Dokąd zmierza luksus? „Kiedyś luksus szczycił się tym, że ma w nosie przyrodę – futro z rysia, zagrożony gatunek na talerzu – proszę”
Wyznaczają drogę innym firmom, nam dostarczają przyjemności, kształtują gust. O to, co jeszcze mogą marki luksusowe i firmy z najwyższej półki i jak się ostatnio zmieniły, zapytaliśmy Justynę Adamczyk, bon vivantkę, strateżkę, wykładowczynię SWPS.
W tym artykule: Luksus w 2024 roku Dokąd zmierza luksus? Marki luksusowe mają przyszłość w Internecie Luksusowe zegarki i torebki jako inwestycja? Jak Polacy podchodzą do dóbr luksusowych? Luksus w 2024 roku Choć zdawać by się mogło, że większa świadomość kryzysu ekologicznego, spopularyzowanie drugiego obiegu (szczególnie przez generację Z) i stale rosnące ceny, które nie zawsze przekładają się na lepszą jakość, sprawiają, że luksus przestał się sprzedawać, rynek ma się lepiej niż w poprzednich latach. Według danych udostępnionych na początku roku, przychody samego koncernu LVMH w czwartym kwartale 2023 r. wzrosły o 10% w porównaniu z rokiem poprzednim, osiągając 23,9 mld euro. Roczne przychody firmy to już natomiast 86,2 mld euro. Jeśli chodzi o Polskę, zgodnie z zakładanym prognozowanym średnim rocznym wzrostem na poziomie 4,6% w latach 2019-2024, wartość luksusowej odzieży i akcesoriów w 2024 roku osiągnie aż 4 mld złotych. Dokąd zmierza luksus? Gdy w pismach branżowych mnożyły się artykuły o tym, że pandemia wykończy większość marek luksusowych, Justyna Adamczyk wystartowała z programem studiów, na których można nauczyć się, jak stworzyć brand z najwyższej półki i promować dobra luksusowe. Wierzyła, że nasze zainteresowanie ekskluzywną modą, designem, jedzeniem itd. nie zmaleje. Miała rację. Dobrze, że nikt, kto przepowiadał upadek tych branż, nie założył się z Justyną – przegrałby z kretesem. Joanna Lorynowicz: Jak się zostaje ekspertką do spraw luksusu? Justyna Adamczyk: Nie mam pojęcia, mogę tylko powiedzieć, jak ja nią zostałam. Mam biznesowe wykształcenie, jestem absolwentką SGH. Przez prawie dwie dekady zajmowałam się doradztwem strategicznym, a większość wolnego czasu poświęcałam na to, by realizować pasję, którą są podróże i jedzenie. Fascynowało mnie odkrywanie, gdzie jest absolut smaku, szczyt jakości. Zaczęłam organizować wydarzenia kulinarne. Później był ruch slow food, wprowadzanie na nasz rynek prestiżowego przewodnika kulinarnego Gault & Millau (drugi pod względem ważności po Michelinie – przyp.red.). Ale fascynowały mnie marki luksusowe w ogóle, zrozumienie ich jako zjawiska, fenomenu biznesowego, więc opracowałam program studiów i prowadzę na warszawskim SWPS-ie zajęcia na kierunku kreowanie i zarządzanie markami luksusowymi. Czy luksus musi nadal dużo kosztować i czy może być powszechnie dostępny? On z definicji nie jest dostępny dla wszystkich, ale nie cena jest tu głównym wyznacznikiem, choć ważnym. Niektóre egzemplarze biżuterii, torebek, kreacji haute couture są dostępne tylko dla wybranych, produkowane w pojedynczych egzemplarzach. Nawet gdyby sam Midas przyszedł z workami złota, nie kupi takiego drugiego! Podobnie rzecz ma się z rezerwacją pokoju w topowych hotelach. O tym, że e-commerce jest przyszłością luksusu, progności trendów informowali od końca lat 90. Ale jeszcze w 2015 roku, gdy Johann Rupert, prezes skupiającej luksusowe marki grupy Richemont, proponował innym prezesom i potentatom tej branży: Bernardowi Arnault (LVMH) i François-Henriemu Pinault (Kering), stworzenie neutralnej platformy internetowej (jak np. Booking.com), na której sprzedawano by modę, dodatki i kosmetyki, usłyszał odpowiedź negatywną. Właściciele ekskluzywnych brandów trwali przy butikach stacjonarnych, które rzeczywiście radziły sobie dobrze aż do 2019 roku. Luksusowe marki ubrań, które uwielbiają gwiazdy i ich styliści. To w nich znajdują najmodniejsze i niepowtarzalne „perełki” na każdy sezon Marki luksusowe mają przyszłość w Internecie Co się zmieniło ostatnio w luksusowych markach? Przede wszystkim luksus był w tyle, jeśli chodzi o e-commerce. Pokutowało przekonanie, że tylko bezpośredni kontakt buduje odpowiednie doświadczenie marki. Teraz jest inaczej. W 2020 roku sprzedaż online na rynku dóbr luksusowych wzrosła z 12 do niemal 23 proc. (za Bain & Company).Początkowo oporny Kering jest właścicielem kilku internetowych platform sprzedażowych. A każda szanująca się marka z portfolio LVHM musi mieć swój sklep online. Wiele rzeczy trzeba jednak zdefiniować na nowo, bo pewne potrzeby przestały istnieć. Na przykład luksusowe hotele biznesowe tracą rację bytu – taka liczba podróży służbowych co kiedyś szybko nie wróci. Podobnie galerie handlowe. Gdy pandemia wymusiła ich zamknięcie, przyniosły ogromne straty. Za to zyskały butikowe hotele czy sklepy w dawnym stylu, które łatwo mogą dostosować się do zmian i zapewniają spersonalizowane podejście. Projektanci w Polsce i na Zachodzie otwierają butiki stacjonarne, bo znowu ich potrzebujemy. Gdy świat tłumnego handlu się zamyka, wizyta w takim miejscu zaspokaja naszą potrzebę dostarczenia sobie przyjemności. Od kilku lat luksus jest też skoncentrowany na ekologii. Nie ma marki z najwyższej półki bez pokazywania troski o zrównoważoną produkcję, bez dbania o pracowników i planetę. Ślad węglowy, technologie dążące do zero waste, materiały jak najbardziej eko. Nad tym wszystkim ekskluzywne brandy intensywnie pracują. Lidewij Edelkoort, prognostka trendów, zapowiada, że moda luksusowa będzie przechodziła na lokalną produkcję. To bardziej ekologiczne. Ale też produkowanie dóbr tam, gdzie je sprzedajemy, pomaga uniknąć przerwania łańcucha dostaw, co się zdarzyło i czego skutki wciąż odczuwamy. Luksusowe zegarki i torebki jako inwestycja? Kiedyś luksus szczycił się tym, że ma w nosie przyrodę – futro z rysia, zagrożony gatunek na talerzu – proszę. Większe zaangażowanie nas, klientów, w ochronę przyrody wymusiło zmianę podejścia. W modzie objawia się ona m.in. tym, że coraz więcej firm rezygnuje z naturalnych futer, a coraz więcej pism, także ELLE Polska, przestaje pokazywać uszyte z nich rzeczy. A kilku najlepszych szefów kuchni zmienia swoje restauracje. Daniel Humm z nowojorskiej Eleven Madison Park zainspirował zmiany. Jego menu degustacyjne jest wegańskie. Ceny i lista gości nie zmalały. Inni kucharze namawiają, by nie kupować mięsa z masowej hodowli i jeść je rzadziej, za to lepszej jakości i pochodzenia. Prędkość, z jaką zachodzą tak radykalne zmiany, jest miłą niespodzianką. Ubrania i dodatki nie były uważane za dobre inwestycje. Jednak od kiedy zaczęliśmy zastanawiać się bardziej nad tym, co kupujemy, sytuacja uległa zmianie. Sarah Willersdorf, globalna szefowa do spraw luksusu w Boston Consulting Group, powiedziała na łamach Forbes.com: „Podczas pandemii wiele osób zdało sobie sprawę, że ich indywidualne działania mają konsekwencje społeczne”. Co to oznacza? Być może zmierzch jednorazowej mody, byle jakiego wyposażenia wnętrz, kilkusezonowych samochodów. I darowywanie rzeczom kolejnego życia dzięki ich przetwarzaniu lub ponownemu używaniu przez innych. Marki z najwyższej Półki zaczynają rozumieć I mówić w języku Gen z. To przynosi pozytywne zmiany w modzie. Kupujesz spontanicznie czy z namysłem? W ogóle mało kupuję. Teraz, gdy wszystko stało się surrealistycznie drogie, ilość powinna być zastąpiona jakością. Obfita i szybka konsumpcja jest passé, stąd zwrot w stronę rzemiosła. Rozumiemy, że lepiej kupić jedną rzecz, ale stylową, która będzie służyć lata. Na przykład? Zamówiłam stół z czarnego dębu. Drewno przeleżało pod ziemią kilka tysięcy lat, jest twarde, trwałe, piękne. Mam nadzieję, że mebel zostanie w mojej rodzinie na pokolenia i będzie tylko zyskiwał na wartości. Przedmioty luksusowe muszą być nowe? Nie muszą, za to powinny opowiadać historię, być o tobie. A to nie jest zadanie np. dla rzeczy produkowanych masowo. One są potrzebne, ubiorą cię ciepło, wygodnie, ale same z siebie nie podkreślą twojej wyjątkowości, bo każdy może je mieć. Przy trendzie, żeby kupować mniej, warto rozważyć inwestowanie w to, co wystarczy na lata, pomoże zbudować taki twój wizerunek, o jaki ci chodzi. Polskie miasto na liście najlepszych na świecie do zakupów vintage i w second handach. Zajęło 2. miejsce w rankingu >> Luksus stał się lokatą. Właściwie wybrane elementy luksusu mogą stać się lokatą. Wydawanie pieniędzy może być zbytkiem, ale też częścią budowania swojej marki osobistej, a także zabezpieczaniem bytu swojego i potomnych. Mamy ciekawe czasy. Luksus nigdy nie wymagał takiej dawki wiedzy, by umiejętnie się nim posługiwać. Jak Polacy podchodzą do dóbr luksusowych? Do niedawna zamożni Polacy chcieli pokazać, że znają luksusowe marki, że ich na nie stać. Zależało im na rzeczach z widocznym logo albo tych z okładek pism. Teraz myślimy o modzie jak o dobru trwałym i szukamy też rzeczy luksusowych, jakościowych – używanych. Stąd rosnąca popularność internetowych butików z ekskluzywną modą z drugiej ręki (Nina Gabbana Vintage, Label, LXRandCO, Rebag, What Goes Around Comes Around). Nadal lubimy logo i mamy przekonanie, że osoba, która osiągnęła pewien status finansowy, powinna wyglądać na zamożną. Zachód jest dyskretniejszy w tej kwestii, spójrz na Françoise Bettencourt Meyers, główną udziałowczynię koncernu L’Oréal, czy Susanne Klatten, współwłaścicielkę BMW. Krzykliwych atrybutów, którymi się otaczają, ze świecą szukać. Nasze podejście do luksusu jest ostentacyjne i to normalne, to znak dojrzewania. Nastolatki potrzebują głośnej muzyki i wyrazistych strojów, by zamanifestować siebie. Jesteśmy jako społeczeństwo na tym etapie. Ale dlaczego mówimy o inwestowaniu w luksus i zmianach, jakie zaszły w istniejących markach? Możemy sami je wykreować. Mamy już polskie brandy z wysokiej półki. Jesteśmy np. potentatem w produkcji kawioru! W najlepszych restauracjach na świecie serwuje się ten od Antoniusa. Na torebkę Birkin czeka się do kilku lat, na niektóre modele Chylak po kilka miesięcy, a noszą je m.in. Alexa Chung, Edie Campbell, Selena Gomez. Na studiach uczę, jak takie marki tworzyć, rozwijać, jak o nich mówić. Nowe torebki Zofii Chylak na sezon jesień-zima 2022. W kolekcji model "muszelka", który typujemy na totalny hit! >> Wygląd i język luksusowych reklam się zmienił ? Mniej w nich pompy, są nowoczesne, stawiają na różnorodność. Marki luksusowe współpracują z młodymi twórcami, bo zorientowały się, że ogromna część ich klientów to dwudziestokilkulatkowie wymagający innej komunikacji. Gen Z, a za chwilę kolejna generacja, nie wiadomo jeszcze jaka. To właśnie oni będą sięgali po luksus, bogacąc się dzięki nowym technologiom. Są wdzięcznymi odbiorcami, ale też świadomymi. Bezwzględnie wymagają, żeby marki luksusowe były etyczne, ekologiczne. Szukają rzemieślniczej jakości, od której wielu odeszło. Patrzą życzliwie na nowych graczy, dzięki temu sukces odnieśli: Off-White, Gabriela Hearst, Simone Rocha, Jacquemus, Erdem. Dlatego warto w luksusie zwracać uwagę na nazwiska, których jeszcze nie znamy. Wywiad ukazał się w magazynie ELLE nr 3/2022.
Tajemnice zawrotnych cen luksusowej mody
T-shirt za 20 złotych? Brzmi atrakcyjnie, ale i abstrakcyjnie. Trzeba przecież posadzić bawełnę, pielęgnować ją, zerwać, oczyścić, przerobić na włókna i materiał. zafarbować, uszyć koszulki, dowieźć je do sklepów, wreszcie sprzedać, opłacając po drodze każdego, kto pracował przy ich produkcji. No i jeszcze zarobić. Jakim cudem? Wiadomo, kosztem środowiska, a nierzadko i pracowników. Nic dziwnego, że o taniej modzie mówi się, że po prostu jest za tania. Ale co z T-shirtem za grubo ponad 11 tysięcy złotych?
Tyle w e-sklepie Farfetch kosztuje ten w prążki z najnowszej kolekcji marki Brunello Cucinelli. Skład ma lepszy, bo wełnę w 90 proc. i w 10 proc. kaszmir. Nie znajdziemy jednak na naszym globie przędzy wystarczająco kosztownej, by uzasadniała tę cenę. Dlatego umówmy się: droga moda, choćby najwspanialsza, jest zdecydowanie za droga. Zwłaszcza że rozmawiamy o prostej koszulce, a nie o misternych akcesoriach czy sukniach. Tu bowiem cenowo „sky is the limit”. Albo i dalej, bo ceny bywają jak z księżyca. Dokładnie 57 199 złotych kosztuje w warszawskim Vitkacu torba na ramię Sylvie marki Gucci, choć na tle najdroższych torebek, także tych vintage, i tak jawi się jak okazja. Albo taka sukienka Dolce & Gabbana. Jedwabna, drukowana w motywy kart do gry, otagowana do noszenia „na co dzień”. Showroom.pl wycenił ją na 129 tysięcy złotych. Też okazyjnie, bo po 46-proc. przecenie – wcześniej oferował ją za blisko ćwierć miliona złotych. To oczywiście przykład skrajny. Z drugiej jednak strony, co tyle kosztuje w tej sukience, by żądać za nią równowartość kawalerki w dużym polskim mieście? I kogo na to stać? Z każdym sezonem luksusowa moda jest coraz droższa. Jak wyliczył „Wall Street Journal”, Louis Vuitton podniósł ceny torebek w maju ubiegłego roku o 6 proc., a kilka miesięcy później o kolejne 3 proc. Christian Dior uczynił to uderzeniowo, nawet o 11 proc. Chanel z kolei niektóre klasyczne modele wycenił o 20 proc. drożej, co oznacza podwyżkę z dnia na dzień rzędu tysięcy złotych. Niby nic nowego. Przykładowo od 1984 roku cena torebki Birkin Hermès, model 35 cm, poszybowała z dwóch do ponad 13 tysięcy dolarów, choć uwzględniając inflację powinna kosztować dziś „ledwie” 5,1 tysiąca „zielonych”. Nigdy wcześniej podwyżki nie były tak częste. Powodem jest coraz większy popyt. Kilka dekad temu odbiorców mody luksusowej było relatywnie niewielu. Zachodnia Europa, USA i Kanada, szejkowie i arabskie rodziny królewskie. Finansiści, spadkobiercy wielopokoleniowych fortun, trochę gwiazd. Świat jednak stopniowo zaczął się bogacić: fortun najpierw dorobiła się Japonia, a po przestawieniu się na kapitalizm – Chiny, na które przypada dziś niemal połowa obrotów marek Gucci, Prada i 40 proc. Burberry. Następnie Rosja, Brazylia, Indie, naftowe kraje Azji Środkowej. Wszyscy nabrali apetytu na luksusowe akcesoria. W końcu to symbol statusu, którym w kapitalistycznej gospodarce można, a nawet należy się pochwalić. Ale to, co posiadane masowo, nie jest elitarne. Dlatego domy mody sukcesywnie podnoszą ceny w miarę, jak przybywa bogatych osób. Tych nazywanych w skrócie HNWI (z ang. high-net-worth individual) z majątkiem powyżej miliona dolarów dziewięć lat temu było 12 milionów. Dziś – blisko 20. Łącznie zgromadzili 74 biliony dolarów. Dla porównania budżet naszego kraju to ledwie ponad 100 miliardów, czyli 740 razy mniej. Nie oznacza to jednak, że wśród nas nie znajdą się amatorzy luksusowych dóbr. Dwa lata temu w Polsce mieszkało ponad ćwierć miliona osób z zarobkami powyżej 20 tysięcy złotych miesięcznie oraz 69,1 tysiąca osób zarabiających powyżej 50 tysięcy złotych, wynika z danych firmy audytorskiej KPMG. Pandemia nie miała na to znaczącego wpływu. Miała za to na cenę luksusowych dóbr. W drugim kwartale zeszłego roku prestiżowe marki straciły według wyliczeń Boston Consulting Group do 45 proc. zysków. Ci, którzy kupują ich produkty, teraz muszą z własnego portfela zrekompensować im choć część strat. Podczas lockdownów, zwłaszcza pierwszego, markom zostało mało towaru. Wiele zakładów, podobnie jak lotnisk, zamknięto. Moda to system naczyń połączonych. Sama torebka składa się z mnóstwa elementów: skóry, tkaniny na podszewkę, okuć, nici, suwaka. Zwykle każdy z nich ma innego dostawcę. Nie miał kto i z czego szyć, a jeśli już uszył, często nie było jak tych rzeczy dostarczyć. Dlatego wiele domów mody wywindowało ceny, by po towar sięgnęli tylko ci najbardziej zdesperowani. Dziś znów pływają frachtowce, a fabryki są otwarte, ale skoro amatorzy takich cen się znaleźli, to nie ma powodu, by je obniżyć. Cynizm? Pewnie. W końcu to drugie imię branży luksusowej. Według raportu agencji Bernstein drożyzna jest taktyką firm, które przyciągają w ten sposób inwestorów i uspokajają akcjonariuszy: dzięki wysokim cenom mogą przecież więcej zarobić. Nie bez powodu wśród 10 najbogatszych ludzi na naszej planecie znajdziemy Bernarda Arnaulta, prezesa koncernu LVMH (w którego skład wchodzą m.in. Louis Vuitton, Fendi i Dior), i François Pinaulta, właściciela konkurencyjnego Keringa (Gucci, Balenciaga czy Saint Laurent). Łącznie dysponują około 200 miliardami dolarów. Owszem, bywa, że podwyżki odstraszają klientów, dlatego mogą sobie na nie pozwolić tylko marki o ugruntowanej renomie. Wówczas nie muszą nawet podawać sensownych powodów. Burberry przyznał kilka lat temu, że podniósł ceny, by na ich widok wzdychano: „Matko, jakie to drogie!”. Postanowił w ten sposób zainteresować nowych, bogatszych klientów, a z obecnych, często wiernych, zatrzymać przy sobie tylko tych najzamożniejszych. W Polsce bywa podobnie, choć na mniejszą skalę. Właścicielka jednego z salonów sukni, głównie ślubnych i na miarę, przyznała mi – anonimowo, bo nad Wisłą oficjalnie o pieniądzach się nie rozmawia – że podniosła ceny, bo dla wąskiego grona jej klientek nie grają one roli. Dziesięć czy piętnaście tysięcy złotych za kreację? Nie zauważą różnicy. Z podobnych powodów wiele marek nie przecenia kolekcji. – Ceny naszych produktów są superwysokie. Jeśli je obniżymy, nadal mało kogo będzie na nie stać – mówił Marco Bizzarri, prezes Gucciego. Naturalnie, wiele – jeśli nie większość marek – nadal stosuje wyprzedaże. I paradoksalnie to kolejny powód, dla którego ustalają tak wysokie ceny. Po prostu muszą mieć z czego ścinać, by nawet przy dużych obniżkach wyjść na swoje. No właśnie, marża. Oficjalnie margines zysku dla marek luksusowych to jakieś 65 proc. Torebka, którą klient kupi za 3,5 tysiąca euro, kosztuje więc markę 1,2 tysiąca euro. Nieoficjalnie jednak przebitka potrafi być nawet 11-krotna. Zwłaszcza w przypadku akcesoriów, tak naprawdę niedrogich w produkcji. To podatek od snobizmu. W cenie nabywamy jednak historię marki i poniekąd stajemy się jej częścią. Dobrze też, jeśli dzięki temu firma produkuje w sposób etyczny i godnie wynagradza pracowników. Najbardziej znane domy mody zatrudniają setki wykwalifikowanych rzemieślników i artystów. Dotyczy to nie tylko haute couture i ręcznie tworzonych sukni po kilkadziesiąt tysięcy euro, lecz także dodatków. Jak można przeczytać na elle.pl, standardowa torebka Louis Vuitton jest szyta ręcznie i powstaje w 100 etapach produkcji, a bardziej szczegółowe modele potrzebują ich trzy razy tyle. Efekty takie jak połysk są uzyskiwane za pomocą naturalnych metod, choćby „przypalania” gorącymi agatami. Wiadomo, że takie rzeczy potrafią tylko najlepsi fachowcy. Wszystkie modele przechodzą też test wytrzymałości: naświetla się je promieniami ultrafioletowymi, zrzuca się przez cztery dni z rzędu z wysokości prawie 1,5 metra z prawie czterokilogramowym ciężarem w środku oraz ekspresowo otwiera i zamyka po pięć tysięcy razy. Dzięki temu producent ma pewność, że torba jest na tyle trwała, by towarzyszyć klientom przez całe życie. Wysoka cena to zatem także wysoka jakość. Gorzej jednak, jeśli luksusowa moda powstaje w tragicznych warunkach, a marki przymykają na to oko. Dzieje się tak od lat. W słynnym dokumencie telewizji RAI3 „Schiavi del lusso” („Niewolnicy luksusu”) z 2007 roku ujawniono, że na takie praktyki przyzwalała m.in. Prada. Dzięki temu nylonowo-skórzaną torebkę, jaką do salonów wstawiała w cenie 440 euro, kupowała za… 26 euro. A to już marża 17-krotna. Kilka lat później dziennikarze przez pięć miesięcy obserwowali w ukryciu kontrahentów Gucciego. Z podobnymi wnioskami – redaktorka Sabrina Giannini odkryła, że inspekcje przeprowadzane u Gucciego są pozorowane, bo firmie opłaca się oszczędzać na robociźnie. W ubiegłym roku z kolei „New York Times” doniósł, że utalentowani rzemieślnicy pracują w Indiach dla światowych domów mody przez 17 godzin na dobę za kilka dolarów dziennie w zakładach z zakratowanymi oknami i bez wyjść awaryjnych. Nocowali także w zakładzie, na podłodze. Zamówienie od Diora na 15 czarnych tiulowych sukni, których ozdobienie wymagało sześciu tysięcy godzin pracy, realizowano na ciasnym poddaszu bloku mieszkalnego. Chciwość zatem nie jest cechą typową tylko dla sieciówek. Wysokimi cenami firmy rekompensują sobie rosnące o kilka procent rocznie koszty materiałów, inwestycje w nowe technologie i tkaniny, a także w garbarnie, farbiarnie czy farmy dzikich zwierząt. Choć akurat te ostatnie są już na cenzurowanym i domy mody, w tym Chanel, zaczynają z nich rezygnować. Nie na taką skalę jak w przypadku futer, z którymi dały sobie spokój m.in. Versace, Prada, Armani czy Gucci, ale w miarę jak prawa zwierząt stają się ważnymi postulatami. Przyszłość (nie)stosowania skór z węży czy aligatorów wydaje się więc przesądzona. Te marki, które tego nie robią, zasłaniają się… dobrem zwierząt. Inny głośny dokument – „L’etichetta” stacji RAI3 sprzed dwóch lat – wykazał jednak, że np. certyfikaty fińskiego domu aukcyjnego Saga Furs bywają niewiele warte. Zwierzęta przerabiane na futra dla Loro Piana czy Max Mary, są dręczone i trzymane w potwornych warunkach wbrew zapewnieniom dostawcy, który ich żywot porównuje do pobytu w spa. Sesje zdjęciowe i angażowanie gwiazd w oczywisty sposób mają wpływ na cenę, podobnie jak pokazy mody. I chociaż tych ostatnich w trakcie pandemii brakuje, to one wcześniej nabijały kasę. „Gdy Karl Lagerfeld na pokazach Chanel buduje gigantyczną wieżę Eiffla albo wypuszcza prawie w kosmos prawie prawdziwą rakietę, komu zadrży ręka przed wydaniem sześciu tysięcy euro na torebkę?”, pytała retorycznie w „Rzeczpospolitej” Joanna Bojańczyk. Te pieniądze, nawet dwa miliony euro za 10-minutowy show, trafiły teraz na Instagram – główne źródło promocji. To tam realizuje się projekty związane z wirtualną i rozszerzoną rzeczywistością, z angażowaniem w świat marki konsumenta, który jest dziś nie tyle klientem, ile członkiem społeczności, a wręcz rodziny. Pozostając bowiem przy ekskluzywnych cenach, luksusowe marki muszą się jawić jako inkluzywne, otwarte na każdego, przyjazne. Przyjaźni i bardziej dostępni muszą być też projektanci. Czas kapryśnych diw pokroju Galliano minął, teraz wypada być miłym chłopakiem, a do sesji zatrudnić własną babcię, jak zrobił to choćby Jacquemus. Ale familiarność nie oznacza, że kreator nie będzie sowicie opłacony. Transfery projektantów z jednej marki do drugiej świat mody obserwuje z tak samo zapartym tchem jak kibice roszady w piłkarskich klubach. Bo dla domów mody pracują najlepsi. I najdrożsi. Wybitny talent potrafi wprowadzić markę do ekstraklasy i zwielokrotnić zyski ze sprzedaży, co ostatnio stało się udziałem Daniela Lee z Bottegi Venety. A przy okazji stworzył naprawdę piękne kolekcje. Przeciętne zarobki „zwykłego” projektanta we Włoszech to mniej niż 3 tysiące euro miesięcznie, w USA – około 5,5 tysiąca dolarów, a w Polsce zdaniem portalu wynagrodzenia.pl około czterech tysięcy złotych na rękę. Ale gdy jest się Tomem Fordem, to po odejściu z Gucciego można zająć się wydawaniem pieniędzy: na film („Samotny mężczyzna” w jego reżyserii kosztował go siedem milionów dolarów), dzieła sztuki (Andy Warhol, Alexander Calder) czy nieruchomości w Nowym Meksyku. Ich łączna powierzchnia – 83 kmkw. – zajmuje więcej niż Manhattan. W ubiegłym roku Ford sprzedał dwa domy łącznie za blisko 65 milionów dolarów. Mowa o projektancie, który pracuje dla kogoś, bo jeśli robi to na swoje konto, wówczas może zarobić w ciągu życia prawie 10 miliardów dolarów, jak choćby Giorgio Armani. I wreszcie – mimo pandemii swoje kosztują lokalizacje. Handel w sieci kwitnie, ale sprzedaż luksusu nadal opiera się na tradycyjnych salonach. Policzmy na przykładzie Chanel. Rocznie metr kwadratowy powierzchni handlowej przy londyńskiej Bond Street to koszt około 15 tysięcy funtów. Salon francuskiej legendy przy tej ulicy liczy 1171 mkw., co oznacza, że marka w teorii mogła płacić – w przeliczeniu na polskie złote – blisko 95 milionów. W sierpniu ubiegłego roku salon wystawiono na sprzedaż za astronomiczną kwotę 240 milionów funtów, a już w październiku „Times” doniósł, że kupił go… Chanel. Ostatecznie za 310 milionów funtów. No bo kogo innego byłoby na to stać? ELLE Polska, sierpień 2021
Historia Gucci - spektakularne upadki, gigantyczne pieniądze i konflikty. Czy faktycznie „jakość pamięta się o wiele dłużej niż cenę”?
Niewielki sklep w pobliżu florenckiej katedry Santa Maria del Fiore miał dość ograniczony asortyment – kufry, torby podróżne, walizki, aktówki, damskie torebki – ale elegancki, a doskonała jakość przyciągała zamożną klientelę. Wszystkie akcesoria miejscowi rzemieślnicy wykonywali ręcznie z najlepszych skór, które Guccio Gucci sprowadzał z zagranicy. Ich siłą było także klasyczne wzornictwo urozmaicone nowoczesnymi detalami wykończeniowymi czy ozdobnymi elementami nawiązującymi do jeździectwa. Właśnie to połączenie pokochali Włosi.
Biznes prowadzony rozważną ręką Guccio kilkanaście lat rozwijał się spokojnie, ale prężnie. Nie przeszkodziły w tym ani wojna, ani lata powojenne. Paradoksalnie, konieczność szukania nowych surowców wywindowała Gucci na szczyt, bo to wówczas powstały projekty, które do dziś są znakiem rozpoznawczym marki, jak np. torebka z bambusową rączką. Wymyślono ją, by zaoszczędzić na materiale, bo import wysokiej jakości skór był ograniczony. Pierwszy model Bamboo trafił do sprzedaży w 1947 roku, a rozsławiła go Ingrid Bergman, gwiazda „Casablanki”. Innym flagowym produktem stała się apaszka Flora z motywem kwiatowym zaprojektowana na zamówienie księżnej Monako Grace Kelly. Z czasem asortyment firmy powiększał się o kolejne akcesoria, w tym mokasyny Gucci z wędzidłem, rękawiczki i paski. Kluczem do sukcesu była wyraźna identyfikacja – znakiem rozpoznawczym stały się nadruk w romby czy jednolita kolorystyka detalu, jak czerwone i zielone paski na torbach inspirowane popręgiem. Firma zapoczątkowała także trend umieszczania swojego logo na produktach, wychodząc z założenia, że pod tak doskonałą jakością należy się podpisać. Posiadanie i noszenie rzeczy od Gucciego stało się symbolem statusu. Familia da albo nie da Dopóki firmą zarządzał Guccio Gucci, jej działalność ograniczała się do Florencji. Dopiero gdy zmarł w 1953 roku i kierownictwo przejęli jego trzej synowie: Aldo, Rodolfo i Vasco, firma wypłynęła na światowe rynki. To Aldo okazał się tym, który nie bał się wyzwań. Jeszcze w tym samym 1953 roku otworzył pierwszy butik w Nowym Jorku na Piątej Alei. Potem przyszła kolej na Paryż, Londyn, Palm Beach, Hongkong i Tokio. Produkty z logo składającym się z podwójnej litery „G” nosiły rodziny królewskie i gwiazdy, m.in. Elizabeth Taylor, Katharine Hepburn, Sophia Loren, Frank Sinatra. Aldo Gucci był mistrzem marketingu. Wymyślone przez niego hasło „Jakość pamięta się o wiele dłużej niż cenę” zostało wytłoczone złotymi literami na tabliczkach ze skóry i umieszczone w każdym sklepie marki. Rozumiał, że moda to dziedzina sztuki i by podkreślić ten związek, stworzył Galerię Gucci. Pierwsza powstała w 1977 roku w Beverly Hills – prezentowała dzieła malarskie i rzeźby na równi z kamieniami szlachetnymi, biżuterią czy luksusowymi torebkami. Dokonał także swojego rodzaju rewolucji obyczajowej – mimo sprzeciwu męskiej części rodziny wprowadził do zarządu firmy swoją córkę. Wcześniej udział kobiet w kierowaniu rodzinnym biznesem był nie do pomyślenia, co odczuła na własnej skórze Grimalda, siostra trzech obdarowanych udziałami synów Guccio Gucciego – w przeciwieństwie do braci nic nie dostała. Posunięcie Aldo było tym bardziej spektakularne, że Patrizia była jego nieślubnym dzieckiem. Ponieważ urodziła się w czasach, gdy rozwody we Włoszech nie były możliwe, a za cudzołóstwo można było trafić do więzienia, jej istnienie długo było ukrywane przed rodziną. T Tymczasem pojawienie się Patrizii w firmie nie tylko nie wywołało skandalu, ale przyniosło też doskonały efekt biznesowy – młoda dziewczyna stała się twarzą marki, pierwszą „Gucci girl”. W latach 80. XX wieku szczęście odwróciło się od Guccich. Był to czas, kiedy do głosu w firmie zaczęli dochodzić wnukowie Guccio, co sprawiło, że liczba pretendentów do rodzinnego tronu znacznie się powiększyła. Wybuchały konflikty o władzę. Spotkania zarządu często kończyły się tym, że w pomieszczeniu fruwały kryształowe popielniczki, a wzory torebek, które nie zyskały akceptacji, wylatywały przez okno. W pewnym momencie w różnych sądach na świecie toczyło się jednocześnie aż 20 spraw, które członkowie rodziny nawzajem sobie wytaczali. Doszło do tego, że na skutek donosu, który Paolo Gucci złożył do urzędu skarbowego na ojca, sędziwy Aldo spędził rok w więzieniu. Ta walka o władzę doprowadziła firmę do upadku. Jeszcze w czasie procesu Aldo syn jego nieżyjącego już brata – Maurizio, który po śmierci ojca odziedziczył 50 proc. udziałów w firmie, przeprowadził „zamach stanu”. Rozwiązał zarząd, odwołał stryja z funkcji prezesa i sam ogłosił się nowym. Dopiął swego – sprawował w firmie niepodzielne rządy. Pomijając środki, jakimi doszedł do celu, jego wizja firmy była całkiem sensowna – chciał sprawić, by marka odzyskała nadszarpnięty toczącymi się publicznie konfliktami wizerunek i znów kojarzyła się z elegancją. To on zatrudnił dyrektor kreatywną Dawn Mello, to on ściągnął do firmy Toma Forda. To on ograniczył asortyment z 20 tysięcy produktów do czterech tysięcy, ponieważ uważał, że tak masowa sprzedaż nie ma nic wspólnego z wyjątkowością. Niestety, miało to fatalny wpływ na przychody. Po dwóch latach prezesowania Maurizio firma stanęła na skraju bankructwa. W 1993 roku wnuk Guccio sprzedał swoje udziały za 170 milionów dolarów. I tak z firmy odszedł ostatni Gucci. Rok później zakończył się drugi rozwód w jego życiu – tym razem z żoną. Czarna wdowa Sprawa ciągnęła się w sądzie przez 10 lat. Ostatecznie Patrizia Reggiani dostała znaczną część majątku, w tym apartamenty w Nowym Jorku i Mediolanie, kilogramy złotej biżuterii, a także około miliona dolarów alimentów rocznie, którą to kwotę i tak uznała za poniżającą. Na domiar złego Maurizio oznajmił jej, że zamierza ożenić się ze swoją dotychczasową kochanką Paolą Franchi. Nie wiedział, że podpisuje na siebie wyrok. Gdy 27 marca 1995 roku o godzinie 8.30 rano został zastrzelony na schodach budynku, w którym mieściło się jego biuro, śledztwem zostali objęci także członkowie rodziny Gucci. Dzięki podsłuchom po dwóch latach śledztwa wyszło na jaw, że Maurizio został zamordowany na zlecenie byłej żony. Patrizia została skazana na 29 lat więzienia, z czego odsiedziała 16. Mimo przytłaczających dowodów nigdy nie przyznała się do winy. I nigdy nie straciła zamiłowania do luksusu – kiedy zwolniono ją za dobre sprawowanie, pierwsze kroki skierowała na via Monte Napoleone w Mediolanie, by zrobić zakupy w ekskluzywnych butikach. Podkowa szczęsćia Nowym właścicielom firmy (dziś jest to francuski holding Kering) udało się naprawić to, co zaprzepaścili wnukowie Gucci, choć nie obyło się bez zawirowań. Sprowadzony jeszcze przez Maurizio Tom Ford został w 1994 roku dyrektorem kreatywnym i pełnił tę funkcję przez 10 lat, wynosząc markę na wyżyny. Już pierwsza jego kolekcja na jesień–zimę 1995/1996 okazała się przełomowa. Ford skupił się bowiem nie tylko na modzie, stworzył całe uniwersum Gucci i w jego centrum umieścił kobietę: zmysłową, seksowną, niezależną. Stroje miały jej pomóc wyrazić siebie. Wszystko w firmie zostało temu podporządkowane – linie ubrań, perfum, dodatków, kampanie reklamowe, a nawet wystrój wnętrz w salonach. Do współpracy przy pokazach i kampaniach projektant zaprosił jeden z najsłynniejszych duetów w branży mody: stylistkę Carine Roitfeld (późniejszą naczelną francuskiego „Vogue’a”) i fotografa Mario Testino. Na pokazach kolekcji Gucci chodziły Kate Moss i Amber Valetta. Ford poszerzył ofertę firmy o nowe linie ubrań wieczorowych i odzieży sportowej, a nawet o cały dział wyposażenia i dekoracji domu. Wymyślił Gucci Group, dzięki czemu do firmy dołączyły takie marki jak Yves Saint Laurent, Balenciaga, Stella McCartney czy Bottega Veneta. Pod tak kreatywnymi rządami firma rozkwitła i zwiększyła sprzedaż 10-krotnie. Kiedy odszedł, by zająć się modą pod własnym nazwiskiem, po raz pierwszy stery w firmie przejęła kobieta, Frida Giannini – wcześniej szefowa działu akcesoriów. Poza tym, że jako dyrektor kreatywna wprowadziła nowe modele torebek, sięgnęła też do klasycznych zasobów marki. Przywróciła kultowe motywy: podkowę i wzór Flora, odświeżyła też kilka dawnych modeli, wypuszczając je na rynek jako New Bamboo i New Jackie. Jej kolejne pomysły nie zdobyły jednak uznania w przeciwieństwie do projektów następnego dyrektora kreatywnego Alessandro Michele. Michele określany mistrzem eklektyzmu i nieoczywistych połączeń. Od początku swojej przygody z Gucci mawiał, że ma boskie ambicje: „stworzyć świat mody Gucci w siedem dni” (po nagłym rozstaniu Fridy z firmą dokładnie tyle czasu miał na przygotowanie swojej pierwszej kolekcji z 2015 roku). W jego projektach było widać inspiracje zarówno wielkim malarstwem, jak i komiksami. Stylem wiktoriańskim i rockandrollowym. Kiedy podczas pierwszego pokazu na wybieg wyszli androgeniczni chłopcy w beretach, bluzkach z lejących się koronek i wyściełanych futerkiem tenisówkach (hit Gucci), krytycy nie kryli oburzenia. Przede wszystkim potrafił połączyć luksus i wyjątkowość, które leżą u podstaw filozofii Gucci, z współczesnością. Negując stereotypy płciowe, zrobił to, co wcześniej wydawało się niemożliwe – dotarł do młodego pokolenia. „Dziś świat wielkich marek należy do młodych. A jeśli nie do nich, to do tych, którzy dzięki modzie chcą być młodzi” – mówił Alessandro. Obraz Gucci w teraźniejszości był kojarzony Alessandro Michele, dzięki niemu marka znalazła się na fali wznoszącej. Ponownie była wyceniana na kilkanaście miliardów dolarów i postrzegana tak samo kolorowo jak historia rodziny, która ją stworzyła. Niespodziewanie, po blisko 20 latach, jako dyrektor kreatywny marki, Alessandro zdecydował się opuścić Gucci. To wydarzenie wstrząsnęło branżą modową. Pojawiała się wiele pytań, najważniejszym jednak było - "kto jest w stanie zastąpić Alessandro Michele?" Na początku 2023 roku grupa Kering ogłosiła, że nowym dyrektorem kreatywnym marki zostanie - Sabato De Sarno.
Tom Ford odchodzi z własnego domu mody. Słynny projektant sprzedał swoją luksusową markę za miliardy
Kolejne zmiany w branży modowej. Tym razem wypowiedzenie złożył... Tom Ford. Z tą różnicą, że legendarny projektant postanowił odejść z założonego przez siebie domu mody, który prowadził pod własnym nazwiskiem.
O tym, że Tom Ford planuje sprzedaż swojej luksusowej marki, mówiło się od miesięcy. Teraz projektant ziścił swoje plany i sprzedał dom mody ze swoim nazwiskiem koncernowi Estee Lauder. Transakcja, która kosztowała giganta 2,8 mld dolarów, uczyniła z Forda miliardera. Równolegle projektant żegna się powoli ze swoją firmą - jeszcze w tym roku przestanie pełnić swoją dotychczasową funkcję, a właśnie do sieci trafiło właśnie wideo jego ostatniej kolekcji (są to projekty na sezon jesień-zima 2023/2024). Legenda mody postanowiła podsumować w niej ostatnie 13 lat pracy i zabiera nas w podróż do drugiej dekady lat 2000., nawiązując po kolei do swoich ikonicznych projektów, które Ford przefiltrował przez współczesne trendy i unowocześnił. Imponujące suknie noszą na zdjęciach modelki, które pojawiły się w debiutanckim pokazie Toma Forda - między innymi Amber Valetta, Karen Elson i Joan Smalls. Czy nowa torebka Bottega Veneta wykonana jest z papieru? Viralowy projekt włoskiego domu mody wzbudza kontrowersje>> View oEmbed on the source website Wśród nich wystąpił też sam projektant i założyciel firmy, który wcielił się w dyrygenta - a kiedy skończył sugerować modelkom pozy, odszedł w ciszy, w której było słychać tylko jego kroki. Tym bardzo metaforycznym spotem, z którego biła charakterystyczna dla Forda zmysłowość, projektant podsumował swoją dotychczasową solową karierę. Odważna decyzja? Już na początku kariery twórca opowiadał w wywiadach, że jeśli nie będzie już miał ochoty projektować - po prostu sprzeda swój brand. Redaktorzy mody sugerują jednocześnie, że wpływ na jego decyzję mogły mieć jednak dwie zupełnie inne rzeczy: olbrzymia suma zaproponowana przez Estee Lauder, która zapewnia Fordowi dostatnie i spokojne życie oraz śmierć męża, dziennikarza Richarda Buckleya. Le Petit Trou łączy siły z Reserved. To najbardziej pożądana kolekcja tego roku?>> PS Jeśli jesteście ciekawi, jaka przyszłość czeka teraz słynny dom mody, to branża obstawia już, kogo Estee Lauder mianuje nowym dyrektorem kreatywnym. W kuluarach plotkuje się, że ma to być Peter Hawkings.
Torebki klasyki. Tych 6 modeli to inwestycje na całe życie (nie pożałujecie zakupu, bo ich ceny będą tylko rosły)
Warto ich szukać także z drugiej ręki - w sklepach vintage i na platformach sprzedażowych. To prawdziwa inwestycja, która (w przypadku sprzedaży) zawsze zwróci się z nawiązką.
Klasyczne torebki, w które warto zainwestować: Fendi Baguette Prosta i ekscentryczna jednocześnie, a do tego maksymalnie kultowa (wszystko dzięki Carrie Bradshaw i "Seksowi w wielkim mieście"). Torebka bagietka od Fendi nie tylko jest ponadczasowa w swoim kształcie i rozwiązaniach printowych, ale też każdorazowo wykonana z najlepszej jakości materiałów taką precyzją, że... długo wygląda jak nowa. Została zaprojektowana w 1997 roku i do dziś regularnie trafia na listy najważniejszych zakupowych must-have'ów sezonu. Nic dziwnego: to pierwsza na świecie it bag, a do tego projekt, który chyba nigdy się nie zestarzeje. Klasyczne torebki, w które warto zainwestować: Chanel 2.55 Jeszcze dwa lata i torebka Chanel 2.55 będzie obchodziła siedemdziesiątkę. Została zaprojektowana przez Coco w 1955 roku, a wciąż nie traci na aktualności. Nic dziwnego: jest maksymalnie prosta, ale ma charakterystyczne pikowanie i cieniutki pasek z łańcuszkiem. Nosiły ją najbardziej stylowe kobiety na świecie od Grace Kelly i Elizabeth Taylor, przez księżną Dianę i Audrey Hepburn, po Madonnę i Sarah Jessica Parker. Ta it bag była obiektem pożądania naszych babć, potem matek, w końcu nas, a i z pewnością jest lub będzie naszych córek (w związku z czym jej wartość tylko rośnie i wcale nie chodzi tu tylko o tę sentymentalną). Dior przywrócił do sprzedaży ulubioną torebkę księżnej Diany. Ten model z lat 90. Lady Di nosiła na czerwonym dywanie>> Klasyczne torebki, w które warto zainwestować: Hermès Birkin Cena torebki Birkin od Hermès w drugim obiegu potrafi sięgać nawet 100 000 złotych (model z 2002 roku na Farfetch) i nic nie zapowiada tego, żeby sytuacja miała się zmienić. Słynny dodatek powstał na cześć Jane Birkin, a historia ta jest wręcz anegdotyczna. Otóż kiedy aktorka podróżowała samolotem z Paryża do Londynu i próbowała włożyć bagaż do schowka, jej kultowy koszyk spadł na podłogę i wysypał całą swoją zawartość. Narzekanie gwiazdy usłyszał Jean-Louis Dumas, prezes grupy Hermès, który siedział nieopodal i jeszcze podczas podróży powietrznej przedstawił Birkin (rozrysowany na papierze) projekt praktycznej i pięknej torebki właśnie z myślą o niej. Reszta była oczywista - powstał prototyp, który zachwycił Jane i tak oto najsłynniejsza francuska Brytyjka otrzymała własną it-bag. Klasyczne torebki, w które warto zainwestować: Dior Lady Dior Jesienią zeszłego roku weszła do sprzedaży odświeżona wersja modelu Lady Dior (niebieski kolor, satynowy połysk, kryształkowe zdobienia), który od momentu premierowego wypuszczenia na rynek nie traci zainteresowania. Co więcej, w swojej garderobie miała ja także księżna Diana. Kiedy Lady Di w połowie lat 90. miała złożyć wizytę francuskiej pierwszej damie w pałacu prezydenckim, Bernadette Chirac poprosiła Françoise Dumas, francuską organizatorkę wydarzeń, o wybranie prezentu z butiku Dior dla księżnej Walii. Jej uwagę zwróciła materiałowa niewielka torebka, a o jej zamówieniu poinformowała Bernarda Arnaulta, prezesa i dyrektora generalnego LVMH, koncernu, do którego należy francuski dom mody. Reakcją biznesmena był natychmiastowy nakazał zwrotu tego modelu, ponieważ... pracowano nad jego szlachetniejszą wersją - ze skóry. Prace przyspieszono, by Diana Spencer otrzymała lepszy egzemplarz - i tak go pokochała, że nie rozstawała się z nim na krok. PS Według branżowych plotek i legend ta it-bag pierwotnie była znana jako Chouchou, ale dzięki wielkiej sympatii księżnej, szybko została przechrzczona na Lady Dior. Klasyczne torebki, w które warto zainwestować: Saint Laurent Le 5 à 7 Torebka Le 5 à 7 od Saint Laurent to ulubieniec minimalistek. Ma bardzo klasyczny styl, jest subtelna i świetnie wykonana, jej ponadczasowość pozwala na dopasowanie do praktycznie każdego stylu. Nie jesteśmy więc zaskoczone, że na większości internetowych serwisów high fashion wyprzedaje się w sekundę. Co szczególnie interesujące, to stosunkowo nowa torebka (Anthony Vaccarello zaprezentował ją w kolekcji wiosna-lato 2021), która szybko została jedną z najważniejszych współczesnych it-bags. Jest inspirowana nowofalowymi filmami Agnès Vardy, szczególnie "Cléo from 5 to 7", a także osadzona w stylu przełomu lat 70. i 80. Nowa torebka Gucci inspirowana jest stylem vintage. W latach 60. z podobnym modelem nie rozstawała się Jackie Kennedy>> Klasyczne torebki, w które warto zainwestować: Gucci Jackie Jedna z najsłynniejszych torebek Gucci, czyli Jackie Bag, to model typu hobo z charakterystycznym złotym zapięciem. Ujrzał światło dziennie w 1961 roku, a przez całe lata 60. i 70. był nieodłącznym elementem podróżnym najmodniejszych dziewczyn tamtych dekad (jedną z fanek torebki była Jackie Kennedy i właśnie od jej imienia projekt zaczęto nazywać "The Jackie"). Gucci Jackie dorobiła się kilku wersji i unowocześnień, a w 2020 r. wróciła w wersji opracowanej przez Alessandro Michele, który ochrzcił ją jako Jackie 1961. Bez względu na to, czy vintage, a może nowa - jest nieśmiertelnym hitem. Najdroższe torebki świata. Ile kosztują? 5 modeli o zawrotnych cenach, o których marzą redaktorki mody, stylistki i blogerki>>
Zapomnijcie o puchowych kurtkach i sportowych butach od innych marek. Moncler i adidas szykują wspólną kolekcję
Kolejna głośna współpraca w branży mody przed nami. Tym razem swoją przyjaźń postanowiły zacieśnić francusko-włoska marka z luksusowymi puchówkami oraz słynny sportowy brand, który jest synonimem słowa "sneakersy". Tak, Moncler i adidas ogłosiły współpracę.
Wspólna kolekcja adidas i Moncler. Co szykują obie marki? Modowe mariaże to coraz częstsze zjawisko w branży. W ostatnich sezonach pisałyśmy o duetach Gucci plus Balenciaga czy Fendi x Marc Jacobs, współpracach Stone Island i New Balance, Prada i adidas, The North Face i Gucci, Balmain i Puma, Dior i Nike, a nawet kolekcji Jacquemusa dla wnętrzarskiej firmy Tekla. Kilka dni temu z kolei internet opanowała wieść na temat wspólnej kolekcji Nike oraz Tiffany & Co. To będą najmodniejsze buty 2023 roku. Zaskakująca współpraca dwóch słynnych marek modowych - Nike i Tiffany & Co.>> Przyzwyczaiłyśmy się już do kumulacji intrygujących związków między markami modowymi, które często są z zupełnie różnych światów (ale to właśnie skorelowane ze sobą pozwala im wyróżnić się na rynku). Tym razem współpracujące ze sobą brandy wcale nie są tak dalekie od siebie. Powstała w 1952 roku firma Moncler specjalizuje się w puchowych kurtkach i odzieży narciarskiej, która na przestrzeni lat z synonimu odzieży technicznej stała się wyznacznikiem streetwearu (przy tym, trzeba dodać, bardzo luksusowego i pożądanego). Z kolei niemiecka marka adidas od końcówki lat 40. serwuje obuwie i odzież sportową, które są jednym z najbardziej oczywistych wyborów w tej kategorii na świecie. 3 niszowe trendy, które rozkwitną w 2023 roku. Już za chwilę będą nosić je wszyscy>> Co z wyjdzie z połączenia DNA Moncler x adidas? Póki co zapowiedzi są mocno enigmatyczne, ale my spodziewamy się kurtek i sneakersów. Na Instagramie pojawiły się grafika z logotypami obu marek na żółtym tle oraz krótki wpis z datą premiery wspólnej kolekcji: "@moncler Genius meets adidas Originals. London. 20.02.23. Head to adidas.com/moncler for more" ("Moncler Genius spotyka adidas Originals. 20.02.2023. Wejdź na adidas.com/moncler, żeby dowiedzieć się więcej"). Odnośnik wyjaśnia jedynie, że pod wspomnianą datą kryje się pokaz na London Fashion Week 2023. Jest też hasło: "The Art of Exploration, czyli sztuka odkrywania świata. Już wkrótce w CONFIRMED". Nie pozostaje nam nic innego, jak zamarkować kalendarz i czekać na kolejną głośną modową współpracę. Intuicja podpowiada nam, że będzie warto. Te ubrania i dodatki nie są już obciachem. Przez lata uchodziły za wyraz złego gustu, dziś wypełniają szafy najbardziej stylowych dziewczyn z branży mody>> Street style po francusku. Tak noszą się teraz najbardziej stylowe dziewczyny z branży mody [Paris Couture Week wiosna-lato 2023]>>
Adidas i Thom Browne w sądzie. Marki modowe walczą o użycie pasków w swoich projektach
Popularna sportowa marka adidas oraz amerykański projektant Thom Browne spotkali się w sądzie. Poszło o użycie pasków na ubraniach i znaki towarowe.
Thom Browne i adidas w sądzie. Kto wygra prawa do użycia pasków w swoich projektach? Kolejna głośna sprawa w branży modowej, która skończyła się w... sądzie. Tym razem chodzi o konflikt, jaki powstał między popularną sportową marką adidas a amerykańskim projektantem modowym Thomem Browne'em. Pozew przeciwko luksusowej marce został złożony w czerwcu 2021 roku, jednak dopiero w połowie tego tygodnia przedstawiciele obu firm spotkali się na sali rozpraw, na której dyskutowano o sporze dotyczącym rzekomego użycia znaku towarowego. Skórzana torebka w kształcie pudełka Happy Meal to nowy dodatek od Saint Laurent. Już jest hitem internetu i kosztuje krocie>> Obu stron wysłuchał sędzia Jed Rakoff - zarówno adidas, jak i Thom Browne byli reprezentowani przez swoich adwokatów, którzy przedstawiali argumenty przed ławą przysięgłych. Temat tak samo całej rozprawy, jak i afery jest dość trudny do rozstrzygnięcia, chodzi w nim bowiem o użycie wzoru pasków. Zespół Thoma Browne'a sądzi, że ich zastosowanie w wielu kolekcjach ubrań jest zupełnie neutralne, z kolei prawnicy adidasa twierdzą, że wykorzystano słynny znak towarowy marki, czyli trzy równoległe paski, które wprowadzono do mody w latach 40. XX wieku. W rzeczywistości Browne użył w swoich projektach czterech równoległych pasków. W sądzie przyznano jednak, że wcześniej Thom Browne używał ich trzech, ale w 2007 roku dodał czwarty, by uniknąć problemów prawnych. Prawnik adidas zasugerował, że mimo to konsumenci mylą produkty adidas z produktami amerykańskiej marki. Prawnik projektanta skomentował z kolei, że "Thom Browne to luksusowy projektant, a adidas to marka sportowa" i zasugerował, że obie firmy nie konkurują ze soba. Te rzeczy będą modne w 2023 roku. Oto najważniejsze nowe trendy według Pinteresta>> Jak skończy się ta sprawa? Póki co na razie nie wiadomo. Adidas w ramach odszkodowania domaga się opłat licencyjnych od Thom Browne Inc. w wysokości 867 225 dolarów oraz dodatkowych 7 milionów dolarów, które mają być równowartością zysków, jakie Thom Browne osiągnął ze sprzedaży swoich ubrań z paskami. Na wynik rozprawy i dalszy rozwój wydarzeń wokół całego zamieszania trzeba będzie jeszcze poczekać. Sam projektant jednak widocznie jest dobrej myśli, bo na rozprawę wybrał się w szortach i jednej skarpetce w cztery równoległe białe paski. 3 modele torebek, których nie może zabraknąć w twojej szafie w 2023 roku. Trendsetterki już teraz podkręcają nimi swoje stylizacje>> Najpiękniejsze stylizacje w nowym kolorze Pantone 2023: Viva Magenta. Tak będziemy nosić głęboką czerwień w nowym sezonie>>
Skórzana torebka w kształcie pudełka Happy Meal to nowy dodatek od Saint Laurent. Już jest hitem internetu i kosztuje krocie
Anthony Vaccarello właśnie wprawił w osłupienie wszystkich fanów jego projektów dla Saint Laurent. To żart, a może przejaw ironicznego geniuszu? Słynny francuski dom mody zaprezentował właśnie torebkę w kształcie kartonowego pudełka, które fani porównują - ze względu na jego kształt - do zestawu Happy Meal.
Nowa torebka Saint Laurent hitem sieci. Wygląda jak Happy Meal To jest ładne, co się komu podoba - ale w tym przypadku istnieją tylko skrajnie zakochane i skrajnie zaskoczone opinie. Luksusowy dom mody Saint Laurent zaprezentował geometryczną skórzaną torebkę w kształcie kartonu z zamknięciem na górze. Wygląda tak, jakby Anthony Vaccarello obił kartonowy prostokąt daszkiem czarną fakturowaną skórą z dodatkiem logotypu francuskiej marki. Chociaż forma kuferka, według krytyków mody, inspirowana jest pudełkiem na narzędzia, to jednak internauci dopatrzyli się, że... przypomina wyglądem także zestaw Happy Meal, czyli słynny lunchbox z McDonald's. "Luksusowy Happy Meal", "Ułatwi transport ciastek", "McDonal's wszedł na czat". Nie wszyscy jednak zareagowali z entuzjastycznym rozbawieniem. Vanilla girl – jak się ubiera i co ma w kosmetyczce „waniliowa dziewczyna”? Ten trend będzie hitem 2023 roku>> Niektórzy fani domu mody zasugerowali, że torebka wygląda jak eksperyment społeczny i że Saint Laurent brakuje oryginalności ("Myślą, że są jak Balenciaga" oraz "Lanvin zaprojektowało taką samą 2 lata temu i jest ładniejsza" może przeczytać w sekcji komentarzy pod postem serwisu HypeBeast, który zrepostował zdjęcia projektu). Projekt dostępny jest w dwóch wersjach kolorystycznych, czarnej i wielbłądziej, z metalowym okuciem w kształcie monogramu z przodu. Torebkę uszyto z miękkiej skóry cielęcej, a w środku ma zamszowe wykończenie. Kosztuje krocie - 1890 dolarów, czyli ponad 8300 złotych. 5 elementów garderoby, które rządziły na Instagramie i Tik Toku w 2022 roku. Będą hitami także w nadchodzących miesiącach>> Podoba Wam się taka ekscentryczna torebka Saint Laurent projektu Anthony'ego Vaccarello? A może wręcz przeciwnie? Jedno jest pewne, nie można obok niej przejść obojętnie. Takeaway Box Bag z metką francuskiego domu mody jest też dziś, rzecz jasna, niekwestionowanym hitem internetu i szturmem podbija TikToka. Te rzeczy będą modne w 2023 roku. Oto najważniejsze nowe trendy według Pinteresta>> 3 modele torebek, których nie może zabraknąć w twojej szafie w 2023 roku. Trendsetterki już teraz podkręcają nimi swoje stylizacje>>
Francuski gigant vintage banuje sieciówki. Na platformie Vestiaire Collective nie pojawią się marki fast fashion
Popularny serwis internetowy do sprzedaży i zakupów ubrań z drugiej ręki wypowiada wojnę fast fashion. Vestiaire Collective zapowiedziało, że z ich sklepu online znikną sieciówki.
Do Vestiaire Collective - zarówno jeśli chodzi o aplikację, jak i sklep internetowy - zaglądają fani drugiego obiegu, prawdziwych perełek vintage oraz marek luksusowych w niższych cenach. Z marketplace'u korzystają wszyscy, którym zależy na dobru planety i którzy jednocześnie kochają modę; uwielbiają go także influencerki, stylistki, redaktorki mody i gwiazdy. Zaglądają tam po stare kolekcje luksusowych marek i trudno dostępne unikaty najważniejszych domów mody od Givenchy, Miu Miu, Bottega Veneta, Dolce & Gabbana, Céline albo Chloé i wielu innych. 11 modnych rzeczy, w które warto zainwestować w listopadzie 2022. O tych hitowych ubraniach, butach i torebkach śnimy>> "Dla mnie zrównoważony rozwój nie jest trendem, to całkowita zmiana myślenia i wartości w społeczeństwie. Ludzie stają się coraz bardziej wrażliwi na recykling, obieg zamknięty, mniejszą ilość a wyższą jakość. Dla mnie zrównoważony rozwój to życie w sposób, który szanuje naszą planetę i zapewnienie, że ograniczymy nasz wpływ na nią, jednocześnie podejmując pozytywne działania, które pomogą zbudować jaśniejszą przyszłość" mówiła dwa lata temu w wywiadzie dla ELLE.pl Sophie Hersan, współzałożycielka francuskiej platformy. Vestiaire Collective uruchomiła w 2009 roku razem z szóstką przyjaciół, którzy chcieli pomóc w odsprzedaży luksusowych ubrań i dodatków. Przed VC nie było takiego miejsca w tej części świata - to pierwszy internetowy komis poświęcony luksusowej modzie, jaki powstał w Europie. Dior przywrócił do sprzedaży ulubioną torebkę księżnej Diany. Ten model z lat 90. Lady Di nosiła na czerwonym dywanie>> Inwestora zdobyli już w pierwszym roku działalności (była nim firma venture capital Ventech, która zainwestowała 1,5 mln). W 2014 r. otrzymali finansowe wsparcie od Condé Nast Publications. Dziś, po ponad dekadzie od startu startupu, Vestiaire Collective jest już gigantem w branży drugiego obiegu, który na dobre przyczynił się do zmiany podejścia zakupowego oraz szerzenia idei mody odpowiedzialnej. Fenomen serwisu i aplikacji sprawił, że słynne domy mody, takie jak Mulberry i Alexander McQueen, nawiązały współpracę z VC w ramach projektu "Brand Approved", a wiosną zeszłego roku holding Kering kupił 5% udziałów w Vestiaire Collective. Teraz nadchodzą kolejne zmiany w firmie, bo zapowiedziano, że VC przyjrzy się dokładnie markom sprzedawanym na platformie i usunie te z segmentu fast fashion. Anya Taylor-Joy w zmysłowej czerwonej sukience z polską metką. Aktorka wybrała projekt Magdy Butrym>> Jak podała do informacji publicznej firma, przez ostatni rok około 5% rzeczy publikowanych przez użytkowników na platformie stanowiły sieciówki, takie jak Boohoo czy Pretty Little Thing. Aż do teraz, bo w tym tygodniu marki fast fashion zostały zablokowane na Vestiaire Collective. Twórcom platformy zależy na tym, by wzmocnić swoją pozycję jako sprzedawcy luksusowych ubrań i dodatków z drugiej ręki, a jednocześnie zdystansować się od nadmiernej konsumpcji i zakazać szybkiej mody. "Ale robiąc to, firma likwiduje również punkt sprzedaży, który w przeciwnym razie mógłby pomóc przedłużyć żywotność taniej odzieży, którą często wyrzuca się po minimalnym zużyciu" komentują dziennikarze Business Of Fashion. Dodają jednocześnie, że VC "chce naciskać na europejskie organy regulacyjne, aby zajęły silniejszą pozycję w walce z górami odpadów odzieżowych generowanych co roku przez branżę modową. Pracuje nad stanowiskiem politycznym z The Or Foundation, organizacją charytatywną działającą na rynku Kantamanto w Akrze w Ghanie, jednym z największych rynków używanych na świecie i miejscu przeznaczenia milionów wyrzuconych ubrań z zachodnich szaf". "Moda vintage" - książka o kupowaniu w second handach pomoże zbudować Wam szafę na zimę 2022. To must have czytelniczy tego roku>>
Twórca 4F rozpoczyna współpracę z Moliera2
Igor Klaja wchodzi na rynek marek luksusowych? Do mediów trafiła właśnie informacja, że właściciel firmy odzieżowej OTCF (należy do niej 4F) nawiązał współpracę z Moliera2.
Moliera2 i Igor Klaja połączyli siły. Jak czytamy w informacji prasowe, właściciel firmy odzieżowej OTCF, do której należy marka 4F, razem z siecią sklepów sprzedających marki premium chcą zostać liderem w segmencie sprzedaży stacjonarnej oraz internetowej marek luksusowych na terenie Europy Środkowo-Wschodniej. "Jestem przekonany, że razem z brandem Moliera2 możemy stać się liderem na rynku sprzedaży dóbr premium dla wymagających i podążających z duchem czasu klientów. Nasza współpraca oparta na wiedzy i doświadczeniach dotyczących projektowania, tworzenia oraz sprzedaży odzieży i akcesoriów sprzyja realizacji wyznaczonego celu" mówi Klaja, prezes zarządu OTCF. Co istotne, jest to pierwsza taka współpraca Igora Klai z firmą spoza portfolio firmy. Słynna japońska sieciówka wchodzi do Polski. Wiemy, gdzie uwielbiana przez minimalistów marka Uniqlo otworzy pierwszy sklep stacjonarny>> Marcin Michnicki, prezes zarządu Moliera2 S.A., podkreśla z kolei: "Aktualnie jesteśmy wiodącym graczem na polskim rynku e-commerce, a dzięki współpracy z Igorem Klają i jego zespołem możemy jeszcze bardziej umocnić naszą pozycję. Wspólnie chcemy osiągnąć status niekwestionowanego lidera nie tylko w Polsce, ale w całej Europie Środkowo-Wschodniej, jeśli chodzi o sprzedaż stacjonarną i internetową luksusowych marek i produktów. Bardzo się cieszę z nawiązanej przez nas współpracy". Na efekty współpracy oby firm trzeba będzie jeszcze poczekać, ale już teraz mówi się, że będą imponujące. W tej chwili przedsiębiorca Igor Klaja i Moliera2 negocjują jej zasady i warunki. W końcu OTCF to przedsiębiorstwo z ponad 20-letnim stażem w branży odzieży sportowej, do którego należy obecna w 42 krajach marka 4F. Od 2008 roku 4F współpracuje z Polskim Komitetem Olimpijskim, co więcej - jej ambasadorami są m.in. piłkarz Robert Lewandowski, sportsmenka i trenerka Anna Lewandowska czy tenisista Łukasz Kubot. Moliera2 natomiast prężnie działa na rynku dóbr luksusowych on-line w Polsce, a także prowadzi kilka butików z ponad 300 markami premium m.in. w Warszawie, Poznaniu, Katowicach i Zakopanem. Królowa Letycja w niedrogich butach, które są synonimem sportowej elegancji. Nosi je też Kate Middleton>>