To film o próbie naprawienia rodziny. Meryl Streep zagrała tu ze swoją córką. Mało kto kojarzy ten tytuł
Meryl Streep jako rockmanka, która próbuje naprawić relacje z córką, graną przez... jej prawdziwą córkę. „Nigdy nie jest za późno” to ciepła, wzruszająca komedia w jej filmografii, z elektryzującą chemią na ekranie.
Myślimy, że znamy Meryl Streep na wylot. Widzieliśmy ją jako bezwzględną szefową w świecie mody, zakochaną kucharkę we Francji i waleczną premier Wielkiej Brytanii. A co, jeśli powiemy wam, że istnieje film, w którym jest podstarzałą rockmanką w skórzanych spodniach i z gitarą w ręku, śpiewającą covery w przydrożnym barze? „Nigdy nie jest za późno” to właśnie takie zaskoczenie – ciepła, słodko-gorzka historia , którą warto odkryć. Rock'n'roll i rodzinne rachunki W filmie poznajemy Ricki (Meryl Streep), kobietę, która wiele lat temu postawiła wszystko na jedną kartę – porzuciła męża i trójkę dzieci, by spełnić swoje marzenie o byciu gwiazdą rocka. Rzeczywistość okazała się jednak mniej łaskawa: zamiast wielkich stadionów, są małe, obskurne kluby. Gdy jej córka (w tej roli Mamie Gummer) przechodzi załamanie nerwowe, Ricki wraca do domu, by spróbować naprawić relacje i zmierzyć się z konsekwencjami swoich życiowych wyborów. To zderzenie dwóch światów – rockandrollowej wolności i uporządkowanego życia na przedmieściach – jest punktem wyjścia dla historii o drugiej szansie. Matka i córka na ekranie Tym, co wynosi ten film na zupełnie inny poziom i nadaje mu niezwykłej autentyczności, jest fakt, że jej filmową córkę gra… jej prawdziwa córka, Mamie Gummer. Chemia między nimi jest absolutnie elektryzująca i namacalna. Sceny ich konfrontacji – pełne bólu, żalu, ale i ukrytej miłości – są sercem tej opowieści. Za scenariusz odpowiada Diablo Cody (autorka oscarowego „Juno”), a za reżyserię Jonathan Demme (twórca „Milczenia owiec”). To nie jest głośny dramat, ale ciepła, mądra i wzruszająca opowieść o tym, że nigdy nie jest za późno na próbę naprawienia błędów. Gdzie obejrzeć? Film „Nigdy nie jest za późno” (oryg. „Ricki and the Flash”) nie jest obecnie dostępny w ramach popularnych abonamentów streamingowych, takich jak Netflix czy HBO Max. Można go jednak obejrzeć w ramach usług VOD na innych platformach.
„Diabeł ubiera się u Prady 2” miał być skokiem na nostalgię. Okazał się filmem, którego naprawdę potrzebowaliśmy [RECENZJA]
Bałam się tego seansu. Jak wielu fanów kultowego hitu sprzed lat podejrzewałam, że druga część będzie próbą odcinania kuponów od legendy. Tymczasem wyszłam z kina wzruszona, rozbawiona i z poczuciem, że ten sequel mówi o naszym świecie więcej, niż można było się spodziewać.
Byłam na przedpremierze z zaproszenia marki Reserved. Pokaz odbył się 23 kwietnia w warszawskiej Kinotece, więc chwilę temu, a to, co zobaczyłam, musiałam przez kilka dni zachować dla siebie. W przypadku tego filmu było to wyjątkowo trudne. Bo są premiery, o których zapomina się jeszcze w drodze do domu. I są takie, po których człowiek wychodzi z kina, siada na chwilę w ciszy i myśli: muszę o tym komuś opowiedzieć. „Diabeł ubiera się u Prady 2” jest właśnie takim filmem. Film od 1 maja będzie dostępny dla wszystkich widzów we wszystkich kinach w całej Polsce. Szykujcie się więc na długie rozmowy po seansie. Jestem pewna, że ten tytuł zawładnie polskimi kinami. I całe szczęście. Ta recenzja nie zawiera spoilerów. „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Powrót do historii, która była czymś więcej niż filmem Pierwsza część, która trafiła do kin dwadzieścia lat temu, była dla wielu z nas czymś więcej niż komedią o modzie. „Diabeł ubiera się u Prady” to był film o marzeniach. O tym, że można wejść do świata, który wydaje się zamknięty. O tym, że dziewczyna po studiach, trochę zagubiona, trochę niepewna siebie, może znaleźć się nagle w samym centrum wielkiego świata. Niemal wszyscy identyfikowaliśmy się z Andy. Miliony kobiet na całym świecie dałyby się pokroić za choćby ułamek jej szczęścia. To była ta dziewczyna, która trafia na staż do najbardziej prestiżowego magazynu mody i nie do końca zdaje sobie sprawę, w jak wielką paszczę lwa właśnie weszła. Towarzyszyliśmy jej w każdej scenie. Trzymaliśmy za nią kciuki. Patrzyliśmy, jak się zmienia, jak zaczyna rozumieć ten świat, jak zaczyna czerpać z niego przyjemność. Ale patrzyliśmy też, jak zaczyna rozumieć cenę sukcesu. Pierwszy film mówił nam coś bardzo ważnego: warto sięgać po marzenia, ale nie każde marzenie, które błyszczy na początku, będzie tym samym marzeniem na końcu. To była też historia o szukaniu własnej drogi. I właśnie dlatego wydawało się, że ten film zakończył się idealnie. Że niczego więcej nie trzeba dopowiadać. Dopóki nie zobaczyłam drugiej części. Dziś wiem jedno: ta historia bardzo potrzebowała powrotu. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady 2” w kinach. Od pierwszej sceny czuć tę samą przyjemność Największy strach przed sequelem był prosty: czy da się wrócić do tego samego klimatu po dwudziestu latach? Odpowiedź brzmi: tak. Od pierwszej sceny poczułam dokładnie tę samą przyjemność, którą czuje się podczas oglądania pierwszej części. Ten sam rodzaj lekkości, elegancji, humoru i ekranowego uroku, który sprawia, że człowiek po prostu dobrze się czuje, siedząc w kinowym fotelu. Oczywiście kadry są inne. Kino przez dwie dekady ogromnie się zmieniło. Zmienił się rytm montażu, tempo opowieści, sposób filmowania miasta. Ale przyjemność z oglądania tego filmu ma dokładnie ten sam vibe. Znów dostajemy obłędne ujęcia Nowego Jorku. Szklane wieżowce, ruchliwe ulice, żółte taksówki, ikoniczne kamieniczki, które znamy z „Seksu w wielkim mieście” czy „Jak stracić chłopaka w 10 dni”. To jest ten Nowy Jork, który nie wygląda jak miasto. Wygląda jak obietnica. I tak, po seansie znów miałam ochotę spakować walizkę i przenieść się do miasta marzeń. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to nie tylko film o modzie Druga część robi jednak coś znacznie ciekawszego niż odtwarzanie znanego klimatu. To nie jest wyłącznie film o modzie. To film o tym, co stało się ze światem mediów. O tym, jak łatwo sprowadzić ludzi pióra do roli producentów ruchu w sieci. Jak często ważniejsze staje się to, co się niesie, niż to, co naprawdę coś znaczy. O tym, że liczą się kliki, zasięgi, wyświetlenia i tempo, a nie treść, warsztat czy czas włożony w przygotowanie dobrego materiału. To bardzo odważny temat jak na produkcję, po której wiele osób spodziewało się jedynie błyskotek i drogich płaszczy i... pazura Miranda Priestly. Andy wraca po dwudziestu latach jako spełniona dziennikarka. Odbiera prestiżową nagrodę, ale przede wszystkim pisze o sprawach społecznych, ważnych dla ludzi. Próbuje w ten sposób coś zmieniać. I nagle dzieje się coś (nie mogę zdradzić co, bo nie chce wam psuć zabawy z seansu), co sprawia, że znów trafia do świata mody. I to w momencie, w którym Miranda Priestly ma kłopoty. Bo w życiu niczego nie można być pewnym. Bo świat mediów, to dziś jeden wielki rollercoster. Miranda Priestly kontra... Zetki To jeden z najmocniejszych elementów filmu. Świat, który znała Andy, już nie istnieje. To nie jest ten sam „Runway”. To nie jest ten sam układ sił. To nie są te same media. A Miranda, kobieta, która przez lata była uosobieniem wpływu, gustu i władzy, musi zmierzyć się z faktem, że dziś światem rządzą Zetki, algorytmy, viralowe trendy i uwaga trwająca kilka sekund. Miranda nadal pozostaje ikoną. Nadal wystarczy jedno spojrzenie, by uciszyć pokój. Nadal jest magnetyczna. Ale po raz pierwszy widzimy ją nie w konflikcie z podwładnymi, lecz z epoką, która nie uznaje dawnych zasad. To już nie świat, którym można sterować wyłącznie gustem i pozycją. To bardzo ciekawe, bo film nie ośmiesza Mirandy. Nie robi z niej „starszej pani, która nie nadąża”. Nie odbiera jej klasy. Nie odbiera jej pozycji. Pokazuje po prostu, że nawet ikony muszą nauczyć się żyć w nowej epoce. I Miranda Priestly robi to zaskakująco mądrze i w swoim „that's all” stylu. „Diabeł ubiera się u Prady 2” - bohaterowie wrócili jakby minęła tylko chwila, a nie 20 lat Nie wiem, jak oni to zrobili, ale to się naprawdę udało. Andy znów jest tą samą dziewczyną, która jest bliska każdemu z nas. Nadal jej kibicujemy. Nadal chcemy, żeby znalazła swoją drogę. Nadal widzimy tę samą dziewczynę, która mimo przeciwności losu wierzy, że jednym gestem, tekstem, zdarzeniem można zmienić świat. Która wciąż wierzy, że warto to robić. Miranda pozostaje ikoną. Jedno wejście do pomieszczenia i wszyscy wiedzą, kto tu rządzi. Choć może wydawać się, że straciła pazur - bo... i to jedyny spoiler, który ode mnie otrzymacie w tej recenzji - sama odwiesza swój płaszcz po przyjściu do pracy - to naprawdę wciąż jest tą samą Mirandą, która rozgrywa wszystkich - ku ich zaskoczeniu. A Nigel, grany przez Stanley'a Tucci, znów jest dokładnie tym Nigelem, którego kochaliśmy. Błyskotliwy, ciepły, bystry, ironiczny i wciąż gdzieś czekający na docenienie przez Mirandę... Największym zaskoczeniem jest jednak Emily. Druga część pokazuje jej prawdziwe oblicze, które można było dostrzec w pierwszej części. Ambicję. Głód prestiżu. Chęć bycia numerem jeden. Wydaje się, że ma wszystko, że osiągnęła to co chciała... ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. I muszę przyznać, to jeden z większych twistów tego filmu, który mocno was zaskoczy. Ja, nie mogłam uwierzyć... „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Moda wraca w wielkim stylu Oczywiście nie byłoby tego filmu bez mody. Reżyser pierwszej części, który ponownie stanął za kamerą, doskonale wie, po co widzowie kupili bilety. Dostajemy szybkie, przepiękne kadry. Blichtr. Splendor. Sławę. Pieniądze. Znów jesteśmy na fashion weeku w Mediolanie. Znów oglądamy projektantów, modelki i pokazy, od których trudno oderwać wzrok. I znów dzieje się coś irracjonalnego. Ja, mając 162 centymetry wzrostu i zdecydowanie za krótkie nogi, przez chwilę naprawdę pomyślałam, że chciałabym znaleźć się na wybiegu. Tylko ten film potrafi zrobić coś takiego. Ale moda nie jest tu dekoracją. Jest komunikatem. Zbroją. Narzędziem władzy. Sposobem opowiadania o tym, kim jesteśmy, zanim cokolwiek powiemy. Co o „Diabeł ubiera się u Prady 2” mówią krytycy? Zagraniczni krytycy zgodnie podkreślali, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” okazał się znacznie lepszy, niż ktokolwiek zakładał. W recenzjach powtarzały się słowa o filmie „uroczym”, „błyskotliwym”, „zabawnym”, ale też zaskakująco aktualnym. Wielu komentatorów zwracało uwagę, że sequel nie próbuje kopiować pierwszej części scena po scenie, lecz rozwija jej bohaterów i pokazuje ich w nowej rzeczywistości. Chwalono scenariusz za lekkość dialogów, humor i inteligentne podejście do tematu mediów, mody oraz przemian kulturowych. Pojawiały się opinie, że to produkcja, którą będzie się cytować przez lata - tak jak cytowano pierwszą część. Dużo ciepłych słów zebrała również obsada. Recenzenci podkreślali, że Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci wracają do swoich ról tak naturalnie, jakby od premiery pierwszego filmu minęło kilka miesięcy, a nie dwadzieścia lat. Chemia między nimi nadal działa, a ekranowa energia znów staje się jednym z największych atutów filmu. Nie brakowało też najmocniejszych reakcji. Pojawiały się głosy, że sequel „nie ma prawa być tak dobry, jak jest”, a inni pisali wprost, że „zdecydowanie warto było czekać”. Ja od siebie dodam, że rzadko zdarza się, by film oparty na nostalgii zbierał podobne reakcje. Jeszcze rzadziej - by na nie zasługiwał. A zasłużył. Końcówka trafia prosto w serce. Czy warto pójść do kina na „Diabeł ubiera się u Prady 2”? Druga część daje również sporo humoru. Są sceny, przy których sala śmieje się głośno. Są też takie momenty, kiedy po prostu uśmiechamy się pod nosem. Pojawia się też wątek miłosny, bo czym byłaby dobra komedia bez miłości. Ale najważniejsze są emocje, które znamy z własnego życia. Potrzeba bycia zauważoną. Chęć udowodnienia swojej wartości. Strach przed zmianą. Tęsknota za dawną wersją siebie. I pytanie, czy da się zacząć od nowa, kiedy świat widzi nas już w konkretnej roli. Bez zdradzania szczegółów powiem tylko tyle: finał trafia prosto w serce. Wyszłam z kina ze wzruszeniem, z nostalgią i z poczuciem, że właśnie zobaczyłam sequel, który nie niszczy wspomnień, tylko je pięknie dopisuje. Bo uważam, że każda kobieta choć raz w życiu powinna usłyszeć od drugiej kobiety słowa: „Jesteś ikoną”. I właśnie tym zdaniem podpisałabym cały ten film.
Meryl Streep na premierze „Diabeł ubiera się u Prady 2" udowadnia, że kolor „crimson” to ideał dla kobiet 70+
To samo miejsce – Lincoln Center w Nowy Jork – ale zupełnie inne stylizacje. Te pierwsze były bardziej spontaniczne, drugie dopracowane co do milimetra (i wyraźnie couture). Anatomia dwóch modowych premier.
Chcemy tego czy nie, film zawładnął mediami społecznościowymi (nie tylko tymi modowymi). Powodem jest zarówno fabuła, która ma rozłożyć na czynniki pierwsze mechanizmy działania luksusowego magazynu (i ich współczesne ewolucje), jak i obsada złożona z kultowych aktorek i aktorów. Do tego dochodzi mania tzw. method dressing, która sprawiła, że czerwone dywany traktujemy niemal jak wybiegi prêt-à-porter. „Diabeł ubiera się u Prady” stał się wiosennym fenomenem kulturowym. Trasa promocyjna jest pod lupą, a fani obsesyjnie tropią odniesienia do scenariusza. Do tego dochodzi zachwyt wokół koloru cerulean, który urósł dzięki filmowi do rangi, oraz słynna „lekcja” tłumacząca zawiłości świata mody. Dziś nic nie jest pozostawione przypadkowi, dlatego zestawienie z czerwonym dywanem światowej premiery pierwszej części w 2006 roku może być wręcz zaskakujące. Tam panowała swoboda i nonszalancja, które dziś wydają się wręcz rewolucyjne w swojej prostocie. Anne Hathaway, Meryl Streep, Emily Blunt, Stanley Tucci i inni byli mniej wystylizowani, mniej „ustawieni” – co tłumaczy dzisiejszą nostalgię za tamtą epoką stylu: czasem chaotycznego, ale bardziej autentycznego. Premiera "Diabeł ubiera się u Prady 2" w Polsce już 1 maja W 2026 roku mamy natomiast prawdziwy glamour-show, który mógłby konkurować z Met Galą. Parada gwiazd ubranych mniej lub bardziej tematycznie, poprzedzona rozbudowaną trasą promocyjną, przyniosła oszałamiające stylizacje: czerwone akcenty nawiązujące do charakterystycznego „diabelskiego” obcasa, surrealistyczne zestawy i błyszczące kreacje, które już teraz wywołują ogromne emocje. Czasy się zmieniły – także na czerwonym dywanie potrzeba dziś koncepcji. Stylizacje mają nawiązywać, definiować, rozwijać i komentować rolę aktorów, wpisując ich w narrację filmu. Dlatego porównanie premier pierwszej i drugiej części „Diabeł ubiera się u Prady” to coś więcej niż nostalgiczne wspomnienie – to opowieść o tym, jak czerwony dywan zmienił się z przestrzeni obecności w przestrzeń kreacji – z naturalnego gestu w przemyślaną strategię wizualną. Oto porównanie stylizacji gwiazd z premier „Diabeł ubiera się u Prady” przed i po 20 latach: 1. Anne Hathaway 2006 Niezawodna czerwień, proste linie, subtelny dekolt. Fryzura niedoskonała, makijaż niemal naturalny. Andy Sachs jeszcze nie jest pewną siebie redaktorką, a Anne Hathaway dopiero staje się gwiazdą. 2. Anne Hathaway 2026 Dwadzieścia lat później czerwień powraca, ale w bardziej strukturalnej formie. Rzeźbiony gorset, podkreślona talia, couture i projekt na miarę od Louis Vuitton (projekt Nicolas Ghesquière). Do tego błyszczące akcenty biżuterii Bulgari, której aktorka jest ambasadorką. 3. Meryl Streep 2006 Satynowa, perłowa kość słoniowa – romantyczna i daleka od surowości Mirandy Priestly. Meryl Streep poruszała się z charakterystyczną dla siebie swobodą. Stylizacja, która dziś mogłaby nie przejść selekcji stylistów, pozostaje niezwykle elegancka: haftowana etola, półtransparentna spódnica i orientalna marynarka. 4. Meryl Streep 2026 Postawa „boss lady” i couture upgrade: ognista peleryna od Givenchy zestawiona z czarnymi skórzanymi rękawiczkami operowymi. Ten look bardziej niż kiedykolwiek wpisuje się w postać Mirandy – uzupełniony ciemnymi okularami jako modowym manifestem. 5. Emily Blunt 2006 Emily Blunt jako kwintesencja glamour lat 2000.: satynowa slip dress w kolorze magenty z koronką i sandały-bijoux. Emily Charlton to jeszcze tylko rola, a styl aktorki dopiero się kształtuje. 6. Emily Blunt 2026 Nowa era – couture prosto z pokazu Schiaparelli wiosna–lato 2026. Perfekcyjnie skrojony tiul, objętościowa forma i sztywny, zdobiony gorset. Gdyby przełożyć to na fabułę: Emily nie jest już asystentką. I być może to wskazówka 7. Stanley Tucci 2006 Stanley Tucci, wraz z ówczesną żoną Kate Spath, w klasycznym garniturze – symbol równowagi i ponadczasowej elegancji, podobnie jak jego ekranowe alter ego, dyrektor artystyczny magazynu. 8. Stanley Tucci 2026 Nadal nienaganny: aksamitna marynarka, eleganckie spodnie i krawat w odcieniu greige od Giorgio Armani – wyrafinowana odsłona Nigela Kiplinga.
Meryl Streep w nowym serialu Netfliksa. Kultowe „Korekty” wreszcie trafią na ekran po 25 latach
Netflix pracuje nad adaptacją głośnej powieści „The Corrections” („Korekty”) Jonathana Franzena. W roli głównej zobaczymy Meryl Streep.
Za reżyserię odpowiada Cord Jefferson, a autor książki współtworzy scenariusz. Serial „Korekty” - ekranizacja bestselleru, który od lat uchodzi za literacki punkt odniesienia „Korekty” to powieść zbudowana jak elegancka, a jednak bezlitosna panorama: społeczno‑obyczajowy portret Ameryki ostatniego półwiecza, z codziennością opisaną w detalach tak ostrych, że niemal słychać trzask zamykanych drzwi i ciężar niewypowiedzianych pretensji. Książka była bestsellerem, a jej pozycję ugruntowała prestiżowa National Book Award. Ten rodzaj uznania nie bierze się z efektownych zwrotów akcji, tylko z klasowej literatury: wyczucia psychologii, ironii i rytmu, w którym śmiech potrafi pojawić się dokładnie tam, gdzie najbardziej boli. Netflix sięga po tę historię po 25 latach od premiery książki. To ważne, bo „Korekty” są opowieścią o świecie, który nieustannie obiecuje poprawki: lepszą wersję siebie, bardziej udane relacje, bardziej prestiżową karierę, bardziej spójną rodzinę. A potem przychodzi grudzień i okazuje się, że nic nie jest tak proste jak w katalogu idealnych świąt. Fabuła serialu „Korekty” Fabuła koncentruje się na rodzinie Lambertów. Enid i Alfred są małżeństwem, które zbliża się do późniejszego etapu życia, a Alfred mierzy się z postępującą chorobą. Enid – po niemal pięćdziesięciu latach w roli żony i matki – chce wreszcie zaznać przyjemności życia i odzyskać poczucie, że jeszcze może coś naprawić. Jej plan jest jednocześnie prosty i desperacki: sprowadzić do domu trójkę dorosłych dzieci na wspólne Boże Narodzenie. Gary, Chip i Denise dawno wyfrunęli z gniazda, a każde z nich próbuje ułożyć się z własnymi porażkami i rozczarowaniami. Świąteczne spotkanie, które w wyobraźni Enid ma być piękne i domykające, w praktyce staje się próbą sił: zderzeniem charakterów, ambicji i tego, co zwykle w rodzinach zamiata się pod dywan, dopóki nie zabraknie miejsca. Ta opowieść ma siłę właśnie dlatego, że nie udaje, iż bliskość zawsze jest miękka i bezpieczna. Jest w niej napięcie między potrzebą kontroli a bezradnością, między eleganckim „wszystko w porządku” a prawdą, która wychodzi w półzdaniach. I dlatego konwencja komediodramatu pasuje tu idealnie: to format, w którym dramat nie jest krzykiem, a komizm nie jest ucieczką – tylko sposobem, by wytrzymać intensywność emocji. Jefferson reżyseruje, Franzen współtworzy scenariusz, a Meryl Streep dostaje główną rolę Pierwsze informacje o produkcji pojawiły się w 2024 roku, dziś wiadomo już, że reżyseruje Cord Jefferson, twórca nagrodzonego Oscarem filmu „Amerykańska fikcja”. Nad adaptacją scenariusza pracuje sam Jonathan Franzen, co w przypadku tak cenionej, gęstej prozy ma znaczenie: tu liczy się ton, tempo i subtelność, dzięki którym bohaterowie nie są „typami”, tylko ludźmi. W tle pozostaje też inny powrót Streep: aktorka promuje drugą część filmu „Diabeł ubiera się u Prady”, która ma trafić do kin 1 maja, a ona wraca jako Miranda Priestly, mierząca się z kryzysem mediów drukowanych. Tym mocniej widać kontrast dwóch światów: chłodnej, wypracowanej perfekcji i rodzinnego domu, w którym nawet najlepiej ustawiony stół nie gwarantuje, że wszyscy usiądą do niego z tym samym sercem.
Polsat puści jutro hit wszechczasów. To jeden z tych filmów, które oglądasz „tylko na chwilę” a kończysz, siedząc na napisach końcowych
To absolutny klasyk popkultury, który niby jest lekką historią o świecie mody, ale tak naprawdę mówi o ambicji, cenie sukcesu i… o tym, jak łatwo zatracić siebie.
Są takie filmy, do których wraca się bez względu na nastrój, porę roku czy ilość obowiązków na głowie. Comfort movies - znane na pamięć, a jednak za każdym razem działające tak samo mocno. Włączasz „na chwilę”, żeby poprawić sobie humor albo po prostu mieć coś w tle, a kończy się na tym, że znów przeżywasz wszystko od początku. Śmiejesz się w tych samych momentach, wzruszasz przy tych samych scenach i łapiesz się na tym, że mimo upływu lat ta historia wciąż ma w sobie coś świeżego. To właśnie magia prawdziwych klasyków - nie starzeją się, tylko zmieniają razem z nami. „Diabeł ubiera się u Prady” - transmisja w TV „Diabeł ubiera się u Prady” wydaje się być filmem, którego fabuły nie trzeba nikomu przedstawiać. Dla tych jednak, którzy nie widzieli tego popkulturowego klasyka podpowiadamy, że opowiada historię Andy Sachs - ambitnej absolwentki dziennikarstwa, która trafia do pracy w prestiżowym magazynie modowym „Runway”. Problem? Kompletnie nie interesuje się modą i nie pasuje do świata, w którym liczą się nazwiska projektantów, trendy i perfekcyjny wygląd. Jej szefową zostaje legendarna Miranda Priestly - kobieta, której boi się absolutnie każdy. Wymagająca, chłodna i bezkompromisowa, szybko wystawia Andy na próbę. Dziewczyna musi zdecydować, jak wiele jest w stanie poświęcić dla kariery. To historia o przemianie - nie tylko wizualnej, ale przede wszystkim wewnętrznej. I o tym, że sukces zawsze ma swoją cenę. View oEmbed on the source website Obsada, która przeszła do historii Ten film nie byłby tym samym bez swojej obsady. Na ekranie spotykają się nazwiska, które dziś są absolutną czołówką Hollywood: Meryl Streep jako Miranda Priestly - rola, która przyniosła jej nominację do Oscara i status ikony Anne Hathaway jako Andy Sachs - naturalna, autentyczna i bardzo „nasza” Emily Blunt jako Emily - ostra, zabawna i absolutnie niezapomniana Chemia między bohaterkami i dialogi, które do dziś krążą w popkulturze, sprawiają, że do tego filmu chce się wracać. Ale siła tego filmu tkwi też w drugim planie, który absolutnie nie pozostaje w cieniu. Stanley Tucci jako Nigel wnosi do historii ciepło i ironię, stając się dla Andy kimś więcej niż tylko współpracownikiem. Adrian Grenier w roli Nate’a pokazuje mniej efektowną, ale bardzo potrzebną perspektywę świata poza modowym blichtrem, a Simon Baker jako Christian Thompson dodaje historii nuty niejednoznacznego uroku. 20 lat później. „Diabeł ubiera się u Prady 2” już za chwilę w kinach To idealny moment, żeby wrócić do tej historii - zwłaszcza że już w maju do kin trafi kontynuacja, czyli „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Już sama zapowiedź filmu wywołuje wśród widzów ogromne emocje - zwiastuny i pierwsze zdjęcia z planu błyskawicznie obiegły Internet, a powrót kultowej obsady sprawił, że wielu fanów mówi wprost: to będzie jedno z największych kinowych wydarzeń roku. Trudno się dziwić - pierwsza część to nie był tylko „ładny film o modzie”, ale prawdziwy fenomen. „Diabeł ubiera się u Prady” zarobił na całym świecie aż 326,6 miliona dolarów przy budżecie wynoszącym około 35 milionów - czyli ponad dziewięciokrotnie więcej, niż kosztowała produkcja. Jak na film osadzony w świecie mody i skupiony na kobiecych bohaterkach - to wynik wręcz spektakularny. Do tego dochodzą świetne opinie: produkcja utrzymuje około 75% pozytywnych recenzji od krytyków i podobny wynik wśród widzów, którzy wystawili jej setki tysięcy ocen. Krytycy podkreślali przede wszystkim błyskotliwe dialogi i magnetyczną rolę Meryl Streep, która dla wielu stała się sercem całego filmu. Film zdobył też nominacje do Oscarów i Złotych Globów, a sama Meryl Streep została nagrodzona za swoją rolę - co tylko potwierdziło, że mamy do czynienia z czymś więcej niż lekką rozrywką. Dziś, niemal 20 lat później, jego popularność wcale nie słabnie - wręcz przeciwnie. Nowe pokolenia odkrywają go na nowo, a starsi widzowie wracają do niego z jeszcze większym sentymentem. I właśnie dlatego sequel budzi takie emocje - bo to nie tylko kontynuacja historii, ale powrót do świata, który dla wielu stał się kultowy. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady” kiedy transmisja w TV? Film „Diabeł ubiera się u Prady” zostanie wyemitowany już jutro, 31 marca, o godzinie 21:40 na Polsat. Jeśli jeszcze go nie widziałaś - to idealna okazja. A jeśli znasz go na pamięć… tym bardziej. Bo to jeden z tych tytułów, które za każdym razem smakują trochę inaczej.
Dwukrotnie nominowany do Oscara film Spielberga dostępny na Prime Video totalnie mnie uwiódł. Tej perełki nie można przegapić
Ten dwukrotnie nominowany do Oscara dramat w reżyserii Stevena Spielberga to hołd dla niezależnego dziennikarstwa i opowieść o odwadze w starciu z władzą. Dostępny na Prime Video film z Meryl Streep i Tomem Hanksem wciąż porusza i nie traci aktualności.
Weekend daje luksus czasu. Można nadrobić polecane przez znajomych seriale, wrócić do zaległych premier, włączyć coś „na szybko”. Problem w tym, że im więcej tytułów w katalogach platform streamingowych, tym trudniej podjąć decyzję. Opisy często są lakoniczne, algorytmy podsuwają oczywistości, a prawdziwe perełki potrafią prześlizgnąć się niezauważone. I właśnie dlatego tak łatwo przegapić film, który był dwukrotnie nominowany do Oscara, a dziś - niemal dekadę po premierze - wybrzmiewa mocniej niż kiedykolwiek. Spielberg stworzył dzieło, które może nie jest jego najbardziej widowiskowe, ale z pewnością należy do tych najważniejszych w jego karierze. Film „Czwarta władza” dostępny na Prime Video. To historia, która wstrząsnęła Ameryką Akcja filmu rozgrywa się w 1971 roku, w momencie gdy Daniel Ellsberg decyduje się ujawnić tajne dokumenty dotyczące zaangażowania USA w wojnę w Wietnamie. To, co Amerykanie znają jako „Pentagon Papers”, staje się punktem zapalnym dla jednego z najważniejszych starć między prasą a rządem w historii Stanów Zjednoczonych. Spielberg opowiada tę historię z perspektywy redakcji „The Washington Post”, która w obliczu nacisków politycznych i realnego ryzyka prawnego musi podjąć decyzję: publikować czy milczeć. Stawka jest ogromna - nie chodzi wyłącznie o jeden artykuł, ale o fundament demokracji, jakim jest wolność słowa. Reżyser unika moralizatorskiego tonu. Zamiast pomnikowej opowieści dostajemy precyzyjnie skonstruowany thriller, w którym napięcie budują rozmowy w redakcji, szybkie decyzje i świadomość, że każdy ruch może mieć konsekwencje prawne i polityczne. View oEmbed on the source website Skąd wzięło się określenie „czwarta władza”? Pojęcie „czwartej władzy” narodziło się w XVIII wieku i odnosiło się do roli prasy jako nieformalnego, ale niezwykle wpływowego filaru demokracji - obok władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Dziennikarze mieli patrzeć politykom na ręce, ujawniać nadużycia, kontrolować rządzących w imieniu społeczeństwa. Film Spielberga przypomina, że ta misja nigdy nie była łatwa. Odpowiedzialność spoczywająca na ludziach mediów to nie tylko publikowanie informacji, ale także gotowość do ponoszenia konsekwencji. W czasach algorytmów, fake newsów i walki o kliki historia sprzed lat staje się zaskakująco aktualna. To opowieść o dziennikarstwie jako służbie publicznej - w kontrze do politycznych nacisków, towarzyskich powiązań i presji rynku. Nie tylko Spielberg. Tu działa cały zespół mistrzów Choć nazwisko Spielberga przyciąga uwagę, ten film jest efektem pracy zespołu twórców, którzy nadają mu wyjątkową jakość. Meryl Streep jako Katharine Graham buduje postać pełną wewnętrznych napięć - z jednej strony niepewnej siebie spadkobierczyni medialnego imperium, z drugiej liderki, która w kluczowym momencie potrafi podjąć odważną decyzję. To rola subtelna, oparta na spojrzeniach i zawahaniach, a jednocześnie niezwykle mocna. Tom Hanks jako Ben Bradlee wnosi energię i reporterską bezkompromisowość. Dawno nie widzieliśmy go w tak dynamicznej, charyzmatycznej odsłonie. Ogromną rolę odgrywa też muzyka Johna Williamsa, która nie dominuje, lecz podkreśla dramaturgię i buduje napięcie w kluczowych momentach. Zdjęcia autorstwa Janusza Kamińskiego przywołują klimat klasycznego kina lat 70., a montaż nadaje całości rytm przypominający redakcyjną gorączkę przed zamknięciem numeru. Ten film to kino w starym, dobrym stylu - dialogowe, skupione na twarzach, decyzjach, ciszy między słowami. Dwie nominacje do Oscara. „Czwarta władza” to film, który nie traci aktualności Produkcja otrzymała dwie nominacje do Nagrody Akademii - za najlepszy film oraz najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą. Choć nie wróciła z gali ze statuetką, trudno odmówić jej znaczenia. To nie jest najbardziej efektowne dzieło w filmografii Stevena Spielberga, ale z pewnością jedno z tych, które zostają z widzem na dłużej. Dziś, w świecie sporów o prawdę, medialnych manipulacji i politycznych napięć, brzmi nawet mocniej niż w momencie premiery. Jeśli więc w ten weekend macie obejrzeć jeden film - wybierzcie właśnie ten. Bo to nie tylko historia sprzed lat. To opowieść o odwadze, odpowiedzialności i sile słowa, która wciąż ma znaczenie. Film dostępny jest na Prime Video i idealnie nadaje się na weekendowy seans.
Netflix zrobił dziś fanom komedii najlepszy prezent. Ten kultowy musical to klasyk, który zawsze działa
Netflix właśnie dorzucił do katalogu film, który od lat poprawia humor szybciej niż weekendowy city break. Słoneczna wyspa, ponadczasowe przeboje i historia, do której wraca się bez wstydu. To seans, który działa za każdym razem.
Zróbcie sobie prezent. Tak po prostu. Bez okazji. Zgarnijcie przyjaciółkę, mamę, siostrę. Wtorek też jest świetnym dniem na seans filmowy - może nawet lepszym, bo nieoczywistym. Wszak nie wszystkie nocowanki muszą odbywać się w weekend. Nie każda przyjemność musi czekać na piątek. Czasem warto coś zmienić, pójść pod prąd codzienności i urządzić sobie małe święto w środku tygodnia. Kanapa, koc, lampka wina albo herbata i film, który się nie starzeje. Taki, który po kilkunastu latach działa dokładnie tak samo dobrze i wciąż rozwesela serca. „Mamma Mia!” od dzisiaj na Netflixie Do katalogu platformy trafił dziś film, który od prawie 20 lat ma status wakacyjnego klasyka czyli „Mamma Mia!”. Słoneczna grecka wyspa, hity ABBA i historia o miłości, która wraca po latach. Tuż przed ślubem Sophie próbuje odkryć, kto jest jej ojcem. Zaprasza trzech mężczyzn z przeszłości swojej matki Donny, licząc, że jeden z nich okaże się tym właściwym. Donna, w którą z absolutną energią wciela się Meryl Streep, nie ma pojęcia, co szykuje córka - i to właśnie uruchamia lawinę komedii omyłek, wzruszeń i muzycznych wybuchów radości. W filmie pojawiają się takie hity jak „Dancing Queen”, „The Winner Takes It All”, „Mamma Mia” - czyli piosenki, które nie starzeją się nigdy. To film, który jest kiczem. Pełnym jaskrawych kolorów, przerysowanych emocji i fabuły lekkiej jak morskie powietrze. Ale właśnie w tym tkwi jego siła. W tej bezczelnej radości, w tańczącej w koturnach Donnie, w energii, która udziela się szybciej niż refren „Honey, Honey”. View oEmbed on the source website Obsada, która kradnie show Film powstał w 2008 roku. Za kamerą stanęła Phyllida Lloyd, która przeniosła na ekran energię scenicznego musicalu. W obsadzie znalazły się nazwiska z najwyższej półki: Meryl Streep, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Colin Firth czy Stellan Skarsgård. Film okazał się gigantycznym sukcesem finansowym - przy budżecie około 52 mln dolarów zarobił na świecie ponad 600 mln, stając się jednym z najbardziej dochodowych musicali w historii kina. Otrzymał nominacje m.in. do Złotych Globów (w tym dla Streep), a soundtrack podbił listy sprzedaży w wielu krajach. To dowód, że publiczność kocha historie, które nie udają czegoś więcej, niż są - i które po prostu dają radość. Jeśli wam mało - Netflix od razu dodał kontynuację hitu Razem z pierwszą częścią platforma udostępniła również „Mamma Mia! Here We Go Again” – sequel i prequel w jednym. Druga odsłona rozwija historię Sophie i jednocześnie cofa nas do młodości Donny, dodając jeszcze więcej nostalgii i emocji. To idealny moment, by obejrzeć obie części jednym ciągiem - zanim na dobre ruszą prace nad trzecią odsłoną tego kultowego dzieła, o której od lat mówi się w kontekście powrotu całej obsady. Bo jeśli wracać do tej historii, to właśnie teraz. W środku tygodnia. Bez okazji. Za to z pełnym sercem. View oEmbed on the source website
Jeśli Virginia Woolf miała rację, ten film złamie ci serce. To jedna z najbardziej poruszających opowieści o kobiecej samotności
Są filmy, które ogląda się raz i takie, które zostają w człowieku jak rana. „Godziny” to intymny portret kobiet na granicy wytrzymałości. 22 lata po premierze nadal rozdziera serce i zostawia ciszę, której nie da się zagłuszyć.
Niełatwo opowiadać o emocjach, które są tak ciche, że niemal niewidzialne. O rozpaczy, która nie krzyczy. O depresji, która nie wygląda jak filmowy dramat, tylko jak zwykły dzień: śniadanie, kwiaty, zakupy, uśmiech do kogoś, kto nie ma pojęcia, że w środku właśnie trwa pożar. I może dlatego „Godziny” Stephena Daldry’ego to film absolutnie wyjątkowy - bo dotyka tematów, o których wciąż mówimy za rzadko i zbyt ostrożnie. To kino, które nie jest dla każdego. I nie dlatego, że jest „ambitne” czy „trudne”. Po prostu: ono trafia w te miejsca w człowieku, które zwykle staramy się zaszyć na głucho. „Godziny” - o czym jest film, który rozdziera od środka? „Godziny” to opowieść zbudowana z trzech historii, trzech epok i trzech kobiet, które - choć dzieli je czas - zmagają się z podobnym poczuciem pustki, zagubienia i bólu istnienia. Wszystkie przeżywają jeden dzień, pozornie zwyczajny. Ale to właśnie ten dzień okaże się granicą. Momentem, po którym nic już nie będzie takie samo. Pierwszą bohaterką jest Virginia Woolf (Nicole Kidman), pisarka zmagająca się z chorobą psychiczną, która w latach 20. XX wieku zaczyna pisać „Panią Dalloway”. Poznajemy ją w czasie, gdy próbuje wrócić do życia po pobycie w szpitalu - przeniesiona na wieś, odcięta od miasta, otoczona troską, która bardziej przypomina kontrolę niż czułość. Drugą postacią jest Laura Brown (Julianne Moore), gospodyni domowa z lat 50., żona i matka, która - mimo idealnego życia w amerykańskim stylu - czuje się jak więzień własnej codzienności. Jej frustracja nie ma jednego źródła. Jest raczej sumą wszystkiego, co niewypowiedziane i przemilczane. Trzecia bohaterka to Clarissa Vaughan (Meryl Streep), nowojorska intelektualistka żyjąca współcześnie, nazywana przez znajomych „panią Dalloway”. Jej życie z pozoru wygląda stabilnie, dojrzale, bezpiecznie. Ale to tylko powierzchnia. W środku Clarissa nosi ciężar niespełnienia i świadomość, że czas przecieka jej przez palce. Wszystkie trzy historie łączy „Pani Dalloway” autorstwa Virginii Woolf - książka, która staje się lustrem, a jednocześnie kluczem do zrozumienia, jak bardzo można być samotnym nawet wtedy, gdy jest się otoczonym ludźmi. View oEmbed on the source website Virginia Woolf - kim była pisarka, która stała się sercem „Godzin”? Virginia Woolf w tym przypadku nie jest jedynie nazwiskiem. To symbol. Biseksualna pisarka, która potrafiła pisać o ludzkiej psychice w sposób tak przenikliwy, że do dziś brzmi to niemal jak zapis cudzych myśli. Urodziła się 25 stycznia 1882 roku w Londynie. Była jedną z najważniejszych brytyjskich pisarek XX wieku i ikoną modernizmu. Jej twórczość, oparta na introspekcji, emocjach i strumieniu świadomości, zmieniła literaturę - sprawiła, że powieść zaczęła przypominać ludzkie wnętrze: nieuporządkowane, bolesne, pulsujące. Najbardziej znane dzieła Woolf to m.in. „Pani Dalloway”, „Do latarni morskiej” czy „Orlando”. Pisała również eseje, w tym słynny „Własny pokój”, będący jednym z najważniejszych tekstów feministycznych w historii literatury. Jej życie naznaczone było depresją i nawrotami choroby psychicznej. Woolf przez lata walczyła z wewnętrznymi demonami, aż w 1941 roku odebrała sobie życie - obciążyła kieszenie płaszcza kamieniami i weszła do rzeki Ouse. To właśnie ten cień - obecny w jej biografii, prozie i myśleniu - unosi się nad całym filmem Stephena Daldry’ego. Nicole Kidman, Julianne Moore i Meryl Streep - obsada, która hipnotyzuje Trudno wyobrazić sobie inny film, w którym obsada byłaby tak bezbłędnie dobrana. Trzy główne role to aktorskie arcydzieło - i właściwie nie ma tu miejsca na fałsz. Nicole Kidman jako Virginia Woolf jest niemal nierozpoznawalna. Charakteryzacja sprawiła, że aktorka znika pod twarzą postaci, ale to nie ona jest najważniejsza. Najważniejsze jest to, co dzieje się w oczach Woolf: apatia, napięcie, zmęczenie i inteligencja, która zdaje się przekleństwem. Kidman stworzyła rolę, która nie prosi o uwagę - tylko ją zabiera. Bez pytania. Julianne Moore, znana m.in. z „Daleko od nieba” czy „Motyl Still Alice”, gra Laurę Brown z przejmującą kruchością. Jej bohaterka nie jest dramatyczna. Nie robi scen. Nie krzyczy. Ona po prostu powoli gaśnie, aż widz zaczyna rozumieć, że depresja często wygląda właśnie tak: jak spokojne wykonywanie codziennych obowiązków w stanie kompletnego emocjonalnego paraliżu. No i Meryl Streep - legenda kina („Diabeł ubiera się u Prady”, „Sprawa Kramerów”, „Wybór Zofii”) - w roli Clarissy jest idealnie wyważona. To kobieta, która przez lata nauczyła się funkcjonować w świecie, organizować wszystko, ratować innych… ale nie potrafi uratować samej siebie. Streep gra ją z taką prawdą, że trudno od tego uciec. W filmie pojawia się również Ed Harris („Truman Show”, „Apollo 13”) jako Richard - poeta chory na AIDS, będący jedną z najbardziej tragicznych postaci całej historii. W drugoplanowych rolach błyszczy Toni Collette („Dziedzictwo. Hereditary”, „Mała miss”), która nawet w krótkich scenach zostawia po sobie emocjonalny ślad. To obsada, która nie gra „o Oscary”. To obsada, która gra o prawdę. „Pani Dalloway” i trzy kobiety: dlaczego ten film działa tak mocno? Najbardziej niezwykłe w „Godzinach” jest to, jak film opowiada o sprawach, które w teorii są banalne. Śniadanie. Kwiaty. Przyjęcie. Zakupy. Dom. Urodziny. Ale Daldry pokazuje, że w tych drobnych czynnościach może kryć się dramat. Że można mieć wszystko - i czuć się, jakby nie miało się nic. Że można być kochaną żoną i matką, a jednocześnie marzyć o tym, żeby zniknąć. Każda z bohaterek przechodzi przez moment, w którym zadaje sobie pytanie: czy ja jeszcze żyję? Czy tylko odgrywam rolę? To film o kobietach, które czują, że żyją dla innych: dla męża, dla dziecka, dla przyjaciół, dla społeczeństwa. I nagle dociera do nich coś potwornego - że może nigdy nie żyły dla siebie. „Godziny” są więc nie tylko historią o depresji. Są filmem o wolności. O cenie, jaką płaci się za bycie „dobrą”. I o tym, jak okrutnie łatwo można zostać zamkniętym w cudzym scenariuszu. Muzyka Philipa Glassa - dźwięk, który wbija się pod skórę Nie da się mówić o „Godzinach” bez wspomnienia o muzyce Philipa Glassa. To nie jest zwykła ścieżka dźwiękowa. To puls filmu. Pomost łączący trzy historie, trzy epoki i trzy psychiki. Glass nie prowadzi emocji widza za rękę - on je napędza, zagęszcza, podkręca, aż trudno złapać oddech. Ta muzyka jest jak myśl, która wraca. Jak lęk, który nie znika. Jak cisza po płaczu. I być może właśnie dlatego „Godziny” zostają w człowieku na długo po seansie - bo ich dźwięk jest niemal fizyczny. Dlaczego „Godziny” to film, po którym nie da się wrócić do siebie? Są filmy, które kończą się wraz z napisami. I są takie, które zostawiają w człowieku ciężar - jakby ktoś wyjął z niego coś miękkiego i delikatnego, a potem kazał normalnie żyć. „Godziny” należą do tej drugiej kategorii. To kino, które czasem się dłuży, czasem męczy swoją precyzją, czasem wydaje się chłodne jak perfekcyjnie zaprojektowana rzeźba. Ale potem przychodzi scena, spojrzenie, jedno zdanie - i nagle widz czuje, że coś w nim pęka. Film nie udaje, że życie ma proste odpowiedzi. Nie sprzedaje taniej nadziei. Nie podsuwa wygodnych morałów. Zamiast tego mówi: tak, czasem boli. Tak, czasem nie wiesz, po co żyjesz. Tak, czasem chcesz zniknąć. I nie jesteś w tym sama. A to jedno z najbardziej brutalnie uczciwych zdań, jakie kino potrafi powiedzieć. „Godziny” - film, który zmusza do zadania sobie pytania „Godziny” są jak mroczny poemat. Jak elegia o kobiecej psychice, której nikt nie chce do końca zrozumieć. Jak portret intymnej desperacji, pokazanej bez histerii, bez melodramatycznych skrótów, za to z przejmującą prawdą. To film o tym, że czas mija. Że dni składają się w miesiące. Miesiące w lata. A potem człowiek budzi się nagle i uświadamia sobie, że być może nie przeżył swojego życia - tylko je przetrwał. Dzieło Stephena Daldry’ego można obecnie zobaczyć na platformie Apple TV. I jeśli istnieje kino, które potrafi zmusić widza do zatrzymania się na moment i zadania sobie pytania: czy ja jestem szczęśliwa?… to właśnie „Godziny”. Można je kochać. Można ich nie rozumieć. Można je odrzucić. Ale nie da się ich obejrzeć obojętnie. Przynajmniej ja nie potrafię.
HBO dodało wielki hit z Meryl Streep do swojej biblioteki. Nie miał scenariusza. Wszystkie dialogi były improwizowane przez aktorów
Meryl Streep na pokładzie transatlantyckiego rejsu i żadnych gotowych dialogów? „Niech gadają” to film, w którym aktorzy improwizowali każdą scenę. Dziś trafił do biblioteki HBO Max i nie da się go zobaczyć nigdzie indziej.
HBO Max przygotowało prawdziwą gratkę - film „Niech gadają”, w którym Meryl Streep i gwiazdy pokolenia X improwizowały wszystkie dialogi, opierając się tylko na szkicu fabuły. To produkcja z 2020 roku, która zadebiutowała w pandemicznych realiach, więc dla wielu Polaków jest nowością. Emocje podkręca także fakt, że tego filmu nie da się zobaczyć nigdzie indziej. O czym opowiada film „Niech gadają”? Główną bohaterką jest Alice Hughes, ceniona pisarka, laureatka prestiżowej nagrody literackiej, która zmaga się z twórczą blokadą. Z powodu lęku przed lataniem samolotami decyduje się na transatlantyczny rejs statkiem do Wielkiej Brytanii, gdzie ma odebrać kolejne wyróżnienie. W podróży towarzyszą jej dwie dawne przyjaciółki ze studiów oraz siostrzeniec. Do grupy dołącza także agentka pisarki, która próbuje zdobyć informacje o nowej książce swojej klientki. Wspólny rejs staje się okazją do rozmów, konfrontacji z przeszłością i powrotu do nierozwiązanych konfliktów sprzed lat. View oEmbed on the source website Nietypowa realizacja filmu z Meryl Streep „Niech gadają” zostało wyreżyserowane przez zdobywcę Oscara Stevena Soderbergha - twórcę takich dzieł jak „Erin Brockovitch”, „Solaris”, „Traffic” a także genialny thriller „Szpiedzy”. Film powstał podczas rzeczywistej dwutygodniowej podróży statkiem przez Atlantyk. Scenariusz zawierał jedynie ogólny zarys wydarzeń, a aktorzy improwizowali dialogi, które były modyfikowane nawet w trakcie zdjęć. Takie podejście wpłynęło na naturalność rozmów między bohaterami, ale też na specyficzne tempo narracji. Film skupia się głównie na relacjach międzyludzkich i dialogach, a nie na klasycznej strukturze fabularnej. Obsada filmu „Niech gadają” W produkcji występują: zdobywczyni 3 Oscarów Meryl Streep jako Alice Hughes 2 krotnie nagrodzona Złotym Globem Candice Bergen jako Roberta 2 Oscary i 2 nagrody Emmy - Dianne Wiest jako Susan znany z filmów „Wymazać siebie” oraz „Powrót Bena” - Lucas Hedges jako Tyler Gemma Chan („Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”) jako Karen Gdzie obejrzeć film „Niech gadają”? Film „Niech gadają” jest obecnie dostępny w Polsce wyłącznie na platformie HBO Max. Produkcja nie jest oferowana w innych serwisach streamingowych ani w ramówkach telewizyjnych. To idealna propozycja na wieczór, jeśli szukacie filmu lekkiego, a jednocześnie pełnego drobnych dramatów, w których każdy gest i słowo mają znaczenie.
Netflix przypomina jedną z najbardziej kultowych ról Meryl Streep. Dramat o kościele katolickim zdobył 5 nominacji do Oscara
Od 18 grudnia na Netflix powrócił film „Wątpliwość” – kameralny dramat z 2008 roku, który zdobył 5 nominacji do Oscara. W rolach głównych Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman – ich pojedynek aktorski w dusznych murach nowojorskiej szkoły nie daje spokoju widzom do dziś.
W tym artykule: O czym opowiada film „Wątpliwość” na Netflix? Obsada filmu „Wątpliwość” – Streep, Hoffman, Adams i Davis Sukcesy i nagrody Wątpliwość – dramat moralny z dusznej szkoły w Bronxie O czym opowiada film „Wątpliwość” na Netflix? Akcja filmu „Wątpliwość” rozgrywa się w 1964 roku w katolickiej szkole St. Nicholas, mieszczącej się w Bronxie w Nowym Jorku. W centrum wydarzeń znajduje się konflikt między siostrą Aloysius Beauvier a ojcem Brendanem Flynnem. Zakonnica podejrzewa duchownego o niewłaściwą relację z uczniem – nie ma jednak żadnych dowodów, opiera się wyłącznie na swojej intuicji i obserwacjach. Oskarżenie to wywołuje napięcie i niepokój w całej społeczności szkolnej, stawiając pytania o prawdę, winę i odpowiedzialność. Film nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Nie jest to typowy dramat sądowy czy kryminał – to historia, w której widz zostaje zmuszony do refleksji nad tym, co uznajemy za dowód i jak interpretujemy moralność w codziennych decyzjach. Obsada filmu „Wątpliwość” – Streep, Hoffman, Adams i Davis „Wątpliwość” to film, który przyciąga uwagę nie tylko tematyką, ale przede wszystkim aktorstwem najwyższej próby. Meryl Streep wciela się w surową siostrę Aloysius, dowodząc po raz kolejny swojej klasy. Jej partnerem na ekranie jest Philip Seymour Hoffman jako ojciec Flynn – pełen charyzmy, ale i tajemnic. Ich starcie to emocjonalna kulminacja całego filmu. Amy Adams gra siostrę James – postać młodą, pełną wątpliwości, rozdarta między zaufaniem a lojalnością. Viola Davis pojawia się w jednej, ale niezwykle poruszającej scenie jako matka ucznia, którego dotyczy podejrzenie. W pozostałych rolach pojawili się m.in. Joseph Foster i Alice Drummond. Sukcesy i nagrody „Wątpliwość” odniosła duży sukces zarówno komercyjny, jak i artystyczny. Film zarobił 51 milionów dolarów, przy budżecie wynoszącym 20 milionów dolarów. Jeszcze większe wrażenie robi lista wyróżnień – łącznie zdobył 97 nominacji i 25 nagród. Wśród najważniejszych znalazły się 5 nominacji do Oscara, 3 nominacje do nagród BAFTA oraz 5 nominacji do Złotych Globów. Amy Adams otrzymała także wyróżnienie na festiwalu Palm Springs. Film zapisał się również w historii jako czwarty, który zdobył co najmniej cztery nominacje do Oscara, ale nie otrzymał nominacji w kategorii Najlepszy Film. Na portalu Rotten Tomatoes „Wątpliwość” uzyskała 79% pozytywnych ocen, co świadczy o bardzo dobrym odbiorze zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Wątpliwość – dramat moralny z dusznej szkoły w Bronxie Film „Wątpliwość” to przykład kameralnego dramatu, który swoją siłę czerpie z napięć międzyludzkich, dialogu i subtelnych gestów. Jego akcja osadzona w rygorystycznym, katolickim środowisku lat 60. w Nowym Jorku, ukazuje zmieniające się wartości społeczne i moralne. Ojciec Flynn symbolizuje podejście otwarte, bardziej liberalne – jako pierwszy przyjmuje do szkoły czarnoskórego ucznia i łagodzi surowe zasady. Naprzeciw niego staje siostra Aloysius, reprezentująca dawny porządek i konserwatywne podejście. Ich konflikt staje się symbolem większej społecznej debaty o zmianach, jakie zachodziły w Ameryce w tamtym czasie. „Wątpliwość” to jeden z tych filmów, które zmuszają widza do zadania sobie pytania: co bym zrobił na miejscu bohaterów? Film jest już dostępny na platformie Netflix od 18 grudnia i z pewnością warto poświęcić mu czas w grudniowy wieczór.