„Love is Blind: Polska” ruszyło. I postawiło widzom pytanie: czy naprawdę da się zakochać przez ścianę?
Nie oglądam reality show - a jednak ten jeden tytuł mnie złamał. „Love is Blind: Polska” zaczyna się jak eksperyment, a kończy jak bardzo osobista opowieść o miłości w czasach randkowania przez ekran. I zostawia z pytaniem, którego trudno się pozbyć.
Reality show zalały ramówki niemal wszystkich programów - nie tylko w Polsce, ale i na świecie. I choć wiele osób je ogląda - ja nigdy nie lubiłam tego formatu. Totalnie omijam wszelkie programy w stylu „Zdrajcy”, „Farma”, „Skok na głęboką wodę” czy „Królowe przetrwania”. Jedyne, co widziałam - i to tylko kilka odcinków pierwszego sezonu - to „Ślub od pierwszego wejrzenia” - który nie zrobił na mnie dobrego wrażenia. Do „Love is Blind: Polska” podeszłam więc bardzo sceptycznie. Trochę jak do jeża, z góry zakładając, że dostanę kolejny ustawiony program, który z realnym życiem nie ma nic wspólnego. Dzięki uprzejmości Netflix otrzymałam pełny dostęp, ale spokojnie - w tej recenzji nie zdradzę żadnych szczegółów dotyczących uczestników, ich wyborów czy relacji. I przepadłam... jak śliwka w kompot. Na czym polega „Love is Blind”? Format jest prosty - przynajmniej w teorii. Samotni uczestnicy poznają się, rozmawiając w specjalnych „kapsułach”, oddzieleni ścianą. Nie widzą się. Słyszą tylko swoje głosy. Budują więź wyłącznie na rozmowie - i dopiero kiedy zdecydują się na zaręczyny, mogą zobaczyć się po raz pierwszy. Potem przychodzi rzeczywistość: wspólne życie, konfrontacja z codziennością i odpowiedź na pytanie, czy uczucie zbudowane „w ciemno” ma szansę przetrwać poza eksperymentem. Polską edycję prowadzą Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona - duet prywatnie będący parą, co dodaje temu wszystkiemu jeszcze jedną, ciekawą warstwę. Światowy fenomen, który trafił do Polski „Love is Blind” to nie jest lokalna ciekawostka. Format narodził się w Stanach i bardzo szybko stał się globalnym hitem. Widzowie pokochali go w wersjach z różnych krajów - od Love Is Blind, przez edycje brazylijskie, japońskie czy szwedzkie. Każda z nich pokazuje trochę inne podejście do relacji, emocji i bliskości. Polska wersja wpisuje się w ten trend, ale jednocześnie ma w sobie coś bardzo „naszego”. View oEmbed on the source website Sceptycyzm, który znika po pierwszym odcinku Już przy pierwszym odcinku w mojej głowie pojawiło się mnóstwo pytań. Czy można zakochać się, nie widząc drugiej osoby? Czy taki format w ogóle ma sens? I kto właściwie zgłasza się do tego typu programu? Obawiałam się, że znów dostanę grupę żądnych sławy „celebrytów”, którzy prześcigają się w byciu najbardziej „kultową inaczej” postacią sezonu. Tymczasem dostajemy coś zupełnie innego. Zwykłych ludzi. Bardzo różnych ludzi. Takich, którzy przeszli w życiu sporo, którzy sparzyli się na miłości, mają swoje lęki, obawy i bagaż doświadczeń. Szukają jednego - kogoś, kto ich pokocha, ale przede wszystkim zaakceptuje takimi, jakimi są naprawdę. Kiedy nagle jesteś po drugiej stronie ściany Najbardziej uderzył mnie moment, w którym na chwilę mogłam poczuć się jak uczestnik. Kamera pokazała tylko jedną osobę - nie widzieliśmy, z kim rozmawia. Słyszeliśmy jedynie głos po drugiej stronie. I nagle dotarło do mnie, jak dziwne, inne, a jednocześnie sensualne może być to doświadczenie. Świetnie ogląda się też sam sposób prowadzenia rozmów. Jedni siedzą sztywno, inni rozkładają się na kanapie, jeszcze inni siadają na podłodze. Wszystko zależy od tego, z kim akurat rozmawiają. I bardzo szybko następuje weryfikacja - coś „klika” albo nie. Lubisz czyjś śmiech albo cię on odrzuca. To działa jak dobrze zaprogramowana maszyna: zero-jedynkowo. „Love is Blind” to jak randkowanie w ciemno… ale bardziej intensywne W pewnym momencie zaczęłam myśleć o tym formacie jak o randkowaniu online - tylko intensywniejszym. Bo oprócz słów dostajemy coś więcej: niekontrolowane reakcje, zawahania, śmiech, ciszę. Ale nie zawsze jest kolorowo. To nie jest cukierkowa historia w pastelowych wnętrzach. Uczestnicy wchodzą sobie na odcisk. Pojawiają się reakcje, które dla innych są red flagami - znajome z poprzednich relacji, trudne, niewygodne. Intymność, o którą wcale nie jest łatwo zapytać Pojawiają się też intymne pytania. Takie, przy których - siedząc przed ekranem - masz poczucie: „w życiu bym o to nie zapytała”. A jednak oni pytają. I to dużo mówi. O tym, jak różni jesteśmy, ale też o tym, jak ważna jest intymność w związku. Bo brak dopasowania w sferze seksualnej potrafi zniszczyć nawet największe zauroczenie. I ten program wcale tego nie ukrywa. I dobrze. „Love is Blind: Polska” to eksperyment, który miesza w głowie To jest naprawdę trudny eksperyment. Randkowanie z kilkoma osobami naraz, próba poukładania emocji, zapamiętania rozmów, niepomieszania wątków. Uczestnicy robią notatki, ale i tak łatwo się w tym pogubić. Jak w tym wszystkim usłyszeć własne serce? I czy to serce nie jest napędzane bardziej pragnieniem niż realnym uczuciem? Dochodzi jeszcze izolacja. Uczestnicy są wśród obcych dla siebie ludzi. Nie mogą zadzwonić do przyjaciółki i przegadać wszystkiego. Budują więc relacje między sobą - pojawiają się przyjaźnie, ale też rywalizacja, której nie da się uniknąć. Bo ten eksperyment ujawnia bardzo ważną rzecz - o której wcześniej nie myślałam - podobne osoby wybierają tych samych partnerów. A to oznacza zazdrość, niepewność i napięcie. Każdy chce być dla kogoś wyjątkowy. Każdy chce być pierwszy. A tutaj to wcale nie jest takie proste. Eksperyment pokazuje też, jak bardzo naszą percepcję zmienia to, co mówią o drugiej osobie inni. To pomaga - ale też potrafi nieźle namieszać w głowie. View oEmbed on the source website „Love is Blind: Polska”. Włączasz na jeden odcinek i nagle jesteś wciągnięta po uszy Nie chciałabym znaleźć się w skórze uczestników. A jednocześnie… totalnie się wciągnęłam. Mam swoich ulubionych. Moją faworytką jest Marta - ogromnie jej kibicuję. I jestem pewna, że każdy widz znajdzie tu „swoją” osobę. Jedno mogę wam zdradzić - nie oglądajcie tego w autobusie. Bo skończycie jak ja: wpatrzeni w ekran telefonu, ze łzami spływającymi po policzkach. Czy naprawdę da się zakochać przez ścianę? Ten format naprawdę wzrusza. I sprawia, że zaczynasz myśleć o miłości trochę inaczej. Czy da się zakochać przez ścianę? Myślę, że tak. Tak samo jak przez Wi-Fi. Jeśli macie ochotę na reality show, które na chwilę zatrzyma was i zmusi do zastanowienia się, czym właściwie jest miłość - włączcie na Netflix „Love is Blind: Polska”. Zwłaszcza jeśli chcecie zobaczyć w nim odbicie zwykłych ludzi. Takich jak my. Którzy po prostu szukają kogoś, kto po prostu naprawdę ich pokocha.
„6–7” to nowy, kontrowersyjny trend w randkowaniu. Ekspertka tłumaczy, dlaczego „dating down” może mieć bolesne konsekwencje
Zasada 6–7 zachęca singli i singielki, by umawiali się z osobami uznawanymi za przeciętnie atrakcyjne: właśnie takimi na „sześć” albo „siedem” w skali od 1 do 10. Ale czy warto szukać miłości w ten sposób?
Jeśli randkowanie Ci nie wychodzi, to podobno dlatego, że wszystkie osoby, które Ci się podobają, są po prostu zbyt hot. Brzmi dziwnie? A jednak to właśnie porada, która krąży dziś po sieci jako część nowego „trendu”. Ci, którzy są na bieżąco z absurdami internetowego dyskursu o randkowaniu, mogą pomyśleć, że to brzmi znajomo: czy niefortunnie nazwany trend „shrekking” nie polegał przypadkiem na tym samym, czyli umawianiu się z kimś, kogo uważa się za mniej atrakcyjnego od siebie? Tym razem jednak temat z nową siłą podbija social media, podtrzymując przekonanie, że osoby „lekko ponad średnią” będą bardziej dostępne emocjonalnie, uważniejsze i po prostu... pewniejsze jako partnerzy. W tym artykule: Na czym polega trend randkowy „6–7”? Dlaczego „dating down” od początku ustawia relację źle Atrakcyjność nie mówi nic o tym, jak ktoś będzie Cię traktować Trendy randkowe raczej nie rozwiązują problemów sercowych Zamiast obwiniać innych, warto przyjrzeć się własnym schematom Każda z nas zasługuje, by być dla kogoś „10/10” Na czym polega trend randkowy „6–7”? Jak w przypadku większości trendów z mediów społecznościowych, trudno wskazać ich konkretne źródło. Ten wydaje się naturalnym rozwinięciem trendu 6–7, który stał się popularny wśród nastolatków już w 2025 roku. Użytkownicy wrzucali wówczas głównie bezsensowne filmiki, w których unosili dłonie w powietrzu i powtarzali do kamery te liczby – też nie do końca to rozumiem i chyba... właśnie o to chodziło. Problem w tym, że teraz 6–7 wkroczyło do rozmów o randkowaniu. I właśnie dlatego uważam, że nie powinnyśmy brać tego zjawiska na serio. Po pierwsze: skoro już koniecznie mamy oceniać potencjalnych partnerów w skali od 1 do 10, to czy naprawdę nie chciałybyśmy spotykać się z kimś, kto dla nas jest „10”? Nie chodzi o to, żebyśmy wszystkie goniły za najatrakcyjniejszymi albo najbardziej „udanymi” ludźmi. Ale jeśli już na starcie uznajesz, że Twój partner jest w jakimś sensie „gorszy”, to trudno uznać to za dobry fundament relacji. Tym bardziej że stoi za tym dziwny i bardzo niezdrowy mechanizm wyższości – randkując „w dół”, automatycznie ustawiasz siebie „wyżej” od drugiej strony. Dlaczego „dating down” od początku ustawia relację źle Dochodzi do tego powierzchowność, którą ten trend wciąż przecież wzmacnia. Bo czym właściwie jest „szóstka” albo „siódemka”? Jak to zmierzyć? Zakolami? Wzrostem? Znakiem zodiaku? – Ryzykujesz, że po obu stronach zacznie narastać frustracja – mówi psycholożka dr Madeleine Roantree. – Jeśli w głębi duszy wierzysz, że się ‘zadowoliłaś tym, co było’, to i tak będzie to widoczne. A jeśli partner poczuje, że jest bezpieczną opcją, a nie kimś, kogo naprawdę pożądasz, może to działać destrukcyjnie. Trudno się z tym nie zgodzić: gdyby ktoś, z kim się spotykam, ocenił mnie na „sześć albo siedem” na 10, byłabym wściekła. Atrakcyjność nie mówi nic o tym, jak ktoś będzie Cię traktować Ten trend opiera się też na kompletnie wypaczonym założeniu, że atrakcyjność fizyczna i dobre zachowanie w związku wzajemnie się wykluczają. Że „szóstka” nie potraktuje Cię źle, bo będzie po prostu wdzięczna, że w ogóle ją wybrałaś. – Ta logika jest po prostu błędna – mówi Amy Chan, autorka książki „Unsingle: How to Date Smarter and Create Love that Lasts”. – Obniżenie standardów dotyczących wyglądu samo w sobie nie jest niczym złym – wiele osób przywiązuje zbyt dużą wagę do powierzchownych cech – ale fatalnym pomysłem jest utożsamianie ‘mniejszej atrakcyjności’ z tym, że ktoś będzie lepiej Cię traktował. To nie mówi absolutnie nic o charakterze tej osoby. To wciąż ta sama błędna logika, tylko odwrócona. Trendy randkowe raczej nie rozwiązują problemów sercowych Kierowanie się trendami randkowymi rzadko jest dobrym pomysłem. Owszem, bywa kojące, kiedy ktoś nadaje nazwę temu, czego właśnie doświadczasz: trend 6–7 uwypukla problem ze znalezieniem partnerów dostępnych emocjonalnie. Ale od tego do realnej zmiany w życiu uczuciowym droga jest daleka. – Większość trendów randkowych jest reaktywna – tłumaczy Chan. – Pojawiają się jako odpowiedź na zbiorowy ból i stają się viralami dlatego, że dobrze klikają się w internecie – nie dlatego, że naprawdę mogą coś zmienić. Nie pomaga też to, że trendy randkowe często zachęcają nas do obwiniania innych za własne złe doświadczenia. Zdecydowanie rzadziej nakłaniają do przyjrzenia się sobie. Trend 6–7 działa jak mechanizm obronny i siłą rzeczy będzie przemawiał do osób, które mają za sobą serię toksycznych związków z atrakcyjnymi partnerami. Tyle że zamiast skłonić je do przeanalizowania własnych schematów, wygodnie przerzuca winę na kogoś innego. Zamiast obwiniać innych, warto przyjrzeć się własnym schematom Widać to zresztą w języku, jakim mówimy dziś o randkowaniu online. Czy tylko mój algorytm jest zalany filmikami kobiet, które narzekają na fatalnych facetów, z którymi ostatnio się spotykały, i w odpowiedzi ogłaszają... celibat? – Dużo łatwiej powiedzieć: ‘randkowanie w moim mieście jest okropne’ albo ‘wszyscy fajni są już zajęci’, bo wtedy nie musimy brać odpowiedzialności za własny udział w sytuacji ani podejmować realnych kroków, by coś zmienić – mówi Chan, która uważa, że obwinianie innych to wygodny sposób na unikanie prawdziwej bliskości. Rozumiem to. Randkowanie dziś jest trudne. Czasem naprawdę ma się wrażenie, że przechodzimy z jednego odcinka „Seksu w wielkim mieście” do drugiego, od jednego męskiego stereotypu do kolejnego: „Rosjanin”, „polityk”, „Amerykanin”. Mój terapeuta zasugerował nawet, żebym przestała nadawać mężczyznom, z którymi się spotykam, takie etykietki. I choć w trendach randkowych czuć pewien rodzaj wspólnotowości – bo przecież wszystkie przez to przechodzimy – to w praktyce mogą one jedynie „uwięzić” nas w pętli negatywnego myślenia. W pętli, która odcina nas od czegoś naprawdę znaczącego i odsuwa od trudnej, ale koniecznej autorefleksji, potrzebnej do przerwania niezdrowych schematów. Każda z nas zasługuje, by być dla kogoś „10/10” Dlatego nie będę szukać „szóstki” ani „siódemki”. Myślę, że wszystkie zasługujemy na „10/10”. A jeszcze bardziej zasługujemy na to, by nasze partnerki i partnerzy widzieli w nas „10”. Inaczej naprawdę nie wiem, po co w ogóle randkować. Równie dobrze mogłybyśmy wszystkie zamieszkać z... kotami – co, szczerze mówiąc, wcale nie brzmi tak źle. Oryginalny tekst ukazał się w brytyjskim wydaniu ELLE
5 najlepszych dramatów romantycznych na Netflixie. Te filmy sprawią, że zabraknie Ci chusteczek
Na Netflixie czają się perełki, które - powiem wprost - po prostu złamią wam serce. Sprawdziłam na własnej skórze i uprzedzam: przy tych romantycznych dramatach jedna paczka chusteczek to zdecydowanie za mało.
Nie każda historia miłosna kończy się happy endem - i może właśnie dlatego tak bardzo nas poruszają. Romantyczne dramaty mają w sobie coś, czego często brakuje lekkim komediom: prawdę, niedoskonałość i emocje, które zostają z nami na długo po seansie. To właśnie przy nich pozwalamy sobie na więcej - na łzy, wzruszenie, a czasem nawet na ciche westchnienie ulgi, że nasze życie nie jest aż tak skomplikowane. Bo są takie dni, kiedy nie chcemy się śmiać. Chcemy poczuć wszystko mocniej. Włączyć film, który trochę nas rozbije, trochę poskłada, a przy okazji przypomni, że miłość nie zawsze jest łatwa, ale zawsze jest ważna. Jeśli masz ochotę na wieczór, podczas którego łzy są absolutnie wskazane - te tytuły na Netflixie zrobią dokładnie to, czego potrzebujesz. „Historia małżeńska” To jeden z tych filmów, który nie tyle opowiada o miłości, co o jej końcu - i robi to z brutalną szczerością. Historia skupia się na małżeństwie Charliego i Nicole, którzy próbują przejść przez rozwód w możliwie „cywilizowany” sposób. Szybko okazuje się jednak, że emocje, niewypowiedziane żale i niespełnione oczekiwania są silniejsze niż najlepsze intencje. W rolach głównych oglądamy Scarlett Johansson i Adama Drivera, którzy tworzą jedne z najbardziej przejmujących kreacji ostatnich lat. Ich dialogi są ostre, bolesne, ale jednocześnie niezwykle prawdziwe - jak rozmowy, które każdy z nas kiedyś odbył albo bał się odbyć. Reżyser Noah Baumbach prowadzi tę historię bez zbędnego patosu, skupiając się na detalach i emocjach ukrytych między słowami. „Historia małżeńska” to film, który pokazuje, że można się kochać i jednocześnie nie umieć być razem. Że czasem największym dowodem miłości jest… pozwolenie komuś odejść. I choć nie ma tu klasycznego happy endu, jest coś znacznie bardziej wartościowego - zrozumienie. View oEmbed on the source website „Gwiazd naszych wina” Jeśli istnieje lista filmów, przy których płacze absolutnie każdy - ten tytuł jest gdzieś na samej górze. Historia Hazel i Gusa to opowieść o miłości, która pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie i mimo ograniczonego czasu potrafi być pełniejsza niż wiele „wiecznych” relacji. W rolach głównych występują Shailene Woodley i Ansel Elgort, których ekranowa chemia sprawia, że trudno nie zaangażować się emocjonalnie. Film powstał na podstawie powieści John Green i zachowuje jej największą siłę - autentyczność i delikatność w opowiadaniu o najtrudniejszych tematach. To nie jest tylko historia o chorobie. „Gwiazd naszych wina” to opowieść o tym, jak kochać intensywnie, tu i teraz, bez odkładania uczuć na później. Film łamie serce, ale jednocześnie przypomina, że nawet najkrótsza miłość może być tą najważniejszą. View oEmbed on the source website „Więcej niż myślisz” Ten film jest zupełnie inny niż klasyczne romantyczne dramaty - bardziej cichy, subtelny i intymny. Opowiada historię Ellie, introwertycznej dziewczyny, która pomaga koledze pisać listy miłosne… do dziewczyny, w której sama się zakochuje. Za kamerą stanęła Alice Wu, tworząc historię o miłości, która nie jest oczywista ani łatwa do zdefiniowania. „Więcej niż myślisz” to film o samotności, potrzebie bycia zrozumianym i o tym, jak trudno jest czasem powiedzieć na głos, co naprawdę czujemy. Nie znajdziesz tu wielkich deklaracji ani dramatycznych zwrotów akcji. Zamiast tego dostajesz emocje, które narastają powoli - aż nagle orientujesz się, że jesteś w środku tej historii. To jeden z tych filmów, które zostają w głowie na długo i zmuszają do refleksji. View oEmbed on the source website „Blue Valentine” To jeden z najbardziej bolesnych portretów związku, jakie powstały w kinie. Film pokazuje miłość w dwóch odsłonach - tej pięknej, pełnej nadziei i tej, która z czasem zaczyna się rozpadać. Ryan Gosling i Michelle Williams tworzą niezwykle autentyczny duet, który momentami aż trudno oglądać - tak bardzo ich emocje wydają się prawdziwe. Reżyser Derek Cianfrance nie ocenia bohaterów, nie szuka winnych. Pokazuje tylko proces - powolny, bolesny i nieunikniony. To film, który uświadamia, że miłość to nie tylko początek, ale też wszystko, co dzieje się później. Że relacje wymagają pracy, a czasem nawet to nie wystarcza. „Blue Valentine” zostawia widza z ciężarem, ale też z ogromną dawką refleksji. View oEmbed on the source website „Nasze noce” Na koniec coś spokojniejszego, ale nie mniej poruszającego. To historia dwojga starszych ludzi, którzy po latach samotności postanawiają spróbować jeszcze raz - tym razem bez wielkich oczekiwań, za to z ogromną potrzebą bliskości. W rolach głównych występują legendy kina: Jane Fonda i Robert Redford. Ich relacja jest delikatna, pełna niedopowiedzeń i małych gestów, które znaczą więcej niż wielkie słowa. Film pokazuje, że miłość nie ma wieku i że czasem przychodzi wtedy, gdy już przestajemy jej szukać. To opowieść o drugich szansach, o czułości i o tym, że nawet po latach można poczuć coś naprawdę ważnego. View oEmbed on the source website Pozwól sobie na łzy - weekend z Netflix i romantycznymi dramatami Każdy z tych filmów przypomina, po co powstało kino - aby poruszać, wzruszać i sprawiać, że na chwilę zatrzymujemy się w codziennym biegu. Wszystkie te tytuły są dostępne na Netflix, więc wystarczy kilka godzin i wygodne miejsce na kanapie, aby dać się ponieść emocjom. I na szczęście chusteczki nie kosztują majątku - warto więc czasem zrobić sobie weekend z Netflixem, wylać łzy, oczyścić głowę i trochę podreperować serce. Bo właśnie w takich chwilach przypominamy sobie, jak ważna jest miłość, jej złożoność i piękno w każdym wieku i w każdej formie.
Żeby powstała rodzina patchworkowa potrzebne jest rozstanie. Jednak dla dzieci, to nie rozwód rodziców jest największym problemem
Rodzin patchworkowych w Polsce jest już ponad milion i będzie ich coraz więcej. Czy nową rodzinę naprawdę da się poukładać tak, by dzieci czuły się bezpiecznie? – „Dzieci potrafią poradzić sobie z rozwodem rodziców. Tym, czego nie są w stanie unieść, jest ich silny konflikt” – mówi ekspertka, mediatorka sądowa Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń.
Dziś coraz więcej rodzin powstaje „od nowa”. Po rozwodzie, po rozstaniu, po życiowych zakrętach. Dwoje dorosłych ludzi wchodzi w nową relację, ale razem z nimi wchodzą w nią także dzieci z poprzednich związków, byli partnerzy, dziadkowie i całe historie, które trudno zostawić za sobą. Rodzina patchworkowa przestaje być wyjątkiem. Dla wielu osób staje się po prostu kolejnym etapem życia. Jednocześnie to jeden z najbardziej złożonych modeli relacji – pełen emocji, pytań o granice i odpowiedzialność za dzieci. Jak budować taką rodzinę, żeby była bezpieczna dla najmłodszych? Czy rozwód naprawdę niszczy dzieciństwo? I dlaczego w patchworku ważni są nie tylko rodzice, ale też dziadkowie? O tym rozmawiam z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń, prawniczką, mediatorką i interwentką kryzysową, prezeską oraz założycielką Instytutu Wsparcia i Rozwoju Rodziny w Warszawie. Patchwork nie powstaje w jeden dzień Zanim pojawi się nowa rodzina, najpierw wydarza się coś znacznie trudniejszego – rozstanie. W przypadku par z dziećmi to zawsze moment bardzo emocjonalny i skomplikowany. – Mówi się o tym, że rozwód jest po śmierci drugim najbardziej traumatycznym przeżyciem dla człowieka. I to jest prawda. I tak samo będzie to traumatyczne przeżycie dla dziecka, bardzo trudne doświadczenie życiowe – tłumaczy Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Jednocześnie podkreśla, że samo rozstanie rodziców nie musi być dla dziecka największym dramatem. – Dzieci z samym rozwodem rodziców są w stanie sobie poradzić. To, z czym dzieci sobie zupełnie nie radzą i co faktycznie potrafi być dramatem dla nich, to jest silny, emocjonalny konflikt pomiędzy rodzicami – podkreśla moja rozmówczyni. To właśnie konflikty, wzajemne oskarżenia czy walka między dorosłymi stają się dla dzieci największym ciężarem. – Kończy się pewna relacja partnerska, małżeńska, ale nie skończy się relacja rodzicielska. I ona będzie relacją do końca życia – powtarza zawsze swoim klientom ekspertka. Dzieci widzą więcej niż nam się wydaje Rodzice często próbują chronić dzieci przed prawdą o kryzysie w związku. Unikają rozmów, udają, że wszystko jest w porządku, próbują stworzyć w domu pozory normalności. Jak podkreśla mediatorka, dzieci bardzo szybko wyczuwają, kiedy coś się między dorosłymi psuje. – Dzieci doskonale wiedzą, co się w domu dzieje i co się dzieje między rodzicami. I jak nie próbowalibyśmy tego zamazywać, budować jakiejś fikcyjnej sytuacji, to dzieci to świetnie rozpoznają, widzą i czują. Dlatego – jej zdaniem – uczciwość wobec dziecka jest kluczowa. – Dzieci są podmiotem. Są częścią tej rodziny. I mają prawo wiedzieć, że coś się dzieje z nami. Zamazywanie czy koloryzowanie sytuacji jest wobec nich nieuczciwe. Nie oznacza to oczywiście, że dzieci powinny uczestniczyć w konflikcie dorosłych. – Dzieci nie są naszym partnerem do rozmowy przy stole jak dorośli. Ale muszą wiedzieć, co się dzieje i co będzie dalej – zaznacza Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Czy lepiej zostać razem „dla dobra dziecka”? To jedno z najczęstszych pytań, które pojawia się w rozmowach o rozwodach. Wielu rodziców decyduje się trwać w relacji, w której nie ma już bliskości, tylko dlatego, że boją się konsekwencji wynikających z rozstania i ich wpływu na dzieci. Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń nie ma w tej kwestii wątpliwości. – Dzieci są naszymi kserokopiarkami. One kopiują wszystko, co robimy. Uczą się przez pierwsze lata życia dokładnie tego, co widzą u nas. Jeśli więc w domu dominuje chłód i milczenie, dzieci uczą się właśnie takiego modelu relacji. – Wyobraźmy sobie życie w domu, gdzie ludzie są dla siebie chłodni, gdzie jest milczenie, gdzie tak naprawdę dom jest pusty i zimny. Jakiej relacji nauczy się wtedy dziecko? – pyta Pani Małgorzata. Ekspertka przywołuje przy tym bardzo prostą scenę ze swojego życia. – Siedzieliśmy wszyscy w kuchni i mój mąż wstał, przytulił mnie i pocałował w policzek. A nasza wnuczka przyciągnęła swojego tatę za głowę i zaczęła go całować. To jest kopiowanie. Dlatego – jak mówi – życie w domu pozbawionym emocji i bliskości może być dla dziecka trudniejsze niż rozstanie rodziców. – Nie chcę powiedzieć, że rozwód jest szczęściem dla dziecka, ale większym nieszczęściem jest życie w domu, w którym nie ma życia, nie ma miłości. Rozwód bez traum – jak rozmawiać z dzieckiem o rozstaniu? Skoro rozstanie rodziców to dla dziecka jedno z najtrudniejszych doświadczeń – tuż po śmierci bliskiej osoby – to czy da się to zrobić dobrze? Wiele zależy od tego, jak dorośli prowadzą rozmowy i jakie dają poczucie bezpieczeństwa. Otwarta rozmowa, szczerość i wspólny język dorosłych wobec dziecka pomagają złagodzić ciężar rozwodu. – Niepewność zabija – lepiej powiedzieć: ‘Dzisiaj nie wiemy, jak będzie, ale będziemy rozmawiać, gdy ustalimy’ – podkreśla ekspertka. Dziecko, które widzi współpracę i szacunek między rodzicami, łatwiej przechodzi przez rozwód i nie nosi jego ciężaru w dorosłe życie. Patchwork zaczyna się od rozmowy Kiedy po rozstaniu pojawia się nowy związek, wiele osób chce jak najszybciej zbudować nową codzienność. Jednak w przypadku rodzin patchworkowych pośpiech bywa najgorszym doradcą. – Po pierwsze się nie spieszyć. Najważniejsza jest bardzo długa rozmowa między dwojgiem ludzi, którzy chcą ten patchwork tworzyć – odpowiada mi Pani Małgorzata, gdy pytam co zrobić, aby zbudować dobry patchwork. Ta rozmowa powinna dotyczyć nie tylko relacji między partnerami, ale także dzieci i ich miejsca w nowej rodzinie. – Warto powiedzieć sobie, jak wyobrażamy sobie ten patchwork. Co do niego wnosimy z naszego wcześniejszego życia. Na co pozwalamy naszym dzieciom. Bo patchwork w praktyce nigdy nie jest relacją tylko dwóch osób. – To nie jest tak, że ja buduję patchwork tylko z nowym partnerem i naszymi dziećmi. Wchodzą w niego dziadkowie, byli partnerzy i wiele innych osób – podkreśla ekspertka, która również kilkanaście lat temu – gdy patchworki nie były jeszcze modne – założyła taki model rodziny. Miłość nie wystarczy – patchwork wymaga pracy Budowanie rodziny patchworkowej to nie kwestia kilku miesięcy ani samej miłości. To proces, który wymaga cierpliwości, rozmów i uważności na wszystkich uczestników nowej rodziny. – Dwadzieścia parę lat temu wydawało mi się, że miłość pokona wszystko. Ona będzie plastrem. To mit. Miłość nie jest lekarstwem na wszystko – przyznaje Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Każdy patchwork wnosi swój bagaż – dzieci z poprzednich związków, doświadczenia byłych partnerów, różne oczekiwania i emocje. – Czasem idziemy dwa kroki do przodu, czasem trzeba się cofnąć. To wieloletnia praca, cierpliwość i pokora – tłumaczy ekspertka. Patchwork może dawać radość, ale bywa też źródłem cierpienia, jeśli nie szanujemy wszystkich osób w nim uczestniczących. W jednym domu: moje dzieci, twoje dzieci i nasze Jednym z największych wyzwań w rodzinach patchworkowych są granice. Pojawiają się pytania o wychowanie, zasady i rolę nowego partnera w życiu dzieci. – Z granicami mamy w ogóle problem jako rodzice wobec swoich własnych dzieci. A co dopiero wtedy, kiedy mamy w domu także dzieci partnera – tłumaczy Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Dlatego kluczowa jest wspólna rozmowa o zasadach. – To jest rozmowa z partnerem: jakie zasady będą obowiązywały w naszym domu, na co pozwalamy, jaką rolę przyjmuje nowy partner w stosunku do dzieci. Ekspertka podkreśla, że warto rozmawiać o tym także z dziećmi. – Ważne jest, żeby usiąść przy stole i powiedzieć: budujemy teraz nasz wspólny dom. Każdy ma tu swoje miejsce i każdy jest dla nas ważny. Kobiety często biorą na siebie zbyt wiele W rozmowach o rozwodach i nowych rodzinach często pojawia się jeszcze jeden wątek – ogromna odpowiedzialność, którą wiele kobiet bierze na siebie po rozstaniu. To one częściej pozostają z dziećmi na co dzień, organizują życie rodzinne i próbują pogodzić emocje wszystkich stron. Jednocześnie – jak podkreśla mediatorka – w procesie rozstania bardzo ważne jest, aby rodzice zadbali także o siebie. – Ja wyznaję zasadę: szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko. Dlatego rodzice nie powinni zostawać sami ze swoimi emocjami. – Rozwód jest procesem, w którym człowiek rzadko radzi sobie sam. Jeśli potrzebuje wsparcia, powinien o nie poprosić. Dziadkowie w patchworku – mogą pomóc albo wszystko skomplikować W rodzinach patchworkowych często zapomina się o jeszcze jednej ważnej grupie – dziadkach. Tymczasem ich rola bywa ogromna. – Dziadkowie odgrywają bardzo ważną rolę w takim procesie, bo są naturalnym źródłem wsparcia dla rodziców, którzy się rozwodzą – podkreśla ekspertka. Ale to wsparcie wymaga ogromnej odpowiedzialności. – Umiejętność dziadków polega też na tym, żeby czasem powiedzieć własnemu dorosłemu dziecku: źle robisz. Tak nie możesz postępować, to jest złe dla waszych dzieci. Najważniejsze jest jednak jedno: nie stawać po żadnej stronie konfliktu. – Trzeba umieć powiedzieć: jesteście dorośli, to jest wasza rodzina. Ja pomogę i wesprę, ale nie będę stawała po niczyjej stronie – mówi Pani Małgorzata. Bo – jak podkreśla ekspertka – dziadkowie mogą patchwork wzmocnić, ale mogą też go nieświadomi rozbić. – Albo wesprą patchwork i pomogą mu się ukorzenić, albo będą z niego wyciągać cegiełki i on się rozpadnie. Najtrudniejsze sprawy – kiedy dzieci stają się polem walki Niektóre sytuacje przy rozwodach oraz patchworkach testują cierpliwość i odporność nawet doświadczonych mediatorów. Gdy dzieci stają się narzędziem konfliktu, ich bezpieczeństwo i emocje są zagrożone. – Najgorsze są porwania rodzicielskie, odbieranie dzieci – dramaty, które zostają w pamięci dzieci na całe życie – tłumaczy Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Bywa też, że dzieci traktowane są instrumentalnie, jak karta przetargowa – to jeden z najbardziej traumatycznych scenariuszy. W takich momentach kluczowe jest wsparcie z zewnątrz: superwizja, współpraca z psychologiem czy innym prawnikiem, by nie wpaść w pułapkę emocji i działać w najlepszym interesie dziecka. Czy istnieje zatem idealny przepis na patchwork? Nowa rodzina nie powstaje z dnia na dzień. Wymaga rozmowy, cierpliwości i szacunku dla wszystkich historii, które wnoszą dzieci, rodzice i dziadkowie. Jak podkreśla Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń: – Patchwork to codzienne wybory – by szanować siebie nawzajem, pamiętać o granicach i wciąż starać się, żeby każdy czuł się bezpieczny. Nie ma idealnego patchworku. Jest tylko odwaga, by każdego dnia wybierać siebie nawzajem, mimo różnic i trudnych historii. I właśnie ta odwaga decyduje o tym, czy nowa rodzina przetrwa – bo nie chodzi o perfekcję, lecz o codzienne wybory, szacunek i serce, które pozwala każdemu czuć się ważnym i bezpiecznym w tym nowym wspólnym domu.
Jeśli miałabym polecić jeden film o miłości, to byłby to właśnie ten. Zaryzykuję stwierdzenie, że 90% z was płacze na nim tak samo jak ja
Miłość w kinie przybiera wiele form - od romantycznych kiczowatych opowieści po przejmujące dramaty i thrillery. A są takie filmy, które niezależnie od gatunku wzruszają każdego. „Pamiętnik” to właśnie jedna z nich - historia, która zostaje w sercach widzów na zawsze.
Miłość to temat, który kino eksploruje od zawsze, odkąd tylko zaczęło istnieć. Od romantycznych historii jak „Szkoła uczuć” czy „Titanic”, przez widowiska akcji typu „James Bond”, gdzie uczucie splata się z pościgiem i dramatem, po horrory, w których namiętność staje się motorem fabuły. Nic dziwnego więc, że trudno znaleźć film o miłości, który trafi do każdego widza. „Pamiętnik” jest jednym z tych wyjątków. Opowiada historię tak prawdziwą, że od pierwszych chwil wciąga nas w emocje bohaterów i pozwala je przeżywać razem z nimi. „Pamiętnik” najpiękniejszym filmem o miłości. Poznajcie historię Noah i Allie Lato 1940 roku, Karolina Północna w USA. Ona pochodzi z zamożnej rodziny, on z prostych, skromnych warstw społecznych. Poznają się jednego dnia podczas festynu - przypadek? Może los. Ich pierwsze spotkanie nie jest od razu sielankowe - Noah zauroczony dziewczyną zmusza ją szantażem, aby poszła z nim na randkę. Allie początkowo nieprzekonana, wkrótce odkrywa w Noah coś, czego wcześniej nie dostrzegała u nikogo: szczerość, autentyczność i pragnienie, by naprawdę poznać, co ona czuje i czego chce, a nie tylko narzucać jej oczekiwania świata, w którym żyje. Ich uczucie zaczyna się od szantażu, prowokacji i zabawy - ale w tym szaleństwie widać iskrę, która przeradza się w namiętną, prawdziwą miłość. Od pierwszego lata, przez radosne spotkania, po dramatyczne rozstania i kolejne lata tęsknoty, ich historia jest pełna pasji, wzlotów i upadków, które sprawiają, że każdy moment spędzony razem wydaje się cenny i niepowtarzalny. Narrator opowiada ich historię poprzez pamiętnik, który Noah codziennie czyta starszej kobiecie cierpiącej na Alzheimera - przywracając tym jej wspomnienia o miłości, która trwa mimo upływu lat. View oEmbed on the source website Obsada i twórcy Ryan Gosling, którego obecnie możemy oglądać w kinowym hicie „Projekt Hail Mary” i Rachel McAdams, która porwała widzów w filmie „Spotlight” stworzyli duet, który emanuje prawdziwym uczuciem i pożądaniem. Gosling w roli Noah pokazuje młodzieńcze uniesienie, gorycz rozstania i tęsknotę, która nie pozwala zapomnieć, a McAdams jako Allie balansuje między niepokornością a wrażliwością. Ich obecność na ekranie sprawia, że nie da się nie uwierzyć w tę miłosną historię. Warto także zwrócić uwagę na pełną obsadę filmu, która dodaje historii głębi: James Garner wciela się w starszego Noah, który codziennie odczytuje pamiętnik, Gena Rowlands gra starszą Allie, James Marsden - znany z serialowego hitu disney'a „Paradise” - pojawia się jako Lon Hammond, narzeczony Allie, a Joan Allen i Sam Shepard wcielają się w rodziców bohaterów. Reżyserem filmu jest Nick Cassavetes, a scenariusz przygotowali Jeremy Leven i Jan Sardi, którzy zadbali o emocjonalną autentyczność historii. Nie sposób pominąć ścieżki dźwiękowej, która jest niemal drugim bohaterem filmu. Kompozycje Aarona Zigmana subtelnie podkreślają emocje bohaterów - od pierwszego zauroczenia, przez dramat rozłąki, po triumf miłości. Każda nuta potęguje nostalgiczny klimat, a klasyczne utwory jazzowe i nastrojowe tematy epoki wciągają w świat lat 40. jeszcze głębiej. Powieść Nicholasa Sparksa Film powstał na podstawie bestsellerowej powieści Nicholasa Sparksa z 1996 roku. Książka daje czytelnikowi jeszcze pełniejszy wgląd w życie bohaterów - w ich myśli, pragnienia i rozterki, które w filmie są tylko zarysowane. Sparks wprowadza nas w emocjonalny świat Allie i Noah, pokazując subtelne niuanse ich codziennych decyzji, pierwszych flirtów, małych gestów miłości, które w konsekwencji prowadzą do wielkiej historii uczucia. Autor inspirował się prawdziwymi losami dziadków swojej żony, co nadaje powieści autentyczności i ponadczasowego uroku. Każda strona książki jest jak pamiętnik - pełna tęsknoty, radości, smutku i nadziei, która prowadzi bohaterów przez lata rozłąki i przeciwności losu. Dla tych, którzy zakochali się w ekranowej historii, książka oferuje jeszcze głębsze zanurzenie się w życie bohaterów, pozwala lepiej zrozumieć motywacje Noah i Allie i w pełni poczuć intensywność ich miłości. Sparks pokazuje też, że pielęgnowanie wspomnień jest kluczem do trwałej miłości - że każda opowieść, każda wspólna chwila, każdy drobny szczegół codzienności staje się częścią więzi, która przetrwa nawet lata rozłąki i prób życia. Czytanie powieści po obejrzeniu filmu pozwala dostrzec wszystkie te detale, które czynią „Pamiętnik” tak wyjątkowym romansem. Dlaczego „Pamiętnik” mimo upływu lat pozostaje tak kultowym romansem Od rejsu łódką po jeziorze, przez pierwsze wakacyjne pocałunki, po burzę, która współgra z namiętnością bohaterów - każda scena jest perfekcyjnie wyważona. Widzowie nie kryją emocji: „Film, który głęboko mnie poruszył, pokazał, że prawdziwa miłość istnieje”, czy „Oglądałam po raz kolejny i znów płakałam jak dziecko” - to tylko jedne z wielu komentarzy pozostawionych na Filmwebie. „Pamiętnik” pozostaje filmem, przy którym wzruszamy się, śmiejemy i refleksyjnie myślimy o sile uczucia. I nie da się przy nim uniknąć pytania: czy zrobilibyśmy dla osoby, którą kochamy, wszystko to, co Noah zrobił dla Allie? Czy ktoś, z kim jesteśmy, zrobiłby to samo dla nas? To właśnie czyni tę historię tak uniwersalną, tak prawdziwą i tak niezapomnianą - na której nie da się nie płakać. Film można obejrzeć online na Amazon Prime Video.
Zdrada emocjonalna wcale nie boli mniej niż fizyczna. Oto 6 sygnałów, które mogą wskazywać, że właśnie jej doświadczasz
Zdrada emocjonalna nie zostawia śladów na ciele, ale potrafi boleć równie mocno. Często zaczyna się niewinnie i długo pozostaje niezauważona. Sprawdź 6 sygnałów, które mogą świadczyć o tym, że przekroczona została ważna granica.
Zdrada emocjonalna nie zawsze prowadzi do fizycznej, ale często staje się jej cichym początkiem. Takie więzi potrafią trwać miesiącami, a nawet latami i – co pokazują badania – są zaskakująco powszechne. Blisko połowa mężczyzn i ponad jedna trzecia kobiet przyznaje, że jej doświadczyła, podczas gdy zdrada fizyczna dotyczy znacznie mniejszej grupy. Co więcej, wiele z tych relacji rodzi się w pracy, gdzie granice łatwo się zacierają. Choć dla wielu kobiet zdrada emocjonalna bywa bardziej dotkliwa niż fizyczna, wszystko zależy od indywidualnej wrażliwości i podejścia do związku. W tym artykule: Co to jest zdrada emocjonalna? Jak rozpoznać, że Twój partner zdradza Cię emocjonalnie? Przykłady zdrady emocjonalnej w związku Jak sobie poradzić ze zdradą emocjonalną męża lub żony? Czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną? Za i przeciw Jak żyć po zdradzie emocjonalnej? Co to jest zdrada emocjonalna? Na początek warto doprecyzować, czym właściwie jest zdrada emocjonalna. Najczęściej mówi się o niej wtedy, gdy jedna z osób w związku tworzy silną, intymną więź z kimś innym – opartą na bliskości, zaangażowaniu i dzieleniu się tym, co dotąd było zarezerwowane dla partnera. To relacja, w której pojawia się uważność, troska i wspólnie spędzany czas, często skrywany przed drugą połówką. Tajemnica i ekscytacja, które jej towarzyszą, potrafią budować napięcie porównywalne do tego znanego z relacji romantycznych. Z czasem taka więź może ewoluować w stronę uczuciową lub fizyczną, choć nie jest to regułą. Często powstrzymują ją wewnętrzne bariery – wartości, lęk przed konsekwencjami czy poczucie winy. Niezmiennym elementem pozostaje jednak sekret: ukrywanie relacji lub jej prawdziwej intensywności przed partnerem. Jednocześnie rośnie otwartość wobec osoby trzeciej, co dodatkowo pogłębia więź. Gdy prawda wychodzi na jaw, największe emocje budzi nie tylko sam fakt relacji, ale też jej skala – liczba wiadomości, ich treść i poziom zażyłości. Jak rozpoznać, że Twój partner zdradza Cię emocjonalnie? Zdrada emocjonalna bardzo często zaczyna się niepozornie – od luźnych rozmów, wiadomości czy niewinnego dzielenia się codziennością z kimś spoza związku. Z czasem jednak ta relacja nabiera głębi i zaczyna wypełniać przestrzeń, która wcześniej należała do partnera. To właśnie wtedy pojawia się napięcie, które może stopniowo osłabiać więź i prowadzić do kryzysu. Jednym z najważniejszych sygnałów jest przesunięcie intymności – zamiast z partnerem, zaczynamy dzielić emocje, myśli i wątpliwości z kimś innym. Taka relacja nie zawsze ma wymiar fizyczny, ale jej emocjonalna intensywność potrafi być równie znacząca. W niektórych przypadkach pozostaje na poziomie uczuć, w innych może przerodzić się w coś więcej, dodatkowo komplikując sytuację i podważając fundamenty związku. Przykłady zdrady emocjonalnej w związku Nawet znając definicję, w praktyce trudno jednoznacznie stwierdzić, czy doszło już do zdrady emocjonalnej – zarówno u partnera, jak i u siebie. Granice w relacji nie są uniwersalne i każda para ustala je na własnych zasadach. To, co dla jednych będzie niewinną znajomością, dla innych może oznaczać przekroczenie ważnej granicy. Zdrada emocjonalna nie ma jednego schematu – może przyjmować różne formy i rozwijać się w różny sposób. Są jednak pewne zachowania i sytuacje najczęściej uznawane są za sygnały ostrzegawcze: Ukrywanie relacji przed partnerem Prowadzenie intensywnych rozmów z kimś innym i celowe zatajenie tego przed partnerem. Utrzymywanie "przyjaźni" w tajemnicy, mimo że rozmowy są bardzo intymne. Dzielenie się intymnymi szczegółami Zwierzanie się innej osobie z problemów w związku, uczuć, marzeń czy lęków – w sposób, w jaki powinno się to robić z partnerem. Tworzenie emocjonalnej więzi silniejszej niż ta z partnerem. Flirtowanie na poziomie emocjonalnym Flirt, który przekracza granice przyjacielskich żartów i ma wyraźny podtekst uczuciowy lub romantyczny. Regularne komplementowanie innej osoby w sposób, który wywołuje uczucie wyjątkowości. Wirtualna zdrada emocjonalna Prowadzenie emocjonalnie intensywnych rozmów przez media społecznościowe, aplikacje czy SMS-y. Tworzenie specjalnej przestrzeni online dla tej relacji, np. prywatnych grup, ukrytych czatów. Porównywanie partnera do "tej drugiej osoby" Idealizowanie innej osoby w myślach lub rozmowach ("Szkoda, że mój partner nie jest taki jak ona/on"). Fantazjowanie o życiu lub relacji z kimś innym. Wzajemne wsparcie emocjonalne zamiast partnera Szukanie wsparcia, rady, pocieszenia lub poczucia bezpieczeństwa u kogoś innego zamiast u własnego partnera. Czucie, że "nie mogę funkcjonować bez tej osoby", mimo że jest się w związku. Jak sobie poradzić ze zdradą emocjonalną męża lub żony? Wielu psychologów podkreśla, że zdrada emocjonalna bywa bardziej podstępna niż fizyczna, bo rozwija się „od środka” – angażuje uczucia, myśli i to, co buduje prawdziwą bliskość. Granica między przyjaźnią a czymś więcej potrafi być bardzo cienka, dlatego łatwo ją przeoczyć. Właśnie dlatego sygnały ostrzegawcze warto traktować poważnie – jako moment, gdy trzeba się zatrzymać i na nowo przyjrzeć relacji, zamiast nieświadomie się od niej oddalać. Jednocześnie zdrada – także emocjonalna – rzadko pojawia się bez powodu. Często jest efektem narastających problemów, niewypowiedzianych potrzeb i poczucia niezrozumienia w związku. Może wynikać z samotności, braku uwagi czy trudności w komunikacji. Nie jest to jednak usprawiedliwienie, a raczej sygnał, że coś wymaga przepracowania. Zamiast szukać ucieczki poza relacją, warto postawić na szczery dialog – we dwoje lub przy wsparciu specjalisty. Czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną? Za i przeciw Pierwszym krokiem po odkryciu zdrady emocjonalnej jest uznanie, że to nie tylko bolesne doświadczenie, ale też sygnał ostrzegawczy dla relacji. Towarzyszą temu silne emocje – złość, poczucie odrzucenia, spadek poczucia własnej wartości czy chęć odwetu. Aby ruszyć dalej, trzeba najpierw zmierzyć się z tymi uczuciami i uczciwie przyjrzeć się temu, co w związku nie działało. Często pod powierzchnią kryją się niewypowiedziane potrzeby, frustracje i brak komunikacji. Odbudowa relacji wymaga czasu, pracy nad zaufaniem i stworzenia nowych, zdrowszych zasad bycia razem. Kluczowa okazuje się rozmowa – szczera, trudna, ale konieczna. W wielu przypadkach pomocne bywa wsparcie terapeuty, który pomaga uporządkować emocje i spojrzeć na sytuację z dystansu. To szczególnie ważne wtedy, gdy para chce spróbować odbudować relację, ale nie potrafi samodzielnie przejść przez kryzys. Czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną? Za: daje szansę na odbudowę i wzmocnienie relacji pozwala lepiej zrozumieć potrzeby obu stron może stać się początkiem bardziej świadomego związku pomaga zamknąć trudny etap bez poczucia niedomknięcia Przeciw: odbudowa zaufania jest długim i wymagającym procesem istnieje ryzyko powtórzenia sytuacji trudne emocje mogą wracać przez długi czas nie każda relacja ma fundamenty, które da się odbudować Jak żyć po zdradzie emocjonalnej? Pierwsze pytanie po zdradzie emocjonalnej, brzmi: czy ten związek wciąż ma przyszłość? Odpowiedź nigdy nie jest prosta i zależy od wielu czynników – uczuć, wspólnej historii, zobowiązań czy tego, jak silna była więź przed kryzysem. Jeśli obie strony widzą sens w dalszej relacji, możliwe jest wypracowanie nowych zasad – samodzielnie lub przy wsparciu specjalisty. Warto jednak pamiętać, że odbudowa zaufania to proces wymagający czasu, zaangażowania i gotowości po obu stronach. Zdarza się jednak, że mimo prób jedna z osób nie jest przekonana, czy chce dalej walczyć o związek. W takiej sytuacji pomocna może być terapia indywidualna, która pozwala lepiej zrozumieć własne emocje i potrzeby. Nawet jeśli finalnie zapadnie decyzja o rozstaniu, praca nad przeżytym doświadczeniem pozostaje kluczowa – pomaga zamknąć ten etap i wejść w przyszłe relacje z większą świadomością oraz zdolnością do budowania zaufania.
Jak do miłości podchodzi najbardziej osamotnione pokolenie? „Wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań” - mówi psycholożka
O tym, jak Zetki redefiniują podejście do miłości, dlaczego boją się chaosu w relacjach i czy rzeczywistość, w której dorastali pomaga budować zdrowsze związki, rozmawiam z ekspertką – psycholożką Aliną Adamowicz.
Joanna Misiarz: Życie uczuciowe baby boomersów wyglądało zupełnie inaczej niż randkowa rzeczywistość milenialsów. A jak do miłości, relacji i randek podchodzi dziś pokolenie Z? Alka Adamowicz: Gdy patrzę na pokolenie Z w kontekście miłości, widzę nie tyle „inne randkowanie”, co inną odpowiedź na świat, w którym przyszło im dorastać. To pokolenie nie buntuje się przeciwko miłości, ono próbuje ją ocalić, tylko innymi środkami. Zetki wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań, rozwodów swoich rodziców, przemilczeń i napięć. Zamiast rzucać się w wir emocjonalnych uniesień, coraz częściej stawiają na uważność, rozsądek i ochronę własnej równowagi. Nie dlatego, że nie czują, ale dlatego, że czują bardzo dużo i wiedzą, jak bolesne bywa niedopasowanie. Stąd potrzeba jasności, „wykładania kart na stół”, sprawdzania wartości, granic już na starcie. Nie wynika to z chłodu czy dystansu, lecz z potrzeby zadbania o swoje zdrowie emocjonalne. Miłość przestaje być tu dowodem intensywności, a staje się pytaniem o bezpieczeństwo: Czy przy Tobie mogę być sobą? Czy muszę się napinać? Czy mój lęk rośnie, czy opada? Zetki często wybierają relacje „pomiędzy”, zwane situationship – pomiędzy znajomością a związkiem, pomiędzy „nic nie obiecujemy”, a „zachowujemy się jak para”. Nie dlatego, że nie chcą bliskości, ale dlatego, że boją się gwałtownych zerwań i etykiet, które kiedyś bardziej raniły niż chroniły. Zamiast składać wielkie deklaracje, wolą rozmawiać i sprawdzać; zamiast obiecywać na zapas, wybierają uważne próbowanie. Czasem to prowadzi do zagubienia, a czasem jest próbą znalezienia nowego języka miłości. I może najważniejsze: dla nich miłość nie ma być ucieczką od siebie ani źródłem chaosu. Ma być przestrzenią, w której życie staje się spokojniejsze, a nie trudniejsze. To raczej już nie „kocham, więc cierpię”, ale „kocham, więc dbam także o siebie”. Z perspektywy psychologa widzę w tym nie kryzys miłości, lecz jej redefinicję. Pytanie tylko, które warto sobie dziś zadać, brzmi: czy umiemy jeszcze rozróżnić zdrową ostrożność od lęku przed bliskością? I czy potrafimy spotkać się w połowie drogi, zamiast chronić się tak bardzo, że nikt już do nas nie dociera. Wspomniałaś o doświadczeniach pokolenia Z związanych z rozstaniami rodziców. Czy właśnie przez te przeżycia Zetki wyraźnie próbują uniknąć błędów w randkowaniu i miłości, które – ich zdaniem – popełnili rodzice? A. A: Tak, różnice pokoleniowe w randkowaniu widać dziś bardzo wyraźnie i nie są one kaprysem młodych ludzi, tylko odpowiedzią na to, co widzieli w domach. Pokolenie Z nie ucieka od miłości. Ono ucieka od chaosu, przemilczeń i „trwania dla dobra wszystkich”, które często kończyło się cierpieniem. Zetki dorastały, obserwując rozwody, ciche wojny i związki podtrzymywane siłą rozpędu. Dlatego zamiast romantycznego „zobaczymy, co z tego wyjdzie”, wybierają emocjonalne BHP. Stawiają na szczerość od pierwszej kawy, czasem aż do bólu. Mówią wprost o granicach, diagnozach, dzieciach albo ich braku. To nie brak romantyzmu, lecz próba oszczędzenia sobie i innym niepotrzebnych rozczarowań. W rzeczywistości to mechanizm ochronny, sposób na oswojenie lęku przed odrzuceniem i rozpadem, który jest wpisany w ich pokoleniowe doświadczenie. Widzę, że miłość coraz częściej przypomina dziś proces rekrutacyjny – nie bez powodu mówi się o „miłości z castingu”. Partner nie jest już „przeznaczeniem”, tylko kimś, kto ma pasować do życia, które już istnieje. Zetki nie chcą rezygnować z własnego spokoju, terapii, rozwoju czy niezależności finansowej dla relacji, która miałaby ich rozmontować. Stąd strategia slow love: najpierw buduję siebie, potem zapraszam kogoś do mojego świata. I choć z boku może to wyglądać na nadmierną kalkulację, ja widzę w tym coś innego – próbę stworzenia miłości, która nie boli, nie kosztuje zdrowia psychicznego i nie wymaga ratowania się kosztem siebie. To nie jest ucieczka od uczuć, tylko nowa definicja bliskości: spokojniejsza, bardziej świadoma i dużo mniej dramatyczna. No właśnie. Mówi się, że poszukiwanie miłości nigdy nie było tak bardzo indywidualistyczne i świadome jak na początku XXI wieku. Z czego wynika ta zmiana? A. A: Rzeczywiście, miłość nigdy nie była tak bardzo „szyta na miarę” jak dziś. Na początku XXI wieku przestaliśmy jej szukać na ślepo, a zaczęliśmy szukać jej w zgodzie ze sobą. To, że poszukiwanie miłości stało się dziś tak indywidualne, nie wynika z egoizmu, lecz z potrzeby ochrony siebie. To zjawisko nie pojawiło się znikąd. Jest efektem nałożenia się kilku procesów, które powoli, ale konsekwentnie przesunęły punkt ciężkości z „my” na „ja”. Po pierwsze – technologia. Aplikacje randkowe zamieniły miłość w coś, co przypomina rynek: jest wybór, są filtry, są algorytmy. Partner przestaje być kimś spotkanym „po drodze”, a zaczyna przypominać produkt, który ma jak najlepiej pasować do naszych bardzo konkretnych oczekiwań. Im większy wybór, tym większa pokusa, by szukać ideału, i tym trudniej się zatrzymać. Po drugie – rozluźnienie dawnych więzi społecznych. Jak pisał Zygmunt Bauman, żyjemy w rzeczywistości, w której relacje stały się bardziej kruche i odwracalne. To już nie rodzina czy społeczność podpowiadają, z kim mamy być. Dziś to jednostka decyduje, czy relacja nadal jej „służy”. A jeśli przestaje – łatwiej ją zakończyć, bez poczucia, że łamie się jakiś trwały porządek. Po trzecie – kult samorealizacji. Partner nie ma już tylko być „na dobre i na złe”. Ma rozumieć, wspierać, rozwijać, leczyć rany, motywować i pomóc stać się lepszą wersją siebie. Coraz częściej szukamy więc kogoś, kto idealnie wpasuje się w nasz gotowy projekt życia, zamiast kogoś, z kim ten projekt powstanie od podstaw. W efekcie relacje stają się bardziej świadome, ale też bardziej wymagające. Dają wolność, lecz odbierają poczucie oczywistości. A miłość coraz rzadziej jest wspólną drogą w nieznane, a coraz częściej starannie dopasowanym wyborem – tak długo, jak długo pasuje do tego, kim właśnie jesteśmy. Technologia zmienia wiele obszarów naszego życia. Stawia nas przed nowymi, dotąd nieznanymi wyzwaniami. Jak media społecznościowe wpłynęły na to, w jaki sposób postrzegamy relacje? Mam w głowie choćby popularyzację pojęć takich jak „green flags” i „red flags”. A. A: Media społecznościowe mocno zmieniły sposób, w jaki dziś patrzymy na relacje. Coraz rzadziej przeżywamy je intuicyjnie, a coraz częściej analizujemy przez pojęcia, etykiety i diagnozy z Internetu. Z jednej strony to pomaga, bo łatwiej rozpoznajemy przemoc, manipulacje czy brak szacunku – rzeczy, które były bagatelizowane. Z drugiej strony zaczynamy patrzeć na ludzi jak na zestaw sygnałów ostrzegawczych i zielonych flag, zamiast jak na złożone osoby z historią, temperamentem i kontekstem. Zbyt szybko szufladkujemy, zamiast się zaciekawić i zapytać. Dla pokolenia Z język red flags i green flags to rodzaj emocjonalnego systemu wczesnego ostrzegania. Młodzi ludzie uczą się skanować zachowania pod kątem bezpieczeństwa – czy ktoś szanuje granice, umie rozmawiać, nie manipuluje. Takie podejście jest próbą ochrony własnego dobrostanu. Problem zaczyna się wtedy, gdy analiza zastępuje kontakt. Gdy każda niedoskonałość, chwila niezręczności czy ludzki błąd zaczyna być traktowany jak czerwona flaga. Media społecznościowe uczą myślenia zero-jedynkowego: dobre–złe, pasuje–nie pasuje. Jednocześnie widać coś bardzo ciekawego: rosnący głód autentyczności. Im więcej filtrów, tym większe zmęczenie perfekcyjnymi obrazkami. Coraz częściej młodzi ludzie nie szukają „idealnego profilu”, ale kogoś, przy kim można zdjąć maskę, zwolnić i poczuć się bezpiecznie – poza algorytmem, poza oceną. Psychologia w relacjach jest bardzo potrzebna, ale nie może zastąpić uważności i serca. Bo miłości nie buduje się checklistą, tylko obecnością. Z perspektywy psychologa powiedziałabym tak: media społecznościowe dały nam język i narzędzia do ochrony siebie, ale jednocześnie postawiły przed nami nowe wyzwanie – jak nie pomylić czujności z lękiem, a troski o siebie z ucieczką od bliskości. Bo prawdziwa relacja nie polega na braku czerwonych flag, tylko na tym, że ktoś chce je z nami zobaczyć, nazwać i wziąć za nie odpowiedzialność. Coraz częściej mówimy także o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability – jak te pojęcia zmieniają nasze oczekiwania wobec bliskości? A. A: To, że coraz częściej mówimy o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability, nie jest modą ani przesadą. To znak, że uczymy się nazywać to, co kiedyś było tylko niepokojem w brzuchu i cichym poczuciem, że „coś tu nie gra”. Nowy język bliskości działa jak wewnętrzny kompas, bo pozwala szybciej zrozumieć, co nas rani, i przestać brać na siebie winę za cudzą niedojrzałość. Gdy zachowania dostają nazwy, łatwiej oddzielić własną wartość od czyjejś nieobecności, znikania bez słowa czy emocjonalnego skąpstwa. Dzięki temu coraz więcej osób nie chce już zgadzać się na relacje, w których dostaje tylko minimum uwagi i zaangażowania, bo ich układ nerwowy wie, że to za mało, by czuć się bezpiecznie. Ta zmiana przesuwa też nasze oczekiwania: coraz mniej chodzi o intensywność czy fizyczną ekscytację, a coraz bardziej o spokój, przewidywalność i emocjonalną dostępność. W świecie pełnym niepewności bliskość przestaje być zagadką do rozwiązania, a staje się miejscem, w którym można odetchnąć i nie musieć walczyć o czyjąś obecność. Wrócmy do wspomnianego situationships, które jest dziś częścią randkowego krajobrazu. Czy to oznaka, że Zetki boją się zobowiązań? A. A: Situationships czy relacje bez etykiet często wyglądają z zewnątrz jak ucieczka przed zobowiązaniem, ale z perspektywy młodych ludzi to zwykle coś dużo prostszego i bardziej ludzkiego. Zamiast wpisywać się w gotowe, sztywne role „chłopaka” czy „dziewczyny”, wolą negocjować zasady na bieżąco, dopasowując relację do swoich aktualnych potrzeb i zasobów. Zetki chcą być z kimś, ale boją się wejść w coś, co od razu ma ciężar „na serio” i „na długo”. Relacja bez etykiety daje im poczucie mniejszej presji i większej kontroli – można być blisko, ale nie obiecywać więcej, niż się realnie jest w stanie udźwignąć. Zetki, które napatrzyły się na bolesne rozwody swoich rodziców, traktują brak etykiet jako swoistą polisę ubezpieczeniową – wychodzą z założenia, że skoro technicznie nie jesteśmy parą, to w razie czego „nie ma z czym zrywać”, co ma teoretycznie oszczędzić im traumy rozstania. Z jednej strony daje swobodę, z drugiej może rodzić niepewność i pytania: „kim dla siebie jesteśmy?”. Dlatego nie jest rozwiązaniem dla każdego. U Zetek często wynika to z potrzeby ochrony siebie przed zbyt szybkim przywiązaniem i późniejszym zranieniem. To nie tyle strach przed miłością, co próba znalezienia jej w wersji, która nie przytłacza – bardziej spokojnej, ostrożnej i dopasowanej do ich obecnych możliwości emocjonalnych. Jednocześnie wiele osób zauważa powrót młodych ludzi do myśli o małżeństwie. Skąd bierze się ta pozorna sprzeczność? A. A: Tak jak mówisz, ta sprzeczność jest pozorna. Pokolenie Z nie odrzuca miłości na całe życie, ale odrzuca miłość byle jaką. Mimo że statystycznie rzadziej wchodzą w związki (63% dorosłych Zetek nie miało stałej relacji), wielu z nich nadal wierzy w głęboką więź na całe życie. To, co wygląda jak niechęć do małżeństwa, jest często strategią slow love – czekaniem na moment, w którym relacja będzie bezpieczna ekonomicznie i emocjonalnie. Wolą być sami lub w luźnej relacji, niż utknąć w toksycznym małżeństwie jak poprzednie pokolenia. Boją się odrzucenia, rozczarowania i bolesnych rozstań. W jaki więc sposób pokolenie Z redefiniuje dziś sztukę bycia w związku? A. A: Pokolenie Z redefiniuje bycie w związku w bardzo prosty, ale jednocześnie rewolucyjny sposób: relacja ma być bezpieczna dla psychiki, prawdziwa i dopasowana do ludzi, którzy ją tworzą. Dla Zetek miłość nie zaczyna się od imponowania sobie nawzajem, tylko od szczerości, także tej trudnej. Rozmowy o terapii, lękach, granicach czy przeciążeniu emocjonalnym nie są już „psuciem nastroju”, ale podstawą bliskości. Coraz większą wartość ma wrażliwość i pokazywanie siebie bez filtra, bez udawania silniejszego, niż się jest, bo właśnie to daje poczucie bycia naprawdę widzianym. W efekcie miłość w wydaniu pokolenia Z to połączenie uczuć i świadomości: pragną głębokiej relacji, ale wchodzą w nią z uważnością, jakby trzymali w ręku instrukcję obsługi siebie, by nie zgubić się w bliskości i nie zranić bardziej, niż to konieczne. Czy można zatem twierdzić, że swobodna rozmowa o emocjach i korzystanie z terapii wśród Zetek, przekłada się na zdrowszy sposób budowania relacji i rozwiązywania konfliktów w miłości? A. A: To trochę miecz obosieczny. Z jednej strony większa otwartość na emocje i terapia naprawdę sprzyjają zdrowszym relacjom. Pokolenie Z częściej mówi wprost o swoich potrzebach, granicach i trudnościach, dzięki czemu w relacjach jest mniej gierek, domysłów i manipulacji. Ta szczerość, czasem już na samym początku znajomości, pozwala szybciej sprawdzić, czy dwie osoby emocjonalnie do siebie pasują i czy są gotowe budować coś w bardziej dojrzały sposób. Z drugiej strony sama świadomość psychologiczna nie zawsze idzie w parze z umiejętnością dozowania bliskości. Zdarza się, że otwartość przeradza się w zbyt intensywne dzielenie się trudnymi doświadczeniami na bardzo wczesnym etapie relacji. Taki emocjonalny „zalew” może przytłaczać drugą osobę i obciążać więź, zanim zdąży się ona naturalnie ukształtować. Dlatego terapia i język emocji są ogromnym zasobem, ale nie zastąpią uważności na tempo relacji. Zdrowa bliskość to nie tylko mówienie wszystkiego, co czujemy, lecz także wyczucie, kiedy, ile i w jakiej formie jesteśmy gotowi unieść siebie nawzajem. A co z miłością własną? Pokolenie Z stawia je na równi z uczuciem do drugiej osoby? A. A: Dla pokolenia Z miłość własna i miłość do drugiej osoby nie stoją w opozycji, ale też nie są już wrzucane do jednego worka. Coraz częściej miłość do siebie pojawia się jako pierwsza – i nie z egoizmu, tylko z doświadczenia. Miłość własna to dziś dbanie o swoje zasoby emocjonalne, psychiczne, finansowe. Najpierw chcę stanąć na własnych nogach, zrozumieć siebie, poczuć stabilność, a dopiero potem zaprosić kogoś do swojego świata. Relacja ma być dodatkiem, a nie ratunkiem. I jest w tym duża dojrzałość. Jeśli związek zaczyna kosztować zdrowie psychiczne, Zetki częściej decydują się odejść. Nie dlatego, że nie potrafią kochać, ale dlatego, że wiedzą, że miłość nie powinna ranić ani zabierać wewnętrznego spokoju. W ich narracji miłość do drugiego człowieka jest możliwa dopiero wtedy, gdy nie odbywa się kosztem siebie. A to zmienia wszystko. Czy pokolenie Z ma tendencję do romantyzowania związków i miłości? A. A: Pokolenie Z żyje w ciekawym napięciu między głową a sercem. Z jednej strony podchodzą do relacji bardzo racjonalnie: analizują, sprawdzają zgodność wartości, uważnie obserwują sygnały ostrzegawcze. Z drugiej jednak strony wcale nie porzucili marzeń o głębokiej, romantycznej miłości. Ten paradoks jest dla nich bardzo charakterystyczny. Choć dorastali w świecie szybkich kontaktów, wielu z nich wciąż wierzy w relację „na długo”, a nawet „na całe życie”. Tyle że romantyzują dziś coś innego niż poprzednie pokolenia. Nie idealizują perfekcyjnych historii ani instagramowych obrazków szczęścia. Ich romantyzmem stała się autentyczność: bycie prawdziwym, odsłanianie słabości, mówienie o lękach i niedoskonałościach. To właśnie w tej wrażliwości, w zgodzie na niedoskonałość i emocjonalną szczerość Zetki szukają głębi. Można powiedzieć, że nie tyle romantyzują same związki, co możliwość bycia sobą w relacji. A to jest nowa forma romantyzmu – cichsza, mniej spektakularna, ale znacznie bardziej zakorzeniona w realnym doświadczeniu bliskości. Cofnijmy się nieco w przeszłość – do czasów pandemii i społecznej izolacji. Jak te doświadczenia młodych ludzi wpłynęły na postrzeganie bliskości, intymności i potrzeby drugiego człowieka? A. A: Izolacja i pandemia bardzo cicho, ale głęboko zmieniły sposób, w jaki myślimy o bliskości. Dla wielu młodych ludzi był to czas, w którym relacje nie tyle się skończyły, co nawet nie zdążyły się zacząć. Zabrakło codziennych spotkań, spontanicznych rozmów, niezręcznych randek i emocjonalnych potknięć, które normalnie uczą, jak być z drugim człowiekiem w realnym świecie. W efekcie bliskość zaczęła kojarzyć się bardziej z rozmową niż z obecnością, z wymianą wiadomości niż z byciem obok. Kontakt stał się łatwiejszy do nawiązania, ale też łatwiejszy do przerwania. Bez wspólnej przestrzeni, ciała i czasu relacje straciły ciężar, a zyskały odwracalność – można się wycofać bez konfrontacji, zniknąć bez rozmowy, nie mierzyć się z emocjami drugiej osoby. Dla młodszych pokoleń oznaczało to brak naturalnego „oswajania się” z bliskością w okresie dorastania. Bez wcześniejszych doświadczeń dorosłe relacje bywają bardziej stresujące, bo nie ma wewnętrznego punktu odniesienia: skąd wiem, że to normalne, że się boję, że się mylę, że nie wychodzi? Pandemia sprawiła też, że bliskość zaczęła być postrzegana jako coś bardzo potrzebnego, ale jednocześnie wymagającego odwagi. Po czasie izolacji bycie z kimś naprawdę, twarzą w twarz, bez ekranu jako tarczy, bywa trudniejsze niż kiedykolwiek. Dlatego dziś tak wielu ludzi tęskni za relacją, ale podchodzi do niej ostrożnie – jak do czegoś cennego, ale też emocjonalnie wymagającego. Określenie generacji Z jako „najbardziej osamotnionego pokolenia w historii” to trafna diagnoza, czy jednak zbyt daleko idące uproszczenie? A. A: Coraz częściej mówi się o pokoleniu Z jako o najbardziej osamotnionym – i niestety nie jest to chwytliwy nagłówek, ale opis realnego doświadczenia. Dane pokazują, że większość młodych dorosłych nie jest dziś w stałej relacji, ale za tą liczbą nie stoi brak potrzeby bliskości. Stoi raczej ogromne zmęczenie wyborem i lęk przed pomyłką. Żyjemy w świecie, który nieustannie podsuwa kolejne możliwości, kolejne twarze, kolejne „lepsze opcje”. Paradoksalnie im więcej wyboru, tym trudniej się zatrzymać. Zamiast pytać „czy to jest dla mnie dobre?”, młodzi ludzie często pytają „a co, jeśli gdzieś czeka coś lepszego?”. I ten niepokój potrafi skutecznie unieruchomić. Bezpieczniej jest nie wybrać wcale niż wybrać i później żałować. Z perspektywy psychologicznej to bardzo smutny paradoks: pokolenie, które ma największy dostęp do ludzi, jednocześnie najczęściej doświadcza samotności. Bo bliskość wymaga decyzji, a decyzja zawsze niesie ryzyko. I być może największym wyzwaniem dla Zetek nie jest dziś znalezienie idealnej osoby, ale odwaga, by powiedzieć: wybieram mimo że nie mam gwarancji. A jeśli weźmiemy na tapet podejście Zetek do intymności. Jak „wypadają” na tle wcześniejszych pokoleń? A. A: W podejściu do seksualności zaszła wyraźna zmiana. Zetkom coraz mniej chodzi o ilość, a coraz bardziej o sens. Dla młodszych pokoleń seks przestał być celem samym w sobie czy dowodem atrakcyjności. Ma znaczenie wtedy, gdy towarzyszy mu poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego i psychicznego. Bez tej podbudowy bywa postrzegany jako coś pustego, a czasem wręcz „przereklamowanego”. To także koniec presji, która towarzyszyła wcześniejszym pokoleniom. Nie trzeba już niczego udowadniać ani „zaliczać” kolejnych doświadczeń. Seksualność coraz częściej jest tematem rozmowy i negocjacji, a nie oczekiwań narzucanych z zewnątrz. Liczy się zgoda, komfort i gotowość obu stron, a nie tempo czy statystyka. Pokolenie Z określono nawet mianem „puriteen”. Skąd bierze się ich dystans wobec życia intymnego i na ile znajduje on odzwierciedlenie w rzeczywistości? A. A: Fenomen „puriteen” bywa mylnie odczytywany jako powrót do pruderyjności. W rzeczywistości to raczej odpowiedź młodych ludzi na życie w ciągłym stresie i napięciu. Gdy ktoś dorasta w świecie, w którym wszystko jest oceniane, porównywane i komentowane, ciało naturalnie przechodzi w tryb ostrożności. Stres i lęk skutecznie gaszą ochotę na ryzykowne zbliżenia, bo układ nerwowy bardziej zajmuje się przetrwaniem niż przyjemnością. Dla części młodych ludzi dystans do seksu lub czasowa rezygnacja z niego jest więc świadomym wyborem – bezpieczną formą ochrony własnej psychiki przed chaosem, presją i emocjonalną „dramą”, która mogłaby zaburzyć i tak już kruchy spokój. To mniej „nie chcę”, a bardziej: „nie teraz, nie w takich warunkach”. A co z relacjami typu one night stand? Rosnąca samoświadomość psychologiczna Zetek sprzyja rezygnacji czy raczej zmienia sposób, w jaki są one przeżywane i interpretowane? A. A: Samoświadomość nie tyle zabija relacje typu one night stand, co odbiera im dawną atrakcyjność. Gdy rośnie wiedza o emocjach, więzi i stylach przywiązania – czyli scenariuszach naszych relacji z dzieciństwa – przygodny seks przestaje być niewinną zabawą, a zaczyna być widziany przez pryzmat możliwych konsekwencji psychicznych. Coraz więcej młodych ludzi zauważa, że szybka bliskość bez relacji często zostawia po sobie nie lekkość, lecz napięcie, pustkę albo poczucie odrzucenia. Zetki częściej rozpoznają u siebie potrzebę więzi przed seksem, nawet jeśli nie nazywają jej wprost. Wolą poczekać na poczucie bezpieczeństwa i emocjonalnej zgody, niż ryzykować sytuacje, które mogą uruchomić lęk czy rozregulować ich wewnętrzną równowagę. W tym kontekście one night stand przestaje być ekscytującą przygodą, a staje się doświadczeniem o zbyt wysokiej cenie. To już nie kwestia moralności, ale prostej odpowiedzi na pytanie: czy to mi naprawdę służy? Na koniec, jakie wyzwania stoją dziś przed pokoleniem Z w budowaniu relacji w świecie nieustannej zmiany, porównań i presji, by „żyć najlepiej”? A. A: Największym wyzwaniem w budowaniu trwałych relacji jest dziś życie w rozdwojeniu: z jednej strony bardzo chcemy stabilnej, bezpiecznej więzi, a z drugiej funkcjonujemy w świecie, który nieustannie zachęca do zmiany. Młodzi ludzie poruszają się w relacjach, które często nie mają jasnych granic ani nazw, co daje chwilowe poczucie wolności, ale na dłuższą metę generuje napięcie, niepewność i emocjonalne zmęczenie. Kolejnym trudnym obszarem jest nadmiar możliwości. Gdy w zasięgu ręki wciąż pojawiają się nowe „opcje”, coraz trudniej zatrzymać się przy jednej osobie i dać relacji czas na rozwój. W tle działa cichy lęk: czy na pewno wybieram dobrze, czy nie rezygnuję z czegoś lepszego? Taki sposób myślenia utrudnia zaangażowanie i osłabia zdolność do budowania głębi. Do tego dochodzi niełatwa codzienność: presja finansowa, zawodowa i potrzeba zadbania o własną stabilność. Dla wielu osób miłość staje się czymś, co trzeba odłożyć „na potem”, aż będzie spokojniej i bezpieczniej. Często to rodzi frustrację, bo potrzeba bliskości nie znika tylko dlatego, że warunki nie są idealne. Z perspektywy psychologii trwała relacja wymaga dziś nie tyle idealnego dopasowania, ile odwagi, by wybrać jedną osobę w świecie pełnym alternatyw i zgodzić się na niedoskonałość: swoją, drugiego człowieka i samej relacji. „Bliskość w związku to znacznie więcej niż tylko uczucia czy fizyczny kontakt. To nie bajka ani gotowy przepis z książki, lecz codzienna, czasem niełatwa sztuka współistnienia. To świadome codzienne wybieranie siebie nawzajem – w drobnych sprawach i w wielkich momentach życia. To umiejętność mówienia „jestem przy Tobie”, nawet gdy nie wszystko jest dobrze, kiedy pojawiają się trudności czy wątpliwości” – fragment mojej najnowszej książki „Bliskość”.
Co naprawdę oznacza sen o zdradzie? Spokojnie: nie zawsze chodzi o kryzys w związku (a wręcz przeciwnie)
Krótki przewodnik po znaczeniach, jakie najczęściej przypisuje się temu (wcale nie tak rzadkiemu!) doświadczeniu sennemu.
Sen o zdradzie partnera potrafi zostawić po sobie spory niepokój i jeszcze więcej pytań po przebudzeniu. Co właściwie oznacza? Jak w przypadku większości wizji, interpretacja rzadko bywa oczywista. Żeby zbliżyć się do jej sensu, warto przyjrzeć się detalom, emocjom i kontekstowi, pamiętając przy tym o jednym: sny pozostają tylko snami. Choć taki scenariusz może wydawać się niepokojący, nie należy traktować go dosłownie. Znacznie ciekawsze może być potraktowanie go jako punktu wyjścia do refleksji nad własnymi emocjami, relacją i tym, jak zaskakująco działa nasza podświadomość. W tym artykule: Dlaczego śni nam się zdrada, nawet jeśli kochamy partnera? Sen o zdradzie partnera: niepewność czy potrzeba uwagi? Kiedy sen nie mówi o fizyczności, ale o emocjach Zdrada z celebrytą, byłym albo znajomym – co to może oznaczać? Co zrobić po śnie o zdradzie? Dlaczego śni nam się zdrada, nawet jeśli kochamy partnera? Choć sen o zdradzie może wywołać lęk, wcale nie musi oznaczać kryzysu w związku. Wręcz przeciwnie – czasem kryje się za nim znaczenie zupełnie niezwiązane z rozpadem relacji. Analizując szczegóły snu i towarzyszące mu odczucia, można dojść do wniosku, że taka wizja mówi raczej o sile namiętności, potrzebie bliskości albo o emocjonalnym napięciu, które wcale nie musi być negatywne. Zdarza się również, że sen o zdradzie jest po prostu odbiciem drobnych obaw i stresów, które narastają na przykład przed ważnym wydarzeniem, takim jak ślub. To kolejny powód, by nie wpadać w panikę – symbolika snów bywa wielowarstwowa i nieoczywista. Jeśli śni ci się, że zdradzasz partnera, a w samym śnie odczuwasz z tego powodu silne poczucie winy, interpretacja może być zupełnie inna, niż podpowiada intuicja. W tym przypadku taka wizja może wskazywać na silne uczucie do ukochanej osoby, dużą namiętność i pragnienie głębszego eksplorowania sfery intymnej właśnie z nią. Według innej interpretacji sen może również odzwierciedlać wyrzuty sumienia obecne w relacji oraz potrzebę uporządkowania pewnych emocjonalnych napięć. Sen o zdradzie partnera: niepewność czy potrzeba uwagi? Istnieje też druga wersja tego snu – taka, w której zdradzie nie towarzyszy poczucie winy. Wówczas można odczytywać go jako sygnał potrzeby otwarcia się na nowe emocje, doświadczenia lub możliwości. Być może w związku istnieje obszar, który domaga się uwagi, bo wywołuje frustrację albo niezaspokojenie. Sen nie musi jednak oznaczać realnej chęci zdrady. Częściej ujawnia ukryte napięcia emocjonalne, potrzebę zmiany albo pragnienie ożywienia relacji. Sny o zdradzie partnera mogą więc odzwierciedlać zarówno przedślubne lęki, jak i odnowioną namiętność – pokazując głębokie mechanizmy emocjonalne, a nie rzeczywiste intencje. Kiedy sen nie mówi o fizyczności, ale o emocjach Dni poprzedzające ślub czy inne ważne życiowe wydarzenie często przynoszą ze sobą sporo napięcia. Nic dziwnego, że emocje znajdują ujście również w snach. Ale i tutaj nie ma powodu do niepokoju – taka wizja może równie dobrze sygnalizować odświeżenie uczuć i nowy przypływ pasji wobec partnera. Bo przecież we śnie może pojawić się zarówno ktoś zupełnie obcy, jak i osoba realnie obecna w codziennym życiu. Zdarza się również, że śni nam się ktoś istniejący naprawdę, ale nienależący do naszego bliskiego kręgu. Zdrada z celebrytą, byłym albo znajomym – co to może oznaczać? Do tej kategorii należy między innymi sen o zdradzie z celebrytą. Taki motyw może symbolizować potrzebę ucieczki od codziennej rutyny w związku, ale też pragnienie przygody, ekscytacji i większej intensywności w życiu. Jeśli natomiast we śnie zdradzasz partnera z eks, możliwe, że były partner symbolizuje chęć przełamania schematów w obecnej relacji. A co, jeśli osobą pojawiającą się we śnie jest znajomy lub przyjaciel? Być może ostatnio pojawiło się między wami szczególne porozumienie, intelektualna bliskość albo lekka forma emocjonalnej komplikacji, która we śnie przybiera bardziej intymną postać. To jeden z tych snów, które mają raczej rozmyte, mało jednoznaczne kontury. Dlatego duże znaczenie w interpretacji mogą mieć emocje odczuwane podczas snu. Jak widać, obecność lub brak poczucia winy może prowadzić do zupełnie różnych znaczeń. Jest jeszcze jedna, dość zaskakująca interpretacja: sen o zdradzie może być sygnałem, że chciałabyś, aby Twój partner nie był dokładnie taki, jaki jest w rzeczywistości. Nie chodzi tu od razu o odrzucenie relacji, lecz raczej o dostrzeżenie cech, które budzą niedosyt albo pragnienie zmiany. Co zrobić po śnie o zdradzie? Najlepiej najpierw spokojnie przyjrzeć się emocjom, które mu towarzyszyły, zamiast od razu ulegać lękowi. Szczera rozmowa z partnerem może okazać się pomocna – nie dlatego, że sen coś „ujawnia”, ale dlatego, że może otworzyć przestrzeń do lepszej komunikacji i rozwiania wątpliwości. Warto pamiętać, że sny są obszarem działania podświadomości. Nie przewidują przyszłości, ale potrafią podsunąć cenne tropy, które pomagają lepiej zrozumieć siebie i własną relację. Oryginalny artykuł ukazał się we włoskim wydaniu ELLE
Miłość, zdrada i kryzys wieku średniego. Ten nowy serial od HBO mocno was zaskoczy
Ten nowy serial HBO miesza miłość, zdradę i kryzys wieku średniego w sposób, który wymaga odwagi od widza. Bo żeby śledzić historie pełne tajemnic, seksu i dramatów podmiejskich przedmieść, trzeba mieć oczy szeroko otwarte.
Wyobraźcie sobie aplikację randkową dla dorosłych w kryzysie wieku średniego - taka, która obiecuje odrobinę pikanterii i nowe emocje, a czasem prowadzi do katastrofy. To w zasadzie punkt wyjścia nowego miniserialu HBO, w którym życie prywatne bohaterów splata się z zawodowym w niespodziewany, a czasem tragiczny sposób. Humor, seks i dramat przeplatają się tu z kryminałem, tworząc serial, którego nie można oglądać bez pełnego skupienia… i odrobiny odwagi. Nietypowy trójkąt - o czym jest nowy serial HBO „Chętni na seks”? Akcja skupia się na Clarku (Jason Bateman znany z „Ozark”), prezenterze pogody z St. Louis, i jego przyjacielu Floydzie (David Harbour - „Stranger Things”), tłumaczu języka migowego. Ich bliska relacja prowadzi do nieoczekiwanych konsekwencji, zwłaszcza gdy Clark poznaje żonę Floyda, Carol (Linda Cardellini). Na pierwszy rzut oka klasyczny miłosny trójkąt szybko wymyka się spod kontroli, wciągając bohaterów w spiralę tajemnic, zdrad i morderstwa. Choć fabuła opiera się na wątkach sensacyjnych, serial skupia się też na codziennych emocjach bohaterów - ich marazmie, samotności i potrzebie bliskości. To właśnie ten balans między groteską a empatią sprawia, że produkcja Conrada jest wyjątkowa. View oEmbed on the source website Humor, dramat i morderstwo - oto siła serialu Choć tytuł sugeruje przede wszystkim seksualne przygody, najciekawsze są momenty poza sypialnią: wspólne sesje terapeutyczne, szczere rozmowy i codzienne absurdalne sytuacje, które ujawniają prawdziwą naturę bohaterów. Każdy z nich ma sprzeczne cechy i nieoczywiste emocje, co sprawia, że historia jest bardziej złożona niż zwykły kryminał. Warto też wspomnieć o obsadzie - Bateman, Harbour i Cardellini wnoszą do ról subtelny balans między komizmem a dramatem, co sprawia, że serial ogląda się nie tylko z zaciekawieniem, ale też z pewnym rodzajem emocjonalnego zaangażowania. Czy warto oglądać nowy serial „Chętni na seks”? Zdecydowanie tak. 7 odcinków miniserialu HBO to mieszanka humoru, kryzysu wieku średniego i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Jeśli ciekawi was, jak aplikacja randkowa może zmienić życie dorosłych w średnim wieku - przygotujcie się na pokręconą, zabawną i przewrotną historię, od której trudno się oderwać. Serial miał premierę 2 marca na platformie HBO Max. Odcinki będą pojawiać się co tydzień - w każdy poniedziałek.
On wierzy, że przynosi pecha kobietom. Ta włoska komedia romantyczna obnaża całą prawdę o związkach
Włoskie słońce, neurotyczny romantyk i kobieta, która nie wierzy w pecha. „Trzymaj się ode mnie z daleka” to komedia, która zaczyna się lekko, a kończy zaskakująco dojrzale - jako opowieść o strachu przed bliskością. Idealna na wieczór z Netflixem.
Są takie filmy, które pod płaszczykiem romantycznej komedii przemycają coś więcej niż flirt i happy end. Trzymaj się ode mnie z daleka to właśnie ten przypadek. To historia o mężczyźnie, który woli wierzyć w klątwę niż wziąć odpowiedzialność za własne emocje. Bo czy „pech w miłości” naprawdę istnieje? A może to tylko elegancka wymówka, by nie dopuścić nikogo za blisko? W tej włoskiej opowieści o uczuciach najciekawsze jest właśnie to: celna, momentami bezlitosna obserwacja męskiej niedojrzałości i złych mechanizmów w relacjach. Zamiast pracować nad sobą, łatwiej ogłosić się chodzącym nieszczęściem. Zamiast zaryzykować - uciec. W życiu (i w miłości) to przecież wyjątkowo kusząca strategia. O czym jest „Trzymaj się ode mnie z daleka”? Jacopo jest przekonany, że przynosi kobietom pecha. Każdy związek kończy się katastrofą - wypadkiem, złamaną nogą, życiowym chaosem. W jego głowie to nie przypadek, tylko dowód: on po prostu nie powinien się zakochiwać. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Sarę. Niezależną, spokojną, pewną siebie kobietę, która - ku jego zaskoczeniu - wydaje się odporna na jego „fatalne” działanie. To klasyczne „uciekam, bo się boję”, podane w lekkiej, słonecznej, włoskiej formie. Pełnej przekomarzań, napięcia i romantycznego niedopowiedzenia. View oEmbed on the source website Włoska komedia romantyczna na Netflix. Urok i chemia, która działa W rolach głównych występują Enrico Brignano oraz Ambra Angiolini. On - neurotyczny, przesądny, momentami absurdalny. Ona - zrównoważona, dojrzała, z charakterem. Ich ekranowa relacja jest pełna drobnych spięć i czułości, które sprawiają, że historia nabiera autentyczności. To nie jest komedia, która próbuje odkrywać gatunek na nowo. Reżyser Alessio Maria Federici stawia na rytm dialogów i naturalność bohaterów. I właśnie dzięki temu film działa - bo pod warstwą żartów pulsuje dobrze znany widzom - prawdziwy lęk przed bliskością. Dlaczego warto włączyć ten film dziś wieczorem? Bo to kino lekkie, ale nie puste. Idealne na niezobowiązujący seans z lampką wina, kiedy chcemy się pośmiać, a przy okazji - trochę przejrzeć w cudzych emocjach. „Trzymaj się ode mnie z daleka” możesz obejrzeć na Netflixie. To włoska komedia romantyczna, która przypomina, że największym pechem w miłości bywa nie los - tylko nasze własne wymówki.