Dwukrotnie nominowany do Oscara film Spielberga dostępny na Prime Video totalnie mnie uwiódł. Tej perełki nie można przegapić
Ten dwukrotnie nominowany do Oscara dramat w reżyserii Stevena Spielberga to hołd dla niezależnego dziennikarstwa i opowieść o odwadze w starciu z władzą. Dostępny na Prime Video film z Meryl Streep i Tomem Hanksem wciąż porusza i nie traci aktualności.
Weekend daje luksus czasu. Można nadrobić polecane przez znajomych seriale, wrócić do zaległych premier, włączyć coś „na szybko”. Problem w tym, że im więcej tytułów w katalogach platform streamingowych, tym trudniej podjąć decyzję. Opisy często są lakoniczne, algorytmy podsuwają oczywistości, a prawdziwe perełki potrafią prześlizgnąć się niezauważone. I właśnie dlatego tak łatwo przegapić film, który był dwukrotnie nominowany do Oscara, a dziś - niemal dekadę po premierze - wybrzmiewa mocniej niż kiedykolwiek. Spielberg stworzył dzieło, które może nie jest jego najbardziej widowiskowe, ale z pewnością należy do tych najważniejszych w jego karierze. Film „Czwarta władza” dostępny na Prime Video. To historia, która wstrząsnęła Ameryką Akcja filmu rozgrywa się w 1971 roku, w momencie gdy Daniel Ellsberg decyduje się ujawnić tajne dokumenty dotyczące zaangażowania USA w wojnę w Wietnamie. To, co Amerykanie znają jako „Pentagon Papers”, staje się punktem zapalnym dla jednego z najważniejszych starć między prasą a rządem w historii Stanów Zjednoczonych. Spielberg opowiada tę historię z perspektywy redakcji „The Washington Post”, która w obliczu nacisków politycznych i realnego ryzyka prawnego musi podjąć decyzję: publikować czy milczeć. Stawka jest ogromna - nie chodzi wyłącznie o jeden artykuł, ale o fundament demokracji, jakim jest wolność słowa. Reżyser unika moralizatorskiego tonu. Zamiast pomnikowej opowieści dostajemy precyzyjnie skonstruowany thriller, w którym napięcie budują rozmowy w redakcji, szybkie decyzje i świadomość, że każdy ruch może mieć konsekwencje prawne i polityczne. View oEmbed on the source website Skąd wzięło się określenie „czwarta władza”? Pojęcie „czwartej władzy” narodziło się w XVIII wieku i odnosiło się do roli prasy jako nieformalnego, ale niezwykle wpływowego filaru demokracji - obok władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Dziennikarze mieli patrzeć politykom na ręce, ujawniać nadużycia, kontrolować rządzących w imieniu społeczeństwa. Film Spielberga przypomina, że ta misja nigdy nie była łatwa. Odpowiedzialność spoczywająca na ludziach mediów to nie tylko publikowanie informacji, ale także gotowość do ponoszenia konsekwencji. W czasach algorytmów, fake newsów i walki o kliki historia sprzed lat staje się zaskakująco aktualna. To opowieść o dziennikarstwie jako służbie publicznej - w kontrze do politycznych nacisków, towarzyskich powiązań i presji rynku. Nie tylko Spielberg. Tu działa cały zespół mistrzów Choć nazwisko Spielberga przyciąga uwagę, ten film jest efektem pracy zespołu twórców, którzy nadają mu wyjątkową jakość. Meryl Streep jako Katharine Graham buduje postać pełną wewnętrznych napięć - z jednej strony niepewnej siebie spadkobierczyni medialnego imperium, z drugiej liderki, która w kluczowym momencie potrafi podjąć odważną decyzję. To rola subtelna, oparta na spojrzeniach i zawahaniach, a jednocześnie niezwykle mocna. Tom Hanks jako Ben Bradlee wnosi energię i reporterską bezkompromisowość. Dawno nie widzieliśmy go w tak dynamicznej, charyzmatycznej odsłonie. Ogromną rolę odgrywa też muzyka Johna Williamsa, która nie dominuje, lecz podkreśla dramaturgię i buduje napięcie w kluczowych momentach. Zdjęcia autorstwa Janusza Kamińskiego przywołują klimat klasycznego kina lat 70., a montaż nadaje całości rytm przypominający redakcyjną gorączkę przed zamknięciem numeru. Ten film to kino w starym, dobrym stylu - dialogowe, skupione na twarzach, decyzjach, ciszy między słowami. Dwie nominacje do Oscara. „Czwarta władza” to film, który nie traci aktualności Produkcja otrzymała dwie nominacje do Nagrody Akademii - za najlepszy film oraz najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą. Choć nie wróciła z gali ze statuetką, trudno odmówić jej znaczenia. To nie jest najbardziej efektowne dzieło w filmografii Stevena Spielberga, ale z pewnością jedno z tych, które zostają z widzem na dłużej. Dziś, w świecie sporów o prawdę, medialnych manipulacji i politycznych napięć, brzmi nawet mocniej niż w momencie premiery. Jeśli więc w ten weekend macie obejrzeć jeden film - wybierzcie właśnie ten. Bo to nie tylko historia sprzed lat. To opowieść o odwadze, odpowiedzialności i sile słowa, która wciąż ma znaczenie. Film dostępny jest na Prime Video i idealnie nadaje się na weekendowy seans.
Netflix zrobił dziś fanom komedii najlepszy prezent. Ten kultowy musical to klasyk, który zawsze działa
Netflix właśnie dorzucił do katalogu film, który od lat poprawia humor szybciej niż weekendowy city break. Słoneczna wyspa, ponadczasowe przeboje i historia, do której wraca się bez wstydu. To seans, który działa za każdym razem.
Zróbcie sobie prezent. Tak po prostu. Bez okazji. Zgarnijcie przyjaciółkę, mamę, siostrę. Wtorek też jest świetnym dniem na seans filmowy - może nawet lepszym, bo nieoczywistym. Wszak nie wszystkie nocowanki muszą odbywać się w weekend. Nie każda przyjemność musi czekać na piątek. Czasem warto coś zmienić, pójść pod prąd codzienności i urządzić sobie małe święto w środku tygodnia. Kanapa, koc, lampka wina albo herbata i film, który się nie starzeje. Taki, który po kilkunastu latach działa dokładnie tak samo dobrze i wciąż rozwesela serca. „Mamma Mia!” od dzisiaj na Netflixie Do katalogu platformy trafił dziś film, który od prawie 20 lat ma status wakacyjnego klasyka czyli „Mamma Mia!”. Słoneczna grecka wyspa, hity ABBA i historia o miłości, która wraca po latach. Tuż przed ślubem Sophie próbuje odkryć, kto jest jej ojcem. Zaprasza trzech mężczyzn z przeszłości swojej matki Donny, licząc, że jeden z nich okaże się tym właściwym. Donna, w którą z absolutną energią wciela się Meryl Streep, nie ma pojęcia, co szykuje córka - i to właśnie uruchamia lawinę komedii omyłek, wzruszeń i muzycznych wybuchów radości. W filmie pojawiają się takie hity jak „Dancing Queen”, „The Winner Takes It All”, „Mamma Mia” - czyli piosenki, które nie starzeją się nigdy. To film, który jest kiczem. Pełnym jaskrawych kolorów, przerysowanych emocji i fabuły lekkiej jak morskie powietrze. Ale właśnie w tym tkwi jego siła. W tej bezczelnej radości, w tańczącej w koturnach Donnie, w energii, która udziela się szybciej niż refren „Honey, Honey”. View oEmbed on the source website Obsada, która kradnie show Film powstał w 2008 roku. Za kamerą stanęła Phyllida Lloyd, która przeniosła na ekran energię scenicznego musicalu. W obsadzie znalazły się nazwiska z najwyższej półki: Meryl Streep, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Colin Firth czy Stellan Skarsgård. Film okazał się gigantycznym sukcesem finansowym - przy budżecie około 52 mln dolarów zarobił na świecie ponad 600 mln, stając się jednym z najbardziej dochodowych musicali w historii kina. Otrzymał nominacje m.in. do Złotych Globów (w tym dla Streep), a soundtrack podbił listy sprzedaży w wielu krajach. To dowód, że publiczność kocha historie, które nie udają czegoś więcej, niż są - i które po prostu dają radość. Jeśli wam mało - Netflix od razu dodał kontynuację hitu Razem z pierwszą częścią platforma udostępniła również „Mamma Mia! Here We Go Again” – sequel i prequel w jednym. Druga odsłona rozwija historię Sophie i jednocześnie cofa nas do młodości Donny, dodając jeszcze więcej nostalgii i emocji. To idealny moment, by obejrzeć obie części jednym ciągiem - zanim na dobre ruszą prace nad trzecią odsłoną tego kultowego dzieła, o której od lat mówi się w kontekście powrotu całej obsady. Bo jeśli wracać do tej historii, to właśnie teraz. W środku tygodnia. Bez okazji. Za to z pełnym sercem. View oEmbed on the source website
Jeśli Virginia Woolf miała rację, ten film złamie ci serce. To jedna z najbardziej poruszających opowieści o kobiecej samotności
Są filmy, które ogląda się raz i takie, które zostają w człowieku jak rana. „Godziny” to intymny portret kobiet na granicy wytrzymałości. 22 lata po premierze nadal rozdziera serce i zostawia ciszę, której nie da się zagłuszyć.
Niełatwo opowiadać o emocjach, które są tak ciche, że niemal niewidzialne. O rozpaczy, która nie krzyczy. O depresji, która nie wygląda jak filmowy dramat, tylko jak zwykły dzień: śniadanie, kwiaty, zakupy, uśmiech do kogoś, kto nie ma pojęcia, że w środku właśnie trwa pożar. I może dlatego „Godziny” Stephena Daldry’ego to film absolutnie wyjątkowy - bo dotyka tematów, o których wciąż mówimy za rzadko i zbyt ostrożnie. To kino, które nie jest dla każdego. I nie dlatego, że jest „ambitne” czy „trudne”. Po prostu: ono trafia w te miejsca w człowieku, które zwykle staramy się zaszyć na głucho. „Godziny” - o czym jest film, który rozdziera od środka? „Godziny” to opowieść zbudowana z trzech historii, trzech epok i trzech kobiet, które - choć dzieli je czas - zmagają się z podobnym poczuciem pustki, zagubienia i bólu istnienia. Wszystkie przeżywają jeden dzień, pozornie zwyczajny. Ale to właśnie ten dzień okaże się granicą. Momentem, po którym nic już nie będzie takie samo. Pierwszą bohaterką jest Virginia Woolf (Nicole Kidman), pisarka zmagająca się z chorobą psychiczną, która w latach 20. XX wieku zaczyna pisać „Panią Dalloway”. Poznajemy ją w czasie, gdy próbuje wrócić do życia po pobycie w szpitalu - przeniesiona na wieś, odcięta od miasta, otoczona troską, która bardziej przypomina kontrolę niż czułość. Drugą postacią jest Laura Brown (Julianne Moore), gospodyni domowa z lat 50., żona i matka, która - mimo idealnego życia w amerykańskim stylu - czuje się jak więzień własnej codzienności. Jej frustracja nie ma jednego źródła. Jest raczej sumą wszystkiego, co niewypowiedziane i przemilczane. Trzecia bohaterka to Clarissa Vaughan (Meryl Streep), nowojorska intelektualistka żyjąca współcześnie, nazywana przez znajomych „panią Dalloway”. Jej życie z pozoru wygląda stabilnie, dojrzale, bezpiecznie. Ale to tylko powierzchnia. W środku Clarissa nosi ciężar niespełnienia i świadomość, że czas przecieka jej przez palce. Wszystkie trzy historie łączy „Pani Dalloway” autorstwa Virginii Woolf - książka, która staje się lustrem, a jednocześnie kluczem do zrozumienia, jak bardzo można być samotnym nawet wtedy, gdy jest się otoczonym ludźmi. View oEmbed on the source website Virginia Woolf - kim była pisarka, która stała się sercem „Godzin”? Virginia Woolf w tym przypadku nie jest jedynie nazwiskiem. To symbol. Biseksualna pisarka, która potrafiła pisać o ludzkiej psychice w sposób tak przenikliwy, że do dziś brzmi to niemal jak zapis cudzych myśli. Urodziła się 25 stycznia 1882 roku w Londynie. Była jedną z najważniejszych brytyjskich pisarek XX wieku i ikoną modernizmu. Jej twórczość, oparta na introspekcji, emocjach i strumieniu świadomości, zmieniła literaturę - sprawiła, że powieść zaczęła przypominać ludzkie wnętrze: nieuporządkowane, bolesne, pulsujące. Najbardziej znane dzieła Woolf to m.in. „Pani Dalloway”, „Do latarni morskiej” czy „Orlando”. Pisała również eseje, w tym słynny „Własny pokój”, będący jednym z najważniejszych tekstów feministycznych w historii literatury. Jej życie naznaczone było depresją i nawrotami choroby psychicznej. Woolf przez lata walczyła z wewnętrznymi demonami, aż w 1941 roku odebrała sobie życie - obciążyła kieszenie płaszcza kamieniami i weszła do rzeki Ouse. To właśnie ten cień - obecny w jej biografii, prozie i myśleniu - unosi się nad całym filmem Stephena Daldry’ego. Nicole Kidman, Julianne Moore i Meryl Streep - obsada, która hipnotyzuje Trudno wyobrazić sobie inny film, w którym obsada byłaby tak bezbłędnie dobrana. Trzy główne role to aktorskie arcydzieło - i właściwie nie ma tu miejsca na fałsz. Nicole Kidman jako Virginia Woolf jest niemal nierozpoznawalna. Charakteryzacja sprawiła, że aktorka znika pod twarzą postaci, ale to nie ona jest najważniejsza. Najważniejsze jest to, co dzieje się w oczach Woolf: apatia, napięcie, zmęczenie i inteligencja, która zdaje się przekleństwem. Kidman stworzyła rolę, która nie prosi o uwagę - tylko ją zabiera. Bez pytania. Julianne Moore, znana m.in. z „Daleko od nieba” czy „Motyl Still Alice”, gra Laurę Brown z przejmującą kruchością. Jej bohaterka nie jest dramatyczna. Nie robi scen. Nie krzyczy. Ona po prostu powoli gaśnie, aż widz zaczyna rozumieć, że depresja często wygląda właśnie tak: jak spokojne wykonywanie codziennych obowiązków w stanie kompletnego emocjonalnego paraliżu. No i Meryl Streep - legenda kina („Diabeł ubiera się u Prady”, „Sprawa Kramerów”, „Wybór Zofii”) - w roli Clarissy jest idealnie wyważona. To kobieta, która przez lata nauczyła się funkcjonować w świecie, organizować wszystko, ratować innych… ale nie potrafi uratować samej siebie. Streep gra ją z taką prawdą, że trudno od tego uciec. W filmie pojawia się również Ed Harris („Truman Show”, „Apollo 13”) jako Richard - poeta chory na AIDS, będący jedną z najbardziej tragicznych postaci całej historii. W drugoplanowych rolach błyszczy Toni Collette („Dziedzictwo. Hereditary”, „Mała miss”), która nawet w krótkich scenach zostawia po sobie emocjonalny ślad. To obsada, która nie gra „o Oscary”. To obsada, która gra o prawdę. „Pani Dalloway” i trzy kobiety: dlaczego ten film działa tak mocno? Najbardziej niezwykłe w „Godzinach” jest to, jak film opowiada o sprawach, które w teorii są banalne. Śniadanie. Kwiaty. Przyjęcie. Zakupy. Dom. Urodziny. Ale Daldry pokazuje, że w tych drobnych czynnościach może kryć się dramat. Że można mieć wszystko - i czuć się, jakby nie miało się nic. Że można być kochaną żoną i matką, a jednocześnie marzyć o tym, żeby zniknąć. Każda z bohaterek przechodzi przez moment, w którym zadaje sobie pytanie: czy ja jeszcze żyję? Czy tylko odgrywam rolę? To film o kobietach, które czują, że żyją dla innych: dla męża, dla dziecka, dla przyjaciół, dla społeczeństwa. I nagle dociera do nich coś potwornego - że może nigdy nie żyły dla siebie. „Godziny” są więc nie tylko historią o depresji. Są filmem o wolności. O cenie, jaką płaci się za bycie „dobrą”. I o tym, jak okrutnie łatwo można zostać zamkniętym w cudzym scenariuszu. Muzyka Philipa Glassa - dźwięk, który wbija się pod skórę Nie da się mówić o „Godzinach” bez wspomnienia o muzyce Philipa Glassa. To nie jest zwykła ścieżka dźwiękowa. To puls filmu. Pomost łączący trzy historie, trzy epoki i trzy psychiki. Glass nie prowadzi emocji widza za rękę - on je napędza, zagęszcza, podkręca, aż trudno złapać oddech. Ta muzyka jest jak myśl, która wraca. Jak lęk, który nie znika. Jak cisza po płaczu. I być może właśnie dlatego „Godziny” zostają w człowieku na długo po seansie - bo ich dźwięk jest niemal fizyczny. Dlaczego „Godziny” to film, po którym nie da się wrócić do siebie? Są filmy, które kończą się wraz z napisami. I są takie, które zostawiają w człowieku ciężar - jakby ktoś wyjął z niego coś miękkiego i delikatnego, a potem kazał normalnie żyć. „Godziny” należą do tej drugiej kategorii. To kino, które czasem się dłuży, czasem męczy swoją precyzją, czasem wydaje się chłodne jak perfekcyjnie zaprojektowana rzeźba. Ale potem przychodzi scena, spojrzenie, jedno zdanie - i nagle widz czuje, że coś w nim pęka. Film nie udaje, że życie ma proste odpowiedzi. Nie sprzedaje taniej nadziei. Nie podsuwa wygodnych morałów. Zamiast tego mówi: tak, czasem boli. Tak, czasem nie wiesz, po co żyjesz. Tak, czasem chcesz zniknąć. I nie jesteś w tym sama. A to jedno z najbardziej brutalnie uczciwych zdań, jakie kino potrafi powiedzieć. „Godziny” - film, który zmusza do zadania sobie pytania „Godziny” są jak mroczny poemat. Jak elegia o kobiecej psychice, której nikt nie chce do końca zrozumieć. Jak portret intymnej desperacji, pokazanej bez histerii, bez melodramatycznych skrótów, za to z przejmującą prawdą. To film o tym, że czas mija. Że dni składają się w miesiące. Miesiące w lata. A potem człowiek budzi się nagle i uświadamia sobie, że być może nie przeżył swojego życia - tylko je przetrwał. Dzieło Stephena Daldry’ego można obecnie zobaczyć na platformie Apple TV. I jeśli istnieje kino, które potrafi zmusić widza do zatrzymania się na moment i zadania sobie pytania: czy ja jestem szczęśliwa?… to właśnie „Godziny”. Można je kochać. Można ich nie rozumieć. Można je odrzucić. Ale nie da się ich obejrzeć obojętnie. Przynajmniej ja nie potrafię.
HBO dodało wielki hit z Meryl Streep do swojej biblioteki. Nie miał scenariusza. Wszystkie dialogi były improwizowane przez aktorów
Meryl Streep na pokładzie transatlantyckiego rejsu i żadnych gotowych dialogów? „Niech gadają” to film, w którym aktorzy improwizowali każdą scenę. Dziś trafił do biblioteki HBO Max i nie da się go zobaczyć nigdzie indziej.
HBO Max przygotowało prawdziwą gratkę - film „Niech gadają”, w którym Meryl Streep i gwiazdy pokolenia X improwizowały wszystkie dialogi, opierając się tylko na szkicu fabuły. To produkcja z 2020 roku, która zadebiutowała w pandemicznych realiach, więc dla wielu Polaków jest nowością. Emocje podkręca także fakt, że tego filmu nie da się zobaczyć nigdzie indziej. O czym opowiada film „Niech gadają”? Główną bohaterką jest Alice Hughes, ceniona pisarka, laureatka prestiżowej nagrody literackiej, która zmaga się z twórczą blokadą. Z powodu lęku przed lataniem samolotami decyduje się na transatlantyczny rejs statkiem do Wielkiej Brytanii, gdzie ma odebrać kolejne wyróżnienie. W podróży towarzyszą jej dwie dawne przyjaciółki ze studiów oraz siostrzeniec. Do grupy dołącza także agentka pisarki, która próbuje zdobyć informacje o nowej książce swojej klientki. Wspólny rejs staje się okazją do rozmów, konfrontacji z przeszłością i powrotu do nierozwiązanych konfliktów sprzed lat. View oEmbed on the source website Nietypowa realizacja filmu z Meryl Streep „Niech gadają” zostało wyreżyserowane przez zdobywcę Oscara Stevena Soderbergha - twórcę takich dzieł jak „Erin Brockovitch”, „Solaris”, „Traffic” a także genialny thriller „Szpiedzy”. Film powstał podczas rzeczywistej dwutygodniowej podróży statkiem przez Atlantyk. Scenariusz zawierał jedynie ogólny zarys wydarzeń, a aktorzy improwizowali dialogi, które były modyfikowane nawet w trakcie zdjęć. Takie podejście wpłynęło na naturalność rozmów między bohaterami, ale też na specyficzne tempo narracji. Film skupia się głównie na relacjach międzyludzkich i dialogach, a nie na klasycznej strukturze fabularnej. Obsada filmu „Niech gadają” W produkcji występują: zdobywczyni 3 Oscarów Meryl Streep jako Alice Hughes 2 krotnie nagrodzona Złotym Globem Candice Bergen jako Roberta 2 Oscary i 2 nagrody Emmy - Dianne Wiest jako Susan znany z filmów „Wymazać siebie” oraz „Powrót Bena” - Lucas Hedges jako Tyler Gemma Chan („Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”) jako Karen Gdzie obejrzeć film „Niech gadają”? Film „Niech gadają” jest obecnie dostępny w Polsce wyłącznie na platformie HBO Max. Produkcja nie jest oferowana w innych serwisach streamingowych ani w ramówkach telewizyjnych. To idealna propozycja na wieczór, jeśli szukacie filmu lekkiego, a jednocześnie pełnego drobnych dramatów, w których każdy gest i słowo mają znaczenie.
Netflix przypomina jedną z najbardziej kultowych ról Meryl Streep. Dramat o kościele katolickim zdobył 5 nominacji do Oscara
Od 18 grudnia na Netflix powrócił film „Wątpliwość” – kameralny dramat z 2008 roku, który zdobył 5 nominacji do Oscara. W rolach głównych Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman – ich pojedynek aktorski w dusznych murach nowojorskiej szkoły nie daje spokoju widzom do dziś.
W tym artykule: O czym opowiada film „Wątpliwość” na Netflix? Obsada filmu „Wątpliwość” – Streep, Hoffman, Adams i Davis Sukcesy i nagrody Wątpliwość – dramat moralny z dusznej szkoły w Bronxie O czym opowiada film „Wątpliwość” na Netflix? Akcja filmu „Wątpliwość” rozgrywa się w 1964 roku w katolickiej szkole St. Nicholas, mieszczącej się w Bronxie w Nowym Jorku. W centrum wydarzeń znajduje się konflikt między siostrą Aloysius Beauvier a ojcem Brendanem Flynnem. Zakonnica podejrzewa duchownego o niewłaściwą relację z uczniem – nie ma jednak żadnych dowodów, opiera się wyłącznie na swojej intuicji i obserwacjach. Oskarżenie to wywołuje napięcie i niepokój w całej społeczności szkolnej, stawiając pytania o prawdę, winę i odpowiedzialność. Film nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Nie jest to typowy dramat sądowy czy kryminał – to historia, w której widz zostaje zmuszony do refleksji nad tym, co uznajemy za dowód i jak interpretujemy moralność w codziennych decyzjach. Obsada filmu „Wątpliwość” – Streep, Hoffman, Adams i Davis „Wątpliwość” to film, który przyciąga uwagę nie tylko tematyką, ale przede wszystkim aktorstwem najwyższej próby. Meryl Streep wciela się w surową siostrę Aloysius, dowodząc po raz kolejny swojej klasy. Jej partnerem na ekranie jest Philip Seymour Hoffman jako ojciec Flynn – pełen charyzmy, ale i tajemnic. Ich starcie to emocjonalna kulminacja całego filmu. Amy Adams gra siostrę James – postać młodą, pełną wątpliwości, rozdarta między zaufaniem a lojalnością. Viola Davis pojawia się w jednej, ale niezwykle poruszającej scenie jako matka ucznia, którego dotyczy podejrzenie. W pozostałych rolach pojawili się m.in. Joseph Foster i Alice Drummond. Sukcesy i nagrody „Wątpliwość” odniosła duży sukces zarówno komercyjny, jak i artystyczny. Film zarobił 51 milionów dolarów, przy budżecie wynoszącym 20 milionów dolarów. Jeszcze większe wrażenie robi lista wyróżnień – łącznie zdobył 97 nominacji i 25 nagród. Wśród najważniejszych znalazły się 5 nominacji do Oscara, 3 nominacje do nagród BAFTA oraz 5 nominacji do Złotych Globów. Amy Adams otrzymała także wyróżnienie na festiwalu Palm Springs. Film zapisał się również w historii jako czwarty, który zdobył co najmniej cztery nominacje do Oscara, ale nie otrzymał nominacji w kategorii Najlepszy Film. Na portalu Rotten Tomatoes „Wątpliwość” uzyskała 79% pozytywnych ocen, co świadczy o bardzo dobrym odbiorze zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Wątpliwość – dramat moralny z dusznej szkoły w Bronxie Film „Wątpliwość” to przykład kameralnego dramatu, który swoją siłę czerpie z napięć międzyludzkich, dialogu i subtelnych gestów. Jego akcja osadzona w rygorystycznym, katolickim środowisku lat 60. w Nowym Jorku, ukazuje zmieniające się wartości społeczne i moralne. Ojciec Flynn symbolizuje podejście otwarte, bardziej liberalne – jako pierwszy przyjmuje do szkoły czarnoskórego ucznia i łagodzi surowe zasady. Naprzeciw niego staje siostra Aloysius, reprezentująca dawny porządek i konserwatywne podejście. Ich konflikt staje się symbolem większej społecznej debaty o zmianach, jakie zachodziły w Ameryce w tamtym czasie. „Wątpliwość” to jeden z tych filmów, które zmuszają widza do zadania sobie pytania: co bym zrobił na miejscu bohaterów? Film jest już dostępny na platformie Netflix od 18 grudnia i z pewnością warto poświęcić mu czas w grudniowy wieczór.
Ten "kulinarny film" z Meryl Streep pieści zmysły. Zdobył Złote Globy, ale znika ze streamingu
Jeśli kochacie jeść i gotować, to mamy dla was przykrą informację. Ze streamingu znika z „Julie i Julia”. To opowieść o pasji, ambicji i kulinarnej obsesji, która zamieniła życie dwóch kobiet w spektakularne widowisko.
Na pierwszy rzut oka "Julie i Julia" wygląda jak lekki, przyjemny film o gotowaniu, marzeniach i realizowaniu pasji. Szybko jednak okazuje się, że pod apetycznymi daniami, paryskimi uliczkami i kuchennym chaosem kryje się coś więcej niż tylko kulinarna bajka. To opowieść o potrzebie zmiany, o szukaniu swojego miejsca i sensu w codzienności. O kobietach, które – choć dzieli je czas i doświadczenia – zmagają się z podobnymi wątpliwościami, ambicjami i frustracjami. Bo "Julie i Julia" nie jest tak naprawdę o przepisach, lecz o odwadze, by zacząć od nowa, nawet wtedy, gdy ma się wrażenie, że wszyscy inni już dawno wiedzą, dokąd zmierzają. O czym naprawdę opowiada film "Julie i Julia"? Film „Julie i Julia” w reżyserii Nory Ephron z 2009 roku przedstawia dwie równoległe historie dwóch kobiet, które łączy pasja do gotowania. Jedna z nich to Julia Child, amerykańska mistrzyni kuchni, która w 1949 roku przyjeżdża z mężem do Paryża i rozpoczyna naukę gotowania w renomowanej szkole kucharskiej. Druga historia to współczesna opowieść o Julie Powell, która mieszka w nowojorskim Queens. Julie, zainspirowana dziełem Child „Mastering the art of french cooking”, podejmuje wyzwanie, by w ciągu 365 dni ugotować wszystkie dania z tej książki i opisywać swoje doświadczenia na blogu. Julie Powell to młoda kobieta z Nowego Jorku, która w momencie rozpoczęcia projektu zbliża się do trzydziestki i czuje się niespełniona zawodowo. Pracując w centrum pomocy dla ofiar WTC, poszukuje sposobu na samorealizację. Z pasji do gotowania postanawia zmierzyć się z przepisami Julii Child. Jej blog dokumentujący codzienne zmagania z kuchnią staje się podstawą scenariusza filmu. Widzowie obserwują, jak Julie dzień po dniu gotuje, pisze, idzie do pracy i wraca do kuchni. Ta monotonia, powtarzana przez znaczną część filmu, jest jednym z głównych zarzutów krytyków wobec tej linii fabularnej. Równolegle do historii Julie widzowie poznają losy Julii Child, która po przeprowadzce do Paryża w 1949 roku odkrywa swoją miłość do francuskiej kuchni. Zaczyna od kursów gry w brydża i lekcji robienia kapeluszy, ale to gotowanie daje jej prawdziwą radość. Wkrótce zapisuje się do prestiżowej szkoły kucharskiej i rozpoczyna swoją kulinarną drogę. W tej roli występuje Meryl Streep, której kreacja została szczególnie wyróżniona przez recenzentów. Jej Julia Child to postać barwna, ekscentryczna i charyzmatyczna, co wnosi humor i emocje do filmu. Meryl Streep - wybitna rola i przyjemnej produkcji Meryl Streep, wcielająca się w Julię Child, została wysoko oceniona za swoją precyzyjną grę aktorską. Aktorka oddała szczegóły postaci – jej sposób mówienia, gesty i osobowość. Jej Julia jest jednocześnie zabawna i wzruszająca, a także stanowi przykład kobiety pełnej pasji. Partneruje jej Stanley Tucci jako Paul Child. Z kolei Amy Adams jako Julie Powell wypada znacznie słabiej, co zostało podkreślone w recenzjach. Również Chris Messina, grający Erica Powella, nie przyciąga większej uwagi widzów. Film zyskał uznanie także za dopracowaną scenografię i kostiumy, szczególnie w sekwencjach osadzonych w latach pięćdziesiątych. Ten film nie jest dziełem sztuki, od którego należy oczekiwać wielkich emocji i pogłębionych analiz. Za to Meryl Streep jak zwykle "dowozi" swoją wybitną grą aktorską, którą swoją obecnością doprawił Stanley Tucci. Produkcja będzie dostępna tylko do 31 grudnia na platformie Netflix.
Meryl Streep i Sigourney Weaver razem po raz pierwszy w thrillerze „Useful Idiots”. Hollywood wciąż nie może w to uwierzyć
Tego w Hollywood jeszcze nie grano. Dwie legendy kina, Meryl Streep i Sigourney Weaver, po raz pierwszy spotkają się na planie. Nowy thriller „Useful Idiots”, zabierze widzów w świat luksusu, tajemnic i niebezpiecznych intryg w samym sercu Nowego Jorku. Szykujcie się na eksplozję wrażeń.
To wydarzenie niemal graniczy z niemożliwością. Meryl Streep i Sigourney Weaver grają na dużym ekranie od dekad, mają na koncie dziesiątki kultowych ról, a jednak dopiero teraz spotykają się na jednym planie. Ich pojawienie się razem w „Useful Idiots” to gratka dla fanów kina, które łączy glamour z mocnym, thrillerowym napięciem. Legendarny duet Hollywood: Streep i Weaver po raz pierwszy na jednym ekranie Streep zaczęła swoją karierę w latach 70., szybko udowadniając, że jest aktorką o niezwykłej wrażliwości i sile wyrazu. Filmy takie jak „Kramer vs Kramer”, „Wybór Zofii” czy „Diabeł ubiera się u Prady”, którego druga część pojawi się w 1 maja 2026 roku na ekranach uczyniły ją ikoną kina. Zdobywczyni 3 Oscarów, 55 innych nagród i 133 nominacji, Streep wciąż zachwyca perfekcyjnym wyczuciem roli i obecnością na ekranie, która hipnotyzuje widza od pierwszej sceny. Na mnie największe wrażenie zrobiła w filmie „Godziny” z 2002 roku w reż. Stephen Daldry , gdzie u boku 2 wspaniałych aktorek (Nicole Kidman oraz Julianne Moore) wcieliła się w postać Clarissy Vaughan, redaktorki książki. Streep pokazała w niej niezwykłą wrażliwość i subtelność, łącząc codzienną troskę z wewnętrzną siłą kobiety mierzącej się z własnymi lękami i oczekiwaniami. To obowiązkowa pozycja, która powinna znaleźć się na liście do obejrzenia podczas jesiennych wieczorów w domu każdej kobiety. Film dostępny jest obecnie do wypożyczenia za pomocą Apple TV. View oEmbed on the source website Weaver debiutowała w tym samym czasie, co Streep, a kultową pozycję zdobyła rolą Ripley w „Obcym” (1979). Od tego czasu zagrała w takich hitach jak „Pogromcy duchów”, „Goryle we mgle”, a także w serii „Avatar”. Trzykrotnie nominowana do Oscara, zdobywczyni 2 Złotych Globów, 5 innych nagród oraz 32 nominacji od lat udowadnia, że potrafi balansować między siłą, wrażliwością i napięciem, które przyciąga widza jak magnes. Wśród jej wielu ról nie sposób pominąć filmu opartego na faktach pt. „Modlitwy za Bobby'ego” z 2009 roku w reż. Russell Mulcahy, w którym Weaver zagrała matkę homoseksualnego chłopca. Bobby pod presją wykluczenia ze społeczeństwa i rodziny odbiera sobie życie. Jej bohaterka przechodzi prawdziwą przemianę - od surowej, ultraortodoksyjnej kobiety po mamę, która odnajduje w sobie odwagę, by wspierać pamięć o synu i w końcu stanąć dumnie w paradzie, dodając otuchy społeczności LGBT w USA w czasach hejtu i nietolerancji. Weaver pokazuje tu zarówno delikatność, jak i siłę kobiety, która uczy się stawiać własne serce ponad oczekiwania innych. Film dostępny obecnie jedynie na stronie CDA.pl View oEmbed on the source website Thriller „Useful Idiots”. Kiedy premiera w Polsce? W „Useful Idiots” Meryl Streep wcieli się w Diane Castle, doświadczoną dziennikarkę zajmującą się luksusowymi nieruchomościami w Nowym Jorku. Znudzona dotychczasową pracą i życiem w cieniu elit, odkryje coś, co początkowo wyda się zwyczajną transakcją - rekordową sprzedażą penthouse’u. Ale to dopiero początek zawiłej historii. Diane wkroczy w świat tajemniczego oligarchy i sieć wpływów, która sięga daleko poza Manhattan. Stopniowo będzie odkrywać korupcję, manipulacje i zagrożenia, które okaże się, że obejmują nie tylko ją samą, ale także jej bliskich. Thriller Cedara zmiesza świat luksusu z niebezpieczeństwem i jak wynika z pierwszych zapowiedzi będzie trzymać widza w napięciu od pierwszej do ostatniej sceny. Opis postaci, w którą ma wcielić się Sigourney Weaver trzymany jest w tajemnicy. Film wyreżyseruje Joseph Cedar - twórca takich flimów jak „Beaufort”, „Footnote”, a scenariusz powstał we współpracy z Shacharem Bar-Onem, producentem „60 Minutes”. Projekt finansują Fifth Season i Closer Media, a Black Bear zajmie się prezentacją filmu międzynarodowym nabywcom na American Film Market. Prawa do dystrybucji w USA obejmuje CAA Media Finance. Data premiery „Useful Idiots” wciąż nie jest znana, ale nawet w wczesnej produkcji film budzi ekscytację. Thriller, luksus, tajemnica, ujęcia kręcone w samym sercu Nowego Jorku i duet Streep-Weaver - to wystarczy, by uznać produkcję za taką, o której będzie głośno podczas niejednej filmowej gali.
Ten oscarowy film zapiera dech w piersiach od pierwszej sceny. To romans, który opiera się wszelkim konwenansom i do dziś wzrusza do łez
To opowieść, która zaczyna się od krajobrazów tak pięknych, że trudno oderwać wzrok, a kończy łzami wzruszenia i zadumy nad tym, jak kruche są marzenia. Historia kobiety, która odważyła się żyć i kochać po swojemu, mimo że świat chciał ją zamknąć w ramy konwenansów. Film, który zdobył siedem Oscarów, wciąż elektryzuje i zachwyca swoją siłą.
Spis treści: Kino, które pachnie przygodą i wolnością „Pożegnanie z Afryką” – ponadczasowa lekcja miłości Kino, które pachnie przygodą i wolnością Są takie obrazy, które działają jak wehikuł czasu — przenoszą nas w świat, o którym marzymy, a jednocześnie pokazują, jak trudna bywa wolność. Od pierwszych minut widz zostaje porwany w podróż pełną barw, zapachów i emocji, gdzie przyroda staje się niemym bohaterem, a każdy kadr maluje opowieść o namiętności i niezależności. To film, który przypomina, że prawdziwe uczucia nie znają granic. „Pożegnanie z Afryką” – ponadczasowa lekcja miłości Tym filmem jest oczywiście „Pożegnanie z Afryką”, ekranizacja wspomnień Karen Blixen, w której Meryl Streep i Robert Redford tworzą duet absolutnie niezapomniany. Jej odwaga, jego wolność i ich wspólna historia stały się metaforą miłości, która nie podporządkowuje się żadnym zasadom. To romans, który nie kończy się hollywoodzkim „happy endem”, ale pozostawia w sercu widza echo prawdy: najpiękniejsze uczucia żyją w nas na zawsze. Nic dziwnego, że nawet po niemal czterech dekadach film wciąż wzrusza i zachwyca, a jego ponadczasowe przesłanie nie traci na sile.
Uwielbiany film o kulisach branży mody powraca. Jak Miranda Priestly zmieniła się przez niemal 20 lat?
Wielki powrót "Diabeł ubiera się u Prady". Do sieci trafił teaser wyczekiwanego sequela kultowej produkcji. To jednak nie koniec zaskoczeń!
W tym artykule: Ruszyły zdjęcia do 2. części filmu "Diabeł ubiera się u Prady" Czy Anne Hathaway zagra w sequelu "Diabeł ubiera się u Prady"? Fabuła drugiej części "Diabeł ubiera się u Prady" Kiedy premiera drugiej części "Diabeł ubiera się u Prady" ? Ruszyły zdjęcia do 2. części filmu "Diabeł ubiera się u Prady". Co wiemy o obsadzie? Ruszyły zdjęcia do długo wyczekiwanego filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2”! Po niemal 20 latach od premiery pierwszej części, Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt oraz Stanley Tucci ponownie wcielają się w swoje kultowe postacie. Zdjęcia do produkcji, której realizację potwierdził Disney’s 20th Century Studios, rozpoczęły się w ostatnich dniach czerwca. Zgodnie z informacjami serwisu Variety, do obsady dołączył także legendarny Kenneth Branagh, który zagra męża Mirandy Priestly, postaci granej przez Streep. Choć szczegóły fabuły pozostają nieznane, według nieoficjalnych źródeł, kontynuacja skupi się na zmaganiach Mirandy w obliczu upadku prasy. Premiera filmu zaplanowana jest na 1 maja 2026 roku, a emocje wokół produkcji podsyca już teaser, który zyskał ponad 10 milionów wyświetleń na Instagramie. Czy Anne Hathaway zagra w sequelu "Diabeł ubiera się u Prady"? Meryl Streep, która wcieliła się w ikoniczną redaktor naczelną Mirandę Priestly, rzekomo wróci do tej roli, ku uciesze fanów na całym świecie - podobnie jak Emily Blunt, która wcieliła się w przezabawnie wygadaną asystentkę Emily. Największy znak zapytania wisi jednak nad Anne Hathaway. Jej rola modowej ignorantki Andy Sachs była filarem oryginalnego filmu, ale udział aktorki w drugiej części pozostaje niepewny. Hathaway wyraziła wcześniej wątpliwości co do tego, czy sequel dojdzie do skutku, przynajmniej z jej udziałem. W rozmowie z E! News w marcu ubiegłego roku, Hathaway przyznała: "Nie sądzę, by kontynuacja tej historii kiedykolwiek się wydarzyła", choć przyznała, że film cieszy się niesłabnącą sympatią, dodając: "Powodem, dla którego ten film był tak wyjątkowy, było to, że byliśmy zespołem i wykonaliśmy tę pracę, ale tak naprawdę to miłość, którą wszyscy do niego wlewają". Fabuła drugiej części "Diabeł ubiera się u Prady" Scenarzystka oryginalnego filmu, Aline Brosh McKenna ("Crazy Ex-Girlfriend", "Your Place or Mine"), jest w trakcie negocjacji z Disneyem, by rozpocząć pisanie kolejnej części. Nie wiadomo, kto z oryginalnej obsady pojawi się znowu w tej produkcji, ale fabuła podobno będzie śledzić losy Priestly, która próbuje odnaleźć się w świecie upadających tytułów prasowych i mierzy się ze swoją eks-astystentką Emily - teraz wysoko postawioną dyrektorką luksusowej spółki dysponującej funduszami reklamowymi, których Priestly desperacko potrzebuje. Oparty na powieści Lauren Weisberger z 2003 roku, "Diabeł ubiera się u Prady" to na wpół autobiograficzna opowieść inspirowana czasem Weisberger jako osobistej asystentki redaktorki amerykańskiego Vogue'a Anny Wintour. Oryginalny film był hitem kasowym, zgarniając 326,7 miliona dolarów na całym świecie i zdobył Streep nagrodę Złotego Globu dla najlepszej aktorki komediowej, a także nominację do Oscara. Projektantka kostiumów do filmu, Patricia Field, otrzymała Oscara za swoją wspaniałą pracę przy filmie. Fani od lat spekulowali na temat kontynuacji, zwłaszcza po tym, jak trio Streep, Hathaway i Blunt ponownie spotkało się na scenie podczas ceremonii rozdania nagród SAG w lutym. W serii "Actors on Actors" magazynu Variety, Hathaway i Blunt wspominały najbardziej kultowe momenty filmu i dumę ze współpracy ze Streep. "Mieliśmy po prostu bombę radości podczas pracy nad tym filmem" - powiedziała Blunt do Hathaway. "Nie wiem, czy ktokolwiek z nas wiedział, że stanie się tym, czym się stał. Cytują mi go każdego tygodnia. To będzie film, który zmienił moje życie". Kiedy premiera drugiej części "Diabeł ubiera się u Prady"? Na tę wiadomość czekali ze zniecierpliwieniem wszyscy fani pierwszej części ikonicznego filmu z początku lat 2000. Oficjalna data premiery filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2” została wyznaczona na 1 maja 2026 roku, czyli dwadzieścia lat po tym jak w kinach zadebiutował oryginał z Ann Hathaway. Informacja została potwierdzona przez wytwórnię Disney, która odpowiada za produkcję sequela. Premiera odbędzie się równocześnie w Stanach Zjednoczonych i w Polsce.
Meryl Streep jako Polka z Oscarową rolą w jednym z najsmutniejszych filmów w historii. „Ten obraz wchodzi w człowieka i rozrywa serce”
Meryl Streep zagrała Zofię Zawistowską – Polkę ocalałą z Auschwitz w jednym z najsmutniejszych filmów w historii kina. O rolę błagała dosłownie na kolanach. Dziś mówi się, że „Wybór Zofii” to emocjonalny nokaut.
Fabuła filmu „Wybór Zofii” Akcja filmu „Wybór Zofii” rozgrywa się w powojennym Nowym Jorku, w dzielnicy Brooklyn. Młody pisarz Stingo (Peter MacNicol) wynajmuje pokój w domu, w którym mieszkają Zofia Zawistowska i jej partner Nathan (Kevin Kline). Para początkowo wydaje się ekscentryczna, lecz z czasem wychodzą na jaw ich dramatyczne przeżycia i ukrywane traumy. Zofia to Polka pochodząca z Krakowa, ocalała z obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i zmaga się z tragiczną przeszłością. Nathan jest Żydem zmagającym się z obsesjami i problemami psychicznymi. W miarę rozwoju akcji, Stingo poznaje prawdziwe oblicze tej relacji i dramatyczną historię Zofii, która podczas wojny musiała podjąć niewyobrażalny wybór. View oEmbed on the source website Meryl Streep i walka o rolę życia Meryl Streep wiedziała, że rola Zofii Zawistowskiej to coś więcej niż kolejne aktorskie wyzwanie. Zdobyła scenariusz filmu nielegalnie, a następnie dosłownie padła na kolana przed reżyserem Alanem J. Pakulą, błagając o możliwość wcielenia się w postać Zofii. Nie czekała na casting – zadziałała natychmiast, z pełną determinacją. Reżyser miał początkowo inne plany obsadowe. Wśród rozważanych nazwisk pojawiły się Ursula Andress, Magdaléna Vášáryová oraz Liv Ullmann, którą uznawano za idealną do ról cudzoziemek. Jednak determinacja Streep zadecydowała – to ona otrzymała angaż, który przeszedł do historii i przyniósł jej Oscara. Oscar dla Meryl Streep W 1983 roku Meryl Streep otrzymała Oscara za rolę Zofii Zawistowskiej w kategorii „Najlepsza aktorka pierwszoplanowa”. Akademia nie miała wątpliwości, mimo że polski akcent i kwestie mówione po polsku nie były dopracowane – co zauważyli tylko widzowie znający język. Dla reszty świata Streep stworzyła postać tak autentyczną, że każda łza, szept i gest poruszał do głębi. „Wybór Zofii” w oczach krytyków – recenzje, które nie pozostawiają złudzeń Film spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków. Roger Ebert z „Chicago Sun-Times” określił go jako „świetny, wciągający, wspaniale zagrany, rozdzierający serce”. Z kolei Gary Arnold z „The Washington Post” pisał o „niezwykłych kreacjach aktorskich”, szczególnie Meryl Streep, Kevina Kline’a i Petera MacNicola. Słowo „rozdzierający serce” pojawia się niemal w każdej opinii. Obraz uznawany jest za jeden z najsmutniejszych filmów w historii kina. Nie epatuje przemocą – uderza w duszę widza i pozostaje w pamięci na długo.