Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2025-08-25T13:58:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy pisanie to zdrada? Do Agi na Facebooku odezwał się ukochany ze studiów. Namiętność odżyła w sekundę
items: Iga Świątek o swoim perfekcjonizmie: „Zaczęłam przywiązywać większą wagę do tego, żeby siebie nagradzać”
items: Kiedy jedno chce, a drugie nie. Czy po tym, jak mężczyzna powie kobiecie: „Nie jesteś już dla mnie atrakcyjna”, da się jeszcze związek uratować?
items: Generacja maminsynków i mamincórek. Czy silna więź z matką daje oparcie, czy odbiera dorosłość?
items: Związek z Włochem? „Z nim wszystko jest jak z filmu”. Historie kobiet, które miłość znalazły pod słońcem Italii
items: „Nie sądzisz, że w tym wieku to trochę już nie wypada?" Jak wiedzieć, że jesteśmy ofiarami ageizmu?
items: "Chodziłyśmy po galeriach handlowych, wypożyczałyśmy rzeczy i udowadniałyśmy, że pieniądze nie determinują dobrego stylu" - wspomina Karla Gruszecka
items: 6 urodowych rytuałów, które zadziałają holistycznie. Po pierwsze, spacer trwający 30 minut. Tak, nawet jeśli wieje i leje
items: "Starsi mężczyźni idą do terapeuty, kiedy mają nóż na gardle. Młodsi zjawiają się z własnej potrzeby". Jak zmieniło się pojęcie męskości?
items: Monika Olejnik o chorobie nowotworowej: "Gdy zobaczyłam wynik, nie mogłam uwierzyć, że jest mój. Pomyślałam, że może to pomyłka"

Czy pisanie to zdrada? Do Agi na Facebooku odezwał się ukochany ze studiów. Namiętność odżyła w sekundę
type: item
date: 2025-08-25T10:00:42.000Z
creator: ELLE
subject: Psychologia
subject: magazyn elle
subject: seks
subject: zdrada
subject: związki
description: Fantazje o byłym, flirty z kolegą z pracy, serduszka pod zdjęciem szefa, posty o barmanie na Facebooku – czy to już zdrada? A może tylko niewinna gra? Gdy godzinami piszesz z kimś innym, pojawia się pytanie: czy pisanie to zdrada? Ty mówisz „nie”, ale twój partner się wścieka. Dlaczego?
encoded: Czasem jednak mikrozdrada zaczyna się bardzo niewinnie – od jednego kliknięcia, reakcji na zdjęcie, pozornie niewinnej wiadomości. – Najpierw tylko odpowiadałam na story, potem przeszliśmy do rozmów o książkach, filmach, aż w końcu pisaliśmy do siebie codziennie – opowiada Lena (31 lat, tłumaczka). – Zorientowałam się, że czekam na jego wiadomość bardziej niż na powrót mojego chłopaka z pracy. Nic się nie wydarzyło fizycznie, ale w głowie miałam już całe alternatywne życie z kimś innym. I to mnie przeraziło. Dziś wiem, że czasem najgroźniejsze są rzeczy, które dzieją się tylko w naszej wyobraźni. Czy pisanie to już zdrada? Nie zapomnę tego, prawie umarłam! – Kątem oka zobaczyłam, że Mateusz ma w komórce niepodpisany imieniem numer. „Kto to?” – zapytałam. „Nie wiem, mogę wykasować, jeśli chcesz” – odpowiedział. „Oho, dziwne” – pomyślałam. Udało mi się wejść w SMS-y z tego numeru, a tam – same serduszka! „On mnie zdradza!”, krzyknęłam w myślach – opowiada Agnieszka. Ich małżeństwo było akurat w kryzysie, prawdę mówiąc, zamierzała odejść. Ale kiedy zobaczyła te serduszka, była w szoku. Potem okazało się, że to stary numer ich córki. Agnieszka (38 lat, miasto średniej wielkości, prowadzi małą cukiernię) i Mateusz (33 lata, informatyk, pracuje w domu – projektuje aplikacje dla podróżników) jeszcze się nie rozstali, ale los ich małżeństwa wisi na włosku. Także dlatego, że do Agi na Facebooku odezwał się ukochany ze studiów. Piętnaście lat temu spędzali razem każdą noc. Gdyby była wstydliwa, czerwieniłaby się na ich wspomnienie. Teraz, kiedy z sobą piszą, wydaje się jej, że namiętność ożyłaby w sekundę. I nie wie, czy spotkać się i sprawdzić, czy rzeczywiście tak jest? Zastanawia się, czy to będzie zdrada, czy działanie na rzecz obecnego związku – przekona się, że już nie jest tą Agą ze studiów i spokojnie zamknie ten etap. – Może zdrada nie zawsze jest zdradą? – pytam Agnieszkę. Jest dla siebie surowa: – Mikrozdrada to po prostu zdrada. Ale nazwa świetna – idealnie pasuje…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/08/uploads252fcard252fimage252f1524320252f510ca76c-1c2f-401a-b8pbj4-4275a8b.png
width: 3586
height: 2000

Iga Świątek o swoim perfekcjonizmie: „Zaczęłam przywiązywać większą wagę do tego, żeby siebie nagradzać”
type: item
date: 2025-05-31T13:54:28.000Z
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: 30 lat ELLE
subject: Gwiazdy
subject: magazyn elle
description: Jak oswoić perfekcjonizm, nauczyć się odpuszczać i radzić sobie z oczekiwaniami innych? Iga Świątek mierzy się z tym codziennie. „Warto, żebyśmy były bardziej odważne i częściej siebie nagradzały” – mówi najlepsza tenisistka świata. Jej nowe trofeum? Rozkwit kobiecości. Publikujemy wywiad Kobiety 30-lecia z czerwcowego wydania magazynu ELLE Polska.
encoded: Pierwszy raz pojawiłaś się na okładce ELLE w styczniu 2022 roku. Była to Twoja pierwsza sesja okładkowa. IGA ŚWIĄTEK: I właściwie jedyna, bo do tej pory nie miałam czasu, by pozwolić sobie na inną. Nic dziwnego, trzy miesiące później zostałaś numerem jeden w rankingu WTA. Jak zmieniło się Twoje życie? Wyzwania są podobne do tych na korcie, ale kontekst jest inny, głębszy. Dwa lata temu chciałam udowodnić, że znalazłam się w dobrym miejscu, nie czułam się w pełni doświadczoną zawodniczką. Uczyłam się mierzyć z pierwszą falą sukcesu i oczekiwań z nim związanych. Teraz wiem, że w sporcie przeżyłam już bardzo dużo i niewiele może mnie zaskoczyć. Wzrosła też moja popularność, co ma ogromny wpływ na moje życie. Teraz nie muszę już niczego udowadniać, tylko raczej sprostać oczekiwaniom. Dotyczy to również wizerunku. W pierwszym wywiadzie dla ELLE mówiłaś, że są okazje, kiedy musisz wyglądać elegancko. Teraz jest ich sporo. Kiedy pojawiłaś się na imprezie turnieju WTA Finals w zjawiskowej czerwonej sukience zauważyły to media na całym świecie. Jak czujesz się w roli nie tylko mistrzyni, lecz także kobiety, na którą wszyscy patrzą? Podczas naszej poprzedniej sesji stylistka Karolina Limbach do wielu rzeczy musiała mnie przekonywać. Nawet do tego, żebym w ogóle coś przymierzyła. Teraz jestem bardziej otwarta, doceniam, kiedy mogę się ubrać elegancko, czuć się kobieco i atrakcyjnie. Miło jest wiedzieć, że się ładnie wygląda. Próżne? Raczej pozytywne. Na co dzień noszę stroje sportowe, więc to naprawdę świetna odmiana (śmiech). Czujesz, że rozkwita w Tobie kobiecość? Ani ja, ani moja siostra nie przywiązywałyśmy wagi do tego, że wygląd zewnętrzny wpływa na nasze samopoczucie. W domu rodzinnym nauczyłyśmy się wielu fantastycznych rzeczy, ale nie byłyśmy motywowane do szczególnego dbania o styl. Dlatego później musiałam to nadrobić i bardzo się cieszę, że to zrobiłam. Dzięki temu czuję się komfortowo w sytuacjach, kiedy mogę wyglądać bardziej stylowo, mniej sportowo czy casualowo…

Wywiad-z-Iga-Swiatek-9ab7449.jpg
width: 1200
height: 900

Kiedy jedno chce, a drugie nie. Czy po tym, jak mężczyzna powie kobiecie: „Nie jesteś już dla mnie atrakcyjna”, da się jeszcze związek uratować?
type: item
date: 2025-05-23T09:24:52.000Z
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: Lifestyle
subject: magazyn elle
subject: związki
description: Jedno libido buzuje, drugie drzemie — czy to automatycznie oznacza katastrofę? Seksualne niedopasowanie nie musi przekreślać relacji. Ważniejsze od częstotliwości są rozmowy bez wstydu, presji i mitów o „normalności”.
encoded: Wydawałoby się, że kiedy w związku pojawia się różnica w poziomie libido, naturalnym odruchem będzie spotkanie się gdzieś w połowie drogi – kompromis, negocjacje, wspólna praca nad bliskością. A jednak seksuolog David Schnarch, twórca popularnego w USA programu „wspólnej ewolucji potrzeb seksualnych”, uważa, że to osoba z niższym libido powinna się zmieniać jako pierwsza. Dlaczego? Bo „blokuje” intymność. Choć ta logika może wydawać się zdroworozsądkowa, w praktyce okazuje się często opresyjna i upraszczająca złożone mechanizmy, które stoją za pożądaniem (lub jego brakiem). W rozmowie z psychoterapeutą i terapeutą par Danielem Cysarzem przyglądamy się nie tylko temu, dlaczego nie zawsze „więcej znaczy lepiej”, ale też co tak naprawdę kryje się pod hasłem „ogromne libido”, czym różni się potrzeba seksu od potrzeby rozładowania emocjonalnego napięcia oraz dlaczego odpowiedzialność za własne potrzeby to nie to samo co obowiązek ich zaspokajania. Ta rozmowa nie jest tylko o seksie – to opowieść o granicach, emocjonalnej samoświadomości i o tym, jak bardzo mit „dopasowania seksualnego” potrafi zafałszować rzeczywisty obraz relacji. Przeczytałam w „Czy to normalne. Seks, związki i statystyka” Chrisanny Northrup, że amerykański seksuolog i terapeuta par David Schnarch opracował program „wspólnej ewolucji potrzeb seksualnych” dla związków, w których partnerzy różnią się poziomem libido. Opiera się on na założeniu, że zmiana powinna się zacząć od osoby, która ma mniejszy apetyt na seks. Trochę mnie to zaskoczyło. DANIEL CYSARZ: Faktycznie, to dość zaskakujące, ponieważ zamiast traktować informację dotyczącą życia seksualnego pary jako punkt wyjścia, od razu zakłada się, że coś trzeba naprawić. Czynników, które mogą wpływać na różnicę w poziomie libido, jest naprawdę dużo. To m.in. stan zdrowia somatycznego i psychicznego partnerów, poziom stresu, wiek i kondycja danej relacji. Dlaczego więc mielibyśmy się koncentrować tylko na osobie, która ma mniejsze libido? Podejście, o k…

7843381.10-59a4476.jpeg
width: 900
height: 600

Generacja maminsynków i mamincórek. Czy silna więź z matką daje oparcie, czy odbiera dorosłość?
type: item
date: 2025-05-22T13:30:42.000Z
creator: Katarzyna Mizera
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: dorosłość
subject: dziecko
subject: elle being
subject: macierzyństwo
subject: magazyn elle
subject: Parenting
description: Relacja między matką a dorosłym dzieckiem bywa pełna wyzwań i emocji, które często nie mieszczą się w tradycyjnych schematach rodzinnych. Jak zmienia się rola matki, gdy dziecko staje się dorosłe? Czy bliskość może być zbyt silna?
encoded: W tym artykule: Wakacje z mamą - czy jest w tym coś dziwnego? Freudowski kompleks czy święta więź matki z dzieckiem? Uzależniony od mamy: emocjonalnie czy finansowo? Ustalenie granic między pomocą, a nadopiekuńczością Jak powinien przebiegać proces separacji, opuszczania rodzinnego gniazda? Koniec Matki-Polki. Początek Matki-Przyjaciółki Wakacje z mamą - czy jest w tym coś dziwnego? Na pierwszym planie przystojny trzydziestolatek i atrakcyjna kobieta po pięćdziesiątce. Oboje pozują uśmiechnięci, w ciemnych okularach. W tle włoskie knajpki. Para jest na Sycylii, o czym informuje podpis pod zdjęciem na Facebooku. No, ale dla mnie najciekawsze jest drugie zdanie tego posta: „Nie ma jak wakacje z mamą!”. Tomek, czyli chłopak z fotografii, jest specjalistą od marketingu i reklamy. Poznałam go na gruncie zawodowym, ale szybko przeszliśmy na ten towarzyski, m.in. „polubiliśmy się” w mediach społecznościowych. – Wakacje z mamą? – wyrażam w pracy na głos zdziwienie. Przeglądam kolejne wpisy i wygląda na to, że Tomek – choć ma swoje mieszkanie, pracę, przyjaciół – najwięcej wolnego czasu spędza właśnie z matką. – Co w tym dziwnego? Ja też spędzam wolny czas ze swoimi dziećmi. I robimy to nie z poczucia obowiązku, ale z przyjemności przebywania z sobą – odpowiada mi koleżanka zza biurka, której jedno dziecko jest nastolatkiem, a drugie właśnie zaczęło studiować. Faktycznie, często opowiada o bliskiej, niemal przyjacielskiej więzi, która ich łączy. Zwierzają jej się z problemów sercowych, radzą w sprawach edukacyjnych, konsultują się co do przyszłej kariery. Przykład? Gdy starsze zapisało się do organizacji studenckiej, moja koleżanka wymyślała tematy debat i szukała namiarów na prelegentów. Ja ostatni raz pojechałam z rodzicami na wakacje, gdy miałam 14 lat i – z tego co pamiętam – strasznie się nudziłam. Choć bardzo kocham mamę (a może właśnie dlatego), nie chcę dzielić się z nią intymnymi historiami czy zawodowymi zawirowaniami. Do naszej rozmowy dołączają inne osoby, a że z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/06/TCDGIGIEC063-1ca3a526d88c44ab8cdaccf4fafd59e9-a6f6280.jpg
width: 1500
height: 1000

Związek z Włochem? „Z nim wszystko jest jak z filmu”. Historie kobiet, które miłość znalazły pod słońcem Italii
type: item
date: 2025-05-21T15:30:43.000Z
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: Podróże
subject: elle being
subject: magazyn elle
subject: miłość
subject: relacje
subject: włochy
subject: związki
description: Polsko-włoskie pary po włosku mówią i żyją – także w Polsce. A przy okazji obalają stereotypy, które wciąż trzymają się mocno. Czy mit o włoskim kochanku ma coś wspólnego z prawdą i kto ma większy temperament?
encoded: W tym artykule: Rozmowy: po włosku Dlaczego Włosi kochali Berlusconiego? „Cena” na mieście Różnice i kody kulturowe Włoch gestykuluje, Polka się opiekuje Podsumowanie Kiedy w 2003 roku do kin trafił bijący rekordy popularności film Audrey Wells „Pod słońcem Toskanii”, a wkrótce w wielu biblioteczkach znalazły się książki Tessy Capponi-Borawskiej czy Marleny de Blasi, te produkty popkultury nie tylko nawiązywały do zainteresowania, którym od lat cieszy się Italia jako cel wakacyjnych podróży, lecz także adresowały tęsknotę za odrobiną oswojonego nieznanego. Ta polsko-włoska sympatia od dawna utrzymuje się na stałym poziomie, a efektem wzajemnych fascynacji jest wiele mieszanych związków, stworzonych głównie przez Polki i Włochów. Ile jest ich w naszym kraju? Nie wiadomo. To dlatego, że część par żyje za granicą. Ze statystyk wynika, że rocznie zostaje zawieranych 3–4 tysiące takich małżeństw. Rozmowy: po włosku – Większość par, które znam, rozmawia wyłącznie po włosku, bo polski jest zbyt trudny, a skoro partnerka czy żona mówi w dwóch językach, to po co się wysilać? – opowiada dr Dorota Kozakiewicz-Kłosowska, italianistka z UW, związana z wydawaną w Polsce od ponad dekady „Gazzetta Italia”. Podkreśla, że to, jak związek funkcjonuje, zależy i od tego, z którego regionu Włoch pochodzi jedna z osób, bo te między sobą bardzo się różnią, i od tego, gdzie mieszka na stałe. – Oczywiście Polce będzie łatwiej w jej rodzinnym kraju, a Włochowi w jego. Wtedy zawsze druga strona stara się dopasować, wtopić. Kiedyś większość takich par zostawała we Włoszech. Ten trend teraz się odwrócił i często mieszkają w Polsce, bo tu jest praca, podczas gdy tam coraz trudniej o zatrudnienie. Jak w każdej relacji jej powodzenie zależy od umiejętności zawierania kompromisów, dogadania się i dostosowania do sposobu funkcjonowania drugiej strony. A te wynikają bardzo często z odmiennego wychowania, tradycji, kodów kulturowych. To nieuświadomione – dodaje. Dlaczego Włosi kochali Berlusconiego? Do…

zwiazek-z-wlochem-7900b89.png
width: 916
height: 610

„Nie sądzisz, że w tym wieku to trochę już nie wypada?" Jak wiedzieć, że jesteśmy ofiarami ageizmu?
type: item
date: 2025-04-11T12:35:54.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: Gwiazdy
subject: magazyn elle
subject: psychologia
description: Tropiąc różne objawy nietolerancji, chętnie widzimy źdźbło w cudzym oku, ale rzadko belkę w swoim: dyskryminację ze względu na wiek. Stosujemy ją zaskakująco często, niezależnie od daty urodzenia. Dlaczego tak trudno nam to dostrzec?
encoded: Dyskusjabyła gorąca, a temperatura z każdym kolejnym komentarzem rosła. W internecie o to łatwo, wiadomo! Tym razem wymiana ciosów odbywała się na Facebooku wśród ludzi otwartych, czytających pisma o kulturze lub wręcz w nich publikujących. Było więc nie tylko żywiołowo, lecz także ładną polszczyzną. Zaczęło się od niewinnego pytania o „ono”, czyli zaimek stosowany wobec osób niebinarnych, by gładko przejść do tematu transfobii, homofobii, lekko zahaczając o feminizm i klasizm. Kibicowałam jednej ze stron, tej bardziej – w moim odczuciu – światłej i tolerancyjnej. Do czasu. W pewnym momencie „moja zawodniczka” napisała do swojej oponentki: „Nic dziwnego, że tak uważasz. Jesteś po czterdziestce”. Auć! Jak to? Dziewczyna broniąca osób, których dotyka transfobia, stosująca język jak z podręcznika inkluzywności użyła prostego niczym cep argumentu dotyczącego wieku? W jednej chwili straciłam do niej sympatię, za to nabrałam chęci na zgłębienie tematu ageizmu (z ang. dyskryminacja ze względu na wiek). Czyżbym w czasach, gdy rasizm, antysemityzm i mizoginizm odchodzą do lamusa namierzyła najbardziej trwały z „izmów”? Od dzisiaj już nie wypada Zapytałam znajome – zarówno te starsze, jak i młodsze ode mnie – o to, czy doświadczyły tego typu dyskryminacji, stereotypów, uprzedzeń. Po pierwszym „raczej nie”, zazwyczaj przypominały sobie: „A, poczekaj!”. Niektóre przykłady były przezabawne, inne niekoniecznie. Paulina (lat 54) straciła stanowisko redaktorki w miesięczniku dla kobiet („nie, nie ageizm, redukcja etatów”). Znalezienie nowej pracy zajęło jej dobrych kilka miesięcy, ale w końcu udało się w wydawnictwie książkowym. – Znów zaczynałam właściwie od zera, znowu byłam stażystką. Bo inny tryb pracy nad tekstem, bo inne programy do edycji, a inne do rozliczeń z autorami. Moje nowe, o 20 lat młodsze koleżanki byłe przemiłe, ale nagle odkryłam, że mówią do mnie trochę jak do babci. Wolno, głośno, protekcjonalnie… – przyznaje ze śmiechem. Poradziła sobie. Tym bardziej że jest o…

sarah-jessica-parker1-09afadf.jpg
width: 1024
height: 964

"Chodziłyśmy po galeriach handlowych, wypożyczałyśmy rzeczy i udowadniałyśmy, że pieniądze nie determinują dobrego stylu" - wspomina Karla Gruszecka
type: item
date: 2025-01-10T14:33:51.000Z
creator: Angelika Warlikowska
subject: Moda
subject: magazyn elle
subject: szafa
description: Najbardziej charakterystyczna stylistka w polskiej modzie. Najbardziej utytułowana. Najbardziej kontrowersyjna. – moda powinna wzbudzać emocje. Nie lubię, gdy coś jest średnie albo jeszcze gorzej, przechodzi niezauważone – mówi Karla Gruszecka.
encoded: Niebieskooka blondynka z burzą loków. Rozgadana, charyzmatyczna, ubrana zawsze z charakterem. Są takie osoby w świecie mody, których wizerunek staje się ikoniczny, jedno spojrzenie i wiesz, o kim mowa. Kiedy wchodzę do mieszkania Karli Gruszeckiej na Starym Mokotowie, a na półce z albumami dostrzegam lalkę, którą jedna z marek stworzyła specjalnie dla niej, myślę, że to właśnie ona jest jedną z takich osobowości w Polsce. Na Instagramie obserwuje ją ponad 75 tysięcy ludzi. Pracowała w niemal każdym polskim magazynie o modzie, a w latach 2015–2017 była stylistką ELLE. Jej znakiem rozpoznawczym do dziś są wielowarstwowe stylizacje. Regularnie dostaje zlecenia tworzenia edytoriali dla zagranicznych pism czy marek. Stylizowała sesje z Paris Hilton, Rosie Huntington-Whiteley, Lily Collins. Zajmuje się kreowaniem wizerunku polskich marek i ubiera na czerwony dywan gwiazdy show-biznesu. Kojarzą ją nawet ci, którym z modą nie jest po drodze. Gdy siądziesz z nią przy jednym stole, możesz być pewna, że dostarczy ci niezliczoną liczbę nowinek ze świata mody, a na twoje pytania będzie odpowiadać wieloma dygresjami, ale jedno jest pewne – nudno nie będzie. Zawsze wiedziałam, że chcę pracować w modzie – U mnie w domu strój od małego był sposobem wyrażania siebie. Na zdjęciach z dzieciństwa wspinam się na drzewa w garsonce z poduszkami z Hanoweru. Byłam rozrabiaką z anielskimi włosami, a moi rodzice strojem tylko podbijali diabelskie chochliki w oczach. Do przedszkola wkładałam kostium kąpielowy przywieziony przez babcię ze Stanów Zjednoczonych – opowiada, gdy pytam o pierwsze wspomnienia związane z modą. Mówi, że jej entuzjazm od samego początku wielu przerażał. „Nie” to nie była dla niej odpowiedź. Z rodzinnego Lublina wyjechała do Londynu, gdzie pracowała jako niania i chłonęła inspiracje z najbardziej ekstrawaganckiej stolicy mody. Wróciła na studia, po kolei: europeistykę, filozofię i dziennikarstwo, które kończyła, mieszkając już w Warszawie. – Zawsze wiedziałam, że chcę pra…

szafa-karli-gruszeckiej-020b46c.jpg
width: 1000
height: 1251

6 urodowych rytuałów, które zadziałają holistycznie. Po pierwsze, spacer trwający 30 minut. Tak, nawet jeśli wieje i leje
type: item
date: 2024-11-14T11:11:15.000Z
subject: Uroda
subject: magazyn elle
description: Przedstawiamy rytuały i sposoby na powolny oraz arcyprzyjemny czas. W pełni skupiony na twoim ciele, emocjach i umyśle. Na pewno na to zasłużyłaś, prawda?
encoded: Czuły poranek Zanim sięgniesz po telefon komórkowy, zacznij ten relaksujący weekend od innego podejścia do czasu i oddechu. Poranek to moment, w którym przechodzimy ze snu do czuwania, kiedy nocne i dzienne wymiary naszej osobowości nakładają się na siebie. Pomyśl życzenie na ten dzień (im prostsze, tym lepiej), a potem zacznij oddychać. – Większość z nas oddycha płytko i szybko, tylko górą klatki piersiowej, spinając barki i szyję. Kończy się to bólem karku i głowy. Postaraj się oddychać wolniej i bardziej trójwymiarowo, czyli tak, żeby klatka piersiowa rozszerzała się i trochę w górę, i do boków, i do tyłu, do pleców – radzi Marzena Kozłowska z Boomerang Pilates Studio. Rób wdech, zatrzymuj oddech i rób wydech. Tylko i aż tyle! Uważny SPACER Dobry krem pod oczy, odświeżające spojrzenie płatki – to wszystko wspaniałe, ale w weekend zrób dla ożywienia swojej skóry i odstresowania umysłu coś jeszcze. Wybierz się na świadomy spacer trwający minimum 30 minut. Tak, nawet jeśli wieje i leje. To podejście slow life, które świetnie wpływa na wytrzymałość, nie obciąża ciała ani stawów i zachęca do obserwowania otaczającego piękna. Oczywiście zapomnij o słuchaniu muzyki czy najnowszego podcastu – tutaj chodzi o maksymalne skupienie na połączeniu ruchu i oddechu. Jak odnaleźć taką synchronizację? Wdychaj przez nos przez dwa kroki, a następnie wydychaj przez usta przez kolejne dwa, celem jest stopniowe wydłużanie tych dwóch aktywności. Psychiatrzy uważają, że to kojący sposób na ponowne nawiązanie kontaktu z powolnym tempem ludzkiej fizjologii, a także na połączenie się z ziemią i naszą świadomością czasu. Pobudź KRĄŻENIE Modę na poranne szczotkowanie zaczęła Gwyneth Paltrow, kiedy opisała codzienny rytuał nacierania ciała przed prysznicem w swojej książce „Goop Clean Beauty” (Little Brown and Company, 2017). Ta prosta rutyna ma wiele zalet: pobudza krążenie limfatyczne i krwionośne oraz naturalnie złuszcza martwe komórki naskórka, by stymulować regenerację kolagenu i elastyny…

6-rytualow-urodowych-af9b5b8.jpg
width: 2121
height: 1414

"Starsi mężczyźni idą do terapeuty, kiedy mają nóż na gardle. Młodsi zjawiają się z własnej potrzeby". Jak zmieniło się pojęcie męskości?
type: item
date: 2024-11-12T12:01:11.000Z
subject: Lifestyle
subject: magazyn elle
subject: mężczyźni
subject: psychologia
subject: Społeczeństwo
description: Mężczyzna ma pachnieć cygarem, whisky i koniem, jak mawiał Hemingway. Dziś to zdanie brzmi jak relikt, bo on nic nie musi, Ale może. Co? Na przykład być sobą.
encoded: Kiedy podczas meczu na Euro 2024 Cristiano Ronaldo rozpłakał się po tym, jak nie strzelił rzutu karnego, świat podzielił się na tych, którzy drwili, i tych, którzy się cieszyli. Szydziło grono, które wciąż uważa, że chłopaki nie płaczą, a sportowca bronili ci, którzy byli zdania, że ten pokaz emocji w wykonaniu gwiazdy piłki nożnej przełamuje to szkodliwe przekonanie i że prawo do nich ma każdy i wszędzie, także na boisku. Chłopaki płaczą. I kropka. O tym, że mamy do czynienia z kryzysem męskości, badacze mówią od pewnego czasu. Między innymi amerykański psycholog z Uniwersytetu Stanforda, prof. Philip Zimbardo, który w książce „Gdzie ci mężczyźni” pochyla się zarówno nad przyczynami tego stanu rzeczy, jak i ich skutkami. Zastanawia się nad koncepcją „słabej płci” i tym, dla której z nich to określenie jest bardziej adekwatne (jeśli w ogóle), oraz nad samoświadomością kobiet i jej wpływem na rzeczywistość. Czy mężczyźni zostali w rajdzie po równość na jej marginesie? Odpowiedzi nie są jednoznaczne, ale trochę światła na sytuację rzucają statystyki. W Polsce mężczyzn z wyższym wykształceniem jest 26,9 proc., kobiet – 38,8 proc. One stanowią 58 proc. wszystkich studentów w Polsce i 63 proc. absolwentów uczelni wyższych. Na 14 samobójstw, do których każdego dnia dochodzi w kraju, aż 12 popełniają mężczyźni. Średnia życia mężczyzn to 75 lat, a kobiety żyją prawie dekadę dłużej. Przykłady można mnożyć. Czuły barbarzyńca A jednak zmiana jest widoczna. – Myślę, że zauważalne są reformy zarówno w postrzeganiu i realizowaniu męskości, jak i kobiecości. Kobiety umiejętnie odnajdują się w tym świecie, który rządzi się nowymi prawami, choć te stare wciąż trzymają się mocno. Mężczyźni mają z tym problem, bo jak być wrażliwym i okazywać uczucia, skoro zawsze słyszeli, że muszą być twardzi, dawać radę i nie beczeć? Od mężczyzn wymaga się, żeby byli czuli, opiekuńczy, potrafili rozmawiać o emocjach, ale kiedy oni starają się temu sprostać, to okazuje się, że mają być silni w tym tr…

najbardziej-meski-z-meskich-james-bond-d2991e1.jpg
width: 1024
height: 674

Monika Olejnik o chorobie nowotworowej: "Gdy zobaczyłam wynik, nie mogłam uwierzyć, że jest mój. Pomyślałam, że może to pomyłka"
type: item
date: 2024-11-12T10:52:42.000Z
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: 30 lat ELLE
subject: Gwiazdy
subject: magazyn elle
subject: monika olejnik
description: Ile razy w życiu usłyszałaś, że jesteś niegrzeczna? – Wiele. Ale niegrzeczną można być, wulgarną – nie. Bez względu na płeć – mówi Monika Olejnik.
encoded: Jest kwiecień. Dzwonię do Moniki Olejnik i zapraszam ją na wywiad. Opowiadam, że chciałabym porozmawiać o sile kobiet, o tym, jak się zmieniły przez trzy ostatnie dekady, jak wygląda ich życie w Polsce. O jej karierze, książkach, ukochanych podróżach i programie „Monika Olejnik. Otwarcie”, do którego zaprasza ludzi kultury, nauki, sportu. Mamy ustalony plan, ale mija kilka tygodni i na jej koncie instagramowym pojawia się wpis: „#RakNIEwyrok. W jednym z prawie słonecznych miesięcy 2024 roku usłyszałam diagnozę: nowotwór piersi. Potem jeden z weekendów spędziłam w szpitalu. Po operacji jest lepiej, podejmuję nowe wyzwania i czuję się dobrze”. Nasza rozmowa staje się rozmową o jej sile, zdrowiu, walce z chorobą. I nie ma przypadków, że październik to miesiąc różowej wstążki. Jak dowiedziałaś się, że jesteś chora? MONIKA OLEJNIK: Badam się regularnie. Do tego mój Tomek pasjonuje się medycyną i ciągle wymyśla nowe badania (śmiech). Rutynowo, jak co roku wiosną, poszłam do mojej pani doktor. Zobaczyła coś niepokojącego w USG i skierowała mnie na rezonans. Byłam przekonana, że to nic wielkiego. Gdy zobaczyłam wynik, nie mogłam uwierzyć, że jest mój. Pomyślałam, że może to pomyłka. Przecież nie mogę mieć raka. Co wtedy poczułaś? Mój świat się zawalił. Wszystko działo się szybko, musiałam wziąć się w garść. Same badania określające rodzaj i miejsce nowotworu, a potem wykluczanie przerzutów były wykańczające. Jak zawsze polecieliśmy do Wenecji na otwarcie biennale sztuki – dookoła wspaniałe malarstwo, spotkania z artystami, a ja myślami byłam gdzie indziej. Operacja, ostateczny wybór jej rodzaju, to było dla mnie, Tomka i mojej rodziny wielkie przeżycie. Potem oczekiwanie – jaki to będzie rak, jak złośliwy… – najgorszy czas w moim życiu. Pomogła mi dobroć, którą dostałam od ludzi. Spotkałam fantastycznych lekarzy, świetne pielęgniarki, ale przede wszystkim podtrzymywali mnie na duchu ci, którzy odzywali się po tym, jak opisałam swoją historię w mediach społecznościowych. Dos…

monika-olejnik-202d03c.jpg
width: 1000
height: 1333