Książki biograficzne, które warto przeczytać: 10 najlepszych biografii
Najlepsze biografie potrafią wciągnąć równie mocno, a czasem nawet bardziej niż najlepsze powieści. To w końcu prawdziwe życie pisze najbardziej niezwykłe scenariusze – pełne inspiracji, nauki i momentów, które potrafią wstrząsnąć. Historie znanych ludzi wywołują w nas silne emocje i zostają w pamięci na długo. Przygotowaliśmy zestawienie 10 najlepszych biografii, po które naprawdę warto sięgnąć. Jesteśmy pewni, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.
W tym artykule: 1. „Becoming. Moja Historia”, Michelle Obama 2. „Wszystko za życie”, Jon Krakauer 3. „Steve Jobs”, Walter Isaacson 4. „Piękny umysł”, Sylvia Nasar 5. „Radioaktywni, Maria i Piotr Curie”, Lauren Redniss 6. „Intymnie”, Demi Moore 7. „Szymborska. Znaki szczególne”, Joanna Gromek Illg 8. „Dymy nad Birkenau”, Seweryna Szmaglewska 9. „Frida: biografia Fridy Kahlo”, Hayden Herrera 10. „Moje ciało”, Emily Ratajkowski Jeżeli nie masz jeszcze poniższych tytułów w swojej biblioteczne, pora wzbogacić ją o kolejne perełki i nadrobić zaległości. Oczywiście bardzo wiele zależy też od tego, jaki jest zakres Twoich zainteresowań, a także czego w danym momencie poszukujesz. Nasza lista jest jednak bardzo zróżnicowana tematycznie, więc z pewnością uda Ci się tutaj znaleźć coś dla siebie. 1. „Becoming. Moja Historia”, Michelle Obama To autobiografia Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych (2009–2017), żony Baracka Obamy. Książka „Becoming. Moja Historia” szybko stała się bestsellerem. Skrywa informacje o młodości kobiety, jej rodzinie, podejściu do niezależności, uprzedzeniach na tle rasowym, które ją dotknęły, a także niezwykłym małżeństwie... Jeśli chcesz poznać więcej szczegółów dotyczących prywatnego życia Michelle, to obowiązkowa pozycja dla Ciebie. Warto sięgnąć po „Becoming – Moja historia” Michelle Obamy, bo to nie tylko autobiografia znanej Pierwszej Damy USA, lecz także uniwersalna opowieść o odwadze, determinacji i wierności sobie w świecie pełnym oczekiwań i presji. Autorka w niezwykle szczery, ciepły i momentami pełen humoru sposób prowadzi czytelnika przez kolejne etapy swojego życia – od dzieciństwa w robotniczym Chicago, przez wymagającą drogę edukacyjną i prawniczą karierę, po życie w centrum politycznej i medialnej uwagi. To inspirująca książka o tym, że nawet z najskromniejszych początków można dotrzeć na szczyt, nie tracąc autentyczności, oraz o tym, jak ważne jest, by opowiadać i doceniać własną historię – niezależnie od tego, jaka ona jest. 2. „Wszystko za życie”, Jon Krakauer Być może tytuł „Into the Wild” obił Ci się kiedyś o uszy ze względu na genialny film nakręcony na podstawie tej właśnie książki. W kwietniu 1992 roku Christopher McCandless wyruszył w samotną wyprawę (autostopem na Alaskę), z której już nigdy nie wrócił. Niecałe pół roku później, w schronie, odnaleziono jego wychudzone ciało. Czego szukał i czy udało mu się odnaleźć wewnętrzny spokój? To pozycja dla lubiących czasem pozastanawiać się nad sensem istnienia. 3. „Steve Jobs”, Walter Isaacson To jedna z najgłośniejszych biografii ostatnich lat. Wcale nas to nie dziwi, bo wszyscy uwielbiamy czytać o ludziach sukcesu. Mistrzowska pozycja opowiadająca o losach lidera jednej z największych firm technologicznych na świecie, współzałożyciela marki Apple. W książce ujawniono szczegóły z jego dzieciństwa, a także opisano fascynującą drogę, którą pokonał. Choć ta biografia liczy sobie ponad 700 stron, to gwarantujemy, że przeczytasz ją z zapartym tchem. 4. „Piękny umysł”, Sylvia Nasar Historia niesamowitego, wybitnego matematyka, Johna Nasha, finalisty Nagrody Pulitzera (1998 rok), laureata Nagrody Nobla (ekonomia) oraz Abela (matematyka). W tej biografii Nasar dogłębnie przygląda się naukowej karierze Nasha, a także wewnętrznej, nierównej walce, którą toczył każdego dnia (chorował na schizofrenię). Zdecydowanie warto poświęcić na tę książkę kilka wieczorów. W 2001 roku powstał też film „Piękny umysł” w reżyserii Rona Howard. Film ukazuje nie tylko jego naukowe sukcesy, ale też dramatyczną walkę ze schizofrenią, która całkowicie odmieniła jego życie. Dzięki wsparciu żony, Alicii, Nash zdołał odzyskać kontrolę nad swoim życiem i powrócić do pracy naukowej, a zwieńczeniem jego drogi było otrzymanie Nagrody Nobla – dowód, że miłość i determinacja mogą pokonać nawet największe przeszkody. 5. „Radioaktywni, Maria i Piotr Curie”, Lauren Redniss To była wielka, prawdziwa i piękna miłość. Połączyła ich pasja do nauki. Maria Skłodowska poznała Piotra Curie w laboratorium w 1891 roku, a kilka lat później para zdecydowała się na ślub. Mówi się, że byli jak dwie połówki jabłka. W roku 1903 naukowiec odmówił przyjęcia Nagrody Nobla z fizyki w pojedynkę, zaznaczając, że pracował nad tym odkryciem ze swoją żoną. Ci pionierzy nuklearni mieli prawdziwie fascynującą, romantyczną historię, którą warto poznać. 6. „Intymnie”, Demi Moore Jedna z najpopularniejszych aktorek Hollywood, Demi Moore, w autobiografii „Intymnie” opowiada o swoim życiu brutalnie szczerze i bez lukru. Przypomina, że to, co widzimy, najczęściej jest zaledwie wierzchołkiem góry lodowej i nawet największe gwiazdy miewają w życiu pod górkę. Niełatwe dzieciństwo, gwałt, poronienia, uzależnienia, zdrady – to tylko niewielki wycinek tego, przez co przeszła Moore. Bardzo odważne wyznania, które chwytają za serce. Aktorka ujawnia kulisy toksycznej relacji z młodszym Ashtonem Kutcherem, który miał namawiać ją do przekraczania własnych granic i wielokrotnie dopuszczać się zdrad. Po rozwodzie Moore wpadła w spiralę depresji, uzależnień i problemów rodzinnych, tracąc kontakt z córkami. Jej wyznania wywołały szeroką dyskusję w mediach i w Hollywood, stając się nie tylko publicznym rozliczeniem z przeszłością, ale także początkiem procesu odzyskiwania kontroli nad swoim życiem i powrotu do kariery z nową siłą. 7. „Szymborska. Znaki szczególne”, Joanna Gromek Illg Czy są tu fanki poezji? Jeśli tak, intymny portret Wisławy Szymborskiej, to coś zdecydowanie dla Was. Biografia noblistki jest wyjątkowa między innymi dlatego, że poetka na co dzień unikała mówienia o sobie. Była zresztą wierna swojej zasadzie, że kiedy ma zły dzień, zostaje w domu, aby nie dzielić swoim złym dniem ze światem. Swoją prywatność, z niebywałą starannością, zachowywała więc dla siebie. Czytając poezję Szymborskiej, można odnieść wrażenie, że to nasza bliska przyjaciółka. Jaka była naprawdę? Zdaniem jej bliskich – „wieloraka”. Z pewnością nie dało się jej w żaden sposób zaszufladkować. Być może dlatego właśnie z tak niesamowitą otwartością podchodziła do świata, prosto (choć pięknie i niezwykle) o nim opowiadając. 8. „Dymy nad Birkenau”, Seweryna Szmaglewska Dwa i pół roku w obozie Aushwitz-Birkenau. To wystarczająco długo, żeby stać się świadkiem czegoś, co nie powinno nigdy się wydarzyć, a następnie zrobić wszystko, aby ludzkość nigdy o tym nie zapomniała. W 1945 roku, kiedy pognano więźniów w marszu śmierci, Sewerynie Szmaglewskiej cudem udało się uciec. Od razu zabrała się za pisanie, tworząc relację z piekła na ziemi – nietypową autobiografię, prawdziwe świadectwo nazistowskiej machiny zagłady i bestialstwa, którego doświadczyła ludzkość. Książkę wydała jeszcze pod koniec tego samego roku. W tej poruszającej pozycji znajdziemy m.in. listy z obozu czy rysunki tworzone przez autorkę w trakcie pisania. „Dymy nad Birkenau” to książka historyczna, która powie nam o wiele więcej niż szkolny podręcznik. 9. „Frida: biografia Fridy Kahlo”, Hayden Herrera To biografia Fridy Kahlo, czyli znanej na całym świecie malarki. Książka powstała w 1983 roku. Opowiada o losach jednej z najbardziej znanych artystek wszech czasów. Ta pozycja pozwala nieco bardziej zrozumieć sztukę kobiety, która doświadczyła w życiu tyle cierpienia, ile trudno sobie wyobrazić. Mimo to biografia autorstwa Herrery skupia się na czymś innym... Na pierwszym planie wybijają się silna determinacja Fridy, jej błyskotliwość i chęć pozostania zapamiętaną dzięki swojej sztuce, nawet kiedy wszystko wokół przeminie. 10. „Moje ciało”, Emily Ratajkowski Oto intymne wyznania i historia życia jednej z najpopularniejszych modelek i influencerek o polskich korzeniach, Emily Ratajkowski. Autobiografia składa się m.in. z gorzkich kulis sławy, refleksji na temat kobiecego ciała, a także tego, jak mężczyźni uzurpują sobie do niego prawo. Ta książka otwiera oczy na to, jak kobiety są postrzegane we współczesnym świecie. Znajdziesz w niej wiele pytań o to, czym jest kobiecość w XXI wieku i... jeszcze więcej bolesnych, szczerych odpowiedzi. W tle: uprzedmiatawiająca, przerażająca popkultura. Jak możemy się od tego uwolnić i stać się obojętnymi na męski, szowinistyczny punkt widzenia? Świetna lektura, którą powinna przeczytać każda z nas (i, zdecydowanie, powinien przeczytać każdy z nas). Jeśli jesteś fanką książek biograficznych, część powyższych tytułów jest Ci zapewne doskonale znana. Wszystkim tym, którzy jednak dopiero odkryją fascynujące historie kryjące się za okładkami tych książek, szczerze zazdrościmy. Najlepsze biografie - co jeszcze polecamy Na szczególną uwagę zasługują również pozycje takie jak: „Meryl Streep. Znowu ona!” (Michael Schulman), „Pięknie jest żyć dwa razy” (Sharon Stone), „Diana. Jej historia” (Andrew Morton), „Bogini. Tajemnice życia i śmierci Marylin Monroe” (Summers Anthony), „Osiecka, Nikomu nie żal pięknych kobiet” (Zofia Turowska), „À propos niczego" (Woody Allen), „Elon Musk. Biografia twórcy PayPala, Tesli, SpaceX” (Ashlee Vance), „Ziemia obiecana” (Barack Obama), „Kamala Harris. Pierwsza biografia” (Dan Morain) czy „Coco Chanel. Rewolucja stylu” (Pasqualetti Johnson Chiara). Książki, które warto przeczytać
Oto najlepsza polska książka wszech czasów. Historia o odrzuceniu i zdradzie porusza najgłębsze struny nawet 135 lat później
Użytkownicy największego serwisu książkowego na świecie, Goodreads, wybrali najlepszą polską książkę wszech czasów. Choć książka od lat jest obecna w polskim kanonie lektur szkolnych, niewielu Polaków przeczytało ją w całości.
W tym artykule: Zwycięzca rankingu Goodreads – „Lalka” Bolesława Prusa Dlaczego „Lalka” stała się najlepszą polską książką? Jakie jeszcze książki znalazły się w rankingu? Zwycięzca rankingu Goodreads – „Lalka” Bolesława Prusa Goodreads to największy na świecie serwis książkowy działający od 2016 roku. Umożliwia prowadzenie dyskusji na temat przeczytanych pozycji, udostępnianie recenzji i tworzenie własnych katalogów. Na amerykańskim serwisie znaleźć również można ranking „Best Polish Books”, czyli najlepszych polskich książek. Lista, która zawiera dokładnie 563 pozycje, powstała na podstawie ocen tysięcy użytkowników platformy. Czytelnicy docenili między innymi takie tytuły jak „Trans-Atantyk” Witolda Gombrowicza, „Lód” Jacka Dukaja czy „Cyberiada” Stanisława Lema. „Lalka” Bolesława Prusa, powieść, która od lat figuruje na liście obowiązkowych lektur w polskich szkołach średnich, zajęła pierwsze miejsce. Z oceną 3,82 na 5 i ogólnym wynikiem 11, 788 wyprzedziła inne wielkie dzieła literatury, takie jak „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza czy „Krew elfów” Andrzeja Sapkowskiego. Dlaczego „Lalka” stała się najlepszą polską książką? „Lalka” to więcej niż tylko powieść o nieszczęśliwej miłości Stanisława Wokulskiego do Izabeli Łęckiej. Choć ten wątek rzeczywiście przyciąga uwagę czytelników, to sama książka to przede wszystkim literacki portret XIX-wiecznej Warszawy. Bolesław Prus mistrzowsko przedstawia społeczne napięcia, złożoną strukturę klasową oraz obyczajowość epoki. To dzieło realistyczne, które nie tylko opowiada o jednostkowych losach, ale także maluje obraz całego społeczeństwa. Warto zauważyć, że powieść Prusa nie jest łatwą lekturą. Dzieli się na dwa tomy i ma ponad 700 stron, co sprawia, że nie wszyscy uczniowie w Polsce decydują się na przeczytanie jej w całości. Często ograniczają się do streszczeń, przez co wielu z nas nigdy nie poznaje głębi tej powieści. Z tego względu, choć „Lalka” jest w Polsce jednym z najczęściej omawianych dzieł literackich, to jej popularność pozostaje wciąż ograniczona do szkolnych lat. Jednak to właśnie dla zagranicznych czytelników ta książka stanowi prawdziwą literacką perłę. Jakie jeszcze książki znalazły się w rankingu? Choć „Lalka” zajęła pierwsze miejsce, to w rankingu znalazły się także inne polskie tytuły, które zyskały uznanie międzynarodowej społeczności literackiej. Na drugim miejscu uplasowało się „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza – książka, która zaskakuje, buntuje i zmusza do refleksji na temat tożsamości i formy. W rankingu nie zabrakło także kultowych dzieł Andrzeja Sapkowskiego. Pierwsza część sagi o Wiedźminie, „Krew elfów”, zajęła trzecie miejsce, a kolejne części, takie jak „Chrzest ognia” i „Czas pogardy”, także znalazły się w czołówce. Inne wysoko oceniane książki to: „Solaris” Stanisława Lema – powieść, która zyskała ogromne uznanie na całym świecie, traktując o relacjach ludzi z obcymi formami życia. „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza – epicka opowieść o starożytnym Rzymie, która zdobyła międzynarodową popularność, zwłaszcza po adaptacji filmowej. „Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego – książka o młodzieży walczącej w czasie II wojny światowej, która również znajduje się wśród najbardziej cenionych polskich tytułów.
Agnieszka Holland nakręciła film o jednym z najważniejszych pisarzy XX wieku. Zwiastun już trafił do sieci
Agnieszka Holland wraca z nowym projektem. Jest to pierwsza produkcja od czasu kontrowersyjnej „Zielonej granicy”. Kiedy premiera filmu o życiu i twórczości Franza Kafki?
Po wielkim sukcesie i burzliwej debacie wokół „Zielonej granicy”, Agnieszka Holland powraca z nowym, międzynarodowym projektem. Tym razem na warsztat wzięła postać Franza Kafki – jednego z najbardziej zagadkowych i jednocześnie wpływowych pisarzy ubiegłego stulecia. Jej najnowszy film to nie tylko biograficzna rekonstrukcja losów artysty, ale także głęboka refleksja nad współczesnym światem. W tym artykule: Agnieszka Holland powraca z nowym filmem o Franzu Kafce Międzynarodowa obsada filmu „ Franz Kafka” Kiedy premiera filmu „Franz Kafka”? Agnieszka Holland powraca z nowym filmem o Franzu Kafce Film „Franz Kafka” to poruszająca opowieść o życiu i twórczości jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, Franza Kafki. Produkcja nie tylko ukazuje jego drogę literacką, ale również wewnętrzne zmagania – samotność, egzystencjalny lęk i trudne relacje rodzinne. Agnieszka Holland tworzy mozaikę z kluczowych momentów życia Kafki, pokazując go jako człowieka wrażliwego, niezrozumianego i wyprzedzającego swoje czasy. To także refleksja nad współczesnością – biurokratycznym światem, presją społeczną i zagubieniem jednostki. Wraz z premierą zwiastuna w sieci pojawiły się również dwa oficjalne zdjęcia z planu. View oEmbed on the source website Międzynarodowa obsada filmu „ FranzKafka” W głównej roli zobaczymy Idana Weissa, dla którego będzie to debiut w filmie pełnometrażowym. Dotąd nieznany szerszej publiczności aktor otrzymał szansę wcielenia się w jedną z najbardziej złożonych i fascynujących postaci literackich w historii. Obok niego na ekranie występują: Carol Schuler, Gesa Shermuly, Sebastian Schwarz, Peter Kurth, Sandra Korzeniak, Katharina Stark i Jenovefa Bokova. Za scenariusz odpowiada Marek Epstein, który już wcześniej współpracował z reżyserką przy produkcji „Szarlatan". To on stworzył wielowymiarową biografię Franza Kafki – pisarza-geniusza, wizjonera, którego twórczość analizowana jest na całym świecie. Kiedy premiera filmu „Franz Kafka”? Zgodnie z informacjami prasowymi, premiera filmu „Franz Kafka” w polskich kinach zaplanowana jest na 24 października 2025 roku. Co ciekawe, czeska premiera nastąpi wcześniej, bo 25 września. Wszystko wskazuje jednak na to, że czekanie będzie się opłacało, a kolejna produkcja Agnieszki Holland zdobędzie szerokie uznanie wśród widzów.
Latem 2025 wyruszamy w literacką podróż. Najlepsze książki na wakacje znajdziecie na każdym z kontynentów
Nie musisz wsiadać do samolotu, by odwiedzić Argentynę , Luizjanę czy Australię. Ale jeśli właśnie pakujesz walizkę, zapomnij o przewodnikach turystycznych i zabierz z sobą książki, które pokażą ci świat taki, jakim jest naprawdę. Oto nasza subiektywna wakacyjna mapa literatury sześciu kontynentów.
Dzień wcześniej było wolne, zaczynało się lato, mówiono, że ryby harcowały w rzece jak motyle” – pisze Selva Almada – jeden z najpotężniejszych literackich głosów współczesnej Argentyny – w książce „To nie rzeka”. To już inny realizm, niekoniecznie tak magiczny, do jakiego przywykliśmy wraz z modą na literaturę iberoamerykańską. Ale zanim obierzemy ten kierunek, zacznijmy na miejscu, od Europy, bo nasz własny kontynent ma czym zaskoczyć… Europa To może od razu podróż z Bartkiem Kieżunem? Bo właśnie wydał przewodnik „Barcelona. Łakomym okiem” (Buchmann), w którym snuje opowieści o niełatwej historii stolicy Katalonii, również tej kulinarnej. A że to urodzony gawędziarz, rozbudzi apetyt na miasto. Chyba że wolisz Włochy. Nie będę się spierać, są równie pięknie. A „Wenecja. Dzieje morza i lądu” Alessandra Marzo Magno (Znak Koncept) to książka przenosząca w czasie, od wielkości do upadku, od piękna bali po krwawe masakry. Zrozumiesz, dlaczego Wenecja dziś tonie. I czyja to wina. Wracamy na północ. „Karaimi w Koronie i na Litwie w XV– –XVIII wieku” Stefana Gąsiorowskiego (Austeria) to gruby tom, idealny na urlop, opowiadający o tajemniczej grupie etniczno- -religijnej od zawsze wzbudzającej zainteresowanie twórców kultury, m.in. Orzeszkowej. A skoro pozostajemy na miejscu, przejedźmy się nad morze, bo Aleksandra Boćkowska odkrywa karty młodego, ledwie 100-letniego miasta w reportażu „Gdynia. Pierwsza w Polsce” (Czarne). A że z Trójmiasta dolecimy bezpośrednio do Wielkiej Brytanii, dobrze z Philipem Zimbardo i Robertem Johnsonem przeanalizować „być albo nie być” w „Szekspirze i psychologii” (PWN). Bo to, że Freud odkrył u Hamleta kompleks Edypa, wiemy. Ale skąd w Szekspirze taki talent do opisywania psychopatów? Po wycieczce po Londynie w oparach psychologii warto zajrzeć pod jego swingujące oblicze w „Studium przypadku” Graemego Macraego Burneta (Czarne). Bo lata 60. służyły rozwojowi nie tylko psychoterapii, lecz także nadużyć. Wciąga tak jak „Końce światów” Ziemowita Szczerka (Czarne). Te dotykają każdego z nas: codziennie, w pandemii, w najmniej oczekiwanym momencie. Ale koniec czasami oznacza początek. Liczy się pamięć. Szczególnie dziś w kontekście wojny w Ukrainie. Wielka Oksana Zabużko i jej opowiadania „Po trzecim dzwonku” (Agora) łamią serce, szczególnie pisane w perspektywie kobiet. Odchodzenie, ale po męsku, obecne jest za to u Georgia Gospodinowa w „Ogrodniku i śmierci”, o relacji syna z umierającym ojcem, którego trzyma tu tylko natura. Na koniec Skandynawia. I „Pogłos” Helgi Flatland (Wydawnictwo Poznańskie). Tu życie jest łakome, obsesyjne. Trudno się temu nie poddać. Norweżka pisze o każdym z nas. Afryka Kontynent tysięcy języków – naprawdę! Jest ich tu ponad dwa tysiące, a nawet trzy, jeśli uwzględnić dialekty. W samej tylko Nigerii można ich naliczyć 500! To dlatego rodzą się tu miliony opowieści, wywracających do góry nogami nasze spojrzenie na historię i tożsamość. W świecie, w którym politykę próbuje się uprawiać na strachu wobec Innego, warto czytać afrykańską literaturę. Choćby „Bractwo” fenomenalnego senegalskiego pisarza Mohameda Mbougara Sarra (ArtRage). Spotykamy się tu z siłą słowa jako ostatnim bastionem oporu wobec brutalnego fanatyzmu – i z pytaniem, czy słowa wystarczą, gdy nadjadą czołgi? Binyavanga Wainaina w „Kiedyś o tym miejscu napiszę” (Karakter) czyni z własnej biografii soczewkę dla afrykańskiego kontynentu, a jego opowieść o młodości w Kenii jest równie przejmująca, co absurdalnie zabawna. Za to pochodzący z Konga Alain Mabanckou w szalonym „Kielonku” (Karakter) funduje barowy stand-up będący satyrą na kolonializm, a można by go czytać na głos niczym hiphopowy poemat, bo jest zapisany bez kropek i przecinków. W „Kobietach z popiołu” Miego Couto (ArtRage) z czułością i rozmysłem odmalowuje portret kobiety zagubionej w trybach kolonialnej, zgodnej z faktami historii Mozambiku, a jeśli ktoś woli współczesny obraz, „Nad morzem” Abdulrazaka Gurnaha (Wydawnictwo Poznańskie) i „Orkiestra bezbronnych” Chigozie Obiomy (Albatros) pokazują, że migracja to nie tylko temat polityczny, lecz także intymna odyseja duszy, w której każda decyzja kosztuje więcej, niż możemy sobie wyobrazić. Ale te trudne decyzje odbywają się też w innym zakątku świata. Ameryka Południowa Tu, skąd odfruwają żółte motyle, zastępują je czarne, tłuste muchy. Co prawda literatura latynoamerykańska nie odcina się od duchów, mitów i wierzeń, ale dziś snuje gorzkie opowieści. W „To nie jest rzeka” (Cyranka) wspomniana już Selva Almada zamienia mistycyzm na lepki pot i napiętą ciszę nad brzegiem argentyńskiej rzeki, gdzie męska trauma i milczenie unoszą się jak liście na wodzie – niepokojące, czasem śmierdzące jak gnijąca płaszczka. Alia Trabucco Zerán w „Do czysta” (Czarne) pokazuje, że praca sprzątaczki w chilijskiej willi może być dramatem – rozpisanym nie na akty, lecz na codzienne uciszanie społecznej biedy. Realizmowi magicznemu kłania się za to Ayanna Lloyd Banwo, która w „Kiedyś byłyśmy ptakami” (Echa) oddaje Trynidadowi jego własną mitologię – pełną grobów, duchów i miłości – silniejszej niż śmierć. Jak smakuje? Niczym koktajl z Márqueza i Toni Morrison. Isabel Allende „Wiatr zna moje imię”, (Marginesy) ponownie opowiada o losach rozdzielonych rodzin, ale dziś jej bohaterowie przemierzają nie hacjendy, lecz obozy dla migrantów – świat stał się boleśnie prawdziwy. A kiedy Tomasz Pindel rusza śladami religii i szamanów w „Śmierci i innych świętych” (W.A.B.), a Artur Domosławski w reportażu totalnym „Rewolucja, która nie ma końca” (Wydawnictwo Literackie) rozlicza z romantycznymi mitami cały kontynent, widać jedno: magia wciąż tu jest i wyzywająco patrzy nam prosto w oczy. Azja Magii i magicznego myślenia doświadczymy również w Azji. Choć to kontynent tak rozległy, że mówienie o jego literaturze jednym głosem byłoby nadużyciem. Tę podróż warto zacząć od książki Rai Shehadeh „Dlaczego Izrael boi się Palestyny?” (Karakter), która w rzeczowy sposób przedstawia, jak codzienne życie Palestyńczyków i Palestynek jest kształtowane przez systemową przemoc, a milczenie świata wobec niej staje się współudziałem. Ważne, żeby to wiedzieć. Zmieniamy kierunek, lecz pozostajemy w kręgu poważnych tematów. „Góry śpiewają” Nguyen Phan Que Mai (Albatros) nadają głos tym, których z wojennej narracji zwykle się wymazuje – kobietom, matkom, wnuczkom, z kolei „Insurrecto” Giny Apostol (Tajfuny) zwraca uwagę na Filipiny, gdzie dwie kobiety, filipińska tłumaczka i amerykańska reżyserka, rywalizują o prawo do opowiedzenia historii narodowej traumy, tworząc literacki kalejdoskop wersji i głosów. Łączy je przeszłość. Co z przyszłością? I co z uczuciami? „Miłość w wielkim mieście” Sang Young Parka (Tajfuny) z Korei Południowej to queerowa, czuła i pełna ironii ballada o samotności i nadziei w Seulu. A tysiąc kilometrów dalej, w Japonii, Edogawa Ranpo w „Demonie z samotnej wyspy” (Tajfuny) obrysowuje kraj groteską i mrokiem, gdzie zbrodnia i obsesja splatają się w opowieść bardziej osobliwą niż kryminał. Ameryka Północna W czasach, gdy w Stanach Zjednoczonych wrze, literatura odpowiada na prezydencką retorykę mistrzowskimi opowieściami. Dla mnie książką sezonu jest powieść „James” Percivala Everetta (Marginesy), literacko brawurowa, oddająca głos temu, który przez wieki był w amerykańskiej narracji niemy - zniewolonemu Jimowi. W tej wersji walczącemu o swoje, sprawczemu daleko na południu USA. W „Gościach weselnych” Alison Espach (Wydawnictwo Poznańskie) absurd spotyka wzruszenie w historii o kobiecie, która wchodzi nieproszona w cudze życie. Tymczasem na Florydę ciągnie ikona, Joan Didion w „Miami ” (Relacja). Rozbiera to miejsce z popkulturowych złudzeń, pokazując je jako brutalne pole walki o wpływy - między uchodźcami, politykami i duchami zimnej wojny. Podobnie życie obnaża Patrick Radden Keefe w reportażu „Głowa węża” (Czarne). Najpierw płyniemy statkiem pełnym migrantów, a potem wpadamy w środek przemytniczych struktur, gdzie dramat ludzi przenika się z amerykańskim snem. Australia Ostatni przystanek. Ten kontynent to nie tylko bezkresne przestrzenie, lecz także miejsce, w którym historia rzuca cień na współczesność. Mark McKenny w „Powrocie do Uluru” (ArtRage) odgrzebuje sprawę morderstwa z 1934 roku, gdy biały policjant zamordował Aborygena. Staje się to punktem wyjścia do odkrycia prawdy o rasizmie, pamięci i pojednaniu. A jeśli rzeczywistość to za mało, „Zaledwie moment” Liane Moriarty (Znak Literanova), autorki bestsellerowych „Wielkich kłamstewek”, podrzuca czytelnikowi wizję lotu, który zmienia się w egzystencjalny thriller: starsza pani na pokładzie zdradza pasażerom daty ich śmierci. Pytanie tylko, co zrobią z tą wiedzą… Oceany A gdy już w te wakacje zwiedzimy literacko wszystkie kontynenty, zanurzmy się głęboko w chłodnym „Oceanie” razem z Davidem Attenborough i Colinem Butfieldem (Wydawnictwo Poznańskie). I pamiętajmy, że o Ziemię trzeba dbać. A o ważnych sprawach warto rozmawiać nawet na urlopie.
Kobiety smarowały się miodem i tarzały w pszenicy. Chodziło o miłość
Przyciąganie adoratorów i rozkochiwanie w sobie tego jednego przystojnego młodzieńca było jednym z największych marzeń naszych praprababek. Dlatego też w magii ludowej aż roi się od czarów i zaklęć związanych z miłością. Te najciekawsze w swojej książce „Ludowe czarownictwo” zebrała Dobromiła Agiles.
Uwaga na magię miłosną Chociaż czarów związanych z uczuciami jest w Polskiej magii ludowej co niemiara, trzeba podkreślić, że taki rodzaj zaklęć i uroków jest uznawany za nieetyczny. Nie powinno się przy użyciu magii zmuszać kogoś do uczucia. Zresztą, jak wiemy z bajek i legend, takie zabiegi nigdy nie kończą się happy endem. W magii ludowej są też jednak zaklęcia na zupełnie inne potrzeby, od zdrowia, przez ochronę, po przyciąganie dobrobytu. I takiego rodzaju magię jak najbardziej można stosować. A przepisy na czary, z których korzystały nasze przodkinie, znajdziesz w najnowszej książce Dobromiły Agiles. Ludowe zaklęcia miłosne – tak czarowały polskie kobiety Miłość zajmowała kobiety od zarania dziejów. W polskich wierzeniach widać to wyraźnie choćby wtedy, gdy zerkniemy na tradycje związane z pogańskimi świętami. Noc Kupały, czyli staropolskie walentynki, to przecież celebracja miłości i płodności. W wigilię świętego Andrzeja, czyli andrzejki, wróżby skupiają się właściwie tylko na uczuciach – jak na imię będzie miał wybranek serca, która panna w kolejnym roku wyjdzie za mąż czy skąd nadejdzie miłość. Nawet u schyłku roku, podczas Szczodrych Godów (wypadających w okolicach świąt Bożego Narodzenia), panny mogą skorzystać z miłosnych obyczajów przodkiń – jak choćby z pocałunku pod jemiołą albo powróżyć sobie z pestek jabłka. Wystarczy zjeść owoc po wieczerzy wigilijnej i policzyć wszystkie pestki. Parzysta liczba oznacza szczęście w miłości. A jeśli jest ich więcej niż sześć, w grę wchodzi nawet rychły ślub! Zapomniane i mniej popularne ludowe zwyczaje z zakresu magii miłosnej zebrała autorka książki „Ludowe czarownictwo. Magiczne tradycje, praktyki i wierzenia z polskiego folkloru”. Poniżej znajdziesz listę dziesięciu, o których niemal na pewno nie słyszałaś. 10 zaklęć miłosnych z polskiej magii ludowej Poniższe cytaty pochodzą z książki Dobromiły Agiles: Aby panna młoda była szczęśliwa i płodna, wylewano na nią dwa kubły wody po wyjściu z kościoła. Po drodze do domu weselnego, jeśli napotkała źródło wody (rzekę, jezioro, staw), rzucała w nią fragment swojego ubrania, np. chustkę. Aby skłonić do siebie mężczyznę, wierzono, że dziewczyna powinna zdobyć włosy z jego głowy i wosk z chrzcielnej świecy, rozpuścić to wszystko razem w garnku, następnie ulepić z tych składników nową świecę i palić w czwartki lub piątki wieczorem, intensywnie o nim rozmyślając. Aby sprawić, że ukochany zapomni o rywalce i jego uczucia do niej wygasną, należało podać mu do wypicia lub do kąpieli wodę z odrobiną ziemi zebranej z grobu. Wierzono, że by wywołać erotyczne myśli na swój temat u ukochanego, dziewczyna musi zebrać rosę z wydrążonych polnych kamieni i posmarować sobie nią skronie. Jeśli dziewczyna niepostrzeżenie włożyła wybrankowi gałązkę rozmarynu pod koszulę, ten miał pokochać ją najgorętszą miłością, a nawet „wić się u jej nóg jak pies”. Aby wywołać miłość, dziewczęta wrzucały do wiadra wieniec upleciony z ruty, terłyczu i rzepaku. Następnie obmywały się wodą z tegoż wiadra, intensywnie myśląc o wybranku. Aby zdobyć przychylność chłopca, dziewczyna powinna zdobyć nitkę z jego czapki, zgnieść w kulkę razem z odrobiną wosku pszczelego i rzucić w ogień, mówiąc: „Żeby ciebie tak piekło w tęsknocie za mną, jak ogień piecze ten wosk. Żeby twoje serce tak topniało przy mnie, jak ten wosk topnieje w ogniu!”. Aby rozkochać w sobie chłopca, należało rozebrać się do naga, posmarować miodem, a następnie wytarzać w ziarnach pszenicy. Następnie pozbierać je, przerobić na mąkę, upiec z niej chleb i dać wybrankowi do zjedzenia. Aby zdobyć miłość ukochanego, należało zawiązać pukiel swoich włosów wokół guzika jego koszuli. Innym sposobem było zdobycie pukla włosów chłopca i przy pełni księżyca zatknięcie go igiełką w szparę w kawałku węgla. Aby wybranek odwzajemnił uczucie, należało napluć mu do lewego buta lub splunąć do kubka wody, którą podawało mu się do wypicia. Polska magia ludowa pełna jest rytuałów, niekiedy obrzydliwych, osobliwych, nieco drastycznych czy dziwacznych. Nie namawiamy do wcielania w życie pomysłów z listy powyżej, zwłaszcza że z miłością nie powinno się igrać. Za to zawsze można skorzystać z któregoś z czarów na ogólne szczęście. W książce „Ludowe czarownictwo” znajdziemy na przykład ten, który zamieszczamy poniżej. Bardzo prosty do zastosowania, bo składnik, w przeciwieństwie do króliczej łapki czy języka węża, jest powszechnie dostępny: „Nadepnięcie lewą stopą na psie odchody zapewnić miało szczęście i przypływ pieniędzy”. Może warto spróbować?
6 najlepszych książek maja, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
Spis treści: Książka miesiąca: "I disagree" Bartłomiej Kiełbowicz, Centrum Mieroszewskiego "O sztuce miłości" Erich Fromm, Rebis "Chopin" Jarosław Iwaszkiewicz, PWM "Zbrodnia i śmierć z miłości" Renata Kuryłowicz, Wydawnictwo Literackie "Intermezzo" Sally Rooney, W.A.B. "Nie bądź obojętny" Marian Turski, Czarne Książka miesiąca: „I disagree” Bartłomiej Kiełbowicz, Centrum Mieroszewskiego Bartłomiej Kiełbowicz to artysta- -aktywista, twórca sztuki zaangażowanej. Jego ilustracje protesty wojenne, które od ponad trzech lat (początku pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę) pojawiają się w przestrzeni publicznej, zostały zebrane w albumie, którego redakcją zajął się dziennikarz Żenia Klimakin. „I Disagree” – „Nie zgadzam się” – to wyraz społecznego oporu, który w dzisiejszej sytuacji geopolitycznej wybrzmiewa jeszcze potężniej, ale i tragiczniej. Rysunki Kiełbowicza zdają się reporterskim imperatywem, a jednocześnie ludzką, jednostkową opowieścią o niezgodzie na zło. Czy sztuka może zmieniać świat? Trudno powiedzieć. Ale w momentach, kiedy kończą się słowa, tylko ona potrafi opisać prawdę, choćby najstraszniejszą. Jak podkreśla artysta: „W trudnych czasach sztuka nie może być obojętna”. I my nie bądźmy. „O sztuce miłości” Erich Fromm, Rebis „Miłość zaczyna się rozwijać dopiero wówczas, gdy kochamy tych, którzy nie mogą się nam na nic przydać” – pisał w swojej bestsellerowej książce Erich Fromm, filozof i jeden z najwybitniejszych humanistów XX wieku. Pierwszy nakład ujrzał światło dzienne w 1956 roku. I zatrybiło. Bo miłość to największa siła, potrafi uskrzydlić, a także zniszczyć. A jej tajemnica zdaje się niepojęta. Co robić, by opanować sztukę miłości? Fromm radzi, by uczyć się jej jak każdej innej. I tłumaczy to, co niewytłumaczalne, wyjaśniając zależność miłości od zmian społeczno- -kulturowych, zdarzeń, okoliczności. Jest też o braku miłości. Podręcznik obowiązkowy. „Chopin” Jarosław Iwaszkiewicz, PWM Choć biografii Fryderyka Chopina powstały dziesiątki, ta pióra Jarosława Iwaszkiewicza wciąż pozostaje jedną z najżywiej napisanych. Język, którym posługuje się literat, w swojej najczystszej formie, malowniczo wprowadza nas w XIX-wieczny świat. Właściwie pisarz (i meloman) popełnił monografię. A na muzyce znał się doskonale (był po konserwatorium, grał na fortepianie, bliskie relacje łączyły go z kuzynem, kompozytorem Karolem Szymanowskim), pięknie rozumiejąc mistrza. Kolejne wznowienie książki tym razem zostało opatrzone wstępem i komentarzami Piotra Mysłakowskiego, dzięki czemu wiele kwestii, o których rozwiązanie postulował sam Iwaszkiewicz, zostaje objaśnionych. „Zbrodnia i śmierć z miłości” Renata Kuryłowicz, Wydawnictwo Literackie Kuryłowicz, miłośnikom true crime znana jako Renata z Worka Kości (jej warszawski bar, w którym prowadzi m.in. wykłady o kanibalach), to jeden z najpopularniejszych głosów (i to jakich!) polskiej podcastosfery. Teraz przyszedł czas na książkę. I dobrze, Renata ma talent do opowiadania mrożących krew w żyłach historii opartych na faktach. Rojek śpiewał kiedyś: „Chciałbym umrzeć z miłości”. Po lekturze tej książki opowiadającej o zbrodniach popełnionych z miłości, ale popartych też wiedzą kryminalistyczną i naukową, najprawdopodobniej przestaniecie nucić ten song. Raz na zawsze. „Intermezzo” Sally Rooney, W.A.B. Czy to najlepsza książka Rooney? Trudno powiedzieć, bo Irlandka z każdą kolejną rozwija się w interesujący sposób, którego kierunek trudno przewidzieć. Nowa powieść uczciwie porusza temat żałoby i straty, wplątując w to trudną miłość. Intermezzo to kiedyś przejście między częściami pasji, potem symfonii, dziś część artystycznej deklaracji. I te tranzycje od strachu po spokój, od smutku po nadzieję są najmocniejszym punktem. „Nie bądź obojętny” Marian Turski, Czarne W lutym odszedł Marian Turski, publicysta, historyk i strażnik pamięci o Zagładzie. Autorytet. Zapis jego najważniejszych wystąpień to moralna busola na te niepewne czasy. Bo, jak powtarzał: „Auschwitz nie spadło z nieba”. Zapamiętajmy.
Polska powieść jest na liście 100 najlepszych książek XXI wieku. Wyprzedziła "Harrego Pottera i Komnatę Tajemnic"
Olga Tokarczuk, jedna z najbardziej cenionych polskich pisarek, osiągnęła międzynarodowy sukces, a jej książka "Prowadź swój pług przez kości umarłych" znalazła się wśród najlepszych książek XXI wieku według "The Guardian". Co jeszcze warto wiedzieć o twórczości Tokarczuk?
W artykule: 1. Tokarczuk na liście najlepszych książek XXI wieku 2. Fabuła powieści „Prowadź swój pług przez kości umarłych” 3. Sukces literacki i filmowy 4. Pedro Pascal zachwycony książką Tokarczuk Olga Tokarczuk, polska pisarka o międzynarodowym uznaniu, po raz kolejny zyskała docenienie na rynku zagranicznym. Jej powieść „Prowadź swój pług przez kości umarłych” znalazła się na prestiżowej liście 100 najlepszych książek XXI wieku według brytyjskiego dziennika The Guardian. Jest to ogromne wyróżnienie, które świadczy o rosnącej popularności polskiej literatury na świecie. Książka, która łączy elementy realizmu magicznego i głębokiej refleksji nad kondycją współczesnego człowieka, zyskała szerokie uznanie, zarówno w kraju, jak i za granicą. „Prowadź swój pług przez kości umarłych” to historia Janiny Duszejko, emerytowanej nauczycielki, która prowadzi dochodzenie w sprawie serii tajemniczych morderstw myśliwych w małej wsi w Kotlinie Kłodzkiej. Wciągająca fabuła, w której zderzają się różne światopoglądy, zyskała również uznanie w postaci nominacji do prestiżowych nagród, takich jak Nagroda Literacka Nike. Powieść zajęła 75. miejsce na prestiżowej liście 100 najlepszych książek XXI wieku, opublikowanej przez brytyjski dziennik The Guardian w 2019 roku. To wyróżnienie plasuje ją obok takich literackich arcydzieł, jak:​ „Gilead” Marilynne Robinson (2. miejsce) „Never Let Me Go” Kazuo Ishiguro (4. miejsce) „My Brilliant Friend” Eleny Ferrante (11. miejsce) „A Little Life” Hanyi Yanagihary (12. miejsce) „The Underground Railroad” Colsona Whiteheada (13. miejsce) „The Road” Cormaca McCarthy'ego (14. miejsce) „2666” Roberto Boliño (16. miejsce) „The Brief Wondrous Life of Oscar Wao” Junota Díaz (18. miejsce) „The Kite Runner” Khaleda Hosseiniego (19. miejsce) „The White Tiger” Aravinda Adigi (20. miejsce) Tokarczuk znalazła się na liście w towarzystwie takich autorów, jak Marilynne Robinson, Kazuo Ishiguro, Elena Ferrante czy Colson Whitehead, co podkreśla jej wyjątkowe miejsce w literackim kanonie XXI wieku. Fabuła powieści „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Akcja powieści toczy się w malowniczej wsi na skraju Kotliny Kłodzkiej, gdzie na tle surowych, zimowych krajobrazów rozwija się intrygująca fabuła. Główną bohaterką jest Janina Duszejko, emerytowana nauczycielka, która odnalazła spokój w obcowaniu z naturą, poświęcając się astrologii oraz poezji Williama Blake’a. To właśnie jej oczami poznajemy historię, w której kluczową rolę odgrywają tajemnicze morderstwa myśliwych. Duszejko jest przekonana, że za zbrodniami stoją zwierzęta, które mszczą się na swoich oprawcach, co wprowadza elementy realizmu magicznego, które są charakterystyczne dla twórczości Tokarczuk. Sukces literacki i filmowy „Prowadź swój pług przez kości umarłych” nie tylko zdobyło uznanie w literackim świecie, ale również doczekało się ekranizacji. W 2017 roku powstał film „Pokot”, który został stworzony na podstawie książki Tokarczuk. Reżyseria Agnieszki Holland i Kasi Adamik przyniosła produkcji liczne wyróżnienia, w tym Srebrnego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Film, podobnie jak książka, porusza temat relacji człowieka ze światem zwierząt oraz roli sprawiedliwości w społeczeństwie. Obsada filmu z Agnieszką Mandat w roli głównej spotkała się z szerokim uznaniem. Pedro Pascal zachwycony książką Tokarczuk Olga Tokarczuk zdobyła nie tylko uznanie krytyków literackich, ale także wpływowych osobistości ze świata filmu. Aktor Pedro Pascal, znany z ról w takich produkcjach jak Gra o Tron czy The Mandalorian, wyraził swój zachwyt książką „Prowadź swój pług przez kości umarłych”. Pascal, który stał się jednym z najpopularniejszych aktorów na świecie, nie krył swojej fascynacji literaturą Tokarczuk, co tylko dowodzi, jak szerokie kręgi wywiera jej twórczość na międzynarodowej scenie. Pedro Pascal zachwycony książką polskiej pisarki. „To najlepsza rzecz, jaką czytałem w ostatnich latach” Ostatnio o polskiej autorce było głośno również za sprawą wywiadu, na który zaprosiła ją Dua Lipa. rtystki rozmawiały o roli literatury w życiu współczesnym, a także o znaczeniu książek Tokarczuk w kontekście międzynarodowym. Spotkanie dwóch kobiet, które osiągnęły międzynarodowy sukces w swoich dziedzinach, z pewnością było jednym z najbardziej oczekiwanych wydarzeń w świecie kultury.
Księgarnia ELLE: „Małe kobietki”. Świat się zmienił, a my wciąż takie same?
To kolejny z tomów kolekcji ELLE – serii klasyków kobiecej literatury. W tym miesiącu czytamy powieść Louisy May Alcott.
Wolność. Oto, co w życiu najważniejsze. Wolność wyboru, kochania, wyrażania opinii. Emocji, przekonań. Bronić jej musimy przez całe życie, bo nie jest nam dana raz na zawsze. Walczyli o nią nasi dziadkowie, potem rodzice. I gdy już było przepięknie, historia zatoczyła koło. Znów walczymy o wolność. Lub w imię wolności. Także w kontekście praw kobiet. Taką walkę, i to zanim na ulice wyszły sufrażystki (za to Elizabeth Cady Stanton organizowała pierwszą w USA konferencję na temat praw kobiet), prowadziła pisarka Louisa May Alcott. Feministka. Wegetarianka. I autorka m.in. powieści „Małe kobietki”, w której pisała: „Lepiej być szczęśliwą starą panną niż nieszczęśliwą żoną czy nieskromną dziewczyną”. Albo: „Pamiętajcie o jednym, moje dziewczynki – matka zawsze jest gotowa być waszym powiernikiem, ojciec waszym przyjacielem, a oboje jesteśmy pełni wiary i nadziei, że nasze córki, zamężne lub nie, będą dumą i pociechą naszego życia” – to słowa, które wetknęła w usta Marmee March, matki Meg, Jo (alter ego Louisy), Beth i Amy. To Marmee przejęła rolę głowy rodziny, gdy mąż walczył na wojnie secesyjnej. Już sam fakt wyprzedzających czasy matczynych zachęt w „Małych kobietkach” sprawił, że czytelniczki wyszarpywały sobie tę książkę. Pierwsza edycja ukazała się w 1864 roku, a nakład sprzedał się w okamgnieniu. Wydawca miał problem, żeby sprostać zapotrzebowaniu. Na pierwsze głośne inscenizacje powieści Alcott trzeba było jednak trochę poczekać. Był 1912 rok, gdy Marian de Forest zaadaptowała książkę na broadwayowską scenę. Pięć lat później dzięki Alexandrowi Butlerowi niemy film „Małe kobietki” trafił do kin. Potem powstało jeszcze sześć wersji, w tym te najgłośniejsze: w reż. Gillian Armstrong z 1994 roku (z Winoną Ryder, Kirsten Dunst, Claire Danes, Christianem Bale’em i Susan Sarandon) oraz Grety Gerwig z 2019 (z Saoirse Ronan, Emmą Watson, Timothée Chalametem i Meryl Streep). Powodzeniem cieszy się też słuchowisko z polskimi gwiazdami: Agatą Buzek, Zofią Wichłacz i Weroniką Humaj. Nic jednak nie zastąpi książki, szczególnie jeśli jej autorka mawiała: „Nie będę siedzieć i czekać na jakiegoś mężczyznę, który da mi niezależność. Mogę zapewnić ją sobie sama”. Ku pamięci. "Małe kobietki" z Kolekcji ELLE: „Klasyka niezwykle nowoczesna" kupicie w sklepie kultowy.pl
Marta Markiewicz, autorka książki „Bez alko i dragów jestem nudna” i jej droga od uzależnienia do trzeźwości
Marta Markiewicz nie udaje, że było łatwo. Ale dziś mówi wprost: bez alkoholu i narkotyków żyje pełniej niż kiedykolwiek. Jej historia to manifest trzeźwości oraz odwagi.
Spis treści: Marta Markiewicz "Bez alko i dragów jestem nudna" - książka, która porusza i inspiruje Marta Markiewicz o trzeźwości: szczerość zamiast lukru Życie bez używek - jak wygląda codzienność Marty Markiewicz? SobeRave - czyli jak Marta Markiewicz, pokazuje, że trzeźwa zabawa ma sens Marta Markiewicz zyskała rozgłos jako aktywistka promująca życie bez używek. W swojej autobiograficzna książce „Bez alko i dragów jestem nudna” opisuje osobistą przemianę – od uzależnienia od alkoholu i narkotyków po życie w całkowitej trzeźwości​. Marta dzieli się w niej swoją historią ze szczerością i humorem​. Dzięki temu pokazuje, że życie po odwyku może być pełne pasji, radości i spełnienia – wręcz przeciwnie do panującego stereotypu, że trzeźwość = nuda​. Marta Markiewicz „Bez alko i dragów jestem nudna” – książka, która porusza i inspiruje Książka Marty Markiewicz „Bez alko i dragów jestem nudna”, która ujrzała światło dzienne w czerwcu 2024 roku, to nie tylko opowieść o walce z nałogiem, ale również przewodnik po nowym, trzeźwym życiu​. Jak podkreśla sama autorka, opisała ona swoja „osobistą podróż od uzależnienia od alkoholu i narkotyków do życia pełnego trzeźwości i samorealizacji”​. Publikacją tą zachęca czytelników do odkrycia autentycznej satysfakcji, jaką niesie życie bez używek, obalając mit o jego rzekomej nudzie​. Katarzyna Nosowska, jedna z recenzentek książki, przyznała, że po jej przeczytaniu książki Marty „trudno będzie dłużej udawać, że nie ma problemu”, a pod koniec lektury wielu czytelników budzi się z przekonaniem, że nieważne jak głęboko się upadło – zawsze można wstać i zacząć od nowa​. Marta Markiewicz adresuje swoją książkę do bardzo szerokiego grona. Podkreśla, że może pomóc każdemu, kto boi się, że bez używek życie straci barwy, a także tym, którzy czują się „nieciekawi i nijacy” w trzeźwości​. Jej przesłanie jest jednoznaczne: życie bez alkoholu i narkotyków może być pełne głębokiej radości i autentycznych przeżyć. Poza swoją książką „Bez alko i dragów jestem nudna”, Marta Markiewicz została również jedną z bohaterek książki Agaty Jankowskiej „Soberlife. Jak trzeźwieją kobiety”, która swoją premierą miała pod koniec kwietnia 2025 roku. W rozdziale zatytułowanym „Drugs saved my life”, rozlicza się z przeszłością w typowym dla siebie tonie – bezpośrednim i bezpretensjonalnym. „Gdybym nie odhryła alkoholu i narkotyków, być może popełniłabym samobójstwo”. „Drugs saved my life” brzmi jak ponury żart, ale to powiedzonko jest chyba o mnie. Nałóg zabrał mi część komfortowego życia, ale kto wie, może podarował mi samo życie” – opowiada w książce Marta. Marta Markiewicz o trzeźwieniu: szczerość zamiast lukru Dzieląc się swoją historią, Marta Markiewicz odsłania kulisy uzależnienia i trudną drogę wyjścia z nałogu. W wielu wywiadach przyznawała, że już jako nastolatka sięgała po alkohol i narkotyki, wierząc, że to „portal wyjścia do ludzi” i sposób na zmniejszenie lęku społecznego​. „Każda sytuacja społeczna mnie przytłaczała, dlatego potrzebowałam alkoholu”​ - wyznała w rozmowie z TVN24. Ujawniła też, że gdy trafiła na terapię, przerażała ją wizja życia bez używek: „To był mój największy lęk” – powiedziała Markiewicz​. Bała się, że bez alkoholu nie będzie już „atrakcyjną” uczestniczką życia towarzyskiego. Z perspektywy czasu przyznaje, że te obawy okazały się nieprawdziwe – pisząc książkę zrozumiała, iż życie „po prostu czasem jest nudne i może takie być”, ale jednocześnie daje szansę na doświadczenia bardziej autentyczne niż uzależnienie​. Życie bez używek – jak wygląda codzienność Marty Markiewicz? Od momentu zerwania z używkami w listpadzie 2016 roku Marta konsekwentnie buduje nowe życie w trzeźwości - nie pije alkoholu i nie bierze narkotyków​. Dziś przekonuje, że dzięki temu „wychodzi z rollercoastera” – w trzeźwym życiu może panować nad codziennością i bliżej rozpoznawać swoje emocje​. Przykładowo, podkreśla, że po kilku miesiącach abstynencji w miejsce dawnych „przekolorowanych” doznań zaczęła doceniać zwykłe przyjemności, jak spotkanie przy kawie ze znajomymi​. Łapie przy tym dystans do strachu i wstydu – uczuć, które według niej są jednymi z głównych źródeł uzależnień​. Przemiana Marty nie ograniczyła się do zmiany trybu życia. Poprawiło się jej zdrowie psychiczne i fizyczne – jak mówi, od kiedy nie używa substancji, „mogę być wreszcie sobą”​. Ujawniła, że dawne zaburzenia odżywiania (kompulsywne objadanie się) ustąpiły, a problemy z akceptacją siebie zmalały. W rezultacie w trzeźwym życiu „wreszcie lubi siebie”​. SobeRave – czyli jak Marta Markiewicz pokazuje, że trzeźwa zabawa ma sens Równolegle do pracy nad sobą Marta Markiewicz aktywnie działa społecznie. Organizuje SobeRave – cykl imprez technicznych, na których muzyka i taniec są doświadczeniem bez alkoholu i narkotyków. Jak tłumaczyła, „nie zrezygnowałam też z tańca, tylko zajęłam się organizowaniem SobeRave, czyli imprez dla osób, które uwielbiają techno, ale nie piją i nie ćpają”​. Wydarzenia te cieszą się popularnością wśród bardzo różnych osób – od sportowców i kobiet w ciąży, po rodziców z dziećmi, pokazując, że zabawa może być udana także na trzeźwo​. Marta Markiewicz, dzięki swojej otwartej, a zarazem odważnej postawie, stała się inspiracją dla wielu osób zmagających się z podobnymi problemami. W wywiadach czy na TikToku mówi: „nie muszę już używać substancji, by zagłuszyć wstyd i lęk”​ pokazując, że terapia przynosi trwałe efekty. Porusza też temat tabu, jak zaburzenia odżywiania powiązane z uzależnieniem, edukując i motywując innych do sięgnięcia po pomoc​. W 2024 roku za całokształt swojej działalności Marta Markiewicz została wyróżniona tytułem Superbohaterki „Wysokich Obcasów”.
Dekadencka klasyka, bestsellerowy poradnik i literacki portret obłędu. Co czytają bohaterowie „Białego Lotosu”?
Chyba nawet twórca serii, Mike White, nie spodziewał się takiego sukcesu trzeciej odsłony resortowej sagi. „Biały Lotos” dosłownie wyskakiwał z lodówki, a wszystko, co nosili (także na głowie — patrz bob Leslie Gibb) natychmiast stawało się viralem. Dotyczy to także lektur.
Ktoś, kto odpowiada za dobór książek na plan „Białego Lotosu”, ma naprawdę wyśmienity, literacki gust. Wystarczy wspomnieć, że w poprzednich sezonach pojawiały się między innymi dzieła Eleny Ferrante, ojca psychoanalizy Sigmuda Freuda czy teksty amerykańskiej intelektualistki, Camili Pagli. Ostatni sezon także trzyma poziom, choć nie brakuje tu zaskoczeń, „Współcześni kochankowie” – Emma Straub Czyta: Laurie To błyskotliwa i ciepła historia o urokach młodości i bolesnym zderzeniu z dorosłością. Jak grupa znajomych z Nowego Jorku poradzi sobie w obliczu wyzwań wieku średniego? Nic dziwnego, że Laurie, która czuje, że pogoń za karierą doprowadziła ją do ślepego zaułka, szuka pocieszenia w tej pocieszającej lekturze. Alternatywa: Miranda July, „Na czworakach” historia artystki w średnim wieku, która wyrusza w samotną podróż przez Stany Zjednoczone. Po drodze odkryje siebie z zupełnie niespodziewanej strony. „Start Where You Are: A Guide to Compassionate Living” – Pema Chödrön Czyta: Chelsea To duchowy poradnik buddyjski, zachęcający do akceptacji siebie i rzeczywistości takiej, jaka jest. Chödrön pisze o tym, jak praktykować współczucie, życzliwość i uważność w codziennym życiu. Alternatywa: „Cisza przemawia” – Eckhart Tolle Tolle przekształca nauki buddyjskie na zachodni sposób myślenia. To pozycja dla kogoś, kto naprawdę szuka wyciszenia i oddechu w świecie, który nie daje spokoju. „Głód” – Knut Hamsun Czyta: Lochlan Powieść norweskiego noblisty z 1890 roku. Opowiada o młodym, głodującym pisarzu, który przemierza ulice Oslo. To brutalny portret obłędu, alienacji i obsesji. Alternatywa: „Zapiski z podziemia” – Fiodor Dostojewski Czysta egzystencjalna jazda. Bohater – zgorzkniały, samotny, zbyt świadomy – pasowałby idealnie jako alter ego Lochlana. Świetne, jeśli chcesz wniknąć głębiej w psychikę wyobcowanego człowieka (chociaż nie wzięłybyśmy tego na wakacje). „Piękni i przeklęci” – F. Scott Fitzgerald Czyta: Victoria Opowieść o małżeństwie z wyższych sfer – Anthony’m i Glorii – którzy, pogrążeni w hedonizmie, powoli niszczą siebie i swój związek. Książka pełna dekadencji, ironii i melancholii klasyka amerykańskiej literatury. Coś w sam raz dla snobów. Alternatywa: „Żądło”- Paul Murray współczesna opowieść o bogatej rodzinie i jej sekretach, które wypływają na powierzchnię wraz z gospodarczym krachem. Pomogłoby się to uporać Victorii z nadchodzącym bankructwem. „Otoczeni przez narcyzów” - Jana K. P. Möllera Czyta: Belinda Czy kogoś dziwi, że dosłownie otaczana przez całe życie przez roszczeniowych zarozumialców, sięgnęła po tę książkę? Möller bada, jak narcyzm wpływa na nasze życie codzienne, jak rozpoznać narcyza wśród ludzi oraz jakie mechanizmy rządzą zachowaniem osób z tym zaburzeniem. Ciekawe, czy skromny przelew na 5 milionów dolarów nie zmieni empatycznej Belindy w wyrachowaną graczkę. Alternatywa: „Finansowa feministka” książka Tori Dunlap to połączenie klasycznego poradnika finansowego z tezą, że kobiety zasługują na większą kontrolę nad swoimi finansami i niezależność finansową. W sam raz na nowy etap życia. (You go girl). A Wy co zabralibyście na turnus do „Białego Lotosu”?