Nowy thriller na podstawie Cobena rozbił bank na Netflix. Trudno skończyć na jednym odcinku, ale po seansie zostaje kilka znaków zapytania
Netflix wraca do świata Harlana Cobena z thrillerem, który trudno przerwać po jednym odcinku. „Za wszelką cenę” stawia na szybkie tempo, rodzinne tajemnice i historię ojca gotowego zrobić wszystko, by odzyskać syna.
Netflix po raz kolejny sięga po Harlana Cobena, ale tym razem robi to na amerykańskim gruncie. „Za wszelką cenę” obejrzałam z ciekawością, bo sam punkt wyjścia brzmi jak gotowy przepis na wciągający thriller. I faktycznie, serial od pierwszych minut bardzo wyraźnie komunikuje, czego chce: trzymać widza w napięciu i sprawić, żeby automatycznie kliknął kolejny odcinek. W tym artykule: „Za wszelką cenę” to thriller, który błyskawicznie wciąga Tempo akcji jest największą siłą serialu Obsada „Za wszelką cenę” robi wrażenie Czy warto obejrzeć „Za wszelką cenę” na Netflix? „Za wszelką cenę” to thriller, który błyskawicznie wciąga Głównym bohaterem nowości Netflixa jest David Burroughs (Sam Worthington), który od pięciu lat odsiaduje wyrok dożywocia za zabójstwo swojego kilkuletniego syna. Problem w tym, że David nigdy nie pogodził się z wyrokiem i do końca utrzymuje, że jest niewinny. Historia nabiera rozpędu w momencie, gdy jego była szwagierka Rachel Mills (Britt Lower) pokazuje mu zdjęcie znalezione w mediach społecznościowych. W tle fotografii widać chłopca do złudzenia przypominającego jego syna. Od tego momentu nic nie jest już takie samo. View oEmbed on the source website Tempo akcji jest największą siłą serialu Najbardziej podobało mi się to, że serial bardzo szybko przechodzi od tajemnicy do działania. David decyduje się na desperacki krok i ucieka z więzienia, żeby samodzielnie odnaleźć syna. Brzmi niewiarygodnie? Być może. Ale twórcy nie dają widzowi zbyt wiele czasu na analizowanie logiki wydarzeń. Stawiają na tempo i konsekwentnie pchają akcję do przodu. Widać to szczególnie w drugiej połowie sezonu. Pościgi, strzelaniny, bójki i nieustanne zwroty akcji sprawiają, że osiem odcinków mija bardzo szybko. Dodatkowo większość z nich trwa mniej niż 40 minut, więc serial ogląda się niemal jak długi film podzielony na rozdziały. Obsada „Za wszelką cenę” robi wrażenie W obsadzie najmocniej wyróżnia się Britt Lower. Stworzona przez nią postać Rachel ma w sobie więcej emocjonalnej głębi niż wielu innych bohaterów tej historii. Sam Worthington dobrze odnajduje się w roli człowieka walczącego o odzyskanie życia, choć momentami scenariusz nie daje mu zbyt wiele przestrzeni poza ciągłym biegiem od jednego tropu do drugiego. Na ekranie pojawiają się też Erin Richards i Milo Ventimiglia, którzy dodają produkcji trochę hollywoodzkiego ciężaru. Czy warto obejrzeć „Za wszelką cenę” na Netflix? Po seansie rozumiem podzielone opinie krytyków. Jeśli lubisz ekranizacje Cobena, prawdopodobnie dostaniesz dokładnie to, czego oczekujesz: tajemnicę, rodzinne sekrety i regularnie serwowane zwroty akcji. Jeśli natomiast szukasz czegoś bardziej ambitnego lub psychologicznie złożonego, możesz poczuć niedosyt. Niektóre dialogi brzmią zbyt dosłownie, a część rozwiązań fabularnych wydaje się znajoma dla każdego, kto widział już kilka podobnych thrillerów. Mimo to oglądałam „Za wszelką cenę” z autentycznym zainteresowaniem. To jeden z tych seriali, które trudno nazwać wybitnymi, ale równie trudno wyłączyć po jednym odcinku. Nie zostawił mnie z poczuciem, że zobaczyłam coś absolutnie wyjątkowego, za to skutecznie dostarczył kilku godzin solidnej rozrywki. I mam wrażenie, że właśnie taki był jego cel.
Mocna hiszpańska premiera na Netfliksie. Ośmioodcinkowy thriller od dziś wciąga widzów w idealny świat, który szybko zaczyna pękać
Netflix dorzuca do katalogu nową hiszpańską produkcję, która łączy estetykę luksusowej wspólnoty z narastającym niepokojem. „Oaza” to ośmioodcinkowy thriller, który wygląda jak idealne miejsce do życia - do momentu, aż pod powierzchnią zaczyna pojawiać się coś znacznie mroczniejszego.
Nowy hiszpański serial „Oaza” od pierwszych minut buduje skojarzenia z zamkniętą, niemal wakacyjną enklawą - coś pomiędzy eksperymentalnym osiedlem, a kontrolowaną utopią, w której życie ma być bezpieczne, uporządkowane i wolne od zagrożeń współczesności. Wszystko wydaje się tu perfekcyjnie zaprojektowane: przestrzeń, relacje, codzienność. To świat odcięty od chaosu z zewnątrz - uporządkowany, estetyczny, kontrolowany. Ale właśnie ta kontrola szybko zaczyna działać jak pułapka. Każdy gest, rozmowa i napięcie między bohaterami stopniowo odsłaniają, że pod powierzchnią „idealnego życia” coś jest głęboko nie tak. O czym jest nowy serial Netflixa „Oaza”? Akcja serialu „Oaza” opiera się na historii młodych ludzi, którzy trafiają do odizolowanej, zamkniętej wspólnoty stworzonej jako alternatywa dla „chaotycznego” świata zewnętrznego. Na miejscu szybko okazuje się, że życie w pozornie idealnym systemie podporządkowane jest sztywnym zasadom, a każda relacja i decyzja są w jakiś sposób kontrolowane. Z czasem bohaterowie zaczynają dostrzegać, że ta uporządkowana rzeczywistość skrywa mechanizmy manipulacji i tajemnice, które całkowicie zmieniają ich postrzeganie miejsca, w którym się znaleźli. Z każdym kolejnym odcinkiem obraz idealnego miejsca zaczyna się rozpadać. Widzowie wraz z bohaterami stopniowo odkrywają, że ta zamknięta przestrzeń nie jest bezpieczną przystanią, lecz eksperymentem społecznym, w którym nic nie jest przypadkowe - ani układ sił, ani zasady, ani to, kto i dlaczego został tu umieszczony. View oEmbed on the source website Hiszpański thriller w stylu slow-burn Produkcja wpisuje się w rosnący trend europejskich seriali, które bardziej niż akcją interesują się psychologią i dynamiką grupy. Tu napięcie nie wynika z jednego wydarzenia, ale z atmosfery, która gęstnieje z odcinka na odcinek. To właśnie ten powolny rozpad iluzji sprawia, że serial działa jak emocjonalny slow-burn - nie krzyczy, ale nieustannie podskórnie niepokoi. „Netflixowy White Lotus”, ale w wersji hiszpańskiej Hiszpański serial „Oaza” można czytać jako odpowiedź Netfliksa na historie o zamkniętych, uprzywilejowanych społecznościach, gdzie luksus staje się dekoracją dla napięć klasowych, emocjonalnych i psychologicznych. Podobnie jak w produkcjach w stylu „White Lotus”, tu też kluczowe nie są wydarzenia, ale relacje - pełne niedopowiedzeń, napięć i ukrytych zależności. Raj szybko okazuje się przestrzenią, w której każdy coś gra, a nic nie jest do końca autentyczne. 8 odcinków, które budują napięcie krok po kroku Ośmioodcinkowa struktura pozwala twórcom konsekwentnie rozwijać atmosferę i stopniowo podnosić stawkę. Każdy kolejny epizod odsłania nową warstwę tej zamkniętej społeczności, w której idealność okazuje się tylko dobrze zaprojektowaną fasadą. To serial, który nie spieszy się z odpowiedziami - zamiast tego buduje napięcie poprzez obserwację i coraz bardziej niepokojące szczegóły. Pierwsze reakcje: „ładne, ale niepokojące” Widzowie, którzy już sięgnęli po premierowe odcinki, zwracają uwagę na kontrast między estetyką a emocjami. Z jednej strony - uporządkowany, „piękny” świat. Z drugiej - narastające poczucie dyskomfortu, które trudno zignorować. Pojawiają się opinie, że to serial, który „wciąga powoli, ale zostaje w głowie” i działa przede wszystkim atmosferą, a nie fabularnymi twistami.
Nowy dokument Netfliksa pokazuje zbrodnię, w którą trudno uwierzyć. Po seansie długo nie mogłam się otrząsnąć
„Instynkt macierzyński” to dokument o kobiecie, która przez miesiące udawała ciążę. Gdy jej kłamstwo zaczęło się sypać, doszło do zbrodni, która wstrząsnęła Ameryką.
Netflix regularnie dokłada do swojej biblioteki mroczne dokumenty true crime, ale „Instynkt macierzyński” nie ma sobie równych. Film opowiada historię Taylor Parker, kobiety, która przez wiele miesięcy przekonywała partnera, rodzinę i znajomych, że spodziewa się dziecka. Pokazywała ciążowy brzuch, organizowała gender reveal, planowała poród i budowała wokół siebie narrację przyszłej matki. Problem w tym, że nigdy nie była w ciąży. Dokument „Instynkt macierzyński” trafił na Netfliksa 12 czerwca 2026 roku i niemal od razu zwrócił uwagę widzów true crime. Nie tylko dlatego, że opowiada o jednej z najbardziej wstrząsających spraw kryminalnych ostatnich lat, ale też dlatego, że pokazuje, jak długo można żyć w kłamstwie, zanim zacznie ono wymagać kolejnych, coraz bardziej przerażających decyzji. O czym jest „Instynkt macierzyński”? Prawda wyszła na jaw podczas kontroli drogowej Czy warto obejrzeć „Instynkt macierzyński”? O czym jest „Instynkt macierzyński”? Bohaterką dokumentu jest Taylor Parker, mieszkanka wschodniego Teksasu. Kobieta była w związku z Wade’em Griffinem i przez długi czas przekonywała go, że spodziewają się wspólnego dziecka. W mediach społecznościowych prezentowała rosnący brzuch, rozmawiała o ciąży, planowała narodziny córeczki i robiła wszystko, by otoczenie nie miało powodów do podejrzeń. Prawda była jednak zupełnie inna. Parker nie mogła zajść w ciążę, ponieważ po urodzeniu drugiego dziecka przeszła histerektomię. Mimo to stworzyła szczegółową fikcję, którą podtrzymywała miesiącami. Gdy zbliżał się rzekomy termin porodu, kłamstwo zaczęło wymykać się spod kontroli. 9 października 2020 roku Parker pojechała do domu 21-letniej Reagan Simmons-Hancock w New Boston w Teksasie. Kobieta była w zaawansowanej ciąży. Parker zaatakowała ją, zabiła, a następnie zabrała jej nienarodzone dziecko: dziewczynkę o imieniu Braxlynn Sage. Chciała wmówić bliskim i lekarzom, że to ona właśnie urodziła. View oEmbed on the source website Prawda, która wyszła na jaw przez rutynową kontrolę Jednym z najbardziej wstrząsających momentów tej sprawy była rutynowa kontrola drogowa. Parker została zatrzymana, gdy jechała w stronę Oklahomy. Miała przy sobie noworodka i twierdziła, że urodziła w samochodzie. Próbowała reanimować dziecko i powtarzała, że to jej córka. Jej wersja szybko zaczęła się rozpadać. W szpitalu w Idabel lekarze ustalili, że ciało Parker nie nosi śladów porodu. Dziewczynki nie udało się uratować. Śledczy połączyli sprawę z zabójstwem Reagan Simmons-Hancock i dotarli do prawdy, która wstrząsnęła lokalną społecznością, a później całą Ameryką. W 2022 roku Taylor Parker została uznana za winną zabójstwa Reagan Simmons-Hancock oraz porwania i śmierci jej nienarodzonego dziecka, a sąd skazał ją na karę śmierci. Proces dotyczący wymiaru kary trwał 25 dni. Przesłuchano 142 świadków, a ława przysięgłych potrzebowała nieco ponad godziny, by zdecydować o wyroku. Parker przebywa obecnie w zakładzie karnym Patrick L. O’Daniel Unit w Gatesville w Teksasie. Jest jedną z kilku kobiet oczekujących na wykonanie kary śmierci w tym stanie. Data egzekucji nie została jeszcze wyznaczona. Reżyserką dokumentu jest Jessica Dimmock. Produkcja wykorzystuje między innymi nagrania z policyjnych kamer, materiały z mediów społecznościowych oraz rozmowy z osobami związanymi ze sprawą. Dzięki temu opowieść ma wyjątkowo surowy, momentami niemal nie do zniesienia charakter. Nie oglądamy tu jedynie rekonstrukcji, ale fragmenty rzeczywistości, która wydarzyła się naprawdę. Czy warto obejrzeć „Instynkt macierzyński”? „Instynkt macierzyński” nie jest typowym dokumentem true crime, gdzie napięcie buduje się wyłącznie wokół pytania, kto zabił. Widz od początku wie, do czego doprowadziła historia Taylor Parker. Najbardziej przerażające jest więc nie samo rozwiązanie sprawy, ale proces dochodzenia do zbrodni. Film pokazuje, jak jedno kłamstwo, powtarzane wystarczająco długo, zaczęło determinować kolejne działania Parker. To dokument dla widzów znających konwencję true crime i są gotowi na bardzo trudny temat. „Instynkt macierzyński” nie jest produkcją do obejrzenia przy kolacji. To historia brutalna, przygnębiająca i zostawiająca po sobie niepokój. Trudno nie zadawać sobie po seansie pytań o granice manipulacji, o ślepe zaufanie najbliższych i o to, jak długo otoczenie może nie widzieć sygnałów ostrzegawczych. Netflix dodał do biblioteki film, który może stać się jedną z najgłośniejszych dokumentalnych premier true crime tego lata. Nie dlatego, że epatuje sensacją, ale dlatego, że opowiada o sprawie, w którą naprawdę trudno uwierzyć. „Instynkt macierzyński” ogląda się z rosnącym napięciem, ale jeszcze trudniej jest później przestać o nim myśleć.
W marcu podbijał kina i serca widzów. Polski hit od dziś dostępny w streamingu
Jeszcze kilka miesięcy temu przyciągał tłumy do kin i zbierał entuzjastyczne opinie widzów. Teraz jeden z najgłośniejszych polskich filmów ostatnich miesięcy wreszcie trafił do streamingu.
Polskie kino familijne od lat nie miało tak rozpoznawalnej i lubianej serii. Pierwsza część „Za duży na bajki” zadebiutowała w 2022 roku i szybko zdobyła wierną publiczność, łącząc humor, emocje i tematy bliskie młodym widzom. Sukces filmu sprawił, że historia Waldka doczekała się kolejnych odsłon, a bohater dorastał na ekranie razem ze swoją publicznością. Za reżyserię wszystkich części odpowiada Kristoffer Rus, który konsekwentnie rozwija historię nastolatka zmagającego się z problemami znacznie bardziej złożonymi niż typowe szkolne perypetie. Trzecia część serii udowadnia, że kino dla młodszych widzów może poruszać ważne tematy bez moralizowania i niepotrzebnego patosu. O czym opowiada film „Za duży na bajki 3”? Tym razem Waldek staje przed wyzwaniem, które dla wielu młodych ludzi jest codziennością. Bohater musi zmierzyć się z konsekwencjami aktywności w sieci, internetowym hejtem i presją, która coraz częściej przenika do życia nastolatków. Twórcy ponownie stawiają na połączenie lekkiej formy z ważnym społecznym tematem. Film pokazuje, jak łatwo granica między światem online a rzeczywistością zaciera się w życiu młodych ludzi, a pozornie niewinne działania mogą mieć bardzo realne konsekwencje. Choć nie brakuje humoru i charakterystycznych dla serii ciepłych momentów, „Za duży na bajki 3” jest najbardziej dojrzałą odsłoną całego cyklu. View oEmbed on the source website Kto występuje w „Za duży na bajki 3”? W roli Waldka ponownie oglądamy Macieja Karasia. Na ekran wracają również Patryk Siemek i Amelia Fijałkowska, którzy od początku są częścią tej historii. W obsadzie znaleźli się także Karolina Gruszka, Dorota Kolak i Paweł Domagała. Do ekipy dołączyli również Dorota Pomykała oraz Borys Szyc, którzy wzbogacili film o nowe, wyraziste postaci. To właśnie naturalne relacje między bohaterami od początku pozostają jednym z największych atutów serii i sprawiają, że produkcja trafia zarówno do młodszych, jak i starszych widzów. Gdzie obejrzeć „Za duży na bajki 3”? Od dzisiaj bo bardzo udanym kinowym okresie eksploatacji film jest dostępny na platformie Netflix, dzięki czemu historię Waldka mogą nadrobić także ci, którzy nie mieli okazji zobaczyć jej na dużym ekranie. Jeśli szukacie rodzinnego seansu, który oprócz rozrywki proponuje również ważny temat do rozmowy po napisach końcowych, „Za duży na bajki 3” może okazać się jedną z ciekawszych polskich premier tego miesiąca.
Netflix ma nowość dla fanów kina grozy i Guillermo del Toro. Ten mroczny, gotycki seans wymyka się schematom
„Jestem Frankelda” Netflix to meksykańska animacja stop-motion z XIX wieku o odrzuconej pisarce. Gdy jej twórczość zostaje zignorowana, trafia do podświadomości, gdzie stworzone przez nią potwory zaczynają żyć własnym życiem.
„Jestem Frankelda”, dostępna na Netflix od 12 czerwca, to meksykańska animacja poklatkowa osadzona w XIX wieku, która łączy gotyckie fantasy z historią o pisarce wypchniętej na margines. Produkcja była konsultowana przez Guillermo del Toro, co ustawia ją w orbicie mrocznego, precyzyjnie budowanego kina wyobraźni. Gdy twórczość Frankeldy zostaje odrzucona, bohaterka trafia do własnej podświadomości, gdzie stworzone przez nią potwory zaczynają żyć poza kartami powieści. W tym artykule: O czym jest „Jestem Frankelda”? Mroczne fantasy w stop-motion Twórcy i styl: stop-motion i Guillermo del Toro Czy warto obejrzeć „Jestem Frankelda” na Netflix? O czym jest „Jestem Frankelda”? Mroczne fantasy w stop-motion W świecie stworzonym przez Frankeldę każdy lęk, obsesja i niedopowiedziana historia nabierają formy. Jej literackie potwory wychodzą poza tekst i zaczynają funkcjonować jak pełnoprawne byty. Ta rzeczywistość działa według własnych zasad: emocje mają wagę, a każda myśl może zmienić układ sił. Bohaterka szybko orientuje się, że nie jest już obserwatorką, tylko częścią narracji, którą musi odzyskać. Stawka rośnie wraz z każdą kolejną sceną. Granica między światem realnym a tym wykreowanym zaczyna się rozmywać, a porządek obu może się zawalić. Frankelda nie porusza się po tym świecie sama. Jej przewodnikiem jest Herneval, udręczony książę zawieszony między snem a koszmarem. To on tłumaczy jej zasady rządzące tą przestrzenią i wciąga ją w konflikt wykraczający poza indywidualne doświadczenie. Po drugiej stronie stoi Procustes. Złowrogi pisarz próbuje przejąć kontrolę nad całym wewnętrznym uniwersum. Wraz z sojusznikami staje się zagrożeniem nie tylko dla świata wyobraźni, ale i dla rzeczywistości, z której wywodzi się Frankelda. Relacja Frankeldy i Hernevala rozwija się równolegle do głównej osi konfliktu. Jest intensywna, ambiwalentna i wpływa na każdą decyzję bohaterki, komplikując jej drogę do odzyskania sprawczości. View oEmbed on the source website Twórcy i styl: stop-motion i Guillermo del Toro Za film odpowiadają Arturo Ambriz i Roy Ambriz, bracia i współzałożyciele studia Cinema Fantasma. Produkcja była konsultowana przez Guillermo del Toro, twórcy głośnego „Frankensteina” z 2025 roku, co wyraźnie widać w estetyce: mrocznej, precyzyjnej i konsekwentnie budującej napięcie poprzez detal. Animacja stop-motion stawia na fizyczność obrazu. Każdy kadr działa jak miniatura, gdzie świat jest jednocześnie piękny i niepokojący. W oryginalnej wersji językowej usłyszymy m.in. Mireyę Mendozę, Arturo Mercado Jr, Luisa Leonardo Suáreza, Felę Domínguez, Gabrielę Cárdenas i Beto Castillo. Czy warto obejrzeć „Jestem Frankelda” na Netflix? Film „Jestem Frankelda” warto obejrzeć, jeśli lubisz animacje, które nie idą na skróty i nie próbują być tylko „ładne”. Tytuł stawia na atmosferę i konsekwencję świata przedstawionego, nawet kosztem tempa narracji. Stop-motion robi tu dużą robotę: fizyczność modeli, faktura scen i światło budują poczucie, że wszystko zostało ręcznie wywalczone, klatka po klatce. Jeśli szukasz prostej historii z szybkim payoffem, to z pewnością nie jest to seans w tym stylu. Jeśli natomiast cenisz mroczne fantasy, które bardziej sugeruje niż tłumaczy i zostawia przestrzeń na interpretację, to nowość na Netflix ma solidne argumenty po swojej stronie.
Nowy rom-com z Jennifer Lopez to mój wybór nr 1 na czerwcowy wieczór. Nic dziwnego, że właśnie podbija Netflix
To jeden z tych filmów, które ogląda się bez poczucia winy. „Biurowy romans” z Jennifer Lopez i Brettem Goldsteinem właśnie robi furorę na Netflix, a jego przepis na sukces jest prosty: romans, plaża, biurowe zakazy i obietnica happy endu.
Romantyczne komedie mają to do siebie, że nawet jeśli od pierwszych minut wiemy, dokąd zmierza historia, i tak z przyjemnością dajemy się jej prowadzić. „Biurowy romans” z Jennifer Lopez i Brettem Goldsteinem działa dokładnie w ten sposób. To seans skrojony pod wieczór, gdy nie szukamy wielkich zwrotów akcji, a lekkości, flirtu, słońca, kilku zabawnych nieporozumień i tej kojącej pewności, że happy end jest tylko kwestią czasu. „Biurowy romans” z Jennifer Lopez podbija Netflix Brzmi jak świąteczny hit telewizyjny, tylko bez śniegu, za to z większą ilością białego piasku? Być może. „Biurowy romans” na Netflix bez wstydu flirtuje z romantycznymi komediami z początku lat 2000., doprawiając je współczesnym sznytem. Schemat widać tu z daleka, nieporozumienia są spektakularne, a bohaterowie, oczywiście, wyglądają tak, jakby przed każdym kadrem przypadkiem przeszli przez plan sesji zdjęciowej. Jennifer Lopez gra tu bezkompromisową szefową linii lotniczych, przypominając przy okazji, że romantyczna bohaterka wcale nie musi mieć trzydziestu lat, by być obiektem pożądania. Hollywood może mieć z tym problem, ale J.Lo zdecydowanie nie. Partneruje jej Brett Goldstein, znany z „Ted Lasso”, tym razem jako błyskotliwy prawnik o imponującej muskulaturze i jeszcze większej ekranowej charyzmie. View oEmbed on the source website Ich firma surowo zakazuje romansów między współpracownikami. Oczywiście to właśnie wtedy dwoje pracoholików zakochuje się w sobie bez pamięci. Sekretny związek rozwija się z dala od spojrzeń innych, do czasu, gdy na horyzoncie pojawia się ktoś, kto może zdradzić ich tajemnicę... Dlaczego warto obejrzeć „Biurowy romans”? Nie oglądamy tego filmu dla napięcia. Oglądamy go dla tej kojącej pewności, że wszystko skończy się dobrze. Dla lekkiego, bardzo brytyjskiego humoru scenariusza, współtworzonego przez Bretta Goldsteina. I dla przyjemności, jaką daje kino, przy którym można na chwilę odłączyć głowę od rzeczywistości. Za reżyserię „Biurowego romansu” odpowiada Ol Parker, twórca „Biletu do raju” z Julią Roberts i George’em Clooneyem. Nic dziwnego, że „Biurowy romans” ma w sobie ten sam wakacyjny, eskapistyczny urok. To tytuł, w który wchodzi się bez większych oczekiwań, a po kilkunastu minutach orientuje się, że właściwie bardzo dobrze nam w tym świecie. I trudno nie złapać się na tym, że po seansie życzymy Jennifer Lopez podobnego happy endu także poza ekranem. Tyle że tym razem, proszę, już bez Bena Afflecka. Oryginalny tekst ukazał się we francuskim wydaniu ELLE
„Kolory zła: Czerń” już na Netflix. Obejrzałam nowy polski kryminał i mam mieszane uczucia [RECENZJA]
Wszyscy czekali na kontynuację kultowej „Czerwieni”, bo zapowiadała mocny polski kryminał. Tymczasem Netflix serwuje widzom klimat Kaszub i dobry start, ale finał pozostawia nieco do życzenia.
Netflix po raz kolejny zabiera widzów do świata stworzonego przez Małgorzatę Oliwię Sobczak. Po sukcesie „Kolorów zła: Czerwień” przyszedł czas na „Kolory zła: Czerń”, czyli drugą odsłonę kryminalnej serii z Jakubem Gierszałem w roli prokuratora Leopolda Bilskiego. Tym razem akcja przenosi się na Kaszuby, gdzie w cieniu lokalnych tradycji, rodzinnych sekretów i pięknych krajobrazów dochodzi do zaginięcia dziecka. Po seansie zostałam z poczuciem, że oglądałam film, który miał wszystko, co potrzebne do stworzenia naprawdę mocnego kryminału. Nie wszystkie jednak zostały wykorzystane równie efektownie. W tym artykule: „Kolory zła: Czerń” odsłaniają mroczne zagadki Kaszub Fabuła „Kolory zła: Czerń” balansuje między intrygą a schematem Jakub Gierszał pozostaje najmocniejszym punktem filmu „Kolory zła: Czerń” czasem sugerują zbyt wiele Czy warto obejrzeć „Kolory zła: Czerń” na Netflix? „Kolory zła: Czerń” odsłaniają mroczne zagadki Kaszub Jedną z największych zmian względem „Czerwieni” jest miejsce akcji. Trójmiasto ustępuje miejsca niewielkiemu kaszubskiemu miasteczku. To właśnie tutaj trafia Leopold Bilski, dla którego przeniesienie ma być zawodową karą po wydarzeniach z poprzedniej części. Od pierwszych minut seansu czułam, że twórcy bardzo świadomie budują atmosferę. Jeziora spowite mgłą, ciemne lasy i małe, duszne społeczności tworzą idealne tło dla historii o zaginięciu dziecka. Kaszuby wyglądają na ekranie pięknie, ale jednocześnie niepokojąco. To jeden z tych tytułów, które najpierw uwodzą obrazem, a dopiero później pokazują, co kryje się pod powierzchnią. Być może dlatego to właśnie klimat zrobił na mnie największe wrażenie. Lokalny folklor, religijność i ludowe wierzenia są obecne niemal w każdej scenie: dzięki temu „Kolory zła: Czerń” wyróżniają się na tle wielu polskich kryminałów. View oEmbed on the source website Fabuła „Kolory zła: Czerń” balansuje między intrygą a schematem Punktem wyjścia dla fabuły jest zaginięcie kilkuletniego chłopca podczas lokalnych dożynek. Piotruś jest synem Julii Sarman, popularnej autorki kryminałów, która po latach wraca w rodzinne strony. Sprawa szybko przywołuje wspomnienia innego zaginięcia sprzed dwóch lat, kiedy bez śladu zniknął mały Adam Poznański. Leopold Bilski zaczyna dostrzegać powiązania między tymi wydarzeniami. Śledztwo prowadzi go przez sieć lokalnych zależności, przemilczeń i tajemnic, których mieszkańcy za wszelką cenę nie chcą ujawniać. Brzmi to intrygująco i przez sporą część filmu rzeczywiście takie jest. Historia potrafi zainteresować, a kolejne tropy skutecznie zachęcają do dalszego oglądania. Kilka razy złapałam się na tym, że próbuję odgadnąć, kto stoi za wydarzeniami i jakie znaczenie mają pozornie niewinne szczegół: a o to przecież chodzi w oglądaniu kryminału. Jakub Gierszał pozostaje najmocniejszym punktem filmu Jeśli jest coś, co konsekwentnie działa w serii „Kolory zła”, to bez wątpienia postać stworzona przez Jakuba Gierszała. Muszę przyznać, że Bilski nie należy do najbardziej „efektownych” bohaterów współczesnych kryminałów. Nie jest błyskotliwym (a zarazem cynicznym) geniuszem ani charyzmatycznym outsiderem. Jest zmęczony, wycofany i nosi na sobie ciężar wcześniejszych doświadczeń. Właśnie dlatego wypada wiarygodnie. Miałam wrażenie, że Gierszał po raz kolejny wyciąga z tej postaci więcej, niż zapisano w scenariuszu. Nawet kiedy dialogi zawodzą, jego obecność na ekranie utrzymuje uwagę widza. Nieco mniej wyraziście wypadają natomiast relacje w moim odczuciu między bohaterami. W obsadzie pojawiają się Marianna Zydek, Andrzej Chyra, Robert Gonera, Beata Ścibakówna i Piotr Żurawski, ale wiele postaci pozostaje niedostatecznie rozwiniętych. Część z nich wydaje się istnieć wyłącznie po to, by dostarczać kolejnych informacji potrzebnych śledztwu. „Kolory zła: Czerń” czasem sugerują zbyt wiele Przez pierwszą godzinę byłam przekonana, że oglądam znacznie lepszy film niż „Czerwień”. Niestety później coraz częściej przebijały niedociągnięcia dobrze znane z poprzedniej części. Scenariusz momentami wybiera najprostsze możliwe rozwiązania. Niektóre dialogi brzmią mało naturalnie, a część emocjonalnych scen wywołała bardziej moje zdziwienie niż zaangażowanie. Kilka rozmów sprawia wrażenie napisanych wyłącznie po to, by przekazać widzowi konkretne informacje. Mam też poczucie, że twórcy nie zawsze ufają odbiorcy. Zamiast pozwolić samodzielnie łączyć fakty, często dopowiadają zbyt wiele: po starannie budowanej atmosferze oczekiwałam mocnego zamknięcia. Tymczasem zakończenie wydaje się... pospieszne i pozostawia niedosyt – nie dlatego, że stawia pytania bez odpowiedzi, ale dlatego, że wiele wątków zostaje rozwiązanych szybciej, niż mogłyby na to zasługiwać. Czy „Kolory zła: Czerń” są więc lepsze od „Czerwieni”? Moim zdaniem tak. Kaszubska sceneria dodaje historii charakteru, klimat jest bardziej konsekwentny, a sama intryga przez większość czasu angażuje bardziej niż w pierwszej części. Z drugiej strony nadal mam poczucie, że powieść Małgorzaty Oliwii Sobczak wydaje się bogatsza, niż sugeruje ekranowa adaptacja. Widać ambicję stworzenia polskiego kryminału z międzynarodowym rozmachem, ale scenariusz wciąż nie dorównuje w stu procentach atmosferze i obsadzie. Czy warto obejrzeć „Kolory zła: Czerń” na Netflix? Tak, jeśli lubicie polskie kryminały, historie o małych społecznościach i tajemnicach ukrywanych przez lata. Nowość od Netflix ostatecznie potrafi wciągnąć na pełne dwie godziny i ma kilka naprawdę udanych elementów. Nie spodziewałabym się jednak produkcji, która zrewolucjonizuje gatunek albo na długo zostanie w pamięci. Dla mnie największą wartością okazały się Kaszuby, klimat i kolejna solidna rola Jakuba Gierszała. Po seansie bardziej pamiętam mgłę nad jeziorem, gęstą atmosferę i poczucie niepokoju niż samo rozwiązanie zagadki. Czasem to wystarczy, ale … czasem jednak chciałoby się dostać trochę więcej.
Kilka lat temu był w ścisłej czołówce globalnych hitów. Na Netflix właśnie wrócił thriller policyjny, który deklasuje całą konkurencję
Keanu Reeves wraca na Netflixa w mocnym thrillerze kryminalnym. „Królowie ulicy” to surowa historia o korupcji, lojalności i policjancie, który musi zmierzyć się z własną jednostką.
12 czerwca 2026 roku do katalogu Netflixa trafił film „Królowie ulicy” z 2008 roku w reżyserii Davida Ayera. Keanu Reeves wciela się w nim w detektywa LAPD Toma Ludlowa, policjanta, który po śmierci byłego partnera zaczyna zadawać pytania zbyt niewygodne dla własnego departamentu. To rasowy thriller kryminalny osadzony w rozgrzanym, niepokojącym Los Angeles, z Forestem Whitakerem i Hugh Laurie w obsadzie. Tytuł sprzed lat dziś znów ma szansę przyciągnąć uwagę widzów. W tym artykule: „Królowie ulicy” na Netflix. O czym opowiada thriller? „Królowie ulicy” wracają do streamingu i znów przyciągają widzów Czy warto obejrzeć film „Królowie ulicy”? „Królowie ulicy” na Netflix. O czym opowiada thriller? W centrum tej historii stoi bohater, który nie może pozwolić sobie ani na komfort prostych odpowiedzi, ani na luksus czystych rąk. Tom Ludlow zostaje wplątany w sprawę, w której musi oczyścić swoje nazwisko, ale każdy kolejny trop prowadzi go coraz bliżej korupcji i spisku wewnątrz policji. Gdy na horyzoncie pojawia się śledztwo spraw wewnętrznych, napięcie zaczyna narastać. Ludlow porusza się między policyjnymi korytarzami a półświatkiem Los Angeles, gdzie lojalność bywa walutą, a milczenie najwygodniejszym zeznaniem. „Królowie ulicy” działają jak dobrze skrojony klasyk gatunku. Surowy, dynamiczny, pozbawiony zbędnych ozdobników, oparty na rytmie miejskiego thrillera i wszechobecnym napięciu. David Ayer, kojarzony z opowieściami o twardym, emocjonalnie obciążonym Los Angeles, konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju, scena po scenie. Keanu Reeves jest tu jeszcze przed erą „Johna Wicka”, ale już po „Matrixie”. Jego ekranowa charyzma jest bardziej przygaszona, skupiona, introwertyczna: i właśnie dlatego tak magnetyczna. View oEmbed on the source website „Królowie ulicy” wracają do streamingu. Film z Keanu Reevesem znów przyciąga widzów Historia „Królów ulicy” ma też drugi, równie ciekawy rozdział: nieoczekiwany powrót do rozmów o kinie popularnym. W 2023 roku film zyskał drugie życie w streamingu. Według danych FlixPatrol 24 sierpnia 2023 roku był trzecim najchętniej oglądanym tytułem globalnie, a w Chile i Peru wspiął się na pierwsze miejsce. Co istotne, w tamtym czasie nie był dostępny na Netflix w USA ani w tamtejszym streamingu. Krytycy z kolei nie byli dla produkcji szczególnie łaskawi. Wynik 37 proc. pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes przypomina, że branżowe oceny i wybory publiczności nie zawsze idą w parze. Ale właśnie w streamingu takie tytuły często dostają drugą szansę. Oglądane po latach nie muszą już walczyć o status wydarzenia sezonu. Mogą po prostu działać jako solidna, dopracowana rozrywka. Tym bardziej że obsada ma tu wyraźny ciężar gatunkowy. Obok Reevesa pojawiają się Forest Whitaker i Hugh Laurie, a także Chris Evans, The Game oraz Common. Czy warto obejrzeć film „Królowie ulicy”? „Królowie ulicy” weszli do kin w 2008 roku z przyzwoitym otwarciem w USA, na poziomie około 12 mln dolarów. Globalnie thriller zarobił około 66 mln dolarów przy budżecie wynoszącym 20 mln dolarów. Nie był więc bezdyskusyjnym fenomenem box office’u, ale też nigdy nie należał do marginalnych ciekawostek. Dziś, gdy streamingowe mody zmieniają się niemal tak szybko jak trendy na wybiegach, powrót „Królów ulicy” ma w sobie coś z ponownego odkrycia dobrze znanej opowieści. Jest sprawdzony, wyrazisty i łatwy do włączenia na wieczorny seans.
Jak niebezpieczne mogą być dawne sekrety? Nowy miniserial Netflix na podstawie uznanej powieści powinni obejrzeć wszyscy 30-latkowie
„Cała prawda o moich kłamstwach” to nowy miniserial na podstawie powieści Elísabet Benavent. Premiera na Netflix w sierpniu, a platforma już teraz zapowiada historię o przyjaźni, sekretach i wakacyjnym wyjeździe, który wymyka się spod kontroli.
Netflix lubi zostawiać sobie na koniec wakacji kilka tytułów, które mają w sobie obietnicę wieczorów pod kocem, rozmów o relacjach i historii zaczynających się lekko, a kończących emocjonalnym trzęsieniem ziemi. Jednym z nich będzie „Cała prawda o moich kłamstwach”, pięcioodcinkowy miniserial na podstawie powieści Elísabet Benavent. Platforma pokazała właśnie pierwsze zdjęcia, przy okazji potwierdziła datę premiery. W tym artykule: „Cała prawda o moich kłamstwach” na Netflix. Kiedy premiera? O czym jest „Cała prawda o moich kłamstwach”? „Cała prawda o moich kłamstwach”: obsada, twórcy i kulisy produkcji „Cała prawda o moich kłamstwach” na Netflix. Kiedy premiera? W kalendarzu serialowych premier 28 sierpnia warto zaznaczyć od razu: to właśnie wtedy „Cała prawda o moich kłamstwach” trafi na Netflix. Możemy spodziewać się fabuły w sam raz na końcówkę wakacji, kiedy beztroska zaczyna powoli ustępować miejsca bardziej melancholijnym nastrojom, a lekkie opowieści o przyjaźni nagle odsłaniają ciemniejsze tło. Pierwsze materiały promocyjne sugerują, że produkcja stawia na emocje w bardzo współczesnym wydaniu. Będą relacje, przemilczenia, napięcie między tym, co mówimy na głos, a tym, co zostaje między wierszami. Format pięciu odcinków działa tu na korzyść historii. Zamiast rozciągniętej narracji Netflix obiecuje zwartą, intensywną opowieść, idealną na weekendowy seans. W serialu o sekretach tempo ma znaczenie. Im szybciej zaczyna pękać fasada idealnej przyjaźni, tym mocniej wybrzmiewa pytanie: ile prawdy są w stanie udźwignąć ludzie, którzy znają się od lat? O czym jest „Cała prawda o moich kłamstwach”? Punkt wyjścia brzmi jak gotowy przepis na wakacyjną opowieść: Coco i Marín, przyjaciele i współlokatorzy od lat, wyruszają z paczką w podróż kamperem. Cel jest radosny i pozornie prosty, mają świętować wieczór panieński Blanki. Tyle że w tym przypadku beztroska szybko okazuje się tylko pierwszą warstwą. Wyjazd szybko zamienia się w test przyjaźni. W zamkniętej przestrzeni kampera i w atmosferze świętowania zaczynają wychodzić na jaw tajemnice skrywane przez lata. To, co miało być celebracją, staje się emocjonalnym rachunkiem sumienia. Najciekawsze wydaje się tu przesunięcie tonu: od wakacyjnej lekkości do opowieści o tym, jak kruche bywają relacje zbudowane na niedopowiedzeniach. Przyjaźń przestaje być bezpiecznym miejscem, a staje się przestrzenią nieuchronnej konfrontacji. „Cała prawda o moich kłamstwach”: obsada, twórcy i kulisy produkcji Wśród nazwisk zaangażowanych w projekt pojawia się sama Elísabet Benavent. Pisarka, której powieść stała się punktem wyjścia dla miniserialu, pełni funkcję producentki wykonawczej obok Ángela Armady i Mariny Pérez. Producentem jest César Benítez, a za reżyserię odpowiadają María Togores i Marina Pérez. Obsada również wygląda intrygująco. Na ekranie zobaczymy Daniela Ibáñeza, Itziar Manero, Ricarda Gómeza, Braysa Efe, Lucíę de la Fuente oraz Clarę Sans. To ważne, bo w opowieściach o przyjaźni, lojalności i sekretach najwięcej często dzieje się nie w wielkich zwrotach akcji, ale w spojrzeniach, niedopowiedzeniach i krótkich pauzach, po których atmosfera robi się gęstsza. „Cała prawda o moich kłamstwach” zapowiada się więc nie tylko jako tytuł o sekretach, ale też o cenie, jaką płacimy za wygodne milczenie. 28 sierpnia Netflix przejmie nowość idealnie wpisująca się w końcówkę lata.
Netflix zapowiada thriller, który łączy klimat „Białego lotosu” i „Szkoły dla elity”. Hiszpański serial to idealny seans na wakacje
Luksusowy resort na Teneryfie, młodzi bohaterowie, sekrety i zaginięcie, które burzy wakacyjną idyllę. „Oaza”, nowy hiszpański thriller Netfliksa, może być jednym z najbardziej stylowych seriali lata.
Nowy hiszpański thriller Netfliksa zaczyna się jak spełnienie wakacyjnej fantazji. Teneryfa, odizolowany resort, architektura dopracowana jak sesja z magazynu o designie, baseny, tarasy i światło, w którym wszystko wygląda lepiej niż w rzeczywistości. W „Oazie” ten perfekcyjny obraz bardzo szybko zaczyna jednak pękać. To właśnie w tej zamkniętej, pozornie idealnej przestrzeni rozgrywa się historia młodych bohaterów. Resort, zamiast dawać im poczucie wolności, zaczyna działać jak elegancka pułapka. Każda relacja jest tu wystawiona na próbę, każde spojrzenie może znaczyć więcej, niż powinno, a każda wersja wydarzeń okazuje się tylko częścią większej układanki. Momentem, który zmienia ton całej opowieści, jest zaginięcie jednego z gości. Od tej chwili wakacyjna idylla ustępuje miejsca podejrzeniom, lękowi i pytaniom, na które nikt nie chce odpowiedzieć jako pierwszy. W tym artykule: O czym jest serial „Oaza” na Netfliksie? „Oaza” Netflix – obsada hiszpańskiego thrillera Czy „Oaza” będzie nowym hitem na Netflix latem 2026? O czym jest serial „Oaza” na Netfliksie? Premiera pierwszego sezonu „Oazy” została zaplanowana na 19 czerwca. To zapowiedź w sam raz dla fanów historii o zamkniętych społecznościach, pięknych sceneriach i pozornie perfekcyjnym świecie. Zwiastun sugeruje produkcję z młodzieżową energią, ale też z wyraźnym thrillerowym napięciem, gdzie wakacyjny flirt szybko ustępuje miejsca grze o prawdę. Twórcami serialu są Ramón Campos, Jon de la Cuesta, Javier Chacártegui, David Orea i Ricardo Jornet. „Oaza” łączy dramat młodzieżowy, thriller i opowieść o klasie, pragnieniu wolności oraz mechanizmach kontroli, które w luksusowych miejscach potrafią działać wyjątkowo dyskretnie. Klimat „Oazy” może przywoływać skojarzenia z „Białym lotosem”, ale z wyraźniejszym młodzieżowym pulsem, bliskim temu, co widzowie znają ze „Szkoły dla elity”. Jest tu piękno Wysp Kanaryjskich, ale też klaustrofobia resortu odcinającego bohaterów od świata. Jest obietnica beztroski, ale i poczucie, że każdy z nich przyjechał z czymś, czego nie da się zostawić w walizce. View oEmbed on the source website „Oaza” Netflix – obsada hiszpańskiego thrillera W centrum fabuły znajdują się młodzi bohaterowie, których relacje splatają się w coraz bardziej niebezpieczny układ. W obsadzie pojawiają się Ana Garcés, Tomy Aguilera, Victoria Kantch, Manel Duarte, Berta Castañé, Ada Molina, Cande Méndez, Alex Mola, Laura Simón, Jan Buxaderas i Blas Polidori. Towarzyszą im gościnne występy takich nazwisk jak Paco Tous, Unax Ugalde, Alicia Borrachero, Mercedes Sampietro i Verónica Sánchez. To zestawienie może okazać się jednym z największych atutów produkcji. Młoda obsada nadaje historii tempo i emocjonalną intensywność, a doświadczeni aktorzy wprowadzają ciężar, który sugeruje, że w „Oazie” chodzi o znacznie więcej niż wakacyjny romans w pięknej scenerii. Czy „Oaza” będzie nowym hitem na Netflix latem 2026? W czerwcu „Oaza” ma szansę stać się serialowym odpowiednikiem pobytu w ekskluzywnym hotelu, gdzie wszystko wygląda perfekcyjnie tylko do pewnego momentu. Jeśli zapowiedzi spełnią obietnicę, to na Netflix trafi jeden z tych wakacyjnych thrillerów, które ogląda się dla napięcia, scenerii i atmosfery świata, do którego nikt rozsądny nie chciałby jednak trafić naprawdę.