Mela Koteluk w muzycznym wyzwaniu ELLE! Śpiewa utwory Bajmu, Cohena i Davida Bowiego
Delikatny głos, ogromna wrażliwość i… odrobina muzycznego szaleństwa! Mela Koteluk po raz pierwszy wzięła udział w naszym formacie ELLE Music Game – i zachwyciła od pierwszych sekund.
Artystka, znana z poetyckich tekstów i niebanalnych aranżacji, tym razem stanęła przed nietypowym zadaniem: odgadnąć piosenki po jednym haśle… i zaśpiewać je tak, jak tylko ona potrafi. W najnowszym odcinku naszego muzycznego wyzwania Mela sięga zarówno po klasykę polskiej sceny – jak kultowe hity Bajmu, jak i po utwory zagranicznych legend: Leonarda Cohena i Davida Bowiego. Choć wyzwanie nie należy do najłatwiejszych, artystka zaskakuje znajomością repertuaru i niesamowitym wyczuciem muzyki. Nie zabraknie również zabawnych momentów, spontanicznych improwizacji i charakterystycznego dla Meli ciepła, które sprawia, że aż chce się śpiewać razem z nią. Czy udało jej się znaleźć piosenkę do każdego hasła? Które z nich było największym zaskoczeniem? Odpowiedzi znajdziecie w najnowszym odcinku ELLE Music Game.
Fryderyki 2019 wręczone. 6 statuetek dla Dawida Podsiadły i 3 nagrody ex aequo w kategorii Album Hip Hop!
Polska muzyka jest w doskonałym miejscu - także dosłownie. 25. ceremonia wręczenia Fryderyków po raz pierwszy miała swoją scenę w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach. Kto otrzymał statuetkę? Dawid Podsiadło królował aż w 6 kategoriach, Kasię Nosowską nagordzono za album "BASTA" a Złotego Fryderyka przyznano Skaldom i nieżyjącemu już Robertowi Brylewskiemu. To już nie tylko rozdanie najbardziej znanych nagród muzycznych na polskim rynku fonograficznym, ale oficjalnie i z nazwy: Gala Muzyki Rozrywkowej i Jazzu. Z całości wydzielono zaś Galę Muzyki Poważnej, która odbędzie się 12 marca. Kto otrzymał Fryderyka 2019? Oto lista laureatów.
Fryderyki 2019: Król Dawid Fryderyki 2019 zdominował Dawid Podsiadło, którego trzeci w karierze album "Małomiasteczkowy" zdążył w styczniu czterokrotnie pokryć się platyną. W ubiegłym roku Dawid podjął się też kilku świetnych projektów muzycznych z innymi artystami, co spowodowało dość zabawną sytuację - w niektórych kategoriach artysta konkurował sam ze sobą (o miano Utworu Roku walczyły na przykład singiel "Małomiasteczkowy" i numer "Początek" prowadzący ubiegłoroczne "Męskie Granie", w którym Dawid grał z Krzysztofem Zalewskim i Kortezem). Ostatecznie Podsiadło wyjechał z Katowic z 6 Fryderykami otrzymanymi w kategoriach: Kompozytor Roku (w zespole z Bartoszem Dziedzicem), Autor Roku, Utwór Roku ("Początek" z Kortezem i Zalewskim), Album Roku Pop ("Małomiasteczkowy), Teledysk Roku ("Początek" - reżyseria Tadeusz Śliwa, klip nagrany techniką one shot, bez montażu), Oprawa graficzna albumu (Bartek Walczuk - Mr. Osom). Podsiadło na scenie rzucał oczywiście żartami, na które zawsze publiczność reaguje żywiołowo. Nie inaczej było tym razem. Dawid oświadczył, że jest w podróżniczym szoku (przed samą ceremonią grał jeszcze koncert w Sosnowcu), przeprosił za to, że jest "beznadziejny" i że zwisają mu słuchawki a także rozpływał się nad urodą producenta i współkompozytoea "Małomiasteczkowego" Bartosza Dziedzica, deklarując dalszą współpracę. "Bartek to piękny mężczyzna. Tak pięknie się ubiera, bardzo się cieszę, że będziemy robić dalej muzykę. Cieszę się, że miałem taką możliwość, bo Bartek jest naprawdę przepiękny" - mówił Dawid, mistrz okolicznościowego gagu. Czujemy więc potencjał panów na kolejne Fryderyki (Dawid ma już ich w domu 11). I przyznajemy - obaj są piękni, utalentowani i zabawni, i tak też prezentowali się na scenie. Fryderyki 2019: co z pozostałymi kategoriami? Alternatywnym Albumem Roku nazwano płytę "BASTA" Kasi Nosowskiej a w siostrzanym rozdaniu Pop Alternatywny statuetkę otrzymała Mela Koteluk za "Mogawkę". Owacjami nagrodzono Debiut Roku, który przypadł folkowej grupie Tulia, która będzie reprezentowała nas na tegorocznej Eurowizji. Rockowy Album Roku to zaś "Wiedza O Społeczeństwie" grupy Lao Che a najlepszym Albumem jazzowym okazał się zgodnie z przypuszczeniami krążek "Live" Marcin Wasilewski Trio, grupy odkrytej przez Tomasza Stańkę (Marcin Wasilewski to także Artysta Roku Muzyki Jazz). W tym roku po raz pierwszy w karierze Fryderyka otrzymała Natalia Kukulska i to za dziecięcy album roku - płytę "Szukaj w snach" wydany z Markiem Napiórkowskim. "To mój pierwszy Fryderyk. O ironio, trzeba było wrócić do śpiewania dla dzieci, żeby go dostać - żartowała Kukulska. Problem "klęski urodzaju" z przyznaniem jednej statuetki pojawił się w kategorii Album Hip Hop, która w 2018 roku obrodziła świetnymi nowościami. Postanowiono przyznać więc trzy nagrody, które wręczono autorom krążków "W drodze po szczęście" (O.S.T.R.), "Ground Zero Mixtape" (PRO8L3M) i "Soma 0,5 mg" (Taconafide). Transmisję Fryderyków 2019 można było oglądać na antenie TVP Kultura i TVN. I to tu pojawił się chyba jedyny, za to poważny "zgrzyt" tej w tym roku szczególnie świetnej i jakościowej imprezy. Tylko TVP Kultura pokazała cały przebieg wydarzenia - TVN zapewnił wprawdzie Fryderykom masową widownię, ale nie transmitował wręczenia nagród w większości kategorii. Widzowie nie zobaczyli np. momentu przyznania statuetek w tak ważnych zestawieniach jak Album Hip Hop czy Album Roku Metal. FRYDERYKI 2019 - lista zwycięzców Fryderyki 2019: Utwór roku - Męskie Granie Orkiestra 2019 "Początek" Nominowani: Dawid Podsiadło "Małomiesteczkowy" Michał Szczygieł "Nic tu po mnie" Daria Zawiałow "Nie dobiję się do ciebie" Lanberry "Nie ma mnie" Fryderyki 2019: Album roku rock - Lao Che "Wiedza O Społeczeństwie" Nominowani: Illusion "Anhedonia" Limboski "Poliamoria" Power of Trinity "Ultramagnetic" Riverside "Wasteland" Fryderyki 2019: Album roku pop - Dawid Podsiadło "Małomiasteczkowy" Nominowani: Paweł Domagała "1984" Kasia Kowalska "AYA" Zbigniew Wodecki "Dobrze, że jesteś" Lanberry "miXtura" Fryderyki 2019: Album roku alternatywa - Nosowska "BASTA" Nominowani: Bokka "Life On Planet B" Król "Przewijanie na podglądzie" Marysia Starosta "Ślubu nie będzie" Arek Jakubik "Szatan na Kabatach" Fryderyki 2019: Album roku nowe wykonanie - Krzysztof Zalewski "Zalewski Śpiewa Niemiena" Nominowani: Albo Inaczej "Albo Inaczej 2" Brodka & A_GIM "Wszystko czego dziś chcę" Tulia "Tulia" Warszawskie Combo Taneczne "U Bronki wstawa" Fryderyki 2019: Najlepszy album zagraniczny - Greta Van Fleet "Anthem of the Peaceful Army" Nominowani: Lady Gaga, Bradley Cooper "A Star is Born" Zaz "Effet Miroir" Paul McCartney "Egypt Station" Justin Timberlake "Man Of The Woods" Fryderyki 2019: Teledysk roku - Dawid Podsiadło "Małomiasteczkowy" Nominowani: Natalia Nykiel "Łuny" Nosowska "Nagasaki" Męskie Granie Orkiestra 2019 "Początek" Zuza Jabłońska & Jan-Rapowanie & Siles "Powiedz mi to w twarz" Fryderyki 2019: Fonograficzny debiut roku - Tulia Nominowani: Baranovski Pola Rise Roksana Węgiel Tęskno Album Roku Pop Alternatywny - "Migawka" - Mela Koteluk Nominowani: "Dom z ognia" - Barbara Wrońska "Marginal" - Pablopavo i Ludziki "Raj" - The Dumplings "Wiersz ostatni" - Kasia Lins Fryderyki 2019: Autor roku - Dawid Podsiadło Nominowani: Kasia Lins Katarzyna Nosowska team autorski: Krzysztof Zalewski / Dawid Podsiadło team autorski: Patryk Kumon / Michał Pietrzak / Dominic Buczkowski-Wojtazek /Jan Bielecki Fryderyki 2019: Album roku hip-hop - Ground Zero Mixtape - PRO8L3M, Soma 0,5 mg - Taconafide, W drodze po szczęście - O.S.T.R. Nominowani: 048 - Abradab Café Belga - Taco Hemingway Fryderyki 2019: Kompozytor roku - team kompozytorski: Dawid Podsiadło / Bartosz Dziedzic Nominowani: Barbara Wrońska team kompozytorski: Dominic Buczkowski-Wojtaszek/Patryk Kumór/Małgorzata Uściłowska team kompozytorski: Krzysztof Zalewski/Dawid Podsiadło/Aleksander Świerkot/Marcin Macuk team kompozytorski: Patryk Kumór/Michał Pietrzak/Dominic Buczkowski-Wojtaszek/Jan Bielecki Fryderyki 2019: Album Roku Jazz - "Live" Marcin Wasilewski Trio Nominowani: "Circlesongs" - Tomasz Chyła Quintet "Inside" - Dawid Lubowicz Quartet "Product Placement" - Kamil Piotrowicz Sextet "Ulotne" - Anna Maria Jopek & Branford Marsalis Fryderyki 2019: Album Roku Metal - Behemoth "I Loved You At Your Darkest" Nominowani: Virgin Snatch "Vote Is A Bullet" Frontside "Zmartwychwstanie" Fryderyki 2019: Album Roku Blues / Country - "SMACK" Robert Cichy Nominowani: "Going Away" — Kraków Street Band "Life Is Somewhere Else" — Daniel Spaleniak "Pulp"— P.Unity "Szum" — Cheap Tobacco Fryderyki 2019: Album Roku Folk / Muzyka Świata - "Sto lat panie Staśku!" Warszawskie Combo Taneczne Pozostali nominowani: "Ernest Bryll Jasność Narodzenia" — Mirosław Kowalik Ania Rusowicz, Krystyna Prońko, Jan Trebunia-Tutka, Andrzej Polak, Anna Trebunia-Wyrostek, Jerzy Trela, Ernest Bryll "Mama Warhola" — Tołhaje "Mickiewicz-Stasiuk-Haydamaky" — Stasiuk i Haydamaky "Tischner. Mocna nuta" — Kayah, Mirosław Kowalik, Mateusz Pospieszalski, Jorgos Skolias, Zygmunt Staszczyk, Trebunie-Tutki, Wojciech Waglewski Fryderyki 2019: Album Roku Pop Alternatywny - "Migawka" Mela Koteluk Nominowani: "Dom z ognia" — Barbara Wrońska "Marginal" — Pablopavo i Ludziki "Raj" — The Dumplings "Wiersz ostatni" — Kasia Lins Fryderyki 2019: Album Roku Elektronika - "Gradient" XXANAXX Nominowani: "Dare" — Kamp! "Heartbreaks & Promises vol. 4" — Flirtini "Torino" — SONAR "Znikam na chwilę" — Linia Nocna Fryderyki 2019: Album Roku Muzyka Ilustracyjna - "Kamerdyner" - muzyka z filmu (komp. Antoni Komasa-Łazarkiewicz) — Kortez, Mary Komasa, Agnieszka Kopacka-Aleksandrowicz, Karol Marianowski, Piotr Komorowski, Polska Orkiestra Radiowa Nominowani: "Makbet" — Maja Kleszcz, Wojciech Krzak, Teatr Muzyczny Capitol Wrocław "Ultraviolet OST" — Wojtek Urbański Fryderyki 2019: Album Roku Muzyka Poetycka - "Malinowa..." Stanisława Celińska Nominowani: "Ach!" — Katarzyna Groniec "Semi Electric" — Krzysztof Napiórkowski "Sokratesa 18" — Artur Andrus "Stabat Mater Dolorosa" — Siksa Fryderyki 2019: Album Roku Muzyka Dziecięca i Młodzieżowa - "Szukaj w snach" Natalia Kukulska, Marek Napiórkowski Nominowani: "4Dreamers" — 4Dreamers "Dla dzieci" — Karimski Klub Fryderyki 2019: Nowe Wykonanie - "Zalewski Śpiewa Niemena" (album) Krzysztof Zalewski Nominowani "Albo Inaczej 2" (album) — Albo Inaczej "Wszystko czego dziś chcę" (utwór) — Brodka & A_GIM "Tulia" (album) — Tulia "U Bronki wstawa" (utwór) — Warszawskie Combo Taneczne Fryderyki 2019: Najlepsza Oprawa Graficzna - "Małomiasteczkowy" Dawid Podsiadło / Mr. OSOM Nominowani: "AYA" — Kasia Kowalska "Basta" — NOSOWSKA "miXtura" — Lanberry "Raj" — The Dumplings Fryderyki 2019: Złoty Fryderyk 2019 - Skaldowie oraz Robert Brylewski MUZYKA JAZZOWA FRYDERYKI 2019: Album Roku - Marcin Wasilewski Trio - Live Nominowani: Tomasz Chyła Quintet Dawid Lubowicz Quartet Kamil Piotrowicz Sextet Anna Maria Jopek & Branford Marsalis Fryderyki 2019: JAZZ: Debiut Roku - Emil Miszk Nominowani: Dawid Lubowicz Dominik Kisiel Łukasz Kokoszko Michał Martyniuk Fryderyki 2019: Artysta Roku Jazz - Marcin Wasilewski Nominowani: Atom String Quartet Marcin Masecki Nikola Kołodziejczyk Tomasz Chyła
Do kogo trafiły prestiżowe Fryderyki? Poznaj tegoroczną listę zwycięzców.
Ten wieczór należał do Zbigniewa Wodeckiego. Artysta zdobył dwa Fryderyki za utwór roku i płytę roku pop. Docenieni zostali również Dawid Podsiadło, Smolik oraz Taco Hemingway. Złoty Fryderyk za całokształt osiągnięć artystycznych otrzymali: Olga Sipowicz, czyli Kora (w kategorii muzyka rozrywkowa), Michał Urbaniak (muzyka jazzowa) oraz Bernard Ładysz (muzyka poważna). Galę uświetnił m.in. występ Jean Michel Jarre'a i Benjamina Clementine'a. Fryderyki 2016 - zdjęcia z gali >> Fryderyki 2016: lista zwycięzców: Album roku elektronika i alternatywa: Bokka „Don’t Kiss And Tell” (Producent albumu: BOKKA, Nextpop) Daniel Bloom „Lovely Fear” (Producent albumu: Daniel Bloom, Warner Music Poland) Micromusic „Matka i żony” (Producent albumu: Dawid Korbaczyński, Warner Music Poland) Smolik / Kev Fox "SMOLIK / KEV FOX” (Producent albumu: Andrzej Smolik, Kayax Production & Publishing) The Dumplings „Sea You Later” (Producent albumu: Kuba Karaś, Warner Music Poland) Album roku rock (w tym hard, metal, punk): Lao Che „Dzieciom” (Producent albumu: Piotr "Emade" Waglewski, Mystic Production) Lipali „Fasady”(Producent albumu: Szymon Sieńko i Tomasz "Lipa" Lipnicki, PRESSCOM Sp. z o.o.) Riverside „Love, Fear and the Time Machine” (Producent albumu: Mariusz Duda, Magda i Robert Srzedniccy, Mystic Production) Tomek Lipiński „To, czego pragniesz” (Producent albumu: Tomek Lipiński, Warner Music Poland Voo Voo i goście „Placówka 44” (Producent albumu: Wojciech Waglewski, Muzeum Powstania Warszawskiego) Album roku hip hop: Grubson "Holizm" (Producent albumu: Tomasz Grubson & Bartosz DJ BRK_KurnikStudio, MaxFloRec) O.S.T.R. "Podróż zwana życiem" (Producent albumu: Adam Ostrowski, Chris van Rootselaar, Jaap R. Wiewel, Asfalt Records) Sokół / Had Hades / Sampler Orchestra "Różewicz - Interpretacje" (Producent albumu: Sampler Orchestra (Paweł Moszyński, Stanisław Koźlik), Prosto Label) Taco Hemingway "Umowa o dzieło" (Producent albumu: Maciej Ruszecki, Asfalt Records) TEDE & @Sir Mich "VANILLAHAJS" (Producent albumu: Michał Kożuchowski, Wielkie Joł Studio / Tede Enterprise) Utwór roku: Ania Dabrowska "Nieprawda" (Kompozytor: Ania Dabrowska, Autor: Ania Dabrowska, Dagmara Melosik, Sony Music Polska) Dawid Podsiadło "W dobrą stronę" (Kompozytor: Dawid Podsiadło, Bogdan Kondracki, Autor: Dawid Podsiadło, Sony Music Polska) Kortez "Zostań" (Kompozytor: Kortez, Autor: Kortez / Agata Trafalska, Jazzboy( Lao Che "Wojenka" (Kompozytor: Lao Che, Autor: Hubert "Spięty" Dobaczewski, Mystic Production) Zbigniew Wodecki with Mitch & Mitch Orchestra and Choir "Rzuć to wszystko co złe" (Kompozytor: Zbigniew Wodecki, Autor: Leszek Długosz, Lado ABC / Agora S.A.) Muzyka rozrywka. Fonograficzny debiut roku: Kortez Leski Mary Komasa Rysy Terrific Sunday Album roku pop: Dawid Podsiadło "Annoyance And Dissapointment" Kortez "Bumerang" Stanisława Celińska "Atramentowa" Zakopower "Drugie pół" Zbigniew Wodecki with Mitch&Mitch Orchestra and Choir "1976: A Space Oddysey" Teledysk roku: Artur Andrus „Nazywali go Marynarz – Szanta narciarska”(Reżyser teledysku: Mateusz Winkiel Mystic Production) Daniel Bloom feat. Mela Koteluk „Katarakta” (Reżyser teledysku: Klaudiusz Chrostowski, Warner Music Poland) Dawid Podsiadło „W dobrą stronę” (Reżyser teledysku: Piotr Onopa, Sony Music Entertainment Poland) Kortez „Zostań”(Reżyser teledysku: Agata Trafalska, Jazzboy Records) Smolik / Kev Fox „Run” (Reżyser teledysku: Marcel Sawicki, Kayax Production & Publishing) Album roku muzyka korzeni (w tym blues, folk, country, muzyka świata, reggae) Adam Strug „Mysz” (Producent albumu: Wojciech Waglewski, Universal Music Polska) Chłopcy kontra Basia „O” (Producent albumu: Tomasz Waldowski, Art2Music) Jafia „Ka ra va na” (Producent albumu: Marcin Pospieszalski, Warner Music Poland) Kapela Ze Wsi Warszawa „Święto Słońca” (Producent albumu: Mariusz Dziurawiec, Agencja Koncertowo-Wydawnicza Karrot Kommando) Maleo Reggae Rockers „Wake Up” (Producent albumu: Darek Malejonek, Universal Music Polska) MUZYKA JAZZOWA Fonograficzny Debiut Roku: Aga Derlak Agnieszka Wilczyńska Krzysztof Lenczowski Nika Lubowicz Olga Boczar Artysta roku: Adam Baldych Music Adam Pierończyk Atom String Quartet Janusz Muniak Nikola Kołodziejczyk Album roku: Adam Pierończyk & Miroslav Vitous "Wings" - (Producent albumu: Narodowy Instytut Audiowizualny + For Tune Narodowy Instytut Audiowizualny + For Tune) Atom String Quartet (Producent albumu: Atom String Quartet, Kayax) Kazimierz Jonkisz Energy "6 Hours with Ronnie" (Producent albumu: For Tune, For Tune) Marek Napiórkowski, Artur Lesicki Music "Celuloid" (Producent albumu: Marek Napiórkowski, Artur Lesicki Music, V RECORDINGS) Nikola Kołodziejczyk Orchestra "Barok Progresywny" (Producent albumu: Nikola Kołodziejczyk, Nowa Brama Pro Musica Moda festiwalowa, kup on-line:
Kari Amirian, Mela Koteluk, Gaba Kulka, Bela Komoszyńska i zespoły
Kari, Mela, Gaba, Bela. Mają głos, charyzmę i talent. Na scenie występują w otoczeniu mężczyzn. Czy pod ich wpływem to one stają się bardziej męskie, czy to oni niewieścieją?
Gaba Kulka Ma w zespole trzech mężczyzn Po co pisać o liderkach zespołów? – pomyślałam w pierwszej chwili. A w drugiej: to jest konieczne! Właśnie po to, żeby było zupełnie zwyczajne. To tak jak z kobietami we wszystkich sferach publicznych. Żeby ich obecność była tak naturalna jak obecność mężczyzn, trzeba najpierw dużo i głośno o niej mówić. Feministyczny paradoks. Kobiet instrumentalistek wciąż jest znacznie mniej niż mężczyzn. Przecież to nie przypadek, że wszystkie dziewczyny, które występują w muzycznych programach, są wokalistkami. Niewiele jest takich, które myślą: „Idę kupić gitarę basową i zacznę na niej grać”. Trochę zaczyna się to zmieniać, ale wciąż nie ma zbyt wielu wzorów. Widzisz dziewczynę na scenie, myślisz „wokalistka”. No, ewentualnie klawiszowiec. Największą rewolucją w moim życiu nie było to, że zaczęłam grać z męskim zespołem, tylko to, że w ogóle zaczęłam grać z innymi muzykami. Skok z solo do zespołu był euforyczny, bo tak jak muzyk klasyczny pierwszy raz zasiadający w orkiestrze dozna energii współbrzmienia, tak ja czułam tylko euforię i radość. Jestem chodzącym paradoksem: z jednej strony nie czuję w sobie żadnych cech przywódczych, wcale nie rozkwitam na pozycji lidera, a z drugiej – nasza muzyka to jednak niemal w 100 proc. moje autorskie projekty. Muszę więc znaleźć równowagę między byciem strażnikiem swoich pomysłów a dopuszczaniem inicjatywy i twórczej energii pozostałych muzyków. Swoim nazwiskiem i repertuarem nadaję kurs, a jednocześnie wykorzystuję ich talent. Najpiękniejsza jest chwila, w której ze wspólnego grania rodzi się coś, czego sobie nie wyobrażałam. Nasza relacja działa na zasadzie: powiedzcie, co wam chodzi po głowie, ale uprzedzam, że w zespole nie ma demokracji. Czasem czuję się z tym źle. Ale lepszego wyjścia nie widzę. Pewne przykre rzeczy prędzej zdarzą się dziew­­czynie niż chłopakowi. Zwłasz­cza jeśli dużo się podróżuje i spotyka ­różnych ludzi, można trafić na co­dzien­ny, drobny seksizm. W Polsce to wciąż na porządku dziennym, ale staram się być asertywna. Jeśli to nie wystarcza, chłopcy z zespołu sprytnie wyrywają mnie z towarzystwa natręta. Jestem totalnie świadoma różnic w relacjach między kobietami a mężczyznami. Nie chcę brzmieć naiwnie, ale po prostu się cieszę, że w naszych relacjach ich nie widzę. Przed każdym koncertem robię nam jedno wspólne zdjęcie. Zaczęłam dwa lata temu i już teraz widzę na tych fotografiach, jakim zmianom podlega ilość włosów i zarostu. Poza tym widać na nich, że to nie jest Gaba Kulka i zespół, tylko to, że Gaba Kulka to zespół. Kiedyś wyjdzie z tej kolekcji bardzo śmieszny album. Kari Ma w zespole czterech mężczyzn Praca z chłopakami pomaga mi w relacjach damsko-męskich, bo się uczę, że czasem trzeba się wycofać, nie wchodzić w ich rozmowy, dać im przestrzeń. Kiedy jesteśmy w trasie czy na próbach, próbuję się stonować, by wyczuć ich klimat i sposób myślenia.W moim zespole jest trzech Brytyjczyków i jeden Australijczyk. Gdy zaczęliśmy razem grać, byłam pod wrażeniem, jak dobrze są zorganizowani i zdyscyplinowani. Kultura pracy w Wielkiej Brytanii jest inna niż w Polsce. Ludzie są mili i otwarci, ale żeby stworzyć głębsze relacje, potrzeba czasu. Zanim poczułam się z nimi jak w rodzinie, minęło dobrych parę miesięcy. Teraz gdy pójdę na randkę, zaraz chcą wszystko wiedzieć. Są dla mnie jak bracia. To samo czuję na scenie. Gdy stoją za moimi plecami, wiem, że mam ich absolutne wsparcie. Dobry lider motywuje, inspiruje. Musi mieć mocną wizję tego, co chce zrobić, słuchać ludzi, z którymi pracuje, wiedzieć, co się dzieje w ich życiu. Podobnie jak w przyjaźni czy związku. U nas w zespole panuje kultura zachęty, dziękujemy sobie po koncercie, mówimy, co było dobre. Od trzech lat mamy tradycję Christmas party. Przyprowadzamy swoich partnerów, rodziny, dajemy sobie prezenty, gotujemy razem. Zależy mi, żeby moi chłopcy z zespołu czuli się komfortowo, bo inwestują kawał swojego życia w mój projekt. Dbam o to, aby mieli Playstation w busie i ulubione burgery. Często razem śpiewamy, rapujemy, żartujemy. Chłopcy mają już ulubione knajpy w Polsce, więc przez połowę drogi nastawiamy się na to, co zjemy. W zespole, z którym grałam wcześniej, w busie panowała cisza, wszyscy siedzieli zajęci swoimi sprawami. W nowym składzie czuję większą jedność – nie możemy się doczekać tych wyjazdów. Czuję się z nimi jak księżniczka na scenie. Przy pierwszej płycie grałam z wiolonczelistką i harfistką. Bardzo dobrze to wspominam, bo miałam z kim pogadać w garderobie, celebrować ten czas przygotowań. Dziewczyny wnoszą do zespołu lekkość, kobiecość, a chłopaki – dużo konkretu, energii, koncentracji. Lubię grać sama, bo nawiązuję głębszą więź z ludźmi, którzy są wokół mnie. Ale nie potrafię przekazać wszystkiego, co bym chciała. To moi chłopcy ze swoimi dźwiękami, perkusją, rozbudowanymi aranżami dopełniają mnie. Bela Komoszyńska Jedyna kobieta w pięcioosobowym zespole Sorry Boys Jako kobieta w męskim zespole pozostaję sobą. Może dlatego, że mam w sobie też pierwiastki męskie. Tak samo mężczyźni muzycy mają dużo cech kobiecych. Jesteśmy mocno poprzenikani – to pomaga w relacjach partnerskich. Nie ma tematów, których nie mogę poruszać z mężczyznami, ale inna bywa wrażliwość rozmowy. Po dłuższym czasie z facetami w towarzystwie kobiet znajduję świeżość i odnowę psychiczną. Do Sorry Boys trafiłam przez ogłoszenie, że zespół rockowy potrzebuje wokalistki. Chłopcy do dziś twierdzą, że byłam jedyną osobą, która się zgłosiła, także nie mieli zbyt dużego wyboru. Od tego czasu minęło osiem lat, wydaliśmy dwie płyty. Teraz pracujemy nad trzecią. Czasami przed koncertami bywają stresujące momenty, zwykle z powodów czysto technicznych – gdy coś przestaje działać na scenie. Ale zdarzają się też rzeczy zaskakujące i piękne. Graliśmy plenerowy koncert w Warszawie na juwenaliach. Pogoda była fatalna – ciemne chmury i deszcz. Ale gdy Tomek zagrał pierwsze dźwięki piosenki „The Sun”, chmury się rozstąpiły i wyszło słońce. Komponuję i piszę teksty, więc czuję się odpowiedzialna za całościową wizję i utrzymanie zespołu na konkretnej ścieżce, tak żeby wszyscy wiedzieli, w którą stronę idziemy. Poza tym, że lubię chłopaków osobiście, to bardzo cenię ich jako muzyków. Każdy z nich jest świetnym instrumentalistą. Czuję się szczęściarą, że los mnie z nimi zetknął. Nie zasypujemy się na co dzień komplementami, nie słodzimy sobie, bo byłoby to śmieszne, ale okazujemy sobie szacunek. Bywają awantury, ale są krótkie i oczyszczające. Nigdy nie czułam się traktowana protekcjonalnie jako kobieta w męskim gronie ani nie stwarzałam dystansu. Kiedy gramy, wszyscy jesteśmy po prostu muzykami. To już nie są czasy, kiedy dziewczyny musiały walczyć z mężczyznami rękami i nogami o swoje miejsce. Szkoda, że wciąż kobiet instrumentalistek, zwłaszcza w muzyce rozrywkowej, jest mniej. Mela Koteluk Ma w zespole pięciu mężczyzn. Praca z zespołem złożonym z chłopaków i jednej dziewczyny nauczyła mnie sprawnie podejmować decyzje. Jest wiele takich sytuacji, kiedy trzeba zachować zimną krew, działać szybko i zdecydować w imieniu grupy. Niektórzy się śmieją, że jestem z żelaza, ale lubię doprowadzać sprawy do końca. Tak jestem skonstruowana, że o wiele lepiej radzę sobie z ciężkimi wyzwaniami niż z codziennymi drobnostkami. Kiedy się okazuje, że za kilka dni z jakiegoś powodu dwie osoby nie mogą zagrać koncertu, natychmiast gaszę pożar. Ale gdy rano nie mam w domu mleka do kawy, to potrafię siedzieć z dylematem do południa: iść do sklepu czy nie iść?! Zainicjowałam nasze pierwsze spotkanie, pierwszą wspólną próbę w nieistniejącej już salce na warszawskim Żoliborzu. Po niej miałam pewność, że dobrze się zgramy. Każdy z nas miał inny styl, inną orbitę i na pozór kompletnie do siebie nie pasowaliśmy. Miałam jednak przeczucie, że z tej różnorodności powstanie dobra muzyka. I dobra atmosfera, która jest bardzo ważna. Każdy w zespole ma wysoki poziom wrażliwości. Nasze relacje dały mi dużo do myślenia – płeć widzę teraz jako coś umownego, symbolicznego. Bo w każdym mężczyźnie siedzi pierwiastek kobiety, a w każdej kobiecie – pierwiastek mężczyzny. Te społeczne umowności i sztuczne granice gdzieś mi się zatarły. I fajnie. W środowisku artystycznym zasadnicze znaczenie mają inteligencja, emocjonalność i otwartość na to, co inne i nowe, bo to daje zdolność tworzenia. Jakiś czas temu padł pomysł, aby do koncertów dołączyła kobieta instrumentalistka, ale chłopcy zareagowali lekko nerwowym śmiechem. To prawdopodobnie dowód na to, że razem z Olą stanowimy właściwą przeciwwagę do pięciu panów! To dobra proporcja. Koniec, kropka. Jest taki kawał, że gdy muzyk wchodzi do windy, to ty się już nie zmieścisz, bo on jedzie ze swoim ego i wypełnia całą przestrzeń. Zdarza się i tak. Ale spuchnięte ego nie sprzyja muzyce, a ja szukam w niej autentycznych emocji i chcę prawdziwych przeżyć. Pewnie, czasami łapię się na tym, że po długiej serii koncertów mam zaburzone poczucie rzeczywistości i trudno mi znaleźć równowagę. Mam tendencję do bycia jak blender – albo działam na wolnych obrotach, albo wskakuję od razu na dziesiątkę. Sama jestem dla siebie kontrastem – taką mam osobowość, dlatego pracuję nad „środkowym pasmem” i bilansuję, jak mogę, skrajności. Kiedy podjeżdżam na stację benzynową, z której wyruszamy busem w trasę, od razu wyczuwam nastrój ­zespołu. Czasem jest to bus rockandrollowy, czasem dyskusyjny. Notujemy, kto o której godzinie prowadzi, żeby wszystko było jasne, kiedy potem przyjdzie mandat! Mamy też dziennik uwag, do którego wpisujemy dziwne manewry każdego kierowcy, na pamiątkę. Od jakiegoś czasu nasz bus jest dość „tacierzyński”, w zespole urodziły się dzieciaki. I to jest dopiero prawdziwy rock and roll! Marta Krupińska, Marta Szarejko
Charyzmatyczne, utalentowane i pracowite. Co jeszcze je wyróżnia? Mela Koteluk, Gaba Kulka, Bela Komoszyńska i Kari oczami swoich muzyków.
O Gabie Kulce: Wacław Zimpel (klarnecista, na zdjęciu pierwszy od lewej): Ona ma niezwykle spójną wizję swojej muzyki i potrafi przejrzyście ją wyrażać. Każdemu z nas pozwala być sobą, dzieki czemu czujemy się swobodnie w jej muzyce. Potrafi stworzyć ciepłą, rodzinną atmosferę w zespole - zabiera całą stertę płyt z filmami do busa, którym jeździmy na koncerty, a na próby przynosi ciastka. Jest urodzoną dyplomatką, potrafi załgodzić każdy konflikt. Robert Rasz (perkusista, na zdjęciu w środku): Pracujemy razem od dziewięciu lat, zagraliśmy razem setki koncertów. Występowaliśmy w różnych konfiguracjach - od duetu po koncerty z orkiestrą. A ona wciąż na mnie wpływa, rozwijamy sie pracując razem. dlatego wciąż jestem częścią tej wielkiej machiny, którą zawiaduje Gaba. I świetnie jej to wychodzi. Wybrała dojrzałych muzyków, którym sytuacje kryzysowe zdarzają się rzadko. I nawet w niesprzyjających sytuacjach są w stanie zagrać dobry koncert. O Meli Koteluk: Tomasz Krawczyk "Serek" (gitarzysta, na zdjęciu drugi od lewej): Podstawowa różnica między zespołem całkowicie męskim a koedukacyjnym to żart, które w męskim gronie bywają po prostu garnizonowe, choćby nie wiem, jak intelektualne towarzystwo sie zebrało. Jak wchodzisz w męski świato, to jednocześnie wkraczasz w konwencję rubasznego dowcipu. Jeśli w zespole są kobiety, to faceci trochę bardziej kontrolują swój język. Ale akurat w przypadku wulgaryzmów lubię równowagę i raczej nie oszczędzam dziewczyn. Jeśli mam coś ochotę powiedzieć, to mówię, żeby nie było, że nagle robimy dwór księżniczek. Gdybym miał opisać Melę, powiedziałbym, że to prawdziwa artystka obdarzona charyzmą. Potrafi nawiązać bardzo silną więź ze słuchaczami. Mela bardzo dba o detale - od etapu wymyślania piosenek, po aranżację, scenografię i oprawę świetlną. Jest wiele rodzajów wokalistów, ale z grubsza dzielę ich na dwie grupy: takich, których rozumiem, ale ich przekaz do mnie nie trafia i tacy, którym wierzę. Mela należy do tych drugich. Zdarza się, że poetyki niektórych jej tekstów nie rozumiem, ale i tak za nią idę. Po prostu". Miłosz Wośko (instrumenty klawiszowe, na zdjęciu pierwszy od prawej): Eteryczność, która przejawia się w muzyce i scenicznym wizerunku Meli, pojawia się także w relacjach zespołowych. Każdy facet w tej grupie jest ojcem, co może nie odbiera nam rockandrolla, ale na pewno ma wpływ na nasz spokój, dystans i umiejętność rozwiązywania problemów. To idealnie łączy się z tym, jak Mela prowadzi nasz zespół. Jest świetną organizatorką, potrafi przewidzieć długofalowe skutki swoich artystycznych decyzji. A może to nie jest umiejętność przewidywania, tylko intuicja? O Beli Komoszyńskiej: Tomasz Dąbrowski (gitarzysta, na zdjęciu drugi od lewej): Nic tak nie łagodzi obyczajów jak kobieta w męskim składzie. Z perspektywy czasu uważam, że eteryczność Beli i jej charyzma wokalna bardzo nas zainspirowały do poszukiwania wspólnego języka, stylu i brzmienia, zupełnie innego niż ten, do którego przywykliśmy. Dla mnie najważniejszy jest komfort psychofizyczny Beli. W trasie dużo rozmawiamy, przeżywamy. Sorry Boys to grająca bomba emocjonalna, ale te wyładowania mają ujście właśnie na scenie. Silne emocje czasami powodują tarcia. Nie wiem, czy bez nich powstawałyby jakiekolwiek dźwięki w sali prób. Profesjonalny dystans to najgorszy ze stanów jaki mógłbym sobie wyobrazić grając w zespole. Piotr Blak (gitarzysta, na zdjęciu pierwszy od lewej): To, że znaleźliśmy Belę to nadal dla mnie magia. Napisałem ogłoszenie w internecie i odpowiedziała tylko jedna osoba – ona. Jak się potem okazało mieszkaliśmy bardzo blisko siebie. Jeszcze tego samego dnia, późnym wieczorem spotkałem się z Belą i tak spotykamy się i gramy do dziś. Jest dla mnie niezwykłą i bardzo ciekawą osoba. Nigdy nie musiała się wkupować w niczyje laski. Wystarczy, że jest sobą. Maciej Gołyźniak (perkusista, na zdjęciu pierwszy od prawej): Kobieta w zespole tonuje wiele zachowań. Powoduje ten nieco „elektryczny” stan gotowości do pomocy w każdym aspekcie współpracy. Zdecydowanie instynkty opiekuńcze zdają się brać górę. Dbamy o to, żeby Bela mogła się wyciszyć zanim wyjdzie na scenę, w końcu bierze na siebie całe odium kontaktu z publicznością i werbalizuje nasz przekaz. Jesteśmy bezlitośni dla wszelkiej maści poklepywaczy czy żartownisiów, tak pod sceną jak i na jej zapleczu. Czas przed koncertem jest święty. Czy to oznacza, że traktujemy ją jak siostrę? Pewnie tak. Na pewno jak bliską osobę. Znamy się wszyscy, znamy swoich parterów. Mamy taką tradycję, że jedna próba wiosną i jesienią są otwarte dla bliskich, managementu, wydawcy i przyjaciół. Wtedy przygotowuję dla wszystkich BBQ i gotuję, co pasjonuje mnie od wielu lat. Próby przenoszą się na zewnątrz i zamiast instrumentów w ruch idą sztućce. O Kari: Ryan Carins (Australia), gitarzysta, autor tekstów, na zdjęciu pierwszy od lewej: Jesteśmy jak wielka rodzina braci, w której Kari to jedyna siostra. Wiemy, że jest silna i może wiele znieść, ale i tak wzbudza u wszystkich opiekuńcze instynkty. Czasem nie łapie naszych żartów, ale bardzo dużo się razem śmiejemy. Jest świetną liderką, ma sprecyzowane pomysły dotyczące dźwięków, obrazów, historii. Gram jeszcze w dwóch innych zespołach: The Coopers i Modo Stare, w których też jest tylko jedna dziewczyna. Niestety, wiem, że to nie jest normą. Przemysł muzyczny potrzebuje więcej kobiet. Jon Headley (Wielka Brytania) klawiszowiec, współproducent drugiego albumu Kari „Wounds And Bruises”, na zdjęciu pierwszy od prawej: Często spotykamy się po godzinach, co sprawia, że granie razem jest dla nas jest jeszcze większym źródłem funu. Kari jest bardzo kreatywna, dobrze się razem czujemy i wnosi do naszego zespołu otoczkę glamour.
Kto otrzymał w tym roku Fryderyka? Sprawdź listę zwycięzców oraz zobacz stylizacje gwiazd.
Już po raz 21. przyznano Fryderyki! Najważniejsze nagrody muzyczne rozdanow tym roku aż w 17. kategoriach. Nejlepszym debiutantem został zespół The Dumplings. Aż dwie statuetki otrzymała Natalia Przybysz za album i utwór roku. Doceniono także Artura Rojka, grupę Voo Voo, a także Melę Koteluk. Gala odbyła się w Teatrze Polskim. Fryderyki 2015 >> Lista zwycięzców: Fonograficzny debiut roku: The Dumplings Album roku rock: Natalia Przybysz Album roku pop: Artur Rojek Album roku elektronika/indie/alternatywa: Fisz Emade Utwór roku: "Miód" Natalia Przybysz Album roku hip-hop: O.S.T.R Album roku muzyka korzeni: Voo Voo Album roku jazz: Marcin Wasilewski trio Artysta roku jazz: Marcin Wasilewski Fonograficzny debiut roku jazz: Nikola Kołodziejczyk Album roku muzyka chóralna, oratoryjna i operowa: "Where are you. Pieces from Warsaw", proMODERN contemporary vocal sextet Album roku muzyka kamerlana: "Musica Sacra 5", Paweł Łukaszewski Album roku muzyka symfoniczna: "Kilar/Moś/Aukso Aukso", Orkiestra Kameralna Miasta Tychy pod dyr. Marka Mosia Album roku recital solowy: "Nagrania archiwalne z lat 1974-2007", Kaja Danczowska Najlepszy album polski za granicą: "Grażyna Bacewicz: Symphony for String Orchestra", Ewa Kupiec i Capella Bydgostiensis pod dyr. Mariusza Smolija Najwybitniejsze nagranie muzyki polskiej: "Where are you. Pieces from Warsaw", proMODERN contemporary vocal sextet Teledysk roku: Tomasz Gliński i Mela Koteluk za "Fastrygi"
Jack White, Lykke Li, Banks, Kamp!, Foals, Mela Koteluk i Misia Ff. Sprawdź naszą relację z trzeciego dnia Open'er Festival 2014.
Trzeci dzień Open'er Festival 2014 minął nam pod znakiem ciągłego biegania od jednej sceny do drugiej. Czy uda nam się dotrzeć pod namiot? Mamy tylko pięć minut do koncertu na main stage! Kursowanie między nimi było niczym trening interwałowy i to na długi dystans! Open'er Festival 2014: dzień 3 Piątek zaczęliśmy od występu Misi Ff (gwiazdy lipcowej okładki ELLE). Niestety ze względu na wczesną porę, koncert na scenie namiotowej zaplanowano na godzinę 18.00, tylko garstka festiwalowiczów mogła docenić świetny głos wokalistki. Mamy nadzieję, że następnym razem Misia dostanie lepszy czas. Potem szybko pobiegliśmy na największą scenę, żeby się przekonać jaki popis da grupa Foals. Okazało się, że fani dopisali, a reszta widzów znająca zapewne tylko "Inhaler", czy "My Number" przyjęła ich bardzo entuzjastycznie. Skokom i tańcom nie było końca! Wokal Yannisa Phillippakisa brzmiał świetnie, aż żałowaliśmy, że zespół nie grał dłużej niż było to zaplanowane. Po Foals przyszedł czas na bardziej nastrojowy występ, czyli Melę Koteluk. Nie będziemy nawet udawać - mamy do niej słabość. Ale kto nie ma? Poetycka muzyka laureatki Fryderyków w 2013 roku za najlepszy debiut i artystę roku oczarowała chyba wszystkich. Wzruszała podczas "Pieśni o szczęściu" (szkoda, że nie było Czesława Mozila), a w trakcie "Spadochronu" publiczność śpiewała refren i to bez końca. Jednak to była tylko rozgrzewka przeg główną gwiazdą wieczoru. Ok, musimy to napisać: Jack White rozwalił system. I nie ma w tym ani odrobiny przesady. Moglibyśmy na tym stwierdzeniu poprzestać, ale podamy kilka argumentów niedowiarkom. Mimo, że to już czwarty występ Amerykanina na Open'erze (poprzednio wystąpił ze swoimi zespołami: The White Stripes, The Racounters i The Dead Weather) w wersji solo również robi ogromne wrażenie. Nie tylko ze względu na pojawienie się w setliście takich hitów jak "Seven Nation Army", "Steady, As She Goes", czy "We're Going to Be Friends". White genialnie mieszał gatunki przyplatając rock, z bleusem a nawet country, a publika od początku do końca jadła mu z ręki. Zwłaszcza jej żeńska część, gdy wokalistka przyznał, że matka kazała mu przywieźć z Polski żonę. Czy są kandydatki? Gdy udało nam się wreszcie zebrać szczęki z trawy i sprawdzić, czy wszystkie kości są całe ponownie udaliśmy się do namiotu. Chcieliśmy sprawdzić jak na żywo brzmi Banks, którą od kilku miesięcy nałogowo słuchamy w redakcji. Mimo iż jej debiutancka płyta "Goddess" trafi do sprzedaży dopiero we wrześniu, mroczna bogini przez ostatnich kilka miesięcy udostępniała swoje piosenki m.in. na platformie SoundCloud. Jak wypadła na żywo? Fenomenalnie! Jillian Banks niczym syrena zahipnotyzowala nas swoimi minimalistycznymi, ale bardzo zmysłowymi utworami. To wrażenie potęgował jej trochę kanciasty, ale urzekający ruch sceniczny. "Drowning", "Brain", "Waiting Game", oraz "This Is What It Feels Like" zapamiętamy na długo. To jednak nie koniec atrakcji. Tuż po 01.00 rozpoczął się show Lykke Li. Szwedka przyjechała do Gdyni w ramach promocji trzeciego albumu, zatytułowanego "I Never Learn". Jednak nie zabrakło również kawałków, za które ją uwielbiamy, czyli "Wounded Rhymes", oraz "I Follow Rivers". Nie sposób nie docenić gry świateł i oszczędnej, ale robiącej wrażenie scenografii. Lykke Li nadal urzeka, nawet ze złamanym sercem. Na koniec, choć już ostatkiem sił, dotarliśmy na koncert Kamp!. Trio jak zawsze nie zawodzi. Tym razem w nowej odsłonie koncertowej i z nowymi numerami. Było to dosyć śmiałe posunięcie, ale jak twierdzą klasycy - kto nie ryzykuje ten nie pije szampana. Niecierpliwie czekamy na kolejne piosenki! Open'er Festival 2014: dzień 3 >> Zobacz również zdjęcia z Open'er Festiva 2014 na Instagramie @ellepolska i @ewa_elle
Najlepsze stylizacje polskich gwiazd w 2013 roku
Anja Rubik, Magdalena Boczarska, Małgorzata Kożuchowska... Sprawdź kto jeszcze pojawił się w naszym zestawieniu najlepszych stylizacji gwiazd.
Polskie gwiazdy z roku na rok prezentują się coraz lepiej. Naszym tegorocznym numerem jeden jest Anja Rubik w sukience Elie Saab, ale reszta sławnych pań również ma się czym pochwalić. Małgorzata Kożuchowska, Magda Boczarska, Pulina Sykut, Magda Frąckowiak, Joanna Horodyńska, Aneta Kręglicka, Mela Koteluk - one również pojawiły się w naszym zestawieniu najlepszych stylizacji w 2013 roku. Sprawdź: Najlepsze stylizacje polskich gwiazd w 2013 roku >>
Za nami pierwszy dzień Coke Live Music Festival 2013! Czyj występ nas zaskoczył, kto miał na sobie koszulę w neurony - sprawdźcie!
Choć pogoda była trochę kapryśna, pierwszy dzień krakowskiego Coke Live Music Festival należał do bardzo udanych. Co zaskakujące, na scenie głównej i namiotowej wystąpili artyści młodzi wiekiem, ale z dojrzałą, muzyczną duszą. Coke Live Music Festival 2013 zaingurował koncert Meli Koteluk, która w ciągu ostatnich dwóch miesięcy zaśpiewała na takich festiwalach jak Męskie Granie czy Jarocin. Żałujemy tylko, że występu Meli nie mogło zobaczyć więcej osób - pora była trochę zbyt wczesna. O 19.00 wystąpiła Monika Brodka - jak zawsze świetnie rozkręciła publiczność. Dwudziestosześciolatka nawet rzuciła się w tłum i śpiewała podtrzymywana przez fanów. Gdy już zrobiło się ciemno i przestało padać, na main stage'u pojawiło się gitarowe granie. Na pierwszy ogień poszedł szkocki (choć o bardzo amerykańskim charakterze) Biffy Clyro. Jednak wisienką na torcie był oczywiście Franz Ferdinand. Wiemy, że to nie był ich pierwszy występ w naszym kraju, wiemy również, że każdy ich koncert składa się głównie z tych samych hitów z dodatkiem kilku nowych kompozycji. Ale co z tego!? Za każdym razem od nowa zakochujemy się w tych sympatycznych chłopakach, a zwłaszcza w Alexie Kapranosie (i jego koszuli w neurony). Na scenie namiotowej również było ciekawie. Fani Reginy Spektor zaskoczyli Amerykankę bardzo ciepłym przyjęciem, chociaż ich idolka zaczęła grać 20 minut po umówionym czasie. Z ciekawości poszliśmy na Dawida Podsiadło i nie był to zmarnowany czas. Wręcz przeciwnie, okazuje się, że raz na kilka lat wśród laureatów talent show można znaleźć prawdziwe perełki. Jedną z nich jest właśnie Dawid. Nie usłyszeliśmy po prostu dobrze wyprodukowanych, popowych piosenek. Podsiadło sprawnie poruszał się pomiędzy klimatami muzycznymi. Było psychodelicznie i czasem progresywnie. Coke Live Music Festival 2013: dzień 1 w GALERII >>> Zobacz także: Street Fashion - moda festiwalowa na Coke Live >>> Coke Live Music Festival: dzień 2 >>
Kampania Pajonk na jesień-zimę 2013 z Charlotte Tomaszewską
Warto zwrócić uwagę na nową markę na polskim rynku modowym. Do najnowszej kampanii Pajonk zaprosił śliczną Charlotte Tomaszewską.
Pajonk to nowa marka na polskim rynku, za którą stoi Michał Pająk, absolwent warszawskiej Międzynarodowej Szkoły Kostiumografii i Projektowania Ubioru. Zdolny projektant swoje kolekcje utrzymuje w minimalistycznym stylu, dba o prostotę w formie i bogactwo faktur oraz krojów. Pająk zadebiutował w 2012 roku i od razu został zauważony przez włoskiego Vogue'a. W wywiadzie dla magazynu projektant przyznaje, że jego marzeniem jest sprzedaż kolekcji w concept store'ach w stylu mediolańskiego 10 Corso Como. Dotychczas, marka Pajonk współpracowała z Kari Amirian, a także ze stylistą Andrzejem Sobolewskim. Na festiwalu w Opolu gwiazda sierpniowego wydania ELLE, Mela Koteluk zachwyciła opinię publiczną kreacją od młodego projektanta. Czarny zestaw z karbowanej tkaniny odsłania kawałek brzucha gwiazdy i wpisuje się w obowiązujące trendy, jednocześnie ślepo ich nie naśladując. Strój Meli pochodzi z najnowszej kolekcji Pajonka na jesień-zimę 2013. Projektant wykorzystał charakterystyczną tkaninę również w bieli proponując obszerne spódnice, narzuty i sukienki. W kolekcji znajdziemy również czarne frędzle, szyfon oraz srebrne cekiny. Jesienią i zimą jest u Pajonka futurystycznie i monochromatycznie. Warto zwrócić uwagę na to nazwisko, bo Michał Pająk doskonale się zapowiada. Ubrania z jego najnowszej kolekcji do kupienia w butiku internetowym SHWRM.pl. W kampanii Pajonk jesień-zima 2013 zobaczymy Charlotte Tomaszewską znaną z sesji do polskich i zagranicznych magazynów i współpracy z Anią Kuczyńską. Modelka pracowała głównie w Londynie, Mediolanie i Paryżu. Sesje z jej udziałem pojawiły się w Vogue Portugal i Vision China. Ostatnio Charlotte wystąpiła także w lookbooku Marc Jacobs Resort 2014. (ZOBACZ Charlotte Tomaszewska w Marc Jacobs Resort 2014 >>) ZOBACZ Charlotte Tomaszewską w kampanii Pajonk na jesień-zimę 2013 >> Iga Budzikowska