Odkąd zobaczyłam w kinie zwiastun tego filmu pragnęłam go zobaczyć. Nie zawiodłam się
Film z Colinem Farrellem i Margot Robbie, to kino, które otwiera serca i wspomnienia. Po premierze kinowej wreszcie można go obejrzeć online. To powolna, wzruszająca i surrealistyczna podróż w głąb emocji i relacji, idealna dla fanów comfort movie do których chce się wracać.
Film „Wielka, odważna, piękna podróż” który w 2025 roku debiutował w kinach opowiada historię Davida, mężczyzny w średnim wieku, który wyrusza na wesele przyjaciół. Problemy z samochodem zmuszają go do skorzystania z usług agencji wynajmu aut. Na miejscu spotyka Sarah - rozmowy są krótkie, niepozorne, ale między bohaterami pojawia się iskra. W wyniku niezwykłego splotu okoliczności decydują się wyruszyć w podróż, która zabierze ich do miejsc i momentów z przeszłości. To nie tylko powrót do wspomnień, ale też szansa, by zrozumieć swoje życie, przepracować emocjonalny bagaż i odnaleźć nadzieję. Film łączy elementy romansu, dramatu i fantastyki - bohaterowie wchodzą przez magiczne drzwi do własnych przeżyć, co pozwala im lepiej zrozumieć siebie i siebie nawzajem. Obsada „Wielka, odważna, piękna podróż” - Colin Farrell i Margot Robbie w roli mistrzów emocji Colin Farrell, znany z wielu kulowych ról w tym z „Duchów Inisherin” i serialu „Sugar”, wciela się w Davida z naturalną melancholią i subtelnym urokiem. To aktor, który potrafi przekazać tłumione uczucia jednym spojrzeniem, a reżyser filmu - Kogonada wykorzystuje to do maksimum, zatrzymując go niemal cały czas na ekranie. Margot Robbie („Wichrowe wzgórza”) jako Sarah w pierwszych scenach może wydawać się nieco sztuczna, ale szybko wyrównuje poziom z Farrell’em, pokazując zarówno charyzmę, jak i emocjonalną głębię swojej postaci. Na drugim planie pojawiają się Phoebe Waller-Bridge i Hamish Linklater, wnosząc dodatkowe niuanse i momenty humoru. Nie można też nie wspomnieć o muzyce Joe Hisaishiego i fenomenalnej pracy kamery Benjamina Loeba - każdy kadr to małe dzieło sztuki, a ścieżka dźwiękowa idealnie podkreśla atmosferę filmu. View oEmbed on the source website Dla kogo jest ten film? „Wielka, odważna, piękna podróż” to kino powolnej zadumy, skierowane do widzów, którzy lubią emocje wnikające głęboko. To produkcja dla osób, które wiedzą, czym jest strata, żal, pierwsze miłości i niezrealizowane marzenia. To także film dla tych, którzy lubią kino dialogu, subtelne gesty, niuanse relacji i refleksję nad własnym życiem. Nie spodoba się tym, którzy oczekują dynamicznej akcji czy prostych rozwiązań. To seans dla ludzi gotowych zatrzymać się na chwilę, popłakać, uśmiechnąć się, a przede wszystkim poczuć ciepło i odwagę bohaterów. Surrealizm, humor i magiczne drzwi Kogonada łączy w filmie teatralność, surrealistyczne obrazy i lekki humor. Nie brakuje komediowych momentów, które przychodzą niespodziewanie, a aktorzy nawet przez krótkie sceny potrafią zrobić ogromne wrażenie. Drzwi prowadzące bohaterów do ich przeszłości to metafora emocjonalnej podróży - każdy krok odkrywa rany, radości i lekcje życia. Widzowie obserwują rozwijającą się relację, wzajemne wsparcie i coraz większą odwagę, by opowiedzieć swoje historie i wziąć odpowiedzialność za własne życie. Gdzie obejrzeć „Wielką, odważną, piękną podróż”? Po premierze kinowej, która zachwyciła widzów swoim surrealistycznym klimatem i emocjonalną głębią, film w końcu trafia na HBO Max. To idealna propozycja na wieczór w domu - z kocem, ciepłą herbatą i gotowością na wzruszenia. Dla tych, którzy nie zdążyli do kin, to szansa, by w pełni zanurzyć się w świat bohaterów i ich niezwykłej podróży.
Głośne nazwiska i historie, które elektryzują widzów. Kwiecień na ekranie zapowiada się imponująco
Margot Robbie i Jacob Elordi mierzą się z jedną z najbardziej burzliwych literackich historii miłosnych w nowej ekranizacji „Wichrowych wzgórz”, a Chris Hemsworth i Mark Ruffalo stają naprzeciw siebie w pasjonującej kryminalnej rozgrywce. Te premiery z gwiazdorską obsadą będzie można oglądać w najbliższych tygodniach na Prime Video.
Kwiecień będzie prawdziwą ucztą dla kinomaniaków, na dużych i małych ekranach. Prime Video w tym miesiącu proponuje dwa mocne tytuły, które zadowolą nawet najbardziej wymagających widzów. Z jednej strony trzymający w napięciu kryminał osadzony w skąpanym słońcem Los Angeles, z drugiej – owiana chłodnym wiatrem wrzosowisk nowa ekranizacja literackiej klasyki. Wspólny mianownik? Gwiazdorska obsada, silne emocje i uznani reżyserzy z wizją i charakterystycznym stylem. Zarówno „Crime 101” Barta Laytona, jak i „Wichrowe wzgórza” Emerald Fennell zapowiadają miesiąc pełen filmów, które nie tylko są świetną rozrywkę, ale zostają w pamięci na długo po napisach końcowych. „Crime 101” – gra na granicy prawa „Crime 101” opowiada historię nieuchwytnego złodzieja klejnotów działającego w okolicach kalifornijskiej autostrady 101. W Davisa wciela się Chris Hemsworth, aktor znany z roli Thora w filmowym uniwersum Marvela i widowiskowych ról w kinie akcji. Tym razem jego bohater jest bardziej wycofany i chłodny. Gdy planuje skok życia, na jego drodze stają zmęczony życiem detektyw Lou Lubesnik, którego portretuje Mark Ruffalo, czterokrotnie nominowany do Oscara specjalista od ról niejednoznacznych, zbudowanych na napięciu i psychologicznej precyzji, oraz agentka ubezpieczeniowa Sharon, grana przez Halle Berry, laureatkę Oscara za rolę w „Czekając na wyrok”. To właśnie relacje między tą trójką wydają się osią filmu. Im bliżej finałowego napadu, tym wyraźniej zaciera się granica między łowcą a zwierzyną. W tej układance ważne miejsce zajmuje też Orman, bezwzględny konkurent Davisa, w którego wciela się Barry Keoghan. Jego obecność podnosi stawkę i sprawia, że opowieść nie jest tylko historią pościgu, ale także starciem ambicji, charakterów i różnych sposobów rozumienia ryzyka. Atutem filmu jest również jego literacki fundament. „Crime 101” powstał na podstawie uznanej noweli Dona Winslowa, a za scenariusz i reżyserię odpowiada Bart Layton, twórca dramatu „Zwierzęta Ameryki” i dokumentu „W cudzej skórze”, znany z realistycznego podejścia do historii o przestępstwach. To kino sensacyjne, w którym równie ważne jak sam skok okazują się motywacje postaci i cena, jaką przyjdzie im zapłacić za własne wybory. „Wichrowe wzgórza” – miłość i obsesja w nowoczesnej odsłonie Nowe „Wichrowe wzgórza” są kolejną ekranizacją słynnej powieści Emily Brontë, ale w interpretacji Emerald Fennell zyskują wyraźnie autorski charakter. Reżyserka „Obiecującej. Młodej. Kobiety.” i „Saltburn” sięga po jedną z najbardziej rozpalających wyobraźnię historii miłosnych i nadaje jej formę nowoczesną, stylową oraz mocno skupioną na emocjach. W role Cathy i Heathcliffa wcielili się Margot Robbie i Jacob Elordi. Robbie, gwiazda „Barbie”, „Babylonu” i „Jestem najlepsza. Ja, Tonya”, po raz kolejny pokazuje swoją ekranową charyzmę. Elordi, znany z „Euforii” i „Saltburn”, wnosi do tej opowieści intensywność i melancholię, które dobrze współgrają z gotyckim tonem historii. Film rozgrywa się na tle wrzosowisk Yorkshire i opowiada o relacji, w której miłość splata się z obsesją, zazdrością i zniszczeniem. Zamiast klasycznej, kostiumowej powściągliwości Fennell postawiła na większą zmysłowość, bardziej współczesne dylematy i obraz relacji, która od początku naznaczona jest tragedią. Dzięki temu „Wichrowe wzgórza” nie próbują jedynie odtwarzać znanej historii. Ważną rolę odgrywa tu także strona wizualna. Wrzosowiska, domy i wnętrza nie są tylko dekoracją, ale budują duszną, mroczną atmosferę opowieści o uczuciu, które nie daje ukojenia. Film rozwija znane z powieści motywy pożądania, społecznych napięć i emocjonalnego uzależnienia, a zarazem podkreśla, jak silnie ta historia działa również dziś. W obsadzie znaleźli się także Hong Chau, Shazad Latif, Alison Oliver, Martin Clunes i Ewan Mitchell. To propozycja dla tych, którzy w kinie szukają nie tylko romantycznego dramatu, ale również wyrazistej interpretacji klasyki. Kwiecień pełen filmowych emocji Dwie premiery, dwa zupełnie różne nastroje i jedno poczucie, że kino wciąż potrafi zaskakiwać. „Crime 101” przyciąga napięciem, klimatem i grą charakterów, a „Wichrowe wzgórza” wciągają w emocjonalny wir relacji, która od lat fascynuje kolejne pokolenia. Ten zestaw pokazuje, jak wiele znaczą dziś w kinie nie tylko same historie, ale też nazwiska aktorów i twórców, którzy nadają im nową energię. Kwiecień na Prime Video to propozycje, które łączą widowiskowość z emocjami i wyrazistym autorskim spojrzeniem. Prime Video to pierwsze miejsce, do którego warto sięgnąć po rozrywkę. Oferuje klientom ogromną kolekcję treści premium w jednej aplikacji, dostępnej na tysiącach urządzeń. W Prime Video klienci mogą dostosować swoje wrażenia z oglądania oraz znaleźć ulubione filmy, seriale, dokumenty i transmisje sportowe na żywo. Kanały wymagające subskrypcji Prime: Wymagana subskrypcja Amazon Prime (z wyjątkiem wypożyczania lub zakupu treści). 18+. Obowiązuje regulamin Amazon Prime oraz regulamin Prime Video. Kanały niewymagające subskrypcji Prime: Wymagana subskrypcja (z wyjątkiem wypożyczania lub zakupu treści). 18+. Obowiązuje regulamin Amazon Prime oraz/lub regulamin Prime Video. Materiał promocyjny Amazon Prime
Film z Margot Robbie w Polsce obejrzało prawie 3 miliony widzów. Był numerem 1 w 55 krajach, a na Oscarach został pominięty. Wciąż jest w streamingu
Rekordowy hit Grety Gerwig, który do polskich kin przyciągnął prawie 3 miliony widzów jest dostępny w streamingu. Film z Margot Robbie i Ryanem Goslingiem był numerem jeden w 55 krajach, ale dostał zaledwie jednego Oscara.
Film "Barbie" ma na koncie wiele rekordów. Przede wszystkim zarobił ponad 1,4 miliarda dolarów na całym świecie, co uczyniło go jednym z najwyżej zarabiających filmów wszech czasów. W premierowy weekend odnotował rekordowe otwarcie, zyskując 162 miliony dolarów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Co więcej, „Barbie” pobiła rekord jako film wyreżyserowany przez kobietę, osiągając najwyższe wpływy w historii kina dla takiej produkcji. Greta Gerwig, reżyserka filmu, stała się pierwszą kobietą, której solowy film przekroczył 1 miliard dolarów. Głośna produkcja z Margot Robbie w roli tytułowej Barbie oraz Ryanem Goslingiem jako Kenem wciąż jest dostępna w streamingu. Dla tych, którzy nie zdążyli zobaczyć filmu na wielkim ekranie, jest to idealny moment, by nadrobić zaległości. "Barbie" obejrzycie na HBO Max. Od kryzysu w Barbielandzie do świata ludzi: o co chodzi w historii „Barbie” to historia, w której tytułowa bohaterka, żyjąca w idealnym Barbielandzie, zaczyna przeżywać kryzys egzystencjalny. Wraz z Kenem postanawiają opuścić swój wymarzony świat i wyruszyć do rzeczywistego świata ludzi. Różowe okulary, które przez długi czas wystarczały do patrzenia na świat, okazują się niewystarczające, gdy bohaterowie stają w konfrontacji z rzeczywistością. Film przechodzi z błyszczącej i kolorowej pocztówki do opowieści o zderzeniu marzeń z rzeczywistością. "Barbie" to film, który otwarcie podejmuje tematy feministyczne i społeczne, czego nie spodziewano się po produkcji opartej na zabawce z minionych dekad. Wiele recenzji chwaliło "Barbie" za krytykę stereotypów płciowych, satyrę patriarchatu oraz pokazanie podróży bohaterki ku większej świadomości i osobistej tożsamości. Film łączy kolorową, efektowną oprawę z poważniejszym komentarzem na temat ról płciowych i oczekiwań społecznych, co wielu uznało za nowatorskie i odważne Kontrowersje z nominacjami do Oscarów Film "Barbie" zdobył w sumie osiem nominacji do Oscarów 2024, w tym m.in. za najlepszy film, scenariusz adaptowany, kostiumy czy aktorstwo drugoplanowe, ale kontrowersje wzbudził brak nominacji dla reżyserki Grety Gerwig w kategorii najlepszy reżyser oraz dla Margot Robbie za rolę Barbie, choć wielu widzów i komentatorów uważało ich zasługi za kluczowe dla sukcesu produkcji. Aktor Ryan Gosling, który sam otrzymał nominację za rolę Kena, w swoim oświadczeniu podkreślił, że „nie ma Kena bez Barbie” i wyraził rozczarowanie decyzją Akademii Filmowej, podkreślając, że bez pracy Gerwig i Robbie żaden sukces „Barbie” nie byłby możliwy. Ostatecznie film zdobył tylko jedną statuetkę za najlepszą...piosenkę.
Wavy bob to najmodniejsza fryzura sezonu. Margot Robbie właśnie pokazała jego najbardziej chic wersję na pokazie Chanel
Podczas pokazu Chanel australijska aktorka zachwyciła nową fryzurą. Zamiast charakterystycznych, bardzo długich włosów Margot Robbie zaprezentowała ultrakobiece, glamour cięcie.
W pierwszym rzędzie pokazu Chanel podczas Paris Fashion Week aktorka pojawiła się w zupełnie nowej odsłonie. Margot Robbie pożegnała swoje długie, romantyczne blond fale i zaskoczyła świeżą fryzurą – falującym bobem z delikatnie cieniowaną grzywką. To jednocześnie rockowe i bardzo eleganckie cięcie idealnie wpisało się w klimat pokazu Matthieu Blazy’ego w Grand Palais. Jeszcze niedawno gwiazda „Barbie” była wierna swoim długim, miękkim blond falom, które stały się znakiem rozpoznawczym podczas promocji filmu „Wichrowe Wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell. W nowej ekranizacji kultowej powieści Emily Brontë aktorka wciela się w Catherine Earnshaw – jedną z najbardziej romantycznych bohaterek literatury. Nic więc dziwnego, że na czerwonych dywanach Robbie stawiała wtedy na eteryczne fryzury i stylizacje o wyraźnie romantycznym charakterze. Falujący bob – najmodniejsza fryzura Na pokazie kolekcji Chanel jesień–zima 2026/2027 Margot Robbie zaprezentowała jednak zupełnie nową odsłonę. Aktorka postawiła na long bob („lob”) – lekko teksturyzowanego boba z delikatnie cieniowaną grzywką. Fryzura ma miękką, lekko „niedbałą” strukturę, dzięki czemu wygląda jednocześnie bardzo swobodnie i elegancko. Bob od kilku sezonów pozostaje jedną z ulubionych fryzur gwiazd. Noszą go m.in. Kendall Jenner, Keira Knightley, Angèle czy Chappell Roan, która wybrała jego bardziej ekstrawagancką wersję. To uniwersalne cięcie, które pięknie podkreśla rysy twarzy, a przy tym jest niezwykle łatwe w stylizacji. Falujący bob z grzywką można nosić na wiele sposobów – w lekkiej, boho odsłonie z naturalną teksturą albo w bardziej wygładzonej, graficznej wersji. Dzięki naturalnej objętości, miękkiej grzywce i bardzo korzystnej długości fryzura w estetyce quiet luxury ma wszystko, by stać się jedną z najbardziej pożądanych stylizacji włosów tej wiosny. Tekst w oryginale ukazał się w ELLE.Fr
Margot Robbie używa szwajcarskiego kremu pod oczy z ekstraktem z kawioru. Odmładza kontur oczu i napina skórę: "To luksus w słoiczku"
Margot Robbie znana z nieskazitelnej urody zdradza swój sekret - krem pod oczy szwajcarskiej marki z ekstraktem z kawioru. Produkt ten odmładza kontur oczu i widocznie napina skórę, zapewniając efekt młodego spojrzenia.
Margot Robbie, znana na całym świecie aktorka i ikona stylu, przyciąga uwagę nie tylko swoim talentem, ale także nieskazitelnym wyglądem. Jak się okazuje, jednym z jej codziennych rytuałów pielęgnacyjnych jest stosowanie luksusowego szwajcarskiego kremu pod oczy z ekstraktem z kawioru. Gwiazda nie ukrywa, że to właśnie ten produkt pomaga jej utrzymać świeży i promienny wygląd okolic oczu. To luksusowy krem pod oczy La Prairie, Skin Caviar Luxe Eye Cream. La Prairie, Skin Caviar Luxe Eye Cream, wygładzający krem pod oczy Sekret tkwi w składnikach. Margot Robbie wybiera krem, który bazuje na ekstrakcie z kawioru. Ten luksusowy składnik słynie z silnych właściwości odmładzających i liftingujących. Margot Robbie podkreśla, że krem od La Prairie „odmładza kontur oczu i napina skórę”. Dzięki temu codzienna pielęgnacja przynosi efekty widoczne gołym okiem, a spojrzenie aktorki pozostaje zawsze pełne blasku. View Burdaffi on the source website Produkt, z którego korzysta Margot Robbie, został stworzony specjalnie z myślą o delikatnej skórze wokół oczu. Ekstrakt z kawioru to źródło cennych protein, witamin i minerałów, które mają za zadanie regenerować, odżywiać i wygładzać skórę. Krem widocznie napina i wygładza kontur oczu, co bezpośrednio przekłada się na efekt młodszego i bardziej wypoczętego spojrzenia. Formuła produktu została opracowana tak, by sprostać wymaganiom nawet bardzo wrażliwej skóry, dzięki czemu Margot Robbie może cieszyć się pięknym wyglądem na co dzień. Krem pod oczy z ekstraktem z kawioru przeznaczony jest dla każdego, kto marzy o gładkiej, jędrnej i młodo wyglądającej skórze wokół oczu. Szczególnie polecany jest osobom z widocznymi oznakami zmęczenia, cieniami czy drobnymi zmarszczkami. Formuła kremu pomaga niwelować oznaki starzenia i nadaje oczom świeżość niezależnie od wieku. Krem ma naprawdę bardzo dobre recenzje w Internecie: Kremy pod oczy, które polecam Krem uwielbiany przez Margot Robbie ma niestety jedną wadę. Cena. W promocji jest dostępny za ok. 1200 złotych. Jeśli miałabym polecić inne bardzo dobrze działające kremy pod oczy, ale z kategorii tych bardziej dostępnych cenowo, z pewnością będą to poniższe propozycje. Wśród nich jest m.in ostatnia moja perełka od Lavido - Alert Eye Cream. To odmładzający, wielozadaniowy krem pod oczy, który skutecznie redukuje oznaki starzenia się skóry wokół oczu. Poza tym są to propozycje od Clareny oraz Dr Ireny Eris: View Burdaffi on the source website
„Victorian revival”: Dlaczego każdy chce teraz wyglądać jak bohater „Wichrowych wzgórz”?
Już nie romantyzowanie, a pełne zatracenie się w pokusach. Już nie „Everything is romantic”, a „Dying for you”. W tym sezonie życie nie przypomina sceny, a karty dziewiętnastowiecznych powieści gotyckich. Nie martwcie się - projektanci zadbali, abyśmy byli ubrani odpowiedni do okazji.
Marzec 2025 roku. Świat obiegły pierwsze zdjęcia Margot Robbie w sukni ślubnej z planu „Wichrowych wzgórz” w reżyserii Emerald Fennell. I choć nie ocenia się książki po okładce, a filmu po jednym kadrze, Internet rządzi się swoimi prawami. Werdykt? Niezwykle rozbieżny. Jedna grupa słusznie zwróciła uwagę na nietypowy casting, w znacznej mierze odbiegający od pierwowzorów. Catherine Earnshaw z powieści Brontë, w którą wcieliła się Robbie, miała długie, kasztanowe włosy, a w dniu swojej śmierci miała nie więcej niż osiemnaście lat. Inni, mniej wrażliwi na wierne adaptacje wielkich dzieł literatury, z zapartym tchem czekali na nowy projekt Fennell, która w „Saltburn” dała się poznać jako reżyserka doskonale pojmująca wagę wizualnej ekspresji. Był też jednak trzeci, być może najmniej liczny, ale w równym stopniu zaintrygowany filmem obóz - zwolennicy zgłębiania mrocznej strony mody. Bo choć brokatowa suknia z krynoliną nie spotkała się z uznaniem historyków, skutecznie kontynuowała dyskusję na temat garderoby jak z dziewiętnastowiecznego dworu królowej Wiktorii. Gotyckie dziedzictwo Rozpoczęła się za to już w 2024 roku, gdy na czołowe dzieło literatury gotyckiej uwagę zwrócił Robert Eggers. Czerpiąc inspiracje zarówno z powieści Brama Stokera, jak i niemieckiego horroru z 1922 roku, przypomniał społeczeństwu o frenezji, obrzydzeniu na skraju pożądania i grozie, która jest równie odpychająca, co niebezpiecznie fascynująca. Nie udałoby mu się to jednak bez Lindy Muir, która za swoje kostiumy do „Nosferatu” została w 2025 roku nominowana do Oscara. Słynącej z umiejętności łączenia historycznej dokładności z nastrojowym designem kostiumografce udało się odtworzyć niepokojącą wręcz elegancję dziewiętnastowiecznej odzieży niemieckiej. Wierna modzie z 1838 roku, w którym rozpoczyna się akcja filmu, użyła wydłużonych sylwetek, bogatych faktur, strukturalnych form i monochromatycznej palety barw przywołującej gotycką estetykę. Szczególnie Lily Rose Depp magnetyzowała na ekranie. Ubrana w tradycyjny, wiktoriański strój żałobny z czarną halką i haftowanym czepkiem przypominała kobietę zdesperowaną, poniekąd mroczną, próbującą wyrwać się tłamszącym konwenansom. Zastosowanie bufiastych rękawów typu gigota, gorsetów — tych tradycyjnie wiązanych z tyłu i typu paresseuse — i angielskich marszczeń dodawało jej postaci dramatyzmu, powagi i majestatu. Co więcej, wszystko powstało na potrzeby filmu. „Niezbędne było zbadanie wszystkiego, od bielizny po odzież wierzchnią. Ponieważ dążyliśmy do uzyskania tak specyficznego wyglądu, ostatecznie sami wykonaliśmy większość kostiumów. Wypożyczalnie po prostu nie były w stanie sprostać wymaganiom, jakie mieliśmy w zakresie szczegółowości”, mówiła Muir w wywiadzie dla „The Art of Costume”. Do świata labiryntów, zrujnowanych zamków i nawiedzonych laboratoriów przeniósł następnie widza Guillermo del Toro. Od najmłodszych lat zafascynowany makabrycznymi historiami z kart gotyckich powieści, w 2025 roku zekranizował jedną z najważniejszych romantycznych lektur – „Frankensteina”. Debiutancka powieść Mary Wollstonecraft Shelley z 1818 roku zapoczątkowała modyfikację całego gatunku, zmieniając typowego gotyckiego złoczyńcę w fizyczne ucieleśnienie ludzkiej pychy, przywołane do życia dzięki nauce. Nie da się ukryć, że do stworzenia współczesnej ekranizacji powieści Guillermo del Toro miał wyraźne predyspozycje. Meksykański reżyser baśń z grozą połączył już w filmie „Crimson Peak. Wzgórze krwi” z 2015 roku. Tym razem, pielęgnując swoje dziecięce marzenie, przeniósł na ekran mit o Prometeuszu, dodając do niego wszystkie atrybuty swojego momentalnie rozpoznawalnego już stylu – melodramat, emocjonalną głębię, fantastykę, ale i bogatą estetykę wizualną z gotyckimi motywami. Ta skrupulatna dbałość o szczegóły naturalnie przejawia się także w misternych kostiumach. Zainspirowane modą z lat 50. XIX wieku, suknie unoszą się za sprawą krynoliny opatentowanej w 1856 roku, spódnice mają kształt kopuły, dekolty i ramiona są bardziej zaokrąglone, a rękawy rozkloszowane i pełniejsze. Odrzucając ideały oświecenia XVIII wieku, tak jak del Toro odrzucił umieszczenie historii w czasach Mary Shelley, kostiumografka Kate Hawley przejęła naturę romantyków, pełną melancholii i historycznych odniesień i stworzyła projekty o gotyckim, ale dzięki zastosowaniu nieoczywistych barw i wzorów, wciąż nowoczesnym charakterze. Z ekranu na wybieg Siła horroru, romantyzmu w duchu łanićskiego przysłowia „ubi amor, ibi dolor” (gdzie jest miłość, tam jest ból), erotycznego skrępowania i obrazów śmierci i rozkładu jest dla projektantów wyjątkowo atrakcyjna szczególnie w okresach napięć gospodarczych i kulturowych. Na historycznej osi odrzucenie racjonalizmu i zafascynowanie historią, religią i oniryzmem możemy umiejscowić w latach 40. i 90. XIX w., a następnie 30. i 70. XX w. Współcześnie estetyka zaczęła wkraczać do mainstreamu ok. 2016 roku, a biorąc pod uwagę obecny trend na modę sprzed dekady, ponowne zainteresowanie romantyzmem zdaje się logicznym rezultatem mody cyklicznej. „Chociaż styl gotycki kojarzy się powszechnie z nastolatkami ubranymi na czarno i muzykami rockowymi, jest on również ważnym motywem we współczesnej modzie” – mówiła dr Valerie Steele, dyrektor Muzeum FIT w Nowym Jorku i kuratorka wystawy Gothic: Dark Glamour z 2008 roku. I choć zwykle występuje on w zgodzie z ponurym nastrojem jesieni, jego perwersyjną atrakcyjność dostrzec można tym razem także w sezonie wiosna-lato. Neowiktoriańskie rękawy typu leg o’mutton u Louis Vuitton, wysokie kołnierze z koronki u Erdem, spódnice z krynoliną u Wiederhoeft, gorsety typu overbust u Alexandra McQueena oraz perłowe naszyjniki choker Shushu/Tong. Inspiracje stylem gotyckim zadomowiły się u największych projektantów. „Miłość jest wieczna” Nie tylko nowe pokolenie projektantów wraca do gotyckich powieści, by za pomocą mody odkryć oblicza kobiecości współcześnie zepchniętych na margines. Andrew Mukamala, stylista i bliski przyjaciel Margot Robbie podczas trasy promocyjnej „Wichrowych wzgórz” całkowicie zanurzył się w trendzie na method dressing i tym samym przywrócił na czerwony dywan wiktoriański glamour. Zrobił to przy pomocy archiwalnej mody, szytych na zamówienie projektów haute couture i sentymentalnej biżuterii, często nawiązującej do pamiątek żałobnych upamiętniających ukochaną osobę, tak popularnych w XIX wieku. Jedną z największych sprzymierzeńców Mukamala okazała się Dilara Fındıkoğlu. Brytyjsko-Turecka projektantka, zwana często „nowym Alexander McQueenem”, ze swoich prowokacyjnych, bardzi zmysłowych wybiegów, z których każda opowiada jakąś historię, uczyniła już znak rozpoznawczy. Gotycka estetyka i teatralne sylwetki również nie są jej obce. Wystarczy wspomnieć kolekcję „Wenus z chaosu”, w której do głosu dopuściła boginie wyklęte. Tym razem, ponownie współpracując z Mukamalem, skorzystała z biografii samej Emily Brontë. Na londyńską premierę filmu stworzyła prześwitującą, dopasowaną do ciała sukienkę zdobioną plecionymi, syntetycznymi włosami, które nawiązywały do warkoczy z wiktoriańskiej biżuterii żałobnej. Na nadgarstku aktorka nosiła replikę bransoletki Charlotte Brontë, wykonanej po śmierci jej sióstr Emily i Anne. W Paryżu Margot zaszczyciła Miasto Świata w szytej na zamówienie sukni Chanel zaprojektowanej przez Matthieu Blazy'ego. Zainspirowana wiktoriańską modą z lat 70. XIX wieku, zamiast sylwetki o kształcie piramidy, modnej w pierwszej połowie epoki wiktoriańskiej, spódnica z turniurą podkreślała jedynie tył bioder. Wykonana jedwabiu, aksamitu i tkaniny faille, suknia z gorsetem w głębokim, winnym odcieniu bordo miała symbolizować namiętność i fatum między Catherine i Heathcliffem. Największe zamieszanie aktorka wywołała jednak w sukni Schiaparelli autorstwa Daniela Roseberry'ego. Inspirowana sylwetką 26. z pokazu kolekcji haute couture marki na sezon wiosna-lato 2026, zamiast elektryzującego kobaltu z koronki i czarnego aksamitu przechodziła w szkarłatną czerwień. Na ramiona Margot zarzuciła pelerynę, którą na planie filmu Poskromienie złośnicy nosiła Elizabeth Taylor. Prawdziwym wisienką na torcie stylizacji była jednak biżuteria: kultowy diament Taj Mahal w kształcie serca. Symbol zakazanego romansu, pożądania i skandalu, naszyjnik został podarowany Elizabeth Taylor przez Richarda Burtona, z którym dwukrotnie stanęła na ślubnym kobiercu - raz w 1964 i ponownie w 1975 roku. Co mówi o społeczeństwie w 2026 roku ponowna fascynacja epoką romantyzmu i powrót gotyckiego romansu? Z jednej strony to efekt wspomnianej już wyżej niepewności spowodowanej konfliktami zbrojnymi, presją ekonomiczną, huśtawkami na giełdzie i kontrowersyjnymi wynikami wyborów prezydenckich. Szczególnie młodzi ludzie z pokolenia Z chętnie wybierają chwilową uciekczkę od rzeczywistości jako formę przetrwania, a eskapizm znajdują w historiach tragicznych romansów i makabrycznych uczynków. Z drugiej, nawet w dobie sztucznej inteligencji i „doom scrollingu” motywy literatury gotyckiej pozostają niezwykle aktualne, a jednocześnie stanowią ramy do zgłębiania naszych lęków bez żadnych konsekwencji.
Obejrzałam „Wichrowe wzgórza”. Ten film to wizualne arcydzieło [RECENZJA]
Gotycka namiętność, hipnotyzujące kadry i chemia, od której trudno oderwać wzrok. Nowe „Wichrowe wzgórza” Emerald Fennell z Margot Robbie i Jacobem Elordim to seans jak sen - piękny, dziki i duszny jak wiatr na wrzosowiskach. Jednak, aby zrozumieć fenomen tego filmu, trzeba zostawić powieść Brontë na półce w domu.
Są filmy, na które idziemy z pewnym rodzajem naiwnej wiary. Że skoro na ekranie pojawią się Margot Robbie i Jacob Elordi, a reżyserka ma na koncie „Saltburn” i „Obiecującą. Młodą. Kobietę.”, to dostaniemy coś więcej niż kolejną kostiumową historię o zakazanej miłości. Że dostaniemy nowe „Wichrowe wzgórza” - historię dziką, mroczną i brutalną w swojej emocjonalnej prawdzie. Tyle że jeśli ktoś wchodzi do kina z myślą, iż zobaczy świeżą ekranizację kultowej powieści Emily Brontë, może przeżyć bolesne rozczarowanie. Film Emerald Fennell, choć jest wizualnym arcydziełem, jest jedynie opowieścią inspirowaną „Wichrowymi wzgórzami”. To interpretacja luźna, momentami wręcz fantazyjna - bardziej impresja niż ekranizacja. I nawet jeśli w tej impresji są momenty olśniewające, trudno oprzeć się wrażeniu, że reżyserka zostawiła z oryginału jedynie romantyczne rozedrganie… a wyrzuciła to, co w tej historii najokrutniejsze i najważniejsze: zemstę, nienawiść i przeklęte dziedzictwo emocji, które zatruwają kolejne pokolenie. A mimo to udało jej się stworzyć coś tak pięknego i poruszającego, że niejednokrotnie uroniłam łzę. „Wichrowe wzgórza” - adaptacja z 1992 roku była jak rana Jestem wielką fanką ekranizacji z 1992 roku - tej z Juliette Binoche i Ralphem Fiennesem (Voldemortem z „Harrego Pottera”), która dostępna jest teraz w streamingu na platformie SkyShowtime. To film, który nie był tylko melodramatem. Był czymś gęstym, brutalnym, niemal nieprzyjemnym w odbiorze. Tam miłość nie miała nic wspólnego z romantycznym uniesieniem. Była jak choroba, obsesja, uzależnienie, które niszczy nie tylko kochanków, ale wszystkich dookoła. To była ekranizacja, która rozumiała, że „Wichrowe wzgórza” nie są historią o dwojgu pięknych ludzi, którzy się kochają, ale nie mogą być razem. To historia o tym, jak jedna krzywda potrafi rozlać się jak trucizna na całe życie. Jak upokorzenie potrafi zamienić człowieka w potwora. Jak miłość może być jednocześnie zbawieniem i wyrokiem. I przede wszystkim - „Wichrowe wzgórza” to historia o tym, że emocje nigdy nie kończą się na jednym pokoleniu. „Wichrowe wzgórza” to nie tylko miłość. To przekleństwo Warto przypomnieć to jasno, bo bez tego trudno zrozumieć, dlaczego Heathcliff jest jedną z najbardziej złożonych postaci w literaturze. W powieści Emily Brontë wszystko zaczyna się od gestu, który wydaje się szlachetny: ojciec Catherine przygarnia chłopca - Heathcliffa - i wprowadza go do domu Earnshawów. Daje mu schronienie, dach nad głową, szansę i co najważniejsze traktuje na równi z resztą dzieci. A jednocześnie sprowadza do rodziny kogoś, kto od początku jest „obcy”, inny, podejrzany. Heathcliff i Catherine szybko tworzą więź niemal nierozłączną - dziką, obsesyjną, toksyczną. Ich relacja nie jest zwykłą przyjaźnią ani zwykłą miłością. To rodzaj emocjonalnej zależności, która wymyka się językowi. Ale kiedy ojciec umiera, wszystko się zmienia. Wkracza Hindley - brat Cathy. W powieści to postać kluczowa, bo to on zamienia dzieciństwo Heathcliffa w piekło. Upokarza go, degraduje, sprowadza do roli służącego. Latami się nad nim znęca. Odbiera mu resztki godności. I to właśnie tam powstaje blizna, od której zaczyna się lawina. To nie jest detal. To jest fundament. Bo Heathcliff nie rodzi się jako potwór. Heathcliff zostaje nim stworzony. A kiedy Catherine - kierowana klasą społeczną, ambicją, lękiem i marzeniem o lepszym życiu - wybiera Edgara Lintona, Heathcliff nie przeżywa tylko złamanego serca. On przeżywa ostateczne odrzucenie. Odrzucenie, które dla kogoś tak straumatyzowanego nie jest smutkiem. Jest detonacją. I w powieści od tego momentu zaczyna się prawdziwa tragedia. Zemsta. Nienawiść. Manipulacja. Przemoc emocjonalna. I toksyna, która przechodzi na kolejne pokolenie. Dlatego „Wichrowe wzgórza” są tak przejmujące. Bo to historia o miłości, która nie prowadzi do katharsis, tylko do zniszczenia. I właśnie tego w filmie Fennell w dużej mierze w mojej opinii brakuje. View oEmbed on the source website Wizualnie: arcydzieło. Takich kadrów nie zobaczycie w żadnym filmie Na tle tej literackiej złożoności ekranizacja Emerald Fennell wypada jak piękny, dopracowany sen, w którym mimo dużej dawki emocji brakuje ciężaru. Ale trzeba oddać jej jedno: wizualnie ten film jest absolutnym arcydziełem. To jedna z tych produkcji, gdzie każdy kadr wygląda jak obraz. Wnętrza, faktury, kolory, światło - wszystko jest dopieszczone z obsesyjną wręcz precyzją. Są momenty, w których film przypomina mroczne ilustracje z kart z gry Dixita - jakby ktoś wrzucił „Wichrowe wzgórza” do szkatułki z gotyckimi snami. Oglądając tę historię, miałam nieodparte wrażenie, że zanurzam się w świecie, który jest gdzieś pomiędzy Timem Burtonem a Yórgosem Lánthimosem - zwłaszcza tym z „Biednych istot”. Jest w tym coś groteskowego, pięknego i niepokojącego jednocześnie. I same tytułowe wichrowe wzgórza… są pokazane obłędnie. Dziko. Zimno. Jak miejsce, gdzie człowiek nie powinien mieszkać, jeśli chce być szczęśliwy. Jak koniec świata - gdzieś na granicy Szkocji i Irlandii, gdzie wiatr nie jest tylko pogodą, ale osobnym bohaterem. Wiatr jako znak. Najlepszy zabieg w filmie Jednym z najbardziej genialnych zabiegów jest dźwięk - a konkretnie wiatr, który słychać niemal cały czas. To nie jest tylko klimat. To jest symbol. Widz ma wrażenie, że wichrowe wzgórza nie są miejscem, tylko raną. Że są jak piętno, które ciągnie się za Cathy i Heathcliffem, gdziekolwiek pójdą. Ten wiatr jest jak przekleństwo. Jak głos ich historii, który nigdy nie milknie. Jak echo dzieciństwa, obietnic i upokorzeń. I właśnie dlatego uważam, że ten film trzeba zobaczyć w kinie. Na telewizorze nie poczuje się tej atmosfery. Nie poczuje się tej przestrzeni. Nie usłyszy się tego wiatru, który robi coś niezwykłego: sprawia, że czujemy się, jakbyśmy byli w środku ich emocji. Kostiumy: „Bridgertonowie” pięć poziomów wyżej Kostiumy są kolejnym triumfem. Jeśli ktoś idzie do kina po czystą estetyczną ucztę, to będzie zachwycony. Tu wszystko jest dopasowane: suknie, ściany, pościel, tkaniny, kolory wnętrz. Sceny mają swoje barwy, które przenikają się jak emocje. To wizualna kompozycja, która wygląda jakby ktoś malował ją pędzlem, nie kamerą. To „Bridgertonowie” - ale pięć pułapów wyżej, bardziej gotycko, bardziej filmowo, bardziej artystycznie. Fennell z „Wichrowych wzgórz” wybrała miłość. Zrezygnowała z zemsty Oczywiście Emerald Fennell w wywiadach i zapowiedziach filmu nigdy nie obiecywała wiernej ekranizacji „Wichrowych wzgórz”. Skupiła się na emocjach i cielesności. Na tym, co w tej relacji najbardziej hipnotyzujące: toksycznej miłości, obsesji, przyciąganiu, które nie daje się przerwać. I w tej warstwie film działa. Bo jeśli spojrzeć na to jako opowieść o tym, co niespełnione uczucie robi z człowiekiem, reżyserka trafia w punkt. Pokazuje szaleństwo, rozpacz, głód drugiej osoby. Pokazuje miłość jako uzależnienie. Tyle że kosztem tego wyrzuca prawie całkowicie motyw zemsty i nienawiści, które u Brontë są kręgosłupem całej historii. A bez tego „Wichrowe wzgórza” stają się po prostu dramatem o kochankach. Pięknym, gorącym, rozdzierającym - ale jednak kolejnym ekranowym romansem - choć jeszcze raz powtórzę - wartym zobaczenia. Brakuje Hindleya. A bez niego brakuje źródła traumy Bardzo ucieszyło mnie, że Fennell poświęciła dużo czasu dzieciństwu Cathy i Heathcliffa. To ważne, bo ich więź jest ukształtowana zanim zacznie się tragedia. Ale jednocześnie filmowi brakuje kilku postaci - w tym szczególnie jednej, która w powieści jest absolutnie kluczowa: Hindleya. Bez Hindleya (brata Cathy) Heathcliff traci swój fundament. Traci swoją historię przemocy i degradacji. Traci źródło tego gniewu, który później wybucha jak pożar. Zamiast tego film idzie inną drogą: ojciec Cathy jest tu uzależniony od alkoholu, a Heathcliff chroni ją przed jego agresją. To zabieg sprytny i uproszczony - bo łatwiej jest zbudować relację „obrońca-dziewczyna”, niż wchodzić w zawiłą psychologię upokorzeń i klasowego odrzucenia. I w pewnym sensie to działa. Ale w innym sensie - sprawia, że Heathcliff staje się mniej tragiczny. Mniej zrozumiały. Mniej przerażający. A przecież Heathcliff powinien być jak burza. Jak człowiek, którego kochasz i boisz się jednocześnie. Margot Robbie dźwiga ten film. Jest olśniewająca Jeśli coś jest w tej ekranizacji absolutnie bezdyskusyjne, to fakt, że Margot Robbie dźwiga ten film na swoich barkach. Jej Catherine jest piękna, hipnotyzująca i momentami wręcz bezduszna. W przeciwieństwie do wielu wcześniejszych interpretacji - nie jest tylko romantyczną bohaterką, która „nie mogła inaczej”. Jest egoistyczna. Okrutna. Pełna sprzeczności. Jest dziewczynką, która nigdy nie nauczyła się szacunku do świata. Jest kobietą, która nie potrafi kochać w sposób zdrowy. Jest kimś, kogo momentami rozumiemy i komu współczujemy… ale chwilę później mamy ochotę odwrócić wzrok, bo jej decyzje ranią wszystkich. Robbie gra ją tak, że emocje dosłownie widać na jej twarzy. Jest w niej coś dziecinnego i jednocześnie wyniszczającego. Coś, co sprawia, że nie można jej jednoznacznie nienawidzić - ale też trudno ją lubić. I to jest ogromna siła tej roli. Jacob Elordi jako Heathcliff: piękny, romantyczny… i zbyt łagodny Jacob Elordi wygląda w tym filmie jak gotycki sen. W tych frakach, w tym mroku, z tym spojrzeniem - kamera go kocha. Widz go kocha. Jest tajemniczy, małomówny, romantyczny. Jest mężczyzną, który nosi w sobie ból. Jest człowiekiem uzależnionym od uczucia, którego nie potrafi mieć. Jest kimś, kto potrafi płakać - i to jest piękne, bo nie dostajemy kolejnego „macho”. Ale jednocześnie… brakuje mi w nim tej przemiany. Brakuje mi momentu, w którym Heathcliff staje się kimś niebezpiecznym. Brakuje tej porywczości, tej ciemności, tego mrozu, który w powieści sprawia, że czujemy lęk. Bo Heathcliff u Brontë nie jest tylko złamanym sercem. On jest zemstą w ludzkiej postaci. A tu - przez rezygnację z motywu nienawiści - Elordi gra raczej tragicznego kochanka, nie demona. I choć jest w tym coś pięknego, to jeśli ktoś zna historię, to pozostawia niedosyt. Metamorfoza Cathy: luksus, który staje się klatką Jedna z najpiękniejszych scen w filmie o której warto wspomnieć dotyczy przemiany Cathy. Kiedy pojawia się Edgar i wprowadza ją w świat luksusu, kamera pokazuje, jak ona rozkwita. Jak nagle czuje się piękna. Jak zaczyna wierzyć, że zasługuje na wszystko. Jak zamienia się w kobietę, którą mogłaby być… gdyby nie to, że jej serce od dzieciństwa jest gdzie indziej. To jest pokazane fenomenalnie. Subtelnie. Elegancko. Zmysłowo. Tylko że ten luksus staje się klatką. I Fennell bardzo dobrze to rozumie. Edgar - jak zawsze - najbardziej niewinny w tej tragedii W tej historii zawsze najbardziej jest mi żal jest Edgara. To dobry mężczyzna. Cichy. Stabilny. Taki, który dałby Cathy wszystko. A mimo to zakochał się w kobiecie, która nigdy nie należała do niego - choć udawała, że jest inaczej. Film świetnie pokazuje jego cierpliwość i jego powolne przebudzenie. Ten moment, kiedy zaczyna rozumieć, że pod jego dachem rozgrywa się tragedia, której nie da się zatrzymać. To klasyka, ale działa. I w tej ekranizacji Edgar nie jest tylko „przeszkodą” w romansie. Jest człowiekiem, którego ta historia niszczy równie mocno jak głównych kochanków. Miłość cielesna i toksyczna - celowa, ale nie zaskakuje W nowych „Wichrowych wzgórzach” jest dużo erotyki - intensywnej, zmysłowej, wręcz wyuzdanej. Kamera celebruje ich fizyczność. Ich bliskość wygląda jak obsesja. I jest w tym coś hipnotyzującego. To trochę „50 twarzy Greya”, tylko piękniejsze, bardziej filmowe i bardziej eleganckie. Ale jednocześnie trudno nie zadać sobie pytania: czy dzisiejszy widz nie jest już na to uodporniony? Netflix i współczesne seriale przyzwyczaiły nas do tego, że cielesność w opowieściach o miłości stała się normą. Tutaj jednak to nie jest przypadkowe. Sceny seksu to narzędzie. Z każdą kolejnym zbliżeniem zaczynamy czuć coś nowego: nie podniecenie, ale frustrację. Złość. I narastającą niechęć do Cathy, która jest żoną człowieka gotowego oddać jej świat… a mimo to igra z ogniem. I choć wiele osób po wyjściu z sensu zarzuciło, że to taka bajka, że te sceny już nikogo nie ruszają, to rozumiem, dlaczego reżyserka się na nie zdecydowała w tak mocnej formie - bo prowadzą widza do emocjonalnego zmęczenia, które jest częścią tej historii. Służąca i intryga - mroczny detal, który nadaje sens W historiach o miłości zawsze musi być ktoś, kto „dopomaga” tragedii. Kto dolewa oliwy do ognia. Tu mamy służącą Lili - dziewczynę, która była kiedyś blisko Cathy, a potem została odrzucona. Dorasta w poczuciu krzywdy. W zazdrości. W moralnym przekonaniu, że Cathy powinna być wdzięczna Edgarowi, zamiast niszczyć wszystko dla namiętności. To postać, która nie jest czysto zła - ona jest po prostu człowiekiem, który chce kontrolować świat, bo czuje, że nikt nigdy nie kontrolował jej życia. I to jest świetny, gorzki element tej historii. Brakuje wyjaśnienia powrotu Heathcliffa. Brakuje jego intrygi W powieści powrót Heathcliffa jako bogatego mężczyzny jest początkiem piekła. To nie jest „romantyczny powrót”. To powrót człowieka, który przyszedł po swoje. Tu natomiast brakuje logicznego wyjaśnienia, skąd nagle ma pieniądze. Brakuje też tego, co w książce jest genialne: faktu, że Heathcliff niszczy Hindleya, przejmuje majątek, manipuluje, celowo zadłuża ludzi i metodycznie realizuje swoją zemstę. W nowych „Wichrowych Wzgórzach” on po prostu wraca. Jakby był bohaterem romansu, nie tragedii. Końcówka jest rozdzierająca. I nagle film staje się prawdziwy A jednak… finał. Końcówka filmu jest tym momentem, w którym uwierzyłam w tę historię najmocniej. Nagle wszystko staje się przejmujące. Nagle czujemy, że to nie jest tylko piękna baśń. Kathy gaśnie. Przestaje jeść. Przestaje żyć. Miłość ją wyniszcza. Heathcliff - desperacki, samotny, rozbity - przychodzi do niej, gdy ona już jest na granicy świata. Wiatr huczy w tle jak przekleństwo. I wtedy pada zdanie, które jest sercem całej tej opowieści. Zdanie, które streszcza „Wichrowe wzgórza” lepiej niż tysiąc analiz: „Tylko nie zostawiaj mnie na tej otchłani, na której nie mogą cię znaleźć.” To zdanie boli. Bo w tej historii Heathcliff bez Cathy nie istnieje. I film Fennell, choć uprościł fabułę, choć wyrzucił część literackiego mroku, właśnie to pokazuje spójnie od pierwszych minut do końca. To klamra. Obietnica. Przekleństwo miłości „na zawsze”. A płaczący Elordi w roli Heathcliffa, błagający Cathy, by nie umierała, by nie zostawiała go samego… naprawdę rozwala. Czy warto? Tak. Ale trzeba wiedzieć, na co się idzie To nie jest ekranizacja dla fanów powieści. To nie jest film dla tych, którzy chcą zobaczyć pełną zawiłość Brontë: psychologiczną brutalność, dziedziczoną nienawiść, zemstę zatruwającą kolejne pokolenia. To film dla tych, którzy chcą zobaczyć piękno. Klimat. Obsesję. Cielesność. Emocje, które są jak burza. To film jak sen - cudownie nakręcony, hipnotyzujący, chwilami naprawdę wzruszający. Ale też film, który bardziej przypomina romantyczną fantazję reżyserki niż opowieść o tym, czym „Wichrowe wzgórza” naprawdę są. Bo prawdziwe „Wichrowe wzgórza” nie są historią miłości. Są historią o tym, że miłość czasem nie zbawia. Czasem niszczy. I zostawia po sobie tylko wiatr... Idźcie do kina nacieszyć oczy i uszy. Naprawdę warto. Tylko weźcie chusteczki - bo choć nowe „Wichrowe wzgórza” to osobna opowieść, to nie da się na nich nie wzruszyć.
Ten oscarowy film znów rozgrzał streaming. Z miłości do samej siebie powinna go zobaczyć każda kobieta
Gdy kobiety mówią „dość”, świat zaczyna pękać. „Gorący temat” z Nicole Kidman wrócił na streaming i znów wywołuje emocje. To nie tylko film o #MeToo, ale o sile, która rodzi się wtedy, gdy kobiety przestają robić, „to co wypada” i wybierają siebie.
Od małego słyszymy, że mamy być „grzeczne”. Nie przesadzać, nie robić scen, nie mówić za głośno. Uśmiechać się, nawet kiedy w środku wszystko krzyczy. Wpasować się w formatkę: dziewczynki nie przeklinają, dziewczynki nie walczą, dziewczynki nie mówią „nie”. Dziewczynki mają się dostosować. A potem dorastamy i okazuje się, że ta niewinna lekcja posłuszeństwa zamienia się w coś znacznie groźniejszego. Milczenie zaczyna być wygodne - ale nie dla nas. Dla tych, którzy wiedzą, że cisza chroni ich bardziej niż jakikolwiek system. I że łatwiej jest uciszyć kobietę, niż wysłuchać jej historii. Właśnie o tym opowiada „Gorący temat”. Film, który wraca na streaming jak przypomnienie: prawda nie zawsze krzyczy. Czasem zaczyna się od jednego zdania wypowiedzianego szeptem - i od odwagi, by w końcu wybrać siebie. Film „Gorący temat” znów podbija streaming. Powinna go zobaczyć każda kobieta Film „Gorący temat” w reżyserii Jaya Roacha odsłania bezwzględną machinę medialną Fox News i dramatyczne kulisy skandalu, który wstrząsnął Ameryką w 2016 roku. Produkcja oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które zburzyły zmowę milczenia wokół nadużyć Rogera Ailesa, szefa jednej z największych telewizji w Stanach Zjednoczonych. To właśnie odwaga kilku kobiet stała się początkiem lawiny zmian i początkiem globalnego ruchu #MeToo. W centrum tej wstrząsającej historii są Gretchen Carlson, Megyn Kelly oraz Kayla Pospisil. Gretchen Carlson jako pierwsza zdecydowała się pozwać swojego przełożonego i zebrać dowody na toksyczną kulturę pracy, gdzie niestosowne żarty, erotyczne aluzje i „propozycje nie do odrzucenia” były na porządku dziennym. Pracując w takim środowisku, dziennikarki przez lata musiały milczeć i znosić presję, by nie stracić kariery. Kayla Pospisil to postać symboliczna - przedstawia wszystkie kobiety, które pragnęły kariery, ale zmierzyły się z nie do opisania ceną osobistą. View oEmbed on the source website Aktorskie trio, które porusza - Nicole Kidman, Charlize Theron i Margot Robbie Charlize Theron wcieliła się w Megyn Kelly tak realistycznie, że widzowie mogli ją pomylić z prawdziwą dziennikarką. Jej odwaga w zadaniu publicznie pytania Donaldowi Trumpowi o seksistowskie komentarze stała się iskrą zapalną całego skandalu. Nicole Kidman, grając Gretchen Carlson, pokazała determinację kobiety, która nie zgadza się na upokorzenie i walczy o godność nawet za cenę kariery. Margot Robbie stworzyła przejmującą kreację Kayli, młodej kobiety mierzącej się z traumą milczenia innych. Obok nich pojawiają się m.in. John Lithgow jako Roger Ailes, Kate McKinnon, Connie Britton, Mark Duplass, Rob Delaney, Malcolm McDowell i Allison Janney. Film jest tak dobrze zrealizowany, że nie tylko bohaterki filmu, ale i widzowie doświadczają emocjonalnego wstrząsu, śledząc jak mechanizmy władzy i seksizmu mieszają się z ambicją oraz lojalnością wymuszaną przez system. Aktorskie trio zostało docenione przez świat filmowy - Charlize Theron i Margot Robbie zdobyły nominacje do Oscara, a produkcja otrzymała statuetkę za charakteryzację i fryzury oraz nominacje do Złotych Globów i nagród BAFTA. „Gorący temat” - kulisy walki o prawdę i solidarność kobiet W filmie „Gorący temat” na pierwszy plan wysuwa się walka o prawdę, godność i sprawiedliwość. Kobiety pokazane są jako osoby, które muszą dokonywać dramatycznych wyborów pomiędzy karierą a cywilną odwagą. Sceny namawiania do lojalności wobec szefa, rozdawania koszulek „Team Roger” oraz nacisków ze strony współpracownic ukazują, jak system potrafi wykorzystywać solidarność kobiet przeciwko nim samym. Jednak to właśnie ich solidarność i determinacja stały się kluczowe w przełamaniu zmowy milczenia. Ważnym aspektem fabuły jest ukazanie osobistych kosztów odwagi oraz rozpad mitu o lojalności korporacyjnej. Film demaskuje, jak łatwo jednostka może być wyniesiona na szczyt, by chwilę później zostać porzucona przez bezwzględną machinę medialną. Jednocześnie reżyser przypomina, że choć upadek jednego oprawcy nie zmienia całego systemu, każdy akt odwagi uruchamia lawinę zmian i daje nadzieję na nowy początek. Gdzie zobaczyć „Gorący temat”? „Gorący temat” obejrzysz teraz na Amazon Prime Video - i naprawdę warto dać mu szansę, nawet jeśli myślisz, że o #MeToo słyszałaś już wszystko. Ten tytuł nie jest tylko o skandalu, ale o momencie, w którym kobiety przestają się tłumaczyć, że „przesadzają”. Film nie tylko opowiada prawdziwą historię, ale również ją współtworzy, pokazując, że nawet jeden akt odwagi może zmienić świat na zawsze. To kino, które zostaje w głowie długo po napisach. I przypomina, że czasem największą rewolucją jest powiedzenie: nie będę już milczeć.
Ten niedoceniony kryminał „hipnotyzuje klimatem i nie pozwala się oderwać”. To ukryty diament na Netflix
To ostatnie z dzieł w bogatej filmografii, nominowanego do Oscara pięciokrotnie Davida O. Russella. „Amsterdam” to porywający kryminał z Christianem Balem, Johnem Davidem Washingtonem i Margot Robbie w rolach głównych. Obejrzysz go w streamingu!
Spis treści: Kulisy produkcji filmu „Amsterdam” Estetyczna intryga – o czym opowiada film „Amsterdam”? Plejada gwiazd w filmie „Amsterdam” Gdzie oglądać film „Amsterdam”? „Amsterdam” Davida O. Russella łączy zmysłową estetykę lat 30. XX wieku z błyskotliwą, choć zawiłą fabułą, gdzie historia spotyka się z fikcją. Wciągająca intryga kryminalna, pełna zwrotów akcji i barwnych postaci, splata się z poważnym komentarzem politycznym. Produkcja oferuje coś więcej niż tylko kryminalną zagadkę, to także podróż przez burzliwe czasy, w której przyjaźń, lojalność i walka o sprawiedliwość stają się fundamentem opowieści. Kulisy produkcji filmu „Amsterdam” „Amsterdam” w reżyserii Davida O. Russella to film, który z pewnością wyróżnia się na tle współczesnego kina, łącząc w sobie elementy kryminału, dramatu historycznego oraz komedii. Osadzony w latach 30. XX wieku, opowiada historię balansująxą na granicy fikcji i rzeczywistości, wplatając w fabułę prawdziwe wydarzenia historyczne, takie jak nieudany zamach na prezydenta Roosevelta i rosnącą siłę faszyzmu w Stanach Zjednoczonych. To produkcja, która przyciąga zarówno miłośników intrygujących opowieści kryminalnych, jak i tych szukających w kinie nie tylko rozrywki, ale także głębszych, społecznych refleksji. Ciekawostką jest, że „Amsterdam” jest częściowo inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, choć Russell unika pełnej historyczności. Zamiast tego, twórcy tworzą własną, swobodnie interpretowaną wersję przeszłości, w której rzeczywiste postacie i wydarzenia stają się tylko tłem dla fikcyjnej intrygi. Dzięki temu film zyskuje na oryginalności, pozwalając reżyserowi na większą swobodę twórczą. Estetyczna intryga – o czym opowiada film „Amsterdam”? Film jest dynamiczny pod względem narracyjnym, prezentując wydarzenia z dwóch miejsc i okresów, tak więc widz ma okazje przenieść się zarówno do lat 20. XX wieku w Amsterdamie jak i do roku 1933 w Nowym Jorku. Fabuła koncentruje się na losach trójki bohaterów dwóch byłych żołnierzy I wojny światowej – Burcie Berendsenie i Haroldzie Woodmanie oraz Valerie Voze, pielęgniarce, która splata ich losy. Historia zaczyna się od tajemniczego morderstwa prowadzącego bohaterów do odkrycia większej intrygi politycznej. W trakcie seansu widz zostaje wciągnięty w labirynt wątków, pełen retrospekcji, zwrotów akcji i zagadek, które stopniowo odsłaniają coraz głębsze warstwy ukrytych motywów. Estetycznie, „Amsterdam” w pełni oddaje ducha lat 30. XX wieku. Kostiumy zaprojektowane przez J.R. Hawbakera i Alberta Wolsky’ego są pełne detali, które doskonale wprowadzają widza w atmosferę minionej epoki. Kolorystyka, wybór materiałów i dbałość o szczegóły w scenografii sprawiają, że obraz nabiera nie tylko historycznego, ale i artystycznego charakteru. Emmanuel Lubezki, odpowiedzialny za zdjęcia, wykorzystuje subtelną paletę barw, aby uchwycić specyficzny nastrój, gdzie nadzieja miesza się z politycznymi napięciami. Jego wrażliwość nadaje obrazowi świeżości, mimo że korzysta z motywów typowych dla kina retro, łącząc je z nowoczesnymi technikami filmowymi. Pomimo tego, że dzieło balansuje na granicy kilku gatunków, kryminału, komedii i dramatu politycznego, to jego struktura jest spójna z filmowym stylem Russella. Reżyser znany z umiejętności łączenia ciężkich tematów z subtelnością, w „Amsterdamie” stawia na różnorodność tonów. Choć produkcja pełna jest elementów komediowych, gdzie absurdalność sytuacji miesza się z dramatyzmem, to nie brakuje w nim również poważnych momentów odnoszących się do niełatwej historii politycznej XX wieku. Motyw faszyzmu i jego wpływu na amerykańską politykę lat 30. stanowi tło dla głównych wątków fabularnych, nadając im głębszy wymiar. Z tego względu „Amsterdam” może być interesującym wyborem dla osób szukających tytułu, który poza wartką akcją, porusza również poważniejsze kwestie społeczne i polityczne. Plejada gwiazd w filmie „Amsterdam” Film nie tylko urzeka wizualnie, ale również przyciąga dzięki swojej obsadzie. W rolach głównych występują Christian Bale, John David Washington i Margot Robbie: wszyscy stworzyli charyzmatyczne, pełne życia postacie. Na ekranie towarzyszą im także inne znane twarze, takie jak Robert De Niro, Rami Malek, Anya Taylor-Joy, Michael Shannon czy Chris Rock. Każdy z nich wnosi coś wyjątkowego, mimo, że niektóre postacie pozostają raczej zarysowane, przez co sama obsada staje się dynamiczną mieszanką, która buduje atmosferę pełną kontrastów i różnorodnych postaw. Gdzie oglądać film „Amsterdam”? View oEmbed on the source website „Amsterdam” zdecydowanie ma potencjał, by wciągnąć widza, oferując mu złożoną, ale też pełną uroku opowieść o przyjaźni, miłości i walce o sprawiedliwość w trudnych czasach. Jego estetyka, aktorstwo, a także dynamiczna struktura narracyjna sprawiają, że jest to produkcja, która będzie interesującym wyborem dla szukających filmu pełnego niespodzianek, kolorowych postaci i głębszych odniesień do historii. Ten niedoceniony kryminał dostępny jest w ramach subskrypcji na platformie Netflix.
Tak pachną gwiazdy w 2025 roku. Z tymi zapachami nie rozstają się Agnieszka Woźniak-Starak i Victoria Beckham
Perfumy to coś więcej niż zapach – to podpis, aura i osobisty manifest stylu. Nic więc dziwnego, że gwiazdy przykładają ogromną wagę do tego, czym pachną. Zajrzyj z nami do prywatnych kosmetyczek znanych kobiet i sprawdź, jakie perfumy królują na ich półkach.
W tym artykule: Ulubione perfumy Agnieszki Woźniak-Starak: Le Labo Eucalyptus 20 Ulubione perfumy Victorii Beckham: Vilhelm Parfumerie Room Service Ulubione perfumy Meghan Markle: woda kolońska Jo Malone Ulubione perfumy Hailey Bieber: Ariana Grande R.E.M. Eau de Parfum Ulubione perfumy Margot Robbie: Calvin Klein Deep Euphoria Ulubione perfumy Rihanny: Kilian Love, Don't Be Shy Ulubione perfumy Kate Bosworth: Byredo Gypsy Water Ulubione perfumy Alexy Chung: Le Labo Santal 33 Ulubione perfumy Kate Moss: Serge Lutens Fleurs D'Oranger Eau de Parfum Ulubione perfumy Chrissy Teigen: Dior Hypnotic Poison Eau de Toilette Ulubione perfumy Małgorzaty Sochy: Miss Dior od Dior Ulubione perfumy Agnieszki Woźniak-Starak: Le Labo Eucalyptus 20 Dziennikarka i ikona stylu znana jest z zamiłowania do nietuzinkowych, wyrafinowanych wyborów – także jeśli chodzi o zapachy. Jej ulubione perfumy? Eucalyptus 20 od Le Labo. To kompozycja dostępna wyłącznie w jednym miejscu na świecie – w butikach Le Labo, w których powstają zapachy robione na zamówienie. Eucalyptus 20 to świeże, zielone nuty z aromatycznym twistem, które doskonale oddają nonszalancki, a jednocześnie przemyślany styl Agnieszki. Ulubione perfumy Victorii Beckham: Vilhelm Parfumerie Room Service Victoria Beckham jest jednocześnie fanką popularnych kremów Weleda, jak i luksusowych Augustinusa Badera. Ale jeśli chodzi o zapachy, Brytyjka preferuje niszowe marki np. szwedzką Vilhelm Parfumerie. Flakon zaprojektowany przez Pierre'a Dinanda pojawił się na jednym ze stories gwiazdy. Beckham uwielbia wodę perfumowaną "Room Service", w której zawarto nuty cytrusów, czerwonych owoców, bambusa, fiołka, czarnej ambry oraz drzewa sandałowego. Ulubione perfumy Meghan Markle: woda kolońska Jo Malone Gdy Meghan Markle wyszła za mąż za księcia Harry'ego tak, jak inni członkowie rodziny królewskiej, przestała prowadzić profile społecznościowe czy udzielać się w mediach. Na szczęście zostały nam wywiady, gdy Amerykanka promowała serial "W garniturach". W rozmowie z Express Markle powiedziała: "Perfumy to moje ulubiona rzecz - tak bardzo, że gdy wyjdę z domu, a wcześniej nie spryskam się zapachem, potrafię wrócić się do drzwi. Wymiennie używam kilku zapachów. Kocham Oribe Côte d'Azur Eau de Parfum, a także dwa od Jo Malone, czyli Wild Bluebell oraz Wood Sage & Sea Salt Cologne". Ulubione perfumy Hailey Bieber: Ariana Grande R.E.M. Eau de Parfum Znamy ulubione kosmetyki do pielęgnacji Hailey Bieber, a co z perfumami? Okazuje się, że modelka używa zapachu sygnowanego przez Arianę Grande, a dokładnie R.E.M.. "To nie żart - uważam, że pachnie wspaniale" - powiedziała Amerykanka na łamach Sheer Luxe. Ta woda perfumowana zawiera nuty gruszki, figi, karmelu, a także aromat lawendy i kwiatu gruszki, czy bazę bobu, piżma oraz drzewa sandałowego. Ulubione perfumy Margot Robbie: Calvin Klein Deep Euphoria "Gdy byłam młodsza, tak naprawdę nigdy nie używałam perfum" - powiedziała Australijka w magazynie Marie Claire w 2016 roku. "Czasem aplikowałam olejek eteryczny lub wkładałam we włosy kwiaty lawendy, ale około rok temu spróbowałam Deep Euphoria i nadal kocham ten zapach! Jest kwiatowy, zawiera różę piżmową, ale jest jednocześnie kobiecy i niezbyt mocny. Mogę go 'nosić' codziennie." Ulubione perfumy Rihanny: Kilian Love, Don't Be Shy Choć Rihanna ma na koncie kilka zapachów promowanych własnym imieniem, gwiazda podobno uwielbia perfumy Kilian, a dokładnie "Love, Don't Be Shy". Skąd to wiemy? StyleCaster prześledził kiedyś instagram przyjaciela Barbadoski, który ujawnił ten fakt. Nuta głowy to neroli, różowy pieprz, bergamotka oraz kolendra. Kwiat pomarańczy, jaśmin, wiciokrzew, róża i irys to nuty serca, za to nuty bazy to karmel, wanilia, cukier, piżmo, cywet i labdanum. Ulubione perfumy Kate Bosworth: Byredo Gypsy Water To ulubiony zapach wielu gwiazd, m.in. Kate Bosworth. "Jeśli chodzi o perfumy, to jestem bardzo lojalna w stosunku do Byredo. Zapachy Bena Gorhama są piękne, seksowne, niewinne, w pełni kompleksowe. Mają wiele warstw" - powiedziała w wywiadzie dla Into the Gloss. Ulubione perfumy Alexy Chung: Le Labo Santal 33 Marka Le Labo ma coraz większy krąg fanek. Do tej grupy należy również Alexa Chung. Brytyjka już w 2012 roku ujawniła w rozmowie z ELLE UK: "Nienawidzę kwiatowych perfum. Za to ten zapach jest subtelny, bardziej męski. Mam również ich świecę o tym samym zapachu, ponieważ uważam, że to świetne, mieć swój charakterystyczny zapach... Niech żyje Le Labo!". Gwiazda poleca słynny Santal 33. Ulubione perfumy Kate Moss: Serge Lutens Fleurs D'Oranger Eau de Parfum W 2018 roku w wywiadzie dla Evening Standard Kate Moss przyznała: "Nie wychodzę z domu niewyperfumowana. Moje ulubione zapachy to Serge Lutens Fleurs D'Oranger Eau de Parfum, Clarins Eau Dynamisante. Wystarczy kilka pompek i jestem gotowa do wyjścia." Ulubione perfumy Chrissy Teigen: Dior Hypnotic Poison Eau de Toilette Za to Chrissy Teigen poleca kultowy zapach Dior, a mianowicie Hypnotic Poison. Tego się nie spodziewaliśmy! "To mój charakterystyczny zapach. Nie jest zbyt owocowy, czy dziewczęcy. To połączenie męskich i seksownych nut" - przyznała gwiazda w rozmowie z E!Online. Ulubione perfumy Małgorzaty Sochy: Miss Dior od Dior Małgorzata Socha znana z promiennego uśmiechu i kobiecego stylu od lat pozostaje wierna klasyce, jeśli chodzi o zapach. Jej wybór? Wszystko, co zawiera elegancką paczulę. Jedną z takich kompozycji jest Miss Dior od Dior – zapach, który jest uosobieniem elegancji i romantyzmu. Nuty róż, paczuli i piżma otulają skórę, tworząc aurę subtelnej zmysłowości. Nic dziwnego, że Małgosia – prywatnie mama trójki dzieci i jedna z najbardziej lubianych aktorek w Polsce – wybiera właśnie tę kultową kompozycję. View Burdaffi on the source website