Wyjątkowa wystawa, spotkania z artystami, wykłady, prelekcje i warsztaty - już 7 i 8 grudnia w Warszawie w trakcie Artshow
Artshow to jedyna w swoim rodzaju wystawa, na której artyści wprowadzają zwiedzających w świat sztuki. W weekend 7 i 8 grudnia wydarzenie zagości w budynku HOP przy Chmielnej w Warszawie. Przez dwa dni na zwiedzających czekać będą setki prac twórców malarstwa, rzeźby, fotografii, grafiki i tkaniny artystycznej. W programie Artshow znajdą się także wykłady, prelekcje, pokazy artystyczne na żywo, a dla chętnych – warsztaty twórcze. Miłośnicy sztuki będą mogli zobaczyć trzy wystawy specjalne, porozmawiać z obecnymi na miejscu artystami oraz spotkać gwiazdy takie jak Julia Wieniawa, Aneta Kręglicka, czy Maciej Zień, którzy zapowiedzieli swoją obecność na wystawie.
W pierwszy weekend grudnia cztery piętra postmodernistycznego budynku HOP przy ul. Chmielnej 132/134 wypełnią się sztuką współczesną. Prawie dwustu artystów i pięć galerii wystawi tam swoje dzieła. Na zwiedzających czekać będą setki prac, a o szczegółach ich powstania opowiadać będą sami twórcy. Spotkania z artystami, podobnie jak wykłady o sztuce i pokazy malarstwa i rzeźby na żywo to już dobra tradycja Artshow. Czwarta edycja Artshow skupia się na nowych nazwiskach i wschodzących gwiazdach świata sztuki. To artyści z różnych pokoleń, którzy na Artshow często po raz pierwszy pokazują swoje dzieła szerokiej publiczności. Naszym celem jest nie tylko wprowadzić zwiedzających w świat sztuki, ale też dostarczać gościom emocji, wiedzy i umiejętności praktycznych. Stąd w programie wystawy są zarówno wykłady o inwestowaniu w sztukę, jak i warsztaty Artshow Creative, na których będzie można własnoręcznie zrobić rzeźbę, ceramikę, kolaż albo linoryt. Artshow wyrósł z idei jak najbliższego obcowania ze sztuką, dlatego ci, którym jest ona bliska, chętnie odwiedzają wystawę – zapowiada Ewa Mierzejewska, pomysłodawczyni i organizatorka wydarzenia. Wystawa z roku na rok rozbudowuje swój program i zaprasza do współpracy nie tylko artystów, ale też znanych i lubianych. W pierwszy weekend grudnia w jej przestrzeni będzie można spotkać między innymi Macieja Zienia. Jeden z najbardziej znanych projektantów mody i wnętrz tym razem da się poznać zwiedzającym jako współtwórca… rzeźby. Na Artshow po raz pierwszy zaprezentowana zostanie jego niezwykła rzeźba stworzona w tandemie z cenionym polskim rzeźbiarzem Tomkiem Górnickim. Sztuka to dla mnie esencja życia i sposób na wyrażenie najgłębszych emocji. Tworzenie pozwala mi nie tylko inspirować innych, ale także odkrywać nowe wymiary piękna i harmonii. Bez sztuki nie byłbym sobą – to ona definiuje każdy mój dzień i każdą moją decyzję – zdradza Maciej Zień, zapraszając do odwiedzenia wystawy Wystawy specjalne na Artshow – Helmut Newton, Viva! Emotions i młoda sztuka Tegoroczna, czwarta edycja Artshow, ma bardzo bogaty program wydarzeń towarzyszących. Wielbiciele twórczości Helmuta Newtona z kolekcji Archicom Collection z pewnością z chęcią obejrzą zbiór oryginalnych fotografii artysty, miłośnicy młodej sztuki nie ominą wystawy prezentującej twórczość studentów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych z wydziałów malarstwa i rzeźby, a ci, którzy cenią emocje w sztuce, z przyjemnością zajrzą na wirtualną wystawę Viva! Emotions, prezentującą zdjęcia polskich gwiazd z archiwum magazynu Viva!. Sztuka ma moc czynienia świata piękniejszym, a swoich odbiorców bardziej wrażliwymi. Otwiera nam głowy i serca, rozbudza emocje, sprawia, że stajemy uważniejszymi obserwatorami. Szukam jej nie tylko w pracy, ale też w życiu codziennym. Wiem z doświadczenia, że bycie artystą wymaga odwagi i determinacji, co jest szczególnie trudne w przypadku młodych ludzi, dlatego całym sercem wspieram takich utalentowanych twórców i kiedy tylko mogę, bywam na wydarzeniach artystycznych, które dają szansę młodym twórcom – mówi Julia Wieniawa, aktorka i piosenkarka, którą także będzie można spotkać w przestrzeni Artshow. Artshow - lubię tu być Nowością grudniowej edycji wystawy będą biletowane warsztaty artystyczne z rzeźby, kolażu, ceramiki i grafiki prowadzone przez doświadczonych w pracy edukacyjnej artystów. Wystarczy tylko odrobina odwagi i chęci, by wyjść z Artshow z własnoręcznie zrobionym obiektem artystycznym. Chętni będą mieli okazję zrobić rzeźbę, ceramikę, kolaż albo linoryt, doświadczyć nowych emocji, popracować nad kreatywnością, a przy okazji zredukować stres i poprawić sobie nastrój. Tego typu obcowanie ze sztuką to najlepsza forma arteterapii. Artshow – lubię tu być. Sztuka zawsze mnie zatrzymuje i skłania do refleksji, a ja kocham ten stan. Zastanawiać się, analizować, doszukiwać, by zrozumieć, to wspaniały proces. A sztuka jest znakomitym do tego pretekstem. Eviva l’arte! – przypomina Miss Świata Aneta Kręglicka, zapowiadając, że w grudniu po raz kolejny odwiedzi Artshow. Lista artystów i galerii biorących udział w wydarzeniu oraz szczegółowy program Artshow dostępny jest na stronie. ARTSHOW – 3000 METRÓW SZTUKI I EMOCJI Miejsce: budynek HOP, ul. Chmielna 132/134, Warszawa Data: 7 - 8 grudnia 2024 r. Godziny otwarcia: 10:00 - 20:00 Bilety: dostępne w kasach w dniu wydarzenia oraz na stronie organizatora.
Wyjątkowa wystawa, na której miłośnicy sztuki spotykają artystów. Ponad 1000 obrazów, rzeźb i fotografii do obejrzenia w Warszawie
Jeśli zbliżająca się wielkimi krokami wiosna obudziła w was chęć kontaktu nie tylko ze sztuką, ale także jej twórcami, zapiszcie w kalendarzu weekend 2-3 marca. Do stolicy wraca Artshow, czyli jedyna w swoim rodzaju wystawa łącząca artystów z odbiorcami ich dzieł. Równie chętnie wybierzecie się do kina? Świetnie się składa, bo trzeciej edycji wydarzenia towarzyszyć będzie festiwal filmowy.
W tym artykule: 3. edycja wystawy Artshow wraca do Warszawy na wiosnę Festiwal filmów o sztuce pięknej i spotkanie z Agnieszką Grochowską 3. edycja wystawy Artshow wraca do Warszawy na wiosnę Wiosenna odsłona Artshow to szereg aktywności dla entuzjastów sztuk pięknych. Organizatorzy zamienili trzy piętra warszawskiej Kamienicy Karskich przy ulicy Wiejskiej 19 w niezwykłą przestrzeń wystawową. W ramach Święta Sztuk Pięknych, bo właśnie taką nazwę nosi marcowa edycja, goście będą mieli okazję zapoznać się z pracami ponad stu współczesnych artystów i kilku cenionych galerii z całego kraju. Na liście nazwisk znaleźli się m.in. Edward Dwurnik, Katarzyna Kozyra, Dorota Nieznalska, Natalia LL, Ewa Partum, Zofia Kulik i Marek Okrassa. Zgodnie z tradycją w stolicy pojawią się autorzy większości obrazów, grafik, rzeźb oraz fotografii. Na miejscu odkryjesz więc młode talenty i poznasz uznanych mistrzów o ciekawym dorobku. To jednak nie wszystko. W harmonogramie uwzględniono warsztaty, panele dyskusyjne, wykłady oraz pokazy malowania i rzeźbienia na żywo z Magdaleną „Maleną” Jankowską i Michałem Sołtanem, wokalistą znanym z „The Voice of Poland”. Co więcej, większość prezentowanych na Artshow obiektów jest wystawiona na sprzedaż. Jeżeli chcesz wzbogacić swoją kolekcję, możesz skorzystać z porady eksperta, porozmawiać z artystą i dokonać zakupu. Festiwal filmów o sztuce pięknej i spotkanie z Agnieszką Grochowską Dodatkowo między 2-5 marca atrakcje czekają w stołecznej Kinotece. Kino w PKiN zostało gospodarzem festiwalu filmowego poświęconego sztuce. „Chcemy pokazać, jak wiele twarzy ma sztuka i jak różnorodnych emocji może nam dostarczyć. Oprócz prawie 1000 obrazów, rzeźb i grafik nasi goście będą mogli oglądać także filmy” – zapowiada pomysłodawczyni przedsięwzięcia, Ewa Mierzejewska. Twarzą Artshow Film Festival została Agnieszka Grochowska. Gwiazda również osobiście weźmie udział w wydarzeniu. „Połączenie różnych dziedzin sztuki jest dla mnie naturalne. My, artyści, wszyscy się nawzajem inspirujemy. Nie byłoby dobrego kina bez historii malarstwa. Dla mnie narzędziem działania nie jest płótno – jestem nim ja sama” – mówi aktorka, którą obecnie możemy oglądać w kinach w roli Pułkownikowej z historycznej produkcji „Kos”. W repertuarze znajdziecie wyselekcjonowane tytuły, takie jak „Apolonia Apolonia” „Twarze, plaże”, „Ile za sztukę?”, „The Square”, „Helmut Newton, Piękna i Bestia”. W oczekiwaniu na seans udajcie się na antresolę, gdzie swoje obrazy zaprezentują studenci Akademii Sztuk Pięknych. Ekipa Artshow zaplanowała jeszcze jedną niespodziankę. Każdy, kto zakupi wejściówkę, stanie przed szansą wygrania interesującej nagrody. W instagramowym konkursie do zdobycia będzie wynajem nowego Lexusa LBX na okres 3 miesięcy. Bilety na wydarzenie są już dostępne na artshowevents.pl i kinoteka.pl. TOP 6 najważniejszych wystaw na świecie, które będzie można zobaczyć w 2024 roku
Serce człowieka, w ciągu życia, bije średnio 2,5 miliarda razy i mimo, że liczba ta wydaje się ogromna, to jednak jest ograniczona. Tak jak ilość oddechów, ekscytujących chwil i wspomnień, które można kolekcjonować. Do tych wątków związanych z przemijalnością, a jednocześnie potrzebą korzystania z chwili i życia w pełni nawiązuje najnowszy cykl „Ekscytacja serca” AGNES MAJ.
Kolekcję malarki, związanej na co dzień z MAG Modern Art Gallery, można oglądać do 2 listopada w Warszawa Wschodnia by Mateusz Gessler, a następnie w Hali Koszyki, w restauracji Ćma. Kolejną wystawę, prezentującą obrazy z cyklu „Akty lekkości” zobaczymy w Galerii Bluszcz, w Podkowie Leśnej (25.11-30.01). Obrazy AGNES MAJ są opowieścią o potrzebie uchwycenia tego, co najbardziej ulotne. Jak mówi: „Filozoficzne Carpe diem Horacego (chwytaj chwilę) dziś wybrzmiewa z nową siłą, bowiem doświadczenia ostatnich lat pokazały nam, jak niepewna może być przyszłość, a rzeczy materialne szybko mogą przeminąć. W tym kontekście tak istotna jest potrzeba doceniania każdego dnia. Pytania, jakie stawiam sobie i odbiorcom to: ile ekscytujących chwil przeżyłeś(aś)? Ile momentów sprawiło, że rytm twojego serca przyspieszył? Jako odpowiedź nie zawsze pojawiają się tylko dobre wspomnienie. Ten cykl ma też w sobie nutę stoicyzmu i refleksji nad obecnymi czasami, kiedy szybszy rytm serca może być również spowodowany trudniejszymi doświadczeniami”. „Ekscytacja serca” to cykl w wielu odcieniach niebieskiego, wzbogacony o jeden, czy dwa mocniejsze akcenty kolorystyczne. Wyróżnia go ekspresja wyrazu i zdecydowane strzeliste formy. Trójkąty widoczne na obrazach są symbolem emocji i uczuć: wypływających, przenikających się, wyrażanych lub ukrytych. Według artystki to właśnie sztuka ułatwia ludziom dotarcie do najdelikatniejszych pokładów uczuć, do emocjonalności i wrażliwości. Umożliwia zatrzymanie się w codziennym biegu, bycie „tu i teraz”, aby doświadczać życia wszystkimi zmysłami.
Frida Kahlo – historia życia i twórczość meksykańskiej artystki
Jej charakterystyczna uroda, zrośnięte brwi i delikatny wąsik, są dziś rozpoznawalne na całym świecie, głównie dzięki słynnemu autoportretowi artystki. Magdalena Carmen Frieda Kahlo y Calderón, bo tak brzmiały jej pełne imię i nazwisko, była jedną z najbardziej oryginalnych artystek swoich czasów.
W tym artykule: Twórczość Fridy Kahlo Frida Kahlo i problemy zdrowotne Frida Kahlo i Diego Rivera: związek Frida Kahlo – ciekawostki Frida Kahlo to meksykańska malarka, która urodziła się i większość życia spędziła na przedmieściach Meksyku, w „Niebieskim Domu”. Na świat przyszła w 1907 roku, choć później, chcąc być kojarzoną z meksykańską rewolucją, za datę swoich urodzin podawała rok wybuchu tejże rewolucji – 1910. Ojciec artystki, z pochodzenia Niemiec, przyjechał do Meksyku jako 19-latek, przyjął imię Guillermo i poślubił matkę Fridy – Matilde Calderón y Gonzalez, w której żyłach płynęła mieszanka krwi hiszpańskiej i indiańskiej. Sama artystka na pewnym etapie życia zaczęła ubierać się w meksykańskie stroje ludowe, co stało się kolejnym „znakiem firmowym” tej barwnej postaci i odzwierciedlało jej zafascynowanie rodzimą kulturą Meksyku. Gdziekolwiek się pojawiała, natychmiast wzbudzała zainteresowanie. Mówiono, że roztacza wokół siebie aurę intrygującej tajemniczości. Twórczość Fridy Kahlo Frida zainteresowała się malarstwem w młodości. Po doznanym wypadku, w wyniku obrażeń, przez dłuższy czas musiała leżeć unieruchomiona, w związku z czym (pożyczonymi od ojca farbami) zaczęła malować samą siebie. Do końca życia autoportrety i portrety pozostały jednym z głównych motywów jej przepełnionej symbolizmem i bólem twórczości. Obrazy Fridy cechują się wyraźnym abstrakcjonizmem, licznymi nawiązaniami do ludowej kultury meksykańskiej i elementami surrealizmu (choć sama artystka nie identyfikowała się ze środowiskiem surrealistów). Frida uwielbiała szokować, przełamywać tabu, przekraczać granice – znajdowało to odzwierciedlenie w jej sztuce, zarówno pod względem doboru tematyki (silne akcenty kobiece, fizjologia, nagość, śmierć, krew), jak i sposobu ekspresji. Bawiła się kolorami, które miały w jej twórczości ogromne znaczenie. Osobliwe poczucie estetyki, polegające na przewartościowaniu piękna i brzydoty, oddawało rewolucyjny światopogląd malarki. Malowała to, co przeżywała, widziała i czuła, dlatego jej obrazy charakteryzują się dużą dozą intymności. Jednym z bardziej osobistych i szokujących dzieł malarki jest obraz „Szpital Henry’ego Forda” (namalowany w 1932 roku). Podczas pobytu z mężem w Stanach Zjednoczonych Frida po raz kolejny poroniła. Tragiczne wydarzenie miało miejsce właśnie w Szpitalu Henry’ego Forda w Detroit i odcisnęło głębokie piętno na życiu i twórczości malarki. Innym znanym dziełem, również nawiązującym do poważnych kłopotów zdrowotnych artystki, jest „Strzaskana kolumna” z 1944 roku. Z kolei namalowany pod koniec życia obraz „Bez nadziei”, na którym widać przykutą do łóżka malarkę w abstrakcyjnym, nieco makabrycznym otoczeniu, zapowiada przeczuwany przez nią rychły koniec życia malarki. Przez wielu współczesnych krytyków i fanów, twórczość Fridy Kahlo uważana jest za na wskroś feministyczną, a sama artystka stała się wręcz ikoną ruchu feministycznego. Wynika to zapewne z faktu, że była ona kobietą silną i niezależną, a w jej sztuce motywy kobiece zajmują bardzo ważne miejsce. Kobieca percepcja rzeczywistości malarki jest wyraźnie zaznaczona w jej dziełach. Sama Kahlo nigdy nie określała się jednak mianem feministki, a swojej sztuki nie postrzegała przez pryzmat zaangażowania ideologicznego. Co ciekawe, pierwsze poważne wystawy obrazów Fridy zostały zorganizowane poza jej ojczyzną – w Nowym Jorku (1938) oraz Paryżu (1939). Był to zresztą dla niej najbardziej „płodny” artystycznie czas. Pobyt w Paryżu zaowocował nie lada sukcesem – jej obraz „The Frame” został zakupiony przez Luwr, a dziś można go podziwiać we francuskiej stolicy w Musée National d’Art Moderne. Na pierwszą wystawę w Meksyku malarka musiała czekać aż do 1953 roku, odbyła się więc ona na krótko przed jej śmiercią. W tym okresie Frida była już bardzo schorowana, dlatego udział w wydarzeniu brała z… łóżka. Tak, na tę okazję przygotowano specjalnie udekorowane łoże z baldachimem. Frida Kahlo i problemy zdrowotne Wracając jednak do wcześniejszego okresu życia Fridy, w wyniku przebytej w dzieciństwie choroby Heinego-Medina (znanej też jako polio), jedna noga malarki była krótsza od drugiej... co nie przeszkodziło jednak artystce w prowadzeniu aktywnego życia. Jako dziecko lubiła sport i była bardzo żywiołowa. W 1925 roku Frida została ciężko ranna w wypadku autobusowym. W konsekwencji tego zdarzenia u osiemnastoletniej wówczas dziewczyny doszło do bardzo poważnych obrażeń, między innymi: złamania kręgosłupa w trzech miejscach, złamania kilku żeber i obojczyka, uszkodzenia nerki i przebicia macicy. Wątpiono nawet, czy zdoła przeżyć. Można tylko wyobrazić sobie ogrom cierpienia, którego doświadczyła w tak młodym wieku. Jednak to właśnie wtedy, przechodząc długotrwałą rekonwalescencję, zaczęła malować – unieruchomiona, dysponowała dużą ilością wolnego czasu. Było to więc jedno z wydarzeń, które zdecydowało o jej dalszym życiu. Drugim zdarzeniem, które niewątpliwie miało wpływ na jej losy, było małżeństwo z meksykańskim komunistą, który również zajmował się malarstwem. Frida Kahlo i Diego Rivera: związek Diego Rivera, bo o nim mowa, był o dwie dekady starszy od Fridy. Istnieją rozbieżne domysły odnośnie do poznania się przyszłej pary – według jednej z nich Kahlo miała podejść do Rivery i zapytać go o opinię na temat jej obrazów, a według drugiej, mieli oni poznać się na przyjęciu zorganizowanym przez jedną z wielu kochanek Diega, Tinę Modotti. Wiadomo na pewno, że niezbyt urodziwy, choć charyzmatyczny Rivera, prominentny członek Komunistycznej Partii Meksyku i sławny twórca murali, zafascynował Fridę do tego stopnia, że nie przeszkadzało jej to, iż Rivera jest żonaty i ma dzieci. Znajomość, która rozpoczęła się od rozbicia cudzego związku, daleka była od sielanki i nie przyniosła artystce spełnienia. Para zdradzała się wzajemnie, rozstawała się i ponownie schodziła. Doszło nawet do rozwodu, a po roku osobnego życia – do ponownego ślubu. Dużym ciosem dla Fridy był romans Diego z jej młodszą siostrą. Kahlo z kolei nawiązała w trakcie tej relacji romans z komunistą Lwem Trockim, który zbiegł ze Związku Radzieckiego i na zaproszenie Rivery przyjechał do Meksyku, gdzie uzyskał azyl. Romans miał miejsce podczas pobytu Trockiego pod jednym dachem z Fridą i Diego. Pomimo burzliwych perypetii małżeńskich, niewątpliwie Diego Rivera wywarł ogromny wpływ na osobowość i twórczość malarki, o czym Kahlo sama zresztą wspomniała w jednym z wywiadów. Frida Kahlo – ciekawostki Podobno malarka uważała, że jej prace mogą robić wrażenie nieprofesjonalnych, dlatego miała dziwić się, gdy ktoś kupował jej obraz. Artystka była również zagorzałą komunistką i, z czego niewielu jej fanów zdaje sobie sprawę, do końca życia pozostała oddaną wielbicielką komunistycznych zbrodniarzy, takich jak Józef Stalin czy Mao Zedong. Ich portrety (obok portretów Lenina, Marksa i Engelsa) zdobiły ścianę nad łóżkiem malarki. Kolejną ciekawostką jest fakt, że jako nastolatka Frida trenowała boks. Łącznie przeszła ponad 30 operacji, a pod koniec życia malarki amputowano jej nogę. Artystka nie prowadziła zdrowego trybu życia, co dodatkowo pogarszało jej stan zdrowia. Nadużywała alkoholu i paliła papierosy. Podobno zawsze nosiła przy sobie piersiówkę wypełnioną mocnym trunkiem. Malarka nawiązywała liczne romanse z kobietami, między innymi z malarkami z takimi jak Jacqueline Lamba czy Georgia O’Keeffe. W rodzinnym domu Fridy Kahlo, zwanym „Niebieskim Domem”, urządzono w 1959 roku muzeum poświęcone życiu i malarstwu artystki. Muzeum do dziś cieszy się ogromną popularnością. Krakowski Teatr Współczesny wystawia od ubiegłego roku sztukę „Frida” (reż. Jan Naturski). Malarka była niskiego wzrostu – mierzyła nieco ponad 150 cm. Ulubionym owocem artystki były arbuzy i to właśnie one były ostatnią namalowaną przez nią rzeczą. Nie wiadomo dokładnie, jaka była prawdziwa przyczyna śmierci Fridy. Często podważa się oficjalną wersję o zapaleniu płuc i wskazuje na możliwe przedawkowanie lekarstw. Edward Hopper. Malarz poszukujący. Co warto wiedzieć o artyście?
„Chłopi” – mariaż malarstwa z kinem. Podpowiadamy, jak przygotować się na premierę nowego filmu
Kto polubił malarskie kadry filmu o życiu Van Gogha „Twój Vincent”, ten zachwyci się nową produkcją jego autorów. „Chłopi” to wielki ukłon zarówno w stronę polskiej literatury, jak i malarstwa z epoki. Powieść Reymonta najpierw sfilmowano z aktorami, a potem każdą klatkę pomalowano w stylu Chełmońskiego i Wyczółkowskiego.
W tym artykule: „Chłopi" – o czym opowiada film? „Chłopi" – jak nakręcono produkcję? „Chłopi" – jak przygotować się na premierę filmu? Jagna, Boryna, polska wieś, malowniczo zmieniające się pory roku, tradycyjne uroczystości, trudy pracy na roli ale i sielskość natury. Reymontowskie Lipce ożyły w stylu, w jakim malowali na przełomie XIX i XX wieku polscy artyści. Realizm Leona Wyczółkowskiego, symbolizm Ferdynanda Ruszczyca i sielskość Józefa Chełmońskiego opisały słynną powieść Władysława Reymonta z początku dwudziestego stulecia. „Chłopi" – o czym opowiada film? „Na tle zmieniających się pór roku i sezonowych prac polowych rozgrywają się losy rodziny Borynów i młodej dziewczyny Jagny. Pięknej, tajemniczej młodej kobiety, która wymyka się ciasnym ramom małej społeczności. Po latach pracy nad filmem o Vincencie van Goghu poczułam silną potrzebę, by opowiedzieć o kobietach: ich zmaganiach, pasji i sile”, mówi o projekcie autorka Dorota Kobiela. Kobiela zrealizowała wiele animacji krótkometrażowych, zanim powstał „Twój Vincent” Pełnometrażowe, oszałamiające dzieło, w którym artyści z całego świata namalowali pojedyncze klatki imitując styl słynnego niderlandzkiego malarza dostało nominację do Oscara i rozsławiło polską artystkę. Teraz stanęła przed jeszcze trudniejszym zadaniem. „Chłopi” – zwiastun filmu opartego na książce Reymonta. Nowe dzieło twórczyni „Twojego Vincenta” „Chłopi" – jak nakręcono produkcję? Film „Chłopi” zrealizowano w technice animacji malarskiej, choć dodano aktorskie interpretacje. Najpierw powstały zdjęcia z udziałem aktorów. W rolę Jagny wcieliła się Kamila Urzędowska, starego Borynę zagrał Mirosław Baka. Poza nimi na ekranie plejada polskich aktorów, mi.n.: Ewa Kasprzyk, Małgorzata Kożuchowska, Sonia Bohosiewicz i Julia Wieniawa. Nagrane klatki filmowe namalowano następnie jako oddzielny obraz olejny, w stylistyce dzieł takich artystów przełomu XIX i XX wieku jak Józef Chełmoński, Ferdynand Ruszczyc, czy Leon Wyczółkowski. Zapowiada się magiczna interpretacja. „Chłopi" – jak przygotować się na premierę filmu? Wielu z nas już od kilkunastu miesięcy wyczekuje premiery nowej produkcji autorstwa Doroty Kobieli. Część z nas pewnie będzie miała okazję obejrzeć je w kinie, jednak większość prawdopodobnie zapozna się z nową wersją „Chłopów" w domu. Właśnie dlatego, by w pełni cieszyć się wrażeniami z produkcji należy odpowiednio przygotować się na jej premierę. Nasze przygotowania powinny rozpocząć się od wybrania odpowiedniego telewizora do projekcji. Świetnym wyborem będą telewizory marki LG serii OLED Gallery. Jedną z największych zalet sprzętów wykonanych w technice OLED są samoświecące piksele, które pozwalają na osiągniecie prawdziwej czerni na domowych ekranach. Dzięki temu, że w dowolnym momencie każdy z pikseli na ekranie może zostać podświetlony lub zgaszony, telewizory OLED są liderami na rynku po kątem tworzenia kontrastu. W przypadku „Chłopów" będzie to szczególnie przydatne w podziwianiu scen w niewielką dawką światła, w których refleksy i cienie grają kluczową rolę w odbiorze. Drugą mocną stroną telewizorów LG OLED jest wykorzystanie w ich produkcji technologii Dolby Vision i Dolby Atmos, które gwarantują przeniesienie kinowych wrażeń do naszych domów. Technologia Dolby Vision odpowiada za wykorzystanie do optymalizacji obrazu dynamicznych metadanych, które dopasowują poziom jasności, do każdej sceny. W efekcie widzowie otrzymują w domu większą liczbę kolorów oraz znaczny wzrost głębi obrazu. Z kolei technologia Dolby Atos odpowiada za przestrzenny dźwięk, który daje widzom poczucie, że wydarzenia na ekranie mają swoje dźwiękowe odzwierciedlenie w ich otoczeniu.
Gdzie są “Chłopi” z tamtych lat? Spójrz na ekran: są nowi, lepsi i malowani pikselami
Jej poprzedni film otarł się o Oscara i Złoty Glob. Tym razem reżyserka sięgnęła po klasykę polskiej literatury, która przyniosła Władysławowi Reymontowi Nobla. Czy to dobra wróżba dla „Chłopów” przed sezonem nagród?
Na recenzje, reakcje krytyków i wyróżnienia przyjdzie nam jeszcze nieco poczekać. Mimo to o nowym przedsięwzięciu Doroty Kobieli – współtwórczyni przełomowej animacji malarskiej „Twój Vincent” – wiemy już całkiem sporo. Jako pierwsi, bo już w czerwcu 2022 roku, zobaczą go widzowie prestiżowego festiwalu filmów animowanych w Annecy. Następnie ambitną, nawiązującą do najpiękniejszych tradycji i jednocześnie niezwykle współczesną w formie sztuką będziemy mogli zachwycać się wszyscy. Także w warunkach domowych. Przed seansem odpowiemy na kilka kluczowych pytań: Jaką techniką wykonano film? Skąd czerpano inspiracje? Jakie znane twarze zobaczymy na ekranie? I kim jest Polka zmieniająca oblicze kina? Prekursorka w świecie kina Dorota Kobiela, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, reżyserka i scenarzystka, współautorka pierwszej pełnometrażowej animacji malarskiej na świecie. Za swoją pracę wyróżniona została Europejską Nagrodą Filmową, główną nagrodą na 20. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Szanghaju oraz Orłem za najlepszy montaż i scenografię przyznawanym przez Polską Akademię Filmową. Jej pionierski projekt „Twój Vincent” jako pierwszy film znad Wisły przekroczył próg 40 milionów dolarów w światowym box office. O sukcesach Doroty Kobieli można pisać naprawdę długo, a węszymy, że to dopiero początek. Zastanawiacie się, dlaczego Kobiela zdecydowała się na ekranizację powieści Reymonta? Oddajemy głos samej reżyserce: Po latach pracy nad filmem o Vincencie van Goghu poczułam silną potrzebę, by opowiedzieć o kobietach: ich zmaganiach, pasji i sile. To kobiety, a w szczególności postać Jagny, grają pierwsze skrzypce w dziele Noblisty. Podobnie stanie się w filmie Kobieli, gdzie przedstawienie mikroświata wiejskiej społeczności – rządzonego brutalnymi regułami – stanie się pretekstem do opowiedzenia wciąż aktualnej i uniwersalnej historii o tragicznej miłości. 65 tysięcy obrazów, które urzekły świat Malarz: Małgorzata Kuźnik Na kartach literackiego pierwowzoru Reymont uwiecznił codzienne życie polskiej wsi. Tłem dla losów rodziny Borynów stały się przemijające pory roku. Środkiem artystycznego wyrazu były dla pisarza oczywiście… słowa. Zdumiewająco sugestywne i przepełnione emocjami – pozwalały z łatwością przenieść się na pola otaczające wieś Lipce. Czy da się jeszcze lepiej wprowadzić odbiorcę w wykreowany świat? Zadania podjęli się Dorota Kobiela i innowatorskie studio animacji BreakThru Films. Sceny początkowo nakręcimy z aktorami. Następnie grupa 70 malarzy […] ręcznie namaluje cały film. Tak w wielkim skrócie proces twórczy opisuje Tomasz Wochniak, producent liniowy studia BreakThru Films. W pierwszym etapie wyczerpującej produkcji na plan filmowy wejdą uznani aktorzy. Do współpracy zaproszono m.in. Kamilę Urzędowską (wcielającą się w rolę Jagny), Roberta Gulaczyka (Antek), Mirosława Bakę (Boryna), Małgorzatę Kożuchowską (Organiścina), Macieja Musiała (Jasio) czy Julię Wieniawę (Marysia Pastuszka). Zdjęcia trwały 36 dni, a następnie po pędzle sięgnęło 70 malarzy, pracujących równolegle ze studiów w Sopocie, w Serbii i Ukrainie. Artyści kadr po kadrze przenosili filmową historię na płótna. Finalnie na ekranie zobaczymy tysiące obrazów malowanych farbą olejną (w przypadku „Twój Vincent” było to niemal 65 tysięcy dzieł!). Technika animacji malarskiej należy do wyjątkowo wymagających i czasochłonnych. Dzięki wykorzystaniu autorskiego pomysłu stacji PAWS (ang. Painting Animation Work Stations) udało się ujednolicić animację i usystematyzować pracę malarzy. Tym samym przeniesienie malarstwa olejnego na ekran przynosi jeszcze bardziej magiczne rezultaty. Inspiracje dawnymi mistrzami Malarz: Małgorzata Kuźnik Film „Chłopi” będzie nie lada gratką nie tylko dla miłośników literatury, ale też samego malarstwa. Unikalny styl dzieła nawiązuje do obrazów młodopolskich artystów, w tym Józefa Chełmońskiego, Leona Wyczółkowskiego oraz Ferdynanda Ruszczyca. Znajdą się także odniesienia do europejskich twórców z przełomu XIX i XX wieku. Zapierające dech w piersiach pejzaże, migotliwe krajobrazy i codzienne obowiązki mieszkańców wsi stają się na ekranie jeszcze bardziej ekspresyjne i pozwalają doświadczyć sztuki na innym poziomie. Bywa monumentalnie, niekiedy nastrojowo i intymnie. Malarze zadbali o mnogość detali i jak najlepsze oddanie emocji na twarzach postaci. Jedno jest pewne – dostrzeżemy piękno w każdym kadrze. Sztuka bez ram Co szczególnie dla nas ważne, projekty takie jak „Chłopi” sprawiają, że sztuka staje się jeszcze bardziej dostępna, powszechna i obecna w życiu każdego z nas. Tak jak panele PAWS wspierają twórców w ich artystycznych wysiłkach, tak nowe technologie umożliwiają odbiorcom jeszcze pełniejsze doświadczanie sztuki w domowym zaciszu. Telewizory LG OLED Gallery Design zapewniają najwyższą jakość dźwięku i obrazu, aby wychwycić każdy niuans świetlny, precyzyjny ślad pędzla na płótnie i emocje w głosach aktorów. Ekran OLED, wykorzystujący samoświecące piksele zamiast podświetlenia, to gwarancja obrazu w świetnej rozdzielczości 4K, płynnych przejść i głębokiej czerni. Niemal bezramkowy ekran sprawi, że odbiór filmowego dzieła będzie jeszcze piękniejszym przeżyciem! Obejrzyj zwiastun koncepcyjny produkcji: View oEmbed on the source website
Odkrywać Rembrandta: rozmawiamy z Alicją Jakubowską, kuratorką wystawy "Świat Rembrandta. Artyści. Mieszczanie. Odkrywcy" w Zamku Królewskim w Warszawie
Jaki był świat Rembrandta? Zawsze myślałam o nim z pewnym romantyzmem, uniesieniem i tragizmem. Alicja Jakubowska, kurator wystawy poświęconej holenderskiemu artyście, wprowadziła mnie w ten świat znacznie głębiej. Co inspirowało artystę? Z kim się spotykał? Jak łączył duszę artysty z wiedzą rzemieślniczą? I dlaczego tak bardzo zachwycał się nim Vincent van Gogh? Wystawa "Świat Rembrandta. Artyści. Mieszczanie. Odkrywcy" prezentuje dzieła Rembrandta z kolekcji Zamku Królewskiego w Warszawie: "Dziewczynę w ramie obrazu" i "Uczonego przy pulpicie" w towarzystwie artefaktów stworzonych przez innych artystów holenderskich.
ELLE.pl: Najbardziej romantyczny cytat dotyczący Rembrandta jaki w życiu usłyszałam, a właściwie przeczytałam, to ten Vincenta van Gogha. Postimpresjonista napisał w jednym z listów, że oddałby dziesięć lat życia za to, aby pozwolono mu zostać sam na sam z portretem Rebeki i Izaaka przez 14 dni i 14 nocy... Zastanawia mnie, który obraz ze zbiorów zgromadzonych na wystawie "Świat Rembrandta. Artyści. Mieszczanie. Odkrywcy" budzi w Pani podobne emocje? Alicja Jakubowska: Nie mam wątpliwości, że to "Dziewczyna w ramie obrazu", czyli najcenniejszy obraz w zbiorach Zamku, obok „Uczonego przy pulpicie”. Jest to dzieło wyjątkowe pod wieloma względami. Na początku wspomnę, że jest to przedstawienie osoby, o której nie wiemy nic - nawet tego czy rzeczywiście istniała, co jest punktem wyjścia dla snucia różnych domysłów. Ten aspekt tajemniczości wzbudza zainteresowanie i inspiruje do snucia różnych przypuszczeń. Jest jeszcze strona formalna - postać dziewczyny została przedstawiona na neutralnym tle, nie ma tu żadnych dopowiedzeń, żadnych wskazówek, które pomogłyby ją rozpoznać. Do tego jest ona malowana bardzo realistycznie i kiedy podchodzi się do obrazu, to mamy do czynienia z efektem, który został opisany przez badaczy Rembrandta - wzrok nie jest już w stanie objąć ram, a my patrzymy tylko na przedstawioną osobę. Przechodzimy do bliskiego, osobistego spotkania, a granica między światem sztuki a rzeczywistością znika. Rembrandt pogłębił jeszcze to wrażenie dzięki namalowaniu iluzjonistycznej ramy , na której dziewczyna kładzie ręce. Mamy tu więc do czynienia z artystyczną grę z widzem, grę iluzji. W życiu Rembrandta było wiele momentów smutnych, wręcz tragicznych. Spotkała go śmierć żony, dzieci, a potem utrata znacznej części majątku... Dyskutowanie na temat życia Rembrandta jest problematyczne. On już za życia był bardzo znaną postacią, zarówno w Holandii, jak i poza jej granicami. Był modny. Co jednak może być zaskakujące, to fakt, że zachowało się naprawdę niewiele jego zapisków, przemyśleń na temat sztuki. Większość to przekazy od jego współpracowników, poetów, ludzi kultury, którzy go znali. Wedle powszechnie powtarzanej opinii artysta miał załamać się po śmierci żony artysta i z tego powodu niemal przestać tworzyć. Są jednak rzadko przytaczane opinie badaczy, które mówią, że to była po prostu kwestia kryzysu ekonomicznego. W latach dobrobytu czekało się do Rembrandta miesiącami, tymczasem w czasach kryzysu ilość zamówień spadła, co przełożyło się na kłopoty finansowe, m.in. trudności z utrzymaniem dużego domu. Trudno jednak spekulować jak te osobiste doświadczenia wpłynęły twórczość Rembrandta. Biorąc pod uwagę ogromną wrażliwość artystyczną, możemy się domyślać, że w bardzo znacznym stopniu. „Taki obraz można malować tylko wtedy, gdy umierało się wiele razy"... Rembrandt był artystą, który podchodził z wielką powagą do tego co i jak malował. W tamtym czasie jego profesja była postrzegana jak rzemiosło. Artyści byli zrzeszeni w cechach, wszystko było regulowane prawnie. Z jednej strony to rzeczywiście była praca rzemieślnicza - trzeba było przygotować podłoże, farby. Należało mieć wiedzę z dziedziny chemii i kłaść farby tak, żeby farby nie zareagowały ze sobą niewłaściwie, np. żeby kolor zielony nie zmienił się w niebieski, co czasem się zdarzało. W XVII wieku w Holandii powstawała bardzo duża ilość dzieł, istniała duża konkurencja, artyści specjalizowali się w konkretnych gatunkach malarskich, np. pejzażach czy portretach, byli rozpoznawani po charakterystycznych motywach, które na zasadzie kopiuj-wklej przenosili z obrazu na obraz. A Rembrandt nie. On był bardzo ambitny. Starał się przedstawiać nawet dobrze znane i popularne historie, zaczerpnięte np. z Biblii, zawsze po swojemu. Bardzo się angażował, poświęcał wiele czasu na wykonanie dzieł. Można powiedzieć, że malował siebie, swoje wnętrze, swoje emocje, także te związane z trudnymi wydarzeniami w jego życiu. Rembrandt był też kolekcjonerem i kupował dzieła sztuki za bardzo wysokie kwoty – nawet takie, które znacznie przewyższały wartość rynkową obiektów. Robił to celowo. Podkreślał w ten sposób, że sztuka jest ważna i jest godna tych pieniędzy Warto wspomnieć o tym, że ostatni z obrazów Rembrandta, czyli "Symeon w świątyni", stanowi bardzo symboliczne zakończenie życia artysty. Jest to ilustracja do fragmentu pieśni, którą według Ewangelii Łukasza, wyśpiewał Symeon biorący Dzieciątko Jezus na ręce: "Teraz, o Panie, pozwól odejść swemu słudze w pokoju". To, że Rembrandt wybrał taki temat na ostatni obraz na pewno nie było kwestią przypadku. Biografowie współcześni artyście pisali, że Rembrandt był artystą świadomym swojej wielkości. Mimo tego, że jak inni wykonywał swoje prace na zlecenie, to jednak czas realizacji zleceń uzależniał od swojego rytmu pracy. Jego indywidualność zaznaczała się także w wyborze tematów i sposobie ich realizowania. Np. często. ilustrował te motywy, o których sama Biblia mówi najmniej. Rembrandt podchodził do swojej pracy w tak indywidualny sposób, że gdybyśmy nie znali tytułów obrazów, to trudno byłoby nam rozpoznać np. postaci świętych. Wiele obrazów dopiero po latach zostało rozpoznanych jako przedstawienia biblijne. Rembrandt nie dawał swoim postaciom charakterystycznych atrybutów, po których można je łatwo rozpoznać. Dopiero uważna analiza badaczy pozwalała to odkryć. A który z etapów twórczości Rembrandta jest Pani osobiście najbliższy? Początek lat 40-tych, kiedy Rembrandt zaczyna interesować się zjawiskiem iluzji i z lat 50-tych, gdy w jego twórczości pojawia się maniera "nieukończenia". Nazywa się ją też często manierą impresjonistyczną. Ten dojrzały styl, za który był często krytykowany w swoich czasach, jest mi najbliższy. Niektórzy mówili, że kładł farby tak grubo, że obraz można by podnosić za nos z podłogi. Obrazy Rembrandta są najbardziej efektowne, gdy się od nich nieco odejdzie i patrzy na nie jak na całość. To właśnie wtedy odnosimy wrażenie doskonałego realizmu. Z bliska widać wyraźnie pracę pędzla, swojego rodzaju „niedociągnięcia”, obrazy tracą na czytelności. Ta technika, którą Rembrandt stosował, czyli wielowarstwowe kładzenie farby, nakładanie na siebie naprzemiennie warstw przezroczystych i kryjących jest oczywiście wspaniała. Wbrew pozornemu chaosowi i wielkiej dynamice, każdy milimetr obrazu jest przemyślany i nieprzypadkowy. Kiedy oglądamy makrofotografie dzieł Rembrandta to możemy odnieść wrażenie, że oglądamy dzieła sztuki abstrakcyjnej. Zdarza się Pani płakać w muzeum? Powiedzmy, że obrazy robią na mnie duże wrażenie. Miałam taki przypadek w Luwrze. To był Delacroix. Bardzo mnie samą zdziwiła moja reakcja, bo nigdy nie byłam jego wielką fanką Delacroix, ale gdy zobaczyłam te obrazy na żywo, musiałam usiąść. Delacroix wyraźnie wzorował się na dawnych mistrzach, więc może to ta analogia sprawiła, że jego obrazy tak silnie do mnie przemówiły Także jeden z obrazów Rembrandta zrobił na mnie duże wrażenie, podczas wystawy, która odbywała się w Amsterdamie z okazji Roku Rembrandta. To właśnie "Żydowska narzeczona", o której oglądaniu marzył van Gogh… Nie spodziewałam się, że oglądanie prac Rembrandta, pokazanych bez żadnej wyjątkowej aranżacji czy scenografii, wywoła we mnie takie emocje. Być może to atmosfera. Wszyscy oglądali zaprezentowane dzieła z ogromnym szacunkiem. Ile obrazów znalazło się na wystawie "Świat Rembrandta. Artyści. Mieszczanie. Odkrywcy"? Na wystawie znajduje się około stu obrazów. Są też przedmioty dopełniające: meble, mapy, książki, ceramika... Łącznie ponad 200 obiektów. Z jakiego okresu? Mówiąc ogólnie: XVII wiek. Tworząc scenariusz wystawy starałam się uwzględnić w nim te obiekty, które rzeczywiście powstały za życia Rembrandta, w tzw. Złotym Wieku kultury holenderskiej. Niemal wszystkie eksponaty pochodzą z polskich zbiorów, m.in. z Muzeów Narodowych w Lublinie, Poznaniu i Wrocławiu. Pojedyncze dzieła wypożyczyliśmy z muzeów w Sanoku, Nysie, Elblągu i Cieszynie. Jak wygląda przygotowanie takiej wystawy? Podejrzewam, że jest to wiele miesięcy pracy. To jest wiele lat pracy. Na początku jest temat i pomysł. U nas tą inspiracją są dwa Rembrandty, które znajdują się w zbiorach Zamku. Chcieliśmy pokazać kontekst twórczości artysty – to, co widział, czego doświadczał, w jakiej epoce żył. Po pomyśle jest czas na kwerendy, czyli przeszukiwanie zbiorów muzealnych, co często wiąże się z wyjazdami. Potem pisany jest scenariusz, który omawia się ze scenografem. Jednocześnie prosimy opiekunów poszczególnych zbiorów o napisanie not do katalogu, wybieramy ilustracje, załatwiamy sprawy transportu, ubezpieczenia. Następnie przychodzi czas na montaż i promocję wystawy w mediach. Jest też kwestia działalności edukacyjnej. W przypadku wystawy "Świat Rembrandta" organizujemy 7 wykładów, w tym 2 prowadzone przez gości zza granicy. Chcemy dać szerokiej publiczności dostęp do świata Rembrandta, dlatego wykłady będą prezentować różne aspekty życia w czasach Rembrandta. Ciekawi mnie, co się dzieje w muzeum, gdy obraz już przyjeżdża. Jesteśmy wtedy bardzo poruszeni. Zobaczenie dzieła sztuki na żywo zawsze jest czymś zupełnie innym niż oglądanie go na ekranie komputera. Działa na to nastrój, światło, nasze emocje, kontekst wystawy. Dla mnie dzieło, z którym zapoznaję się przez kilka miesięcy, czytam o nim, oglądam je na ekranie komputera, jest jak znajomy, na którego bardzo czekam. I nareszcie jest! I mogę go spotkać! Zobaczenie dzieła sztuki na żywo zawsze jest czymś zupełnie innym niż oglądanie go na ekranie komputera. Działa na to nastrój, światło, nasze emocje, kontekst wystawy. Ile zajęło przygotowanie tej wystawy? Zaczęłam wiosną 2018, ale w międzyczasie przygotowałam jeszcze jedną wystawę 36 x Rembrandt, na której prócz Dziewczyny i Uczonego znalazło się 31 rycin i 3 rysunki Rembrandta. Ma Pani bardzo trudne zadanie. Obcuje Pani z jednym artystą przez kilka lat, wchodzi w jego świat, często dramatyczny. To musi odbijać się gdzieś na Pani życiu, światopoglądzie... Tak. Poznaje się epokę, to jak wtedy żyli ludzie, ich poglądy, to co było dla nich ważne. To rzeczywiście pozwala weryfikować własne spojrzenie na świat. Mamy tu zderzenie z inną mentalnością. To, co mnie osobiście dotyka, to fakt, że niektórzy z artystów żyli bardzo, bardzo krótko. W połączeniu z pięknem ich sztuki jest to niezwykle uderzające. To byli często dwudziestokilkuletni ludzie, którzy dzięki wielkiej wrażliwości umieli przekazać nam w swoich obrazach tak wiele. Bilety na wystawę można kupić na stronie internetowej oraz bezpośrednio w kasie Zamku. Do kiedy mamy szansę obejrzeć "Świat Rembrandta. Artyści. Mieszczanie. Odkrywcy"? Wystawa jest otwarta dla naszych gości do 19 września. Dodam, że towarzyszy jej pięknie wydany i bogato ilustrowany katalog. Prócz tego jesteśmy aktywni w mediach społecznościowych, do których śledzenia gorąco zachęcamy. View Ediplayer on the source website
Ruchoma wystawa: Martin Nielaba i jego torebki jak dzieła sztuki
Przedmiot użytkowy zamieniony w unikatowe dzieło sztuki? To rzecz, której próbowało wielu, zwykle ze skutkiem dalekim od oczekiwanego. Jednak nie w przypadku Martina Nielaby - artysta stworzył obrazy, które obramował... torebką. Prezentują oryginały jego dzieł sztuki, ale dalej zachowują swoją funkcjonalność.
Nielaba to człowiek wielu talentów. Z jednej strony mistrz szermierki, z drugiej wynalazca i artysta malarz. To oryginalne połączenie odbija się w jego sztuce. Tworzy niezwykłe obrazy i instalacje, których można dotykać, a jego prace pokazywane są w każdy możliwy sposób. Oglądamy je więc tak samo we wnętrzach budynków, jak i na zewnątrz w przestrzeniach publicznych, niezależnie od pogody. Teraz jego nowy projekt "Żywioły" idzie o krok dalej: to kolekcja torebek. "Ruchomą wystawę" o podobnym zamyśle artysta stworzył już w 1994 r. w Szwajcarii. Wtedy torebki miały wkomponowany jego wynalazek aplikacji jedwabiu na skórze, a ich krótka edycja została uszyta na zamówienie. Czy nowe torebki Martina Nielaby powtórzą sukces kolekcji sprzed prawie dwudziestu pięciu lat? "Żywioły" są limitowaną serią obrazów olejnych, stworzonych na skórze i obramowanych wykreowanym przez artystę modelem torebki. W ten sposób sztuka Martina Nielaby może pojawiać się w przestrzeni publicznej i prywatnej, a także być jeszcze bliżej ludzi. Romans mody i sztuki Za każdym razem obraz namalowany jest na przodzie torebki. Jego barwy przenikają się, załamują i rozpływają. Tworzy to trochę efekt krzywego zwierciadła, nieba obserwowanego zaraz po burzy albo przypomina odbijające się we wszystkie strony strużki światła i neony. Skojarzeń ze sztuką Nielaby,która robi piorunujące wrażenie, może być wiele. Jedno jest pewne - to obrazy, które zostają w pamięci na długo. Każda torebka jest unikatowa i opracowana indywidualnie oraz ma na sobie obraz specjalnie stworzony na tę okoliczność. Nie ma drugiego takiego samego modelu. Nielaba korzysta tu z charakterystycznego dla siebie triku: pokrywa morfologię malunku olejnego paroma warstwami autorskiej żywicznej mieszaniny lakierowej. Cały proces wykonywany jest ręcznie i zajmuje bardzo dużo czasu. Forma torebki została wykreowana przez artystę i jego żonę, Magdalenę Puchalską-Nielabę. Co więcej, każdy element jest w niej dopracowany przez Martina Nielabę - nawet nietypowe zamocowanie rączki (ta zresztą symbolizuje most, który łączy sztukę i obiekt użytkowy). Wszystkie modele z serii "Żywioły", wykonane ze skór najwyższej jakości, szyte są przez polską rodzinną firmę z ponad trzydziestoletnim doświadczeniem. Jeśli podobają Wam się torebki z pracami Martina Nielaby, możecie zamówić model z gotowym obrazem lub kupić torbę wykonaną na indywidualne zamówienie.
TOP 10 transakcji na polskim rynku sztuki
Sprawdźcie, które 10 polskich dzieł wylicytowano najdrożej w 2017 roku!
Uwaga talent! Młoda Polka maluje gwiazdy!
Laura La Wasilewska to zdolna polska malarka. Jej pracę będzie można wylicytować już 18 listopada w aukcji charytatywnej „W drodze po lepsze życie” w Olivia Tower w Gdańsku.
Laura La Wasilewska to niezależna artystka i kuratorka sztuki, absolwentka Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W 2010 roku obroniła dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Antoniego Fałata. Studiowała również pod kierunkiem prof. Franciszka Starowieyskiego i prof. Wiktora Zina. 29-letnia Laura ma już na swoim koncie kilkanaście indywidualnych oraz kilkadziesiąt wystaw zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. w 2014 w Berlinie, Lizbonie, udział w Targach Sztuki w Wilnie i Lipsku oraz w aukcjach charytatywnych (Wielka Gala Liderów Polskiego Biznesu, Wielki Bal Forbesa) i aukcjach sztuki (Dom Aukcyjny Ostoja, Dom Aukcyjny Rempex). Jej prace znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą m.in. Austrii, Anglii, Niemczech, Francji, Japonii, Stanach Zjednoczonych, Chinach etc. Stałe ekspozycje jej prac można zobaczyć w Ministerstwie Sportu i Turystyki. Laura La Wasilewska stworzyła ilustracje do książki Artura Cieślara "Kobieta metamuzyczna", do której stworzyła 12 portretów takich kobiet, jak: Grażyna Auguścik, Ania Dąbrowska, Urszula Dudziak, Katarzyna Groniec, Krystyna Janda, Grażyna Łobaszewska, Katarzyna Nosowska, Sława Przybylska, Jadwiga Rappé, Maria Szabłowska, Magda Umer i Elżbieta Zapendowska. Jest też autorką projektu artystycznego, przedstawiającego Luciana Freuda. To jedyny taki cykl obrazów na świecie, otwarty, gdyż jak mówi artystka, co jakiś czas powstają kolejne portrety, stąd tytuł "Lucian Freud in progress”. Do tej pory powstało osiem obrazów z różnych okresów życia artysty, opartych na mało dostępnych i unikatowych fotografiach ze zbiorów National Portrait Gallery w Londynie). 18 listopada o godzinie 19.00 na ostatnim piętrze budynku Olivia Tower w Gdańsku odbędzie się koncert Sławka Uniatowskiego i wyjątkowa aukcja charytatywna, w której będzie można wylicytować m.in. rysunek autorstwa Laury, przedstawiający Kayah.