Jak kocha najbardziej osamotnione pokolenie w historii? „Odrzucają miłość byle jaką” - mówi psycholożka Alina Adamowicz
O tym, jak Zetki redefiniują podejście do miłości, dlaczego bardziej boją się chaosu niż samotności i czy rzeczywistość, w której dorastali pomaga budować zdrowsze związki, rozmawiam z ekspertką – psycholożką Aliną Adamowicz.
Joanna Misiarz: Życie uczuciowe baby boomersów wyglądało zupełnie inaczej niż randkowa rzeczywistość milenialsów. A jak do miłości, relacji i randek podchodzi dziś pokolenie Z? Alka Adamowicz: Gdy patrzę na pokolenie Z w kontekście miłości, widzę nie tyle „inne randkowanie”, co inną odpowiedź na świat, w którym przyszło im dorastać. To pokolenie nie buntuje się przeciwko miłości, ono próbuje ją ocalić, tylko innymi środkami. Zetki wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań, rozwodów swoich rodziców, przemilczeń i napięć. Zamiast rzucać się w wir emocjonalnych uniesień, coraz częściej stawiają na uważność, rozsądek i ochronę własnej równowagi. Nie dlatego, że nie czują, ale dlatego, że czują bardzo dużo i wiedzą, jak bolesne bywa niedopasowanie. Stąd potrzeba jasności, „wykładania kart na stół”, sprawdzania wartości, granic już na starcie. Nie wynika to z chłodu czy dystansu, lecz z potrzeby zadbania o swoje zdrowie emocjonalne. Miłość przestaje być tu dowodem intensywności, a staje się pytaniem o bezpieczeństwo: Czy przy Tobie mogę być sobą? Czy muszę się napinać? Czy mój lęk rośnie, czy opada? Zetki często wybierają relacje „pomiędzy”, zwane situationship – pomiędzy znajomością a związkiem, pomiędzy „nic nie obiecujemy”, a „zachowujemy się jak para”. Nie dlatego, że nie chcą bliskości, ale dlatego, że boją się gwałtownych zerwań i etykiet, które kiedyś bardziej raniły niż chroniły. Zamiast składać wielkie deklaracje, wolą rozmawiać i sprawdzać; zamiast obiecywać na zapas, wybierają uważne próbowanie. Czasem to prowadzi do zagubienia, a czasem jest próbą znalezienia nowego języka miłości. I może najważniejsze: dla nich miłość nie ma być ucieczką od siebie ani źródłem chaosu. Ma być przestrzenią, w której życie staje się spokojniejsze, a nie trudniejsze. To raczej już nie „kocham, więc cierpię”, ale „kocham, więc dbam także o siebie”. Z perspektywy psychologa widzę w tym nie kryzys miłości, lecz jej redefinicję. Pytanie tylko, które warto sobie dziś zadać, brzmi: czy umiemy jeszcze rozróżnić zdrową ostrożność od lęku przed bliskością? I czy potrafimy spotkać się w połowie drogi, zamiast chronić się tak bardzo, że nikt już do nas nie dociera. Wspomniałaś o doświadczeniach pokolenia Z związanych z rozstaniami rodziców. Czy właśnie przez te przeżycia Zetki wyraźnie próbują uniknąć błędów w randkowaniu i miłości, które – ich zdaniem – popełnili rodzice? A. A: Tak, różnice pokoleniowe w randkowaniu widać dziś bardzo wyraźnie i nie są one kaprysem młodych ludzi, tylko odpowiedzią na to, co widzieli w domach. Pokolenie Z nie ucieka od miłości. Ono ucieka od chaosu, przemilczeń i „trwania dla dobra wszystkich”, które często kończyło się cierpieniem. Zetki dorastały, obserwując rozwody, ciche wojny i związki podtrzymywane siłą rozpędu. Dlatego zamiast romantycznego „zobaczymy, co z tego wyjdzie”, wybierają emocjonalne BHP. Stawiają na szczerość od pierwszej kawy, czasem aż do bólu. Mówią wprost o granicach, diagnozach, dzieciach albo ich braku. To nie brak romantyzmu, lecz próba oszczędzenia sobie i innym niepotrzebnych rozczarowań. W rzeczywistości to mechanizm ochronny, sposób na oswojenie lęku przed odrzuceniem i rozpadem, który jest wpisany w ich pokoleniowe doświadczenie. Widzę, że miłość coraz częściej przypomina dziś proces rekrutacyjny – nie bez powodu mówi się o „miłości z castingu”. Partner nie jest już „przeznaczeniem”, tylko kimś, kto ma pasować do życia, które już istnieje. Zetki nie chcą rezygnować z własnego spokoju, terapii, rozwoju czy niezależności finansowej dla relacji, która miałaby ich rozmontować. Stąd strategia slow love: najpierw buduję siebie, potem zapraszam kogoś do mojego świata. I choć z boku może to wyglądać na nadmierną kalkulację, ja widzę w tym coś innego – próbę stworzenia miłości, która nie boli, nie kosztuje zdrowia psychicznego i nie wymaga ratowania się kosztem siebie. To nie jest ucieczka od uczuć, tylko nowa definicja bliskości: spokojniejsza, bardziej świadoma i dużo mniej dramatyczna. No właśnie. Mówi się, że poszukiwanie miłości nigdy nie było tak bardzo indywidualistyczne i świadome jak na początku XXI wieku. Z czego wynika ta zmiana? A. A: Rzeczywiście, miłość nigdy nie była tak bardzo „szyta na miarę” jak dziś. Na początku XXI wieku przestaliśmy jej szukać na ślepo, a zaczęliśmy szukać jej w zgodzie ze sobą. To, że poszukiwanie miłości stało się dziś tak indywidualne, nie wynika z egoizmu, lecz z potrzeby ochrony siebie. To zjawisko nie pojawiło się znikąd. Jest efektem nałożenia się kilku procesów, które powoli, ale konsekwentnie przesunęły punkt ciężkości z „my” na „ja”. Po pierwsze – technologia. Aplikacje randkowe zamieniły miłość w coś, co przypomina rynek: jest wybór, są filtry, są algorytmy. Partner przestaje być kimś spotkanym „po drodze”, a zaczyna przypominać produkt, który ma jak najlepiej pasować do naszych bardzo konkretnych oczekiwań. Im większy wybór, tym większa pokusa, by szukać ideału, i tym trudniej się zatrzymać. Po drugie – rozluźnienie dawnych więzi społecznych. Jak pisał Zygmunt Bauman, żyjemy w rzeczywistości, w której relacje stały się bardziej kruche i odwracalne. To już nie rodzina czy społeczność podpowiadają, z kim mamy być. Dziś to jednostka decyduje, czy relacja nadal jej „służy”. A jeśli przestaje – łatwiej ją zakończyć, bez poczucia, że łamie się jakiś trwały porządek. Po trzecie – kult samorealizacji. Partner nie ma już tylko być „na dobre i na złe”. Ma rozumieć, wspierać, rozwijać, leczyć rany, motywować i pomóc stać się lepszą wersją siebie. Coraz częściej szukamy więc kogoś, kto idealnie wpasuje się w nasz gotowy projekt życia, zamiast kogoś, z kim ten projekt powstanie od podstaw. W efekcie relacje stają się bardziej świadome, ale też bardziej wymagające. Dają wolność, lecz odbierają poczucie oczywistości. A miłość coraz rzadziej jest wspólną drogą w nieznane, a coraz częściej starannie dopasowanym wyborem – tak długo, jak długo pasuje do tego, kim właśnie jesteśmy. Technologia zmienia wiele obszarów naszego życia. Stawia nas przed nowymi, dotąd nieznanymi wyzwaniami. Jak media społecznościowe wpłynęły na to, w jaki sposób postrzegamy relacje? Mam w głowie choćby popularyzację pojęć takich jak „green flags” i „red flags”. A. A: Media społecznościowe mocno zmieniły sposób, w jaki dziś patrzymy na relacje. Coraz rzadziej przeżywamy je intuicyjnie, a coraz częściej analizujemy przez pojęcia, etykiety i diagnozy z Internetu. Z jednej strony to pomaga, bo łatwiej rozpoznajemy przemoc, manipulacje czy brak szacunku – rzeczy, które były bagatelizowane. Z drugiej strony zaczynamy patrzeć na ludzi jak na zestaw sygnałów ostrzegawczych i zielonych flag, zamiast jak na złożone osoby z historią, temperamentem i kontekstem. Zbyt szybko szufladkujemy, zamiast się zaciekawić i zapytać. Dla pokolenia Z język red flags i green flags to rodzaj emocjonalnego systemu wczesnego ostrzegania. Młodzi ludzie uczą się skanować zachowania pod kątem bezpieczeństwa – czy ktoś szanuje granice, umie rozmawiać, nie manipuluje. Takie podejście jest próbą ochrony własnego dobrostanu. Problem zaczyna się wtedy, gdy analiza zastępuje kontakt. Gdy każda niedoskonałość, chwila niezręczności czy ludzki błąd zaczyna być traktowany jak czerwona flaga. Media społecznościowe uczą myślenia zero-jedynkowego: dobre–złe, pasuje–nie pasuje. Jednocześnie widać coś bardzo ciekawego: rosnący głód autentyczności. Im więcej filtrów, tym większe zmęczenie perfekcyjnymi obrazkami. Coraz częściej młodzi ludzie nie szukają „idealnego profilu”, ale kogoś, przy kim można zdjąć maskę, zwolnić i poczuć się bezpiecznie – poza algorytmem, poza oceną. Psychologia w relacjach jest bardzo potrzebna, ale nie może zastąpić uważności i serca. Bo miłości nie buduje się checklistą, tylko obecnością. Z perspektywy psychologa powiedziałabym tak: media społecznościowe dały nam język i narzędzia do ochrony siebie, ale jednocześnie postawiły przed nami nowe wyzwanie – jak nie pomylić czujności z lękiem, a troski o siebie z ucieczką od bliskości. Bo prawdziwa relacja nie polega na braku czerwonych flag, tylko na tym, że ktoś chce je z nami zobaczyć, nazwać i wziąć za nie odpowiedzialność. Coraz częściej mówimy także o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability – jak te pojęcia zmieniają nasze oczekiwania wobec bliskości? A. A: To, że coraz częściej mówimy o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability, nie jest modą ani przesadą. To znak, że uczymy się nazywać to, co kiedyś było tylko niepokojem w brzuchu i cichym poczuciem, że „coś tu nie gra”. Nowy język bliskości działa jak wewnętrzny kompas, bo pozwala szybciej zrozumieć, co nas rani, i przestać brać na siebie winę za cudzą niedojrzałość. Gdy zachowania dostają nazwy, łatwiej oddzielić własną wartość od czyjejś nieobecności, znikania bez słowa czy emocjonalnego skąpstwa. Dzięki temu coraz więcej osób nie chce już zgadzać się na relacje, w których dostaje tylko minimum uwagi i zaangażowania, bo ich układ nerwowy wie, że to za mało, by czuć się bezpiecznie. Ta zmiana przesuwa też nasze oczekiwania: coraz mniej chodzi o intensywność czy fizyczną ekscytację, a coraz bardziej o spokój, przewidywalność i emocjonalną dostępność. W świecie pełnym niepewności bliskość przestaje być zagadką do rozwiązania, a staje się miejscem, w którym można odetchnąć i nie musieć walczyć o czyjąś obecność. Wrócmy do wspomnianego situationships, które jest dziś częścią randkowego krajobrazu. Czy to oznaka, że Zetki boją się zobowiązań? A. A: Situationships czy relacje bez etykiet często wyglądają z zewnątrz jak ucieczka przed zobowiązaniem, ale z perspektywy młodych ludzi to zwykle coś dużo prostszego i bardziej ludzkiego. Zamiast wpisywać się w gotowe, sztywne role „chłopaka” czy „dziewczyny”, wolą negocjować zasady na bieżąco, dopasowując relację do swoich aktualnych potrzeb i zasobów. Zetki chcą być z kimś, ale boją się wejść w coś, co od razu ma ciężar „na serio” i „na długo”. Relacja bez etykiety daje im poczucie mniejszej presji i większej kontroli – można być blisko, ale nie obiecywać więcej, niż się realnie jest w stanie udźwignąć. Zetki, które napatrzyły się na bolesne rozwody swoich rodziców, traktują brak etykiet jako swoistą polisę ubezpieczeniową – wychodzą z założenia, że skoro technicznie nie jesteśmy parą, to w razie czego „nie ma z czym zrywać”, co ma teoretycznie oszczędzić im traumy rozstania. Z jednej strony daje swobodę, z drugiej może rodzić niepewność i pytania: „kim dla siebie jesteśmy?”. Dlatego nie jest rozwiązaniem dla każdego. U Zetek często wynika to z potrzeby ochrony siebie przed zbyt szybkim przywiązaniem i późniejszym zranieniem. To nie tyle strach przed miłością, co próba znalezienia jej w wersji, która nie przytłacza – bardziej spokojnej, ostrożnej i dopasowanej do ich obecnych możliwości emocjonalnych. Jednocześnie wiele osób zauważa powrót młodych ludzi do myśli o małżeństwie. Skąd bierze się ta pozorna sprzeczność? A. A: Tak jak mówisz, ta sprzeczność jest pozorna. Pokolenie Z nie odrzuca miłości na całe życie, ale odrzuca miłość byle jaką. Mimo że statystycznie rzadziej wchodzą w związki (63% dorosłych Zetek nie miało stałej relacji), wielu z nich nadal wierzy w głęboką więź na całe życie. To, co wygląda jak niechęć do małżeństwa, jest często strategią slow love – czekaniem na moment, w którym relacja będzie bezpieczna ekonomicznie i emocjonalnie. Wolą być sami lub w luźnej relacji, niż utknąć w toksycznym małżeństwie jak poprzednie pokolenia. Boją się odrzucenia, rozczarowania i bolesnych rozstań. W jaki więc sposób pokolenie Z redefiniuje dziś sztukę bycia w związku? A. A: Pokolenie Z redefiniuje bycie w związku w bardzo prosty, ale jednocześnie rewolucyjny sposób: relacja ma być bezpieczna dla psychiki, prawdziwa i dopasowana do ludzi, którzy ją tworzą. Dla Zetek miłość nie zaczyna się od imponowania sobie nawzajem, tylko od szczerości, także tej trudnej. Rozmowy o terapii, lękach, granicach czy przeciążeniu emocjonalnym nie są już „psuciem nastroju”, ale podstawą bliskości. Coraz większą wartość ma wrażliwość i pokazywanie siebie bez filtra, bez udawania silniejszego, niż się jest, bo właśnie to daje poczucie bycia naprawdę widzianym. W efekcie miłość w wydaniu pokolenia Z to połączenie uczuć i świadomości: pragną głębokiej relacji, ale wchodzą w nią z uważnością, jakby trzymali w ręku instrukcję obsługi siebie, by nie zgubić się w bliskości i nie zranić bardziej, niż to konieczne. Czy można zatem twierdzić, że swobodna rozmowa o emocjach i korzystanie z terapii wśród Zetek, przekłada się na zdrowszy sposób budowania relacji i rozwiązywania konfliktów w miłości? A. A: To trochę miecz obosieczny. Z jednej strony większa otwartość na emocje i terapia naprawdę sprzyjają zdrowszym relacjom. Pokolenie Z częściej mówi wprost o swoich potrzebach, granicach i trudnościach, dzięki czemu w relacjach jest mniej gierek, domysłów i manipulacji. Ta szczerość, czasem już na samym początku znajomości, pozwala szybciej sprawdzić, czy dwie osoby emocjonalnie do siebie pasują i czy są gotowe budować coś w bardziej dojrzały sposób. Z drugiej strony sama świadomość psychologiczna nie zawsze idzie w parze z umiejętnością dozowania bliskości. Zdarza się, że otwartość przeradza się w zbyt intensywne dzielenie się trudnymi doświadczeniami na bardzo wczesnym etapie relacji. Taki emocjonalny „zalew” może przytłaczać drugą osobę i obciążać więź, zanim zdąży się ona naturalnie ukształtować. Dlatego terapia i język emocji są ogromnym zasobem, ale nie zastąpią uważności na tempo relacji. Zdrowa bliskość to nie tylko mówienie wszystkiego, co czujemy, lecz także wyczucie, kiedy, ile i w jakiej formie jesteśmy gotowi unieść siebie nawzajem. A co z miłością własną? Pokolenie Z stawia je na równi z uczuciem do drugiej osoby? A. A: Dla pokolenia Z miłość własna i miłość do drugiej osoby nie stoją w opozycji, ale też nie są już wrzucane do jednego worka. Coraz częściej miłość do siebie pojawia się jako pierwsza – i nie z egoizmu, tylko z doświadczenia. Miłość własna to dziś dbanie o swoje zasoby emocjonalne, psychiczne, finansowe. Najpierw chcę stanąć na własnych nogach, zrozumieć siebie, poczuć stabilność, a dopiero potem zaprosić kogoś do swojego świata. Relacja ma być dodatkiem, a nie ratunkiem. I jest w tym duża dojrzałość. Jeśli związek zaczyna kosztować zdrowie psychiczne, Zetki częściej decydują się odejść. Nie dlatego, że nie potrafią kochać, ale dlatego, że wiedzą, że miłość nie powinna ranić ani zabierać wewnętrznego spokoju. W ich narracji miłość do drugiego człowieka jest możliwa dopiero wtedy, gdy nie odbywa się kosztem siebie. A to zmienia wszystko. Czy pokolenie Z ma tendencję do romantyzowania związków i miłości? A. A: Pokolenie Z żyje w ciekawym napięciu między głową a sercem. Z jednej strony podchodzą do relacji bardzo racjonalnie: analizują, sprawdzają zgodność wartości, uważnie obserwują sygnały ostrzegawcze. Z drugiej jednak strony wcale nie porzucili marzeń o głębokiej, romantycznej miłości. Ten paradoks jest dla nich bardzo charakterystyczny. Choć dorastali w świecie szybkich kontaktów, wielu z nich wciąż wierzy w relację „na długo”, a nawet „na całe życie”. Tyle że romantyzują dziś coś innego niż poprzednie pokolenia. Nie idealizują perfekcyjnych historii ani instagramowych obrazków szczęścia. Ich romantyzmem stała się autentyczność: bycie prawdziwym, odsłanianie słabości, mówienie o lękach i niedoskonałościach. To właśnie w tej wrażliwości, w zgodzie na niedoskonałość i emocjonalną szczerość Zetki szukają głębi. Można powiedzieć, że nie tyle romantyzują same związki, co możliwość bycia sobą w relacji. A to jest nowa forma romantyzmu – cichsza, mniej spektakularna, ale znacznie bardziej zakorzeniona w realnym doświadczeniu bliskości. Cofnijmy się nieco w przeszłość – do czasów pandemii i społecznej izolacji. Jak te doświadczenia młodych ludzi wpłynęły na postrzeganie bliskości, intymności i potrzeby drugiego człowieka? A. A: Izolacja i pandemia bardzo cicho, ale głęboko zmieniły sposób, w jaki myślimy o bliskości. Dla wielu młodych ludzi był to czas, w którym relacje nie tyle się skończyły, co nawet nie zdążyły się zacząć. Zabrakło codziennych spotkań, spontanicznych rozmów, niezręcznych randek i emocjonalnych potknięć, które normalnie uczą, jak być z drugim człowiekiem w realnym świecie. W efekcie bliskość zaczęła kojarzyć się bardziej z rozmową niż z obecnością, z wymianą wiadomości niż z byciem obok. Kontakt stał się łatwiejszy do nawiązania, ale też łatwiejszy do przerwania. Bez wspólnej przestrzeni, ciała i czasu relacje straciły ciężar, a zyskały odwracalność – można się wycofać bez konfrontacji, zniknąć bez rozmowy, nie mierzyć się z emocjami drugiej osoby. Dla młodszych pokoleń oznaczało to brak naturalnego „oswajania się” z bliskością w okresie dorastania. Bez wcześniejszych doświadczeń dorosłe relacje bywają bardziej stresujące, bo nie ma wewnętrznego punktu odniesienia: skąd wiem, że to normalne, że się boję, że się mylę, że nie wychodzi? Pandemia sprawiła też, że bliskość zaczęła być postrzegana jako coś bardzo potrzebnego, ale jednocześnie wymagającego odwagi. Po czasie izolacji bycie z kimś naprawdę, twarzą w twarz, bez ekranu jako tarczy, bywa trudniejsze niż kiedykolwiek. Dlatego dziś tak wielu ludzi tęskni za relacją, ale podchodzi do niej ostrożnie – jak do czegoś cennego, ale też emocjonalnie wymagającego. Określenie generacji Z jako „najbardziej osamotnionego pokolenia w historii” to trafna diagnoza, czy jednak zbyt daleko idące uproszczenie? A. A: Coraz częściej mówi się o pokoleniu Z jako o najbardziej osamotnionym – i niestety nie jest to chwytliwy nagłówek, ale opis realnego doświadczenia. Dane pokazują, że większość młodych dorosłych nie jest dziś w stałej relacji, ale za tą liczbą nie stoi brak potrzeby bliskości. Stoi raczej ogromne zmęczenie wyborem i lęk przed pomyłką. Żyjemy w świecie, który nieustannie podsuwa kolejne możliwości, kolejne twarze, kolejne „lepsze opcje”. Paradoksalnie im więcej wyboru, tym trudniej się zatrzymać. Zamiast pytać „czy to jest dla mnie dobre?”, młodzi ludzie często pytają „a co, jeśli gdzieś czeka coś lepszego?”. I ten niepokój potrafi skutecznie unieruchomić. Bezpieczniej jest nie wybrać wcale niż wybrać i później żałować. Z perspektywy psychologicznej to bardzo smutny paradoks: pokolenie, które ma największy dostęp do ludzi, jednocześnie najczęściej doświadcza samotności. Bo bliskość wymaga decyzji, a decyzja zawsze niesie ryzyko. I być może największym wyzwaniem dla Zetek nie jest dziś znalezienie idealnej osoby, ale odwaga, by powiedzieć: wybieram mimo że nie mam gwarancji. A jeśli weźmiemy na tapet podejście Zetek do intymności. Jak „wypadają” na tle wcześniejszych pokoleń? A. A: W podejściu do seksualności zaszła wyraźna zmiana. Zetkom coraz mniej chodzi o ilość, a coraz bardziej o sens. Dla młodszych pokoleń seks przestał być celem samym w sobie czy dowodem atrakcyjności. Ma znaczenie wtedy, gdy towarzyszy mu poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego i psychicznego. Bez tej podbudowy bywa postrzegany jako coś pustego, a czasem wręcz „przereklamowanego”. To także koniec presji, która towarzyszyła wcześniejszym pokoleniom. Nie trzeba już niczego udowadniać ani „zaliczać” kolejnych doświadczeń. Seksualność coraz częściej jest tematem rozmowy i negocjacji, a nie oczekiwań narzucanych z zewnątrz. Liczy się zgoda, komfort i gotowość obu stron, a nie tempo czy statystyka. Pokolenie Z określono nawet mianem „puriteen”. Skąd bierze się ich dystans wobec życia intymnego i na ile znajduje on odzwierciedlenie w rzeczywistości? A. A: Fenomen „puriteen” bywa mylnie odczytywany jako powrót do pruderyjności. W rzeczywistości to raczej odpowiedź młodych ludzi na życie w ciągłym stresie i napięciu. Gdy ktoś dorasta w świecie, w którym wszystko jest oceniane, porównywane i komentowane, ciało naturalnie przechodzi w tryb ostrożności. Stres i lęk skutecznie gaszą ochotę na ryzykowne zbliżenia, bo układ nerwowy bardziej zajmuje się przetrwaniem niż przyjemnością. Dla części młodych ludzi dystans do seksu lub czasowa rezygnacja z niego jest więc świadomym wyborem – bezpieczną formą ochrony własnej psychiki przed chaosem, presją i emocjonalną „dramą”, która mogłaby zaburzyć i tak już kruchy spokój. To mniej „nie chcę”, a bardziej: „nie teraz, nie w takich warunkach”. A co z relacjami typu one night stand? Rosnąca samoświadomość psychologiczna Zetek sprzyja rezygnacji czy raczej zmienia sposób, w jaki są one przeżywane i interpretowane? A. A: Samoświadomość nie tyle zabija relacje typu one night stand, co odbiera im dawną atrakcyjność. Gdy rośnie wiedza o emocjach, więzi i stylach przywiązania – czyli scenariuszach naszych relacji z dzieciństwa – przygodny seks przestaje być niewinną zabawą, a zaczyna być widziany przez pryzmat możliwych konsekwencji psychicznych. Coraz więcej młodych ludzi zauważa, że szybka bliskość bez relacji często zostawia po sobie nie lekkość, lecz napięcie, pustkę albo poczucie odrzucenia. Zetki częściej rozpoznają u siebie potrzebę więzi przed seksem, nawet jeśli nie nazywają jej wprost. Wolą poczekać na poczucie bezpieczeństwa i emocjonalnej zgody, niż ryzykować sytuacje, które mogą uruchomić lęk czy rozregulować ich wewnętrzną równowagę. W tym kontekście one night stand przestaje być ekscytującą przygodą, a staje się doświadczeniem o zbyt wysokiej cenie. To już nie kwestia moralności, ale prostej odpowiedzi na pytanie: czy to mi naprawdę służy? Na koniec, jakie wyzwania stoją dziś przed pokoleniem Z w budowaniu relacji w świecie nieustannej zmiany, porównań i presji, by „żyć najlepiej”? A. A: Największym wyzwaniem w budowaniu trwałych relacji jest dziś życie w rozdwojeniu: z jednej strony bardzo chcemy stabilnej, bezpiecznej więzi, a z drugiej funkcjonujemy w świecie, który nieustannie zachęca do zmiany. Młodzi ludzie poruszają się w relacjach, które często nie mają jasnych granic ani nazw, co daje chwilowe poczucie wolności, ale na dłuższą metę generuje napięcie, niepewność i emocjonalne zmęczenie. Kolejnym trudnym obszarem jest nadmiar możliwości. Gdy w zasięgu ręki wciąż pojawiają się nowe „opcje”, coraz trudniej zatrzymać się przy jednej osobie i dać relacji czas na rozwój. W tle działa cichy lęk: czy na pewno wybieram dobrze, czy nie rezygnuję z czegoś lepszego? Taki sposób myślenia utrudnia zaangażowanie i osłabia zdolność do budowania głębi. Do tego dochodzi niełatwa codzienność: presja finansowa, zawodowa i potrzeba zadbania o własną stabilność. Dla wielu osób miłość staje się czymś, co trzeba odłożyć „na potem”, aż będzie spokojniej i bezpieczniej. Często to rodzi frustrację, bo potrzeba bliskości nie znika tylko dlatego, że warunki nie są idealne. Z perspektywy psychologii trwała relacja wymaga dziś nie tyle idealnego dopasowania, ile odwagi, by wybrać jedną osobę w świecie pełnym alternatyw i zgodzić się na niedoskonałość: swoją, drugiego człowieka i samej relacji. „Bliskość w związku to znacznie więcej niż tylko uczucia czy fizyczny kontakt. To nie bajka ani gotowy przepis z książki, lecz codzienna, czasem niełatwa sztuka współistnienia. To świadome codzienne wybieranie siebie nawzajem – w drobnych sprawach i w wielkich momentach życia. To umiejętność mówienia „jestem przy Tobie”, nawet gdy nie wszystko jest dobrze, kiedy pojawiają się trudności czy wątpliwości” – fragment mojej najnowszej książki „Bliskość”.
Kiedy Tinder już nie wystarcza, przychodzi ona - swatka. Czy miłość w czasach online da się zmatchować offline? [WYWIAD]
Swipe w prawo. Swipe w lewo. Kolejna rozmowa, która urywa się bez ostrzeżenia. Randka, na którą on nie przychodzi. W świecie aplikacji miłość jest na wyciągnięcie ręki - a jednocześnie nic z tego nie wychodzi. Dlatego coraz więcej osób wraca do starego rozwiązania. Do specjalistki, która widzi znacznie więcej niż aplikacja.
„Miłość w XXI wieku” zaczyna się od ekranu. Zdjęcie. Krótki opis. Kilka zdań, które mają zdecydować, czy ktoś zasługuje na „szansę”. Tinder, Bumble, Hinge - aplikacje randkowe obiecują dostęp do niemal nieograniczonej puli potencjalnych partnerów. Problem w tym, że wraz z dostępnością przyszło zmęczenie. Znużenie swipe’owaniem. Rozczarowanie rozmowami, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Ghosting stał się normą. Kłamstwa - codziennością. Ludzie deklarują wzrost, którego nie mają. Prezentują status związku, który jest fikcją oraz obiecują wrażenia, które znikają po pierwszym spotkaniu. Miało być łatwiej. Jest o wiele trudniej. – Aplikacje uczą nas traktować ludzi jak opcje. Jak produkty do wyboru. A człowiek nie jest lodówką – mówi Anna Guzior-Rutyna, swatka z 13-letnim doświadczeniem, autorka wielu poradników i książek z którą rozmawiam o tym, czy w dobie Tindera wciąż da się znaleźć „tę jedyną osobę” i po co komu dziś swatka. Zanim była romantyczna miłość, była swatka Przez większą część historii ludzkości miłość nie była prywatnym wyborem. Była sprawą rodzin, rodów, interesów i bezpieczeństwa. Małżeństwo miało zapewniać stabilność - uczucia, jeśli się pojawiały, były dodatkiem. W Chinach istniały mei po, w społecznościach żydowskich szadchan, w Europie i na ziemiach polskich swatki i swaci. Ich rola była kluczowa: znali lokalne społeczności, historie rodzin, reputacje, majątki i tajemnice. Negocjowali, badali intencje, łączyli ludzi, którzy „pasowali” do siebie społecznie i życiowo. W wyższych sferach odbywały się sezony matrymonialne, niemal jak w „Bridgertonach” - bale, kolacje, wizyty. Swatki działały często w cieniu tych wydarzeń, dbając o to, by wszystko przebiegało zgodnie z planem. Miłość była luksusem. Dopasowanie koniecznością. Dlaczego swatki zniknęły - i dlaczego wracają XX wiek przyniósł rewolucję: emancypację kobiet, romantyczną miłość, randkowanie i przekonanie, że każdy sam najlepiej wie, kogo chce. Swatki uznano za relikt przeszłości. Aż do teraz. Bo aplikacje randkowe, zamiast wolności, przyniosły nadmiar wyboru. A nadmiar - paraliż. I poczucie, że wszystko trzeba dźwigać samemu: nadzieję, rozczarowanie, ciszę po randce. W tym miejscu pojawia się swatka XXI wieku. – Jak 13 lat temu zdecydowałam, że chcę być swatką, to ludzie mi mówili, ‘puknij się w czoło’, przecież swatki już nie istnieją. Potem, kiedy otworzyłam pierwsze biuro, to ludzie przychodzili i szukali takiej starej swatki, bo się każdemu kojarzyła, że taka swatka to taka babuśka, która gdzieś tam siedzi i wróży z fusów. A to było 13 lat temu… – wspomina swatka Anna, która na swoim koncie ma ponad 500 zmatchowanych par. Swatka dziś: jak wygląda ta praca naprawdę – Swatce płaci się za wtrącanie – mówi Anna Guzior-Rutyna. – Bo swatka widzi więcej. Słyszy między wierszami. Łączy fakty. Jej praca zaczyna się od rozmowy. Długiej, czasem niewygodnej. Takiej, w której padają pytania, których aplikacje randkowe nigdy nie zadają - o wcześniejsze związki, o momenty kryzysowe, o powody rozstań, o lęki, które pojawiają się dopiero wtedy, gdy ktoś naprawdę chce być z drugim człowiekiem – Nie łączę ludzi na podstawie zdjęć. Patrzę na styl życia, gotowość do relacji, intencje – tłumaczy. To wtrącanie bywa niewygodne. Swatka potrafi zatrzymać klienta wtedy, gdy on sam chciałby już „iść dalej”. Dopytać. Skonfrontować. Nazwać rzeczy po imieniu. Nie po to, by oceniać, ale by nie powielać tych samych schematów. Swatka selekcjonuje, weryfikuje, bierze odpowiedzialność. Nie obiecuje miłości. Obiecuje spotkanie z realnym człowiekiem. – Tu nie działa algorytm. To intuicja – podkreśla. Co dzieje się po pierwszej randce? Kiedy rozmowy i weryfikacja dobiegają końca, zaczyna się prawdziwe testowanie dopasowania – czyli randki. Osoby, które swatka połączyła, spotykają się twarzą w twarz i sprawdzają, czy to, co zostało wcześniej zweryfikowane w rozmowie, działa w praktyce. Co się dzieje potem? – Zależy od pakietu – wyjaśnia Anna. – W wyższych pakietach klienci często dzwonią po randce i opowiadają, jak poszło. Jeśli wszystko idzie dobrze, zawieszamy współpracę – oni randkują, a jeśli nie, wracają do gry. – tłumaczy. Nie chodzi o to, że ktoś umawia się na dziesięć randek naraz, raczej idzie na kolejne spotkania po kolei, jeśli z poprzednich nic nie wyszło. – Ludzie przychodzą do mnie, żeby skrócić czas – dodaje. – Nie muszą pytać na randce: „Czy chcesz mieć dzieci?” – bo ja już to wiem. Nie muszą też dyskutować o ulubionych filmach czy hobby – wszystko jest wcześniej zweryfikowane. – Moja rola polega na tym, żeby klienci od razu spotykali się z osobami, które naprawdę pasują do ich wartości i oczekiwań – tłumaczy swatka Anna. Kto dziś korzysta z usług swatki? To jedno z największych zaskoczeń. Bo do swatki nie trafiają osoby „bez opcji”. Trafiają osoby, które opcji mają aż za dużo - i żadna nie prowadzi do relacji. – To nie jest jedna grupa. Najczęściej osoby między 30. a 60. rokiem życia, czasem 60+, ale zdarzają się też młodsi. Bardzo często to ludzie, którzy byli na Tinderze… trzy dni. I uciekli. – mówi Anna. – To ludzie wykształceni, często bardzo znani w swoich środowiskach: lekarze, prawnicy, wykładowcy, przedsiębiorcy. Dla nich Tinder nie jest niewinną zabawą. Jest ryzykiem. Nie każdy może pozwolić sobie na to, by wisieć w aplikacji randkowej. Nie każdy chce być rozpoznany przez pacjentkę, klienta, współpracownika. Nie każdy chce tłumaczyć się z obecności w miejscu, które coraz częściej kojarzy się z brakiem intencji. – Są osoby, które mówią wprost: nie mogę sobie pozwolić na kompromitację. Na bycie „widocznym” w aplikacji – podkreśla Anna. Swatka daje im coś, czego nie daje Internet: dyskrecję. Zmęczenie randkowaniem, które boli Wielu klientów przychodzi już po kilku próbach w aplikacjach. – Czasem to trzy dni. Czasem kilka miesięcy. Ale niemal zawsze kończy się to zniechęceniem – podkreśla swatka. Rozmowy, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Randki, na które ktoś nie przychodzi. Ludzie, którzy znikają bez słowa. Ghosting, który zostawia ślad, choć nikt nie chce przyznać, jak bardzo boli. – Przychodzą do mnie poranieni. Z poczuciem, że coś z nimi jest nie tak. Często okazuje się, że to nie jest kwestia wyboru. Wiele osób pragnie rodziny i dzieci, ale okoliczności sprawiają, że długo nie znajdują odpowiedniego partnera. – Dużo mam takich osób, które właściwie mają wszystko i wiedzą, że ten zegar biologiczny tyka i chcą dzieci – mówi swatka. Zdarzają się kobiety w wieku 35-45 lat, które mają zamrożone jajeczka i latami szukały odpowiedniego partnera. – Były okłamywane - partner mówił, że będzie dziecko, a kłamał i nie chciał. Albo był bezpłodny i też to ukrywał. Albo po prostu nie znalazły nikogo. – Nie wszystkie kobiety to „tylko karierowiczki”, które nie chcą dzieci. Wiele chciało, tylko po prostu nie miało z kim – podkreśla problem swatka. Upiększamy się. Bo bardzo chcemy być wybrani Aplikacje randkowe nauczyły nas jednej rzeczy: trzeba się sprzedać. Zdjęcie musi być najlepsze. Opis - błyskotliwy. Życie - ciekawe. Nawet jeśli na co dzień wcale takie nie jest. W świecie online granica między prawdą a jej „lepszą wersją” szybko się rozmywa. Nie zawsze chodzi o kłamstwo wprost. Częściej o drobne przesunięcia. Kilka centymetrów wzrostu. Zdjęcie sprzed pięciu lat. Zainteresowania, które dobrze brzmią, ale rzadko mają pokrycie w rzeczywistości. – Ludzie bardzo się upiększają – mówi Anna Guzior-Rutyna. – I to nie dotyczy tylko aplikacji. To zdarza się również u mnie. Bo kiedy w grę wchodzi miłość, pojawia się lęk: czy taki, jaki jestem naprawdę, wystarczę? Swatka widzi to szybko. – Każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony. To naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy różnica między deklaracją a rzeczywistością jest zbyt duża. Gdy ktoś opowiada o aktywnym stylu życia, a w praktyce oznacza to jedną wycieczkę sprzed kilku lat. Albo gdy pasja istnieje głównie w narracji. – Zdarza się, że ktoś mówi: uwielbiam rower, jestem bardzo aktywna – opowiada Anna. – A potem okazuje się, że ten rower stoi w piwnicy i był użyty raz. Po co swatce prawda? Dlatego swatka nie tylko łączy ludzi. Ona weryfikuje opowieści, które snujemy o sobie. – Nie po to, żeby kogoś zawstydzić. Po to, żeby nie budować relacji na fałszu – podkreśla Anna. Bo prędzej czy później ten nieszczęsny rower z piwnicy i tak nie wyjedzie. A różnica między „ja online” a „ja w życiu” wyjdzie na jaw i to często w tym najbardziej bolesnym momencie. – Jeśli ktoś przychodzi do mnie, to ja chcę poznać jego prawdziwe życie. Nie instagramową wersję. To właśnie tu kończy się magia algorytmu, a zaczyna praca człowieka. Swatka nie obiecuje, że będzie idealnie. Obiecuje, że będzie uczciwie. – Ludzie bardzo chcą być wybrani. I dlatego czasem udają. Ale miłość - ta, która ma szansę przetrwać - zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy się upiększać. I pozwalamy zobaczyć siebie takimi, jacy jesteśmy naprawdę. „Ludzie nie wiedzą, kogo chcą. Ale wiedzą, kogo nie chcą” – Ludzie przychodzą z różnymi przekonaniami, których się nasłuchali - i z mediów społecznościowych, i od koleżanek, i od rodziny, i z tego, co powie matka, i jak był ojciec - i od razu zakładają, że potencjalny kandydat nie może być taki. Że lekarze wszyscy mają romanse z pielęgniarkami – to ona nie chce lekarza. Albo że jak wojskowy to będzie trudny. Masa wyobrażeń. Generalnie, gdyby ludzie naprawdę wiedzieli, kogo chcą, to już dawno byliby w związkach – wymienia problemy w znalezieniu idealnego partnera swatka Anna. Dlatego jednym z kluczowych momentów pracy swatki jest rozbijanie wyobrażeń. – Jak ktoś mówi: tylko 182 cm, blondyn, kaloryfer – to ja pytam: a może szatyn również? A może zamiast kaloryfera wystarczy aktywny styl życia Swatka oddziela potrzeby od fantazji. Zatrzymuje się przy wartościach: stylu życia, podejściu do rodziny, pracy, wiary, dzieci. Reszta często okazuje się tylko kulturowym filtrem. – Lekarz, który nie chciał lekarki, ożenił się z lekarką. Kobieta, która nie chciała mężczyzny z ciemnymi oczami, jest z mężczyzną z ciemnymi oczami – przytacza swoje historie swatka. Bo kiedy znikają profile i zdjęcia, zostaje człowiek. Historia, która zostaje na zawsze Jest jedna para, do której Anna wraca myślami. Małgosia i Hubert. Ona po pięćdziesiątce, po rozwodzie z unieważnieniem. On 60-cio letni wdowiec. Dla niej wiara była kluczowa. Długo rozmawiały. Długo się wahała. – Tam iskrzyło, ale ona jeszcze, a może inny, a może tamten. Powiedziałam więc jej wtedy: jeśli nie chcesz, to połączę Huberta z kimś innym. Jest nim zainteresowana taka Pani, bo on mistrz tańca, świetnie się porusza – opowiada swatka. Po trzech miesiącach zadzwoniła. Byli zaręczeni. – Zaprosili mnie na ślub. Byłam na nim z mężem. Dostałam podziękowania, kwiaty, ale też wiarę w to, że potrafię to robić – bo każdy z nas potrzebuje czasem dowodu na to, że coś potrafi. To byli ludzie po przejściach, którzy już nie wierzyli, że coś się wydarzy. A jednak. Zdarzały się też pary po siedemdziesiątce, którym czas pozwolił zaznać nowej miłości tylko przez kilka lat – Rodziny dzwoniły po latach i mówiły: to były ich najszczęśliwsze lata – przytacza Anna. Jak szukać miłości, gdy usługi swatki są poza zasięgiem naszego portfela? Powiedzmy sobie jednak szczerze. Usługi swatki to luksus - ceny zaczynają się od około 10 tysięcy złotych i sięgają nawet 80 tysięcy. Są także pakiety - premium, które wykraczają poza te widełki. Nie każdy może sobie na to pozwolić, ale istnieją sposoby, by szukać partnera samodzielnie. Swatka Anna podkreśla, że najlepszą formą jest realne poznawanie ludzi: udział w szkoleniach, zajęciach związanych ze wspólną pasją – na przykład wycieczki górskie dla miłośników trekkingu. Czasem można trafić na grupy tematyczne w mediach społecznościowych lub spotkania organizowane w kościołach przez osoby wierzące. – Szukałabym osób, które lubią to samo, co ja, są w podobnym wieku i dzielą moje wartości. Jeśli ktoś interesuje się sportem, warto sprawdzić siłownię czy zajęcia fitness – podkreśla. Najważniejsze, według niej, to szukać w realnym świecie, a dopiero na końcu w aplikacjach randkowych. – W miejscach, gdzie mam wspólne zainteresowania i podobne spojrzenie na życie, łatwiej spotkać kogoś wartościowego. Wolontariat i akcje charytatywne to również świetna okazja, by poznać ciekawych ludzi – dodaje. Walentynki dla singli: swatka radzi, jak przetrwać ten trudny dzień Walentynki bywają trudnym dniem dla osób samotnych. Wokół czerwone róże, stoliki dla par, kina pełne zakochanych - łatwo poczuć się samotnym. Swatka Anna radzi, by w tym dniu nie wpadać w pułapkę mediów społecznościowych i aplikacji randkowych. – Najlepiej potraktować Walentynki jak zwykły dzień. Spotkać się z przyjaciółmi, spędzić czas aktywnie, ale nie skupiać się na tym, że jest się samemu. Unikać porównań i nie oglądać zdjęć zakochanych par – tłumaczy. – Jeśli boli was samotność, lepiej uciec od świata i zrobić coś dla siebie. Nie chodzi o to, by się zamykać, ale by nie potęgować przykrego uczucia, które może pojawić się w tym dniu – dodaje. Według niej istotne jest także pozytywne podejście: myślenie o sobie i swoim życiu, zamiast skupiania się na tym, czego nam brakuje. – Na następny dzień mamy Dzień Singla – warto potraktować go jako okazję do świętowania niezależności i własnej przestrzeni, a nie powód do smutku – podkreśla. Wypalenie randkowe: kiedy nadzieja znika Czy w takim razie bardziej szkodzi brak wiary w miłość, czy nierealne oczekiwania? – pytałam. – Nierealne oczekiwania – odpowiada Anna. – Ale to też trochę zależy od miejsca, w którym szukamy. Czasem kobieta szuka poważnego związku, dzieci, małżeństwa, a trafia na portal, gdzie mężczyzna deklaruje to samo, a w praktyce chce tylko przelotnej przygody. W ten sposób traci czas, a w pewnym momencie spotyka kolejnego „piątego dzieciaka”, który obiecywał, że będzie inaczej. Wtedy rodzi się frustracja, poczucie straconej nadziei i… epidemia samotności – tłumaczy. Wypalenie randkowe dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety. – To moment, w którym ktoś mówi: „Mam już dość. Ile razy mogę?”. Idą z dobrą intencją, chcą znaleźć partnera na poważnie, a są traktowani powierzchownie. Dlatego wiele osób trafia później do psychologów albo decyduje się zostać singlami z wyboru. Czasem przychodzą do mnie i mówią wprost: „Jesteś moją ostatnią deską ratunku. Jeśli mi się nie uda, już na żaden portal nie pójdę”. Anna zauważa też, że zmiana środowiska randkowego – z naturalnych spotkań, na te online – przyniosła więcej iluzji niż możliwości. – Kiedyś poznawaliśmy się bardziej naturalnie – na studiach, w pracy. Teraz mamy świat online, który daje różne możliwości, ale też poczucie osamotnienia i niekończącej się ilości wyborów. Możliwość przesuwania w lewo czy w prawo sprawia, że człowiek traci cierpliwość i… często nie wybiera niczego. – Nie mówię, że nikt na aplikacjach nie znalazł nikogo – podkreśla. – Znam osoby, którym się udało. Ale to wymaga cierpliwości, szczęścia i szczerości. Najważniejsze, żeby osoby, które faktycznie szukają związku, mówiły prawdę. Czy w takim razie miłość da się zaprogramować? – zadaję ostateczne pytanie – Nie. Ale da się jej nie przeszkadzać – mówi swatka. – Da się skrócić drogę. Odfiltrować kłamstwa. Oddać odpowiedzialność komuś, kto patrzy na człowieka, a nie na profil. W świecie, w którym wszystko chcemy mieć natychmiast, miłość wciąż potrzebuje czasu, odrobiny szczęścia i czasem… trzeciej osoby.
A gdyby tak pozwolić sobie na miłość w wieku 70 lat? Na tym niebanalnym love story wylejecie morze łez
Miłość nie zna metryki. Nie pyta o PESEL, nie sprawdza kalendarza, nie przeprasza za spóźnienie. „Moje ulubione ciasto” to wzruszający irański film o uczuciu, które przychodzi wtedy, gdy świat mówi, że „już nie wypada”. Dziś jest numerem 3 na HBO i jednym z najpiękniejszych filmów na wieczór.
Przyzwyczailiśmy się myśleć, że miłość jest domeną młodych. Że randki, flirt, motyle w brzuchu należą do świata Tindera, dwudziestolatków i pierwszych rozczarowań. Tymczasem życie bywa bardziej przewrotne. Zakochać się można w każdym wieku - także wtedy, gdy ciało nosi już ślady czasu, a samotność stała się codziennym rytuałem. „Moje ulubione ciasto” jest filmem właśnie o tym momencie. O jesieni życia, która nie musi oznaczać rezygnacji. O pragnieniu bliskości, które nie wygasa wraz z wiekiem, choć społeczeństwo często udaje, że go nie widzi. To opowieść cicha, skromna, a przez to niezwykle poruszająca. O czym jest film „Moje ulubione ciasto”? Akcja filmu rozgrywa się w Teheranie. Siedemdziesięcioletnia Mahin od trzydziestu lat jest wdową. Jej życie upływa według niezmiennego schematu: samotne dni, sporadyczne wizyty koleżanek, rozmowy z córką, która dawno wyemigrowała z Iranu. Dom stał się dla niej schronieniem - i jednocześnie klatką. Wszystko zmienia się w dniu, gdy Mahin decyduje się zrobić coś wbrew przyzwyczajeniom. Spotyka Faramarza - rówieśnika, taksówkarza, weterana wojennego. Między dwojgiem starszych ludzi rodzi się delikatne, nieoczywiste uczucie. Jedna spontaniczna randka, jedna noc rozmów, śmiechu, wina i muzyki staje się luksusem wolności, na który w irańskich realiach niewielu może sobie pozwolić. Choć „Moje ulubione ciasto” pełne jest ciepła i subtelnego humoru, nie jest klasycznym romansem. Twórcy celowo unikają bezpiecznego happy endu. Zamiast tego zostawiają widza z pytaniami: o cenę bliskości, o samotność, o to, jak niewiele trzeba, by stracić to, co najcenniejsze. To właśnie ta nieoczywistość sprawia, że film tak mocno działa na emocje. Wzrusza nie dlatego, że próbuje wycisnąć łzy - ale dlatego, że mówi prawdę o kruchości ludzkiego szczęścia. View oEmbed on the source website Widmo śmierci jako cichy towarzysz codzienności wielu starszych ludzi Śmierć w „Moim ulubionym cieście” jest obecna od samego początku - nienachalnie, niemal mimochodem. Pojawia się w rozmowach koleżanek Mahin przy stole, gdy z pozorną lekkością opowiadają o kolejnych badaniach, chorobach, diagnozach. Przewija się w komentarzach przypadkowych ludzi, którzy półżartem mówią, że w dzisiejszym Iranie wkrótce nie będzie nikogo stać nawet na własny pogrzeb. To nie dramatyczne sceny, lecz drobne, codzienne sygnały przypominające, że czas jest ograniczony. Właśnie dlatego spontaniczna randka Mahin i Faramarza ma taką siłę. To gest sprzeciwu wobec nieuchronności, próba bycia bliżej życia niż śmierci, choćby na jedną noc. Film pokazuje, że osoby starsze żyją z ciągłą świadomością końca, ale nie oznacza to rezygnacji. Wręcz przeciwnie: ta świadomość sprawia, że każda chwila bliskości, śmiechu i dotyku staje się bezcenna. Miłość pod presją irańskiego reżimu To, co w Europie byłoby zwykłą romantyczną historią, w Iranie nabiera zupełnie innego ciężaru. „Moje ulubione ciasto” subtelnie, ale stanowczo pokazuje, jak bardzo prywatne życie podlega kontroli politycznej i obyczajowej. Mahin w swoim domu zdejmuje hidżab, tańczy, śpiewa, pije wino - robi rzeczy zakazane, piętnowane, ryzykowne. Jej dom na jedną noc przestaje być fortecą, a staje się azylem. To właśnie w tej intymnej przestrzeni film mówi najwięcej o wolności: tej najmniejszej, osobistej, wywalczonej na chwilę, zanim znów trzeba będzie wrócić do ciszy i posłuszeństwa. Reżyserzy Maryam Moghaddam i Behtash Sanaeeha nie moralizują. Pokazują, że życie w reżimie oznacza permanentne poczucie tymczasowości - nawet szczęście ma krótką datę ważności. Numer 3 na HBO i idealny film na wieczór „Moje ulubione ciasto” nieprzypadkowo znalazło się w TOP 3 najchętniej oglądanych filmów na HBO. To kino kameralne, ale niezwykle uniwersalne. Idealne na wieczór, kiedy nie szukamy widowiska, lecz historii, która zostaje w nas na długo. To także ważny głos w kinie o dojrzałości i starości - przypomnienie, że osoby starsze nie są pozbawione namiętności, pragnień i potrzeby miłości. Wręcz przeciwnie: często czują je intensywniej, bo wiedzą, jak niewiele czasu może jeszcze zostać. „Moje ulubione ciasto” to film o tym, że miłość przychodzi wtedy, kiedy sama chce. I że czasem wystarczy jedna noc, by poczuć, że naprawdę się żyło.
Zapomniany film z przeszłości najlepszy na rozstanie. Działa jak plaster na złamane serce
„500 dni miłości” to komedia romantyczna inna niż wszystkie - szczera, bolesna i do bólu prawdziwa. Przełamuje konwencje gatunku i pokazuje, że filmy o miłości nie zawsze mają szczęśliwe zakończenie.
Nikt nie ostrzega nas przed tym momentem, bajki o tym nie uczą, a kolejne komedie romantyczne utwierdzają w przekonaniu, że związek to zawsze „żyli długo i szczęśliwie”. I nagle, niespodziewanie - ktoś łamie nam serce i cały nasz bezpieczny świat rozsypuje się na kawałki. Szukamy wtedy historii, które nie będą udawać, że wszystko da się szybko naprawić. „500 dni miłości” nie serwuje happy endu i właśnie dlatego działa jak plaster na nasze serce: jest poszarpany, nieidealny, emocjonalnie nieuporządkowany. Dokładnie taki, jak my po rozstaniu. W tym artykule: O czym opowiada film „500 dni miłości”? Dlaczego „500 dni miłości” przełamało schematy komedii romantycznych? Emocje, które zostają z widzem na długo Sukces filmu i jego kultowy status Dlaczego warto obejrzeć ten film właśnie po rozstaniu? O czym opowiada film „500 dni miłości”? Film „500 dni miłości” to niekonwencjonalna opowieść o relacji dwojga ludzi - Toma, granego przez Josepha Gordona-Levitta (znanego z takich filmów jak „Incepcja” czy „Don Jon”), i Summer, w którą wciela się Zooey Deschanel („Jess i chłopaki”, „Merv”). Produkcja Marca Webba z 2009 roku przedstawia 500 dni z życia Toma, które spędził u boku Summer - od pierwszego zauroczenia aż po bolesne rozstanie. Opowiedziana historia nie jest typową komedią romantyczną z happy endem. To zapis subiektywnych wspomnień bohatera, skaczących w czasie i emocjach, ukazujący miłość, która nigdy nie została odwzajemniona tak, jak Tom tego oczekiwał. Akcja filmu toczy się w Los Angeles, a reżyser zdecydował się na niestandardową formę narracji - fabuła nie jest liniowa, co jeszcze mocniej oddaje dezorientację głównego bohatera i intensywność jego przeżyć. „500 dni miłości” to nie tylko historia miłości, ale także opowieść o złamanym sercu, której wielu widzów może doświadczyć na własnej skórze. View oEmbed on the source website Dlaczego „500 dni miłości” przełamało schematy komedii romantycznych? Film Marc Webba zrywa z tradycyjnymi strukturami gatunku. Nie mamy tu klasycznego romansu z przeszkodami i szczęśliwym zakończeniem. Zamiast tego otrzymujemy opowieść o niespełnionej miłości, której zakończenie nie przynosi ulgi, ale zmusza do refleksji. Scenarzyści Scott Neustadter i Michael H. Weber postanowili opowiedzieć historię z perspektywy mężczyzny, który kocha bardziej i zostaje porzucony - co samo w sobie jest nietypowe dla komedii romantycznych. Wykorzystanie takich zabiegów jak podział ekranu na „oczekiwania” i „rzeczywistość” czy rozmowy bohaterów w stylu dokumentalnym, nadaje filmowi autentyczności i świeżości. Reżyser celowo pokazuje tylko wybrane dni z relacji bohaterów, co podkreśla, że nie każdy dzień w związku ma znaczenie - ale te, które je mają, zostają w pamięci na zawsze. Emocje, które zostają z widzem na długo „500 dni miłości” wywołuje silne emocje - od euforii przez melancholię po głębokie przygnębienie. Tom, który nie potrafi pogodzić się z zakończeniem relacji, staje się lustrzanym odbiciem wielu widzów. Reżyser umiejętnie operuje emocjami, pokazując sceny radości, kiedy bohater tańczy ulicami po pierwszym pocałunku, oraz momenty całkowitego przygnębienia, gdy nie ma siły wstać z łóżka. Montaż autorstwa Alana Edwarda Bella jeszcze bardziej pogłębia emocjonalny przekaz. Przeskoki czasowe, przerywniki graficzne i czarno-białe ujęcia pozwalają widzowi poczuć się, jakby sam przeżywał historię Toma. Wspomnienia z filmu często przypominają osobiste doświadczenia, co czyni seans bardzo intymnym przeżyciem. Sukces filmu i jego kultowy status „500 dni miłości” został doceniony na 25. Międzynarodowym Warszawskim Festiwalu Filmowym oraz był sensacją podczas Sundance Festival. Krytycy i widzowie zgodnie uznali, że to najlepsza komedia romantyczna ostatnich dwóch dekad. Choć nazywany komedią, film balansuje na granicy gatunków - z jednej strony bawi, z drugiej boli i zmusza do zadumy. Reżyser Marc Webb, dla którego był to debiut kinowy, pokazał, że można stworzyć film o nieodwzajemnionej miłości, który nie popada w banał. Dzięki autentyczności i nieszablonowej narracji, „500 dni miłości” zyskał miano filmu kultowego. Do dziś pozostaje wzorem dla twórców pragnących opowiadać o relacjach w sposób nowoczesny i emocjonalnie prawdziwy. Dlaczego warto obejrzeć ten film właśnie po rozstaniu? „500 dni miłości” dostępne na platformie Disney+ to coś więcej niż film - to terapeutyczne doświadczenie dla osób, które przechodzą przez trudne rozstanie. Przedstawia wszystkie etapy żałoby po związku: zaprzeczenie, złość, targowanie się, depresję i akceptację. Pokazuje, że rozstanie nie musi być końcem świata, a raczej początkiem nowego etapu życia. Tom, mimo że jego serce zostało złamane, uczy się czegoś o sobie. Poznaje swoje potrzeby, pragnienia i błędy. W ostatnich scenach filmu pojawia się nadzieja - nowe spotkanie, nowa możliwość. Film sugeruje, że każdy związek - nawet ten zakończony porażką - wnosi coś wartościowego do naszego życia. Dlatego „500 dni miłości” to idealny film na rozstanie - działa jak emocjonalny plaster na złamane serce.
Serial z 2019 roku bije rekordy oglądalności na Prime Video. Te osiem opowieści o miłości zmieni twoje spojrzenie na związki
Amazon Prime Video ma w swoim katalogu prawdziwą perełkę. „Nowoczesna miłość” - miniserial z 2019 roku oparty na prawdziwych historiach z New York Timesa pokazuje, że współczesna miłość jest skomplikowana, zabawna i poruszająca - a przy tym zawsze prawdziwa. Odkryjcie historie, które udowadniają, że serce nie wybiera, nawet w erze Tindera czy Bumble'a.
Miłość nie ma jednej twarzy. Czasem jest gwałtowna i nieoczekiwana, innym razem spokojna, dojrzała i budowana krok po kroku. Współczesne związki przybierają różne formy - od randek online po wieloletnie partnerstwa, od przyjaźni, które zmieniają się w coś więcej, po relacje wymagające cierpliwości i kompromisów. To my decydujemy, jak będzie wyglądać nasza historia: gdzie pójdziemy na randkę, jak poradzimy sobie z konfliktami, jakie rytuały wprowadzimy do codzienności. „Nowoczesna miłość” serial dostępny na Amazon Prime Video pokazuje właśnie tę różnorodność: codzienne wybory, momenty uniesień, zmagania z własnymi słabościami i radości z odnalezienia kogoś, kto naprawdę nas rozumie. To przypomnienie, że miłość, choć czasem trudna, jest przede wszystkim naszą wspólną decyzją i przygodą, na którą - zaufajcie mi - warto się odważyć. W tym artykule: „Nowoczesna miłość” zachwyca widzów Amazon Prime. Serial inspirowany jest prawdziwymi historiami o miłości Osiem historii o miłości. Osiem twarzy uczuć Gwiazdorska obsada i Nowy York jak z bajki Komplikacje i uroki krótkiej formy Dalsze historie - o czym opowiada drugi sezon serialu „Nowoczesna miłość” „Nowoczesna miłość” zachwyca widzów Amazon Prime. Serial inspirowany jest prawdziwymi historiami o miłości Serial powstał na bazie kultowej rubryki „Modern Love” w New York Times, działającej nieprzerwanie od 2004 roku. To miejsce, w którym publikowane są prawdziwe eseje o miłości, zdradach, przyjaźni i uczuciach, które kształtują życie współczesnych ludzi. Twórcy serialu postanowili przenieść te historie na ekran, zachowując ich urok, emocje i prostotę. Każdy odcinek jest nazwany tak jak pierwotny esej, co daje poczucie autentyczności. To nie jest tylko fikcja - to opowieści ludzi takich jak my, którzy mierzą się z radościami, rozczarowaniami i nieprzewidywalnością uczuć. Widzowie mają więc okazję wejść w prawdziwe życie bohaterów i poczuć, że miłość niejedno ma imię. View oEmbed on the source website Osiem historii o miłości. Osiem twarzy uczuć W ośmiu krótkich odcinkach zobaczymy różnorodne oblicza miłości. Jest romantycznie i zabawnie, ale też refleksyjnie - od miłości dojrzewającej, przez namiętność, po przyjaźń i miłość rodzicielską. Pojawiają się relacje hetero i homo, miłość niespodziewana i ta długoletnia, a każda historia pokazuje, że uczucia rządzą się własnymi prawami. Nie brakuje tu trudnych tematów, jak choroba psychiczna, samotność czy rozstania. Dzięki krótkiej formie, każda opowieść jest esencjonalna i daje mocny emocjonalny przekaz, a widzowie mogą skupić się na jednym rodzaju miłości w jednym odcinku, nie tracąc wątku z całej serii. To świetny sposób, by przemyśleć swoje własne relacje i zastanowić się, co naprawdę jest dla nas ważne. Gwiazdorska obsada i Nowy York jak z bajki Anne Hathaway, Tina Fey, Dev Patel, Andrew Scott, Catherine Keener, Olivia Cooke, John Slattery i Jane Alexander - lista aktorów grająca w tym serialu jest imponująca i sprawia, że każda historia zyskuje dodatkową moc. Dzięki nim emocje bohaterów są wiarygodne, a ich radości i troski poruszają. Nowy Jork w serialu jawi się jak miasto idealne - tętniące życiem, pełne luksusowych mieszkań, restauracji i kulturalnych atrakcji. Choć czasem wygląda jak bajkowa wersja rzeczywistości, w tym tkwi jego urok. To miasto staje się niemal kolejnym bohaterem, który kształtuje historie i sprawia, że każda z nich nabiera wyjątkowej atmosfery. Komplikacje i uroki krótkiej formy Każdy odcinek trwa około 30 minut, co wymusza skrótowe przedstawienie skomplikowanych emocji. Twórcy stawiają na proste postacie i wyraziste puenty, co może irytować widzów szukających głębszych analiz, ale jednocześnie pozwala odbiorcy na szybkie i przyjemne doświadczenie pełnych emocji historii. Nie brakuje kreatywnych zabiegów - w trzecim odcinku Anne Hathaway porusza temat choroby afektywnej dwubiegunowej w formie musicalu, co daje niezwykły efekt wizualny i emocjonalny. Krótka forma wymusza skupienie się na emocjach i działaniach bohaterów, a nie na wielowątkowych historiach, dzięki czemu w tym serialu każda minuta ma znaczenie. Dalsze historie - o czym opowiada drugi sezon serialu „Nowoczesna miłość” Drugi sezon rozszerza miejsce akcji - miłość dzieje się już nie tylko w Nowym Jorku, ale również w Europie i na Wyspach Brytyjskich. Nowe odcinki wprowadzają historie bardziej kameralne, skierowane także do młodszych widzów, ale wciąż pełne emocji, refleksji i lekkości. W tym sezonie pojawia się także temat pandemii - który jak wiemy z własnego doświadczenia - bardzo skomplikował relacje międzyludzkie. Choć antologiczna forma uniemożliwia głębsze poznanie bohaterów, tu także każda historia jest autentyczna i daje widzowi pole do własnej interpretacji. Sezon drugi utrzymuje wysoki poziom pierwszej serii, a przy tym wprowadza różnorodność, która sprawia, że antologia nadal pozostaje świeża, wzruszająca i warta uwagi. Jeśli więc szukacie małej dawki związkowej mądrości albo chcecie podpatrzeć, jak różne formy miłości wpływają na codzienne życie, „Nowoczesna miłość” to propozycja dla was. Ale przygotujcie chusteczki - nie da się obejrzeć tych szesnastu półgodzinnych historii bez odrobiny wzruszenia. To serial, który przypomni wam, że serce potrafi czasem zaskoczyć, rozbawić i… doprowadzić do łez w ciągu zaledwie pół godziny.
Czy zdarzyło ci się zakochać w koleżance lub koledze z pracy? Netflix ma genialny serial dla fanów office love story
Czy da się oddzielić życie zawodowe od uczuć, kiedy serce zaczyna bić szybciej na widok osoby siedzącej przy biurku obok? Nowa meksykańska komedia romantyczna Netflixa „Zakochani w pracy” udowadnia, że miłość potrafi zaskoczyć nawet tam, gdzie rządzą ambicje, rywalizacja i korporacyjne zasady. To lekka, ciepła opowieść o tym, że droga od wrogów do kochanków bywa naprawdę krótka.
Zakochanie się w koleżance albo koledze z pracy to jeden z tych scenariuszy, które teoretycznie brzmią jak zły pomysł. HR-owe regulaminy, plotki współpracowników przy ekspresie do kawy, napięcie między mailami a spotkaniami na Zoomie - wszystko podpowiada, że lepiej nie mieszać uczuć z zawodowym życiem. A jednak… miłość nie zna regulaminów i rzadko pyta o zgodę. Pojawia się mimochodem, między deadline’em a wspólnym projektem, komplikując codzienność, ale też zarazem dodając jej sensu. Czy warto się jej opierać, skoro i tak wybiera po swojemu? „Zakochani w pracy” - nowy serial dodany na Netflix zaczyna się dokładnie w tym miejscu - tam, gdzie rozsądek przegrywa z emocjami. Nowa komedia romantyczna na Netflix. O czym opowiada serial „Zakochani w pracy”? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/01/AAAABaNWL5lmXtfqnTUuXkDjrkntuEhZBOCLhuojNyR61jiXN34OX92pA1eFrm0CuUbx1r5nGjbncHMtfifrgigv-9MNkaCoNFuSHhgJ-7197d17.jpg" width="912" height="513" alt="AAAABaNWL5lmXtfqnTUuXkDjrkntuEhZBOCLhuojNyR61jiXN34OX92pA1eFrm0CuUbx1r5nGjbncHMtfifrgigv-9MNkaCoNFuSHhgJ" title="AAAABaNWL5lmXtfqnTUuXkDjrkntuEhZBOCLhuojNyR61jiXN34OX92pA1eFrm0CuUbx1r5nGjbncHMtfifrgigv-9MNkaCoNFuSHhgJ" /> Akcja serialu „Zakochani w pracy” przenosi nas do nietypowego biura, w którym codzienność miesza się z ambicjami zawodowymi i… uczuciami. Dwójka współpracowników, Ana González Bello i Diego Klein, walczy o najwyższe stanowisko w firmie produkującej bieliznę, a ich rywalizacja szybko zmienia się w subtelny flirt, który staje się sercem całej historii. To klasyczny motyw „kto się czubi, ten się lubi”, ale z meksykańskim twistem: humor, ciepło i nieoczekiwane zwroty akcji sprawiają, że oglądając, wchodzimy w emocje bohaterów. Ana wciela się w ambitną, nieco nieporadną w kontaktach międzyludzkich pracownicę, której determinacja i talent są niepodważalne. Diego to syn właściciela firmy - pewny siebie, charyzmatyczny i równie zdeterminowany, by sięgnąć po szczyt. Ich wzajemne starcia, przekomarzania i ukradkowe spojrzenia tworzą napięcie, które ogląda się z uśmiechem, a czasem i z lekkim zaskoczeniem, jak szybko biuro może zamienić się w scenę miłosnych intryg. View oEmbed on the source website Obsada i charakter serialu. To noworoczna premiera Netflixa Wśród bohaterów drugoplanowych pojawiają się takie nazwiska jak Martha Reyes Arias, Paola Fernández, Nicolás de Llaca, Marco León, Alexis Ayala czy Fernando Memije. Każda z postaci wnosi coś do świata pełnego korporacyjnych napięć i komicznych sytuacji - od ekscentrycznych kolegów, przez szefów, aż po klientów i kontrahentów, którzy jeszcze bardziej komplikują życie głównych bohaterów. Meksykańska produkcja nie unika codziennych problemów biurowych: plotek przy ekspresie do kawy, presji wyników, rywalizacji o awanse, a jednocześnie pokazuje, że w tym chaosie może zrodzić się uczucie. Humor przeplata się tu z subtelnymi momentami romantyzmu, które sprawiają, że fabuła jest jednocześnie lekka i wciągająca. Serial zadebiutował na platformie Netflix 1 stycznia 2026 roku, tuż po świętach, jako pierwszy tytuł noworocznej oferty serwisu. To kolejny przykład strategii platformy, która w ostatnich latach inwestuje w lokalne produkcje meksykańskie, łącząc je z uniwersalnymi tematami: miłością, przyjaźnią i codziennymi wyzwaniami współczesnego życia zawodowego. Romans w pracy, czyli miłość kontra rozwój zawodowy - czy można to pogodzić? „Zakochani w pracy” pokazują, że w biurowych relacjach wszystko może się zdarzyć. Kiedy ambicje zawodowe mieszają się z osobistymi uczuciami, powstaje mieszanka wybuchowa - czasem śmieszna, czasem wzruszająca. Serial pozwala widzom zatrzymać się na moment i zastanowić, co jest ważniejsze: serce czy rozsądek, emocje czy kariera. A Netflix w 2026 roku udowadnia, że komedie romantyczne mogą być lekkie, zabawne, a jednocześnie głębokie. „Zakochani w pracy” to idealna propozycja na zimowy wieczór - wciągająca, pełna pozytywnej energii i bohaterów, których chce się obserwować.
Zeszłoroczny hit kinowy z Blake Lively trafi wreszcie na Netflix. „¾ sali kinowej szlochało”
Nie każdy film romantyczny powstaje po to, by nas ukoić. „It Ends With Us” nie obiecuje ucieczki od rzeczywistości ani happy endu, który zamyka wszystkie rany. Zamiast tego proponuje coś znacznie trudniejszego - szczere spojrzenie na relację, która zaczyna się jak spełnienie marzeń, a kończy pytaniami, na które nie ma prostych odpowiedzi.
To historia o miłości, która bywa czuła i pełna nadziei, ale też o ciszy, strachu i decyzjach podejmowanych w samotności. Film, który nie daje komfortu, ale daje głos. I już wkrótce z tym głosem będą mieli okazję zmierzyć się widzowie Netflixa. W tym artykule: O czym jest „It Ends With Us”? Blake Lively w jednej z najbardziej osobistych ról Od BookToka do wielkiego ekranu „Bolesny, ale potrzebny” - jak „It Ends With Us” został przyjęty? Skandal, który tylko podkręcił zainteresowanie A co my myślimy o tym kinowym hicie? „It Ends With Us” trafi na Netflix O czym jest „It Ends With Us”? Główna bohaterka, Lily Bloom, próbuje zbudować dorosłe życie na własnych zasadach po trudnym dzieciństwie. Kiedy poznaje Ryle’a Kincaida, charyzmatycznego neurochirurga, wszystko wygląda jak początek idealnej historii miłosnej. Jest chemia, intensywność, obietnica nowego startu. Z czasem jednak w tej relacji pojawiają się rysy - drobne sygnały ostrzegawcze - małe red flagi, które łatwo zignorować, zwłaszcza gdy bardzo chce się wierzyć, że tym razem będzie inaczej. Sytuację dodatkowo komplikuje powrót Atlasa Corrigana, pierwszej miłości Lily. Atlas przypomina jej nie tylko o przeszłości, ale też o tym, kim była - i kim mogłaby być. „It Ends With Us” nie jest klasycznym romansem. To opowieść o cyklach przemocy, dziedziczonych schematach i odwadze, by je przerwać, nawet jeśli cena okazuje się wysoka. View oEmbed on the source website Blake Lively w jednej z najbardziej osobistych ról W roli Lily Bloom oglądamy Blake Lively, która subtelnie oddaje wrażliwość, artystyczną duszę i wewnętrzne rozdarcie bohaterki. To jedna z tych ról, w których emocje są często bardziej widoczne w spojrzeniu niż w dialogach. Justin Baldoni, znany z „Jane the Virgin” i „Trzy kroki od siebie”, wciela się w Ryle’a - postać magnetyczną, ale niejednoznaczną. Co istotne, Baldoni jest również reżyserem tego filmu. Z kolei Brandon Sklenar („1923”, „Westworld”) jako Atlas wnosi do historii spokój i dojrzałość, stając się kontrapunktem dla intensywności Ryle’a. Od BookToka do wielkiego ekranu Film powstał na podstawie bestsellerowej powieści Colleen Hoover, jednej z najpopularniejszych autorek współczesnej literatury obyczajowej. Książka sprzedała się w kilkunastu milionach egzemplarzy, przez wiele tygodni utrzymywała się na liście bestsellerów „New York Timesa” i stała się viralowym fenomenem na BookToku. Hoover inspirowała się własnymi doświadczeniami rodzinnymi, co nadaje historii wyjątkową autentyczność. Filmowa adaptacja, która zarobiła 350 mln dolarów pozostaje wierna duchowi książki - zachowuje jej emocjonalny ciężar i główne przesłanie. Pytanie brzmi: czy widzowie odebrali ją tak samo? „Bolesny, ale potrzebny” - jak „It Ends With Us” został przyjęty? Opinie krytyków i widzów są podzielone, ale w jednym pozostają zgodni: to film, który porusza. Najczęściej chwalony jest fakt, że produkcja nie gloryfikuje toksycznych relacji i pokazuje, jak przemoc potrafi rozwijać się stopniowo - niemal niezauważalnie. Widzowie doceniają także emocjonalny finał, który dla wielu stanowi najmocniejszy punkt całej historii. Z drugiej strony pojawiają się zarzuty, że film zbyt długo pozostaje w estetyce klasycznego romansu, przez co temat przemocy zostaje wprowadzony zbyt późno. Część odbiorców określa produkcję jako „cukierkową” lub „landrynkową”, wskazując na rozdźwięk między piękną formą a ciężarem poruszanego problemu. Skandal, który tylko podkręcił zainteresowanie Popularność „It Ends With Us” urosła niestety nie tylko dzięki fabule i ocenom widzów. Film znalazł się w centrum medialnej burzy za sprawą konfliktu Blake Lively i Justina Baldoniego. W grudniu 2024 roku aktorka złożyła skargę do Kalifornijskiego Departamentu Praw Obywatelskich, oskarżając Baldoniego o molestowanie seksualne i stworzenie wrogiego środowiska pracy na planie. Według doniesień reżyser miał improwizować niechciane pocałunki i prowadzić nieodpowiednie rozmowy. Baldoni zaprzeczył zarzutom i oskarżył Lively o próbę przejęcia kontroli nad produkcją. Sprawa trafiła do sądu, a proces ma rozpocząć się w marcu 2026 roku. Medialny szum tylko zwiększył zainteresowanie filmem - również w Polsce, gdzie produkcja została wyjątkowo ciepło przyjęta. A co my myślimy o tym kinowym hicie? „It Ends With Us” trafi na Netflix My widzimy „It Ends With Us” jako historię, która celowo zaczyna się od złudnego spokoju. Od zauroczenia, przez obietnice, aż do momentu, w którym naprawdę wierzymy, że tym razem wszystko będzie inaczej. Dopiero z czasem pojawiają się pęknięcia - te, których nie chcieliśmy widzieć. To film o relacjach, które często toczą się w ciszy. O miłości, która nie zawsze zasługuje na walkę za wszelką cenę. I o tym, że czasem największą odwagą nie jest zostać - ale odejść. Chwilę po świętach - już od 9 stycznia 2026 roku widzowie Netflixa będą mogli zmierzyć się z tą historią na własnych zasadach. I trudno o lepszy moment na taką konfrontację.
Shrekowanie królowało w randkach w 2025 roku. Czy ten trend naprawdę pomaga znaleźć miłość?
Miało być ratunkiem przed randkowym wypaleniem, a stało się jednym z najbardziej niepokojących trendów 2025 roku. „Shrekowanie” - popularne zwłaszcza wśród zetek - obiecywało miłość bez filtrów, ale często kończyło się frustracją i złamanym sercem.
Miłość od zawsze była jedną z najpotężniejszych sił napędowych naszego życia. Chcemy jak Fiona (czekająca na swojego księcia z bajki) - miłości prawdziwej, czułej, opartej na bliskości i zrozumieniu, a nie na pozorach. Tyle że poza bajkami poszukiwanie drugiej połówki rzadko bywa proste. Aplikacje randkowe, presja idealnego wyglądu, porównywanie się do wyretuszowanych obrazów z Instagrama sprawiły, że dla wielu osób randkowanie stało się źródłem frustracji, a nie ekscytacji. Właśnie w tym kontekście w 2025 roku szczególnie mocno wybrzmiał trend, który miał być odpowiedzią na zmęczenie perfekcją. „Shrekowanie” - popularne zwłaszcza wśród pokolenia Z. - zakładało świadome - obniżenie standardów wizualnych w wyborze partnera. I choć na pierwszy rzut oka brzmi to jak powrót do idei, że „liczy się wnętrze”, eksperci biją na alarm: to droga donikąd. Czym jest shrekowanie i dlaczego zetki tak chętnie po nie sięgały „Shrekowanie” polega na umawianiu się z osobami uznawanymi za mniej atrakcyjne fizycznie, w przekonaniu, że będą one bardziej lojalne, wdzięczne i zaangażowane w relację. Nazwa oczywiście nawiązuje do kultowego „Shreka”, ale - jak zauważa Olivia Petter w artykule dla „The Independent” - to bardzo powierzchowne i błędne odczytanie bajki. Fiona nie zakochała się w ogrze z litości. Ich relacja była oparta na pokrewieństwie dusz, a nie na hierarchii atrakcyjności. Trend zyskał popularność w mediach społecznościowych, zwłaszcza na TikToku, gdzie użytkownicy przekonywali, że „mniej atrakcyjny partner to mniejsze ryzyko zdrady”. Jedna z viralowych wypowiedzi brzmiała dosadnie: „Wszystkie tam byłyśmy. Dajemy szansę facetowi, który nas nie pociąga, myśląc, że doceni to, co ma. A potem ten troll nas traumatyzuje”. Dlaczego shrekowanie nie działa? Psycholożka i coachka randkowa Amy Chan w rozmowie z „USA Today” jasno podkreślała, że obniżanie poprzeczki wizualnej nie gwarantuje ani bezpieczeństwa emocjonalnego, ani dobrego traktowania. Wygląd nie ma żadnego związku z empatią, dojrzałością czy lojalnością. Podobnie Emma Hathorn z platformy Seeking.com zauważała na łamach tego samego portalu, że jeśli ktoś traktuje nas źle, automatycznie powinien stać się dla nas nieatrakcyjny - niezależnie od tego, jak wygląda. Problem shrekowania polega na tym, że opiera się na fałszywym poczuciu kontroli. Zakładamy, że wybierając kogoś „z niższej ligi”, chronimy się przed zranieniem. W rzeczywistości często fundujemy sobie podwójne rozczarowanie: brak chemii i brak szacunku. To także uprzedmiotowienie drugiej osoby i budowanie relacji na cynicznej kalkulacji, a nie autentycznym zainteresowaniu. Jak nie dać się zeshrekować i nie zeshrekować innych Prawdziwa alternatywa nie polega ani na ślepym gonieniu za ideałem, ani na rezygnowaniu z własnych potrzeb. Jak podkreśla Amy Chan w „USA Today”, celem nie jest randkowanie wyłącznie z osobami konwencjonalnie atrakcyjnymi, ale rozwijanie umiejętności oceniania charakteru, wartości i dostępności emocjonalnej - niezależnie od „opakowania”. Miłość nie działa jak matematyczne równanie. Nie da się jej wyliczyć ani zabezpieczyć przed potencjalnym zranieniem, obniżając standardy. Jeśli czegoś uczy nas „Shrek”, to właśnie tego, że prawdziwe happy endy nie rodzą się z litości ani strachu przed samotnością, ale z autentycznej bliskości i miłości. A tej nie da się zaplanować - można ją tylko spotkać. I tego wam właśnie życzę.
Tak będziemy randkować w 2026 roku. Koniec z ghostingiem i „mixed signals” – wkraczamy w erę „clear-coding”
Aplikacje randkowe wreszcie przestają być synonimem rozczarowania. Przynajmniej teoretycznie. Czas na szczerość, jasne intencje i… nadzieję.
Przyznajmy szczerze – ostatnie lata w świecie randkowania były... wyczerpujące. Nieskończone swipowanie, dwuznaczne sygnały, situationshipy bez końca i wieczne zgadywanie „a co on/ona miał/a na myśli?”. Ale według najnowszego raportu Tindera „Year in Swipe 2025” nadchodzi zmiana. I to jaka! Co mówi raport Tindera? Melissa Hobley, szefowa marketingu Tindera, mówi wprost: „Wszyscy mamy już wystarczająco dużo na głowie i randkowanie nie powinno przypominać kolejnego deadline'u” Badanie przeprowadzone wśród 4000 osób w wieku 18-25 lat w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii przynosi zaskakująco optymistyczne wnioski. Zetki wchodzą w 2026 rok bardziej otwarci, szczerzy i emocjonalnie dojrzalsi niż kiedykolwiek. A co najważniejsze? 64% z nich twierdzi, że randkowanie desperacko potrzebuje większej szczerości, a 60% domaga się jaśniejszej komunikacji w kwestii intencji. To nie jest już era „cool girl" albo „chill guy", którzy udają obojętność. To era ludzi, którzy wiedzą, czego chcą i nie boją się o tym powiedzieć. Cztery trendy, które zdominują randkowanie w 2026 roku Clear-coding – wreszcie mówimy wprost Najważniejszy trend randkowy 2026 roku? Bez wątpienia clear-coding. Zamiast subtelnych aluzji, ironicznych opisów w bio i zdjęć mówiących „domyśl się” – użytkowniczki i użytkownicy aplikacji stawiają na klarowność. Aż 64% z nich deklaruje, że emocjonalna szczerość to coś, czego najbardziej potrzebują w randkowaniu, a 60% oczekuje wyraźnej komunikacji intencji. Czy to oznacza koniec flirtu i zabawy? Niekoniecznie. Jasne intencje nie wykluczają chemii – wręcz przeciwnie. Kiedy wiesz, jakie zasady obowiązują, łatwiej ci się otworzyć i być sobą. A to właśnie autentyczność 73% użytkowników Tindera uznaje za znak, że ktoś może być „materiałem na związek". Hot take dating – opinie są sexy Posiadanie silnych poglądów to nie jest już problem, to atut. 37% singli twierdzi, że wspólne wartości są kluczowe w randkowaniu. Wprawdzie 41% nie umówiłoby się z kimś o przeciwnych poglądach politycznych, ale aż 46% jest gotowych dać szansę takiej osobie (choć kobiety są tu znacznie bardziej ostrożne niż mężczyźni – tylko 35% kobiet vs 60% mężczyzn). Największe dealbreakery? Kwestie sprawiedliwości rasowej (37%), poglądy na rodzinę (36%) i prawa osób LGBTQ+ (32%). A najgorszy red flag? Bycie niegrzecznym dla obsługi – wskazuje na to aż 54% badanych. Friendfluence – przyjaciele decydują W 2026 roku nowym „match makerem” jest… grupa przyjaciół. 42% singli przyznaje, że decyzje randkowe konsultuje z przyjaciółmi, a 37% planuje chodzić na grupowe lub podwójne randki. Jeśli twój potencjalny partner nie przejdzie weryfikacji w grupowym czacie, nie ma mowy o spotkaniu. Brzmi przesadnie? A może po prostu... racjonalnie. W końcu przyjaciele znają nas lepiej niż algorytm Tindera. Widzą, gdy ktoś robi na nas wrażenie tylko dlatego, że ma dobre zdjęcie. Przypomną, że już trzy razy umawialiśmy się z kimś, kto „nie szuka niczego poważnego, ale może się zobaczymy”. I pomogą nazwać to, co sami czujemy, zanim zdążymy to zignorować. Tinder podchwycił trend i rozwija funkcję Double Date, w której pary znajomych mogą randkować razem – a kobiety częściej „lajkują” profile par niż pojedyncze osoby. Emotional vibe coding – uczucia są w modzie Emocjonalna dostępność przestaje być czymś „przytłaczającym”. 56% randkujących stawia ją wyżej niż samą chemię. Chcemy mówić o tym, co czujemy – nie za pół roku, nie po dziesiątej randce, tylko wtedy, gdy to czujemy. Bez dramatów, ale też bez udawania, że nic nas nie rusza. To prawdziwa rewolucja. Zamiast gier w „kto mniej się zaangażuje", randkowicze w 2026 roku chcą partnerów, którzy potrafią mówić o uczuciach, okazywać empatię i budować relacje oparte na szczerości. Aż 35% szuka „low-key lover" – kogoś spokojnego, emocjonalnie dostępnego i wolnego od niepotrzebnych dramatów. Słowo, które najlepiej opisuje randkowanie w 2026? „Hopeful" – pełen nadziei. I to właśnie ta nadzieja jest największym przełomem. Po latach rozczarowań, ghostingu i wiecznego swipowania, młodzi ludzie wierzą, że można inaczej. 34% singli przyznaje, że związki ich przyjaciół dają im nadzieję na przyszłość własnego życia miłosnego.
AI girlfriends - nowy ideał? Wirtualne partnerki coraz bardziej podbijają serca mężczyzn. Czy to oznacza koniec klasycznych związków?
Jeszcze do niedawna zdanie: „Mam dziewczynę z AI” brzmiało jak żart z popularnego na Netflixie serialu „Czarne lustro”. Tymczasem rok 2025 przyniósł światu coś, czego chyba nikt się nie spodziewał: cyfrowe partnerki stały się jednym z najsilniejszych trendów w popkulturze, mediach i technologii. I, co zaskakujące, zjawisko to nie dotyczy tylko samotnych introwertyków, ale także zwykłych mężczyzn, którzy - choć statystycznie mają „większy wybór”, bo kobiet na świecie jest więcej - coraz częściej wybierają dziewczynę, która… nie istnieje.
I wcale nie chodzi o to, że nie mogą mieć relacji „w realu” . Chodzi o to, że cyfrowa partnerka bywa po prostu łatwiejsza. Bardziej przewidywalna. Łagodniejsza. I wolna od emocjonalnej huśtawki, na którą składają się fochy, milczenie, niejednoznaczne sygnały czy słynne „daj mi chwilę do namysłu”. Możesz ją zabrać wszędzie ze sobą, nie musisz za nią praktycznie nic płacić (prócz niewielkiego abonamentu), a gdy potrzebujesz chwili dla siebie, aby spokojnie pograć w najnowszą Fifę na play'u, albo wyjść z kumplami na piwo, wystarczy, że klikniesz „offline”. A ona nie będzie ci miała tego za złe... W tym artykule: AI girlfriends - co to takiego? Statystyki są przerażające. Tylu mężczyzn nie widzi problemu z wzięciem ślubu z dziewczyną AI Dlaczego mężczyźni randkują z wirtualnymi dziewczynami? Kobiety robią to od dawna... Czy to koniec klasycznych związków? AI girlfriends - co to takiego? Wszystko zaczęło się niewinnie. Latem 2025 roku TikTok zalała fala filmów, na których chłopcy przytulają się do dziewczyn, które - jak się okazało - zostały stworzone przez filtr AI Girlfriend we współpracy z CapCut. Animowane partnerki wyglądały jak bohaterki romantycznych gier: idealnie uśmiechnięte, idealnie zbudowane, idealnie dopasowane do każdego użytkownika. Mężczyźni prezentowali je w filmach, robili sobie z nimi selfie, nagrywali randki, a niektórzy nawet pokazywali je… rodzicom. „Poznaj moją dziewczynę. Nie, nie możesz się z nią przywitać, bo jest w chmurze” - brzmiały żartobliwe podpisy, pod którymi jednak kryło się coś dużo poważniejszego. Bo nagle okazało się, że te dziewczyny nie są tylko memem. Aplikacje takie jak Girlfriend.ai czy Grok zaczęły tworzyć partnerki, do których można mówić, flirtować, wymieniać głosówki, a nawet prowadzić dłuższe rozmowy wideo. „Annie”, jedna z najbardziej znanych postaci AI, reaguje jak człowiek, prowadzi dialog, zapamiętuje preferencje i emocje. Wielu użytkowników przyznaje, że takie rozmowy stały się dla nich ważne. Zaczęło się jak zawsze - od zabawy, ale z czasem przerodziło w codzienną potrzebę bliskości. Statystyki są przerażające. Tylu mężczyzn nie widzi problemu z wzięciem ślubu z dziewczyną AI Tu wchodzą dane, które trudno zignorować. Platforma Girlfriend.ai podaje, że połowa młodych mężczyzn w USA wolałaby relację z AI niż narażanie się na odrzucenie ze strony prawdziwej partnerki. Raport Joi AI z kwietnia 2025 roku jest jeszcze bardziej zaskakujący: 80% Amerykanów korzystających z Zooma nie widziałoby problemu w ślubie z AI, gdyby było to legalne. A trzy czwarte ankietowanych uważa, że AI całkowicie może zastąpić rozmowę z drugim człowiekiem. Brzmi abstrakcyjnie? Możliwe, ale jednak to są twarde liczby. Nie wyznania samotnych geeków czy chatbotów, ale powszechne nastroje panujące w społeczeństwie. Dlaczego mężczyźni randkują z wirtualnymi dziewczynami? Może dlatego, że współczesne randkowanie jest wyczerpujące. Mężczyźni, zresztą podobnie jak kobiety - mają poczucie presji, lęku przed odrzuceniem, zmęczenia komunikatami „on ghostuje”, „ona nie wie, czego chce”, „on znika po trzech randkach”, „ona robi testy i sprawdza". Wirtualna partnerka oferuje coś, o czym wielu ludzi poszukujących miłości zupełnie zapomniało: spokój. AI nigdy się nie obrazi, nie zacznie wysyłać sprzecznych sygnałów, nie zniknie bez słowa i nie powie „musimy porozmawiać”, kiedy już wiesz, że chodzi o rozstanie. Jest zawsze dostępna, zawsze pogodna, zawsze zainteresowana. I zawsze na Twoich zasadach. Nie oznacza to, że mężczyźni nagle zrezygnowali z relacji z kobietami. Raczej to, że znaleźli miejsce, gdzie mogą odetchnąć. Cyfrowe partnerki stały się dla wielu emocjonalnym „bezpiecznikiem”. Trochę jak symulator bliskości. Trochę jak intymny pamiętnik. Trochę jak obecność, która nie rani. Kobiety robią to od dawna... Co ciekawe, kobiety już od dłuższego czasu korzystają z „cyfrowych partnerów” w podobny sposób, jak zaczęli to robić teraz mężczyźni. Opowiadają, że chatbot jest ich pocieszycielem po rozwodzie, towarzyszem po stracie, intelektualnym partnerem do rozmowy o książkach, bezpiecznym miejscem do flirtu bez presji. I często nie rezygnują z niego, nawet jeśli wejdą z mężczyzną w relacje „na żywo”. Zostawiają sobie w zanadrzu wirtualnego partnera, który... zawsze je zrozumie i będzie w gotowości - gdyby się nie udało. Ludzie wszystkich płci poszli do AI nie po seks, ale po emocjonalną regulację: po czułe słowo, po uwagę, po brak oceny. Nie po to, by zastąpić człowieka - ale by przetrwać, nabrać sił, wypełnić lukę. Psychologowie widzą to bardzo jasno - to odpowiedź na samotność, rosnący lęk społeczny i zmęczenie relacjami, które wymagają pracy, kompromisów i odważnego stawiania granic. AI tego nie wymaga. AI nie ma granic. Jest jak lustro, które zawsze uśmiecha się do Ciebie, choćbyś miał najgorszy dzień. Czy to koniec klasycznych związków? Czy to może być niebezpieczne? Owszem. Eksperci ostrzegają, że taka jednostronna relacja może nauczyć nas kontroli zamiast współpracy, narcystycznego modelu miłości zamiast wzajemności, a nawet uzależnienia od łatwej wersji bliskości. Z człowiekiem nic nie jest tak proste jak z... maszyną. I właśnie dlatego w dłuższej perspektywie prawdziwe relacje mogą stać się trudniejsze - bo człowiek, w przeciwieństwie do AI, miewa humory, słabości, lęki i nie zawsze mówi to, co chcemy usłyszeć. Nie oznacza to jednak końca klasycznych związków. Raczej moment przejściowy. Fazę, w której technologia zaczęła wyrównywać emocjonalne braki - czasem dla zabawy, czasem z potrzeby, czasem z bólu. AI nie jest rywalką. Nie jest lepszą wersją kobiety czy mężczyzny. Jest tylko tłem, na którym coraz wyraźniej widać, jak bardzo jesteśmy dziś spragnieni bliskości i jak bardzo, w czasach opanowanych przez Tindera - boimy się jej szukać w drugim człowieku.