Polska królowa nauk z nową energią. Jak Maria Skłodowska-Curie inspiruje kolejne pokolenia
Są biografie, które nie tracą mocy mimo upływu lat, bo opowiadają o determinacji, ciekawości i przekraczaniu granic narzucanych przez epokę. Historia Marii Skłodowskiej-Curie – kobiety, która jako pierwsza sięgnęła po Nagrodę Nobla i udowodniła, że nauka nie ma płci – wciąż działa jak iskra. Wydarzenie zorganizowane z okazji Dnia Nauki Polskiej stało się symbolicznym początkiem współpracy Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie z marką ORLEN, otwierając nowy etap w popularyzacji jej dziedzictwa.
Maria Skłodowska-Curie powtarzała, że „nauka jest czymś bardzo pięknym” oraz że wszystko, czego się uczyła, wprawiało ją w zachwyt. W tych słowach zawiera się jej życiowa energia: ciekawość świata, odwaga w przekraczaniu granic i pęd do odkrywania. Jej dokonania na trwałe zmieniły historię nauki. Odkryła dwa pierwiastki radioaktywne, polon i rad oraz współtworzyła badania nad promieniotwórczością. Była pierwszą kobietą z Nagrodą Nobla, pierwszą profesorką Sorbony, pierwszą osobą uhonorowaną Noblem dwukrotnie i jedyną nagrodzoną w dwóch różnych dziedzinach naukowych. Jej życie to jednak nie tylko liczby, wyróżnienia i przełomowe odkrycia. To także opowieść o odwadze, wytrwałości w dążeniu do celu i przekonaniu, że nauka powinna być dostępna dla wszystkich. Ciekawość, odpowiedzialność i równość szans, które reprezentowała, sprawiają, że do dziś inspiruje kolejne pokolenia, szczególnie młode dziewczyny marzące o karierze naukowej. Skłodowska-Curie bliżej ludzi Jej postać wraca właśnie w nowej odsłonie – a wszystko za sprawą współpracy Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie i koncernu ORLEN. 11 lutego, w Międzynarodowy Dzień Kobiet i Dziewcząt w Nauce oraz w imieniny Marii, wystartowała niezwykła kampania muralowa informująca o tym partnerstwie. Jej celem jest podkreślenie polskich korzeni uczonej oraz przeniesienie opowieści o niej bliżej ludzi, do przestrzeni codziennego życia. Te wielkoformatowe, fluorescencyjne malowidła stały się symbolicznym mostem między przeszłością a teraźniejszością i zapowiedzią szerszej współpracy, która w nowoczesny i dostępny sposób ma popularyzować naukę. Początek wspólnej opowieści 19 lutego, w Dniu Nauki Polskiej, w Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie przy ul. Freta 16 odbyło się wydarzenie oficjalnie inaugurujące współpracę z firmą ORLEN. Na czas spotkania wnętrza Muzeum wypełniły fluorescencyjne, ruchome projekcje inspirowane odkryciami noblistki i estetyką murali. Skłodowska-Curie również była tam poniekąd obecna – jej ruchomy wizerunek spoglądał na gości ze specjalnie przygotowanego na tę okazję hologramu, tak jakby z ciekawością przyglądała się kolejnemu rozdziałowi swojej historii. Wydarzenie otworzyły Izabela Kruk, Dyrektor Biura Komunikacji Sponsoringowej ORLEN, oraz Sylwia Snopkiewicz, Dyrektor Wykonawcza ds. Sponsoringu ORLEN. Z dumą mówiły o zaangażowaniu koncernu w projekty, które poprzez edukację i szeroki dostęp do wiedzy wzmacniają sprawczość i odwagę młodych ludzi. Marlena Jezierska, Dyrektor Biura Sponsoringu Kultury i Nauki, opowiedziała o działalności ORLEN Art&Science. Skupiła się na inicjatywach łączących świat nauki z kulturą i sztuką oraz na programach wspierających instytucje kulturalne w całej Polsce, w tym działaniach skierowanych do dzieci i młodzieży. Podkreśliła znaczenie grassrootsowych projektów marki, które umożliwiają młodym ludziom twórczość artystyczną i naukową oraz rozwijają ich wrażliwość i naturalną ciekawość świata. Kulisy kampanii i spektakularne murale Izabela Kruk przybliżyła genezę kampanii muralowej, która była odpowiedzią na tzw. Awanturę o Marię, związaną z pomijaniem jej polskiego nazwiska w międzynarodowych kontekstach. Kampania miała w przyjazny i nowoczesny sposób podkreślić jej polskie korzenie i zbudować narrację o Skłodowskiej-Curie jako polskiej królowej nauk. Fluorescencyjne murale powstały w sześciu miastach: Warszawie, Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Wrocławiu i Płocku. Największy z nich znajduje się w Płocku, a w Warszawie przy ul. Jaworzyńskiej 11 jeszcze do końca lutego można zobaczyć wielkoformatową realizację z efektem motion. Za koncepcję odpowiada agencja P/mint, ilustracje stworzyła Aleksandra Marchocka Denisiuk, a wykonaniem zajęło się Good Looking Studio. Projekt nie ogranicza się jednak do przestrzeni miejskiej – jego naturalnym przedłużeniem są działania w social mediach. Zaangażowały się w niego twórczynie o imieniu Maria, m.in. Maria Dębska, Maria Dejmek, Maria Sadowska, która skomponowała z tej okazji piosenkę, Mery Spolsky i młoda naukowczyni Maria Ewa Kamińska (@mariiiastro). Zainteresowanie akcją przerosło najśmielsze oczekiwania twórców, o czym świadczyły liczne posty w mediach społecznościowych i pozytywne komentarze mieszkańców. Kameralne muzeum, światowy wymiar Barbara Gołębiowska, Dyrektorka Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, na początku swojej prezentacji zwróciła uwagę na rozmiar „kameralnego muzeum wielkiej Polki”. Ten kontrast jest uderzający: niewielka przestrzeń, a postać o globalnym znaczeniu. Lokalizacja Muzeum nie jest jednak przypadkowa. To właśnie tutaj, 7 listopada 1867 roku, przyszła na świat Maria, nazywana w domu Manią lub Anciupecio, i to tutaj przyszła noblistka chodziła do szkoły. W tym budynku działała bowiem najlepsza prywatna pensja dla dziewcząt w Warszawie, prowadzona przez matkę Marii. Nauczycielem był jej mąż, co w realiach XIX wieku było sytuacją wyjątkową i wiele mówiło o sile oraz sprawczości kobiet w tej rodzinie. W takim środowisku dorastała przyszła noblistka – w domu, w którym edukacja dziewcząt była oczywistością, a ambicja nie miała płci. Muzeum powstało w 1967 roku, dokładnie sto lat po narodzinach uczonej, z inicjatywy Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Dziś odwiedzają je goście z 137 krajów, a dwie trzecie zwiedzających stanowią obcokrajowcy. To dowód na to, że Maria jest postacią światową. Kobieta, która wyprzedziła swój czas Dyrektorka Muzeum wspomniała oczywiście o liczbach – pierwsza kobieta z Nagrodą Nobla, pierwsza profesorka Sorbony, jedyna osoba nagrodzona Noblem w dwóch różnych dziedzinach – ale podkreślała głównie, jak niezwykle ciekawą świata, zdeterminowaną i wytrwałą osobą była Skłodowska-Curie. Miała odwagę wyjechać do Paryża jako uboga Polka z jednym tobołkiem, a w najtrudniejszych momentach życia schronienie znajdowała w laboratorium, gdzie czuła się najszczęśliwsza. Nie była samotną badaczką, nauka była dla niej dialogiem i współpracą. I zawsze miała w sobie silne poczucie odpowiedzialności za dobro wspólne – dlatego wraz z mężem Piotrem Curie nie opatentowała metody otrzymywania radu, wierząc, że odkrycia powinny służyć wszystkim. Ta postawa znalazła odzwierciedlenie także w jej życiu prywatnym i rodzinnych wyborach. Maria była matką dwóch córek – Ewy, autorki najsłynniejszej biografii matki, oraz Ireny, która poszła w jej ślady i również została noblistką. To pokazuje, że pasja do nauki i odwaga myślenia niezależnego stały się w tej rodzinie dziedzictwem przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Nowy rozdział współpracy Kampania muralowa to dopiero początek. Barbara Gołębiowska przedstawiła dalsze działania zaplanowane w ramach współpracy z firmą ORLEN. Jednym z nich będą „Spacery z Marią”, czyli cykl warszawskich wędrówek śladami noblistki, nie tylko pieszych, lecz także rowerowych. To nawiązanie do sportowej pasji Marii i Piotra Curie oraz do ich rowerowej podróży poślubnej. Z tym wątkiem łączy się otwierana 20 kwietnia wystawa czasowa „Poza szlakiem. Rowerowe podróże Marii i Piotra”, której towarzyszyć będą przejażdżki w ramach akcji „Na rowery z Marią”. W planach jest także „Laboratorium ciekawości” – program edukacyjny dla rodzin, który ma pokazywać naukę jako fascynującą ścieżkę rozwoju już od najmłodszych lat. Ważnym elementem będzie Maria LAB – seria podcastów z naukowczyniami inspirującymi młode osoby do wyboru ścieżki zawodowej w obszarze STEM. Muzeum będzie również promować publikację „Maria Skłodowska-Curie • Albert Einstein. Listy /1911–1932/”, odsłaniającą ponad dwie dekady przyjaźni dwojga gigantów nauki. Współpraca obejmuje też cykl filmów edukacyjnych „Muzeum Noblistki”, kolejne edycje Dnia Nauki Polskiej oraz obchody Urodzin Marii. Wszystkie te działania mają jeden wspólny cel: pokazać, że dziedzictwo Skłodowskiej-Curie nie jest zamkniętą kartą historii, lecz żywą inspiracją, która może wzmacniać odwagę i ambicję kolejnych pokoleń. Laboratorium smaku Lary Gessler Wieczór zakończył poczęstunek przygotowany przez Słodki Słony by Lara Gessler, który w naturalny sposób domknął opowieść o nauce w lekkiej, lifestylowej odsłonie. Na gości czekały faworki posypane intensywnie niebieskim pyłem ze sproszkowanej klitorii ternateńskiej, fluorescencyjne babeczki i inne kolorowe przekąski, a napoje serwowano w szklankach przypominających laboratoryjne zlewki i probówki. Całość nawiązywała do estetyki eksperymentu, ale w wydaniu kulinarnym – z przymrużeniem oka i dużą dawką koloru. Lara Gessler mówiła o radości z ponownej współpracy oraz o tym, że Maria Skłodowska-Curie jest dla niej postacią równie charyzmatyczną jak największe gwiazdy rocka. Podkreślała, że chciała osiągnąć efekt równie spektakularny jak fluorescencyjne murale i „napromieniować” gości dobrą energią. W ten sposób naukowe inspiracje spotkały się z kulinarną kreatywnością, a atmosfera wieczoru pozostała lekka i RADosna. Dziedzictwo, które dodaje odwagi We współpracy Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie i marki ORLEN chodzi o coś więcej niż tylko o przedstawienie historii wybitnej uczonej. To spotkanie z energią, która nie gaśnie – z ciekawością, odwagą i przekonaniem, że nauka może być przestrzenią wolności. Maria Skłodowska-Curie znów „wyszła” do ludzi: na miejskie mury, do mediów społecznościowych, na rowerowe trasy i do rodzinnych laboratoriów ciekawości. Jej dziedzictwo przestaje być rozdziałem w podręczniku, a staje się żywą inspiracją. Bo jeśli coś naprawdę łączy wszystkie te działania, to wiara, że dziewczyny mają prawo marzyć odważnie – także o laboratorium, przełomowych odkryciach i własnym Noblu. A energia polskiej królowej nauk wciąż pokazuje, że granice istnieją po to, by je przekraczać. Materiał promocyjny marki ORLEN
Festiwal Przemiany 2025 w Centrum Nauki Kopernik - empatia w roli głównej
Czy empatia to naiwność czy odwaga? To pytanie stanie się osią tegorocznej edycji Festiwalu Przemiany, który odbędzie się w dniach 3–5 października 2025 w Centrum Nauki Kopernik. Organizatorzy zapraszają do spojrzenia na empatię z wielu perspektyw – od neuronauki, przez biologię ewolucyjną, aż po sztuczną inteligencję i sztukę. W programie znajdziemy wykłady, panele mistrzowskie, instalacje artystyczne, koncerty, debaty, warsztaty i doświadczenia VR.
Festiwal rozpocznie się 3 października o godz. 19.00 wyjątkowym wykładem prof. Tani Singer – światowej sławy psycholożki i neurobiolożki społecznej z Max Planck Society w Berlinie. Naukowczyni, uznawana za jedną z prekursorek badań nad empatią i współczuciem, opowie o neurobiologicznych podstawach kompetencji społecznych i o tym, jak trening mentalny może rozwijać nasz „społeczny mózg”. Tuż po spotkaniu otwarta zostanie festiwalowa wystawa art & science, czyli wizualno-dźwiękowy eksperyment obejmujący m.in. inteligentny ul dla bezdomnych pszczół, robotyczne rafy koralowe, obiekty z dmuchawców i instalacje VR, pozwalające wcielić się w perspektywę innej osoby. Wieczór zakończy się mocnym muzycznym akcentem. Na scenie pojawi się Expo 2000 – producent hip-hopowy i beatboxer z Gdańska, który łączy brzmienia lo-fi, jazzującego trip-hopu i boom bapu w stylu lat 90. Program pełen spotkań i doświadczeń Festiwal Przemiany to trzy dni pełne intensywnych wrażeń - od rozmów z naukowcami i artystami, przez praktyczne doświadczenia, po refleksyjne panele i dyskusje. Panele mistrzowskie – z udziałem światowej klasy badaczy, m.in. prof. Zanny Clay czy Tani Singer. Eksperci zastanowią się, czy w przyszłości przetrwają najsilniejsi, czy współczujący, a także podejmą temat „troskliwych maszyn” i ochrony środowiska. Żywa Biblioteka – festiwalowa nowość. Zamiast książek „wypożyczymy” ludzi reprezentujących grupy mniejszościowe lub narażone na wykluczenie. To przestrzeń do rozmów, które mogą zmieniać postawy i otwierać na doświadczenia innych. Stacje doświadczalne – przychodnia dla roślin, w której będzie można zdiagnozować swoje domowe okazy, podsłuchiwanie grzybów i roślin czy obserwacja życia bakterii glebowych. Artist Talks – swobodne spotkania z autorami wystawy o dostrajaniu się do natury (4 października) i sztuce w czasach szóstej katastrofy (5 października). Debaty – od etyki w biznesie, przez wpływ technologii na empatię, aż po pytanie, czy warto rozmawiać z antagonistą. Nie zabraknie także przestrzeni dla kultury i relaksu: Kino Przemian – pokazy premierowych filmów poruszających temat technologii, natury i tożsamości. Koncerty w Planetarium – unikalne połączenie muzyki z kosmicznymi wizualizacjami. Wystąpią m.in. Skalpel (4 października) i duet JANKA (5 października). Kawiarnia festiwalowa – warsztaty i degustacje #przywspolnymstole: joga na trawie, uważne smakowanie posiłków czy japońska technika naprawy ceramiki kintsugi. Festiwal Przemiany od lat łączy naukę, sztukę i doświadczenia, które zmieniają perspektywę patrzenia na świat. Tegoroczna edycja, skupiona na empatii, stawia pytania o naszą zdolność do wczuwania się w innych – ludzi, zwierzęta i całą planetę. To trzy dni inspiracji i spotkań, które mogą realnie wpłynąć na sposób, w jaki postrzegamy siebie i otaczający świat. Festiwal Przemiany, 3-5 października 2025 Centrum Nauki Kopernik, Warszawa Więcej informacji i pełny program dostępny jest na stronie Festiwalu.
Bruce Hood i jego siedem lekcji szczęścia [Wywiad]
Czy nasze ego ma wpływ na osiągnięcie szczęścia? Dlaczego warto kontrolować swoją uważność? Jak unikać negatywnych porównań i zacząć patrzeć na życie optymistycznie? Na te i inne pytania znajdziemy odpowiedź w siedmiu prostych lekcjach, które mogą zmienić życie.
Paradoks szczęścia polega na tym, że najtrudniej je osiągnąć, kiedy go szukamy. Pojawia się nieoczekiwanie, gdy robimy rzeczy, które mają sens. Profesor Bruce Hood przyjrzał się temu problemowi z perspektywy nauki i doszedł do wniosków, które przeczą treści większości popularnych poradników. Swoją wiedzę przekazuje na kursie Nauka o szczęściu zorganizowanym przez Uniwersytet w Bristolu. Badacz podkreśla również, że dbając tylko o siebie, nie uda nam się osiągnąć szczęścia. W swej książce „Nauka o szczęściu. 7 lekcji dobrego życia” wyjaśnia, czemu służy egocentryzm i jak rozwijać przeciwną postawę – allocentryczną. Uważa pan, że szczęśliwe dzieci wyrastają na szczęśliwych dorosłych. A czy mimo trudnego dzieciństwa można nauczyć się bycia szczęśliwym? Tak, i ja mogę być tego przykładem. Miałem trudne dzieciństwo, a uważam się za szczęśliwego dorosłego. Uważam, że szczęście jest swego rodzaju mieszanką biologii, minionych doświadczeń i obecnej sytuacji życiowej. Niektórzy z nas są bardziej podatni na bycie nieszczęśliwymi ze względu na usposobienie. Jeszcze innych po prostu doświadcza los. Jak mimo trudnych sytuacji utrzymać upragniony stan szczęścia? Czasem musimy zmierzyć się z szeregiem życiowych niepowodzeń, które na nas spadają. W takich momentach czujemy się nieszczęśliwi. Pamiętajmy jednak, że szczęście nie jest stałe. Przychodzi i odchodzi, ale to my możemy dbać o nasze pozytywne nastawienie. Nie chodzi o to, żeby to szczęście zwiększać, a raczej, żeby zmniejszać nieszczęście i nauczyć się radzić sobie z przeciwnościami. Z jednej strony musimy wspierać dzieci. Z drugiej jednak nadmierne chwalenie prowadzi do egocentryzmu. Jak znaleźć złoty środek? Sztuczka polega na tym, żeby połączyć to wsparcie z uważnością. Nie koncentrujmy się wyłącznie na chwaleniu dziecka. Zamiast tego zwracajmy uwagę na to, czy działania naszego dziecka mają pozytywną wartość. Jakie pozytywne zmiany wnoszą do otoczenia. Celebrujmy to. W przeciwnym razie możemy wzbudzić w dziecku nadmierne poczucie odpowiedzialności. Kiedy młody człowiek będzie być dumny ze swoich osiągnięć, możemy uznać, że ta metoda zadziałała. Warto jednak być czujnym i pamiętać o zagrożeniach. W pewnym momencie dziecko może zacząć odczuwać niezdrową rywalizację w dążeniu do sukcesu, a niepowodzenie traktować jako tragedię. Książka składa się nie tylko z teorii, ale także praktycznych lekcji. Do jakiej grupy docelowej kierowana jest książka? To książka dla wszystkich, którym wydaje się, że istnieje prosta ścieżka wiodąca ku szczęściu. Nie ma czegoś takiego. Ta książka tłumaczy, dlaczego tak jest i w jaki sposób powiązane jest to z naszym umysłem i naturalnym sposobem myślenia. Część praktyczna to proste ćwiczenia pokazujące wady naszego rozumowania, które sprawiają, że z czasem stajemy się coraz bardziej nieszczęśliwi. W dążeniu do szczęścia pomóc może psychologia pozytywna. Czy pana zdaniem skupiamy się bardziej na negatywnych stronach psychologii, np. problemach ze zdrowiem psychicznym? Tak, moim zdaniem wszechobecny kryzys związany ze zdrowiem psychicznym w dużej mierze spowodowany jest tym, co na ten temat mówi się w mediach. Wiele problemów jest normalizowanych. W efekcie, coraz więcej osób interpretuje naturalne wahania jako zaburzenia. Jest pan nie tylko psychologiem, ale również filozofem specjalizującym się w neuronauce poznawczej. Czy nasz własny mózg może przeszkadzać w osiągnięciu szczęścia? Odpowiedź jest prosta: tak. Mówię o tym w książce. Nasz mózg w trakcie ewolucji nauczył się zwracać szczególną uwagę na negatywne informacje. Kiedy nie jesteśmy skupieni na konkretnym zadaniu, mamy tendencję do rozpamiętywania, co z kolei wpędza nas w niezadowolenie. Jest to schemat działania sieci domyślnej mózgu. Wykłada pan na uniwersytetach, a od 2018 r. prowadzi kurs „Nauka o Szczęściu”. Co pana zdaniem studenci powinni wynieść z takich lekcji? Mam nadzieję, że będą poświęcać mniej uwagi samym sobie, a skupią się na świadomym podejmowaniu decyzji i dążeniu do wyznaczonych celów. Co było inspiracją do stworzenia kursu w formie książki? Czułem, że przesłanie, które przekazuję studentom, jest tym, z czego mógłby skorzystać każdy z nas. A dzięki książce stworzyłem teorię, która wyjaśnia zależności pomiędzy szczęściem, a rozwojem poczucia własnego „ja”. O autorze: Bruce Hood to urodzony w Kanadzie brytyjski psycholog eksperymentalny i filozof, specjalizuje się w rozwojowej neuronauce poznawczej. Obecnie pracuje na Uniwersytecie w Bristolu, a jego główne zainteresowania badawcze obejmują teorie intuicyjne, tożsamość i procesy poznawcze związane z magicznym myśleniem u dorosłych. Od 2018 r. prowadzi kurs The Science of Happiness na Uniwersytecie w Bristolu, a także na innych uniwersytetach i organizacjach. Wykazano, że program, wzorowany na kursie Psychology and the Good Life, zainicjowanym przez Laurie Santos na Uniwersytecie Yale, poprawia samopoczucie psychiczne i stał się podstawą podcastu BBC The Happiness Half-Hour, którego Bruce Hood jest współautorem. Materiał promocyjny marki PWN
Czy naprawdę uczymy się na błędach? Tani slogan czy droga do sukcesu?
Jak sprawić, by błędy stały się drogą do sukcesu? Czy popełniając błędy uczymy się o sobie czegoś nowego czy podkopujemy tylko swoją pewność siebie? Zobacz jak przekuć porażkę w okazję do rozwoju.
W tym artykule: Błędy mogą być cennym źródłem informacji Zarządzanie emocjami Model uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba Nauka to proces Jedną z uniwersalnych prawd w życiu jest to, że każdemu z nas zdarza się popełnić jakieś błędy. Różnie je nazywamy: porażka, niepowodzenie, wpadka, przegrana, klęska, katastrofa czy po prostu błąd. Rzadko o nich rozmawiamy, ponieważ pozbawiają nas idealnego wizerunku nas samych. A osób doskonałych nie ma. Każdy z nas popełnia błędy. To stały element życia, tak samo jak oddychanie czy spanie. Choć często powtarza się slogan: „Człowiek uczy się na błędach”, to jednak kiedy popełnimy już jakiś błąd, nie zawsze wyciągamy wnioski. Dlaczego? Zależy to od postawy, jaką przyjmujemy wobec niepowodzenia. - w wersji pesymistycznej interpretujemy błąd jako stan zagrożenia, niepożądany efekt, którego należy za wszelką cenę unikać. - w wersji optymistycznej traktujemy błąd jako okazję do rozwoju i nauki, jak lekcję. To zasadnicza różnica. Błędy mogą być cennym źródłem informacji Jeśli się na nich uczymy, zwiększają naszą szansę na sukces. Dziecko, które doświadcza nowych rzeczy, nie ocenia siebie i swojego postępowania. Po prostu odkrywa świat, brudząc się przy tym trochę. Nie nazywa swoich potknięć porażkami ani błędami. Traktuje je jako naturalną część procesu poznawania. To my, dorośli, doświadczamy procesu uczenia się poprzez stałą analizę, etykietowanie i sprawdzanie, na jakim etapie się znajdujemy. Nadajemy aspektom tego procesu nazwy i wskazujemy elementy, które należy naprawić. Ilustruje to model Davida Kolba, przedstawiony w książce „Experiential Learning”. Jest on też nazywany modelem Lewina, z uwagi na ogromny wpływ Kurta Lewina na pracę Kolba. David Kolb badał procesy związane z rozumieniem konkretnych doświadczeń i z różnymi stylami uczenia się, które mogą być w to zaangażowane. Zarządzanie emocjami Warto pamiętać, że w procesie nauki zarządzanie swoimi emocjami ma duże znaczenie. Wiele osób poddaje się na tym etapie, nie radząc sobie z nimi, a tymczasem umiejętność uporania się z emocjami jest niezbędnym elementem drogi do sukcesu. Pozytywne podejście do porażki i traktowanie jej jako okazji do rozwoju to ważny element sukcesu, podobnie jak radzenie sobie z emocjami, które powstają w trakcie nauki. Potrzebujemy być świadomi obu procesów, które towarzyszą nam w drodze do poziomu mistrzowskiego. Model uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba Model uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba składa się z czterech cyklicznie powtarzających się kroków: I. Doświadczenie Biorę aktywny udział w pewnym doświadczeniu. Obserwuję, co się dzieje, i zbieram informacje, jakie trafiają do mnie za pomocą zmysłów. Zadaję sobie pytania: Co się dzieje? W jakiej jestem sytuacji? Z czym potrzebuję sobie poradzić? II. Refleksja Uświadamiam sobie, co się stało i czego doświadczam, a następnie porównuję to z danymi, które są skumulowane w mojej pamięci. Zadaję sobie pytania: Co się stało? Jakie emocje się u mnie pojawiły? Jak się czułem/-am? III. Konceptualizacja Na tym etapie analizuję poszczególne dane i tworzę za pomocą abstrakcyjnego myślenia nowe teorie, pojęcia i wiedzę. Zadaję sobie pytania: Co to znaczy? Jaki z tego płynie dla mnie wniosek? Jak to rozumiem? IV. Praktyka Posiadaną wiedzę weryfikuję przez sprawdzenie nowego pomysłu w praktyce, co prowadzi do powstania nowych doświadczeń i w tym momencie cykl zaczyna się od początku. Zadaję sobie pytania: Jak mogę to wykorzystać? Co jeszcze mogę zmienić? Jako dorośli poważnie podchodzimy do naszych celów. Jeżeli się czegoś uczymy, potrzebujemy wiedzieć dokładnie, do czego nas to prowadzi. Chcemy znać cel i efekt, jaki możemy osiągnąć. To z kolei pozwala nam interpretować pojawiające się informacje „z terenu”, by dojść do celu najszybszą i najbardziej efektywną drogą. Świadomie użyłem słowa „informacje”, które odróżniam od wiedzy o tym, co pojawia się po drodze do osiągnięcia celu. Informacje zbieramy i stosujemy w praktyce, co prowadzi do doświadczenia i użytecznej wiedzy. Powstaje więc coś przetworzonego przez subiektywne doznanie, które jest inne dla każdego z nas. Nauka to proces Kiedy uczymy się czegoś nowego, na początku nie wiemy, co jest ważne. W tym procesie przechodzimy przez następujące etapy: - Poszukujemy i gromadzimy coraz więcej informacji, zapisujemy się na kursy i zdobywamy wiedzę, aż zrozumiemy, co trzeba zrobić. Dowiadujemy się nowych rzeczy, które potrzebujemy przyswoić, zadajemy pytania, by lepiej wszystko rozumieć. - Zaczynamy praktykować. Najpierw w bezpiecznych warunkach, by nie zrobić sobie zbyt wielu siniaków, które są nieuniknione w trakcie nauki. Po kilkunastu próbach nabywamy wiedzę, co robić i czego nie, by osiągnąć korzystne rezultaty. - Uczenie się idzie w parze z nabywaniem nowych kompetencji. Nie zawsze jesteśmy świadomi tego procesu. Za każdym razem, kiedy trenujemy, pojawiają się informacje, dzięki którym korygujemy nasze działania i przechodzimy o krok dalej w rozwoju umiejętności. - Po wielu miesiącach treningu na poziomie podstawowym przechodzimy do etapu szlifowania kompetencji, a następnie do poziomu mistrzowskiego. Pogłębiamy swoją wiedzę i włączamy ją do naszego warsztatu. Stajemy się ekspertami w danej dziedzinie. W trakcie procesu nauki pojawiają się różne nastroje. Czasem jest to euforia, a czasem informacja, którą interpretujemy jako porażkę. Mamy do siebie pretensje, że czegoś zapomnieliśmy, nie byliśmy dość uważni itp. Pojawiają się w nas emocje, które są bardzo ważnym elementem każdego procesu uczenia się osoby dorosłej. To, w jaki sposób poradzimy sobie z porażką, świadczy o naszej dojrzałości i rozumieniu procesu zmiany. Praca z niepowodzeniami jest wymagająca, ponieważ z jednej strony trzeba sobie poradzić z samą porażką, a z drugiej – z emocjami. Pojawiają się różne myśli, np. „to nie dla mnie”, „nie mam do tego smykałki”, „ja się do tego nie nadaję” i inne wewnętrzne bariery. Z nimi też należy sobie poradzić. Focus Coaching Extra nr 1/21
H&M rusza z nowym konceptem w duchu zrównoważonej mody. Będą to kolekcje m.in. z przędzy z oleju rycynowego i skóry z kaktusa
"Innovation Stories to koncepcja, która przenosi nasze eksperymenty na wyższy poziom. Inicjatywa zachęca nas do współpracy z naukowcami i programistami stawiając w centrum uwagi nasze postępowe pomysły. Science Story to hołd dla lat badań i eksperymentów, które kryją się za tymi niesamowitymi materiałami" - mówi Ella Soccorsi, Concept Designer w H&M.
Nie jest to pierwszy raz, kiedy szwedzka sieciówka angażuje się we wprowadzanie pozytywnych zmian w branży i dąży do postępu w dziedzinie zrównoważonej mody. Tym razem nowa inicjatywa H&M, którą nazwano Innovation Stories, będzie skupiać się na kolekcjach z innowacyjnych zrównoważonych tkanin, nowatorskim designie i odpowiedzialnym podejściu do procesów produkcji. Simone Rocha x H&M: kolekcja + ceny. Wiemy, ile będą kosztować ubrania słynnej projektantki dla szwedzkiej sieciówki>> Marka szykuje trzy przyszłościowe dropy, a w debiutanckim - Science Story - znajdziemy ubrania wykonane z takich materiałów, jak EVO by Fulgar® (bio przędza pozyskiwana z oleju rycynowego) oraz Desserto (roślinna alternatywa dla skóry, produkowana z kaktusa). To jednak nie wszystko, bo nietuzinkowy jest także design, który łączy użytkowość z awangardą. Mamy tutaj między innymi białe dżinsy z szerokimi nogawkami i podwójnym paskiem, lekko przyciętą białą koszulę z przeskalowaną kieszenią na piersi oraz geometryczną marynarkę. Z kolei wśród dodatków, które kontrastują kolorystycznie z monochromatyczną kolekcją, są gruby naszyjnik z pomarańczowymi zawijasami i detalami z dżetów czy sandały na wysokim obcasie z zielonymi paskami i niebieskie okulary przeciwsłoneczne z plastikowymi oprawkami stworzonymi z recyklingu. Będą to ubrania dedykowane głównie kobietom, ale w kolekcji nie zabraknie też propozycji dla mężczyzn. Ann-Sofie Johansson, Creative Advisor w H&M, podkreśla: "Nasza nowa koncepcja kontynuuje podróż H&M w kierunku zrównoważonego systemu mody. Innovation Stories pozwala nam się rozwijać, jednocześnie tworząc pożądane i trwałe produkty, które mamy nadzieję, że nasi klienci pokochają i będą z nich dumni". H&M rusza z nową marką. Singular Society ma działać jak "ubraniowy Netflix", a ceny produktów będą takie jak koszty ich wyprodukowania>> Kolekcja H&M Innovation Stories: Science Story dostępna jest na stornie hm.com od 18 marca. W tym sezonie innowacyjne dropy zastąpią dotychczasową kolekcję H&M Conscious Exclusive.
Jak flirtować po włosku? Słownik włosko-miłosny
Ti Amo Milano! Jeśli i Waszym wakacyjnym kierunkiem są Włochy, może spróbujemy wspólnie nauczyć się kilku przydatnych słówek i zwrotów? Oto słownik włosko-miłosny, w którym podpowiemy Wam, jak zaprosić kogoś na kawę i zdradzimy, co naprawdę znaczy "Hai un odore bellissimo!".
View oEmbed on the source website Najlepsze włoskie perfumy? ELLE.pl i Cammy testują zapachy LIU JO - EDP i Lovely U>>
Rośliny nie lubią być dotykane. "Najlżejszy dotyk uruchamia poważną genetyczną odpowiedź u rośliny"
Lubicie głaskać swoje rośliny? Niestety według naukowców z australijskiego La Trobe University nadmierna czułość możne negatywnie wpłynąć na ich wzrost.
Profesor Jim Whelan przeprowadził badanie, w którym przeanalizowano wpływ dotyku na rośliny. Królikiem doświadczanym był rzodkiewnik pospolity. 30 minut od kontaktu rośliny z człowiekiem, zaobserwowano zmiany w 10% genomu rośliny. Im więcej dotykania, tym mniejszy wzrost. Energia, którą roślina powinna wykorzystać, żeby rosnąć została zaangażowana w zmianę genomu. Jeśli dotykanie się powtarza, to wzrost może być zmniejszony nawet o 30%. Nie wiadomo, dlaczego rośliny tak alergicznie reagują na bezpośredni kontakt. Naukowcy chcą zrozumieć te mechanizmy aby wzmocnić odporność upraw na inne czynniki, np. upał czy chłód. Zastanawiają się też, jak rośliny odróżniają przyjaciół od wrogów, np. owady, które zapylają kwiaty. Badacze są świadomi, że zbytnia ingerencja w mechanizmy matki natury może mieć negatywne konsekwencje. „Skoro nie rozumiemy, czemu rośliny wykazują tak silną odpowiedź na dotyk, to aby wyhodować mniej wrażliwe odmiany, najpierw musimy pojąć, jakie mogą być tego konsekwencje. Np. czy nie okaże się, że odporne na dotykanie okazy będą bardziej podatne na choroby, bo kluczowy mechanizm obronny został usunięty?" - zastanawia się prof. Jim Whelan. Źródło: PAP Polska
Xennialsi - ukryta generacja między pokoleniem X a milenialsami
Nie czujecie się stuprocentowo dopasowali do żadnej z klasyfikacji pokoleniowych? Może okazać się, że należycie do tzw. "xennials". To ludzie, którzy urodzili się w analogowych czasach i dorastali wraz z rozwijającą się technologią - miks pokolenia X i milenialsów.
Pokolenie X, pokolenie Y... Można odnieść wrażenie, że socjolodzy przewałkowali już każdą możliwą generację, a cechy charakterystyczne baby boomers czy milenialsów znamy równie dobrze, co tabliczkę mnożenia. Tym czasem okazuje się, że mogą nas oni jeszcze zaskoczyć. Jeśli nie odnajdujecie się w żadnej pokoleniowej kategorii - nie martwcie się. Może to oznaczać, że urodziliście się w na tyle przejściowym momencie, że kwalifikujecie się do tak zwanej mikrogeneracji. Zobacz: Słynna Motorola Razr powraca! Pamiętacie kultowy telefon z klapką?>> Pokolenie X, które zawiera się mniej więcej w ramach czasowych 1961-1983 (ze względu na kraj i element historyczny daty te mogą się trochę przesuwać) to generacja, dla której liczy się równowaga życia prywatnego i zawodowego, mimo że zwykle to właśnie praca odgrywa u niej pierwsze skrzypce. Umie kwestionować autorytety i potrafi pozytywnie podchodzić do życia, chociaż często czuje się zagubione i szuka sensu istnienia. Z kolei pokolenie Y, zwane popularnie milenialsami (urodzeni mniej więcej między 1980-1994) najbardziej cieszy życie poza pracą, jest dynamiczne i elastyczne oraz lubi zmiany i wyzwania. Nie czujecie się członkiem żadnego z nich? Nic dziwnego. Odkryto właśnie, że między pokoleniem X a Y jest jeszcze pewna luka - to pokolenie xennials, czyli po prostu xennialsi. Xennialsi - pokolenie xennials. Kim są? Zakłada się, że xennialsi urodzili się mniej więcej między 1977 a 1985 rokiem (w Polsce bardziej 1980-1990), w czasach, kiedy życie było jeszcze analogowe, a dorastali razem z rozwojem internetu i osiągali pełnoletność bez cyfrowych udogodnień. To mikrogeneracja, która jest jednocześnie cyniczna jak pokolenie X i optymistyczna w milenialsowym stylu. Xennialsi są sentymentalni i lubią tradycje, chociaż świetnie odnajdują się w cyfrowym świecie i gonią za nowoczesnością. Pokolenie xennials z jednej strony wspomina stare czasy bez komputerów i telefonów, z drugiej regularnie wrzucają zdjęcia na InstaStories. Inne cechy? Ich pierwszym źródłem informacji jest internet, a telewizor (jeśli już mają) wykorzystują głównie do oglądania Netfliksa. Są bardziej przywiązani do pracy niż młodsze pokolenia i wierzą w wykształcenie. Mówi się, że łączą w sobie najlepsze cechy poprzedniej i kolejnej generacji. To spokojnie i raczej szczęśliwe pokolenie, które wie, że social media są często iluzją i potrafi odłożyć telefon na kilka dni, ale nie odbiera sobie przyjemności korzystania z nowoczesnych technologii. Za koncepcję xennials odpowiada Sarah Stankorb, która o swoim odkryciu napisała w 2014 r. w Good Magazine, nazywając xennialsów też jako "Oregon Trail Generation" (od słynnej gry komputerowej z końcówki lat 70.). Czytaj też: ELLE nostalgia: Symbol PRL podbija street fashion. Są modne, tanie i ekologiczne>> Jeden z amerykańskich portali stworzył nawet infografikę, która pozwala na określenie, czy jest się xennialsem. Wystarczy spełnić ponad połowę punktów: granie w "Oregon Trail", korzystanie z internetu przez modem telefoniczny, dorastanie bez social mediów (ale z MySpacem!), tworzenie własnych składanek z muzyki radiowej nagrywanej przez magnetofon, pierwszy telefon w wieku dwudziestu lat, używanie discmana czy miłość do New Kids on the Block.
Gdzie studiować modę? London College of Fashion i MoMA otwierają bezpłatne kursy
Swoimi umiejętnościami postanowili podzielić się najlepsi profesjonaliści w swoim fachu ze światowych placówek związanych z modą, m.in. London College of Fashion, University Bocconi i Museum of Modern Art. Teraz możecie się od nich uczyć: przez internet i zupełnie za darmo. Najważniejszy trend 2019? Wiedza.
Zastanawiacie się, gdzie studiować modę na świecie? Zanim zarezerwujecie miejsce w zagranicznej szkolnej ławce i kupicie bilet lotniczy, skorzystajcie z tego, co oferuje internet. Darmowe kursy modowe, na dodatek stworzone przez najlepsze miejsca do nauki mody, udostępniły niedawno platformy Coursera i Future Learn, dzięki czemu możecie uczyć się od najlepszych bez wychodzenia z domu. Ze wsparciem wykładowców oraz z opracowanymi przez nich materiałami i programem szybko zdobędziecie nowe umiejętności i poszerzycie swoje zainteresowania. Kursy modowe przez internet Wasze postanowienia na 2019 to więcej czytać, nauczyć się czegoś nowego i rozwijać swoje hobby związane z modą? Świetnie się składa - oto kursy, które Wam w tym pomogą i które koniecznie musicie koniecznie zrobić w tym roku. Kurs modowy London College of Fashion - Fashion and Sustainability: Understanding Luxury Fashion in a Changing World Chyba nikomu nie trzeba przedstawiać LCF - to jedna z najważniejszych szkół kształcących adeptów mody, należąca do University of the Arts London. Kursy organizowane przez tę placówkę co semestr cieszą się ogromną popularnością wśród kreatywnych głów, a słynny college ukończyli między innymi Jimmy Choo, Alek Wek i Dawid Tomaszewski. Czego nauczyny nas ten internetowy kurs London College of Fashion? Wszystkiego, co musicie wiedzieć na temat mody zrównoważonej, nadziei i obowiązku współczesnej branży fashion. Wśród omawianych tematów m.in. miejsce zrównoważonego rozwoju w modzie i jej kontekst w zmienianiu świata oraz poszukiwanie materiałów, narzędzi i metod, które mogą zmienić stan rzeczy. Bo póki co moda wciąż jest jedną z najbardziej zanieczyszczających świat branż. Zobacz: Ubrania tie-dye wracają do mody!>> Kurs dostępny jest na platformie Future Learn. Trwa sześć tygodni i wymaga nakładu pracy około trzech godzin tygodniowo. Startuje: 25 lutego. Kurs modowy Museum of Modern Art (MoMA) - Fashion as Design Moda to dla Was sposób ekspresji? Idealnie, bo MoMA, nowojorskie muzeum sztuki nowoczesnej - mekka artystów i studentów ASP, proponuje z kurs "Fashion as Design". Poznamy na nim podstawy wzornictwa oraz wpływ elementów ubioru na kulturę, społeczeństwo czy ekonomię. Dlaczego nosimy to, co nosimy? Jak to jest zrobione? Jaki ma cykl życia? I co właściwie oznacza? Na studentów czekają wywiady, prezentacje, dyskusje i quizy sprawdzające nabytą wiedzę. Sugerowany czas pracy do dwie-trzy godziny tygodniowo. Kurs modowy MoMA można zrobić na platformie Coursera. Wystartował: 8 stycznia (można się zapisać w każdym momencie). Kurs modowy Bocconi University - Management of Fashion and Luxury Companies Bocconi, prywatny włoski uniwersytet z siedzibą w samym Mediolanie, to jedno z najlepszych miejsc w Europie do nauki ekonomii i handlu - dlatego ich kurs modowy dotyczy zarządzania luksusowymi markami. Jeśli chcecie uczyć się biznesowej strony tej branży, nie możecie opuścić takiej okazji. Jak pracują największe firmy odzieżowe? Kurs Bocconi University przeprowadzi Was przez pielęgnowanie dziedzictwa marki i czerpanie z jej własnej historii, budowanie znaczenia na globalnym rynku, nowe kanały sprzedaży i możliwości, które się kreują. Pokaże różne modele biznesowe i sposoby budowania strategii w różnych kategoriach produktów. A zaczniecie od określenia czym tak naprawdę jest moda luksusowa. Kurs dostępny jest na Coursera i wystartował: 8 stycznia, ale możecie się dopisać bez względu na datę. Sugerowana praca to pięć godzin tygodniowo. Czytaj też: Trendy wiosna-lato 2019. Te rzeczy będziemy nosić>> W tym roku na platformie Coursera znajdziecie też m.in. kurs "A History of Royal Fashion" od University of Glasgow o brytyjskich królewskich ubiorach i ich wpływie na modę od Henryka VIII to Królowej Elżbiety II oraz oferowany przez University of Leeds "Innovation: the Fashion Industry" dotyczący historii naszych ulubionych elementów garderoby. Udanej nauki!
Kim jest prawnik mody i jak wygląda jego praca?
Zajmuje się skandalami, zmniejsza liczbę modowych plagiatów i doradza umysłom kreatywnym. Prawnik od spraw mody nie tylko jest niezbędny, ale też ma szerokie pole do popisu.
Ludzie pracujący w świecie mody to nie tylko projektanci, styliści i redaktorzy - zawodów w tej ekscytującej branży jest zdecydowanie wiele więcej. Na przestrzeni ostatnich lat świat poznał już trendwatcherów, mówił o strategach i zachwycał się art directorami. Jest jednak jeden szczególny zawód, bez którego trudno byłoby funkcjonować współczesnym markom i wielkim domom mody. Zajmuje się zarządzaniem własnością intelektualną, przygotowuje umowy, rejestruje znaki towarowe czy zapewnia pomoc prawną w zakresie prawa konkurencji. Wie co zrobić, kiedy ktoś narusza nasze prawa lub ratuje w przypadku oskarżeń o plagiat. W skrajnych przypadkach zapobiega częstym niestety w tym świecie skandalom i sporom sądowym. Słowem: wszystko to, o co zabieganym artystycznym duszom trudno jest czasem zadbać albo z czego nie zdają sobie sprawy. Mowa oczywiście o specjalistach zajmujących się prawem mody. Prawnik mody: człowiek od zadań specjalnych O prawnikach mody za granicą mówi się już od dłuższego czasu - w Polsce to wciąż świeża sprawa i tak wyspecjalizowanych osób jest niewiele. Z jednej strony dlatego, że wiedza na ten temat nie jest powszechna, a z drugiej: znajomość samych przepisów nie będzie wystarczająca. Prawnika mody wyróżnia, poza świetną znajomością przepisów, wiedza na temat branży fashion i bycie na bieżąco z tym, co się w niej dzieje. Co było pokazywane na paryskim fashion weeku w 2017 roku, jaką kolekcję wprowadziła właśnie kanadyjska sieciówka i jak są obsadzone stanowiska w magazynach mody? To tylko pojedyncze zagadnienia do opanowania. Jak praca prawnika mody wygląda w praktyce? W Polsce taką specjalistką od prawa mody jest Agnieszka Witońska-Pakulska. Pomaga ona polskim i zagranicznym markom modowym - m.in. projektantom i domom mody, firmom odzieżowym, jubilerom, fotografikom, agencjom modelek, a nawet reklamowym (z jej pomocy korzysta np. marka ZAQUAD). "Prawo mody to tak naprawdę dotychczasowe gałęzi prawa, takie jak własność intelektualna, prawo zobowiązań czy prawo pracy, właściwie zastosowane do specyfiki branży modowej" zdradza prawniczka we wpisie dla Lexlog. Obecnie jest radcą prawnym i kierownikiem działu własności intelektualnej w Pakulski, Kilarski i Wspólnicy (ze specjalizacją w prawie własności intelektualnej). Agnieszka przyznaje, że początkowo - szczególnie na studiach - inni prawnicy patrzyli na nią ze zdumieniem. Ona jednak, odkąd obejrzała film "Dwa tygodnie na miłość", wiedziała już, że prawo mody będzie jej przyszłością. Zanim rozpoczęła swoją ekscytującą drogę zawodową, studiowała na Wydziale Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, kształcąc się jednocześnie w Szkole Prawa Amerykańskiego na tym samym wydziale. Kiedy odbyła aplikację i zdała egzamin radcowski - wyjechała do Nowego Jorku, żeby uczyć się w Fashion Law Bootcamp na Fashion Law Institute, Fordham University. Edukację zakończyła dodając do niej jeszcze studia podyplomowe na kierunku Zarządzenia w sektorach mody na Akademii Leona Koźmińskiego i ViaModa. Robi wrażenie? Równolegle prawniczka poszerzała swoją wiedzę na temat branży mody, czytając o markach oraz na bieżąco śledząc rynek polski i zagraniczny. Wszystko po to, by jak najlepiej zrozumieć tę branżę. Więcej niż praca Praca prawnika w świecie mody to wbrew pozorom wcale nie pozowanie na ściankach, przyjaźnienie się z gwiazdami i regularny udział w modowych bankietach. To ciężka praca, która potrafi doprowadzić do realnej zmiany rzeczywistości. Na Lexlog specjalistka opowiadała: "Jeszcze kilka lat temu największą bolączką była konieczność edukowania marek modowych co do tego, że pomoc prawna jest im absolutnie konieczna. Pamiętam, jak spotykałam się z klientami i tłumaczyłam, jak istotne jest zawarcie umowy dotyczącej praw autorskich do projektów z projektantem". Dlatego właśnie Agnieszka Witońska-Pakulska postanowiła szerzyć wiedzę na temat prawa mody, uświadamiając marki, jak niezbędny jest to zawód i ile korzyści oraz ułatwień może im przynieść taka współpraca. Niestety, wiele osób polega wciąż na dobrych stosunkach i nie przywiązuje wagi do kwestii prawnych - a czasem jeden błąd lub brak umowy mogą skończyć się zablokowaniem działalności. Podobnie w przypadku bardzo delikatnej sprawy inspiracji i plagiatu. Prawniczka dzieli się posiadaną wiedzą na swoim blogu flcatwalk.pl - jeśli tylko marzycie o takim zawodzie lub po prostu szukacie prawnika mody, jest to dla was lektura obowiązkowa. Jak chronić modę i dlaczego jest to konieczne? Agnieszka ma prawdziwą misję edukacyjną, dlatego też opracowała "Raport dotyczący strategii ochrony marki modowej", czyli doskonałe kompendium wiedzy dla projektantów i marek. Wystartowała też z kampanią #legallyfashionable, w której zwraca uwagę na ochronę praw w branży modowej (akcję promuje T-shirt z grafiką stworzoną przez Annę Halarewicz). Projektanci mogą zgłosić do niej swój produkt: flagowy lub specjalnie stworzony na tę okazję, który ma "elementy twórcze i nie może naruszać praw osób trzecich". Znajdzie się on w specjalnej zakładce na stronie legallyfashionable.pl, wśród innych projektów o istotnym indywidualnym charakterze. Dodatkowo jego metka zyska specjalną formułę o ochronie praw autorskich. Zaciekawiło was prawo mody i chcecie jeszcze wiedzy na ten temat? Obejrzyjcie koniecznie film Agnieszki Witońskiej-Pakulskiej, który znajdziecie poniżej: