Ten chłopak to red flag. Oto 5 sygnałów, których lepiej nie ignorować. Nr 3 jest szczególnie ważny
To ten chłopak, przed którym ostrzegała Cię psiapsi. Ten, o którym mówiłaś „dajmy mu szansę”, choć intuicja krzyczała girl, run. Oto pięć red flags, które wyłapiesz szybciej, niż zdążysz wysłać mu „wydaje mi się, że musimy pogadać…”.
W dzisiejszych czasach randkowanie przypomina bieganie po polu minowym - od Tindera, przez krótkie spotkania, aż po relacje „na próbę” i wszelkie inne nowoczesne układy. Nie brakuje samotności, poczucia chaosu i potrzeby znalezienia kogoś „właściwego”. I choć serce czasem chce wierzyć w bajki, rozum podpowiada: uważaj. Red flags, czyli czerwone flagi w relacjach, nie pojawiają się od razu, na początku relacji z wielkim neonem, ale dopiero w subtelnych gestach, słowach i reakcjach, które mają za zadanie powoli wciągać Cię w toksyczną grę. Nie chodzi o paranoję, tylko o uważność. O obserwowanie drobnych sygnałów, które w konsekwencji mówią jedno: szanuj siebie, bo ktoś inny może próbować przejąć kontrolę nad Twoimi emocjami. W tym artykule: Red flag #1: On zawsze wie lepiej Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Czy istnieje na to dobre the bottom line? Red flag #1: On zawsze wie lepiej Zaczyna się niepozornie. Delikatną poprawką. Uśmiechem, który mówi: „No kochanie, nie do końca tak to wygląda”. Mówisz, że miałaś trudny dzień - on odpowiada, że przesadzasz. Opowiadasz o sytuacji w pracy - on tłumaczy, jak powinnaś była to rozegrać. On nie rozumie, on wie. I nagle całe Twoje życie staje się tematem, który on musi skomentować, skorygować, przeanalizować. Na początku myślisz: „On jest taki mądry, taki ogarnięty.” A potem orientujesz się, że każdy Twój krok wymaga akceptacji. To nie troska. To kontrola w wersji „soft”. Ciche, subtelne przesuwanie granicy - tak subtelne, że często zauważasz je dopiero wtedy, kiedy zaczynasz przepraszać za rzeczy, których w ogóle nie zrobiłaś. Twoje zdanie zawsze jest „przesadą”, „nadinterpretacją”, „przewrażliwieniem”. Brzmi znajomo? To właśnie textbook gaslighting, czyli klasyczna manipulacja twoją rzeczywistością. Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” To klasyk, girl. Powiesz mu, że coś Cię zraniło - i nagle on staje się najbardziej rozczarowanym, zranionym człowiekiem na świecie. „Po tym wszystkim, co dla Ciebie zrobiłem?” „Nie wierzę, że jesteś taka.” „Nigdy nie myślałem, że mnie tak potraktujesz.” To nie jest emocjonalna szczerość. To precyzyjna taktyka wywoływania poczucia winy - narzędzie, dzięki któremu zaczynasz zastanawiać się, czy przypadkiem… nie jesteś tą złą. A przecież wiesz, że nie jesteś. Ale on wie, że empatyczne kobiety są podatne na takie zagrania. Więc gra - bardzo świadomie, bardzo intensywnie. Uwaga! - to moment, w którym większość kobiet zaczyna wątpić w siebie. Ty nie musisz. Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Jeśli facet mówi Ci, że coś nie miało miejsca, choć dobrze pamiętasz, że miało… Jeśli kwestionuje Twoje emocje, bo „robisz z igły widły”… Jeśli masz wrażenie, że musisz bronić swojej pamięci, żeby ocalić zdrowy rozsądek… - to nie jest związek. To psychologiczny escape room. Gaslighting to nie krzyk i trzaskanie drzwiami. To powolne odbieranie Ci pewności, że możesz ufać swoim oczom, emocjom, intuicji. To sytuacja, w której zaczynasz zadawać sobie pytanie: „Może rzeczywiście przesadzam?”. Tyle że nie przesadzasz. Po prostu ktoś bardzo zręcznie ustawia Cię w roli tej „niestabilnej”. A Ty, chcąc być „tą rozsądną”, ustępujesz. I właśnie o to chodzi manipulatorom. To jest czerwona flaga w rozmiarze XXL. Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” „Kochanie, jesteś jedyną osobą, która mnie rozumie.” „Nie mogę bez Ciebie żyć.” „Zróbmy to oficjalne.” „Zamieszkajmy razem.”... I to wszystko… po kilku tygodniach? Wydaje Ci się, że wszystko dzieje się… szybko. Za szybko. On pisze non stop. Chce Cię widywać codziennie. Mówi „jesteś wyjątkowa” po czterech spotkaniach. Proponuje wyjazd, zanim zdążyłyście z dziewczynami omówić jego zdjęcia przesłane na Messengerze. Love bombing jest jak słodycze - na początku daje euforię, a potem mdli. To nie jest miłość. To jest strategie to accelerate emotional dependency. Narcyzi uwielbiają to tempo. Bo im szybciej się zaangażujesz, tym trudniej będzie ci odejść, gdy coś przestanie Ci się podobać. Love bombing to emocjonalna inwestycja - jego inwestycja w Twoje przyszłe poczucie obowiązku. Miłość jest piękna, ale presja emocjonalna - już nie. Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Tak, to krótkie „OK”, wysłane o 00:12, bez emotki, bez kontekstu, bez niczego. Najsłynniejsze „OK” w historii toksycznych relacji. Wygląda niewinnie, ale jest komunikatem w stylu: „Nie powiem Ci, co czuję, ale chcę, żebyś zgadywała i czuła się winna.” On, twój ideał, który dopiero, co opowiadał Ci o wszystkim, zasypywał komplementami nie ukarze słowami, krzykami - on Cię ukarze ciszą. To emocjonalna manipulacja, która ma sprawić, że będziesz biegać za nim z pytaniem: „Czy wszystko w porządku?”, „Czy zrobiłam coś nie tak?” W dorosłych relacjach ludzie rozmawiają. Niedojrzali chłopcy obrażają się pasywno-agresywnym „jak chcesz”. Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Bo samotność bywa głośniejsza niż intuicja. Bo Tinder i inne aplikacje potrafią zmęczyć tak, że kiedy ktoś pisze „hej, piękna”, już myślisz, że to dobry start. Bo nauczyłyśmy się „dawać szansę”, „nie przesadzać”, „być wyrozumiałe”. Bo ładne oczy, zapach perfum i jego „przytul mnie” potrafią na chwilę zagłuszyć to ostre, nieprzyjemne ukłucie w brzuchu mówiące: „coś tu nie gra”. Ale prawda jest taka: Twoje ciało wie szybciej niż Twój mózg. A intuicja to nie dramatyczna emocja - to Twoje najbardziej racjonalne ostrzeżenie. Czy istnieje na to dobre the bottom line? Jeśli chłopak jest walking red flag, to nie Twoja rola, żeby go „naprawiać”, „uczyć”, „modlić się, że dojrzeje”. Możesz po prostu powiedzieć: „Thanks, next.” I pójść dalej - lżejsza o jednego toksyka i cięższa o doświadczenie. Bo żadna czerwona flaga nie wygląda dobrze. Nawet jeśli pasuje do jego ulubionej bordowej bluzy, w której tak Ci się podobał.
Ten norweski film o skomplikowanych relacjach czule dotyka tego, o czym boimy się mówić. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Dag Johan Haugerud z niezwykłą delikatnością zagląda tam, gdzie codziennie jesteśmy, ale rzadko kiedy mamy odwagę spojrzeć naprawdę - w sam środek naszych uczuć. „Miłość”, trzecia odsłona jego filmowego cyklu o współczesnych relacjach, to kino ciche, empatyczne, momentami zabawne. A przede wszystkim prawdziwe.
W świecie, który częściej domaga się deklaracji niż uczuć, norweski reżyser - Haugerud proponuje coś niezwykle odświeżającego: spokój. Film „Miłość” nie przyspiesza, nie dramatyzuje, nie uwodzi tanimi emocjami. Zamiast tego prowadzi nas przez relacje, które są tak zwyczajne, że aż zaskakująco bliskie. Po „Seksie” i „Snach o miłości” autor hitu wyświetlanego obecnie w polskich kinach ponownie zagląda do ludzkiego serca - ale robi to z jeszcze większą czułością. Jego bohaterowie żyją, kochają, mylą się i próbują od nowa. Nie są idealni, ale są prawdziwi. I to jest najbardziej poruszające. W tym artykule znajdziesz: Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Haugerud wybiera dla swojej historii stolicę Norwegii - Oslo - surowe, chłodne, wcale nie instagramowe. Miasto, które zamiast być tłem do romansów, staje się lustrem: odbija współczesność, jej tempo, jej samotność, jej pragmatykę. W centrum tej opowieści są trzy osoby: lekarka Marianne, pielęgniarz Tor i Kathrine, urzędniczka odpowiedzialna za kulturę. Poznajemy ich nie w wielkich życiowych momentach, lecz w drodze - na promie płynącym z Oslo do małej miejscowości, która w pewnym sensie istnieje tylko po to, by ludzie mogli się wyspać. I jest w tym coś symbolicznego. Prom, który płynie przez środek nocy, tworzy przestrzeń niewymuszonej intymności. Przypadkowe spotkania nagle stają się możliwe. Ludzie, których nic nie łączy, zaczynają rozmawiać. A z czasem, podczas tej podróży, rodzi się między nimi może i coś więcej. Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością W „Miłości” prom nie jest zwykłym środkiem transportu - to coś pomiędzy klubem, czatem i terapią grupową. Miejscem, gdzie wszyscy są trochę poza czasem, trochę poza sobą. „Gdy nie mogę spać, wsiadam na prom. Szukam faceta. Patrzę, kto jest online, a potem liczę, że nasze spojrzenia się spotkają” - mówi jeden z bohaterów. I to zdanie definiuje całą naszą współczesną intymność: hybrydową, półcyfrową, półosadzoną w realu. Najpierw symetryczne „match”, dopiero potem uśmiech. Najpierw aplikacja, dopiero potem rozmowa. Najpierw test, potem ryzyko. Tak obecnie wyglądają nasze relacje. Haugerud ich jednak nie ocenia. Raczej obserwuje - i trafia w punkt, w którym dziś znajduje się wiele osób. Chcemy bliskości, ale potrzebujemy „bezpiecznika”, jakim stają się aplikacje randkowe. Tinder i Grindr nie są tu demonizowane - są narzędziem, które pomaga zrobić pierwszy krok, zanim zjawi się odwaga. Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać Film „Miłość” nie próbuje odtworzyć klasycznego romansowego modelu: on i ona, przeznaczenie, przeszkody, happy end. Zamiast tego pokazuje relacje, które wymykają się ramom. Marianne, oszczędna w emocjach lekarka, spotyka na swojej drodze Tora - pielęgniarza, który inaczej rozumie bliskość, inaczej o niej mówi, inaczej ją przeżywa. Ich rozmowy są proste, ale niosą wszystko to, czego nie umiemy powiedzieć nawet najbliższym. Obok nich pojawiają się historie mężczyzn odnajdujących swoją seksualność na nowo, ludzi, którzy w intymności szukają nie tyle miłości, co bycia zauważonym choć przez chwilę. Haugerud pozwala im wszystkim wybrzmieć. Bez patosu. Bez wstydu. Bez moralizowania. „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Co najbardziej zachwyca w tym filmie? Cisza, która pozwala rozgościć się uczuciu. Dialogi, które brzmią jak prawdziwe rozmowy. Pauzy, które znaczą więcej niż wyznania oraz twarze, na których jedna mikrosekunda zmienia sens sceny. To kino, w którym - paradoksalnie - najwięcej dzieje się wtedy, kiedy nic się nie dzieje. „Miłość” jest najdelikatniejszą, a jednocześnie najbardziej dojrzałą częścią trylogii Haugeruda. „Sny o miłości” poruszały młodzieńczą pasją, „Seks” - kryzys tożsamości. „Miłość” spaja to wszystko w całość. Jest jak rozmowa, której nie chcemy kończyć. I może właśnie dlatego tak trafia prosto w serce. Film można obecnie zobaczyć w prawie wszystkich polskich kinach. Zarówno w multiplexach jak i malutkich studyjnych salach.
Nie dotyk, nie pocałunek… tylko zabawna rolka od koleżanki z pracy wysłana o północy. Czy to już zdrada?
Czy można być z kimś, kto śpi obok i czuć się bardziej samotną niż wtedy, gdy spało się samej? W świecie, w którym zabawne filmiki wysyła się szybciej niż „kocham cię”, a uwaga stała się walutą cenniejszą niż cokolwiek, coraz więcej kobiet zadaje sobie pytanie: „Czy to już zdrada… skoro wszystko dzieje się wyłącznie w telefonie?”. I to nie w wysyłanych ukradkiem romantycznych SMSach, a... w rolkach z Instagrama.
Żyjemy w epoce ciągłego dźwięku. Pikania. Wibrowania. Niekończących się powiadomień, które - choć małe - potrafią skutecznie przykryć czyjąś obecność. Jeszcze dekadę temu sięgaliśmy po encyklopedię, gazetę, książkę. Dziś sięgamy po telefon. Dosłownie zawsze. Między jednym przytuleniem a drugim przewijamy 40 rolek, zapisujemy trzy lifehacki z TikToka, wysyłamy znajomej mem o zodiakach i sprawdzamy, czy ktoś polubił nasz komentarz. Telefon to nasz nawyk, nasz mikro-rytuał, nasze… schronienie. Ale jest jeszcze jedna prawda: my go praktycznie nie odkładamy. Nigdy. I w tym świecie pełnym bodźców zaczyna się historia, która wydarza się w wielu domach. Bo między jednym powiadomieniem a drugim rozpada się coś, czego nie da się nazwać, choć da się poczuć... W tym artykule znajdziesz: „Daj spokój, to tylko koleżanka z pracy” - czyli moment, w którym „coś” pęka Zdrada emocjonalna. Dlaczego tak bardzo boimy się ją nazwać? Uwaga - najważniejsza waluta miłości, którą wydajemy dziś… gdzie indziej „To tylko wiadomości” - czy aby na pewno? Czy można zdradzić kogoś bez dotyku? „Daj spokój, to tylko koleżanka z pracy” - czyli moment, w którym „coś” pęka Na zewnątrz nic nie wyglądało podejrzanie. Żadnych tajemniczych wyjść, żadnego zapachu perfum na kołnierzu, żadnych sygnałów, które znamy z filmów. Tylko on. I jego telefon. Zawsze ekranem do dołu. Na początku moja znajoma, z którą przegadałam o tym "wyimaginowanym problemie", który jednak istnieje naprawdę - cały wczorajszy wieczór przy lampce wina - nie czytała tego jako znak. Do czasu, aż zauważyła, że kiedy pisze, unosi mu się kącik ust - tak, jak kiedyś unosił mu się, gdy opowiadał jej, że myśli o wspólnej przyszłości. "Daj spokój. To tylko koleżanka z pracy" - powiedział do niej pewnego wieczoru, nawet nie odrywając wzroku od ekranu. Powiedział to tonem kogoś, kto naprawdę nie rozumie pytania. Kogoś, kto uważa, że problem leży nie w nim, lecz w jej nadwrażliwości. I wtedy zaczęła się zastanawiać: czy naprawdę wariuję… czy po prostu widzę coś, czego on już nie widzi? Zdrada emocjonalna. Dlaczego tak bardzo boimy się ją nazwać? Bo nie ma ciała. Nie ma dowodu. Nie ma śladu na pościeli. A jednak potrafi rozłupać serce na pół. Granice? Każdy ma inne. Dla jednych zdradą jest spojrzenie, dla innych dopiero pocałunek, a są też tacy, którzy twierdzą, że seks „jednorazowy i bez uczuć” to nie zdrada, dopóki… nie powtórzy się kolejny raz. A żeby było jeszcze trudniej - granice, które wyznaczamy partnerom, często nie są granicami, które wyznaczamy sobie. I odwrotnie. W relacjach międzyludzkich nic nie jest czarne albo białe. Ale jest coś, co w wielu związkach jest wspólne: zdrada zaczyna się tam, gdzie kończy się uwaga. Uwaga - najważniejsza waluta miłości, którą wydajemy dziś… gdzie indziej Pamiętasz początki? Jak byłaś przeczulona na każdy jego gest? Jak zauważałaś najmniejszy ruch brwi, drżenie głosu, nieznaczny uśmiech? Jak pisał do ciebie „wracam”, choć wracał za 20 minut? Z czasem wchodzimy w codzienność. I to normalna kolej rzeczy. Nie, nasz związek się nie sypie. Nie ma awantur, nie ma "cichych dni". Oglądamy razem seriale na Netlixie, jemy razem śniadania, śmiejemy się z tych samych żartów. Wszystko wygląda dobrze. Wręcz do bólu zwyczajnie. I właśnie wtedy najłatwiej coś zgubić. Bo przestajemy się obserwować. Przestajemy ciekawić się sobą. Przestajemy zauważać. Zamiast rozmowy - telefon. Zamiast spojrzenia - scrollowanie kolejnych postów no-name'owych ludzi. Zamiast śmiechu z partnerem - śmiech z kolejnej, 50 już w tym tygodniu rolki przesłanej przez… koleżankę, lub kolegę z pracy. I niby nic się nie dzieje. Ale czy na pewno? „To tylko wiadomości” - czy aby na pewno? Wiele kobiet mówi wprost: „Nie chodzi o to, że pisze. Chodzi o to, że nie pisze do mnie”. To różnica subtelna, ale fundamentalna. Bo jeśli ktoś zawsze pamięta odpisać jej, a tobie odpisuje dopiero wtedy, gdy telefon przestaje wibrować - to nie jest o zazdrości. To jest o miejscu, które kiedyś zajmowałaś. I o tym, że zajmuje je teraz ktoś inny. Koleżanka z pracy, znajoma z uczelni - to nie ma znaczenia. Bo nie o kobietę tu chodzi, a uwagę. Nie o uczucie - bo uczucia tu nie ma, a o emocję - którą kiedyś musiał podzielić się z Tobą. O nowym filmie, o teledysku do piosenki, o kolejnym już remoncie ul. Marszałkowskiej. I nie musisz zobaczyć ich razem, żeby poczuć zagrożenie. Wystarczy, że widzisz, dokąd płynie jego uwaga. A uwaga jest jak prąd: zawsze płynie tam, gdzie jest potrzeba, gdzie jest emocja, gdzie jest impuls. Czy można zdradzić kogoś bez dotyku? Zdrada nie zawsze pachnie perfumami. Czasem pachnie… nowymi wiadomościami na Messengerze. Czasem ma kształt emotki. Czasem brzmi jak „haha” pod filmikiem o relacjach. Czasem jest ukryta w tym, że jego telefon rozświetla się o północy - a on uśmiecha się częściej do ekranu, niż do ciebie. To jest ta zdrada-nie-zdrada. Ta, którą tak ciężko nazwać, a jeszcze trudniej wytłumaczyć. Najcichsza. Najtrudniejsza do udowodnienia. Najłatwiejsza do zbagatelizowania. I najboleśniejsza. I nie chodzi tu o dramat. O podejrzenia. O zazdrość. Bo przecież wszyscy mamy znajomych, przyjaciół, kolegów i koleżanki z pracy. Chodzi o ten moment - niewielki, tak łatwy do przegapienia w codzienności, ale przełomowy - w którym czujesz, że już nie jesteś pierwszą osobą, z którą chce się podzielić dniem. I nawet jeśli on mówi: „Przesadzasz”, „To tylko koleżanka”, „Naprawdę nic się nie dzieje”... ty wiesz swoje. Bo każda z nas czuje, kiedy ktoś przestaje wybierać właśnie ją. A kiedy musisz rywalizować o uwagę z kimś, kto istnieje tylko w powiadomieniach na ekranie - to już nie chodzi o zdradę. To chodzi o serce, które pęka w absolutnej ciszy i niebieskiej poświacie ekranu telefonu.
Ten film przywrócił mi wiarę w miłość. „Francuski kochanek” to romantyczna podróż, której potrzebujesz na weekend
Weekendowy wieczór, ciepły koc, ulubiony kubek herbaty i film, który otula jak miękki szal. Oto on - „Francuski kochanek”, komedia romantyczna z Omarem Sy w roli głównej, dostępna na Netfliksie. To opowieść o spotkaniu dwóch światów - słynnego aktora i dziewczyny z sąsiedztwa - w której jest wszystko, co kochamy w francuskim kinie: urok, ciepło, niedopowiedzenia i odrobina magii. Trochę jak „Notting Hill”, tylko w paryskim wydaniu.
Choć Netflix rozpoczął już coroczne bombardowanie nas lawiną świątecznych filmów z przewidywalnymi fabułami i obowiązkową sceną pod jemiołą, warto zatrzymać się jeszcze na chwilę w świecie „zwykłej”, niepachnącej piernikiem i cynamonem miłości. „Francuski kochanek” to idealna propozycja, zanim na dobre wpadniemy w klimat bożonarodzeniowych komedii, a kolejne części „Listów do M.” zaczną wyskakiwać nam z lodówki - tuż obok zdrowej, dietetycznej żywności, bo przecież przed świętami „trzeba trzymać fason”. "Fransuki kochanek". Idealna komedia romantyczna na weekend Czasem właśnie to, co proste, działa najlepiej. „Francuski kochanek” nie próbuje zaskakiwać fabularnymi zwrotami ani moralizować. Zamiast tego daje nam to, co działa w komediach romantycznych a za czym tęsknimy najbardziej - lekkość, czułość i odrobinę codziennej magii. To film, który nie wymaga analiz ani dyskusji przy winie - wystarczy dać mu się ponieść. Akcja dzieje się w Paryżu - mieście miłości, które w „Francuskim kochanku” nie jest jedynie pocztówkowym tłem. Kameralne uliczki, kawiarniane stoliki, brukowane place i mosty nad Sekwaną tworzą przestrzeń, w której rodzą się małe cuda codzienności. Abel (Omar Sy) - gwiazdor kina, pewny siebie i przystojny, ale zmęczony wiecznym udawaniem - spotyka Marion (Sara Giraudeau), dziewczynę z sąsiedztwa, prawdziwą, trochę pogubioną, z sercem na dłoni. Ich przypadkowe spotkanie staje się początkiem głębszego uczucia, które oczywiście, jak to w komediach romantycznych bywa napotka pewne trudności. Paryż od lat uchodzi za jedno z najczęściej wybieranych miejsc na oświadczyny i romantyczne wyznania, co naturalnie podkreśla urok ich historii. Pewnie nie bez powodu Nina Rives, reżyserka filmu, zdecydowała się na właśnie to miasto - w jego świetle, dźwiękach i zapachach kryje się sama esencja romansu. Obecna w tle filmu subtelna francuska muzyka szeptem przypomina, że każda historia ma swój rytm, a miłość często rodzi się w najprostszych gestach. View oEmbed on the source website Dlaczego Polki pokochały Omara Sy? Nie bez powodu film w kilka dni po premierze wskoczył na pierwsze miejsce Netflixa w Polsce i nie tylko. Francuski aktor Omar Sy ma w sobie coś, czego nie da się nauczyć - ciepło, które przechodzi przez ekran. Dla wielu widzów to wciąż ten sam Omar z kultowych „Nietykalnych” - filmu, który od ponad dekady wzrusza i rozśmiesza miliony. Aktor przyjmując rolę opiekuna sparaliżowanego biznesmena pokazał, że kino może łączyć humor z emocjami w sposób, który zostaje z nami na lata. Teraz powraca w lżejszym, romantycznym wydaniu - ale znów udowadnia, że potrafi grać sercem. We „Francuskim kochanku” jest nie tylko przystojny, ale też ludzki - jego postać popełnia błędy, gubi się, szuka sensu. I właśnie dzięki tej zwyczajności staje się tak bliski widzom. Bo każdy z nas zna w życiu takiego "bohatera": silnego, ale trochę zagubionego, który uczy się, że miłość nie zawsze musi wyglądać jak na ekranie. Partnerująca mu Sara Giraudeau, znana z serialu „Biuro szpiegów” (Le Bureau des Légendes), a także filmów „Pewnego razu w Paryżu” czy „Piękna i Bestia”, wnosi do ekranowej relacji delikatność i autentyczność. Jej Marion jest jak przyjaciółka, której bliskość i szczerość sprawiają, że od pierwszej sceny mamy ochotę ją wesprzeć, podać pomocną dłoń i kibicować jej w każdej sytuacji. W zestawieniu z gwiazdorskim światem Abela, Marion staje się symbolem codziennej siły i ciepła - kobietą, która w prostych gestach i prawdziwych emocjach przypomina, że prawdziwa miłość rodzi się w zaufaniu i uważności. Komedia romantyczna na Netflix, która przywraca wiarę w... miłość „Francuski kochanek” nie jest filmem, który zmienia życie. Ale potrafi zmienić nastrój - a czasem to wystarczy. To ciepła, pachnąca Paryżem opowieść o tym, że nawet w świecie pełnym pośpiechu i niepewności, miłość nadal potrafi znaleźć drogę. Trochę jak uwielbiany "Notting Hill" z Julią Roberts i Hugh Grantem w rolach głównych. Więc jeśli szukasz filmu na spokojny wieczór, wybierz właśnie ten. Zapal świecę, zrób herbatę z miodem i otul się kocem. „Francuski kochanek” nie będzie walczyć o Oscary - ale za to może przypomnieć, że romantyzm wciąż w nas ma się dobrze.
Truecasting, czyli miłość pozbawiona filtrów. Nowy trend zrewolucjonizuje sposób, w jaki randkujemy?
Bez filtrów, masek, upiększeń: w 2026 roku będziemy szukać miłości takie, jakie jesteśmy. Czym jest truecasting, czyli trend, który już teraz podbija aplikacje randkowe i TikToka?
Zapomnij o „ghostingu”, „love bombingu” i udawaniu pewności siebie. Nadchodzi era truecastingu – trendu, który w randkowaniu stawia tylko na jedną strategię: bycie sobą. Bez poprawek, bez scenariuszy, bez oczekiwań. Czy jesteśmy gotowe zakochać się w prawdziwym człowieku, a nie wersji z Instagrama? W tym artykule: Czym jest truecasting? Autentyczność to nowa atrakcyjność – dane mówią same za siebie Trendy randkowe 2026: więcej szczerości, mniej gry Czy jesteśmy gotowi na prawdziwe relacje? Czym jest truecasting? Truecasting to nowy, przełomowy trend, który całkowicie zmienia sposób, w jaki podchodzimy do randkowania. Zamiast próbować zaimponować i kreować idealny obraz siebie, single i singielki coraz częściej decydują się na szczerość i bycie sobą. Truecasting oznacza „zero filtrów, zero fasad”. To prawdziwa deklaracja: „albo pokochaj mnie taką, jaka jestem, albo odejdź”. W erze cyfrowej, zdominowanej przez wyretuszowane profile i perfekcyjnie wykadrowane zdjęcia, to podejście wydaje się rewolucyjne. Truecasting promuje prawdziwą rozmowę i autentyczną obecność, bez udawania, bez misternie opracowywanych strategii, bez ukrywania swoich emocji czy wad. Autentyczność to nowa atrakcyjność – dane mówią same za siebie Choć mogłoby się wydawać, że bycie sobą to podstawa każdej relacji, rzeczywistość wygląda inaczej. W świecie pełnym presji, krytyki i społecznych oczekiwań wiele osób nadal zakłada maski, by przypodobać się drugiej stronie. Jednak dane mówią jasno: jedna na cztery osoby randkujące deklaruje, że pokazuje swoją prawdziwą twarz już na pierwszym spotkaniu. To sygnał, że coraz więcej singli ma dość udawania i chce budować relacje oparte na szczerości. Truecasting to manifest pewności siebie i emocjonalnej klarowności, który ma szansę zmienić sposób, w jaki postrzegamy relacje romantyczne. Trendy randkowe 2026: więcej szczerości, mniej gry Truecasting to tylko jeden z pięciu głównych trendów, które dominują w świecie randkowania w 2026 roku. Każdy z nich podkreśla potrzebę autentyczności i głębszego kontaktu emocjonalnego. ChemRIZZtry – oznacza niespodziewaną chemię i atrakcyjność, która pojawia się nie od razu, ale z czasem. Tu liczy się charyzma i osobowość, a nie perfekcyjny wygląd. Curveball Crushing – zakochiwanie się w kimś, kto całkowicie odbiega od naszego „typu”. Love-loreing – randkowanie nie dla celu, ale dla samego doświadczenia, tworzenia historii i wspomnień. Status-flexing – po latach „niezdefiniowanych relacji”, wracamy do jasnych deklaracji i oficjalnych statusów. Wspólnym mianownikiem tych trendów jest chęć bycia prawdziwym, bez względu na konsekwencje. Czy jesteśmy gotowi na prawdziwe relacje? Rok 2026 może być początkiem nowej ery w relacjach romantycznych. Era, w której nie liczy się perfekcja, ale prawda. Truecasting to wezwanie do odwagi – do bycia sobą i pokazywania się takim, jakim naprawdę jesteśmy. Dla wielu to ogromna zmiana i wyzwanie. Ale dla jeszcze większej liczby singli – szansa na coś prawdziwego. Bo jak pokazują dane i nastroje społeczne, autentyczność w 2026 roku to najseksowniejsza cecha.
Najlepsze książki o miłości. Romantyczne historie, od których nie oderwiesz się przez długi czas
Miłość to temat, który nigdy się nie wyczerpie i nie znudzi. W takich momentach do gry wkraczają książki o najpiękniejszych romansach. Oto najlepsze książki o miłości, które pozwalają uwierzyć w moc uczuć.
W tym artykule: Najlepsze książki o miłości: Cecelia Ahern, „Love, Rosie” Najlepsze książki o miłości: „Hopeless”, Colleen Hoover Najlepsze książki o miłości: „9 listopada”, Colleen Hoover Najlepsze książki o miłości: „P.S. Kocham Cię”, Cecelia Ahern Najlepsze książki o miłości: „Duma i uprzedzenie”, Jane Austen Najlepsze książki o miłości: „Wichrowe wzgórza”, Emily Brontë Najlepsze książki o miłości: „Światło, którego nie widać”, Anthony Doerr Najlepsze książki o miłości: „Save You”, Mona Kasten Najlepsze książki o miłości: „Red, White & Royal Blue”, Casey McQuiston Najlepsze książki o miłości: „Gwiazd naszych wina”, John Green Najlepsze książki o miłości: „Między literami”, Kate Clayborn Najlepsze książki o miłości: „To, co najcenniejsze”, Samantha Young Najlepsze książki o miłości: „W poświacie księżyca”, Samantha Young Najlepsze książki o miłości: „Spragnieni, by kochać”, Anna Szafrańska Najlepsze książki o miłości: „Ostatni list od kochanka”, Jojo Moyes Najlepsze książki o miłości: „Zanim się pojawiłeś”, Jojo Moyes Najlepsze książki o miłości: „Tego lata stałam się piekna”, Jenny Han Dobre książki, także romanse powinny być z jednej strony prawdziwe, a z drugiej warto, aby miały w sobie nutkę szaleństwa, pozwalającą przenieść się wyobraźnią w świat miłosnej historii i dobrych romansów. Najlepsze książki o miłości cieszą się ogromną popularnością, ponieważ historie w nich poruszone, przedstawiają losy bohaterów w sposób, o jakim niejedna osoba skrycie marzy. Poniżej przedstawiamy Wam najsłynniejsze romanse, które poprzez niebanalną fabułę, opowiadają historię romansów, intryg, miłości. Najlepsze książki o miłości: Cecelia Ahern, „Love, Rosie” „Love, Rosie” to książka romantyczna stworzona przez Cecelię Ahern. To historia relacji dwóch głównych bohaterów - Rosie Dunne i Alexa Stewarta. Rosie i Alex są bliskimi przyjaciółmi od dzieciństwa, ale pewnego dnia nagle zostają rozdzieleni. Alex i jego rodzina przeprowadzają się z Dublina do Bostonu. Książka przedstawia ich relację krok po kroku. Zmienia się ona nieustannie z powodu dystansu, nowych relacji i okoliczności, które wydają się zdeterminowane, aby ich rozdzielić. Powieść doczekała się, także ekranizacji o tym samym tytule. Najlepsze książki o miłości: „Hopeless” Colleen Hoover Dobry romans autorstwa Colleen Hoover, opowiada historię Sky i Deana. Siedemnastoletnia Sky spotyka Deana Holdera, który słynie ze złej reputacji. W jego obecności dziewczyna odczuwa strach i fascynację, ale jednocześnie ożywają wspomnienia, o których wolałaby zapomnieć. Sky próbuje trzymać chłopaka na dystans, ponieważ wie, że ich bliższa relacja zwiastowałaby same kłopoty. On natomiast chce dowiedzieć się o niej jak najwięcej. Gdy poznają się bliżej, Sky odkrywa, że Dean nie jest tym, za kogo go uważała, a jej życie przewraca się do góry nogami. Najlepsze książki o miłości: „9 listopada”, Colleen Hoover „9 listopada” to książka o miłości autorstwa Colleen Hoover, w której tytułowa data zaważyła na losach głównych bohaterów - Fallon i Bena. Tego dnia spotkali się przypadkiem i od tej chwili zaczynają tworzyć dwie historie: jedna to ich życie, drugą pisze Ben zauroczony dziewczyną. Mimo, że los postanawia ich rozdzielić, wzajemna fascynacja jest na tyle silna, że nic nie może jej pokonać. Co roku 9 listopada rozpoczynają kolejny rozdział historii – tej realnej i tej fikcyjnej. Gdy zbliża się koniec powieści, Fallon odkrywa prawdę, jednak to tylko umacnia jej uczucia w stosunku do Bena. Najlepsze książki o miłości: „P.S. Kocham Cię” , Cecelia Ahern „P.S. Kocham Cię” to dobry romans autorstwa Cecelii Anhern. Akcja powieści toczy się współcześnie, a główną bohaterką jest mieszkająca w Irlandii Holly Kennedy. Holly jest szczęśliwą żoną Gerry'ego i nie wyobraża sobie swojego życia inaczej, niż wygląda ono w tej chwili. Okazuje się jednak, że Gerry jest ciężko chory i umiera. Kobieta długo nie może pogodzić się z jego utratą, jednak mąż zaczyna się z nią kontaktować. Okazuje się, że wiedząc, że niedługo odejdzie, przygotował listy dla żony, które przychodziły do niej regularnie po jego śmierci. Miło to pomóc Holly wyzwolić się z otępienia i bólu oraz nauczyć na nowo cieszyć się życiem. Im więcej listów dostaje Holly, im więcej zadań powierzonych przez Gerry'ego wykonuje, tym bardziej wraca do świata. Znów otwiera się na życie, świat, marzenia, przyjaźń, a może nawet na miłość. Najlepsze książki o miłości: „Duma i uprzedzenie” , Jane Austen Kultowa „Duma i uprzedzenie” autorstwa Jane Austen to romantyczna historia, który toczy się na angielskiej prowincji na przełomie XVIII i XIX wieku. Niezbyt zamożni państwo Bennetowie mają kłopot, ponieważ nadeszła pora, by wydać za mąż ich pięć dorosłych córek. Sęk w tym, że niełatwo jest znaleźć odpowiedniego męża na prowincji. Pojawia się jednak nadzieja, ponieważ w sąsiedniej posiadłości pojawia się młody, przystojny i bogaty mężczyzna. Książka doczekała się, także ekranizacji o tym samym tytule. Najlepsze książki o miłości: „Wichrowe Wzgórza”, Emily Brontë Akcja jednego z najsłynniejszych romansów, „Wichrowych Wzgórz” autorstwa Emily Brontë, rozgrywa się na przełomie XVIII i XIX w. Earnshaw jest właścicielem majątku Wichrowych Wzgórz i przywozi do domu bezdomnego, cygańskiego chłopca, którego znalazł na ulicach Liverpoolu. Nakazuje własnym dzieciom traktować go jak brata. Pomiędzy nim a małą Cathy rodzi się niezwykle silna więź. Z czasem młodzi przestają się liczyć ze wszystkim innym, a ich namiętność obnaża mroczną stronę ludzkiej natury. Bohaterowie powieści Brontë płacą za to najwyższą cenę, a za ich błędy musi odpokutować następne pokolenie. Najlepsze książki o miłości: „Światło, którego nie widać”, Anthony Doerr Książka romantyczna autorstwa Anthony'ego Doerra zatytułowana „Światło, którego nie widać” opowiada historię Marie-Laure, która mieszka wraz z ojcem w Paryżu. Jako sześciolatka traci wzrok i uczy się poznawać świat przez dotyk i słuch. Pięćset kilometrów od Paryża mieszka Werner Pfennig, który jako mały chłopiec stracił rodziców. Podczas jednej z zabaw Werner znajduje zepsute radio, naprawia je i wkrótce staje się ekspertem w budowaniu i naprawianiu radioodbiorników. Od tej pory chłopak poznaje świat, słuchając radia. Kiedy hitlerowcy wkraczają do Paryża, dziewczynka i jej ojciec uciekają do małego miasteczka. Okazuję się, że Werner Pfennig trafia tam kilka lat później. Chłopak służy w elitarnym oddziale żołnierzy i podczas nalotu aliantów na Saint-Malo losy Marie-Laure i Wenera łączą się. Najlepsze książki o miłości: „Save You”, Mona Kasten „Save You” to książka o miłości autorstwa Mony Kasten. Główna bohaterka - Ruby, marzy o tym, aby wrócić do dawnego życia, gdy w elitarnym Maxton Hall nikt jej nie znał. Nie może jednak zapomnieć o pewnym chłopaku, Jamesie, ponieważ ten robi wszystko, aby dziewczynę odzyskać. Po czasie Ruby zaczyna rozumieć, że ich relacja nigdy nie miała szans na przetrwanie, a James łamie jej serce. Bohaterka postanawia skupić się na swoich studiach w Oksfordzie, ale chłopak nie daje o sobie zapomnieć. James wie, że zachował się niewybaczalnie, teraz stara się wszystko naprawić. Najlepsze książki o miłości: „Red, White & Royal Blue”, Casey McQuiston Nowa powieść romantyczna autorstwa Case McQuiston. Książka przedstawia historię Alexa Claremont-Diaza, który jest synem pierwszej kobiety-prezydenta Ameryki. Po incydencie na królewskim weselu chłopak musi udawać, że przyjaźni się z angielskim księciem Henrykiem, aby nie doszło do kryzysu dyplomatycznego i medialnego, który odwróciłby uwagę od ponownych wyborów jego matki. Chociaż początkowo starali się kontrolować uczucia, w rzeczywistości rodzi się między nimi bardzo mocna więź. W końcu dają się ponieść emocjom, kiedy Henry ujawnia, że ​​jest gejem, a Alex zdaje sobie sprawę, że jest biseksualny. Muszą to pogodzić ze swoimi pozycjami na arenie światowej, starając się jednocześnie nie narażać na szwank wizerunku matki. Najlepsze książki o miłości: „Gwiazd naszych wina”, John Green Niezwykle wzruszająca książka romantyczna autorstwa John Green. Przedstawia historią Hazel, która choruje na raka i mimo terapii dającej perspektywę kilku lat więcej, wydaje się, że ostatni rozdział jej życia został spisany już podczas stawiania diagnozy. Gdy na spotkaniu grupy wsparcia bohaterka poznaje Augustusa Watersa, następuje nagły zwrot akcji i okazuje się, że jej historia zupełnie zmieni bieg. Książka doczekała się, także ekranizacji o tym samym tytule. Najlepsze książki o miłości: „Między literami”, Kate Clayborn Dobry romans to m.in. powieść pisarki Kate Clayborn pt. „Między literami”. Opowiada historię Meg Mackworth, której sławę przyniósł niespotykany talent do kaligrafii. Ma też inną umiejętność: odczytuje znaki, których inni nie widzą. Szybko domyśliła się, że związek Reida i jego narzeczonej jest skazany na porażkę, dlatego zamieściła tajne ostrzeżenie w ich programie ślubnym, myśląc, że nikt tego nie zauważy. Jednak nie wzięła pod uwagę inteligencji i spostrzegawczości Reida, który odnajduje dziewczynę rok później. Bohaterowie stają się sobie coraz bliżsi, choć próbują ignorować to, co zaczyna ich łączyć. Najlepsze książki o miłości: „To co najcenniejsze”, Samantha Young Samantha Young to mistrzyni miłosnych historii, która porywa pełną pasji, namiętności i napięcia powieścią pt. „To co najcenniejsze”, Dziewięć lat temu Emery Saunders porzuciła wygodne, ale puste i samotne życie miliarderki i przeniosła się do Hartwell. W tym uroczym nadmorskim miasteczku, otworzyła księgarnio-kawiarnię. Bolesna przeszłość sprawiła, że mimo wszystko, nie umiała odnaleźć się wśród innych. Okazuje się, że Emery była wielokrotnie zdradzona przez byłego partnera. Jest to niezwykła opowieść o zaufaniu i odkupieniu. Nowo poznany Jack Devlin wiedział, że Emery to miłość jego życia, gdy tylko ją zobaczył. Jednak kiedy wydawało się, że ich relacja zmierza w dobrym kierunku, los z nich zadrwił. Jack nie miał wyboru: by chronić tych, na których mu zależało, musiał trzymać się od nich z daleka, nawet jeśli to oznaczało, że złamie serce Emery. Teraz Jack chce za wszelką cenę odkupić swoje błędy. Najlepsze książki o miłości: „W poświacie księżyca”, Samantha Young Kolejna niezwykła książka romantyczna autorstwa Samanthy Young, przedstawiająca historię Logana, który spędził dwa lata w więzieniu, płacąc za błąd popełniony w przeszłości. W końcu jest gotów zacząć nowe życie - ma wspaniałe mieszkanie, dobrą pracę i wiele kobiet, które pozwalają mu zapomnieć o przykrych wspomnieniach. Jednak tylko jedna zawładnęła jego uczuciami - sąsiadka Grace, która przeprowadziła się do Edynburga, uciekając od swojej toksycznej rodziny. Początkowo Grace nie chce mieć z Loganem nic wspólnego, ale niespodziewanie łamacz serc okazuje się mężczyzną, którego szukała. Gdy Grace zaczyna poddawać się urokowi przystojnego sąsiada, jej mroczna przeszłość wychodzi na jaw i zagraża wszystkiemu, co udało im się wspólnie zbudować. Najlepsze książki o miłości: „Spragnieni, by kochać”, Anna Szafrańska „Spragnieni, by kochać” to fantastyczny romans Anny Szafrańskiej, która opowiada historię Eweliny i Eryka. On – impulsywny, z sercem na dłoni, dla niej – gotowy na wszystko. Ona – tajemnicza, wycofana i niedostępna niczym Królowa Śniegu. Od pierwszej chwili Eryk wiedział, że Ewelina to miłość jego życia. Zrobi, co tylko w jego mocy, by skruszyć mur, za którym się chowa. Jednak dziewczyna, która pod maską chłodu kryje gorące uczucia, nie wierzy, że ze swoją przeszłością może jeszcze zaznać szczęścia. Uważa, że ma zbyt wiele na sumieniu, aby ktokolwiek mógł ją pokochać. Najlepsze książki o miłości: „Ostatni list od kochanka”, Jojo Moyes Polecając najpiękniejsze książki romantyczne nie sposób pominąć tytułów spod pióra Jojo Moyes. Autorka zachwyciła miliony czytelników, a jej dzieła są światowymi fenomenami. Pierwsza z naszych ulubionych to „Ostatni list od kochanka” . Książka opowiada wzruszającą historię dwóch par z różnych czasów. Początkująca dziennikarka Ellie trafia na listy miłosne, które są dowodem wielkiej, lecz zakazanej miłości sprzed lat. Po relacji Jennifer i Anthony’ego zostały tylko spisane na kartce papieru słowa, które nie dają Ellie spokoju, dlatego dziewczyna postanawia odkryć tajemnice kochanków. Czy przyjmująca historia z przeszłości odmieni jej życie? To jedna z najbardziej chwytających za serce powieści Jojo Moyes, która doczekała się ekranizacji. W rolach głównych wystąpili: Felicity Jones, Shailene Woodley, Callum Turner i Joe Alwyn. Najlepsze książki o miłości: „Zanim się pojawiłeś”, Jojo Moyes Kolejna miłosna opowieść autorki nosi nazwę „Zanim się pojawiłeś”. Lou Clark to ekscentryczna dwudziestosześciolatka, która swoim optymizmem jest w stanie zarazić każdego. Gdy traci pracę, jej świat przewraca się do góry nogami. Niedługo po tym znajduje zatrudnienie jako opiekunka Patricka, młodego, bogatego bankiera, który wskutek tragicznego wypadku wylądował na wózku inwalidzkim. Oprócz sprawności wypadek motocyklowy, odebrał mu także chęć do życia. Nieoczywista znajomość namiesza w światopoglądzie dwójki nieznajomych, odmieniając ich na zawsze. Podczas lektury wylejesz morze łez, mimo to będziesz czytać dalej, aby poznać zakończenie tej pięknej, lecz trudnej historii. Najlepsze książki o miłości: „Tego lata stałam się piekna”, Jenny Han „Tego lata stałam się piękna” to światowy bestseller Jenny Han, który doczekał się ekranizacji. Ale jakiej! Serial o losach nastoletniej Isabell „Belly” Conklin rozbił bank. Ta książka to nostalgiczny dramat romantyczny dla nastolatków (jakiej się okazuje nie tylko), skupiający się na Belly i jej trójkącie miłosnym. Sytuację komplikuje fakt, że dziewczyna próbuje wybrać między braćmi: Conradem Fisherem i Jeremiahem Fisherem, z którymi od dzieciństwa spędzała każde sielankowe lato w Cousins.
Jak świadomie wyrażać swoje potrzeby w związku? Psychoterapeutka mówi o kluczowych aspektach
Potrzeby w związku ma każdy i każda z nas. Jak je wyrażać, jednocześnie nie raniąc albo nie przytłaczając partnera czy partnerki? Jakie siły kształtują nas i nasze wartości życiowe, również te budujące związek? Pytamy psychoterapeutkę Marlenę Kazoń.
W tym artykule: Jak komunikować nasze potrzeby w związku? Podstawowe potrzeby według Anthony'ego Robbins'a Potrzeba niepewności i różnorodności Potrzeba znaczenia Potrzeba miłości i więzi Potrzeba rozwoju i wzrostu Potrzeba udziału i wkładu Jak spełnić swoje potrzeby? Podobieństwa i różnice Partner a dzieci Jak się zachować gdy komunikacja jest nieskuteczna? Wykluczanie się potrzeb Jak komunikować nasze potrzeby w związku? ELLE: Jakie ludzie mają potrzeby w związku? Marlena Kazoń, psychoterapeutka: Potrzeby ludzi bywają różne, począwszy od emocjonalnych, dotyczących okazywania emocji, poprzez psychiczne, dotyczące wsparcia i oparcia w relacji, skończywszy na intymnych, czyli na bliskości nie tylko seksualnej ale i również emocjonalnej... Potrzeby dla każdego z nas są czymś innym. W dużej mierze, chodzi o to, z jakiej rodziny pochodzimy i jak tam były zaspokajane nasze potrzeby. W jakich rolach byliśmy w swoim rodzinnym domu. To często determinuje, w jakich rolach jesteśmy w relacji w związku. Czy byliśmy dającym, czy biorącym... Często dającym partnerom ciężko się „wyleczyć” z dawania, a biorącym z brania... Najważniejsza w związku jest równowaga. Od niej zależy poczucie spełnienia w partnerstwie. Ważne, aby w naszych relacjach była wymiana w dawaniu i w braniu, wtedy jesteśmy spełnione i w tym spełnieniu jesteśmy w stanie bardzo dobrze funkcjonować. Równowaga w dawaniu i w braniu w każdej relacji zaspokaja nas w poczuciu zauważenia i akceptacji. Realizacja naszych potrzeb jest niezwykle ważna w rozwoju nas samych i naszych związków. Dlaczego ludzie robią to, co robią? Jaka siła napędza i kształtuje wszystkie nasze wartości życiowe? Chociaż każdy z nas jest na swój sposób wyjątkowy i niepowtarzalny, mamy wiele cech wspólnych i wspólnych potrzeb, które wynikają z bycia człowiekiem. Według Anthony Robbins’a kieruje nami sześć podstawowych potrzeb. Nasze zachowanie oraz decyzje są próbą ich zaspokojenia. Sposoby i środki jakimi ludzie starają się je zaspokoić są wręcz nieograniczone. Są to głęboko zakorzenione w nas potrzeby, które są podstawą wszelkich wyborów jakich dokonujemy i działań, które podejmujemy. Poznanie tych sześciu podstawowych potrzeb może pomóc nam lepiej zrozumieć, dlaczego robimy to co robimy oraz skuteczniej interpretować zachowania ludzi wokół nas. Podstawowe potrzeby według Anthony'ego Robbins'a Oto podstawowe potrzeby człowieka według Anthony'ego Robbins’a, amerykańskiego coacha i doradcy związkowego: Potrzeba pewności i komfortu Pierwszą fundamentalną potrzebą człowieka jest potrzeba pewności. Dążymy do bezpieczeństwa, stabilności i komfortu, chcemy mieć poczucie kontroli nad własnym życiem. Pragniemy wiedzieć, co nas czeka, aby unikać bólu i doświadczać przyjemności. To naturalny mechanizm przetrwania, który wpływa na nasze decyzje – od tego, jak podchodzimy do pracy i relacji, aż po gotowość do podejmowania ryzyka finansowego. Im silniejsza potrzeba pewności, tym mniejszą mamy tolerancję na ryzyko i nieznane sytuacje. Jednak wraz z nią często rośnie także pragnienie kontroli, które bywa zakorzenione w lęku. Życie pokazuje, że wielu rzeczy – takich jak choroba, śmierć czy przyszłość – nie możemy przewidzieć ani kontrolować. Dlatego tak ważne jest zaufanie do siebie i do samego życia. Dzięki temu możemy odpuścić to, na co nie mamy wpływu, a jednocześnie zachować poczucie samorealizacji i spełnienia. 2. Potrzeba niepewności i różnorodności Obok dążenia do pewności, w każdym z nas istnieje także potrzeba niepewności i zmienności. Pragniemy odkrywania nieznanego, poszukiwania nowych bodźców i doświadczeń. Potrzebujemy niespodzianek, przygód i momentów, które wybijają nas z rutyny codzienności. Zbyt duża przewidywalność prowadzi do nudy, dlatego naturalnie tęsknimy za różnorodnością i świeżością – za tym, co wnosi do życia nowość i ekscytację. 3. Potrzeba znaczenia Każdy z nas pragnie czuć się ważny, wyjątkowy i potrzebny. Sposoby realizacji tej potrzeby mogą być bardzo różne – dla jednych będzie to dążenie do władzy, zdobywanie tytułów czy gromadzenie majątku, dla innych wyrażanie siebie poprzez styl, wygląd czy twórczość. Robimy to wszystko, co pozwala nam poczuć się wyróżnionymi i dostrzeżonymi. Pragniemy unikać poczucia niewidzialności i nieistotności, dlatego chętnie eksponujemy swoją indywidualność. To właśnie ta potrzeba sprawia, że szukamy sposobów, by zaznaczyć swoją obecność i mieć wpływ na otaczający nas świat. 4. Potrzeba miłości i więzi Jedną z kluczowych ludzkich potrzeb jest potrzeba miłości oraz bliskości z innymi. Miłość jest dla nas niczym tlen – niezbędna do pełnego życia. Pragniemy być kochani i sami obdarzać miłością, bo to właśnie wtedy czujemy, że naprawdę żyjemy. Utrata miłości niesie ze sobą ogromny ból, z którym często trudno się zmierzyć. Naturalnie dążymy więc do kontaktu z innymi ludźmi – potrzebujemy rozmów, relacji, przyjaźni czy związków, które dają nam poczucie więzi. Nie chcemy doświadczać samotności, odrzucenia czy wykluczenia. Pragniemy bliskości i przynależności, bo to dzięki nim czujemy się częścią większej całości i budujemy poczucie sensu w naszym życiu. 5. Potrzeba rozwoju i wzrostu Każdy z nas nosi w sobie pragnienie nieustannego rozwoju – emocjonalnego, intelektualnego i duchowego. Chcemy czuć, że idziemy naprzód, że nasze życie, związek, kariera czy biznes ewoluują i stają się pełniejsze. Brak rozwoju często prowadzi do poczucia stagnacji, a nawet cofania się, co odbiera nam satysfakcję i spełnienie. Rozwój osobisty pozwala realizować potrzebę wzrostu, która jest jednym z motorów naszego życia. To właśnie ona sprawia, że sięgamy po więcej, poszerzamy horyzonty i wnosimy wkład w postęp całej ludzkości. 6. Potrzeba udziału i wkładu Choć dla niektórych może to brzmieć altruistycznie, prawdziwym sekretem spełnionego życia jest umiejętność dawania. Nasze życie nie dotyczy wyłącznie „mnie”, ale przede wszystkim „nas” – wspólnoty, której jesteśmy częścią. W każdym z nas tkwi potrzeba dzielenia się z innymi i pozostawiania po sobie czegoś więcej niż tylko własne osiągnięcia. Prawdziwe znaczenie nie płynie z tego, co otrzymujemy, lecz z tego, co ofiarujemy innym. Dlatego tak ważne jest, aby dzielić się tym, co posiadamy – swoim czasem, talentami czy zasobami – ponieważ dopiero wtedy możemy doświadczać pełni życia. Nawet największe bogactwo czy zdolności tracą wartość, jeśli zatrzymujemy je wyłącznie dla siebie. Jak spełnić swoje potrzeby? Które z nich możemy sobie spełnić same? Każdy z nas powinien umieć zaspokajać swoje potrzeby samodzielnie, tak aby nie być w pełni zależnym od partnera, rodziny czy otoczenia. „Wewnętrzne dziecko” w nas potrzebuje, by jego pragnienia zostały spełnione – dopiero wtedy dorosła część naszej osobowości może czerpać z tego siłę i korzyści. Wszystkie te potrzeby istnieją w każdym człowieku, choć u każdego w różnym stopniu i z odmiennym priorytetem. Każdego dnia staramy się je realizować – czasem w sposób świadomy i konstruktywny, a czasem impulsywnie, destrukcyjnie, a nawet kosztem siebie lub innych. Pierwsze cztery (pewność, zmienność, znaczenie i więzi) nazywane są potrzebami osobowości i większość z nas potrafi je w jakiś sposób spełniać. Dwie pozostałe – rozwój i wkład – to potrzeby ducha, które są rzadsze i nie każdy je realizuje. Jednak dopiero pełne zaspokojenie wszystkich sześciu potrzeb sprawia, że możemy doświadczać prawdziwego spełnienia i szczęścia w życiu. Na początek warto zrozumieć i uświadomić sobie, że mamy te potrzeby... Dajmy sobie prawo do realizowania naszych potrzeb w sposób świadomy i w zgodzie z samym sobą. Dzięki temu możemy żyć niezależnie, a jednocześnie pozostawać w bliskości z partnerem, bez poczucia, że to on musi nam coś zapewniać, byśmy czuli się spełnieni. Kluczowe jest, abyśmy sami potrafili zadbać o własne potrzeby – wtedy łatwiej zrozumiemy, dlaczego postępujemy w określony sposób i zaczniemy wybierać świadome metody ich zaspokajania. W rezultacie zyskamy wewnętrzny spokój, harmonię oraz głębsze poczucie satysfakcji z życia. Spełniania których możemy oczekiwać od partnera w związku? Najważniejsze, aby w związku były zaspokajane i spełniane Nasze potrzeby emocjonalne. Większość mężczyzn i kobiet nie wie, jak bardzo ich potrzeby emocjonalne się różnią, w wyniku czego często nie umieją sobie nawzajem pomóc. Mężczyźni ofiarowują w swoich związkach to, co sami chcieliby otrzymać, a kobiety – o czym same marzą. Zarówno oni, jak i one mylnie sądzą, że potrzeby drugiej strony są takie same jak ich własne i to jest właśnie przyczyna, dla której ze swoich kolejnych związków wynoszą urazę i rozczarowanie. Mężczyźni i kobiety mają wrażenie, że wciąż tylko dają i dają, nic nie dostając w zamian, że ich miłość pozostaje nie doceniona i w pewien sposób nie zauważona. Tymczasem, w rzeczywistości wszyscy, co prawda, ofiarowują miłość, lecz w inny sposób niż się tego od nich oczekuje. Podobieństwa i różnice Czym się różnimy? Kobieta, na przykład, uważa, że okazuje miłość, zadając partnerowi wiele pytań świadczących o trosce i wyrażających zainteresowanie. Tymczasem, o czym mówiliśmy już wcześniej, dla mężczyzny takie pytania są bardzo nieprzyjemne: słysząc je, czuje się kontrolowany i oceniany. To z kolei zdumiewa kobietę, bo jeżeli ktoś okazywałby jej zainteresowanie w ten właśnie sposób, byłaby szczęśliwa. Jej usiłowania wyrażenia uczucia są w najlepszym razie przyjmowane obojętnie, w najgorszym – niechętnie. Z mężczyznami jest podobnie. Myślą, że jednoznacznie okazują swe względy, a kobieta reaguje przekonaniem, że nie ma się na kim oprzeć i że partner nie liczy się z jej uczuciami. Jeśli, na przykład, kobieta jest zdenerwowana, mężczyzna uważa, że ją wspiera, czyniąc uwagi umniejszające wagę jej problemu. Często też mężczyzna zupełnie ją w takiej sytuacji ignoruje, sądząc, że daje jej „przestrzeń” i umożliwia usunięcie się do jaskini. Jego zachowanie, choć podyktowane najlepszymi intencjami, powoduje, że kobieta czuje się nie kochana i lekceważona. Mówiliśmy już wcześniej, że zdenerwowana kobieta chce być wysłuchana i pragnie, by ją zrozumiano. Nie wiedząc o tym, że potrzeby emocjonalne kobiet są różne od jego własnych, mężczyzna nie zrozumie, dlaczego jego próby niesienia pomocy przynoszą tak fatalne skutki. Większość wszystkich potrzeb emocjonalnych sprowadza się do pragnienia miłości. Zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet można jednak wskazać sześć podstawowych potrzeb o równym stopniu ważności. Mężczyźni pragną zaufania, akceptacji, doceniania, podziwu, aprobaty i zachęty. Kobietom potrzeba troski, zrozumienia, szacunku, poświęcenia, uznania i zapewnień. Jak widać różnimy się od siebie bardzo, lecz jest to niezwykle ważne, abyśmy dawali sobie pełnię akceptacji, zauważenia i abyśmy starali się być sobie potrzebni i wspierać się, jest to niezwykle ważne, aby stworzyć świadomą relację w której wzrastamy i jesteśmy w stanie się w pełni rozwijać. Każdy z nas jest w stanie to osiągnąć, potrzebujemy tylko i wyłącznie uświadomić sobie to i zacząć w tym wzrastać i się rozwijać i dzięki temu będziemy w stanie być bliżej siebie i naszego partnera... Jak to komunikować? Jeśli chcemy, by nasz partner rozumiał i pomagał nam realizować nasze potrzeby, najpierw musimy sami je poznać. Choć wydaje się to oczywiste, wciąż wielu z nas ma z tym problem, co skutkuje narastającymi konfliktami i frustracją. Moim zdaniem dlatego, że nie znamy siebie i swoich potrzeb i tutaj rozpoczyna się w nas narastająca złość, jak i również poczucie niespełnienia i samotności. „Dlaczego mnie nie rozumiesz?”, „Jak możesz nie wiedzieć, o co mi chodzi?”, „Jeszcze pytasz, co mnie zdenerwowało? Domyśl się! Nie kochasz mnie, bo nie wiesz, co mi jest! Jak zwykle masz mnie gdzieś” – jak często podobne zdania padają w pozornie stabilnych, dobrych związkach? Często są to osoby, które się w ogóle nie znają, bardzo często nigdy ze sobą na temat potrzeb nie rozmawiają....Osoby pozostające w relacji przez dłuższy czas często mają tendencję do zakładania, że skoro partner dobrze je zna, to powinien zawsze rozumieć ich potrzeby, a nawet być w stanie je odgadnąć. Partner a dzieci Tego mogliśmy chyba oczekiwać jako dzieci... Tak, tutaj zaburza się rola partnera z rolą matki, czy ojca, gdy jesteśmy mali... To rodzice powinni, czuć, jakie dziecko ma potrzeby... Tylko i wyłącznie to dotyczy rodziców, żaden partner NIGDY NIE odgadnie, co nam dolega... Jak nietrudno się domyślić, tego typu przekonania prowadzą do błędów w komunikacji między kochającą się parą. I bardzo często te błędy kończą się dużą frustracją i często dochodzi do komunikacyjnej przemocy... i poprzez to, ludzie się od siebie oddalają, zamiast się zbliżać... Często łatwiej jest dowiedzieć się, czego się nie chce, trudniej zaś uświadomić sobie, czego się chce. Nie mamy więc problemu z dojściem do wniosku, że partner nie spełnia naszych potrzeb, za to nie do końca mamy pomysł na to, w jaki sposób powinien to robić. Jeśli tak jest, warto się zastanowić – a może moje oczekiwania wobec ukochanej czy ukochanego są zbyt wygórowane? A może mój ukochany nie zna moich potrzeb, ponieważ w ogóle o tym nie rozmawiamy? Może wydaje mi się, że idealny związek to taki, który spełnia wszystkie moje potrzeby? Nie ma takiego związku, taki związek zakłada miłość bezwarunkową, a bezwarunkowo tylko kocha nas matka lub ojciec... Często się to nie dzieje, nie znamy w dzieciństwie miłości bezwarunkowej i wymagamy jej od naszych partnerów. Myślenie, że nasz partner ma nam zaspokoić nasze potrzeby - taki rodzaj myślenia jest pułapką – nawet najbardziej zżytą i dobraną parę tworzą bowiem dwie odrębne osoby, mające różne przemyślenia, emocje i marzenia. Najpierw poznać siebie? Miłość to tylko jedna z dziedzin życia, nie może więc zastąpić wszystkich innych: kariery, przyjaźni czy rozwoju osobistego. Są osoby, które o tym zapominają i w euforii zakochania zaniedbują inne sprawy lub zbyt szybko przechodzą z jednej relacji do drugiej, przez co nie mają czasu, by naprawdę poznać siebie. Chwile, które spędzamy jako single to bardzo ważne momenty w życiu: pomagają nam odkryć, jakie są nasze rzeczywiste potrzeby i pragnienia, a także to, kim jesteśmy jako indywidualności, a w związku przejmujemy przecież swoje zwyczaje. Im więcej rzeczy przejmujemy od swojego partnera, tym bardziej stajemy się od niego zależne i niestety poświęcamy się względem jego... to prowadzi do ogromnej frustracji, żalu i cierpienia ze strony partnera....i wtedy wchodzimy na poziom poświęcania się dla naszego partnera i to zawsze prowadzi do cierpienia. Bardzo poważną pułapką komunikacyjną jest również przekonanie, że partnerzy powinni wszystko o sobie wiedzieć i zawsze myśleć podobnie. Stąd powtarzane jak mantra stwierdzenia typu: „Rozumiemy się bez słów”. Owszem, bardzo miło jest zostać zaskoczonym prezentem, który idealnie wpisuje się w nasz gust, jednak oczekiwanie, że partner będzie wykazywał się taką „telepatią” przez cały czas, jest nierealistyczne. Obopólne szczęście oraz zdrowe, szczere kontakty wymagają komunikacji i nieustannej wymiany myśli, rozmowy o potrzebach i próbie realizacji ich. Jak się zachować gdy komunikacja jest nieskuteczna? Jak zachować się jeśli partner lekceważy nasze prośby i potrzeby? Jeśli nasz partner lekceważy nasze podstawowe potrzeby i granice, należy zastanowić się nad jakością i sensem tego związku. Takie sytuacje zdarzają się niezwykle rzadko, ponieważ, gdy juz jesteśmy w związku rzadko się zdarza lekceważenie Naszych emocjonalnych, czy psychicznych potrzeb, a gdy się już zdarza zawsze możemy o tym w pełni się komunikować. Zaś w przypadku nieco mniej ważnych kwestii – warto nauczyć się przekazywać swoje potrzeby jako prośby, a nie żądania i nauczyć się dawać ukochanej osobie wolność wyboru. Warto też zastanowić, które ze swoich potrzeb możesz zaspokoić samodzielnie. Powinniśmy brać odpowiedzialność za własne samopoczucie, zamiast obarczać partnera odpowiedzialnością za całe nasze szczęście i spełnienie. Warto nauczyć się przebywać w samotności i wiedzieć, co się lubi, a czego nie... Co wpływa na nasz pozytywny nastrój, a co nie. Komunikacji partnerskiej nie sprzyjają oskarżenia i pretensje, ponieważ jest to naturalna reakcja na zachowanie, które nam się nie podoba. Jeśli jednak twoją intencją jest zwrócenie uwagi na twoje potrzeby – istnieją na to inne skuteczniejsze sposoby. Doceniaj każde pozytywne zachowanie, a w przypadku wystąpienia tych mniej przez ciebie pożądanych, wracaj do dobrych przykładów z przeszłości i przypominaj o tym partnerowi i mów o swoich uczuciach i wtedy jest bardzo duża szansa na bezpieczną komunikację. Wykluczanie się potrzeb Czy zdarza się, że spotykają się dwie osoby, których wzajemne potrzeby wykluczają się i co wtedy? Często brak komunikacji wpływa na to, że dwie osoby siebie nie słuchają i ich potrzeby się wykluczają, tak się często zdarza... Fakt, że tak dobrze się znamy, może nam posłużyć do uszczęśliwiania siebie nawzajem, ale również… do skutecznego ranienia partnera. Mając świadomość tęsknot, doświadczeń i słabości drugiej osoby, jesteśmy w stanie bez problemu trafić w jej czuły punkt. Stąd podczas kłótni zdania takie jak: „Jesteś taka jak twoja matka!”, „Mój były był lepszy w łóżku” czy „Ciągle mnie zawodzisz”, "Nie znasz mnie, czyli nie kochasz mnie". Te słowa niezwykle ranią i często pozostawiają poważną bliznę w Nas i bardzo często to blizna w Nas jest nie do zaleczenia i wtedy niestety nie udaje się Nam siebie nawzajem wesprzeć, ani zrozumieć. Ważną zasadą, jaką należy przyjąć, jest więc: najpierw pomyśl, a dopiero później powiedz. Często zranienie jest tak silne, że wyłącza Nam racjonalne myślenie i nie jesteśmy w stanie skutecznie się obronić i wtedy atakujemy, z pozycji bycia zranionym. Być może podczas kłótni czujemy złość i odczuwamy pokusę zranienia partnera, jednak skutki takiej decyzji są odczuwalne jeszcze długo po zakończeniu konfliktu. Jeśli więc w związku Waszym celem jest przede wszystkim wyrażenie swoich potrzeb i skłonienie małżonka do ich respektowania, ważne jest, aby mówić wtedy o sobie i wyrażać swoje emocje, mówiąc, co się czuje i czego się potrzebuje, jest to niezwykle ważne, wtedy Nasz komunikat nabiera innego wymiaru i jest często usłyszany przez Naszego partnera. Poprawa komunikacji w wyrażaniu potrzeb moim zdaniem jest najważniejsza.... Marlena Kazoń: psychoterapeuta par i małżeństw, oraz psychoterapeuta rodzinny. Ukończyła studia doktoranckie na wydziale psychologii w Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, oraz podyplomowe studium psychoterapeutyczne realizowane przez MABOR Centrum Psychologiczno-Medyczne i Centrum Doradztwa i Szkoleń oraz podyplomowe studia z zakresu psychoonkologii w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Od 2009 r. prowadzi psychoterapię indywidualną, rodzinną oraz psychoterapię par i małżeństw. W pracy psychoterapeutycznej integruje metody i techniki różnych szkół terapeutycznych, dobierając je pod względem specyfiki problemów pacjenta oraz jego potrzeb i możliwości. Wierzy w leczący wpływ kontaktu między dwojgiem ludzi, opartego na akceptacji i szacunku oraz w siłę leczącej bliskości. Prywatnie jest żoną ciekawego mężczyzny i mamą Kostka i Klementyny.
Związek z młodszym mężczyzną: tak czy nie? Psycholog mówi wprost o stereotypach i krzywdzących opiniach
Duża różnica wieku w relacji wciąż budzi kontrowersje, zwłaszcza w wypadku, gdy to kobieta jest starsza. Co na ten temat uważają eksperci i co warto mieć na uwadze, decydując się na taki związek?
W tym artykule: Ona starsza, on młodszy: historie z życia wzięte Związek z młodszym mężczyzną: krzywdzące opinie Psycholodzy o związkach z dużą różnicą wieku Stereotypy nt. związków z młodszym mężczyzną Ona starsza, on młodszy: historie z życia wzięte Poznali się w Nowym Jorku podczas tygodnia mody – podobno zauroczyły ją jego ciemne oczy. Od tamtej pory są nierozłączni. Związek z młodszym mężczyzną i romans jak wiele innych? Niezupełnie. Jego bohaterką jest bowiem Candace Bushnell, która jako 20-latka szalała w słynnym Studiu 54, jako 36-latka zaczęła pisać do „New York Observera” felietony, na podstawie których powstał serial „Seks w wielkim mieście”, a jako 63-latka odkryła sekret na udany związek i po rozwodzie z (o 10 lat młodszym) baletmistrzem, dyrektorem New York City Ballet, spotyka się z 21-letnim modelem. O ile można dyskutować na temat tego, czy serial przetrwał próbę czasu, o tyle sama autorka z czasem radzi sobie świetnie (na Instagramie zobaczycie ją m.in. w kampanii kostiumów kąpielowych). Nie bez powodu to ona nauczyła miliony czytelniczek, jak czerpać radość z życia. I z seksu (przyznaję, jestem jedną z nich). Dziś z kolei udowadnia, że epoka, w której musiałyśmy się tłumaczyć, dlaczego obejmujemy młodszego mężczyznę, dobiega końca, co zresztą przewidziała już Carrie Bradshaw, stwierdzając w jednym z odcinków: „Precz z zasadami, ja kieruję się emocjami”. Związek z młodszym mężczyzną: krzywdzące opinie Uwagi w stylu: „Mógłby być jej synem”, „Kuguarzyca na łowach” albo „Pewnie jest utrzymankiem”, brzmią nie tylko nietaktownie, ale i archaicznie. Dlatego darujcie nam, że nie opublikujemy listy znanych Polek, które zdecydowały się związać z młodszymi mężczyznami. To ich sprawa, choć wciąż nie wszyscy to rozumieją. – Zachciało ci się seksu na kuchennym blacie? – usłyszała od przyjaciółek 39-letnia Anka, weterynarka, gdy podczas przyjęcia baby shower plotkowały o facetach, jedząc upiornie słodki tort z lukrową figurką bobasa. – Już miałam zacząć tłumaczyć, że to wcale nie tak, ale ugryzłam się w język. Zaraz, zaraz! Dziś rano przecież naprawdę uprawiałam seks w kuchni – mruga do mnie okiem. Złośliwości na temat jej romansu z 11 lat młodszym Brunonem przycichły. Może dlatego, że nie ma w nim nic skandalicznego poza nieprzyzwoitym szczęściem, które bije od zakochanych. – Znowu czuję, że żyję – mówi Anka, która rok temu wzięła rozwód. – Bruno ma energię, poczucie humoru i dystans do siebie, czyli wszystko to, co przez 14 lat uleciało z mojego już eksmęża. Rozumie, na czym polega partnerstwo: nie traktuje mnie z góry i przy kolegach nie pręży muskułów, chociaż ma co napinać – uśmiecha się Anka. Uważa, że w jej małżeństwie wiało nudą. On był adwokatem, ona nie znosiła spotkań z jego ważnymi przyjaciółmi, podczas których panowie porównywali swoje – jak mówi – „mentalne penisy”, przechwalając się klientami i markami samochodów. Szczyt spontaniczności? Posadził na działce rododendrony, ale nie mógł spać po nocach, bo były w innym kolorze niż reszta kwiatów. No i nie znosił Reksia – kundelka, którego przygarnęła ze schroniska. Twierdził, że jest mało reprezentacyjny. Związek z młodszym mężczyzną odczarował jej coraz smutniejsze życie. Teraz Anka czuje się tak, jakby ktoś cofnął czas, bo w starym związku jej też zdążyły oklapnąć skrzydełka. A teraz znowu ma ochotę tańczyć do rana w klubie albo w nocy jechać do Sopotu tylko po to, żeby zjeść śniadanie w ulubionej knajpie. Czy po pół roku widzi jakieś wady związku z młodszym partnerem? – Na obecnym etapie żadnych, chociaż to trochę creepy, że sypiam z kimś w wieku mojego brata, którego uważam za smarkacza – komentuje. Zapewnia, że w jej relacji nie chodzi tylko o seks czy podniesienie samooceny. Dbają o siebie nawzajem. Psycholodzy o związkach z dużą różnicą wieku Z badań Sam Owen, brytyjskiej psycholożki, trenerki relacji i autorki książek, wynika, że pokolenie mężczyzn między 20. a 30. rokiem życia wykazuje znacznie silniejsze zainteresowanie starszymi nawet o 20 lat partnerkami niż równolatkami czy młodszymi. Dlaczego? Jej zdaniem, jak opowiadała w BBC, imponuje im zaradność, z jaką dojrzałe partnerki łączą społeczne role. Są dla nich intelektualnie intrygujące i atrakcyjne, bo w przeciwieństwie do wielu rówieśniczek nie silą się na bycie perfekcyjnymi. Ba, pojawiają się nawet w ich fantazjach seksualnych. Związek z młodszym mężczyzną ma więc sens w wielu kontekstach. Potwierdza to seksuolog Andrzej Gryżewski, obserwując z perspektywy swojego gabinetu warszawskie realia. – W ostatnich latach mężczyźni zmienili kurs i już nie myślą obsesyjnie o tym, że ich męskość, zwłaszcza w dojrzałym wieku, uwiarygodni tylko sporo młodsza partnerka – mówi. Jeszcze dekadę temu właśnie w taki sposób próbowali imponować w towarzystwie. Dziś podmiotowe podejście nie dość, że nie zachwyca, to wręcz irytuje. Zwłaszcza że niektórzy przekonali się na własnej skórze, że taka relacja może dotkliwie uwierać. – Część młodych partnerek naturalnie będzie dążyła do stabilizacji – zaręczyn, rodzicielstwa, a starszy partner nie musi mieć takich potrzeb, bo ma często odchowane dzieci. Stawanie na głowie, żeby spełnić oczekiwania, bywa męczące. Seks też jest przereklamowany, bo okazuje się, że choć ona jest młoda i piękna, nie zawsze dużo wie o rozkoszy. A pan, który umie wyczarować atmosferę, już nie jest tak wybornym kochankiem jak 20 lat temu – Gryżewski powtarza to, co słyszy od pacjentów. Co innego kobieta po czterdziestce – dojrzały, słodki owoc zachęcający do skosztowania. – Wciąż wygląda atrakcyjnie, ma luz i pewność siebie – ocenia seksuolog i psychoterapeuta. – Ceni niezależność, nie osacza i świetnie sobie radzi w towarzystwie – błyszczy elokwencją, a jak trzeba, to ciętą ripostą utrze nosa kolegom, którym zbierze się na głupie żarty. No i nie wstydzi się eksperymentów w łóżku, jasno komunikując swoje pragnienia – podkreśla współautor wraz z Katarzyną Miller poradnika „Być parą i nie zwariować”. Stereotypy nt. związków z młodszym mężczyzną – Myślałam, że najlepszy czas mam już za sobą, bo po czterdziestce stawałam się coraz bardziej przezroczysta dla swojego eks – dzieli się przemyśleniami 42-letnia Iga, wykładowczyni zarządzania na politechnice. Gdy zakończyła kilkunastoletni związek z zawodnikiem MMA, trudno jej było odzyskać równowagę. Na szczęście miała pasję – bieganie w ultramaratonach i zawody triatlonowe, więc trudne emocje rozładowywała podczas treningów. Ale z czasem to przestało wystarczać. Poczuła, że potrzebuje męskiego towarzystwa. I seksu. Od kilku miesięcy umawia się na randki z Tindera. – Na początku nie wierzyłam, że zaczepiają mnie chłopcy, którzy, jakkolwiek bym się dobrze postarała, mogliby być moimi synami. Raz nawet sparowało mnie z moim studentem, bo przez nieuwagę przesunęłam go w prawo. Na szczęście zajęcia prowadziłam zdalnie, więc nie mieliśmy okazji spotkać się na uczelni – wspomina ze śmiechem. Po kilku randkach z rówieśnikami przełamała opory i spotkała się z o dziewięć lat młodszym Filipem. – Zjadał mnie stres, gorszy niż na starcie Ironmana, ale to minęło, bo chłopak był dowcipny. Dałam się ponieść chwili i nie żałuję, seks z młodszym kochankiem działa jak cytrynowa lemoniada z miętą w środku lata. Orzeźwia i osładza. Spotykają się do dziś, choć zasady ustalili jasne – żadnych zobowiązań, liczy się wspólna zabawa. – Gdy przeglądam się w jego oczach, widzę podziw i fascynację. To cholernie łechce ego – opowiada Iga z satysfakcją, ale też z lekkim smutkiem, bo wie, że każda zabawa ma swój koniec. – Należę do pokolenia, które jedną nogą stanęło na lądzie feminizmu, ale drugą wciąż tkwi w odmętach tradycyjnego podziału ról – opowiada. Z jednej strony sama dopinguje kobiety w sporcie i w nauce, z drugiej czuje, że coś ją omija, bo nie ma dziecka, męża i własnego mieszkania. Rywalizuje z mężczyznami i wygrywa, a zarazem chciałaby, żeby ktoś o nią zadbał. Tylko czy wiek partnera jest istotny? – Mam dość dołujących 40-latków. Ich egoizmu, „nie chce mi się” albo „jestem zmęczony”. Ale jeśli zwiążę się z młodszym i mu się znudzę? Może on nie będzie potrzebował partnerki, tylko zastępczej matki? Boję się, że może nie być gotowy do tego, by wziąć odpowiedzialność za utrzymanie rodziny – Iga głośno wyraża rozterki. I stawia pytanie: – Czy nam, współczesnym, samodzielnym kobietom, naprawdę jest to potrzebne do szczęścia? Amerykański psycholog społeczny Justin J. Lehmiller związany z Instytutem Kinseya (można zobaczyć go w serialu „Wyjaśniamy tajemnice seksu” na Netfliksie) obala ten stereotyp. Lehmiller zbadał, jakie szanse na szczęście mają związki, w których kobiety są minimum pięć lat starsze od mężczyzn. Przepytał 200 par i uznał, że najszczęśliwsze były te kobiety, których mąż bądź partner okazał się młodszy o co najmniej 10 lat. Psycholog sądzi, że to nie tylko kwestia temperamentu, charyzmy i spontaniczności, których z wiekiem wielu mężczyznom ubywa. Ważniejszy jest układ sił, który wydaje się bliższy równowagi, co cementuje związek. Młodszy partner raczej nie będzie dominował, za to podzieli się obowiązkami (bo jego matka kładła większy nacisk na takie wychowanie) i postawi na równi potrzeby swoje i partnerki. Anka coraz częściej myśli o tym, że romans z Brunonem ma szansę się przerodzić w związek „na poważnie”. Wzruszyła się, oglądając film dokumentalny „Tina” na HBO, można w nim prześledzić burzliwą historię życia piosenkarki. Po uwolnieniu się z przemocowego związku z Ikiem nie wierzyła, że spotka ją jeszcze miłość. Do momentu, gdy przed pięćdziesiątką poznała Erwina Bacha, 16 lat młodszego producenta muzycznego z Niemiec. Po raz pierwszy oświadczył jej się po trzech latach, ale na pełne przekonania „tak” musiał poczekać do czasu, gdy Tina skończyła 73 lata. Są razem do dziś, przeszli niejeden zakręt życiowy i zdrowotny (mąż oddał jej nerkę, gdy zachorowała), a w filmie Bach przekonuje, że niezmiennie łączy ich to magiczne „coś”, które poczuli, gdy pierwszy raz ujrzeli się na lotnisku. Anka odkłada dzień, w którym pozna Brunona z siedmioletnim synem i przedstawi go eksmężowi. Po rozwodzie, gdy przestali mnożyć wobec siebie oczekiwania, są w poprawnych relacjach. To jej zdaniem clou związku: zamiast napinać się i nastawiać na jakiś scenariusz, wystarczy cieszyć się wspólnymi chwilami. A reszta ułoży się sama. Związek z młodszym mężczyzną staje się coraz mniej kontrowersyjny, a kobiety coraz częściej decydują się na takie relacje, przełamując stare stereotypy. Candace Bushnell, autorka „Seksu w wielkim mieście”, w wieku 63 lat związała się z 21-letnim modelem, udowadniając, że miłość nie zna granic wieku. Anka, po rozwodzie z mężem starszym o 14 lat, rozpoczęła relację z 11 lat młodszym Brunonem. Związek ten odmienił jej życie, dając poczucie młodzieńczej energii i radości z życia. Iga, 42-letnia wykładowczyni, po zakończeniu długiego związku, zaczęła spotykać się z Filipem, młodszym o 9 lat, i doceniła świeżość oraz spontaniczność tego związku. Psycholodzy, jak Sam Owen czy Justin J. Lehmiller, zauważają, że młodsze partnerki są atrakcyjne dla mężczyzn, którzy doceniają ich dojrzałość, intelekt oraz sposób, w jaki potrafią łączyć różne role społeczne. Badania wskazują, że w parach, gdzie kobieta jest starsza, układ sił jest bardziej zrównoważony, a związek ma większe szanse na trwałość i szczęście. Mimo że niektóre osoby wciąż mają wątpliwości, historie takie jak te pokazują, że związek z młodszym mężczyzną może być pełen pasji, wzajemnego wsparcia i spełnienia, a wiek przestaje być istotnym kryterium dla szczęścia w miłości. Tekst pochodzi z magazynu ELLE 08/2022
Tę komedię romantyczną oglądam zawsze, gdy mam doła. Poprawia nastrój jak żaden inny film, a teraz jest na Netflix
Od początku sierpnia subskrybenci Netflix mogą cieszyć się jednym z najpopularniejszych filmów romantycznych XXI wieku. „Kocha, lubi, szanuje” to opowieść o miłości, zdradzie i nowych początkach, w której niezapomniane role grają Steve Carell, Ryan Gosling, Julianne Moore i Emma Stone.
Miłość potrafi być piękna, ale też bolesna. Czasem zaskakuje, a czasem rani w najmniej spodziewanym momencie. „Kocha, lubi, szanuje” to film, który w wyjątkowo błyskotliwy sposób pokazuje, że życie po rozstaniu może przybrać zupełnie nieoczekiwany obrót. W tej historii znajdziemy i gorzkie momenty zdrady, i pełne ciepła sceny. Teraz wszyscy subskrybenci Netflix mogą odkryć (lub przypomnieć sobie) tę niezwykłą opowieść o miłości, przyjaźni i życiowych zmianach. W tym artykule: „Kocha, lubi, szanuje” – kultowa komedia romantyczna dostępna na Netflix Fabuła filmu „Kocha, lubi, szanuje” – miłość, zdrada i nowe początki Obsada „Kocha, lubi, szanuje” Opinie widzów o komedii „Kocha, lubi, szanuje” „Kocha, lubi, szanuje” – kultowa komedia romantyczna dostępna na Netflix „Kocha, lubi, szanuje” (oryg. Crazy, Stupid, Love) to amerykańska komedia romantyczna z 2011 roku, która od lat uchodzi za jeden z najważniejszych tytułów gatunku. W reżyserii Glenna Ficarra i Johna Requa powstała historia, która w równych proporcjach bawi, wzrusza i skłania do refleksji nad tym, czym tak naprawdę jest miłość. Doskonała obsada – od Steve’a Carella, przez Ryana Goslinga, po Julianne Moore i Emmę Stone – w połączeniu z inteligentnym scenariuszem sprawiła, że film zdobył serca widzów na całym świecie. Teraz, po latach, wraca w wielkim stylu i od 3 sierpnia 2025 roku jest dostępny w katalogu Netflix. View oEmbed on the source website Fabuła filmu „Kocha, lubi, szanuje” – miłość, zdrada i nowe początki Cal Weaver (Steve Carell) jest mężczyzną w wieku czterdziestu kilku lat i wiedzie pozornie idealne życie – ma dobrą pracę, piękny dom, dzieci i żonę, w której zakochał się jeszcze w szkole. Wszystko zmienia się, gdy Emily (Julianne Moore) wyznaje mu, że zdradziła go z kolegą z pracy Davidem Lindhagenem (Kevin Bacon) i chce rozwodu. Wstrząśnięty wiadomością Cal traci grunt pod nogami. Rozbity emocjonalnie spędza wieczory w barze, gdzie jego lamenty przyciągają uwagę przystojnego podrywacza Jacoba Palmera (Ryan Gosling). Jacob postanawia wziąć go pod swoje skrzydła i nauczyć sztuki flirtu, męskich wypadów na drinka oraz wyczucia stylu. Dzięki jego lekcjom Cal zyskuje pewność siebie i zaczyna poznawać nowe kobiety, w tym Kate (Marisa Tomei). Równolegle trzynastoletni syn Cala, Robbie (Jonah Bobo), jest zakochany w swojej siedemnastoletniej opiekunce Jessice (Analeigh Tipton). Problem w tym, że Jessica darzy uczuciem... samego Cala. Splot uczuć, pomyłek i nieporozumień prowadzi do serii zabawnych, ale i wzruszających wydarzeń, które zmieniają życie wszystkich bohaterów. Obsada „Kocha, lubi, szanuje” Film „Kocha, lubi, szanuje” w reżyserii Glenna Ficarra i Johna Requa pozwala na obejrzenie prawdziwej plejady hollywoodzkich gwiazd: Steve Carell jako Cal Weaver Ryan Gosling jako Jacob Palmer Julianne Moore jako Emily Weaver Emma Stone jako Hannah Weaver Marisa Tomei jako Kate Kevin Bacon jako David Lindhagen Tak imponująca obsada w połączeniu z błyskotliwym scenariuszem gwarantuje mieszankę humoru, wzruszeń i romantycznych uniesień. Opinie widzów o komedii „Kocha, lubi, szanuje” Produkcja od lat cieszy się ogromnym uznaniem widzów na całym świecie. W recenzjach często podkreślają jego inteligencję, autentyczność i emocjonalną głębię. „Inteligentna, ponadprzeciętna komedia romantyczna. Pomimo poruszania typowych dla tego gatunku tematów, takich jak zdrada, złamane serce i kryzysy samooceny, film stara się unikać banałów.” „Dosłownie jeden z najlepszych filmów, jakie kiedykolwiek widziałem!” „Nie wiem, dlaczego tak długo zwlekałem z obejrzeniem. 10/10.” „Zdecydowanie mój ulubiony film wszech czasów. Nie przepadam za komediami romantycznymi, ale ta zmieniła moje spojrzenie na miłość. Jestem poruszona autentycznością i wrażliwością.” Od 3 sierpnia 2025 roku film jest dostępny w katalogu Netflix. To idealna propozycja zarówno na romantyczny wieczór we dwoje, jak i na samotny seans pełen śmiechu i refleksji. Dzięki platformie Netflix widzowie mogą wracać do tej historii w dowolnym momencie i odkrywać ją na nowo.
Kiedy algorytm wybiera za ciebie – Dlaczego aplikacje randkowe ranią bardziej niż myślisz?
Uczucie w czasach Tindera bywa szybkie, pozorne, a czasem także bolesne. Choć aplikacje randkowe obiecują natychmiastowy dostęp do miłości, częściej zostawiają po sobie rozczarowanie, frustrację i poczucie odrzucenia. Dlaczego? Bo w tym świecie rządzi algorytm, nie emocje.
Spis treści: Agata Stola: „Aplikacja zbudowana na bardzo niskich pobudkach” Agata Stola: „Musimy nauczyć się dystansu” Agata Stola: „Aplikacja zbudowana na bardzo niskich pobudkach” – „Ten świat jest tak zbudowany. Algorytm wszystkich aplikacji randkowych jest zbudowany na tym właśnie aspekcie atrakcyjności” – mówi Agata Stola w odpowiedzi na to, jak postrzegamy social media i aplikacje do randkowania. W tym systemie liczy się pierwsze wrażenie: zdjęcie, zgrabne bio, czasem emoji. Ciało w pewnym sensie staje się wizytówką, wygląd – paszportem do czyjejś uwagi. Problem w tym, że za tą cyfrową fasadą często nie kryje się nic więcej. Stola ostrzega przed nadmiernym inwestowaniem emocji w znajomości zaczynające się od swipe'a. – „Jeżeli ktoś wchodzi na Tindera i myśli, że tam znajdzie żonę i męża, to oczekiwania, które lokuje w aplikacji, która jest naprawdę zbudowana na bardzo niskich pobudkach…” – tłumaczy. A jednak wiele osób ciągle wierzy, że tym razem będzie inaczej i pokłada w poszukiwaniach miłości na aplikacji randkowej duże nadzieje. Agata Stola: „Musimy nauczyć się dystansu” Zamiast oczekiwać prawdziwego związku, powinniśmy nauczyć się dystansu – radzi seksuolożka. – „Jeżeli byśmy potrafili do tego łapać więcej dystansu i bardziej tam się jednak bawić konwencją, to myślę, że byłoby mniej takich bardzo trudnych emocji” – dodaje. Aplikacje mogą być jedną z opcji na poznanie drugiej osoby, ale nie powinny być głównym sposobem na szukanie bliskości. I choć zdarzają się historie z happy endem, nie można zapominać, że większość „matchy” to jedynie cyfrowe złudzenia. Randkowanie online wymaga nie tylko ostrożności, ale też świadomości, że to, co wygląda dobrze na ekranie, w rzeczywistości może okazać się... bardzo smutne.