Nagradzany thriller Guillermo del Toro wrócił do łask i podbija HBO Max. Ma wszystko, co kochają widzowie
Nie ma tu tanich sztuczek ani efektownych zwrotów akcji co kilka minut. Jest za to hipnotyzujący klimat, gwiazdorska obsada i historia, która wciąga coraz głębiej z każdą kolejną sceną. „Zaułek koszmarów”, jedno z najpiękniej sfotografowanych dzieł Guillermo del Toro, niespodziewanie wrócił do łask widzów i wspina się w rankingu TOP 10 HBO Max.
Twórca „Kształtu wody”, „Labiryntu fauna”, „Hobbita”, „Crimson Peak” czy dostępnego na platformie Netflix „Frankensteina” od początku swojej kariery fascynował się mrokiem, baśniami i ludzkimi obsesjami. Choć jego filmy często kojarzone są z fantastyką i horrorem, tak naprawdę opowiadają przede wszystkim o ludziach - ich lękach, pragnieniach i słabościach. „Zaułek koszmarów” jest pod tym względem wyjątkowy. Del Toro niemal całkowicie rezygnuje tutaj z elementów nadprzyrodzonych, tworząc thriller psychologiczny zanurzony w estetyce klasycznego kina noir. To świat pełen cieni, iluzji i moralnych dwuznaczności, w którym każdy skrywa jakiś sekret. Nie bez powodu film do dziś zachwyca stroną wizualną. Zjawiskowe zdjęcia, dopracowana scenografia i atmosfera przywołująca złotą erę Hollywood sprawiają, że seans przypomina podróż do zupełnie innego świata. O czym opowiada „Zaułek koszmarów”? Głównym bohaterem filmu jest Stan Carlisle, charyzmatyczny włóczęga, który trafia do objazdowego cyrku. Tam poznaje tajniki sztuki mentalistów i szybko odkrywa, że umiejętność manipulowania ludźmi może stać się przepustką do lepszego życia. Kiedy opuszcza cyrk i zaczyna występować przed elitami, jego ambicje rosną. Wszystko komplikuje się jednak w chwili, gdy na jego drodze staje tajemnicza psycholożka Lilith Ritter. Rozpoczyna się niebezpieczna gra pełna kłamstw, manipulacji i psychologicznych pojedynków. To historia o chciwości, pragnieniu sukcesu i cienkiej granicy między prawdą a iluzją. Im dalej posuwa się Stan, tym bardziej widz zaczyna zastanawiać się, kto tak naprawdę pociąga za sznurki. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada jest jednym z największych atutów filmu W głównej roli występuje Bradley Cooper, który stworzył jedną z najbardziej niejednoznacznych postaci w swojej karierze. Partnerują mu Cate Blanchett, Rooney Mara, Willem Dafoe, Toni Collette, Richard Jenkins i David Strathairn. Każde z nich dostaje moment, by zabłysnąć, ale prawdziwe napięcie rodzi się w scenach między Cooperem a Blanchett. Ich ekranowa relacja sprawia, że film ani na chwilę nie traci tempa. 80 proc. pozytywnych recenzji i cztery nominacje do Oscarów. Krytycy nie mieli wątpliwości Choć „Zaułek koszmarów” nie zamienił nominacji na oscarowe statuetki, został zauważony przez Akademię w aż czterech kategoriach, w tym za najlepszy film. Produkcja może pochwalić się także bardzo dobrymi ocenami - 80 proc. pozytywnych recenzji krytyków w serwisie Rotten Tomatoes, oceną 7,0/10 na IMDb oraz wynikiem 69/100 w Metacritic. Szczególne uznanie zdobyły zdjęcia Dana Laustsena, scenografia i niepowtarzalny klimat nawiązujący do klasycznego kina noir. „Zaułek koszmarów” podbija HBO Max nie bez powodu Choć od premiery minęło już kilka lat, thriller Guillermo del Toro doskonale opiera się próbie czasu. To film, który nagradza cierpliwość widza, nie prowadzi za rękę i długo nie zdradza wszystkich kart. Dla fanów psychologicznych thrillerów, kina noir i mrocznych historii z nieoczywistymi bohaterami może okazać się jednym z najciekawszych seansów dostępnych obecnie na HBO Max. Nic dziwnego, że produkcja ponownie przyciąga uwagę widzów i wraca do najpopularniejszych tytułów platformy.
„The Guardian” zachwyca się nowym polskim serialem. Dostał 4 gwiazdki i już mówi o nim cały świat
Polski serial „Proud” zdobył Grand Prix na festiwalu Series Mania i zebrał entuzjastyczne recenzje za granicą. „The Guardian” przyznał mu 4 gwiazdki na 5. Od 12 czerwca produkcję można oglądać w HBO Max.
Polski serial „Proud” zdobył Grand Prix podczas prestiżowego festiwalu Series Mania w Lille i już teraz mówi się o nim jako o jednej z najważniejszych rodzimych premier ostatnich lat. Produkcja HBO Original z Ignacym Lissem w roli głównej podbiła nie tylko serca jurorów, ale też zagranicznych krytyków. Szczególnie entuzjastyczna recenzja ukazała się w brytyjskim „The Guardian”, który przyznał tytułowi aż 4 gwiazdki na 5. W tym artykule: „The Guardian” chwali polski serial „Proud” O czym jest serial „Proud”? Kto występuje w serialu „Proud”? „The Guardian” chwali polski serial „Proud” „Ten polski dramat jest pięknie nakręcony, ma czarny humor i pełen jest społecznego komentarza na temat trudności bycia homoseksualnym ojcem w Polsce. Nawet mała dziewczynka sprawia wrażenie doświadczonej aktorki” – czytamy w recenzji „The Guardian”. Brytyjski dziennik zwrócił więc uwagę nie tylko na warstwę wizualną i inteligentny humor produkcji, ale też na jej społeczny komentarz oraz emocjonalny ciężar historii. W tym świetle „Proud” nie jest wyłącznie lokalną opowieścią, ale serialem czytelnym i poruszającym także poza polskim kontekstem. View oEmbed on the source website „Proud” to pierwszy od dekady polski tytuł zakwalifikowany do konkursu głównego Series Mania, jednego z najważniejszych europejskich festiwali poświęconych serialom. Sukces jest tym większy, że produkcja od razu sięgnęła po główną nagrodę. Dodatkowo Ignacy Liss, odtwórca głównej roli, otrzymał wyróżnienie dla najlepszego aktora. O czym jest serial „Proud”? Fabuła przybliża historię Filipa, młodego, charyzmatycznego i nieco zagubionego geja, który do tej pory żył tak, jakby świat należał wyłącznie do niego. Pracuje jako model, lubi zachwyt innych i sprawia wrażenie osoby pewnej siebie, choć pod maską arogancji skrywa własne lęki oraz niepewność. Wszystko zmienia rodzinna tragedia. Filip niespodziewanie musi zaopiekować się swoją małą siostrzenicą, a jego dotychczasowe życie wywraca się do góry nogami. To punkt wyjścia do opowieści o dorastaniu do odpowiedzialności, sile rodzinnych więzi, wyrzutach sumienia, społecznych uprzedzeń i próbie zachowania wolności w sytuacji, która wymaga dojrzałości. „Proud” to emocjonalny dramat z subtelnym humorem i portretem bohatera mierzącego się nie tylko z nową rolą opiekuna, ale też z własnymi słabościami. Kto występuje w serialu „Proud”? W obsadzie, obok Ignacego Lissa, znaleźli się m.in. Maria Sobocińska, Kamil Studnicki, Maja Ostaszewska, Joanna Kulig, Dorota Kolak, Tamara Arciuch, Piotr Pacek, Mateusz Więcławek i Paulina Holtz. Za reżyserię odpowiada Karol Klementewicz, który napisał scenariusz wspólnie z Moniką Pęcikiewicz. Autorką zdjęć jest Weronika Bilska, a muzykę skomponował Łukasz Targosz. Ośmioodcinkowa produkcja „Proud” zadebiutowała w HBO Max w piątek, 12 czerwca. Kolejne odcinki będą pojawiać się co tydzień, aż do finału zaplanowanego na 31 lipca. Wszystko wskazuje na to, że to jeden z tych polskich obrazów, które mają szansę wybrzmieć znacznie szerzej niż tylko na rodzimym rynku.
To teraz najchętniej oglądany film na HBO Max. Mroczna produkcja łączy klimat "Dziecka Rosemary" z energią Tarantino
Nie każdy horror musi opierać się na ciszy, narastającym lęku i psychologicznej grze z widzem. Czasem wystarczy wyrazisty pomysł, czarny humor, efektowna przemoc i bohaterka, której kibicuje się od pierwszych minut. Taki właśnie jest film "Oni cię zabiją", nowość HBO Max, która szybko trafiła na szczyt popularności platformy.
W tym artykule: "Oni cię zabiją" na HBO Max. O czym jest nowy horror z Zazie Beetz? Horror dla fanów Tarantino i "Dziecka Rosemary" Zazie Beetz, Patricia Arquette i Tom Felton w obsadzie hitu HBO Max "Oni cię zabiją" na HBO Max. O czym jest nowy horror z Zazie Beetz? Główną bohaterką filmu "Oni cię zabiją" jest Asia Reeves, w którą wciela się Zazie Beetz. Kobieta próbuje rozpocząć nowe życie po traumatycznych wydarzeniach z przeszłości. Przyjmuje posadę pokojówki w luksusowym nowojorskim apartamentowcu, który już od pierwszych chwil wydaje się miejscem zbyt eleganckim, by było całkiem bezpieczne. Szybko okazuje się, że za fasadą prestiżowego budynku kryją się niepokojące tajemnice. Wśród mieszkańców krążą plotki o zaginięciach, a Asia zaczyna odkrywać, że apartamentowiec może być opanowany przez satanistyczną sektę. Od tego momentu film zmienia się w krwawą, dynamiczną walkę o przetrwanie, w której groza miesza się z czarnym humorem i kinem akcji. Horror dla fanów Tarantino i "Dziecka Rosemary" "Oni cię zabiją" nie udaje subtelnego, metaforycznego horroru. To produkcja, która stawia na tempo, brutalność, groteskę i rozrywkową energię kina klasy B. W filmie Kirilla Sokolova nie brakuje widowiskowych scen walki, krwawych sekwencji i przerysowanego humoru. Właśnie dlatego produkcja może przypaść do gustu widzom, którzy cenią styl Quentina Tarantino, pełen popkulturowych odniesień, mocnych postaci i przemocy podanej z dystansem. Jednocześnie sam punkt wyjścia, czyli luksusowy budynek na Manhattanie skrywający mroczne sekrety, może przywoływać skojarzenia z "Dzieckiem Rosemary". Twórcy nie idą jednak w stronę powolnego, dusznego horroru psychologicznego. Zamiast tego proponują kino bardziej bezczelne, krwawe i nastawione na czystą przyjemność oglądania. Zazie Beetz, Patricia Arquette i Tom Felton w obsadzie hitu HBO Max Jednym z największych atutów filmu jest obsada. Zazie Beetz, znana m.in. z "Jokera" i serialu "Atlanta", świetnie odnajduje się w roli bohaterki, która musi zmierzyć się nie tylko z realnym zagrożeniem, ale też z własną przeszłością. Jej Asia ma charyzmę, siłę i determinację, dzięki czemu nawet najbardziej szalone zwroty akcji pozostają emocjonalnie angażujące. Na ekranie partnerują jej Patricia Arquette, Heather Graham, Tom Felton, Myha'la oraz Paterson Joseph. Każde z nich wnosi do filmu coś innego: od kampowej przesady, przez niepokojącą elegancję, po czysto rozrywkową energię. Film zebrał także solidne oceny widzów i krytyków. Według danych przywoływanych w tekstach, "Oni cię zabiją" ma 66 proc. pozytywnych recenzji od krytyków i 79 proc. od widzów w serwisie Rotten Tomatoes, a na IMDb ocenę 6,3/10. To wynik, który dobrze oddaje charakter tej produkcji. Nie jest to horror, który ma zrewolucjonizować gatunek. To raczej krwawa, stylowa i bezpretensjonalna rozrywka na wieczór, najlepiej dla tych, którzy lubią, gdy kino grozy ma pazur, czarny humor i nie bierze siebie zbyt serio.
Dopiero co wpadł na streaming, a już jest hitem. Ten oscarowy film z polskimi wątkami podbija HBO Max
„Prawdziwy ból” Jessiego Eisenberga, z Kieranem Culkinem w jednej z najlepszych ról ostatnich lat, błyskawicznie wspiął się na szczyt oglądalności HBO Max. Film z polskimi wątkami przyciąga widzów nie tylko fabułą, ale i emocjonalnym ciężarem.
„Prawdziwy ból” (oryg. „A Real Pain”) dopiero co pojawił się w ofercie HBO Max, a już znalazł się na szczycie oglądalności platformy. To jeden z tych tytułów, które nie potrzebują długiej kampanii - wystarczy kilka dni, by zaczęły żyć własnym życiem wśród widzów. Film w reżyserii i z udziałem Jessiego Eisenberga, z brawurową rolą Kierana Culkina (brat Macaulaya Culkina, znany widzom z swojej dziecięcej roli Fullera z filmu „Kevin sam w domu”), to nieoczywiste połączenie komedii i dramatu. Historia dwóch kuzynów, Davida i Benji’ego, którzy wyruszają do Polski, by zmierzyć się z rodzinną przeszłością, szybko okazuje się czymś znacznie głębszym niż klasyczna „podróż w nieznane”. „Prawdziwy ból” nr 1 na HBO Max. Polska nie jest tu tylko tłem Jednym z najmocniejszych elementów filmu jest jego osadzenie w Polsce. Warszawa, Lublin czy Majdanek nie pełnią roli przypadkowych lokalizacji - są częścią emocjonalnej struktury historii. Twórcy nie traktują tych miejsc dekoracyjnie. Wręcz przeciwnie - wpisują je w opowieść o pamięci, dziedziczeniu traum i próbie zrozumienia własnych korzeni. To sprawia, że film rezonuje inaczej niż typowe amerykańskie produkcje „o Europie”. View oEmbed on the source website Eisenberg i Culkin - duet, który trzyma film w napięciu Siłą „Prawdziwego bólu” jest relacja głównych bohaterów. Jesse Eisenberg gra postać introwertyczną, wycofaną, próbującą wszystko uporządkować i nazwać. Kieran Culkin jako Benji jest jego przeciwieństwem - chaotyczny, impulsywny, momentami trudny do zniesienia, ale jednocześnie magnetyczny. To właśnie między nimi buduje się napięcie, które napędza cały film. Raz jest zabawnie, raz niewygodnie, a chwilami bardzo cicho i ciężko - bez potrzeby podkreślania emocji na siłę. Film, który zdobył Oscara i zachwycił krytyków na całym świecie „Prawdziwy ból” nie przeszedł niezauważony przez branżę filmową. Produkcja została nagrodzona Oscarem dla Kierana Culkina za rolę drugoplanową, a wcześniej zdobyła uznanie na festiwalu Sundance, gdzie doceniono scenariusz Jessiego Eisenberga. Film zebrał też bardzo wysokie oceny krytyków, którzy podkreślają jego wyjątkowy balans między humorem a emocjonalnym ciężarem. Na Rotten Tomatoes film uzyskał status „Certified Fresh”, z bardzo wysokim wynikiem 96% pozytywnych recenzji krytyków. Równie dobrze wypada odbiór widzów — tzw. Popcornmeter utrzymuje się na poziomie około 82%, co potwierdza, że „Prawdziwy ból” działa nie tylko na festiwalowych jurorów, ale też na szeroką publiczność. Film, który zostaje po seansie „Prawdziwy ból” podbijający teraz ranking HBO Max to nie jest produkcja, która kończy się wraz z napisami końcowymi. To jeden z tych filmów, które zostają w głowie, bo nie oferują prostych odpowiedzi ani jednoznacznych ocen bohaterów. Nie chodzi tu o wielkie zwroty akcji, ale o relacje, które są jednocześnie bliskie i niekomfortowe. O pamięć, która nie zawsze układa się w logiczną narrację. I o podróż, która okazuje się bardziej wewnętrzna niż geograficzna. Właśnie dlatego film tak dobrze działa na streamingu - łatwo go kliknąć, ale trudno o nim szybko zapomnieć.
Ten serial wywołał dyskusję jeszcze długo przed premierą. W czuły sposób dotyka tematu, o którym w Polsce nadal mówi się zbyt cicho
„Proud” właśnie trafił do HBO Max. To intymny dramat z tematem społecznym o dużej sile rażenia. Historia Filipa, nagle wrzuconego w rolę opiekuna, ma w sobie czułość, gniew i odwagę.
Na HBO Max debiutuje „Proud”, polski serial Karola Klementewicza, który od pierwszych minut nie daje widzowi wygodnego dystansu. Recenzenci już teraz podkreślają, że to jedna z tych premier, o których będzie się mówić długo. Nie tylko dlatego, że „Proud” dotyka tematów społecznie gorących, ale też dlatego, że robi to z ambicją, stylem i emocjonalną intensywnością. W tym artykule: „Proud” w HBO Max: o czym jest nowy polski serial? W czym tkwi siła przekazu „Proud”? Ignacy Liss w roli, o której będzie głośno „Proud” z nagrodami w Lille. Polski serial zaczyna z mocnej pozycji „Proud” w HBO Max: o czym jest nowy polski serial? Punkt wyjścia jest prosty, ale bezlitosny. Filip, grany przez Ignacego Lissa, żyje szybko, impulsywnie i bez planu. Wolność myli z ucieczką, bliskość z chwilowym zachwytem, a codzienność z czymś, co można zagłuszyć kolejną nocą poza domem. Serial nie próbuje go wybielać. Pokazuje jego autodestrukcję, egoizm, niedojrzałość i emocjonalny chaos: pociągający, ale i niebezpieczny. Dopiero rodzinna tragedia wywraca ten porządek. Śmierć siostry sprawia, że Filip z dnia na dzień musi wejść w rolę, do której nikt go nie przygotował. Opieka nad niemowlęciem nie jest tu uroczym dodatkiem do fabuły ani sentymentalnym chwytem. Jest próbą przetrwania: logistyczną, finansową, emocjonalną. W „Proud” zwykłe czynności, karmienie, przewijanie, wyjście z domu, rozmowa z urzędem czy próba załatwienia opieki, stają się polem walki z własną bezradnością. View oEmbed on the source website Najmocniej wybrzmiewa tu samotność rodzicielstwa. Opowiedziana bez cukru pudru, bez instagramowego filtra i bez pocieszającej puenty podanej zbyt wcześnie. Codzienność przytłacza szczególnie wtedy, gdy brakuje wsparcia, stabilizacji i poczucia, że ktokolwiek naprawdę stoi po twojej stronie. W czym tkwi siła przekazu „Proud”? „Proud” nie jest serialem jednego tematu, choć jeden wątek nieuchronnie wysuwa się na pierwszy plan: samotny gej opiekujący się dzieckiem w Polsce. To punkt wyjścia, który w rodzimym kontekście natychmiast nabiera społecznego ciężaru. Twórcy nie udają, że uprzedzenia nie istnieją, ale też nie sprowadzają bohatera do symbolu w debacie publicznej. To ważne, bo „Proud” najciekawszy jest wtedy, gdy pozostaje blisko człowieka. Filipa interesuje nie tylko jako „przypadek”, a jako kogoś, kto rozpaczliwie próbuje zbudować siebie od nowa. Fabuła dotyka pytań o rodzinę, prawo do bliskości, potrzebę przynależności i o to, kto właściwie może zostać uznany za „odpowiedniego” opiekuna. W tle pobrzmiewa Polska współczesna, niepokojąca i znajoma. Kraj, gdzie rozmowa o prawach osób LGBTQ+ wciąż wywołuje napięcia, a prywatne życie bardzo szybko może stać się sprawą publiczną. „Proud” trafia więc w czuły punkt, ale nie żywi się wyłącznie kontrowersją. Jego siła tkwi w równowadze między tym, co społeczne, a tym, co intymne. Między głośnym tematem a cichą sceną, gdzie człowiek po prostu nie daje już rady. Ignacy Liss w roli, o której będzie głośno W pierwszych opiniach najczęściej powraca jedno nazwisko: Ignacy Liss. Rola Filipa jest napisana jak test wytrzymałości. Bohater bywa drażniący, nieodpowiedzialny, pełen sprzeczności, a jednak trudno od niego oderwać wzrok. Liss gra go nerwem, gestem, spojrzeniem i potrafi w jednej scenie odsłonić arogancję, zmęczenie i dziecinną potrzebę bycia uratowanym. Mocno działa także drugi plan. Kamil Studnicki jako Olek wnosi do historii napięcie emocjonalne i uczuciowe.. Maria Sobocińska jako Kiki dodaje energii, ale też kruchości. W obsadzie pojawia się również Maja Ostaszewska, a w kolejnych odcinkach dołączy Joanna Kulig w roli prawniczki Teresy. Realizacyjnie „Proud” ma wyraźny charakter. Zdjęcia, montaż, kostiumy i scenografia budują świat elegancki w formie, ale duszny w nastroju. To estetyka, która nie przykrywa trudnych emocji, tylko je podbija. Nie wszystko jednak działa bez zarzutu. W pierwszych trzech odcinkach można dostrzec nadmiar wątków, momentami także chaos i klisze, od których polskie produkcje wciąż próbują się uwolnić. Mimo to produkcja utrzymuje spójny ton: mroczny, gęsty, miejscami bolesny, ale z delikatną iskrą nadziei. „Proud” z nagrodami w Lille. Polski serial zaczyna z mocnej pozycji Zanim „Proud” trafił do szerokiej widowni, zdążył zaistnieć za granicą. Serial zadebiutował na festiwalu Series Mania w Lille, gdzie zdobył Grand Prix w międzynarodowym konkursie, a Ignacy Liss został wyróżniony nagrodą dla najlepszego aktora. W źródłowych informacjach podkreślano również, że to pierwszy polski tytuł od dekady zakwalifikowany do prestiżowego konkursu. Ten kontekst dodaje premierze znaczenia, ale nie jest jedynym powodem, dla którego warto zwrócić na nią uwagę. „Proud” próbuje połączyć temat społecznie aktualny z opowieścią o dojrzewaniu wymuszonym przez stratę. O człowieku, który nie planował stać się odpowiedzialny, ale nagle nie ma już innego wyjścia. Jeśli pierwsze odcinki są zapowiedzią dalszego ciągu, piątki na HBO Max mogą szybko stać się rytuałem dla tych, którzy od polskich produkcji oczekują czegoś więcej niż poprawnie poprowadzonej historii. „Proud” ma emocje, styl i odwagę. A przede wszystkim ma bohatera, którego trudno polubić od razu, ale jeszcze trudniej przestać obserwować.
Zrób sobie dziś Dzień Dziecka. Ten film na HBO przypomina, że dorośli też czasem potrzebują odrobiny magii
Dzień Dziecka nie musi kończyć się w dzieciństwie. „Niekończąca się opowieść” dostępna na HBO to film, który w kilka minut przenosi w świat wyobraźni, gdzie wszystko jest możliwe - i gdzie łatwo przypomnieć sobie, jak to jest patrzeć na kino bez cynizmu.
Lata 80. były dla kina fantasy momentem szczególnym. To czas, kiedy efekty specjalne dopiero zaczynały otwierać drzwi do światów wcześniej istniejących wyłącznie w wyobraźni. „Niekończąca się opowieść” z 1984 roku wpisuje się w ten okres idealnie - jako film, który nie tylko opowiada historię, ale też buduje doświadczenie zanurzenia w baśniowej rzeczywistości. Reżyser Wolfgang Petersen, znany wcześniej głównie z kina niemieckiego, stworzył tu jedną z najbardziej rozpoznawalnych opowieści fantasy dekady. Film szybko stał się globalnym fenomenem i do dziś pozostaje jednym z tych tytułów, które definiują dziecięcą wyobraźnię lat 80. i 90. O czym jest „Niekończąca się opowieść”? Historia zaczyna się w świecie bardzo realnym - w życiu Bastianna, chłopca, który mierzy się z samotnością i stratą. Pewnego dnia trafia na tajemniczą książkę, która okazuje się czymś znacznie więcej niż tylko opowieścią. Równolegle poznajemy krainę Fantazji - świat, który dosłownie znika, pochłaniany przez nicość. Jedyną nadzieją jest dziecko, które nada imię cesarzowej i uratuje cały wszechświat. Granica między czytelnikiem a historią zaczyna się zacierać. Bastian nie tylko śledzi losy bohaterów - on staje się ich częścią. Kraina Fantazji jest tu światem, który nie próbuje udawać realizmu. To przestrzeń pełna smoków, magicznych stworzeń i krajobrazów, które wyglądają jak wizje ze snu. Na tle współczesnych produkcji fantasy film może wydawać się surowy, ale właśnie ta „niedoskonałość” nadaje mu charakter. Wiele efektów powstało bez cyfrowej technologii, co sprawia, że Fantazja ma w sobie coś fizycznego, namacalnego - jakby naprawdę istniała gdzieś obok naszego świata. View oEmbed on the source website Bohaterowie, którzy zostali z nami na zawsze. Atreyu, Falkor i świat, który żyje tylko dzięki wierze „Niekończąca się opowieść” to film, który zapamiętuje się nie tylko jako historię, ale jako zestaw obrazów i postaci, które wracają po latach jak wspomnienia z dzieciństwa - trochę nieostre, ale wciąż intensywnie emocjonalne. Na pierwszym planie jest Atreyu, młody wojownik wysłany na misję ocalenia Fantazji. To on przechodzi przez świat, który rozpada się na naszych oczach, ale jedyną siłą, która realnie go prowadzi, nie jest miecz ani odwaga w klasycznym sensie. Jest nią wiara - w sens podróży, w możliwość ocalenia świata, w coś większego niż on sam. Jednym z najbardziej poruszających momentów filmu jest scena w bagnach smutku, gdy jego koń Artax powoli poddaje się melancholii i znika pod wodą, nie potrafiąc wyrwać się z paraliżującego ciężaru rozpaczy. To jedna z tych scen, które wielu widzów pamięta do dziś jako pierwszy naprawdę bolesny moment kina dzieciństwa - moment, w którym fantasy nagle staje się emocjonalnie bardzo realne. Ale w tej drodze Atreyu nie jest sam. Jest Falkor (Fuchur) - Smok Szczęścia, istota lekkości i nadziei, która pojawia się zawsze wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone. To on dosłownie „niesie” Atreyu przez kolejne etapy podróży i przypomina, że szczęście nie zawsze jest nagrodą - czasem jest ratunkiem. Jest Morla - pradawny, gigantyczny żółw żyjący na bagnach smutku, który bardziej niż odpowiedzi daje Atreyu pytania i wskazówki, prowadząc go dalej, choć sam zdaje się już nie wierzyć w sens czegokolwiek. Jest Kamieniojad (Rock Biter) - olbrzym zbudowany ze skał, który z rozpaczą opowiada o tym, jak Nicość odebrała mu wszystko, co znał i kochał. W jego historii odbija się cały ciężar świata, który dosłownie przestaje istnieć. I jest Gmork - wilk, który nie jest tylko antagonistą, ale ucieleśnieniem Nicości i tego, co dzieje się z historiami, kiedy przestajemy w nie wierzyć. To właśnie ta galeria bohaterów sprawia, że film działa jak emocjonalna mapa dzieciństwa: pełna strachu, zachwytu i momentów, które zostają w głowie na długo po napisach końcowych. „Niekończąca się opowieść” nie jest więc tylko historią o ratowaniu świata. Jest opowieścią o tym, że światy - te filmowe i te nasze wewnętrzne - istnieją tylko tak długo, jak długo ktoś w nie wierzy. Wolfgang Petersen i kino, które otwierało wyobraźnię Wolfgang Petersen przed „Niekończącą się opowieścią” znany był przede wszystkim z kina niemieckiego, w tym głośnego „Okrętu” („Das Boot”), który przyniósł mu międzynarodowe uznanie. To właśnie ten sukces otworzył mu drogę do Hollywood. „Niekończąca się opowieść” była jego pierwszym wielkim projektem fantasy i jednocześnie jednym z najbardziej ambitnych filmów familijnych swoich czasów. Połączenie realistycznych emocji z baśniową estetyką sprawiło, że film stał się czymś więcej niż adaptacją książki Michaela Endego - stał się osobnym mitem popkultury. Nie można też zapomnieć o soundtracku - zwłaszcza o kultowym utworze „The NeverEnding Story” w wykonaniu Limahla, który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów muzycznych kina lat 80. i do dziś natychmiast przywołuje cały ten baśniowy świat Fantazji. Dlaczego „Niekończąca się opowieść” działa do dziś To nie jest film o ratowaniu świata w klasycznym sensie. To opowieść o wyobraźni jako przestrzeni, która pozwala uciec od samotności, lęku i codzienności. To opowieść o tym jak bardzo, jako dorośli przestajemy wierzyć. Jak zapominamy o dziecięcej radości, naiwności i zamykamy się w realizmie codzienności. Dla jednych moja propozycja będzie nostalgicznym powr0tem do dzieciństwa. Dla innych będzie to pierwsze spotkanie z kinem, które nie kończy się wraz z napisami końcowymi. „Niekończąca się opowieść” działa, bo nie zamyka się w jednej interpretacji - to film, który rośnie razem z widzem. Film, który przypomina, jak to jest być dzieckiem Widzowie od lat wracają do niego z tym samym poczuciem, które trudno precyzyjnie opisać - mieszanką wzruszenia i prostego zachwytu nad światem, który nie był jeszcze cyniczny. To dokładnie ten rodzaj kina, który idealnie pasuje na Dzień Dziecka - nie dlatego, że jest „dla dzieci”, ale dlatego, że przypomina dorosłym, jak to jest patrzeć na świat bez filtrów. „Niekończąca się opowieść” to film, który na dwie godziny przenosi w świat wyobraźni, gdzie codzienność znika, a zostaje magia, która przypomina, że kiedyś wierzyliśmy, że wszystko jest możliwe. Tytuł, który kiedyś, aby go obejrzeć trzeba było udać się do wypożyczalni VHS - teraz jest dostępny na HBO Max, co czyni dzisiejszy dzień idealnym momentem, żeby do niego wrócić - albo jeśli nigdy go jeszcze nie widzieliście - zobaczyć go po raz pierwszy. Potwierdzam, że warto.
Timothée Chalamet, który nie tylko gra, ale też sam śpiewa. Jedna z najlepszych muzycznych biografii wreszcie zadebiutuje na HBO Max
Zachwycił widzów klimatem lat 60., muzyką i rolą Timothée Chalameta, który nie tylko wciela się tu w młodego Boba Dylana, ale także sam wykonuje jego utwory. Głośna muzyczna biografia już wkrótce pojawi się na HBO Max.
Muzyczne biografie od lat przyciągają widzów, bo pozwalają zajrzeć za kulisy historii, które znamy głównie z piosenek i legend - i często robią ogromne wrażenie, jak „Bohemian Rhapsody”, „Rocketman”, „Elvis” czy „Walk the Line”. Film „Kompletnie nieznany” wpisuje się w ten nurt, ale robi to w sposób bardziej intymny i nieoczywisty - zamiast budować pomnik, pokazuje moment, w którym rodzi się artysta i zaczyna wymykać się wszystkim definicjom. „Kompletnie nieznany” - o czym jest film? Opowieść startuje od przyjazdu 19-letniego Dylana do Nowego Jorku i prowadzi przez środowisko, które ma w sobie coś z archiwalnego zdjęcia: dymne kluby Greenwich Village, muzyczne spotkania i szybkie przejście od anonimowości do rozpoznawalności. W jednym z kluczowych wątków Dylan trafia do szpitala w New Jersey, by odwiedzić Woody’ego Guthriego. Przy łóżku chorego czuwa Pete Seeger i to właśnie tam młody muzyk zostaje zauważony. Film pokazuje także dynamikę pierwszych nagrań oraz tempo, w jakim rośnie presja: publiczność chce tego, co zna i kocha, przemysł oczekuje przewidywalności, a artysta coraz wyraźniej broni prawa do własnego kierunku. Finał tej drogi jest związany z decyzją, która dzieli ludzi na „przed” i „po” - Dylan porzuca brzmienie folku, sięga po ostrzejszą energię i wywołuje oburzenie ortodoksyjnych fanów podczas festiwalu w Newark w 1965 roku. View oEmbed on the source website Kim jest Bob Dylan i dlaczego jego historia wciąż działa? Bob Dylan to jedna z najważniejszych postaci w historii muzyki popularnej - wokalista, poeta i laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. W latach 60. stał się głosem pokolenia, łącząc folk, rock i protest songi, które komentowały rzeczywistość społeczną i polityczną. Jego teksty wykraczały poza typowe piosenki - były bardziej literaturą niż rozrywką, a jego wpływ na muzykę do dziś pozostaje ogromny. Do jego najbardziej znanych i cenionych utworów należą m.in.: „Like a Rolling Stone” „Blowin’ in the Wind” „The Times They Are A-Changin’” „Knockin’ on Heaven’s Door” „Don’t Think Twice, It’s All Right” To właśnie te utwory ugruntowały jego status artysty, który na zawsze zmienił sposób pisania i myślenia o muzyce popularnej. Bob Dylan urodził się w 1941 roku i do dziś pozostaje aktywny zawodowo - nadal koncertuje (choć z przerwami i w zmienionym tempie), a także sporadycznie wydaje nowe nagrania. View oEmbed on the source website Reżyser i styl opowiadania: James Mangold stawia na dystans Za kamerą stoi James Mangold - twórca, który zna świat muzycznych biografii i umie prowadzić opowieść tak, by muzyka była nie dodatkiem, lecz osią emocji. Tutaj wybiera chłodniejszą, bardziej powściągliwą perspektywę: zamiast domykać bohatera, zostawia go w półcieniu. W efekcie historia działa jak portret epoki, w którym znaczenie mają również kostiumy, scenografia i rytm scen koncertowych. W roli Boba Dylana występuje Timothée Chalamet, który do tej kreacji przygotowywał się przez kilka lat - uczył się gry na gitarze i harmonijce, pracował nad charakterystyczną manierą wokalną Dylana oraz samodzielnie wykonywał jego utwory na planie. Aktor miał też intensywne próby muzyczne i wokalne, by jak najwierniej oddać nie tylko brzmienie, ale i sceniczny luz oraz nieuchwytność młodego artysty. Partnerują mu Edward Norton jako Pete Seeger oraz Scoot McNairy jako Woody Guthrie. Ważne miejsce zajmuje Monica Barbaro jako Joan Baez, a także Elle Fanning jako Sylvie Russo. W obsadzie pojawia się również Boyd Holbrook jako Johnny Cash. Ten zestaw postaci układa się w panoramę świata, w którym muzyka jest jednocześnie sztuką, pracą, relacją i polem nieustannej negocjacji. „Kompletnie nieznany” w czerwcu trafi na platformę HBO Max Produkcja skupia się na krótkim, ale kluczowym fragmencie życia Dylana, gdy rodzi się jego pozycja i gdy zaczyna się konflikt między oczekiwaniami odbiorców a potrzebą zmiany. To propozycja dla osób, które lubią kino o kulturze: takie, w którym piosenka jest częścią narracji, a nie tłem. Premiera na HBO Max, która będzie miała miejsce 5 czerwca 2026 roku otwiera film na nową publiczność - także tę, która chce zobaczyć historię Dylana w spokojniejszych warunkach i wrócić do scen, które grają detalem: spojrzeniem, ciszą między dźwiękami, napięciem w garderobie i na scenie.
Czerwiec na HBO Max zapowiada się gorąco. Te 3 premiery mogą podbić lato 2026
Czerwiec 2026 roku zapowiada się wyjątkowo mocno dla subskrybentów HBO Max. Wybraliśmy trzy tytuły, które szczególnie warto mieć na radarze.
Po pierwszej połowie roku, w której platforma przyciągała uwagę takimi tytułami jak "Rycerz Siedmiu Królestw", 2. sezon "The Pitt", finałowy sezon "Hacks" czy powrót "Euforii", druga część sezonu na HBO Max nie zamierza zwalniać tempa. Wśród zapowiedzianych premier znalazły się zarówno głośne kontynuacje, jak i zupełnie nowe produkcje HBO Original. Wybrałyśmy trzy czerwcowe tytuły, które szczególnie warto mieć na radarze. W tym artykule: "Ród smoka", sezon 3. Wielki powrót do świata Westeros "Proud". Nowa polska produkcja HBO Original z mocnym tematem "Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness". Larry David i Barack Obama w nietypowym miniserialu "Ród smoka", sezon 3. Wielki powrót do świata Westeros Jedną z najważniejszych czerwcowych premier HBO Max będzie 3. sezon serialu "Ród smoka". Produkcja wróci na platformę 21 czerwca i ponownie zabierze widzów do świata Westeros, na długo przed wydarzeniami znanymi z "Gry o tron". Serial, oparty na książce George’a R.R. Martina "Ogień i krew", skupia się na historii rodu Targaryenów, politycznych napięciach, rodzinnych konfliktach i walce o władzę, która stopniowo prowadzi do jednej z najbardziej dramatycznych wojen domowych w historii Siedmiu Królestw. Po wydarzeniach z poprzednich sezonów można spodziewać się jeszcze większej skali, mocniejszych emocji i smoków, które nie są już tylko symbolem potęgi, ale także narzędziem bezlitosnej walki. Dla fanów uniwersum "Gry o tron" to jedna z tych premier, które trudno będzie przegapić. "Ród smoka" pozostaje jedną z najbardziej widowiskowych produkcji fantasy ostatnich lat, a czerwcowy powrót może być jednym z najgłośniejszych momentów serialowego lata. "Proud". Nowa polska produkcja HBO Original z mocnym tematem 12 czerwca na HBO Max zadebiutuje "Proud", nowa polska produkcja HBO Original, która wcześniej zdobyła główną nagrodę na międzynarodowym festiwalu Series Mania. Serial będzie liczył osiem odcinków, a kolejne epizody będą pojawiać się co tydzień, aż do finału zaplanowanego na 31 lipca. Bohaterem "Proud" jest Filip, młody gej, który żyje tak, jakby świat należał do niego. Jest piękny, młody, pewny siebie, a przynajmniej taką wersję siebie pokazuje innym. Pracuje jako model, lubi zachwyt w oczach ludzi i wydaje się przekonany, że nic nie jest w stanie zaburzyć jego dotychczasowego życia. Wszystko zmienia się, gdy rodzinna tragedia wywraca jego rzeczywistość do góry nogami. Serial ma opowiadać o dojrzewaniu do odpowiedzialności, konfrontacji z własnymi słabościami, poczuciem winy i społecznymi uprzedzeniami. To historia o człowieku, który nagle musi sprawdzić, czy wolność, z której tak bardzo był dumny, może iść w parze z troską o kogoś innego. "Proud" zapowiada się na jedną z najciekawszych polskich premier HBO Max w 2026 roku. "Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness". Larry David i Barack Obama w nietypowym miniserialu Pod koniec czerwca na HBO Max pojawi się również "Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness", humorystyczny miniserial HBO, który już samym zestawieniem nazwisk wzbudza ciekawość. W produkcji pojawią się Larry David i Barack Obama, co sugeruje projekt daleki od klasycznej telewizyjnej komedii. Miniserial ma liczyć siedem odcinków, które będą publikowane co tydzień. Choć szczegóły fabuły pozostają jeszcze oszczędnie dawkowane, sam pomysł brzmi jak materiał na jedną z najbardziej komentowanych premier miesiąca. Larry David, znany z charakterystycznego, ironicznego humoru i umiejętności wydobywania absurdu z codziennych sytuacji, w połączeniu z byłym prezydentem USA, może stworzyć zaskakującą mieszankę politycznej satyry, komedii obyczajowej i autoironicznej opowieści o współczesności. To propozycja dla widzów, którzy lubią inteligentny humor, nietypowe formaty i produkcje, o których później mówi się nie tylko w kontekście seriali, ale też popkultury. Czerwiec na HBO Max będzie więc miesiącem dużych powrotów, mocnych polskich historii i eksperymentów, które mogą okazać się największym zaskoczeniem sezonu.
Jeden z najładniejszych filmów ostatnich lat rozgrywa się w Polsce. Ma Oscara, wielkie emocje i właśnie trafia na drugą platformę
To jeden z tych filmów, które działają po cichu: bez wielkich gestów, za to z emocją trafiającą w punkt. Oscarowa rola Kierana Culkina, polskie tło i rodzinny wyjazd, który szybko przestaje być tylko podróżą śladami przeszłości.
„Prawdziwy ból” Jessego Eisenberga, w oryginale „A Real Pain”, rozgrywa się w Polsce i od pierwszych minut daje jasno do zrozumienia, że nie będzie wielkiego kina drogi z efektownymi zwrotami akcji. To film kameralny, blisko bohaterów, czasem niezręczny, czasem zabawny, ale podszyty emocją, która pojawia się nagle i zostaje na dłużej. Dwaj kuzyni, David i Benjamin „Benji” Kaplan, przylatują do Polski po śmierci babci, by symbolicznie pożegnać się z rodzinną historią i zobaczyć miejsca, z których wyrasta ich żydowska tożsamość. Na ekranie pojawiają się m.in. Warszawa, Majdanek i Lublin, a Eisenberg prowadzi tę opowieść gdzieś pomiędzy komedią, dramatem i bolesnym rachunkiem z pamięcią. „Prawdziwy ból” zaczyna się jak rodzinny city break, ale szybko przestaje nim być Punkt wyjścia jest prosty, niemal klasyczny: dwóch kuzynów, kiedyś bardzo bliskich, dziś funkcjonujących w zupełnie innych światach. David, grany przez Jessego Eisenberga, to człowiek poukładany, ostrożny, schowany za uprzejmością i potrzebą kontroli. Ma rodzinę, pracę, plan. Benji, w którego wciela się Kieran Culkin, jest jego przeciwieństwem: impulsywny, chaotyczny, bezbronny i męczący jednocześnie. Potrafi rozładować napięcie jednym zdaniem, ale też w sekundę wprowadzić wszystkich w stan emocjonalnego alarmu. W Polsce kuzyni dołączają do zorganizowanej wycieczki śladami żydowskiej historii. W grupie są m.in. starsze małżeństwo, rozwódka grana przez Jennifer Grey, mężczyzna z Rwandy, który przeżył ludobójstwo i przeszedł na judaizm, oraz brytyjski przewodnik, wyraźnie zafascynowany tematem, choć od razu podkreślający, że sam nie ma żydowskich korzeni. Ten układ działa jak soczewka: każdy uczestnik podróży przywozi ze sobą inną wrażliwość, inny rodzaj żałoby i inne wyobrażenie o tym, czym ma być konfrontacja z przeszłością. Trasa prowadzi przez Warszawę, okolice dawnego getta, Majdanek, żydowski cmentarz i Lublin. Przez chwilę można odnieść wrażenie, że to opowieść o „powrocie do korzeni” rozpisana według przewidywalnego programu zwiedzania. Ale kiedy David i Benji odłączają się od grupy, by zobaczyć rodzinny dom babci, film zaczyna mocniej pulsować. Turystyczny rytm pęka, a na pierwszy plan wychodzi to, co od początku było najważniejsze: relacja dwóch ludzi, którzy nie potrafią już ze sobą rozmawiać tak jak dawniej. Kieran Culkin kradnie sceny, ale to napięcie między kuzynami trzyma cały film Największym atutem „Prawdziwego bólu” jest Kieran Culkin. Jego Benji jest postacią, od której trudno oderwać wzrok, choć równie trudno byłoby z nią wytrzymać w prawdziwym życiu. Bywa irytujący, nieprzewidywalny, zbyt głośny i zbyt szczery. A jednocześnie ma w sobie kruchość, która sprawia, że jego chaos nigdy nie jest tylko efektem aktorskiej brawury. To człowiek poraniony, który nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca, więc nieustannie sprawdza granice innych. Eisenberg jako David gra na innym rejestrze: ciszej, bardziej nerwowo, z napięciem ukrytym pod warstwą poprawności. Ten kontrast działa najlepiej wtedy, gdy film pozwala bohaterom być nieprzyjemnymi, niekonsekwentnymi i trudnymi do jednoznacznej oceny. „Prawdziwy ból” nie opowiada przecież wyłącznie o rodzinnej podróży do Polski. To także film o zazdrości, poczuciu winy, nierównym rozłożeniu cierpienia i o tym, że bliskość czasem przetrwa tylko jako wspomnienie dawnej wersji relacji. View oEmbed on the source website Warto też wspomnieć o polskim zapleczu produkcji. Producentką filmu była Ewa Puszczyńska, zdjęcia zrealizował Michał Dymek, scenografię przygotowała Mela Melak, a kostiumy Małgorzata Fudala. Zdjęcia powstawały m.in. w Lublinie, Radomiu, Krasnymstawie, Warszawie i Nowym Jorku. Dzięki temu film, mimo kilku uproszczeń w spojrzeniu na Polskę, ma lokalny detal i wizualną wiarygodność. „Prawdziwy ból” to mały film, który okazał się dużym sukcesem Choć „Prawdziwy ból” nie jest produkcją z rozmachem blockbusterów, poradził sobie znakomicie. Przy budżecie wynoszącym około 3 mln dolarów film zarobił na świecie ponad 24 mln dolarów, co czyni go jednym z tych kameralnych tytułów, które dzięki dobrym recenzjom, festiwalowemu rozpędowi i aktorskiemu magnetyzmowi trafiły znacznie dalej, niż mogłyby sugerować ich skala i temat. W Polsce film zadebiutował w kinach 8 listopada 2024 roku, po światowej premierze w styczniu 2024 roku. Dziś można go oglądać na Disney+, a od 6 czerwca ma być dostępny również na HBO Max. To dobry moment, by wrócić do tego tytułu albo nadrobić go po raz pierwszy, szczególnie jeśli szuka się kina, które nie krzyczy, ale potrafi zostawić po sobie niewygodne ukłucie.
Film, który zainaugurował Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji w końcu dostępny online. Użytkownicy HBO Max są nim zachwyceni
Z Wenecji prosto na HBO Max. Nowy film Paolo Sorrentino nie opowiada historii wprost - raczej zostawia widza z pytaniami.
Są filmy, które ogląda się dla fabuły. I są takie, które bardziej się chłonie - obrazami, ciszą, spojrzeniami bohaterów i emocją, która zostaje jeszcze długo po napisach końcowych. Właśnie do tej drugiej kategorii należy „La grazia” , najnowszy film Paolo Sorrentino, który po premierze w Wenecji w końcu trafił do sieci i szybko stał się jednym z najgłośniejszych tytułów na HBO Max. To kino, które nie próbuje uwodzić zwrotami akcji. Raczej powoli wciąga widza w świat pełen napięcia, melancholii i pytań, na które nie istnieją proste odpowiedzi. „La grazia” - film, który otworzył Wenecję podbija HBO Max Nieprzypadkowo właśnie „La grazia” zainaugurowała Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji w 2025 roku. Produkcja od początku była jednym z najbardziej komentowanych tytułów festiwalu - nie tylko ze względu na nazwisko reżysera, ale też tematykę balansującą pomiędzy dramatem politycznym a bardzo intymną opowieścią o człowieku. W centrum historii znajduje się prezydent Włoch, który staje przed moralnym i emocjonalnym dylematem dotyczącym prawa łaski. Jednak polityka jest tu tylko punktem wyjścia. Tak naprawdę Sorrentino opowiada o samotności, winie, przemijaniu i ciężarze decyzji, których nie da się cofnąć. Całość rozgrywa się w monumentalnych wnętrzach Pałacu Kwirynalskiego w Rzymie - miejscu pełnym przepychu, które w filmie zaczyna przypominać niemal osobnego bohatera. Złote sale, ciężkie zasłony i chłodne korytarze tworzą świat piękny, ale emocjonalnie duszny. Bardzo „sorrentinowski”. View oEmbed on the source website Toni Servillo hipnotyzuje od pierwszej sceny W główną rolę ponownie wciela się Toni Servillo - aktor, który od lat pozostaje ekranowym alter ego Sorrentino. Tym razem tworzy postać pełną sprzeczności: charyzmatyczną, ale wyraźnie rozbitą od środka. Jego prezydent pali papierosy na balkonach pałacu, wraca do dawnych wspomnień, próbuje zrozumieć własne błędy i jednocześnie podejmuje decyzję, która może zdefiniować całą jego prezydenturę. To bohater zmęczony światem, ale wciąż desperacko próbujący znaleźć w nim sens. Krytycy już po premierze w Wenecji podkreślali, że Toni Servillo jest jednym z największych atutów filmu. I trudno się z tym nie zgodzić - jego gra ma w sobie coś niezwykle magnetycznego, nawet wtedy, gdy bohater milczy. Sorrentino wraca do swojej najlepszej formy Po bardziej autobiograficznym „To była ręka Boga” i zmysłowej „Bogini Partenope”, Paolo Sorrentino ponownie kieruje kamerę w stronę włoskiej tożsamości - tym razem bardziej politycznej, melancholijnej i duchowej. W „La grazia” wraca wszystko to, za co widzowie pokochali jego kino: wizualny przepych, absurdalny humor ukryty w dialogach, samotność ludzi władzy i bohaterowie, którzy próbują zagłuszyć własne myśli elegancją, muzyką i nocnym życiem. Ale pod całą estetyką kryje się coś znacznie bardziej intymnego - opowieść o człowieku, który już nie wie, czy bardziej boi się utraty kontroli, czy samego siebie. Widzowie HBO Max już się nim zachwycają Choć „La grazia” nie jest filmem łatwym ani dynamicznym w klasycznym rozumieniu, widzowie HBO Max bardzo szybko wynieśli go do grona najgłośniejszych premier platformy. W mediach społecznościowych najczęściej powtarzają się słowa: „hipnotyzujący”, „piękny wizualnie”, „smutny” i „zostający w głowie”. To kino dla tych, którzy lubią filmy powolne, pełne znaczeń i emocji ukrytych pomiędzy dialogami. Takie, które bardziej się odczuwa, niż analizuje.