Martyna Wojciechowska „wraca na Everest”. Po 20 latach najtrudniejsza okazała się nie góra, ale spotkanie z samą sobą
Everest był tylko początkiem. Po 20 latach Martyna Wojciechowska wraca do jednej z najważniejszych wypraw w swoim życiu - nie po to, by ją odświeżyć, ale by zrozumieć siebie sprzed lat. W książce „Przesunąć horyzont. 20 lat później” pokazuje, że każdy z nas ma swój własny Everest - nie zawsze widoczny na mapie, ale zawsze wymagający tego samego: zmierzenia się z samym sobą.
Jedno popołudnie, ponad połowa książki za mną i naprawdę trudno się oderwać, aby nie przeczytać jej „na raz”. Martyna Wojciechowska pisze tak, jakby siedziało się tuż obok niej i patrzyło na „zwykłą dziewczynę”, która postanowiła wejść na Everest (no może nie aż tak „zwykłą” bo masa dziewczynek chciała być w tamtych czasach Martyną i prowadzić „Automaniaka” czy „Big Brothera”). Nie ma tu jednak dystansu, pomnika ani narracji „kobiety sukcesu”, którą znamy z okładek magazynów czy telewizji. Jest za to bardzo intymna opowieść o strachu, presji, samotności i cenie życia w ciągłym ruchu. I chyba właśnie to robi największe wrażenie. Bo „Przesunąć horyzont. 20 lat później” nie jest zwykłym wznowieniem książki z 2006 roku. Tamta opowieść była historią zdobywania marzeń, walki i przekraczania granic. Dziś Martyna wraca do niej jako zupełnie inna kobieta. Rozszerza historię z dziewięciu do dwudziestu ośmiu rozdziałów. Dopisuje emocje, których wcześniej nie umiała albo nie chciała nazwać. Rozprawia się z własnym mitem. I robi to z ogromną dojrzałością. Sama powiedziała, że tę książkę „dedykuje sobie”. I mam wrażenie, że to najważniejsze zdanie całej tej historii. Bo pierwszy raz - jak podkreśliła - nie próbuje nikomu niczego udowodnić. „Supergirls don’t cry” Pisząc tę recenzję słucham utworu „Supergirls don’t cry”, który swojego czasu był ulubionym utworem Martyny - czego dowiecie się także z tej książki. Wojciechowska w tej historii zdejmuje z siebie zbroję. Pisze o świecie, w którym kobieta musiała być mocniejsza, szybsza i lepsza, żeby traktowano ją poważnie. „Żeby być traktowaną naprawdę poważnie, czułam, że nie wystarczy robić tego samego co faceci. Trzeba robić więcej. Mocniej. Szybciej.” I choć to zdanie pada w pierwszych rozdziałach - czyli powstało w książce „przesunąć horyzont”, to czyta się to dziś z zaskakującym poczuciem aktualności. Bo choć minęły dwie dekady, wiele kobiet nadal żyje dokładnie według tej samej zasady. Mamy być ambitne, sprawcze, odporne, najlepiej jeszcze piękne i uśmiechnięte. A jeśli już płakać - to po cichu. Martyna podbija jeszcze emocje i na kolejnych stronach pisze wprost: „Każda moja słabość zostanie wykorzystana przeciwko mnie.” I nagle okazuje się, że książka o Martynowym Evereście zaczyna być książką o nas wszystkich. O kobietach wychowanych do dzielności. O kobietach, które nauczyły się mówić „dam radę”, nawet kiedy nie miały już siły wstać z łóżka. O kobietach, które przez lata myliły siłę z samotnością. Martynę Wojciechowską poznaje się tu kawałek po kawałku To niezwykłe jak za pomocą tej książki można poznać (pokusiłabym się na stwierdzenie - w dość dużym stopniu) Martynę Wojciechowską - kawałek po kawałku. Nie przez wielkie medialne momenty, ale przez drobiazgi, sposób myślenia, pojedyncze zdania. Kiedy pisze o przygotowaniach do Everestu, nie tworzy mitu „niezniszczalnej himalaistki”. Zamiast tego w zapiskach pamiętnika wniesionego i tworzonego na 8-tysięczniku analizuje własne ciało niemal centymetr po centymetrze: „Gdy postanawiam, że wyruszę na Mount Everest, jest dla mnie oczywiste, że muszę wcześniej wybrać się na jakąś górę, żeby przeprowadzić próbę generalną. Nie wiem, czy zgodnie ze słowami lekarza jestem w stanie wspinać się z plecakiem. Jak zniosę długotrwały wysiłek fizyczny? Czy kręgosłup i kolana dadzą o sobie znać od razu, czy dopiero po jakimś czasie”. W tych kilku zdaniach widać wszystko: skrupulatność, odpowiedzialność i charakterystyczną dla niej potrzebę przygotowania się na każdy możliwy scenariusz. Martyna nie robi nic „po łebkach”. Nawet marzenia traktuje jak zadanie do wykonania. Im dalej w książkę, tym bardziej przesuwa się horyzont Najbardziej zostały ze mną te późniejsze rozdziały. Nie te o samym zdobyciu szczytu (choć kocham góry, a Everest jest moim marzeniem), ale te, w których Martyna Wojciechowska zaczyna opowiadać o rzeczach znacznie trudniejszych niż góry. O byciu kobietą, którą wszyscy obserwują. O macierzyństwie. O presji. O tym nieustannym poczuciu, że trzeba zasłużyć na prawo do własnych wyborów. I nagle ta historia kompletnie zmienia swój ciężar. Bo kiedy Wojciechowska wraca do momentu wyjazdu na Antarktydę i opisuje reakcje ludzi na to, że jako matka nadal chce podróżować, pracować i przekraczać granice, trudno nie pomyśleć o tym, jak bardzo kobiety wciąż są rozliczane z każdej decyzji. Z tego, ile pracują. Ile czasu poświęcają sobie. Czy są wystarczająco obecne. Wystarczająco ciepłe. Wystarczająco „dobre”. „Czy matka w ogóle powinna zrezygnować ze swojego życia i swoich pasji?” To jedno pytanie otwiera tu znacznie większy temat. Kilka stron później pojawia się bardzo intymne wyznanie: „Czuję, że dopiero tam narodziłam się jako matka.” I niemal natychmiast zostaje ono sprowadzone do medialnego nagłówka, który jak satelita zaczyna krążyć w sieci: „Martyna dopiero na Antarktydzie pokochała swoje dziecko”. Czytałam to z ogromnym smutkiem i wstydem za „dzisiejszy świat mediów” - bo choć nie tworzę click-bitów, to przedstawiając się jako dziennikarka wiele osób w swojej głowie, przez takie właśnie nagłówki, może wrzucić mnie do tego samego worka. Bo w tych kilku zdaniach mieści się właściwie całe doświadczenie wielu kobiet - świat, który nie daje przestrzeni na skomplikowane emocje, tylko błyskawicznie zamienia je w ocenę. Wojciechowska pisze o tym bardzo spokojnie, bez rozgoryczenia, ale właśnie dlatego wybrzmiewa to jeszcze mocniej. Zwłaszcza kiedy dodaje: „Matki-himalaistki przez dekady musiały udowadniać coś, czego od ojców-himalaistów nigdy nie wymagano: że pasja i odpowiedzialność się nie wykluczają.” I wtedy już naprawdę trudno myśleć o tej książce wyłącznie jak o historii zdobycia Everestu. Coraz bardziej staje się opowieścią o kobietach, które przez lata próbowały być jednocześnie silne, ambitne, opiekuńcze, odporne i „wystarczające” dla wszystkich wokół. A przecież to właśnie ten ciężar bywa czasem największą górą do zdobycia. Everest po latach wygląda inaczej 20 lat temu „Przesunąć horyzont” było dla mnie historią o zdobywaniu świata. Dziś czytam ją bardziej jak opowieść o człowieku, który próbuje przetrwać samego siebie. Dlatego tak mocno wybrzmiewają fragmenty o słabości. „Nie chcę dać rady.” To jedno zdanie właściwie rozsadza cały mit „Martyny, która zawsze daje radę”. Bo ta książka nie opowiada już wyłącznie o sukcesie. Opowiada o tym, co dzieje się później. Co zostaje w człowieku po traumie, po stracie, po nieustannym życiu na najwyższych obrotach. Wojciechowska bardzo dużo pisze o presji. O tym, że nie umiała się zatrzymać. Że ciągle potrzebowała ruchu, celu, kolejnego wyzwania. I chyba pierwszy raz tak otwarcie pokazuje, że czasem ekstremalne życie może być też formą ucieczki. „Potrzebuję dyskomfortu, wręcz bólu i cierpienia, żeby wrócić do siebie.” To jeden z tych cytatów, które zostają w głowie długo po zamknięciu książki. „Odwaga zaczyna się od tego, żeby pozwolić się sobą zaopiekować” Mój ulubiony fragment? „Bez strachu nie ma odwagi”. To zdanie trochę jak motto towarzyszy mi w najtrudniejszych chwilach od czasu, gdy przeczytałam pierwszą wersję „Przesunąć horyzont” z 2006 roku. Chwilę później w nowej książce pada zdanie, które pokazuje, jak bardzo zmieniła się dziś Martyna Wojciechowska: „Czasem prawdziwa odwaga zaczyna się od tego, żeby pozwolić się sobą zaopiekować.” Dlatego ta książka działa tak mocno. Bo nie jest już opowieścią o niezniszczalnej bohaterce. Jest opowieścią o człowieku. O kobiecie, która przez lata próbowała być „supergirl”, aż w końcu zrozumiała, że nie musi już nikomu udowadniać swojej siły. Premiera książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później” pełna symboli i ludzi, którzy tworzyli historię Oficjalna premiera książki odbyła się 18 maja - dokładnie w dniu, w którym Martyna Wojciechowska 20 lat temu stanęła na Evereście. I mam wrażenie, że trudno byłoby wymyślić bardziej symboliczny moment. Na premierze pojawiło się mnóstwo osób, które przez lata były częścią jej drogi. Była Elżbieta Dzikowska - „podróżnicza mama” Martyny. Był Krzysztof Wielicki, człowiek, przed którym góry zdają się nie mieć tajemnic. Był Andrzej Bargiel, który od lat redefiniuje granice niemożliwego. Pojawił się także Dariusz Załuski - operator i dokumentalista, który filmował wejście Wojciechowskiej na Everest. Był również Bedoes, który ostatnio razem z Łatwogangiem zorganizował akcję charytatywną dla dzieci chorych na raka jakiej w Polsce jeszcze nie było. Był Grzegorz Krychowiak. Był Mark Brzezinski - ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce w latach 2022–2025. Była także prezydentowa Joanna Kwaśniewska, która od lat wspiera Martynę w wielu akcjach. I dziesiątki innych osób ze świata kultury, mediów, sportu i podróży, których wymienienie zajęło by kolejne strony tego artykułu. A paradoksalnie ten wieczór wcale nie był o gwiazdach, które wsparły autorkę swoją obecnością. Był o Martynie, która po 20 latach wróciła do własnej historii i opowiedziała ją od nowa. Tym razem uczciwiej. Ciszej. Jeszcze bardziej intymnie. Jeszcze bardziej dokładnie. Martyna pisze w książce: „Najważniejsze są ludzkie historie.” I mam poczucie, że ta książka jest dowodem, że w końcu własną historię też potraktowała z taką samą uwagą jak historie innych ludzi - które dzięki jej determinacji mogły zobaczyć i przez to pokochać miliony widzów. Martyna Wojciechowska „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. To nie jest książka o górach Choć kocham książki o górskich wyprawach - a to nie jest książka o górach, to polecam ją z całego serca. Niech was nie zwiedzie Everest umieszczony na rancie okładki. To nie jest książka wyłącznie o wspinaczce. To książka o tym symbolicznym Evereście, który każdy z nas widzi gdzieś w swoim życiu. Czasem jest nim strata. Czasem samotność. Czasem lęk, którego nie umiemy nazwać. A czasem zwykłe zmęczenie ciągłym udowadnianiem światu, że damy radę. Może dlatego tak łatwo odnaleźć w tej historii kawałek siebie. Od jutra „Przesunąć horyzont. 20 lat później” trafia do regularnej sprzedaży w księgarniach. Pojawi się również audiobook czytany przez samą Martynę Wojciechowską. Jak przyznała podczas premiery - nagrywanie go było momentami jeszcze trudniejsze niż samo pisanie. I po przeczytaniu tej książki doskonale rozumiem dlaczego.
Martyna Wojciechowska wyreżyserowała dokument, który wstrząśnie Europą. „Skradzione dzieci” to historia tysięcy rodzin, które myślały, że ich dzieci nie żyją
Niektóre historie trudno sobie wyobrazić, a jeszcze trudniej uwierzyć, że zdarzyły się naprawdę. Już w grudniu na HBO Max zadebiutuje dokument „Skradzione dzieci”, który odsłoni mroczne kulisy handlu noworodkami w Gruzji.
Od lat pięćdziesiątych XX wieku Gruzja zmagała się z niestabilnością polityczną, kryzysem gospodarczym i słabym nadzorem instytucji państwowych, a w postsowieckich gruzińskich szpitalach dokonywano procederu, który mrozi krew w żyłach. Zaraz po porodzie wmawiano matkom, że ich dzieci zmarły, podczas gdy skradzione noworodki trafiały do adopcji - za ogromne pieniądze, a dokumenty poświadczające ich tożsamość były skutecznie niszczone. Dziś tysiące kobiet wykonuje w Gruzji testy DNA, mając nadzieję na odnalezienie po latach swoich zaginionych dzieci. „Skradzione dzieci” - dokument Martyny Wojciechowskiej, który wstrząśnie Europą Dokument opowiada o Amy i Ano, bliźniaczkach rozdzielonych tuż po narodzinach, które po 19 latach przypadkiem odnajdą się dzięki mediom społecznościowym. Ich spotkanie stało się symbolem tragedii tysięcy rodzin. Film pokaże, jak dziennikarskie śledztwo Gruzinki Tamuny Museridze ujawnia niewyobrażalną skalę handlu noworodkami w kraju liczącym zaledwie 3,5 miliona mieszkańców. Tamuna Museridze, sama będąca ofiarą nielegalnej adopcji, rozpoczęła walkę o ujawnienie procederu, który zmienił życie setek tysięcy ludzi. Jej historia inspiruje tysiące rodzin i pokazuje, że prawda i sprawiedliwość w końcu mogą wyjść na światło dzienne. Gdzie obejrzeć „Skradzione dzieci”? Film powstał pod scenariuszem i reżyserią Martyny Wojciechowskiej - podróżniczki, dziennikarki, założycielki Fundacji UNAWEZA oraz Jowity Baranieckiej. Oba te nazwiska dają gwarancję, że dokument nie będzie powierzchowny. Wojciechowska, znana szerszej publiczności z programu „Kobieta na krańcu świata”, od lat nie boi się poruszać trudnych tematów, szczególnie dotyczących kobiet. Jej program cieszy się nieprzerwaną popularnością i oglądalnością od 2009 roku, co tylko potwierdza, że widzowie ufają jej wrażliwości i rzetelności w opowiadaniu historii. Premiera „Skradzionych dzieci” odbędzie się 12 grudnia 2025 roku na HBO Max, a wcześniej dokument zostanie pokazany podczas 25. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego WATCH DOCS. To odważny, poruszający materiał, który wstrząśnie emocjami i pokaże siłę ludzi walczących o prawdę i rodzinę w obliczu jednej z największych afer współczesnej Europy.
20 sekund przytulania może zmienić wszystko – Martyna Wojciechowska o epidemii samotności
W świecie, który pędzi coraz szybciej, a relacje międzyludzkie coraz częściej przenoszą się do wirtualnej rzeczywistości, temat samotności nabiera nowego znaczenia. Martyna Wojciechowska, dziennikarka, podróżniczka i inicjatorka wielu społecznych projektów, podczas otwarcia wystawy "Co się dzieje w Młodych Głowach" opowiedziała nam o tym, jak ważne są bliskość, autentyczna rozmowa i... 20 sekund przytulania.
Spis treści: Epidemia samotności – problem naszych czasów Zdrowie psychiczne to fundament Słuchać, by usłyszeć Epidemia samotności – problem naszych czasów „Epidemia samotności dotyka nas wszystkich, w ogóle na świecie to jest taki trend, że czujemy się coraz bardziej samotni, chociaż otoczeni ludźmi, chociaż mamy lepsze komunikatory, a jednak to nie sprawia, że czujemy się mniej samotni” – mówi Martyna Wojciechowska. Paradoks naszych czasów polega na tym, że choć jesteśmy połączeni z całym światem, coraz trudniej nam nawiązywać prawdziwe, głębokie relacje. Wirtualne rozmowy nie zastąpią spotkania twarzą w twarz, spojrzenia w oczy czy prostego gestu, jakim jest przytulenie. Naukowcy są zgodni: już 20 sekund przytulania powoduje wydzielanie oksytocyny – hormonu szczęścia i więzi. Martyna Wojciechowska podkreśla: „Naukowcy udowodnili, że po 20 sekundach przytulania wydziela się oksytocyna, więc zalecam 20 sekund przytulania co najmniej, żeby poczuć tę różnicę”. Ten prosty gest może być jednym z najskuteczniejszych sposobów na walkę z poczuciem osamotnienia, niepokoju i napięcia. Zdrowie psychiczne to fundament Martyna Wojciechowska od lat angażuje się w projekty wspierające młodzież i promujące profilaktykę zdrowia psychicznego. „W temacie zdrowia psychicznego wciąż robi się za mało. Jest to temat zaniedbany przez lata, właściwie przez pokolenia, dlatego mamy teraz kawał roboty do wykonania w profilaktykę. My wiemy, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć. Jest to z korzyścią dla wszystkich, ale przede wszystkim dla tego młodego pokolenia. Zdrowie psychiczne to fundament. To jest fundament absolutnie wszystkich naszych działań.” W ramach projektu „Młode Głowy” powstał całoroczny program profilaktyczny, który dociera nawet do najmniejszych szkół w Polsce. „My wiemy i mamy na to dowody, że to działa, że naprawdę zdrowie psychiczne można zaopiekować, ucząc dzieciaki tak podstawowych rzeczy, jak tego, czym są ich emocje, jak stawiać granice, ale też jak stosować zasady pierwszej pomocy dla zdrowia psychicznego.” Słuchać, by usłyszeć Jako mama Martyna Wojciechowska zwraca uwagę na znaczenie prawdziwego dialogu z dziećmi. „Przede wszystkim nie kończyć na zdaniu, jak było w szkole. Bo to jest pytanie, i niby pada, i niby rodzic ma poczucie, że coś zrobił, ale tak naprawdę niczego nie zrobił, bo to jest zbyt płytkie pytanie niestety i ono nie wystarcza, żeby młody człowiek się otworzył. Rozmawiać, być, nawet w takich momentach zupełnie błahych, interesować się życiem młodego człowieka...” Ważne jest także, by nie bagatelizować problemów dzieci i młodzieży, nawet jeśli z dorosłej perspektywy wydają się błahe. Zapytana o radę dla młodszej siebie, Martyna odpowiada: „Ja właśnie nie chciałabym młodej Martynie niczego radzić, bo wszyscy dookoła radzą i myślą, że wiedzą lepiej, więc ja bym bardzo przytuliła tę młodą Martynę i powiedziałabym, słuchaj, żyj, popełniaj błędy, bo inaczej się nie nauczysz. Masz moją zgodę na to, żeby te błędy popełniać, żeby błądzić i żeby szukać swojej drogi na własnych zasadach.” Martyna Wojciechowska podkreśla, że siłę daje jej rodzina, zespół i poczucie wspólnego celu. „Mam cudowną mamę, taty niestety już nie ma z nami, ale mama jest dla mnie wielkim wsparciem. Mam wspaniałą córkę, która też mi przypomina, co jest w życiu ważne i mam niesamowity zespół w projekcie Młode Głowy, w Fundacji Unaweza, w programie Kobieta na Krańcu Świata. My wszyscy działamy razem po to, żeby zmienić świat na lepsze, więc jak mi skrzydła opadają, to zawsze znajduje się ktoś, chociaż jedna osoba, która pomoże mi je podnieść.”
Rodzic powinien potrafić powiedzieć: przepraszam. Martyna Wojciechowska o budowaniu bliskości
Zdrowie psychiczne to temat, który przez lata był zaniedbywany – zarówno w rodzinach, jak i w systemie edukacji. Dziś wiemy, że to właśnie ono stanowi fundament, na którym budujemy całe nasze życie. Martyna Wojciechowska, założycielka Fundacji UNAWEZA, przekonuje, że mamy do wykonania ogromną pracę, by naprawić zaniedbania poprzednich pokoleń. I kluczową rolę w tej zmianie odgrywają rodzice.
Spis treści: Profilaktyka zamiast leczenia Rodzic, który potrafi przeprosić Wspólna odpowiedzialność Profilaktyka zamiast leczenia Współczesne badania i doświadczenia pokazują, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć. Profilaktyka zdrowia psychicznego daje szansę na uniknięcie kryzysów i tragedii. Martyna Wojciechowska podkreśla, że działania skierowane do młodego pokolenia służą wszystkim – dzieciom, rodzicom, nauczycielom i całemu społeczeństwu. W Polsce działa już całoroczny program profilaktyczny „Godzina dla MŁODYCH GŁÓW”, który dociera nawet do najmniejszych szkół w kraju. Tylko w tym roku szkolnym objął ponad 1,2 miliona uczniów w blisko 4 tysiącach placówek. Jednym z najważniejszych założeń projektu „MŁODE GŁOWY” jest oddanie głosu młodemu pokoleniu. – Nie zgadujemy, czego oni mogą chcieć, nie udajemy, że wiemy lepiej – mówi Martyna Wojciechowska. – Po prostu pytamy młodych, czego potrzebują i normalizujemy mówienie o zdrowiu psychicznym. To podejście jest rewolucyjne, bo przez lata dzieci i młodzież nie miały szansy mówić głośno o swoich problemach. Projekt wspierają znani ambasadorzy: Bedoes, Natalia Kukulska, Kuba Błaszczykowski, Piotr Fronczewski, Monika Brodka, Robert Makłowicz czy bohaterowie Powstania Warszawskiego. Ich zaangażowanie pokazuje, że temat zdrowia psychicznego dotyczy każdego, niezależnie od wieku czy statusu społecznego. Rodzic, który potrafi przeprosić Jednym z najważniejszych elementów budowania bliskości z dzieckiem jest umiejętność przyznania się do błędu i powiedzenia „przepraszam”. – Popełniam błędy, przepraszam za nie moją córkę. To bardzo ważne, by rodzic potrafił przeprosić i chciał dowiedzieć się, jak sprawić, żeby dziecko czuło się lepiej – podkreśla Wojciechowska. To właśnie takie postawy uczą dzieci, że każdy ma prawo do pomyłek i że najważniejsze jest wzajemne zrozumienie oraz wsparcie. Nie można bagatelizować sygnałów, które wysyła dziecko. Jeśli przychodzi do domu i mówi, że doświadcza przemocy, że w internecie krążą na jego temat nieprzyjemne materiały, nie wolno mówić: „Jutro to minie, nie przejmuj się”. Trzeba wysłuchać, zareagować, podjąć działania. Dla młodego człowieka to sygnał, że jest widziany i ważny. W ramach projektu „MŁODE GŁOWY” powstała przestrzeń edukacyjna, w której można poznać zasady udzielania Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego. To umiejętności, które mogą uratować życie – zarówno dziecka, jak i dorosłego. Wystawa pokazuje także, jak trudne i raniące słowa słyszą młodzi ludzie od swoich bliskich, pozwalając dorosłym zobaczyć, z jakimi wyzwaniami mierzą się współcześni nastolatkowie. Wspólna odpowiedzialność Według najnowszych danych WHO ponad miliard osób na świecie doświadcza problemów ze zdrowiem psychicznym. Projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA daje odpowiedzi i narzędzia, które pozwalają nieść pomoc i budować świadomość. Pokazuje, że rozwój bliskości i relacji zaczyna się od szczerości, otwartości i gotowości do przyznania się do błędu – także przez rodziców. Bo każdy z nas może być pierwszym ogniwem wsparcia dla młodego człowieka.
Jesienią nie wychodzę z jeansów. „Balloon jeans” Martyny Wojciechowskiej to mój nowy ulubieniec na 2025 rok
Choć do wyboru mam spódnice, eleganckie spodnie palazzo czy retro capri, zawsze ostatecznie wracam do nich. Jeansy są wygodne, pasują praktycznie do wszystkiego i sprawdzają się w każdej sytuacji. Model, który urzekł mnie w ostatnim czasie, założyła właśnie Martyna Wojciechowska.
Trendy w jeansach na jesień 2025 coraz częściej zmierzają w stronę modeli slim. Tylko we wrześniu popularność dopasowanych spodni wzrosła o 43% w porównaniu z poprzednim miesiącem jeśli chodzi o wyszukiwarkę Google. Ne oznacza to jednak, że powinnimśmy schować na dno szafy wszystkie fasony baggy. One także znalazły się na wybiegach jesień-zima 2025, a gwiazdy kochają je za styl i wygodę, jaką oferują. Martyna Wojciechowska w „balloon jeans” na jesień Jeansy w kroju balonowym podbiły wybiegi i ulice w ostatnich sezonach, a rok 2025 zapowiada się jako ich złota era. Ten krój zapewnia maksymalny komfort, świetnie wygląda w codziennych stylizacjach i można go łączyć z prostymi T-shirtami, jak i eleganckimi koszulami zgodnie z biurowym dress codem. Na ten pierwszy zestaw postawiła niedawno Martyna Wojciechowska. Dziennikarka swoją luźną stylizację pokazała w rolce na Instagramie, którą nagrała dla projektu Młode Głowy zachęcającego do otwartych rozmów o zdrowiu psychicznym - bez tabu i wstydu. W poście ubrana jest w pomarańczowy top z logo programu, proste, białe sneakersy adidas Samba i jasnoniebieskie jeansy. Model o charakterystycznym fasonie balonowym są szerokie w udach i zwężają się ku dołowi, nadając sylwetce lekkości i nonszalancji. View Burdaffi on the source website Nie tylko ballon. Jakie jeszcze jeansy będą modne jesienią 2025? Choć ballon pants wiodą prym, jesień 2025 przyniesie także inne denimowe hity. Na topie znajdą się także jeansy barrel, które pomimo obecności na wybiegach w poprzednim sezonie, nie osiągnęły jeszcze szczytu swojej popularności. Z kolei spodnie dzwony inspirowane latami 70. przyciągnął uwagę wszystkim miłośniczek boho. Spodnie jak z kolekcji Chloe nosić będziemy z romantycznymi bluzkami i skórzanymi kurtkami vintage w kolorach ziemi. Fanki retro ucieszy za to powrót jeansów bootcut. Spodnie z rozszerzanymi nogawkami interpretowały na wybiegach takie marki jak Coperni, Missoni i Markgong.
Martyna Wojciechowska w garniturze „lemon meringue” polskiej marki potwierdza, że to najmodniejszy kolor na wiosnę 2025
Martyna Wojciechowska – podróżniczka, dziennikarka, działaczka społeczna, ale i modowa inspiracja. Tym razem, na uroczystą galę wręczenia Nagrody Mariusza Waltera 2025, wybrała „power dressing” w wiosennym wydaniu.
Choć moda nie jest dla nie priorytetem, Martyna Wojciechowska przyciąga uwagę za każdym razem, gdy pojawia się na branżowych wydarzeniach. Druga gala wręczenia Nagrody Mariusza Waltera nie była wyjątkiem. Martyna Wojciechowska wiosną stawia na kolorowy garnitur 21 marca w warszawskim muzeum historycznym POLIN odbyło się jedno z najważniejszych wydarzeń medialnych w naszym kraju – gala wręczenia Nagrody Mariusza Waltera 2025. Od dwóch lat ma ona na celu uhonorowanie menadżerów, wydawców, zespołów redakcyjnych i dziennikarzach tworzących wartościowe treści. Na gali nie mogło zabraknąć Martyny Wojciechowskiej, prowadzącej program "Kobieta na krańcu świata". Dziennikarka na co dzień unika ścianek, jednak dla „święta niezależnego dziennikarstwa na najwyższym poziomie”, jak sama napisała, postanowiła zrobić wyjątek. „Bez Mariusza Waltera nie byłabym tym, kim jestem. To on dał mi szansę i uwierzył we mnie kiedy nikt inny nie wierzył oraz wspierał mądrymi radami przez niemal całe moje zawodowe życie”, czytamy w jej instagramowym poście. Gwiazda, wystylizowana przez Michalinę Czaplicką, ponownie wybrała trzyczęściowy garnitur od polskiej marki Zaquad. Podczas gdy na zeszłorocznej ramówce TVN pojawiła się w zestawie skąpanym w różu „bubblegum pink”, tym razem postawiła na oryginalny odcień żółtego. Cytrynowy garnitur składał się z szerokich spodni w kant, jednorzędowej marynarki i kamizelki z dekoltem w serek. Look uzupełniły czarne akcesoria i biżuteria marki W.Kruk, której Wojciechowska jest ambasadorką. Nie tylko „butter yellow”. Żółty we wszystkich odcieniach podbija trendy 2025 Choć to „butter yellow” zdaje się dominować modowe wybiegi w sezonie wiosna-lato 2025, w kolekcjach modowych gigantów znalazły się jednak miejsca na inne, równie stylowe odcienie żółtego. Zuhair Murad i Valentino postawiły na najbardziej drogocenny kolor metalicznego złota, Elie Saab dała się zainspirować kanarkowemu odcieniowi żółtego, a zespół kreatywny Chanel zachwycił się w tym sezonie zarówno wanilią, jak i bananem.
„Mam 50 lat, przeszłam długą drogę i nie ma mojej zgody na ocenianie mnie przez pryzmat wyglądu”. Martyna Wojciechowska powiedziała dość
Choć jesteśmy lepiej wykształcone i coraz częściej sprawujemy funkcje publiczne, patriarchat wciąż chciałby nas oceniać tylko przez pryzmat wyglądu. Martyna Wojciechowska powiedziała dość i wyraziła swój (nasz) gniew w poruszającym wpisie.
W tym artykule: Martyna Wojciechowska ostro o ocenianiu jej za wygląd — „To przemoc” Martyna Wojciechowska chce szacunku dla siebie i innych kobiet Martyna Wojciechowska jest ikoną. Cała jej droga zawodowa była poświęcona poprawie sytuacji kobiet. Jest autorką serii reportaży „Kobieta na krańcu świata”, zdobywczynią Korony Ziemi, założycielką dwóch fundacji („Unaweza” i „Młode Głowy”), matką dwóch dziewczynek, w tym jednej adoptowanej. Mało? Dla mediów widocznie mało, powinna przecież jeszcze zawsze wyglądać jak milion dolarów. Po publikacji zdjęć paparazzi wylał się na nią hejt. Ale dziennikarka zauważyła w tej sytuacji szerszy problem. I rozprawiła się z nim w emocjonalnym wpisie. Martyna Wojciechowska ostro o ocenianiu jej za wygląd — „To przemoc” Wczoraj media plotkarskie obiegły zdjęcia aktywistki podczas porannego spaceru. Powód publikacji tych zdjęć był jeden: sprowokować do hejterskich komentarzy. Gwiazda postanowiła nie zostawiać tego bez komentarza. Na jej oficjalnym profilu pojawił się wpis: „ALE BRZYDKA, STARA, ALE ZROBIONA, ALE ZANIEDBANA… KTO BY JĄ CHCIAŁ? NIC DZIWNEGO, ŻE SAMOTNA, KIJEM OD SZCZOTKI BYM JEJ NIE POPCHNĄŁ. Tym razem jestem ‘Wychudzona i zapuchnięta sfotografowana na ulicy. Co się z nią dzieje?!’ Serio? Naprawdę wciąż będziemy to robić? Uprzedmiotawiać i seksualizować kobiety? Oceniać i wciąż komentować?” – napisała. Reporterka dodała też kilka zdjęć w relacji na różnych etapach życia i w różnych rozmiarach. Pokazała, jak bardzo bezlitosne potrafią być media i jak bardzo wygląd zależy od okoliczności. „Wrzucam kilka zdjęć w relacji — to ta sama osoba na różnych etapach życia. Waga? Nie tak dawno temu 84 kg, teraz ponad 15 kg mniej. Najwięcej komplementów w życiu dostawałam w 2016 roku, kiedy ważyłam niewiele ponad 60 kg przy wzroście prawie 180 cm. Słyszałam, że świetnie wyglądam, a ja wtedy byłam przerażona, bo walczyłam z ciężką chorobą i przechodziłam żałobę po śmierci Marysi Taty. Nie wiedziałam, jak przeżyć, ale byłam szczupła… A kiedy faktycznie byłam najszczęśliwsza w moim życiu, to słyszałam, że się ‘zapuściłam’ i że mam grubą d***. Łatwo można wpaść w pułapkę oglądania siebie w oczach innych i próbowania dostosowywania swojego wyglądu do oczekiwań”. Martyna Wojciechowska: "Fakt, że ktoś postrzega mnie jako superbohaterkę, wiąże się z wielkim poczuciem odpowiedzialności" Martyna Wojciechowska chce szacunku dla siebie i innych kobiet Patriarchat i presja idealnego wyglądu wciąż trzyma nas mocno. Mamy zinternalizowany pogląd, że to, jak wyglądamy, nas definiuje. Tyle że to nieprawda. Oburzające jest, że kobieta, która tyle osiągnęła i tyle daje z siebie innym, musi się tłumaczyć, dlaczego była „opuchnięta”. Dotyczy to wszystkich kobiet z przestrzeni publicznej, także naukowczyń, prawniczek i polityczek. Martyna Wojciechowska wsadziła kij w mrowisko, a jej wpis zebrał tysiące komentarzy. „Dlaczego dziewczynki, córki są tak rzadko chwalone za to, że są dzielne, rezolutne i ambitne? Bo przecież powinny być ładne! Jak lalki do postawienia na półce i niech nie ważą się pyskować. Bardzo Panią cenię za odwagę, wytrwałość i życiową mądrość” - możemy przeczytać pod postem. „Mam 50 lat, przeszłam długą drogę i nie ma mojej zgody na ocenianie mnie przez pryzmat wyglądu. To, że jestem osobą publiczną, nie daje nikomu prawa, żeby tak o mnie (i o innych kobietach!!!) pisać”. I naszej zgody też na to nie ma. Jak według Martyny Wojciechowskiej zmieniły się kobiety w ciągu ostatnich 30 lat? [wywiad wideo]
Martyna Wojciechowska łączy marynarkę ze spodniami dresowymi adidas. Zobaczcie jej nietypową stylizację na galę plebiscytu Wszechmocne
Połączenie czerni i bieli to klasyk, ale połączenie marynarki i spodni dresowych zdecydowanie zaskakuje. Jak ograła to Martyna Wojciechowska?
Martyna Wojciechowska znów udowodniła, że nie boi się modowych eksperymentów! Na gali plebiscytu Wszechmocne, która odbyła się w hotelu Verte, dziennikarka pojawiła się w dość nietypowej stylizacji, łącząc elegancję z nutką sportowego luzu. Martyna Wojciechowska nie przejmuje się konwenansami Znana z zamiłowania do aktywności fizycznej i podróży Martyna często wybiera wygodne, nieco nonszalanckie stylizacje. Tym razem postawiła na modowy eksperyment, łącząc coś, co w teorii rzadko idzie w parze: sportowe spodnie z formalną górą. Ten outfit może i nie trafi do kanonu klasycznej elegancji, ale na pewno pokazuje, że Martyna lubi bawić się modą i nie boi się ryzyka. Martyna Wojciechowska w ulubionej bluzce Francuzek, która pasuje do szerokich spodni. Będziemy ją nosić jesienią na okrągło
Martyna Wojciechowska znalazła idealny płaszcz na jesień. Zastąpi Ci klasyczny trencz
Martyna Wojciechowska postawiła na nowoczesny fason w najgorętszym kolorze tego sezonu, pokazując, że jesienna garderoba może być klasyczna, ale nie nudna.
Martyna Wojciechowska znana jest ze swojego podróżniczego stylu życia i rzadko możemy ją oglądać na branżowych ściankach. Wczoraj zrobiła jednak wyjątek i pojawiła się na kameralnej premierze książki „Pierwsza Dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł”. Dziennikarka wybrała na tę okazję elegancką stylizację wpisującą się w nurt „quiet luxury”. Martyna Wojciechowska emanuje stylem "quiet luxury" Martyna Wojciechowska była jedną z gwiazd, które pojawiły w Pałacu Krasińskich na premierze książki o byłej Pierwszej Damie RP, Jolancie Kwaśniewskiej, zatytułowanej „Pierwsza Dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł”. Dziennikarka postawiła na subtelną, aczkolwiek perfekcyjnie wpisującą się w trendy stylizację i jak zawsze emanowała naturalnością oraz wdziękiem. Wojciechowska miała na sobie idealnie skrojony, 3-częściowy garnitur w paski z kolekcji polskiej marki Zaquad. Minimalistyczny zestaw w stylu "quiet luxury" uzupełniła obszernym płaszczem w jednym z najmodniejszych kolorów sezonu - khaki - oraz botkami na obcasie. Nie zabrakło także oryginalnej biżuterii od jednego z ulubionych brandów dziennikarki. Łańcuchowy naszyjnik oraz asymetryczne kolczyki W. Kruk dodawały blasku całej stylizacji. Skomponuj podobną stylizację: View Burdaffi on the source website Modne płaszcze damskie na jesień - TOP 3 modele Płaszcz Martyny Wojciechowskiej w kolorze khaki to jeden z najgorętszych modeli na jesień 2024. Stonowana zieleń pojawiła się w tym sezonie na wybiegach takich gigantów mody, jak Isabel Marant, Burberry, Gucci czy Saint Laurent i została podniesiona do rangi jednej z najważniejszych barw jesieni, zastępując klasyczną czerń. Ale to niejedyny model, który rządzi w kolekcjach topowych designerów. Jeśli wolisz cieplejsze kolory, sięgnij po wełniany lub skórzany płaszcz w odcieniu gorzkiej czekolady - to ulubiony model it-girls. Szukasz czegoś bardziej "bold"? Postaw na bordowy trencz ze skóry, a z pewnością nie przejdziesz niezauważona. View Burdaffi on the source website Te płaszcze jesienne damskie stały się obsesją branży mody. 5 modeli, które zdominują trendy na 2024 rok
Martyna Wojciechowska w ulubionej bluzce Francuzek, która pasuje do szerokich spodni. Będziemy ją nosić jesienią na okrągło
Martyna Wojciechowska jak zawsze udowadnia, że prostota i wygoda to klucz do udanej stylizacji. Ostatnio pokazała się w marynarskiej bluzce w paski, która nie schodzi modowej listy przebojów Francuzek.
Marynarska bluzka w paski to hit na jesień 2024 Marynarska bluzka w biało-czarne paski to jeden z tych klasyków, które nigdy nie wychodzą z mody. Doskonale wiedzą o tym Francuzki, noszące ją absolutnie do wszystkiego – od szerokich jeansów, przez spódnice midi, aż po eleganckie spodnie garniturowe. W ślad za nimi poszły miłośniczki klasyki i uczyniły z tego modelu podstawę swojej garderoby całorocznej garderoby. Ostatnie tygodnie mody pokazały, że ten wzór nadal stanowi źródło inspiracji dla topowych designerów. Pojawił się zarówno na bluzkach, jak i zimowych sweterkach, noszonych w duecie z jasnymi spodniami. Wszystko wskazuje na to, że look z wybiegu Chanel stał się inspiracją dla Martyny Wojciechowskiej, która pokazała się w podobnym zestawie. View Burdaffi on the source website Jak nosić bluzkę w paski? Wzorem Martyny Wojciechowskiej łącz ją z szerokimi jeansami Francuski styl to połączenie prostoty z elegancją, a Martyna Wojciechowska doskonale wie, jak wprowadzić go do swojej garderoby. Dziennikarka została przyłapana na ulicach Warszawy w casualowej stylizacji z bluzką w paski, która mimo iż jest bardzo prosta, robi wrażenie. To właśnie kwintesencja stylu "effortless chic". Jej wybór padł na czarno-biały model o kroju oversize. Wojciechowska połączyła go z jasnymi jeansami z szerokimi nogawkami, kolejnym hitem tego sezonu, oraz ulubionymi sneakersami adidas Samba, z którymi nie rozstaje się nawet na czerwonym dywanie. View Burdaffi on the source website Jakie buty do szerokich spodni będziemy nosić jesienią? 5 modeli, które pasują do jeansów i nie tylko