Koszula “Air Shirt” to hit w stylu Mai Ostaszewskiej. Jesienią noś ją z jeansami w kolorze "ciel gris"
Koszula "Air Shirt" to ideał nie tylko na lato, ale i jesień. Udowadnia to Maja Ostaszewska, która w iście paryskim stylu łączy ją z klasycznymi jeansami z wysokim stanem.
Koszula Air Shirt to hit sezonu, który zdobył popularność dzięki swojej lekkości i swobodnemu fasonowi. Nazywana „jak powietrze”, wykonana z przewiewnych materiałów – najczęściej bawełny i lnu – zapewnia komfort w upały, ale jest też świetna bazą do wczesnojesiennych stylizacji. Jej oversize’owy krój, obniżona linia ramion, szerokie rękawy i lekko przezroczysty materiał sprawiają, że wygląda elegancko, a jednocześnie nonszalancko. Dużą fanką tej koszuli jest między innymi aktorka Maja Ostaszewska. Koszula "Air Shirt" - Maja Ostaszewska łączy ją z jeansami Maja Ostaszewska postawiła na minimalistyczną, a jednocześnie bardzo szykowną stylizację. Wybrała białą koszulę w stylu Air Shirt o luźnym, oversize’owym kroju, która dzięki lekkości i naturalnym materiałom prezentuje się swobodnie, ale elegancko. Do niej dobrała szare jeansy z wysokim stanem, które pięknie podkreślają talię i wydłużają sylwetkę, wprowadzając do całości nowoczesny akcent. Look uzupełniła okrągłymi okularami przeciwsłonecznymi w retro klimacie, które dodają charakteru i subtelnego luzu. Wysoki koczek podkreśla rysy twarzy, odsłania szyję i dodaje całości lekkości oraz harmonii. Prosta paleta barw – biel i szarość – tworzy spójną bazę, która jest uniwersalna, ponadczasowa i doskonale wpisuje się w styl nowoczesnej elegancji. Koszula Air Shirt to bardzo popularny model, który możesz bez problemu upolować w sklepach dostępnych w Polsce. Fanką tego modelu jest także m.in. Agnieszka Woźniak-Starak, a koszule w podobnej stylistyce możesz znaleźć w sieciówkach takich jak H&M, Reserved lub w ofercie polskich marek - np. Undress Code. View Burdaffi on the source website Jak stylizować koszulę "Air Shirt" latem i jesienią? Koszula Air Shirt to idealna baza stylizacji, która dzięki swojemu oversize’owemu krojowi i lekkości daje ogromne możliwości łączenia. W upalne dni świetnie wygląda zestawiona z szortami bermudami lub szortamijeansowymi, tworząc luźny, miejski look. Można ją też nosić wpuszczoną w spódnicę midi, co nadaje całości bardziej eleganckiego charakteru. Dla fanek trendów total look idealnym rozwiązaniem jest połączenie Air Shirt z szerokimi spodniami z wysokim stanem – wtedy proporcje sylwetki nabierają nowoczesnego wyrazu. Wieczorem koszula sprawdzi się jako lekka narzutka na satynową slip dress, odsłaniając jedno ramię i dodając stylizacji subtelnej zmysłowości. Jesienią z kolei można ją nosić rozpiętą na top czy crop top, łącząc z metalicznymi spodniami albo ukryć pod miękkim swetrem, traktując jako dodatkową warstwę. Uniwersalność Air Shirt sprawia, że pasuje zarówno do sportowych sneakersów, jak i eleganckich sandałów czy loafersów, dzięki czemu staje się niezastąpionym elementem garderoby przez cały rok. Poniżej znajdziesz kilka dodatków, które ja osobiście dobrałabym do białej koszuli "Air Shirt": View Burdaffi on the source website
Maja Ostaszewska w kurtce "vintage bomber jacket". To mocne uderzenie jesieni 2025
Maja Ostaszewska znów to zrobiła! Swoją ostatnią jesienną stylizacją podbiła serca Polek. Główną rolę w przypadku tego looku odegrała kurtka. To "vintage bomber jacket" w czarnym kolorze, wykonany z imitacji skóry. Strzał w dziesiątkę dla kobiet 20, jak i 50+!
Już nie klasyczna ramoneska! Maja Ostaszewska w tym jesiennym sezonie stawia na inny model - to "vintage bomber jacket", który wygląda na niczym wyciągnięty z szafy twojego chłopaka. Czy to nowa najmodniejsza kurtka sezonu? Wydaje nam się, że tak! "Vintage bomber jacket" - stylizacja Mai Ostaszewskiej na jesień 2025 Maja Ostaszewska postawiła na ponadczasowe połączenie klasyki z nowoczesnym luzem. Czarne, lekko rozszerzane spodnie wysmuklają sylwetkę i nadają elegancki charakter, a jednocześnie gwarantują maksymalny komfort. Zestawione zostały z białą koszulą – elementem, który zawsze dodaje świeżości i stanowi idealną bazę stylizacji. Kontrast czerni i bieli został przełamany sportowym akcentem: biało-srebrnymi ugly sneakers w stylu lat dziewięćdziesiątych. Całość dopełnia czarna kurtka z imitacji skóry, nadająca lookowi nowoczesny, miejski pazur. To "Vintage bomber jacket". To właśnie dzięki niej klasyczny duet koszuli i spodni zyskuje bardziej casualowy, nonszalancki charakter. Stylizacja jest świetnym przykładem na to, jak łączyć elementy eleganckie ze sportowymi i bardziej rockowymi, aby stworzyć efektowny, a przy tym komfortowy outfit. Efekt końcowy to spójny, świeży look, który sprawdzi się zarówno podczas codziennych aktywności, jak i mniej formalnych wyjść, podkreślając naturalny styl i pewność siebie aktorki. Podobne modele kurtek w stylu Mai Ostaszewskiej bez problemu możecie znaleźć w wielu sieciówkach dostępnych w Polsce, m.in. w H&M, Rerserved lub Sinsay. Taka kurtka o kroju "bomber" świetnie się sprawdzi, jeśli masz już dość klasycznych ramonesek, ale czarna imitacja skóry wciąż pozostaje w twoim sercu. View Burdaffi on the source website "Vintage bomber jacket" - inne sposoby stylizacji Jak inaczej można stylizować czarną bomberkę z imitacji skóry? Możliwości jest wiele. Czarna bomberka z imitacji skóry to jeden z najbardziej uniwersalnych elementów garderoby, który świetnie odnajduje się w różnych stylizacjach. W wersji casual można zestawić ją z jeansami typu mom fit, prostym T-shirtem i białymi sneakersami – taki zestaw sprawdzi się na co dzień, nadając całości swobodny, miejski charakter. View Burdaffi on the source website Fanką modelu kurtki "vintage bomber jacket" jest także Hailey Bieber. Jeśli chcemy podkręcić look, bomberkę można połączyć z dopasowaną sukienką midi i botkami na obcasie, co doda stylizacji kobiecej energii z odrobiną rockowego pazura. Ciekawym rozwiązaniem będzie także duet z eleganckimi spodniami w kant i koszulą – bomberka przełamie formalny charakter stroju, czyniąc go bardziej nowoczesnym. Jesienią świetnie sprawdzi się w towarzystwie grubszego swetra i ciężkich butów, np. workerów. To model, który daje ogromne pole do eksperymentów – w zależności od dodatków może być zarówno minimalistyczny i klasyczny, jak i mocny akcent w stylu streetwear.
Maja Ostaszewska niczym rasowa paryżanka stawia na najmodniejsze jeansy jesieni 2025. Mają kolor "pearl"
Te jeansy wyglądają na każdej kobiecie rewelacyjnie. Maja Ostaszewska to udowodniła, łącząc je z klasyczną koszulą i mokasynami. Wygląda w tym zestawieniu niczym rasowa paryżanka.
Maja Ostaszewska przeważnie w swoich lookach stawia na minimalistyczną, klasyczną elegancję. W jej stylizacjach dominują stonowane barwy, starannie dobrane fasony i subtelne kontrasty. To wyrafinowana prostota – połączenie wygody, jakości i ponadczasowego szyku. A jej ostatni look to kolejna udana propozycja, dokładnie w tym stylu. Lekko francuskim stylu. Maja Ostaszewska w jeansach w kolorze "pearl" Maja Ostaszewska zaprezentowała się w stylizacji, która łączy swobodę z ponadczasową elegancją. Bazą zestawu okazały się bardzo modne szerokie jeansy w odcieniu "pearl" – wygodne, nonszalanckie i idealnie wpisujące się w trend relaxed fit. Spodnie nadają sylwetce lekkości, a ich neutralny ton tworzy doskonałe tło dla góry stylizacji. Aktorka postawiła bowiem na klasyczną koszulę w pionowe biało-niebieskie paski – element nieodłączny paryskiego szyku, który wprowadza świeżość i subtelną formalność. Lekko oversize’owy krój koszuli dodaje luzu, a pionowe pasy wysmuklają i podkreślają smukłość sylwetki. Całość została uzupełniona czarnymi mokasynami – wyborem, który równoważy casualowy charakter jeansów i nadaje stylizacji bardziej wyrafinowanego tonu. Proste, klasyczne buty kontrastują z jasną kolorystyką reszty stroju, dodając całości graficznej ostrości. To zestawienie jest jednocześnie codzienne i dopracowane – idealne na miejskie spacery, spotkania czy nieformalne wyjścia. Stylizacja Ostaszewskiej emanuje ponadczasową prostotą, pokazując, że aktorka mistrzowsko łączy wygodę z elegancją w duchu świadomego minimalizmu. Bardzo podobny model jeansów w stylu gwiazdy udało mi się znaleźć w H&M. Wykonane zostały ze sztywnego bawełnianego denimu, który mięknie i rozluźnia się w miarę noszenia. Spodnie mają dość szerokie nogawki oraz wysoki stan. Pięknie będą się prezentować dosłownie na każdej sylwetce. View Burdaffi on the source website Całość stylizacji Mai Ostaszewskiej możesz odwzorować za pomocą poniższych elementów. Składa się na nią wcześniej wspomniana koszula w pionowe paski, czarny pasek oraz mokasyny. Myślę, że w chłodniejsze dni warto byłoby do całości dorzucić karmelową kurtkę z zamszu. View Burdaffi on the source website
Polski kryminał, który wciąga do granic możliwości. Ostaszewska i Jakubik zagrali jak z nut
Polski kryminał „Klangor” to opracowana do perfekcji intryga z rodzinnym dramatem w tle. Po jednym odcinku wciąga w emocjonujące tajemnice. W rolach głównych Maja Ostaszewska i Arkadiusz Jakubik, którzy wynoszą tytuł na światowy poziom.
W tym artykule: "Klangor" - o czym opowiada wciągający polski kryminał? Ostaszewska i Jakubik razem na ekranie Serial "Klangor" mąci jak dobry skandynawski kryminał Świnoujście jako tło rodzinnej tragedii Bardzo dobry polski serial na Canal+ Najlepszy kryminał to nie tylko "Klangor" Ta rodzima produkcja ma do zaoferowania znacznie więcej niż owianą tajemnicą zbrodnię rodem z dzielącej ją jedynie podróż promem kolebki kryminalnych dreszczowców. "Klangor"- o czym opowiada wciągający polski kryminał? Z pozoru szczęśliwą rodzinę psychologa więziennego Rafała Wejmana dotyka tragedia. Znika jedna z jego córek, Gabrysia. Ostatni ślad po dziewczynie to tajemnicza wiadomość, która prześladuje myśli rodziców. Na domiar złego, tuż przed zniknięciem nastolatki, w zakładzie karnym ma miejsce tragiczne zdarzenie. Z placówki ucieka zabójca zmagający się z demonami przeszłości. Czy tragiczne wydarzenia mają ze sobą związek? Zrozpaczony i zaniepokojony ojciec nie może bezczynnie czekać na wieści dotyczące córki i rozpoczyna poszukiwania na własną rękę. Na co dzień przebywający z kryminalistami terapeuta zrobi wszystko, by odnaleźć ukochane dziecko. Ostaszewska i Jakubik razem na ekranie Rafał Wejman, w którego wciela się Arkadiusz Jakubik podejmuje desperackie próby odnalezienia córki, nieustannie zmagając się z własnym cierpieniem i poczuciem winy. Polski kryminał skupia się także na jego relacji z żoną, którą gra Maja Ostaszewska. Główni bohaterowie zmagają się z dramatycznym rozpadem więzi rodzinnych w obliczu tragedii. Oprócz Ostaszewskiej i Jakubika w serialu występują: Aleksandra Popławska, Katarzyna Gałązka, Magdalena Czerwińska, Matylda Giegżno, Maciej Musiał, Wojciech Mecwaldowski, Konrad Eleryk i Piotr Witkowski. Serial "Klangor" mąci jak dobry skandynawski kryminał Być może towarzyszyło wam kiedyś uczucie, że tylko z pozoru znacie osoby, które codziennie mijacie w drzwiach. I choć bohaterzy „Klangoru” z całych sił próbują wyprzeć wzajemne niezrozumienie i towarzyską niechęć, skala zakłamania w ich relacjach jest widoczna gołym okiem. Na przestrzeni akcji rzekoma rodzinna miłość jest przyczyną tragedii, a pierwszy odcinek jest jedynie wprowadzeniem do dramatu, który się rozegra. Tytuł balansuje na granicy ludzkiej prawdy i złudzenia jak niejeden skandynawski kryminał. Krytycy przyrównują polski kryminał „Klangor” do najlepszych europejskich kryminałów i pod wieloma aspektami mają rację. Każdy nowy wątek zaskakiwał mnie bardziej niż poprzedni, ale wciąż jest osadzony w polskich kanonach. Skalę wybitności podnosi brawurowa gra aktorka. Bez dwóch zdań męskie role wiodą prym w tej produkcji. „Tradycyjnie” w polskim tytule do argumentów przeciw wpisany jest dźwięk, ale to nie pierwszy raz, kiedy musiałam wytężać słuch. Zobacz też: Ten szpiegowski serial na Netflix z Grochowską wrzuca na głęboką wodę od pierwszych minut Świnoujście jako tło rodzinnej tragedii Zimna i ponura aura idealnie zgrała się z dramaturgicznym wymiarem tego filmu. Jakby Świnoujście było stworzone na miejsce akcji mrocznych intryg. Główny bohater desperacko szukając córki, wpada w mroczne otchłanie nadmorskiego miasta. Bardzo dobry polski serial na Canal+ Serial "Klangor" to oryginalna 8-odcinkowa produkcja platformy Canal+. I choć powstał w 2021 roku, odnoszę wrażenie, że wie o nim zdecydowanie za mało fanów dramatów obyczajowych. Serial nie koncentruje się wyłącznie na zagadce kryminalnej, ale przede wszystkim na emocjach, relacjach rodzinnych i psychologicznych aspektach straty. Najlepszy kryminał to nie tylko "Klangor" Jeśli jesteś po seansie produkcji "Klangor" lub szukasz tytułu, który podobnie buduje napięcie, te seriale kryminalne będą idealnym wyborem: "Krew z krwi", "Prokurator", "Kruk", "Rojst", "Erynie", "Szadź", "Morderczynie", "Informacja zwrotna". Każdy z nich oferuje unikalne podejście do tematyki zbrodni i śledztwa, łącząc mroczny klimat z silnymi kreacjami bohaterów. To produkcje, które – podobnie jak "Klangor" – pokazują, że polski serial kryminalny ma się świetnie.
Jak nosić czerń latem 2025? Maja Ostaszewska znalazła sposób na szykowną stylizację nawet podczas upałów
Czerń potrafi dodać stylizacji wytwornego charakteru niezależnie od sezonu. I choć wcześniej kolor zarezerwowany był na wieczór i jesienno-zimowe miesiące, Maja Ostaszewska udowadnia, że równie dobrze sprawdza się latem.
Czerń noszona podczas upałów nie jest już modową wpadką. Za sprawą projektantów w 2025 roku traktujemy ją jako ciekawą alternatywę dla bieli i beżu. Co najlepsze jest nie tylko elegancka, ale odpowiednio wystylizowana potrafi być równie praktyczna. Jak nosić czerń latem w stylu Mai Ostaszewskiej? Od 12 maja wszystkie drogi prowadziły nie do Rzymu, a na Lazurowe Wybrzeże. I choć Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes właśnie się zakończył, emocje po stylizacjach zaprezentowanych przez światowe nazwiska jeszcze nie opadły. Szczególnie że święto kina i wielkiej mody reprezentowały również polskie gwiazdy. Poza Anją Rubik na południe Francji zawitała także Maja Ostaszewska. Jako wielka fanka projektów Magdy Butrym na pierwszy dzień w Cannes wybrała zestaw składający się z białego t-shirtu z szydełkowanymi aplikacjami i wykonanej ręcznie przy użyciu tradycyjnej techniki szydełkowania spódnicy maksi. Później pokazała, że czerń równie dobrze sprawdza się podczas upałów co kość słoniowa. Monochromatyczny look uwzględnił spódnicę do ziemi z odważnym rozcięciem, luźny top z dekoltem halter i klapki na obcasie. Minimalistyczne bransoletki oraz kolczyki w kolorze srebra sprawiają, że całość nabrała wytwornego charakteru. View Burdaffi on the source website Projektanci w sezonie wiosna-lato 2025 stawiają na czerń Czerń zdominowała wybiegi wiosna-lato 2025, udowadniając, że może być równie świeża i lekka w letnich stylizacjach. Na pokazie Carolina Herrera w Nowym Jorku zaprezentowano czarne sukienki z ażurowymi wycięciami i kontrastowymi białymi kropkami, które nadawały lekkości i przewiewności, idealnej na ciepłe dni. View Burdaffi on the source website Z kolei na tygodniu mody w Londynie projektanci, tacy jak Erdem i JW Anderson, postawili na gotycką czerń w letnich kolekcjach, łącząc ją z delikatnymi tkaninami i zwiewnymi fasonami. Aby nosić czerń latem, warto wybierać ubrania z lekkich materiałów, takich jak len czy bawełna, oraz stawiać na przewiewne kroje, które zapewnią komfort nawet w upalne dni. Dodatkowo łączenie czerni z jasnymi akcentami lub kontrastowymi dodatkami może ożywić stylizację i nadać jej letniego charakteru.
Maja Ostaszewska: "Nie czuję się jeszcze stara, ale dojrzała już tak i lubię siebie taką" [WYWIAD]
W ciągłej drodze: między teatrem a kinem. Sobą i rolą. Domem a pracą. Walką o prawa ludzkie, zwierzęce i odpuszczeniem sobie. W poszukiwaniu czasu przeszłego i nadziei na przyszłość. Odwaga? – z mojej perspektywy to zwykła przyzwoitość – mówi Maja Ostaszewska.
Zdarza Ci się odpoczywać? MAJA OSZTASZEWSKA: Nie da się być twórczą bez odpoczynku. Ostatnio poruszył mnie wywiad z Gaborem Maté, który mówi, że gdyby jeszcze raz mógł przeżyć swoje życie, to więcej czasu poświęcałby na wolne chwile, czyli życie samo w sobie, wśród bliskich, przyjaciół. Bardzo to pielęgnuję, ale żyję też w trybie mobilizacji. Przed premierą nie mam prawie w ogóle wolnego czasu, co jest wyczerpujące. Zdarza się tak również przy realizacji trudnych filmów, ale to specyfika mojego zawodu, więc nie narzekam. Ważne jest, żeby po tej maksymalnej mobilizacji zadbać o odpoczynek. Jak? Regeneruje mnie przyroda. Nie ma znaczenia, czy w Polsce, czy za granicą. Ważne, żeby słyszeć śpiew ptaków, patrzeć na zieleń, wodę. Odpoczywam też, spędzając czas z bliskimi, partnerem i dziećmi oraz naszymi psami. Spacery z nimi to bezcenne chwile również na wietrzenie głowy przy codziennym zabieganiu. Poza tym jestem w takim momencie życia rodzinnego, kiedy dzieci stają się coraz bardziej dorosłe, osobne. Dużo więcej czasu spędzają bez rodziców. Więc te wspólne chwile cenię najbardziej. Dają mi szczęście i wytchnienie. Poza tym staram się żyć zdrowo – ćwiczyć, by być w formie i dobrze czuć się psychicznie, mieć siłę w głowie, sercu, ciele. Czas w końcu płynie. Ważne jest dla mnie to, co jem. Od lat jestem weganką z powodów etycznych, ale to przy okazji bardzo zdrowa dieta. Odpoczywam też, kontemplując inne dziedziny sztuki. Na przykład? Czytam, w książkach często znajduję wspólnotę wrażliwości w postrzeganiu świata. Nieustająco jednym z najbliższych mi autorów jest John Maxwell Coetzee. Zrobiliśmy spektakl („Elizabeth Costello” w Nowym Teatrze – przyp. red.) na podstawie jego książek. Utożsamiam się z Costello, którą gram. A Coetzeego odkryłam lata temu, gdy wydał „Hańbę”, a potem „W sercu kraju”, „Lato”. Oprócz Coetzeego jest ktoś jeszcze równie ważny? Annie Ernaux. Odnajduję się w jej literaturze, sposobie opowiadania. I Tatiana Tîbuleac. Miałam szczęście brać udział ‚ w spotkaniu autorskim promującym jej książki „Szklany ogród”, a wcześniej polecałam „Lato, gdy mama miała zielone oczy”. Czego szukasz w tej literaturze? Poczucia, że nie zwariowałam. Że ktoś nazywa, rozczytuje rzeczywistość w bliski mi sposób. Książki są też moją ucieczką od przytłoczenia hałaśliwą codziennością. Ale podobną moc ma sztuka współczesna. Zachwycają mnie dawni mistrzowie, lecz ostatnio najczęściej przyglądam się sztuce nowoczesnej. Koi mnie także muzyka klasyczna. Więc książki, muzyka… Zabrzmiałam trochę banalnie, jakbym odpowiadała na pytanie podczas konkursu na miss. No cóż, skoro to prawda… A co z teatrem albo filmem? Potrafisz się przy nich relaksować czy to po prostu Twoja praca? Jak najbardziej, choć to moja dziedzina i zawsze pozostanie przestrzenią w pewnym sensie zawodową. Ale staram się oglądać tak dużo, jak tylko mogę. Ostatnio mieliśmy bogaty czas w kinie. Trudno mówić o relaksie, ale ogromne wrażenie zrobiły na mnie „Brutalista” i „Nasienie świętej figi”. Zachwyciłam się „Dziewczyną z igłą” Magnusa von Horna, „Kobietą z…” Małgośki Szumowskiej i Michała Englerta. Ciekawie dzieje się w kinie. Sporo dzieje się też w komedii, która na początku XXI wieku w polskim kinie nie radziła sobie najlepiej, a mamy znakomite tradycje komediowe. Na szczęście wracamy do inteligentnego humoru w mądrej opowieści. Kiedy zrozumiałaś, że komedia to też Ty? Szybko. Już w spektaklach jak „Bzik tropikalny” czy „Magnetyzm serca” Grzegorza Jarzyny, które robiliśmy niedługo po moich studiach, mieszaliśmy to, co serio, z humorem. Co jakiś czas pracuję z duetem Szumowska-Englert – ich filmy opowiadają o ważnych sprawach zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i społecznym, ale potrafią też spuścić powietrze dowcipem. W moim ukochanym „Body/Ciało” gram rolę, która jest najprawdopodobniej najbliższa mi z wszystkich, które zagrałam do tej pory. Ale także bardzo trudna. To, co serio, nieustająco przeplatamy tam humorem. W „Śniegu już nigdy nie będzie” w granej przeze mnie bohaterce także szukaliśmy tego, co samotne, przykre i zabawne zarazem. W spektaklach Krzysztofa Warlikowskiego, z którym obecnie pracuję w teatrze najwięcej, zawsze obracamy się wokół tego, że życie jest trochę tragikomedią. Wystarczy zobaczyć „Anioły w Ameryce”, „Kruma”, „Wyjeżdżamy” w warszawskim Nowym Teatrze – mają ton komediowy. Dobrze pamiętam też moją komediową rolę w filmie Juliusza Machulskiego „Ile waży koń trojański?”. Zagrałam również Olkę w „Pitbullu. Nowych porządkach”, a z Piotrem Adamczykiem wcieliliśmy się w tzw. żabcie w serialu „Przepis na życie”. No i jedno z cenniejszych dla mnie spotkań z Markiem Koterskim w „7 uczuciach” – ten obraz był poruszający, portretujący samotność młodych ludzi, bezradność i to, że uczymy się o wszystkich dopływach Nilu, a nie potrafimy nazwać swoich emocji. Poważne sprawy w komediowym opakowaniu. Ach! I polska wersja „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie”, który zrobiliśmy z Tadeuszem Śliwą. Tam też jest humor równoważony powagą. Lubię taki gatunek, bo otwiera ludziom serca i głowy w lekki, niepouczający sposób. Śmiejąc się z siebie, wiele możemy przepracować. Są jeszcze „Teściowie” Michalczuka i „Teściowie 2” Alabrudzińskiej… Uwielbiam tę serię i cieszę się, kiedy do niej wracamy. Zrobiliśmy już trzecią część, której premiera kinowa jest zaplanowana na wrzesień. Tu także w lekki, komediowy sposób poruszamy to, co uwiera. Jest samotność, pogubienie naszych bohaterów. Pokazujemy bez wybielania przeróżne przywary. Klasowość, zaściankowość, uprzedzenia, brak lojalności, pazerność. Poza tym moja rola w serialu Netfliksa „Projekt UFO” w reż. Kaspra Bajona (dostępny na platformie – przyp. red.) jest mocno komediowa. Lubię te role, bo ja się lubię śmiać. Uwielbiam ludzi z poczuciem humoru. Mój partner (Michał Englert, operator – przyp. red.) potrafi doprowadzić towarzystwo do łez, rozładować śmiechem każde napięcie. Osoby po - zbawione dystansu do siebie postrzegam jako w jakimś sensie znajdujące się za szklaną szybą. Poczucie humoru świadczy według mnie o inteligencji. To nie jest tak, że dla nas, Polaków, uśmiech jest niepoważny, a żeby coś docenić, oczekujemy bycia serio? Bardzo potrzebujemy wypuścić powietrze. Dobrze, że komedia ma się w naszym kraju coraz lepiej, ale wystarczy spojrzeć na Francuzów czy Anglików, którzy takich produkcji robią pełno – śmiejemy się na nich i płaczemy. Co ciekawe, przy roli Małgorzaty w „Teściach” bardzo się napracowałam, bo ta jest dużo bardziej złożona niż niejedna dramatyczna, która zdobyła wielkie uznanie. Dramatyczne produkcje pojawiają się na festiwalach, a to, co lekkie, z góry traktuje się jako gorsze, choć niejednokrotnie wymaga większego kunsztu aktorskiego. Obserwuję to na przykładzie wspaniałej Izy Kuny, Marcina Dorocińskiego, Adama Woronowicza – my naprawdę, będąc w zawodzie tyle lat, jesteśmy w stanie ocenić trudność postaci do zagrania. Role komediowe wymagają świadomości. Ale oczywiście nie każda komedia ma potencjał, żeby wyjść poza tylko wygłup. Erma Bombeck zanotowała kiedyś, że „cienka linia dzieli śmiech od bólu, komedię od tragedii, humor od zranienia”. Tak balansujesz w „Projekcie UFO” Kaspra Bajona, o którym wspomniałaś. Wcielasz się tam w osobowość telewizyjną lat 80. – Werę Wierusz, która dla kariery zrobi wszystko. Ale to nie jedyna mocna kobieca rola – jest policjantka starająca się o awans (Julia Kijowska) i Lenta walcząca o niezależność i siebie (Marianna Zydek). To prawda. Werę nakręca intryga, konflikt, łaknie władzy. Lubi rozdawać karty, bardziej fascynuje ją sensacja niż fakty. Jest dość paskudna, ale też zabawna, inteligentna. Kobiety w tym serialu decydują o biegu wydarzeń. Mówimy o czasach, gdy telewizja była partyjna, propagandowa, tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego. Wera zaś jest żoną wysoko po - stawionego działacza partyjnego. Nie gardzi flirtem, szybko się nudzi. Świetna postać do zagrania. Okazuje się, że od początku lat 80. niewiele się zmieniło. Walka kobiet o siebie wciąż trwa. Taką mamy rzeczywistość, widać – opłaca się rządzącym. Liczyłam na zmiany w dziedzinie praw reprodukcyjnych i ta sytuacja jest dla mnie rozczarowująca. Na szczęście w końcu zmieniono zapis definicji gwałtu. Wszelkie zwroty zaczynają się od zmiany świadomości społeczeństwa. Dlatego edukacja jest tak bardzo ważna. Powolutku naprzód. Trzeba pamiętać, że żyjemy w niepokojących, niestabilnych czasach. Podróżuję z teatrem po całej Europie i wszędzie, gdzie jestem, trafiam na demonstracje. To, co dzieje się w Stanach, ludobójstwo w Palestynie, sytuacja Ukrainy – to wszystko ma bezpośrednie przełożenie na nas, na Europę i Polskę. Wielość niepokojących tematów wstrzymuje zmiany czysto społeczne, choć ja uważam, że zawsze jest czas na mówienie o tym, co jest nie w po - rządku. Trzeba robić swoje. Walczyć o prawa człowieka wszędzie tam, gdzie nie są respektowane. I mówić m.in. o kobietach, przywracać im pamięć – o niej jest spektakl Nowego Teatru „Kofman. Podwójne wiązanie” w reż. Katarzyny Kalwat. Grasz rolę tytułową – Sarah Kofman, filozofki, Żydówki polskiego pochodzenia, która wojnę spędziła w Paryżu, chroniona przez zastępczą matkę Francuzkę. Ukończyła studia na Sorbonie, a potem współpracowała z największymi, m.in. Jakiem Derridą. Jego prace znam znakomicie, na studiach kulturoznawczych pojawiał się w naszej codzienności regularnie. Ale nigdy nie słyszałam o Sarah, co wywołało we mnie spory niepokój. W nauce nadal dominuje męski dyskurs. Jak niewiele mówi się o naukowczyniach. Kofman po traumach wojny porzuca swoją żydowską tożsamość na rzecz nowej. O tym zresztą traktuje wiele jej prac… W Polsce prawie nikt nie słyszał o Sarah Kofman. Ja też jej nie znałam, dopóki nie opowiedziała mi o niej Katarzyna Kalwat. Ale przyczyn jest wiele – choćby ta, że prace Kofman nigdy nie były tłumaczone na język polski. Tym bardziej jestem dumna, że dzięki naszemu projektowi przywracamy tę postać polskiej kulturze. Jednak w samej Francji też długo nie dopuszczano jej do głosu. Mimo że wykładała na Sorbonie, napisała 25 książek, sam przewód profesorski zrobiła bardzo późno. To jest również historia o wymazywaniu kobiet z historii – dlatego opowiadamy herstorię. Kofman była niesamowita, należała do kręgu dekonstrukcjonistów. Zajmowała się Rousseau, Freudem, Nietzschem. Tropiła w nich to, co osobiste, ale także ukrytą mizoginię. Na myśl przyszedł mi od razu „Empuzjon” Olgi Tokarczuk, w którym pisarka zamieściła mizoginistyczne wypowiedzi panów na temat płci i tego, jak cnotliwość kobiet chroni mężczyzn przez zezwierzęceniem, a z przypisów wynikło, że to cytaty wzięte z wielkich, jak właśnie Rousseau czy Kant. Podobne teksty wyłapywała Sarah, dlatego nie przez wszystkich była lubiana. I ta tożsamość… Przez całe życie opowiadała o swoich traumatycznych doświadczeniach tylko na terapii. Po latach, w 1994 roku, zdecydowała się napisać krótką książkę „Rue Ordener, Rue Labat” – ten tytuł to dwie ulice, a jednocześnie dwa domy: matki biologicznej i kobiety, która w trakcie wojny ją ukrywała, więc stała się jej drugą matką. Dwa domy symbolizują rozszczepienie tożsamości. Ta książka jest sucha, rzeczowa, bez emocji. A jednak okazało się, że po jej wydaniu to właśnie emocje zadecydowały o dalszym losie filozofki. Bo dwa tygodnie po premierze publikacji Kofman popełniła samobójstwo. Pochodziła z rodziny polskich Żydów. Miała się ukrywać u Francuzki przez jedną noc, ale została na półtora roku. Była dzieckiem nadwrażliwym, z zaburzeniami odżywiania. Wszystkie tragedie odbijały się na jej ciele, jak pisała: „umierała z głodu, pękała z przejedzenia”. I musiała się nauczyć funkcjonować między dwoma kodami kulturowymi. Między matkami szybko doszło do konfliktu – biologiczna, tradycyjna, również ofiara traumy, chciała kultywować tradycję żydowską, upierała się przy koszernym jedzeniu. Nowa matka, emancypantka, podsuwała Kofman niekoszerne dania, mięso, które udało jej się zdobyć. I starała się wykorzenić w Sarah to, co żydowskie – jak twierdziła dla jej bezpieczeństwa. Ale niszczyła tym samym jej tożsamość. I nasza opowieść jest o tym – jak odbić się od traumy, co to znaczy mieć dwie tożsamości, a tak naprawdę żadnej. Kofman przez całe życie szukała siebie i tego, kim jest. Nie godziła się jednak na bycie postrzeganą przez pryzmat ofiary, dlatego długo o tym nie opowiadała. Nie chciała też być nazywana ani dekonstrukcjonistką, ani freudystką, ani nawet feministką, choć wszystko, co pisała, było z gruntu feministyczne. Sarah chciała być po prostu sobą. Interesuje nas sam proces tworzenia siebie, więc spektakl jest performatywny. Jestem Sarah Kofman, a także kimś, kto oprowadza po przestrzeni pamięci. Na scenie ze mną są m.in. Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, grająca matkę francuską, Maria Maj i Ewa Dałkowska – matkę żydowską, a także Jacek Poniedziałek jako m.in. przyjaciel Jacques Derrida. Kofman zatraciła swoją żydowską tożsamość na rzecz nowej, francuskiej. Temat poszukiwania tożsamości to chyba rzecz bliska aktorom? Dla aktorów ważne jest bycie otwartym. Ten zawód jest piękny, bo może być pewnego rodzaju treningiem empatii. Co to znaczy? Nieocenianie innych, bycie z postaciami, które gramy. Naszym narzędziem jest wrażliwość, ciało, mimika. Otwarta głowa, żeby próbować zrozumieć, współodczuwać, nie postrzegać świata zerojedynkowo. Dla mnie samej aktorzy ciekawi świata są bardziej interesujący. Poszukiwanie inspiracji przez obserwowanie jest bliskie temu, jak buduję swoje role. Ale zdarza się, że jestem w granych przez siebie postaciach niemal „prywatna”. Kreacja zlewa się z tym, co osobiste. Kończymy właśnie europejskie tournée „Elizabeth Costello”. Byliśmy m.in. w Atenach, Barcelonie, Awinionie, Liège, Stuttgarcie czy Paryżu – i tam przyszedł do nas Didier Eribon, francuski filozof. Zresztą poprzedni spektakl „Powrót do Reims”, który Katarzyna Kalwat robiła w naszym Nowym Teatrze, jest o nim. Okazało się, że wszystko się zazębia – Didier zachwycony naszą „Costello” ucieszył się, że zagram Kofman, bo okazało się, że był jej uczniem! Opowiadał nam o tym, jak fascynującą była profesorką, a jednocześnie jak trudną, dominującą, nietolerującą przerywania jej wykładu. Niektórzy powiedzieliby: zadziałał wszechświat. Wierzysz w takie znaki? Wierzę, że nic nie dzieje się bez powodu. Reżyserka Katarzyna Kalwat w jednym z wywiadów mówiła, że „życie Kofman to nieustanne przekraczanie granic”. A Ty często przekraczasz swoje? Czy może nauczyłaś się już ich pilnować? Różnie z tym bywa. W sztuce, kiedy chcemy czegoś doświadczyć, przekraczanie granic jest fenomenalne, o ile jesteśmy na to gotowi. Otwierają się kolejne przestrzenie, dowiadujemy się o sobie nowych rzeczy. Nie lubię w sztuce stagnacji. Cenne jest wybicie się z bezpiecznej przestrzeni. Jechanie po tych samych torach jest po prostu nudne. A ja nie chcę nudzić ani widza, ani siebie. Ważne też, żeby nie bać się popełniać błędów, a nawet w pewnym sensie skompromitować. Pilnujmy dobrego gustu, ale ryzykujmy, bo bez ryzyka nic się nie wydarzy. A prywatnie? Cały czas obiecuję sobie, że będę lepiej pilnowała swojego dobrostanu, asertywności. Wychodzi mi to raz lepiej, raz gorzej. Czasami pozwalam sobie mniej zaangażować się charytatywnie czy społecznie, choć to dla mnie bardzo ważne. Dzieje się to tylko wtedy, gdy jestem zajechana pracą. Nie chcę się doprowadzić do wyczerpania. Obok moich starań związanych z nagłaśnianiem niehumanitarnego traktowania zwierząt, łamania praw człowieka, w tym kobiet, mniejszości od trzech lat mamy kryzys humanitarny na granicy polsko-białoruskiej. Nic się tam nadal nie zmieniło, jest fatalnie, ludzie cierpią, łamane są prawa człowieka – bo pushbacki to łamanie praw. A teraz jeszcze zawieszenie prawa do składania wniosków o azyl. Sytuacja wymagała ode mnie stanięcia po właściwej stronie. Dla mnie, osoby publicznej, to obowiązek, przyzwoitość nakazuje brać mi w tym udział. I zaangażowałam się bardzo intensywnie. W pewnym momencie poczułam, że potrzebuję skupić się na chwilę na sobie, swoim zdrowiu i bliskich. Na tym, co mam do zrobienia jako twórczyni, artystka. Choć nie oznacza to, że przestałam wspierać działania organizacji pomocowych – przeciwnie. A zwątpiłaś kiedyś w siebie? Stan wątpienia to chyba zdrowy stan. Zła jest pycha, poczucie nieomylności. Często zdarza mi się wątpić, ale w sprawach związanych z walką o prawa człowieka – choć nieczęsto go cytuję, bo nie jest to bliska mi postać, zgadzam się z Václavem Havlem, który powiedział, że „nadzieją nie jest przekonanie, że coś się dobrze skończy, lecz pewnością, że coś ma sens bez względu na to, jaki będzie tego ostateczny rezultat”. Tak do tego podchodzę. Ale oczywiście często towarzyszy mi poczucie rozczarowania ogólną sytuacją. Skąd bierze się w Tobie ta odwaga? Przez nią przychodzi Ci się mierzyć z potworną falą agresji, ale też z falą wsparcia. Dwie skrajne siły. Dla mnie ważne jest, żeby to, co mówię i robię, było spójne. Żeby być wolną, decydować o sobie. Nie lubię, gdy przykleja mi się łatkę sztywnej, szlachetnej. Mam przekorną naturę, co widać w rolach, które przyjmuję. Elizabeth Costello, w którą się wcielam w teatrze, mówi: „ Jestem starą kobietą, mówię, co myślę, nie mam czasu mówić rzeczy, których nie myślę”. Nie czuję się jeszcze stara oczywiście, ale dojrzała już tak i lubię siebie taką – patrzę sobie w oczy i wiem, że nie milczałam wtedy, gdy milczenie stawało się przyzwoleniem. Nie wiem, czy jestem odważna. Ale jeśli odwagą jest nazywanie zła po imieniu, to może tak. Lecz z mojej perspektywy to zwykła przyzwoitość. I nigdy się nie boisz? Nieraz w życiu bardzo się bałam. Jestem odpowiedzialna za swoich bliskich, więc to nie tak, że bez chwili wahania włączam się w różne działania. Ale wiem też, że normalizowanie zachowań takich jak pomoc czy nazywanie rzeczy po imieniu jest bezcenne. Jeśli chcemy zmiany, trzeba ją zacząć od siebie. Krok po kroku. Szekspir mawiał, że każdy gra jakąś rolę. Jaką grasz dzisiaj Ty? Ponieważ tak wiele gram zawodowo, w życiu staram się tego unikać. Pomogło mi macierzyństwo. Nawet po najtrudniejszych rolach, kiedy wracałam do domu, musiałam być po prostu mamą, szczególnie kiedy dzieci były małe. Dziś są świadome tego, co oznaczają moje przygotowania do premiery, że to trudny proces. Ale wcześniej po dniu pracy wchodziłam do domu i musiałam nauczyć się nie wnosić emocji moich postaci i tych, które towarzyszą pracy na planie czy scenie. Wobec bliskich nie potrzebuję także chronić się za maskami. Inaczej jest wobec świata. Szczególnie w dobie zaglądania osobom publicznym do prywatnej przestrzeni. Sama decyduję o tym, co i jak chcę opowiedzieć, a czego nie. Więc w tym sensie kreuję narrację o sobie. Wbrew zawodowi, który uprawiam, prywatnie nie jestem typem ekshibicjonistki. Nie zapraszam mediów do życia prywatnego, bardzo go strzegę. Nie podoba mi się pokazywanie dzieci bez ich zgody w mediach społecznościowych, bo to naruszenie ich prywatności. Syn po raz pierwszy pojawił się w przestrzeni publicznej na jednym z festiwali, kiedy sam zagrał w filmie i uznał, że to w porządku. Córka nadal sobie tego nie życzy. Co ja bardzo szanuję. A dlaczego właściwie grasz? Aktorstwo pozwala Ci zrozumieć świat? To kwestia potrzeby zrozumienia innych perspektyw. Poszerzenia pola widzenia. Potrzeba performowania. Wyrażania siebie przez performance. Świadome uprawianie tego zawodu może być bardzo rozwijające. Zahaczające o różne dziedziny sztuki, a także psychologię na przykład. To forma poznawania świata. Stawiania sobie nieustająco pytań o jego kondycję. Bycie w procesie, w drodze.
Trzy zasady stylu dla dojrzałych kobiet. Maja Ostaszewska jest im wierna od lat i wygląda olśniewająco. Unika tej jednej rzeczy
Aktorka, artystka, kobieta z klasą — Maja Ostaszewska od lat zachwyca nie tylko swoją grą aktorską, ale też subtelnym, świadomym stylem, który daleki jest od przelotnych trendów. Jej podejście do mody to coś więcej niż estetyka — to osobista filozofia i wyraz wartości. W rozmowie z ELLE Maja zdradza trzy zasady, którymi kieruje się w stylu od lat. Dzięki nim zawsze wygląda autentycznie i z klasą — bez przerysowania, bez fałszu, zawsze z charakterem.
Spis treści: Strój to forma komunikacji ze światem Moda z drugiego obiegu — styl bez nadmiaru Etyka ponad wszystko — tej jednej rzeczy nigdy nie założy Strój to forma komunikacji ze światem „Strój jest formą, jaką komunikujemy się ze światem. To rodzaj tańca godowego” — mówi Ostaszewska. W jej garderobie nie znajdziemy przypadkowości. Każdy element stylizacji ma znaczenie, odzwierciedla nastrój, osobowość, czasem nawet stanowisko w konkretnej sprawie. Dla Mai ubranie to nie tylko ochrona przed zimnem czy modowy statement — to język, który pozwala jej mówić o sobie bez słów. Jej styl można określić jako współczesną klasykę z twistem. „Klasyka, taka przełamana, jest dla mnie najwłaściwsza” — podkreśla. Świetnie czuje się w minimalistycznych fasonach, wysokiej jakości tkaninach, ale też nie boi się jednego mocnego akcentu: nietypowego kroju, faktury, detalu, który wyróżnia i podkreśla osobowość. Moda z drugiego obiegu — styl bez nadmiaru Dla Ostaszewskiej moda nie oznacza wydawania fortuny. Wręcz przeciwnie — aktorka słynie z zamiłowania do rzeczy vintage i second handów. „Styl nie musi oznaczać wielkich pieniędzy. Osoby z dobrym gustem znajdują świetne rzeczy z drugiego obiegu” — mówi. Jej garderoba to mikstura wyjątkowych ubrań, często z historią. Dla niej ważne są jakość i trwałość. „Cenię dobre materiały, ubrania, które służą latami” — dodaje. To także podejście bardzo współczesne — świadome, odpowiedzialne i bliskie idei slow fashion. Etyka ponad wszystko — tej jednej rzeczy nigdy nie założy Jeśli jest coś, czego Maja Ostaszewska nigdy nie założy, to jest to futro. „Nigdy nie założę futra” — mówi zdecydowanie. Dla niej moda to nie tylko wygląd, ale też odpowiedzialność za wybory, które podejmujemy. Aktorka świadomie sięga po alternatywy: organiczne materiały, skóry z ananasa, tkaniny bambusowe czy celulozowe. „Jeśli mam coś skórzanego — są to na ogół buty, to są vintage” — dodaje. Jej styl to połączenie estetyki i etyki — harmonijne, szczere, głęboko przemyślane.
Tej rzeczy Maja Ostaszewska nigdy nie zrobi jako matka. To zasada, którą kieruje się od lat i jest dla niej fundamentem dojrzałego macierzyństwa
W świecie, który ceni i waloryzuje pewność siebie, Maja Ostaszewska wybiera autentyczność. W szczerej rozmowie z ELLE aktorka opowiada o wartościach, które są dla niej fundamentem — nie tylko jako artystki, ale przede wszystkim jako matki.
Spis treści: Wychowanie dzieci według Mai Ostaszewskiej Siła autentyczności i macierzyństwo bez masek Wychowanie dzieci według Mai Ostaszewskiej „Żyjemy w kulturze, w której nie wiem jest wstydliwe. A przecież to pytanie jest początkiem poznania” — mówi Ostaszewska. Dla niej uznanie niewiedzy nie oznacza słabości, ale przeciwnie — otwiera drzwi do rozmowy, poszukiwania i zrozumienia. To przekonanie przenosi również na swoją relację z dziećmi. Jej podejście do wychowania opiera się na dialogu i wspólnym odkrywaniu świata. Nie narzuca gotowych odpowiedzi, ale inspiruje do stawiania pytań. Stan nie wiem jest bardzo istotny. To przestrzeń, w której może wydarzyć się coś prawdziwego, coś głębokiego. Takie założenie jest nie tylko filozoficzne — to codzienna praktyka w życiu aktorki. Uczy dzieci, że nie muszą znać wszystkich odpowiedzi, żeby były wartościowe. W ten sposób pokazuje im, że odwaga to także umiejętność przyznania się do niewiedzy. Maja Ostaszewska przyznaje, że wśród wyznawanych przez nią wartości jest uważność i spójność, ale daje sobie prawo do zmiany, ten balans jest bardzo ważny dla artystki. Siła autentyczności i macierzyństwo bez masek Dla Mai tolerancja i przyzwolenie na mówienie nie wiem nie ogranicza się jedynie do macierzyństwa. To postawa, która przenika wszystkie obszary jej życia. Jako aktorka często staje w miejscu niewiedzy — i właśnie tam zaczyna się twórczość. Jako kobieta pozwala sobie na pytania bez gotowych rozwiązań. „To jest szalenie ważne, żeby móc powiedzieć: nie wiem” — mówi. Macierzyństwo w jej wydaniu nie polega na byciu nieomylną przewodniczką, ale na wspólnym byciu w świecie, zadawaniu pytań, doświadczaniu i... czasami po prostu byciu razem — bez odpowiedzi. Właśnie ta uważność, skromność i odwaga czynią jej sposób wychowania tak poruszającym.
Maja Ostaszewska zdradza, co było dla niej największym wyzwaniem jako dojrzałej aktorki „Nie robiłam tego nigdy wcześniej”
W rozmowie z ELLE Maja Ostaszewska — jedna z najbardziej cenionych i charakterystycznych postaci polskiego kina — opowiedziała o swoich aktorskich wyzwaniach i o tym, jak zmienia się podejście do zawodu wraz z dojrzałością. Okazuje się, że nawet aktorka z ogromnym doświadczeniem może stanąć przed zadaniami, które wymagają całkowitego przekroczenia własnych granic — fizycznych i mentalnych.
Spis treści: Wyzwania aktorskie Mai Ostaszewskiej Filozofia życia według Mai Ostaszewskiej Wyzwania aktorskie Mai Ostaszewskiej „Nie robiłam tego nigdy wcześniej” — mówi Ostaszewska, wspominając o aktorskich wyzwaniach. Przygotowanie do roli, wymagało od niej m.in. wspinania się po ściance wspinaczkowej aż na sam szczyt czy nauki układu tanecznego na rurze. Opanowanie wyzwań zewnętrznych, jak umiejętności sportowe są wpisane w pracę i przygotowanie aktorskie, jednak to, co Maja określa jako prawdziwe wyzwanie dla aktora (szczególnie z długim stażem pracy i bogatym doświadczeniem) nie wiąże się bezpośrednio z fizycznością i ćwiczeniami. Dla Ostaszewskiej najciekawsze w byciu dojrzałą aktorką jest... szukanie nowości. Dojrzałość wcale nie oznacza stagnacji. Wprost przeciwnie — często wymaga większego wysiłku, żeby znaleźć to, co nowe, świeże, nieprzerobione. Ale właśnie to może być najbardziej fascynujące. To poszukiwanie nowości wiąże się również z głębszą pracą wewnętrzną. „Moja gra to wewnętrzne ofiarowanie. Coś, co gram, dedykuję komuś” — mówi aktorka. Filozofia życia według Mai Ostaszewskiej W rozmowie wybrzmiewa także silna potrzeba autentyczności i spójności. „Nieważne są opinie innych. Ważne, żeby dbać o swój wewnętrzny dobrostan. Przyjemności to ładowanie baterii” — mówi aktorka, podkreślając jak istotna jest dla niej codzienna uważność. Jak przyznaje Maja, filozofię życia wyciągnęła z buddyzmu. Aktorka przez wiele lat medytowała, a wychowanie w praktyce buddyjskiej znalazło odzwierciedlenie w jej rytuale skupienia przed wyjściem na scenę. „Pozwalam odpłynąć myślom, skupiam się na tym, co tu i teraz”. Aktorka przyznaje, że nie lubi być szufladkowana — zarówno w życiu, jak i na ekranie. „Nie lubię łatek. Czasem mam ochotę zaszaleć”. W jej słowach czuć dojrzałość, ale i niezwykłą świeżość spojrzenia. Dla Mai Ostaszewskiej aktorstwo to nie tylko zawód, ale droga — pełna wyzwań, odkryć i głębokich emocji. I właśnie dlatego tak porusza.
Orły 2025: Najpiękniejsze kreacje z czerwonego dywanu
Czerwony dywan Orłów wypełnił się eleganckimi kreacjami. Kto zachwycił stylizacją podczas rozdania Polskich Nagród Filmowych?
Orły to nie tylko święto kina, ale też mody. Na uroczystości rozdania najważniejszych polskich nagród filmowych roku królowała elegancja. Jakie kreacje przykuły uwagę na tegorocznej gali? Oto przegląd najpiękniejszych stylizacji prosto z Orłów 2025. Podczas rozdania Orłów 2025 Agata Kulesza i Maria Dębska olśniły publiczność, prezentując się w wyjątkowych kreacjach specjalnie zaprojektowanych na tę okazję przez Macieja Zienia. Maja Ostaszewska postawiła na cekinową suknię od duetu MMC Studio, zaś Joanna Kulig zachwyciła kobiecą stylizacją autorstwa Magdy Butrym. Sandra Drzymalska pojawiła się w przylegającym komplecie i ozdobnym biustonoszu. Zestawienie najpiękniejszych kreacji zamyka Michalina Łabacz, która na polskie święto kina wybrała cekinową sukienkę na ramiączkach. Czerwony dywan wypełniły kreacje od topowych polskich projektantów, co podkreśliło nie tylko wyjątkowy charakter wydarzenia, ale również świetne wyczucie stylu gwiazd rodzimego kina.