Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2024-12-09T15:07:11.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: skrzypaczka Sara Dragan
items: Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: wiolonczelista Michał Balas
items: Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: oboista Mateusz Żurawski
items: Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: altowiolistka Julia Wawrowska
items: Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: perkusista Mikołaj Rytowski

Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: skrzypaczka Sara Dragan
type: item
date: 2024-04-05T10:35:44.000Z
subject: Kultura
subject: młodzi muzycy klasyczni
description: „Łatwo zachłysnąć się sobą. Szczególnie w branży artystycznej. To coś, czego bardzo chciałabym uniknąć”, mówi Sara Dragan, jedna z najwybitniejszych polskich skrzypaczek swojego pokolenia. Ciągle podróżuje, jej kalendarz zapełniony jest po brzegi kon-certami. Jako skrzypaczka jest śmiała. Podobnie w życiu. O takich osobach mówi się, że nie wahają się sięgać gwiazd. Cała Sara.
encoded: Dragan naukę gry na skrzypcach zaczęła w wieku siedmiu lat. Od 2013 roku pracuje pod kierunkiem legendarnego prof. Zakhara Brona – jednego z najwybitniejszych skrzypków świata. 25-latka ma na koncie wygrane w kilkudziesięciu najbardziej prestiżowych konkursach skrzypcowych, od Europy, przez Azję, po Stany Zjednoczone. Jako solistka grywa w miejscach, które dla wielu pozostają marzeniem – występuje na scenach Filharmonii Berlińskiej, Walt Disney Concert Hall w Los Angeles czy w katowickim NOSPRze. Zapytana o to, dlaczego muzyka klasyczna jest cool, odpowiada: „Bo uspokaja, pobudza… Przede wszystkim jest opowieścią bez słów w przeciwieństwie do muzyki pop, a słuchacz ma możliwość dopisania do dzieła swojej własnej historii. Muzyka klasyczna nie zna granic!”. Sara gra na instrumencie z 1666 roku z pracowni słynnego lutnika Nicolò Amatiego. W „Traktacie o łuskaniu fasoli” Wiesław Myśliwski pisał, że „w skrzypcach są dźwięki wszystkich języków, wszystkich światów, tego, tamtego, życia i śmierci”. Skrzypce rzeczywiście potrafią mówić wszystkimi językami? Jak najbardziej potrafią, bo są instrumentem najbardziej zbliżonym do głosu ludzkiego. Będąc w Chinach i nie mogąc się dogadać wystarczy zagrać, co potwierdza, że skrzypce to język uniwersalny. Człowiek jest się w stanie wyrazić lepiej niż słowami. Są rzeczy, które z trudem przechodzą nam przez gardło, o innych sprawach nie chcemy rozmawiać, a to wszystko można wyrazić w graniu. Niedawno udzielałam lekcji dziewczynce, która nie mówiła ani po polsku, ani po angielsku. Mimo to świetnie się dogadałyśmy na poziomie muzycznym. A jakie emocje, które potrafisz wygrać skrzypcami, bywają dla ciebie trudne do wyrażenia mową? To coś, z czym się zmagam na co dzień. Wywodzę się z rosyjskiej szkoły skrzypcowej. Tak, jak w świecie baletmistrzów, tak i muzyki, jest to najcięższa ze szkół – nie tylko warsztatowo, ale i psychicznie. Od dziecka funkcjonuję i uczę się w tym systemie. Nie ma znaczenia gorszy dzień, albo to, że się stresujesz,…

sonia-dragan-skrzypaczka-feb1b19.jpg
width: 2500
height: 1667

Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: wiolonczelista Michał Balas
type: item
date: 2024-03-12T13:50:06.000Z
subject: Kultura
subject: Edukacja
subject: młodzi muzycy klasyczni
subject: muzyka
description: Balas to buntownik, który kocha muzykę klasyczną, ale zatraca się też w rapie czy techno. „Coraz częściej spotykam się z opinią, że robię wszystko po swojemu, nagrywam dziwne rzeczy, mam radykalne pomysły. Po prostu robię to, co mi się podoba, co mnie ciekawi. A to, czy ktoś mnie potem nazwie rebelem… Śmiesznie to brzmi”, mówi w naszej rozmowie.
encoded: „Muzyka klasyczna jest cool, ponieważ łączy bardzo precyzyjne intencje kompozytora z oddaniem pola interpretacji artystom. To powoduje zróżnicowanie w każdym wykonaniu, co mnie osobiście ekscytuje”, mówi 23-letni wybitny wiolonczelista pochodzący z Krakowa. I dodaje: „Klasyka jest również najbardziej ludzka, ponieważ tak jak ludzie jest niezwykle skomplikowana i nie każdy może w pełni ją pojąć”. Michał studiuje w Akademii Muzycznej w Bazylei. Rok temu trafił na listę 30 najzdolniejszych muzyków klasycznych poniżej 30. roku życia brytyjskiej rozgłośni radiowej Classic FM. Rozmawiamy o samotności, buncie, wykańczających konkursach i sensualnej stronie wiolonczeli. Pamiętasz swoje pierwsze marzenie związane z muzyką? Szczerze? Nie. Wielu znajomych, z którymi rozmawiam na temat muzyki od dziecka miało do niej klarowne podejście: jako pasji, chęci zgłębiania tematu, nowości. U mnie było inaczej. Pochodzę z muzycznej rodziny, zarówno rodzice, jak i siostra, wujostwo, dziadek – wszyscy są w ten świat uwikłani. Można więc powiedzieć, że od początku byłem do tego predestynowany, bo wychowywano mnie w muzyce. Była od zawsze, stąd trudno mówić mi o jakichś pierwszych marzeniach. Nikt mnie nie zmuszał, żebym kontynuował tę rodzinną tradycję, więc z własnej woli zacząłem naukę gry na wiolonczeli. Ile miałeś lat? Siedem. Wcześniej chodziłem na koncerty w Krakowie, również te moich rodziców. Póki co jestem w rodzinie jedynym wiolonczelistą. Mama zaczynała od tego instrumentu, ale szybko zamieniła go na skrzypce. Trudno podejmować decyzje określające naszą przyszłość w dorosłym życiu, a co dopiero w wieku sześciu, siedmiu lat. W moim przypadku nie było napięcia. Rodzice mieli nastawienie, z którym się zgadzam, że obcowanie z muzyką w młodym wieku jest niezwykle korzystne dla rozwoju, dla mózgu. Potem obserwowali, jakie robię postępy. I okazały się być zadowalające. Skąd więc pomysł na wiolonczelę, skoro, jak sam mówisz, nikt w domu na niej nie grał? Naprawdę nie mam pojęcia. Skądś …

michal-balas-wiolonczelista-83821ed.jpg
width: 1667
height: 2500

Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: oboista Mateusz Żurawski
type: item
date: 2024-02-25T06:25:04.000Z
subject: Kultura
subject: młodzi muzycy klasyczni
subject: muzyka
description: „W muzyce klasycznej porusza mnie to, że potrafi wpływać na emocje człowieka, a nawet całych społeczeństw”, mówi Mateusz Żurawski, który swój instrument traktuje jako drewniane przedłużenie ludzkiego głosu. To kolejny muzyk nominowany w naszym autorskim projekcie.
encoded: Obój stał się wyborem Mateusza Żurawskiego, solisty Orkiestry Symfonicznej Filharmonii w Szczecinie, który z wyróżnieniem ukończył studia na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym. Mateusz wciąż doskonali swoje umiejętności, brał dotąd udział w warsztatach mistrzowskich m.in. u Ralpha van Daala, Ivana Podymova, Ingo Gorlitzkiego czy Davida Waltera. To wszystko oboiści klasy światowej. Żurawski współpracuje m.in. z Sinfonią Varsovią, NOSPR czy Sinfoniettą Cracovią. Co w klasyce pociąga go najbardziej? „To, że uwrażliwia, poszerza horyzonty wyobraźni. Jak na dziedzinę sztuki, której nie można dotknąć, muzyka ma ogromną siłę. Potrafi wpływać na emocje człowieka, a nawet całych społeczeństw”, mówi Mateusz. A skąd miłość do muzyki? O tym opowiada w wywiadzie. Mateusz Żurawski: Bycie muzykiem jest wyczerpujące, szczególnie, jeśli podchodzi się do tego na serio... Ale rekompensujące. M.Ż. Gdy wychodzisz na scenę, jesteś przygotowany i świadomy drogi interpretatorskiej utworu. Wiesz, w jaki sposób chcesz zaprezentować siebie jako artystę, ale też samo dzieło – myśl kompozytora, którą przemawia twój instrument. Jeśli to wszystko się spaja, wyjście na scenę to wisienka na torcie, przecięcie wstęgi. Masz wtedy tremę? Nie nazwałbym tego tremą, raczej uczuciem, które można porównać do stanu po wypiciu o jednej kawy za dużo. Patrząc na to przez pryzmat ekstrawertyka, takie występy kręcą, ale myślisz wtedy o tym, czy wszystko masz poukładane w głowie odpowiednio, czy z włosami wszystko OK, albo czy pod klapą oktawową nie ma wody – to akurat sprawdzam trzy razy. Co to znaczy? Sprawdzasz czy każda klapka oboju działa, czy instrument jest sprawny, czy masz zapasowe stroiki w kieszeni. Stroik (element służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego wewnątrz instrumentu, przyp.red.) ma to do siebie, że reaguje na zmiany temperatury, wilgotność powietrza i wtedy potrafi zacząć grać inaczej – lepiej, gorzej… Albo wcale. Wyjście na scenę i niemożność wydobycia z siebie dźwięku mo…

mateusz-zurawski-127d702.jpg
width: 1440
height: 1800

Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: altowiolistka Julia Wawrowska
type: item
date: 2024-01-21T07:40:27.000Z
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: młodzi muzycy klasyczni
subject: muzyka
description: „Altówka pojawiła się w moim życiu dlatego, że miejsce skrzypka w naszym domu było już zajęte”, mówi nam Julia Wawrowska, która dzieli swoje życie między Warszawę, Zurich i Berlin. „Chciałam odnaleźć swój głos. I w altówce go znalazłam”, opowiada w wywiadzie.
encoded: Julia Wawrowska jest altowiolistką. I choć mogła pójść inną drogą niż jej ro-dzice (wybitny, światowej sławy skrzypek Janusz Wawrowski grający na stradivariusie i śpiewaczka Bogumiła Dziel-Wawrowska), wybrała klasykę. Jest zakochana w altówce – z wzajemnością. W naszej rozmowie opowiada o tym, czym różni się altówka od skrzypiec, dlaczego klasyka jest muzyką nie z tego świata i jak dzieli życie między Zurich, Berlin i Warszawę. Skąd w Twoim życiu wzięła się muzyka? W domu rodzinnym była od zawsze. Tata i mama są muzykami (Janusz Wawrowski – skrzypek i Bogumiła Dziel-Wawrowska – śpiewaczka, przyp.red.), więc odkąd pamiętam muzyka mnie otaczała. Podobało mi się, jak muzykują. Rodzice nie chcieli, żebym była muzykiem. Bardzo starali się nas (Julię i brata, który również jest muzykiem, przyp.red.) pchnąć ku innym rewirom. Marzeniem było, żebyśmy zostali lekarzami. Ale niestety, byliśmy uparci. Nie dali rady nas przekonać. I nigdy się przeciwko muzyce nie buntowałaś? Buntowałam. Był to moment, gdy zmieniałam skrzypce na altówkę. Edukację zaczęłam w szkole muzycznej, ale gdy przyszedł czas liceum stwierdziłam, że czas wyjść z mojego kokona i poznać inny świat. Zdałam do Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie. Pobyłam tam rok – tyle wystarczyło, bym poczuła, jak bardzo brakuje mi muzyki. Zrozumiałam, że chcę grać i chcę tym żyć. Że to kocham. Potrzebowałaś zmiany? Tak. I śmieję się, że altówka pojawiła się dlatego, że miejsce skrzypka w naszym domu było już zajęte. Chciałam odnaleźć swój głos. I w altówce go znalazłam. View oEmbed on the source website Czym różni się altówka od skrzypiec? Jest podobna, bo to też instrument smyczkowy, ale trochę większy niż skrzypce. Skrzypce mogą się różnić od siebie kilkoma milimetrami. Za to altówki mają różne rozmiary, dobierane indywidualnie przez muzyków. Bywają duże i ma to wielkie znaczenie dla dźwięku. Altówka ma niższe, łagodniejsze, cieplejsze brzmienie. Skrzypce są bardzo ostre, jasne, przystosowane do solowego …

julia-wawrowska-4ad7feb.jpg
width: 2500
height: 1667

Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: perkusista Mikołaj Rytowski
type: item
date: 2024-01-20T07:31:15.000Z
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: młodzi muzycy klasyczni
subject: muzyka
description: Choć odebrał klasyczne wykształcenie na instrumentach perkusyjnych, Mikołaj Rytowski, student Akademii Muzycznej w Bazylei, przedstawia się jako kreatywny instrumentalista i performer. „Mam pomysł na improwizację, bo przeszedłem edukację klasyczną. Klasyka to wspaniała baza – punkt wyjścia, by iść dalej”.
encoded: Rozmawiamy z Mikołajem Rytowskim, kreatywnym perkusistą i performerem, studentem Akademii Muzycznej w Bazylei. „Muzyka klasyczna jest cool, bo jest punktem wyjścia do tego, co dziś robię”, mówi muzyk. Skąd wzięła się w jego życiu perkusja? Co robi poza graniem? O tym opowiada w naszej rozmowie. Czym jest dla Ciebie klasyka? Zdecydowana większość mojej edukacji ogranicza się do muzyki klasycznej. W Bazylei, gdzie aktualnie studiuję, też zaczynałem od klasyki. Mówimy o perspektywie perkusisty grającego w orkiestrze – a przecież zestaw perkusyjny został wynaleziony w latach 20., 30. XX wieku. Więc stosunkowo niedawno. Pierwsze, co przychodzi mi do głowy, gdy pytasz o klasykę, to standardowe formaty koncertów. Poza tym żyję otoczony ludźmi z rodziny klasycznej, studiuję na kampusie klasycznym – choć muzykę współczesną i performance. A to trzeba rozgraniczyć. Klasyką niech będzie więc granie na klasycznych instrumentach, używając klasycznych technik w klasycznych przestrzeniach koncertowych. Skąd wzięły się w Twoim życiu instrumenty perkusyjne? Gdy miałem 5 lat, rodzice wysłali mnie na prywatne lekcje muzyki. Nie były to ani pianino, ani fortepian, ale keyboard. Pamiętam małą salę prób w Warszawie, bardziej odpowiednią dla zespołów rockowych czy jazzowych. I tam, w kącie zawsze stał zestaw perkusyjny, który dość szybko przykuł moją uwagę. Pamiętałem to wszystko, jak przez mgłę. Gdy miałem 7 lat poszedłem do szkoły muzycznej. Pomimo licznych dyskusji pomiędzy rodzicami a nauczycielami, żebym grał na fortepianie, uparłem się na perkusję. I postawiłem na swoim. Większość mojej edukacji jednak to nie była perkusja w powszechnym rozumieniu tego słowa, ale perkusja orkiestrowa, granie na werblu, ksylofonie, potem doszły kotły i marimba. Grałem wtedy klasyczny repertuar. Eksperymentować zacząłem dopiero, gdy zamieszkałem w Szwajcarii. A może wcześniej, gdy zacząłem jeździć na lekcje do Bazylei jako 17-latek. Zafascynował mnie współczesny repertuar z drugiej połowy XX i początku…

mikolaj-rytowski-6a4c4c0.png
width: 579
height: 870