zmienia, o pożegnaniach, na które nigdy nie jesteśmy gotowi, i o nowych relacjach, które potrafią przywrócić światło tam, gdzie wcześniej był tylko mrok. Relacja Juliana i Hedwig ma w sobie coś z poezji i baśniowości. Jest niewinna, rozczulająca i pełna dziecięcej wiary w to, że nawet największy smutek można choć na chwilę oswoić wspólnym śmiechem. Ilustracje Lisy Aisato - pełne detali i emocji wypisanych na twarzach bohaterów - sprawiają, że tę historię się nie tylko czyta, ale wręcz przeżywa. To idealna książka na świąteczny prezent - do wspólnego czytania - szczególnie dla dzieci powyżej 10. roku życia - i piękne uzupełnienie filmowego seansu. Dlaczego warto włączyć „Śnieżną siostrę” właśnie teraz? Bo to film, który nie infantylizuje emocji, a jednocześnie jest bezpieczny dla całej rodziny. Porusza temat straty, ale robi to z ogromną delikatnością. Zostawia widza z ciepłem, a nie ciężarem. I przypomina, że Święta nie zawsze muszą być idealne, żeby były prawdziwe. „Śnieżna siostra” jest dostępna na Netflixie. To jeden z tych tytułów, po których długo nie mogłam przestać o nim myśleć. Idealny na spokojny, grudniowy wieczór - i na wspólne przeżywanie historii, która zostaje w sercu na dłużej.
Kultowy horror Spielberga znika ze streamingu. To absolutna klasyka z wysoką oceną 8.0
Czy to możliwe, że ktoś jeszcze nie słyszał o horrorze "Szczęki"? Jeśli jesteś w tej wąskiej grupie, albo chcesz jeszcze raz doświadczyć skoków ciśnienia, to spiesz się! Niedługo kultowy horror znika z popularnej platformy streamingowej.
Jeśli planowaliście obejrzeć "Szczęki" to lepiej się pospieszcie. Netflix usunie ze swojej oferty kultowy film już 1 stycznia. Produkcja od lat uznawana jest za jeden z najważniejszych filmów w historii kina, bo „Szczęki” to tytuł, który wyznaczył nowe standardy w gatunku thrillerów i horrorów. Charakterystyczna muzyka zapowiadająca zbliżającego się rekina autorstwa Johna Williamsa do dziś wywołuje ciarki. Trudna realizacja filmu "Szczęki" Film "Szczęki" (oryg. "Jaws") z 1975 roku, w reżyserii Stevena Spielberga, to klasyczny thriller opowiadający o atakach rekina ludojada na mieszkańców i turystów małego nadmorskiego miasteczka Amity Island. Fabuła koncentruje się na trzech głównych bohaterach: szefie miejscowej policji Martinie Brodym (Roy Scheider), oceanografie Mattcie Hooperze (Richard Dreyfuss) oraz łowcy rekinów Quincie (Robert Shaw). Po serii śmiertelnych ataków rekina, trio wyrusza na morze, aby schwytać i zabić drapieżnika, co prowadzi do dramatycznej konfrontacji na otwartym oceanie. Film „Szczęki” miał premierę 20 czerwca 1975 roku w Stanach Zjednoczonych, a polscy widzowie zobaczyli go po raz pierwszy 1 stycznia 1978 roku. Za reżyserię odpowiadał Steven Spielberg, który miał zaledwie 27 lat, kiedy rozpoczął pracę nad produkcją. Powstawanie filmu było pasmem problemów: kręcono go na wyspie Martha’s Vineyard na Atlantyku, gdzie warunki atmosferyczne i techniczne sprawiały ogromne trudności. Ekipa budowała trzy modele rekina, nazywanego „Bruce”, które wielokrotnie ulegały awariom. Film miał aż 100 dni opóźnień, a Spielberg sam sfinansował dodatkowe sceny niektórych scen podwodnych w basenie, gdy skończyły się środki na produkcję. Dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” odsłania kulisy piekła produkcji Z okazji 50-lecia premiery filmu powstał dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” w reżyserii Laurenta Bouzereau. Produkcja dostępna jest na platformie Disney+ i prezentuje nieznane dotąd fakty z planu, rozmowy z twórcami oraz archiwalne materiały. W filmie wypowiadają się uznani reżyserzy, tacy jak J.J. Abrams, James Cameron czy Steven Soderbergh, podkreślając wpływ „Szczęk” na ich własną twórczość. Dokument pokazuje geniusz Spielberga, który nie tylko sprostał wyzwaniom, ale też potrafił przekuć porażki techniczne w narracyjny triumf. Film zdobył trzy Oscary: za muzykę Johna Williamsa, montaż oraz dźwięk. W 1998 roku „Szczęki” zajęły 48. miejsce na liście 100 najlepszych amerykańskich filmów, obecnie są na 56. miejscu. Gdzie obejrzeć film? Nie warto zwlekać – „Szczęki” znikają z Netflixa 1 stycznia, a ten film to obowiązkowy seans dla każdego miłośnika kina. Niezależnie od tego, czy oglądasz go po raz pierwszy, czy po raz dziesiąty – wrażenia zawsze są równie silne.
Próba generalna jasełek zmienia się w sąd nad 5-latkiem. Polski film to opowieść o obłędach rodzicielstwa
Grupa rodziców z różnych środowisk zostaje na noc w przedszkolu. Co może pójść nie tak? „Noc w przedszkolu” to debiut reżyserski Rafała Skalskiego, który zaskakuje oryginalnością i mądrą krytyką współczesnej Polski. To dobra odtrutka na świąteczne naiwne produkcje.
„Noc w przedszkolu” to jedna z tych komedii, która trafia od pierwszych minut. Jest błyskotliwa, przewrotna i śmiesznie celna w tym, jak opowiada o rodzicielstwie, społecznych ambicjach i podziałach klasowych. Debiut Rafała Skalskiego — zrealizowany dla Netfliksa — zaskoczył mnie świeżością i inteligencją. Temat wcale nie jest prosty, a on potrafił podać go w lekkiej, bardzo przystępnej formie, bez tracenia głębi. Produkcja jest dostępna na Netfliksie. W tym artykule: Przewrotna opowieść o rodzicielstwie i ambicjach Komediodramat z nieoczywistymi bohaterami Komedia o obłędach rodzicielstwa i podziałach społecznych Przewrotna opowieść o rodzicielstwie i ambicjach Eryk (Piotr Witkowski) to dwudziestokilkuletni mężczyzna, który zbliża się do punktu krytycznego w swoim życiu. Z jednej strony, jego czar wiecznego chłopca wciąż działa, ale jego partnerka, Dorota, nie wytrzymuje już niekończących się wpadek Eryka i braku odpowiedzialności. Aby odzyskać jej zaufanie, Eryk postanawia wybrać się na spotkanie rodziców w przedszkolu, do którego uczęszcza syn Doroty. Choć początkowo ma to być prosta sprawa, wieczorna "wywiadówka" zmienia się w wielką bitwę o przyszłość małego chłopca, w której Eryk staje do walki z rodzicielskimi ambicjami i klasowymi niechęciami. Komediodramat z nieoczywistymi bohaterami „Noc w przedszkolu” to opowieść, która w pełni oddaje klimat współczesnej Polski, pełnej lęków, niepewności i ambicji. Scenariusz Marka Baranowskiego pokazuje bohaterów, którzy w jednej nocy przeżywają szereg wewnętrznych przemian, mierząc się z własnymi słabościami i pragnieniem kontrolowania swoich dzieci. W filmie występuje cała plejada nietuzinkowych postaci: młoda mama cierpiąca na bezsenność (Sylwia Boroń), wojownicza blogerka (Lena Góra), starzejący się bard Solidarności (Zbigniew Zamachowski), dietetyk z kompleksami (Maciej Nawrocki) czy biznesmen o arabskim imieniu (Piotr Borowski). Wszyscy oni, mimo różnic, zderzają się w zamkniętej przestrzeni przedszkolnej, gdzie walczą o przyszłość swoich dzieci, ale również o swoje własne ambicje i polityczne sojusze. Komedia o obłędach rodzicielstwa i podziałach społecznych Rafał Skalski, wykorzystując tę dynamiczną grupę bohaterów, kreuje komedię, która nie tylko bawi, ale także skłania do myślenia o współczesnej Polsce. „Noc w przedszkolu” nie unika trudnych tematów, takich jak klasyczne podziały społeczne, ambicje rodziców oraz wyścig szczurów, do którego zaprzęgamy nawet kilkuletnie dzieci. Skalski łączy komedię z nieoczywistą krytyką, ukazując, jak głęboko zakorzenione w nas są społeczne podziały, które często pozostają niewidoczne na pierwszy rzut oka.
To nie jest typowy film świąteczny, ale ma w sobie coś, co sprawia, że oglądam go co roku. Przewrotna fabuła „kupiła” mnie od razu
Na dostępny jest film „Święta jak zwykle”, który porusza temat miłości, rodziny i zderzenia dwóch światów. Hinduskie tradycje zderzają się z norweską wigilijną surowością – a wszystko to w komediowym, świątecznym wydaniu.
Wśród natłoku świątecznych filmów dostępnych na Netflix, „Święta jak zwykle” to tytuł, na który trafiłam przypadkiem. Zaintrygował mnie opis i już po kilku minutach wiedziałam, że mam do czynienia z czymś więcej niż kolejną świąteczną komedią romantyczną. Nietypowa fabuła zaskakuje swoją autentycznością i emocjonalną głębią. Ukryta perełka w gąszczu nowości – wciąga, bawi i wzrusza. W tym artykule: Fabuła filmu „Święta jak zwykle” – emocje i świąteczny chaos Kto zagrał w „Świętach jak zwykle”? Obsada i twórcy Opinie o komedii „Święta jak zwykle” – czy warto ją obejrzeć? Fabuła filmu „Święta jak zwykle” – emocje i świąteczny chaos Główną bohaterką jest Thea – Norweżka, która jak co roku wraca do swojego rodzinnego miasteczka w Norwegii, by spędzić święta Bożego Narodzenia z bliskimi. Tym razem nie jedzie sama – towarzyszy jej hinduski narzeczony Jashan. Para planuje ogłosić zaręczyny i w ten sposób uczcić wyjątkowy czas. Sytuacja jednak szybko się komplikuje. Tradycyjne norweskie święta zostają wystawione na próbę, gdy Jashan – pełen bollywoodzkiego temperamentu – próbuje odnaleźć się w zimowej, surowej aurze i lokalnych zwyczajach. Matka Thei jest sceptyczna wobec nowego partnera córki, co prowadzi do napięć i komicznych sytuacji. Konflikty potęgują różnice kulturowe, które stają się źródłem zarówno nieporozumień, jak i wzruszających momentów. Na domiar złego, na horyzoncie pojawia się były chłopak Thei – Jorgen, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Thea musi znaleźć balans między lojalnością wobec rodziny, miłością do Jashana i własnym szczęściem. View oEmbed on the source website Kto zagrał w „Świętach jak zwykle”? Obsada i twórcy W roli Thei wystąpiła Ida Ursin-Holm, znana m.in. z filmu „Kobieta Lew”. Jashana zagrał popularny hinduski komik Kanan Gill. Tę pełną uroku komedię romantyczną wyreżyserował i napisał Petter Holmsen, który tym samym stworzył kompletną, autorską wizję świąt w multikulturowym wydaniu. W pozostałych rolach wystąpili: Marit Andreassen Mads Sjøgård Pettersen Jonas Strand Gravli Veslemøy Mørkrid Erik Follestad Matilde Hovdegard Każda z postaci otrzymała swój fragment historii. Dzięki temu widz jeszcze bardziej angażuje się w losy tej nieco zwariowanej, ale bardzo... realistycznej rodziny. Opinie o komedii „Święta jak zwykle” – czy warto ją obejrzeć? „Święta jak zwykle” spotkały się z ciepłym przyjęciem zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Recenzje podkreślają jego autentyczność, humor i umiejętne pokazanie różnic kulturowych bez popadania w stereotypy. Produkcja chwalona jest za emocjonalną głębię, dobrze napisane dialogi i świetne aktorstwo. W szczególności podkreślana jest rola Thei – kobiety rozdartej między miłością a lojalnością wobec rodziny, co nadaje fabule dodatkowy wymiar dramatyczny. Recenzenci zauważają, że film stawia ważne pytania o tolerancję, akceptację i znaczenie tradycji w świecie pełnym różnorodności. To nie tylko świąteczna komedia romantyczna Netflix, ale też film z przesłaniem, który przypomina, że święta to czas bliskości, zrozumienia i otwartości – niezależnie od tego, skąd pochodzimy i jakie zwyczaje pielęgnujemy.
Ten hiszpański miniserial ze świętami w tle wyciska łzy nawet w Boże Narodzenie. To esencja rodzinnego ciepła pomimo traum
„Trzy dni świąt” to nie tylko świąteczna opowieść, ale także pełen napięcia dramat psychologiczny. Główne bohaterki – Valentina, Esther, María i Adela – przez dekady skrywają mroczny sekret, a każdy dzień przypomina o wydarzeniach sprzed lat...
„Trzy dni świąt” to miniserial, który zdecydowanie wybija się spośród typowych bożonarodzeniowych opowieści. To historia czterech sióstr, których życie naznaczone zostało tragicznym wydarzeniem z dzieciństwa. Produkcja z 2019 roku w reżyserii Paua Freixasa, dostępna na platformie Netflix, porusza wątki traumy, winy i rodzinnych sekretów, pozostawiając widza z poczuciem głębokiego poruszenia. W tym artykule: „Trzy dni świąt” na Netflix – o czym jest ten hiszpański serial? Obsada, twórcy i historia miniserialu „Trzy dni świąt” Dlaczego warto obejrzeć „Trzy dni świąt”? „Trzy dni świąt” na Netflix – o czym jest ten hiszpański serial? Hiszpański miniserial „Trzy dni świąt” (oryg. „Días de Navidad”) to poruszający dramat, który swoją premierę miał 6 grudnia 2019 roku na platformie Netflix. Produkcja w reżyserii Paua Freixasa składa się z trzech odcinków, a każdy z nich ukazuje życie czterech sióstr w innym okresie – jako dzieci, dorosłe kobiety i starsze panie. Akcja osadzona jest w Hiszpanii, tuż po hiszpańskiej wojnie domowej. Opowieść rozpoczyna się w świąteczny poranek, kiedy to siostry odnajdują w lesie zakrwawioną dziewczynkę – Valentinę – i jej ojca. Podejmują decyzję, która zmieni ich życie na zawsze: ukrywają dziewczynkę w szopie, ryzykując bezpieczeństwo własnej rodziny. W kolejnych odcinkach poznajemy dalsze losy Valentina oraz sióstr – Esther, Maríi i Adeli. Każdy z odcinków przedstawia inny etap ich życia, ukazując wpływ tragicznej decyzji sprzed lat. Fabuła zaskakuje intensywnością emocji, pokazując jak rodzinne relacje zostają ukształtowane przez wspólne dramaty i milczenie. Każda z sióstr nosi w sobie inny rodzaj cierpienia, a święta stają się symbolem nie tylko miłości, ale i traumy. View oEmbed on the source website Obsada, twórcy i historia miniserialu „Trzy dni świąt” Reżyserem i scenarzystą „Trzech dni świąt” jest Pau Freixas, znany również z produkcji „Wiem, kim jesteś”. W głównych rolach występują uznane hiszpańskie aktorki: Verónica Forqué (jako Adela), Ángela Molina (Valentina), Victoria Abril (María) i Elena Anaya (Esther). Serial wyróżnia się nietypowym podejściem do obsady – każda z bohaterek grana jest przez trzy różne aktorki, w zależności od okresu życia. Dzięki temu możemy zobaczyć ewolucję postaci i emocji, jakie przeżywają na przestrzeni dekad. Ważne role zagrały również: Alicia Borrachero (Isabel), Nausicaa Bonnín (Sofía) oraz Nerea Barros (Valentina – dorosła). Produkcja została stworzona przez Arca Audiovisual i Filmax dla Netflixa. W 2021 roku „Trzy dni świąt” otrzymały nominację do prestiżowej hiszpańskiej nagrody MiM Series Awards w kategorii „Najlepszy miniserial”. Dlaczego warto obejrzeć „Trzy dni świąt”? „Trzy dni świąt” to produkcja, która znacząco różni się od typowych świątecznych filmów. Zamiast radosnych scen i lekkiego humoru, widz otrzymuje przejmującą opowieść o rodzinnych więzach, cierpieniu i ukrywanej przez lata prawdzie. Serial pokazuje, że święta mogą być czasem refleksji, ale też konfrontacji z przeszłością. Widz śledzi, jak decyzje podjęte w dzieciństwie wpływają na dorosłe życie bohaterek. To mocny dramat świąteczny Netflixa, który zmusza do przemyśleń i wzrusza do łez. Dla widzów poszukujących czegoś więcej niż klasyczne opowieści świąteczne, „Trzy dni świąt” będzie doskonałym wyborem. To obraz o rodzinie, miłości, winie i wybaczeniu – czyli o wszystkim, co w świętach najważniejsze.