Nowy polski serial na lato od HBO Max. Platforma ujawniła szczegóły: w obsadzie Kulig, Ostaszewska, Arciuch i Kolak
Już sam tytuł wywołuje emocje, a przed premierą serial zdążył zdobyć międzynarodowe nagrody i zainteresować widzów daleko poza Polską. „Proud” ma być jednym z najmocniejszych polskich tytułów tego lata w HBO Max.
HBO Max odsłoniło karty: polski serial HBO Original „Proud” dostał datę premiery i zwiastun, a wraz z nimi wyraźny sygnał, że sezon czerwcowo-lipcowy będzie należał do historii opowiadanych odważnie i bez skrótów. Produkcja z Ignacym Lissem w roli Filipa startuje na początku czerwca na HBO Max, ma łącznie 8 odcinków i będzie rozwijać się co tydzień aż do finału 31 lipca. Zwiastun „Proud” uruchamia emocje i stawia sprawę jasno Serial „Proud” nie obiecuje łatwej rozrywki. Punkt wyjścia jest precyzyjny i bezlitosny: Filip, młody gej przekonany, że świat jest po jego stronie, po rodzinnej tragedii musi w jednej chwili przestawić całe życie na nowe tory. W praktyce oznacza to odpowiedzialność za małe dziecko i konfrontację z tym, co wcześniej dawało się zagłuszyć tempem codzienności: wyrzutami sumienia, własnymi słabościami i porażkami, ale też zderzeniem z uprzedzeniami, które potrafią być cichą, lecz realną siłą społeczną. Ten konflikt brzmi jak współczesny, psychologiczny dramat, w którym napięcie buduje nie tylko fabuła, lecz także pytanie o dojrzałość. Serial stawia bohatera w świetle, które nie upiększa i nie ułatwia odbioru, za to pozwala zobaczyć człowieka w momencie granicznym. To szczególnie ciekawy kierunek dla polskiej produkcji premium: zamiast dekoracji i fajerwerków, na pierwszym planie jest decyzja, konsekwencja, odpowiedzialność. View oEmbed on the source website Obsada z najwyższej półki przyciąga uwagę jeszcze przed premierą W roli Filipa zobaczymy Ignacego Lissa, a nazwiska w obsadzie układają się w mocny, wyrazisty zestaw: Maria Sobocińska, Kamil Studnicki, Maja Ostaszewska, Joanna Kulig, Marcin Miodek, Piotr Pacek, Dorota Kolak, Tamara Arciuch, Sylwia Boroń, Mateusz Więcławek, Amelia Fijałkowska, Paweł Tomaszewski, Paulina Holtz oraz kolejni aktorzy. To obsadowa mieszanka, która dobrze działa w serialu obyczajowym i psychologicznym: z jednej strony obecność aktorów o silnej rozpoznawalności, z drugiej potencjał na role bardziej kameralne, budowane detalem, spojrzeniem, oszczędnym gestem. Dla widzek i widzów, którzy lubią ekranową jakość kojarzoną z prestiżowym repertuarem, to ważna informacja: „Proud” wygląda na projekt grany na poważnie, z ambicją i wyczuciem. Harmonogram jest konkretny: 8 odcinków i tydzień po tygodniu do finału W czasach, gdy wiele tytułów próbuje złapać uwagę jednorazowym zastrzykiem odcinków, HBO Max stawia tu na klasyczny, rytmiczny model: „Proud” składa się z 8 epizodów, a kolejne będą pojawiać się w serwisie co tydzień. Start zaplanowano na 12 czerwca, a finał ma zostać udostępniony 31 lipca. Taki układ sprzyja rozmowie o serialu, bo daje czas na emocje i interpretacje, ale też na to, by historia Filipa mogła wybrzmieć w pełni, bez pośpiechu. W przypadku opowieści o odpowiedzialności, stracie i społecznych napięciach tempo bywa równie ważne jak same wydarzenia. Warto dodać, że „Proud” ma już festiwalowy rozgłos: światowa premiera odbyła się podczas Series Mania Festiwal, gdzie produkcja znalazła się w konkursie głównym International Competition i zdobyła główną nagrodę. Dodatkowo Ignacy Liss odebrał statuetkę dla najlepszego aktora. Teraz ten tytuł wchodzi do szerokiej dystrybucji, z obietnicą emocjonalnej historii i z prestiżem, który w serialowym świecie nie bierze się znikąd.
O tym nowym polskim serialu już jest głośno, a będzie jeszcze bardziej. Porusza temat, który wciąż dzieli Polaków
„Proud” to nowy polski serial HBO, który jeszcze przed premierą zrobił międzynarodowe zamieszanie. Zdobył Grand Prix na festiwalu Series Mania i już teraz zapowiada się na jedną z najgłośniejszych produkcji roku.
W Lille, gdzie co roku bije serialowe serce Europy, polska produkcja HBO Original „Proud” sięgnęła po Grand Prix w konkursie głównym (International Competition) festiwalu Series Mania. To nie jest zwykły festiwalowy laur, ale znak rozpoznawczy dla tytułów, które potrafią poruszyć widownię bez podnoszenia głosu. Tym mocniej wybrzmiewa fakt, że to pierwszy od 10 lat polski serial dopuszczony do tej stawki - i od razu wychodzący z niej z najwyższym trofeum. Równolegle na scenę wyszedł Ignacy Liss, nagrodzony statuetką dla najlepszego aktora. To wyróżnienie, które nie tylko wzmacnia pozycję całej produkcji, lecz także przypomina, jak wielką siłę ma ekranowa obecność: precyzyjna, współczesna, pracująca emocją zamiast deklaracją. View oEmbed on the source website Nowy polski serial „Proud” - o czym jest? „Proud” opowiada historię Filipa - młodego modela - geja, który żyje szybko, intensywnie i trochę na przekór samemu sobie. Imprezy, przelotne relacje i pozorna beztroska to tylko fasada, pod którą kryje się coś znacznie bardziej skomplikowanego. Wszystko zmienia się w momencie nagłej rodzinnej tragedii, która wywraca jego świat do góry nogami. W roli głównej oglądamy Ignacego Lissa, który prowadzi tę historię niemal cały czas z poziomu emocji swojego bohatera - od brawury i dystansu po momenty całkowitego rozbicia. Na ekranie partnerują mu m.in. Maria Sobocińska i Kamil Studnicki, tworząc wokół Filipa świat relacji, które jednocześnie go ratują i przytłaczają. To właśnie wtedy pojawia się też wątek opieki nad małym dzieckiem - odpowiedzialności, na którą Filip kompletnie nie jest gotowy. Zderzenie jego dotychczasowego stylu życia z koniecznością bycia dla kogoś oparciem staje się jednym z najmocniejszych punktów tej historii. Serial prowadzi nas przez jego wewnętrzny chaos, pokazując, jak trudno jest nauczyć się bliskości, kiedy przez lata żyło się w przekonaniu, że na nią nie zasługujemy - i jak bardzo wszystko może się zmienić, kiedy nagle nie ma już odwrotu. Całość ma formę 8 odcinków - rytm, który sprzyja opowieściom intensywnym, ale nieprzegadanym, takim, które rozgrywają się na spojrzeniach, wyborach i konsekwencjach. - Co było ogromnie ważne, to ta historia mimo że opowiada o chłopaku, który jest homoseksualistą - ten konflikt jest bardzo czytelny i intensywny na początku, to w całości tam nie ma indoktrynacji. Pozostawiamy widza absolutnie w komforcie oceniania tego bohatera samodzielnie - podkreślał twórca serialu podczas konferencji prasowej na festiwalu Series Mania. Premiera „Proud” w HBO Max jeszcze w 2026 roku Konkretna data premiery nie została jeszcze ujawniona, ale jedno jest pewne: polscy widzowie zobaczą „Proud” w serwisie HBO Max jeszcze w 2026 roku. To dobra wiadomość dla wszystkich, którzy lubią być na bieżąco z tytułami, o których rozmawia się w europejskich kuluarach kultury - od czerwonych dywanów po dyskusje o tym, jak seriale opowiadają dziś o tożsamości, odpowiedzialności i wstydzie. Za reżyserię odpowiada Karol Klementewicz, który jest też współautorem scenariusza (wraz z Moniką Pęcikiewicz). Autorką zdjęć jest Weronika Bilska, a producentem Bogumił Lipski. Muzykę skomponował Łukasz Targosz. Montażem zajęli się Alan Zejer i Kamil Grzybowski, a reżyserką obsady jest Viola Borcuch. Serial powstaje dla HBO Max. Produkcję realizuje TVN Warner Bros. Discovery we współpracy z Magnolia Films, a producentem wykonawczym jest Andrzej Besztak (Magnolia Films). W praktyce oznacza to połączenie zasobów i wrażliwości, które coraz częściej decydują o tym, czy lokalna historia może zabrzmieć uniwersalnie — i czy zostanie usłyszana daleko poza granicami kraju.
5 filmów LGBT na Netflix, które warto obejrzeć. Każda z tych historii porusza widzów w inny sposób
Świat kina LGBT ma w sobie moc łączenia rozrywki z refleksją nad miłością, tożsamością i odwagą bycia sobą. Na Netflixie znajdziemy zarówno historie mroczne, wzruszające, jak i te lekkie, muzyczne. Wybrałam pięć tytułów, które oglądam z przyjemnością i które pokazują różnorodność doświadczeń LGBTQ+.
Kino LGBT od zawsze balansowało na granicy tabu i prowokacji. Hollywood przez dekady nie było przychylne filmom o miłości osób tej samej płci - produkcje z queerową tematyką często blokowano, cenzurowano lub spychano na margines repertuaru. Dopiero od lat 60. i 70. powoli pojawiały się pierwsze śmiałe głosy. Jednym z pierwszych filmów w historii, który otwarcie poruszał temat homoseksualizmu, był „Victim” (1961) z Dirkem Bogardem w roli prawnika, który musi zmierzyć się z konsekwencjami ukrywania swojej orientacji w społeczeństwie pełnym strachu i uprzedzeń. W Europie artyści byli odważniejsi - francuskie, włoskie czy hiszpańskie kino lat 70. i 80. często eksplorowało seksualność i tożsamość w sposób bardziej otwarty. Współczesne filmy queerowe z Europy i Stanów łączą dramat z humorem, muzykę z refleksją, a odwagę bohaterów z codzienną codziennością. Dziś filmy LGBT to nie tylko manifest, ale przede wszystkim opowieść o miłości, przyjaźni i życiu w zgodzie ze sobą - niezależnie od ograniczeń i konwenansów. Choć wątki queer pojawiają się dziś w coraz większej liczbie produkcji na Netflix, nie wszystkie potrafią zostawić widza z poczuciem satysfakcji i prawdziwego zaangażowania w historię bohaterów. Dlatego w tym zestawieniu wybrałam pięć tytułów, które oglądałam z wielką przyjemnością i które - gwarantuję - nie zawiodą nawet tych widzów, którzy na co dzień nie mają styczności ze światem LGBT. To filmy, które łączą emocje, humor, dramat i piękną oprawę wizualną, pokazując queerowe historie w sposób pełen empatii, autentyczności i uniwersalnego uroku. „Hiacynt” - mroczny thriller o PRL i represjach wobec homoseksualistów „Hiacynt” to film, który wciąga od pierwszych scen, zabierając widza w mroczne lata 80. w Polsce, kiedy homoseksualizm był tematem tabu, a osoby nieheteronormatywne były prześladowane przez system. Reżyser Piotr Domalewski, znany z takich produkcji jak „Cicha noc” czy „Jak najdalej stąd”, po raz kolejny udowadnia, że należy do czołówki współczesnych polskich twórców. W „Hiacyncie” łączy elementy kryminału, thrillera i filmu noir, tworząc historię pełną napięcia, nieoczekiwanych zwrotów akcji i głębokiego społecznego przesłania. Film opowiada o milicjancie Robercie, który zostaje wplątany w śledztwo dotyczące seryjnego mordercy gejów. Dochodzenie prowadzi go w świat tajemnic, strachu i represji, a jednocześnie staje się dla niego drogą do poznania własnej tożsamości. Piotr Domalewski wraz ze scenarzystą Marcinem Ciastoniem odtwarzają autentyczne realia „Akcji Hiacynt” - operacji milicji wymierzonej w osoby homoseksualne, w ramach której zarejestrowano około 11 tysięcy osób, niektóre z nich były bezpośrednio prześladowane lub zmuszane do ujawniania intymnych szczegółów życia. Obsada filmu dodaje produkcji autentyczności i dramatyzmu. W roli głównej występuje Tomasz Schuchardt, któremu towarzyszą między innymi Tomasz Ziętek, Hubert Miłkowski, Adrainna Chlebicka i Agnieszka Suchora. Każda postać wnosi własny wymiar emocjonalny do opowieści, a złożone relacje między nimi pozwalają widzowi odczuć ciężar i napięcie tamtych czasów. Zdjęcia Piotra Sobocińskiego Jr. perfekcyjnie oddają duszną, szarą i deszczową atmosferę Warszawy lat 80., a połączenie kryminalnego napięcia z refleksją nad miłością, wolnością i osobistymi wyborami sprawia, że „Hiacynt” to nie tylko thriller, ale także ważny film społeczny i historyczny. View oEmbed on the source website „Prom” (pol. „Bal”) - queer musical, który świętuje różnorodność i odwagę bycia sobą „Prom” to pełen energii, kolorowy musical LGBTQ+, który zabiera widzów w świat licealnego balu maturalnego, gdzie każda decyzja może zmienić życie. Film opowiada historię Emmie Nolan, nastolatki z małego miasteczka, która marzy o tym, by na bal maturalny zabrać swoją dziewczynę. Gdy spotyka się z oporem szkoły i lokalnej społeczności, na scenę wkracza grupa aktorów z Broadwayu, dawnych gwiazd musicali, gotowych wesprzeć Emmę i uczynić jej marzenie rzeczywistością. Reżyser Ryan Murphy, znany przede wszystkim z seriali „Bez skazy”, „Glee”, „American Horror Story” i „American Crime Story”, po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć filmy, które są zarówno pełne humoru, jak i poruszające serce. „Prom” łączy zabawne sytuacje z mocnym przesłaniem o akceptacji, odwadze w byciu sobą i sile wspólnoty. To nie tylko musical - to celebracja queerowej kultury, w której przyjaźń, miłość i wiara w siebie stają się centralnym motywem całej opowieści. Obsada filmu jest prawdziwie gwiazdorska: Meryl Streep, Nicole Kidman, James Corden, Kerry Washington, Andrew Rannells, Ariana DeBose oraz młoda debiutantka Jo Ellen Pellman, która wciela się w Emmę. Każdy aktor wnosi swoją charyzmę i talent, a występy muzyczne tworzą widowisko, które zachwyca zarówno fanów musicali, jak i widzów szukających inspirujących historii queer. „Prom” to film, który wprowadza radość, emocje i energię na ekran, jednocześnie przypominając, jak ważne jest, by młodzi ludzie mogli być sobą, niezależnie od przeciwności. View oEmbed on the source website „W żałobie w drogę” - podróż przez stratę, przyjaźń i odkrywanie siebie Czy można odnaleźć radość w życiu po stracie ukochanej osoby? Czy żałoba może być momentem przemiany, a nie tylko bólu? „W żałobie w drogę” opowiada historię Marca, który po śmierci swojego męża Olivera wyrusza do Paryża wraz z najbliższymi przyjaciółmi. To podróż pełna emocji, refleksji i nieoczekiwanych zwrotów, która pozwala bohaterowi zmierzyć się zarówno z własnym żalem, jak i z ukrytymi sekretami. Film zręcznie łączy dramat z subtelnym humorem, pokazując, że w trudnych chwilach przyjaźń i miłość potrafią dać siłę do dalszego życia. Debiut reżyserski Dana Levy'ego udowadnia, że twórca znany głównie z serialu „Schitt’s Creek” również dostępnego na Netflix - potrafi opowiadać historie, które bawią, wzruszają i skłaniają do refleksji. Marc, grany przez Levy’ego, stopniowo odkrywa, że życie po stracie nie musi być jedynie ciężarem, a Paryż staje się miejscem, gdzie można poczuć zarówno piękno, jak i ciężar życia. Towarzyszący mu przyjaciele - Sophie (Ruth Negga) i Thomas (Himesh Patel) - również przeżywają własne wyzwania, co wprowadza do filmu autentyczną dynamikę i emocjonalną głębię. Obsada jest imponująca: Luke Evans w roli zmarłego Olivera, Emma Corrin, Kaitlyn Dever, Celia Imrie i David Bradley tworzą barwny, wiarygodny świat postaci. Film zachwyca też stroną wizualną - malownicze kadry Paryża, nastrojowe zdjęcia i subtelnie dobrana muzyka podkreślają emocje bohaterów i nadają opowieści uniwersalny, lekko melancholijny ton. „W żałobie w drogę” to opowieść o stracie, odkrywaniu siebie i sile przyjaźni - film, który bawi, wzrusza i inspiruje. View oEmbed on the source website „Maestro” - życie i muzyka Leonarda Bernsteina w filmowej odsłonie Coopera „Maestro” to drugi film wyreżyserowany przez aktora Bradley'a Cooper'a, w którym hollywoodzki gwiazdor wciela się także w tytułową postać - legendarną postać Leonarda Bernsteina. Film opowiada historię dyrygenta, kompozytora i pianisty, którego życie zawodowe i prywatne było tak barwne i pełne napięć, że mogłoby posłużyć za scenariusz niejednego thrillera czy musicalu. W Stanach Zjednoczonych Bernstein był powszechnie znany nie tylko dzięki wielkim dziełom, takim jak „West Side Story” czy monumentalna „Msza”, ale także za sprawą edukacyjnych występów telewizyjnych, które uczyniły go ikoną kultury. Cooper w „Maestro” skupia się nie tylko na triumfach artysty, ale przede wszystkim na cenie, jaką Bernstein płacił w życiu prywatnym. Film pokazuje jego zmagania z oczekiwaniami rodziny, publiczności i własnych ambicji. W centrum opowieści znajduje się skomplikowany związek Bernsteina z żoną Felicią Montealegre Cohn (Carey Mulligan) oraz subtelnie ukryty homoseksualizm artysty, który prowadzi do złożonych, nieraz napiętych relacji. Twórcy filmu posługują się niedopowiedzeniem, pokazując intymne momenty Bernsteina z innymi mężczyznami niemal bez słów - tak, by oddać realia epoki, w której o orientacji seksualnej publicznie się nie mówiło, ale także by podkreślić wewnętrzne konflikty bohatera. Obsada filmu wciąga w życie Bernsteina i jego bliskich: Bradley Cooper zachwyca w roli Lenny’ego, balansując między czułością wobec Felicii a wymaganiami geniusza artysty, a Carey Mulligan tworzy z nim postać pełną sprzeczności - zarówno oddaną, jak i stanowczą. Sceny z ich udziałem, często zagrane w dalekim planie, pozwalają odczuć napięcie i skomplikowane emocje bez nachalnej ekspozycji, czyniąc film subtelnym, a jednocześnie pełnym napięcia. Dodatkowo w rolach drugoplanowych pojawiają się znani aktorzy, którzy nadają opowieści głębi i realizmu. „Maestro” to film, który nie ogranicza się do jednej konwencji. Łączy dramat, musicalowe sekwencje, screwball comedy i momenty refleksji nad relacjami, miłością i tożsamością. Pokazuje, że życie nie jest czarno-białe, a prawda o człowieku kryje się w niuansach — zarówno tych publicznych, jak i prywatnych. To opowieść o pasji, kompromisach i potrzebie życia pełną piersią, która zostaje z widzem na długo, inspirując do refleksji nad własnymi relacjami i osobistą autentycznością. View oEmbed on the source website „Moja babcia jest lesbijką” - komedia, która łączy humor z odwagą „Moja babcia jest lesbijką” to film, który zaskakuje sposobem, w jaki łączy humor z poważnymi tematami - seksualnością, starością i wolnością wyboru. Produkcja Ángelesy Reiné pokazuje, że miłość i prawo do życia zgodnego z własną seksualnością nie mają wieku ani granic, a opowieść o dwóch starszych kobietach, które chcą w końcu być sobą, może być zarówno wzruszająca, jak i dowcipna. Niektórzy widzowie mogą łatwo zaszufladkować tytuł jako „film LGBTQ”, inni mogą w nim doszukiwać się ideologicznego manifestu. Jednak Reiné udowadnia, że „Moja babcia…” nie jest ani agitką, ani spektaklem politycznym - to po prostu historia o miłości, pragnieniu akceptacji i życiu pełnym wyborów, które są zgodne z własnym ja. Film porusza kwestie wychodzenia z szafy, relacji z Kościołem, prawa do ślubu osób tej samej płci, ale robi to w sposób subtelny i wyważony, bez nachalnego dydaktyzmu. W fabule śledzimy Sofię i Celię - dwie kobiety po siedemdziesiątce, które po latach życia w ukryciu chcą wreszcie wziąć ślub i zaznać normalności, jaką wielu traktuje za oczywistą. Reiné stawia w centrum nie tylko ich miłość, ale także codzienne dylematy starszych kobiet: społeczne oczekiwania, tabu wokół seksualności osób starszych i prawo do bycia sobą bez kompromisów. Film łamie stereotypy, pokazując, że starsze osoby również pragną bliskości, czułości i erotycznej przyjemności, choć pozostaje przy tym subtelny, unikając wprost scen erotycznych. Obsada filmu wnosi autentyczność i ciepło. Maribel Verdú i Susi Sánchez grają swoje role z przekonaniem, balansując między czułością, poczuciem humoru a frustracją wynikającą z życia w ukryciu. Aktorki pokazują, że starość nie odbiera prawa do miłości ani do śmiechu, a komediowe elementy filmu - choć dyskretne i niepozbawione subtelnej ironii - dodają lekkości, a jednocześnie potęgują refleksję nad przemijaniem i społecznymi oczekiwaniami wobec starszych kobiet. „Moja babcia jest lesbijką” udowadnia, że kino o tematyce LGBTQ nie musi być krzykliwym manifestem ani ograniczać się do młodych bohaterów. Film Reiné przypomina, że miłość, prawo do życia w zgodzie ze sobą i akceptacja własnej seksualności są uniwersalne i ponadczasowe - a jednocześnie że wciąż warto je świętować, nawet w siódmej dekadzie życia. View oEmbed on the source website Oczywiście to tylko pięć wybranych tytułów… Te pięć filmów to moje osobiste propozycje, które oglądam z ogromną przyjemnością, ale katalog filmów LGBT na Netflixie jest znacznie szerszy. Co więcej, wkrótce dołączy do niego 5. sezon „Bridgertonów”, który z pewnością wzbudzi nowe emocje i zainteresowanie widzów queerowych historii. To przypomnienie, że świat filmów LGBT jest różnorodny, kolorowy i ciągle się rozwija - dla każdego znajdzie się tu coś wyjątkowego.
Twórcy serialu „Bridgerton” potwierdzają główną historię miłosną 5. sezonu. Oto, co o tym pomyśle myślą aktorki
„Jeśli jest coś naprawdę charakterystycznego dla tego sezonu, to tęsknota. Wielka, ogromna tęsknota”.
Twórcy serialu „Bridgerton” potwierdzili, że piąty sezon jest już w produkcji - i że przedstawi historię miłosną Franceski Bridgerton (w tej roli Hannah Dodd) oraz Michaeli Stirling (granej przez Masali Baduza). Będzie to pierwszy queerowy romans w serialu. Jak potwierdził Netflix, produkcja serialu odbywa się poza Londynem. W sieci pojawił się też zwiastun, w którym kobiety trzymają się za ręce i przeprowadzają się do miejsca, które najprawdopodobniej jest szkockimi Highlands. Zwiastun ten wywołał entuzjazm wśród fanów. Co wydarzy się w 5. sezonie „Bridgertonów”? Po śmierci męża Franceski, Johna, w czwartym sezonie, fani spekulowali, że kolejna odsłona skupi się właśnie na niej, choć pojawiały się też przypuszczenia, że najpierw zobaczymy historię jej siostry Eloise. Teraz wiadomo już, że akcja 5. sezonu rozpocznie się dwa lata po zakończeniu poprzedniego. Serwis streamingowy Tudum ujawnił zarys fabuły: „Sezon 5 zaczyna się dwa lata po śmierci Johna, gdy Francesca postanawia ponownie wejść na rynek matrymonialny z powodów praktycznych. Jednak kiedy kuzynka Johna, Michaela, wraca do Londynu, by zająć się majątkiem Kilmartin, skomplikowane uczucia Franceski sprawią, że zacznie się zastanawiać, czy trzymać się pragmatycznych planów, czy podążyć za własnymi pragnieniami.” Historia będzie oparta na książce Julii Quinn „When He Was Wicked”. Choć w powieści kuzyn Johna jest mężczyzną o imieniu Michael, to fani ciepło przyjęli zmianę płci tej postaci w serialu. Ogłaszając tę informację, showrunnerka Jess Brownell powiedziała: „To przełomowe. Oczywiście istnieje wiele świetnych produkcji pokazujących queerową miłość. W żadnym razie nie jesteśmy pierwsi. Ale stworzenie całego sezonu „Bridgerton” o związku lesbijskim wydaje się czymś ogromnym.” View oEmbed on the source website Co o tym pomyśle myślą aktorki i widzowie? „[Historie queerowej miłości] były tradycyjnie wykluczane z takich gatunków jak dramaty kostiumowe - a osoby queer istniały, zawsze istniały i zawsze będą istnieć” - mówi Dodd. Baduza dodaje: „To wyjątkowe doświadczenie mieć Jess jako przewodniczkę w tej podróży, bo ona jest tą historią naprawdę podekscytowana. To, co chcemy osiągnąć, to pokazanie realistycznego obrazu queerowej miłości na ekranie i zapewnienie jej szczęśliwego zakończenia.” Podsycając entuzjazm fanów, Brownell dodała: „Jeśli jest coś naprawdę charakterystycznego dla tego sezonu, to tęsknota. Wielka, ogromna tęsknota. To będzie sezon o queerowej radości. To nie będzie sezon o queerowej traumie. … Świetnie się przy tym bawimy!” Ponieważ remixy znanych utworów są ważnym elementem ścieżki dźwiękowej serialu, Brownell zdradziła, że muzyka również odzwierciedli tę historię miłosną. „Dużo myślałam o różnych queerowych artystach, których utwory możemy zinterpretować na potrzeby „Bridgerton”” - mówi. „Oddanie queerowym artystom roli muzycznego tła dla queerowej historii miłosnej będzie niezwykle ekscytującym elementem sezonu.” Fani zareagowali na tę wiadomość ogromnym entuzjazmem na Instagramie. W komentarzach pod oficjalnym profilem „Bridgerton” pisali m.in.: „Jestem tak wzruszona” oraz „Nie mam żadnego powodu, żeby płakać przez 15-sekundowy zwiastun. A jednak to robię.” Artykuł oryginalnie pojawił się na ELLE.com/uk
Historia o miłości pokonującej wszelkie przeszkody i thriller polityczny w jednym. Ten serial wyciśnie wam łzy z oczu
Miłość w „Fellow Travelers” jest tak piękna i bolesna, że musiałam kilka razy przerywać oglądanie, żeby otrzeć łzy. Ten dramat o zakazanej miłości w czasach prześladowań zdobył uznanie krytyków i 3 lata po premierze wciąż łamie serca widzów na całym świecie.
Serial „Fellow Travelers” (pol. „Towarzysze podróży”) od samego początku porywa widzów w sam środek Ameryki lat 50., kiedy burzliwe przemiany polityczne i społeczne odbijają się na każdym aspekcie życia bohaterów. Hawkins Fuller, doświadczony urzędnik Departamentu Stanu, oraz młody i pełen ideałów Tim Laughlin, asystent kongresowy, stają się centrum opowieści o zakazanej miłości, która w tamtych czasach mogła oznaczać wyrok społeczny lub nawet utratę wszystkiego. Ich romans rozwija się na tle szalejącego maccartyzmu - politycznych polowań na "dewiantów" i komunistów, w czasach kiedy orientacja seksualna była uznawana za powód do prześladowań. „Fellow Travelers” - serial, który nie pozwala pozostać obojętnym i porusza do łez Główna oś fabularna serialu rozciąga się na kilka dekad - od lat 50. XX wieku, przez okres protestów przeciwko wojnie w Wietnamie, disco lat 70., aż po dramatyczny kryzys AIDS w latach 80. Twórcy nie skupiają się wyłącznie na relacji Hawkinsa i Tima. Pokazują także losy Marcusa Gainesa, czarnoskórego dziennikarza, oraz jego partnera Frankie’go Hinesa, dla których amerykańska rzeczywistość była podwójnie brutalna - przez pryzmat homofobii i rasizmu. Każda scena tętni napięciem, namiętnością, bólem i nadzieją, a emocjonalna głębia sprawia, że widzowie - tak jak ja - często muszą pauzować odcinki, by dojść do siebie. View oEmbed on the source website Obsada na najwyższym poziomie i uznanie krytyków - co sprawia, że „Fellow Travelers” zachwyca? Za stworzenie serialu odpowiada Ron Nyswaner, nominowany do Oscara scenarzysta filmu „Philadelphia”. Główne role zagrali Matt Bomer jako Hawkins oraz Jonathan Bailey jako Tim. Ich ekranowa chemia została doceniona na całym świecie - to duet, który porywa i rozdziera serca. Na drugim planie pojawiają się m.in. Allison Williams, Jelani Alladin, Linus Roache, Chris Bauer i Noah J. Ricketts. Serial zebrał niezwykle wysokie oceny: 94% pozytywnych recenzji od krytyków, 87% od widzów, a na Rotten Tomatoes osiągnął wynik 90% (średnia ocen 8.4/10) i 76 punktów na Metacritic. „Fellow Travelers” to hołd dla wolności i odwagi w czasach walki o godność Produkcja „Fellow Travelers” nie unika bolesnych tematów - pokazuje hipokryzję, polityczną bezwzględność i dramatyczne wybory, przed jakimi stają bohaterowie, by zachować własną tożsamość. To nie tylko historia miłości, ale opowieść o walce z systemem, o cenie, jaką płaci się za prawo do bycia sobą. Serial zdobył prestiżową nagrodę Peabody i trzy nominacje do 76. rozdania nagród Emmy: dla Matta Bomera, Jonathana Baileya i Rona Nyswanera za scenariusz. Produkcja została także uznana przez największe amerykańskie media za jedną z najlepszych serialowych premier roku 2023. Na Filmweb ma ponad 2 tys. ocen użytkowników. Większość z nich zawiera ogromne uznanie dla produkcji i przedstawionej historii: „To queerowy rollercoaster po stylówkach drugiej połowy XX wieku z polityką w tle. Wzorowy casting zrobił robotę. Konserwatyści nie dobrną do finału”. Gdzie obejrzeć „Fellow Travelers”? Serial, który zmienia spojrzenie na historię „Fellow Travelers” dostępny jest na platformie SkyShowtime. Pierwszy sezon obejmuje osiem odcinków, które prowadzą widzów przez najbardziej wstrząsające i poruszające wydarzenia w powojennej historii USA. Każdy odcinek to prawdziwa emocjonalna podróż - od strachu i tęsknoty po bunt i walkę o siebie. To serial, który zostawia widza w milczeniu jeszcze długo po zakończeniu seansu.
Kiedy na randkę umówi cię... mama. Ten świąteczny film Netflixa przełamuje wszystkie utarte schematy
Boże Narodzenie to idealny moment na miłość - przynajmniej według filmów i rodzin przy świątecznym stole. „Wieczny singiel” pokazuje, co dzieje się wtedy, gdy dobre intencje matek zamieniają się w presję, a wszyscy dookoła wiedzą lepiej, z kim powinniśmy być.
Świąteczne filmy mają swoje żelazne reguły: powrót do rodzinnego domu, zasypane śniegiem miasteczko, zapach pierników i pytania, przed którymi nie da się uciec. „Kiedy sobie kogoś znajdziesz?”. „A może już czas?”. „My wiemy lepiej”. „Wieczny singiel” (czyli Single All the Way) idealnie wpisuje się w ten schemat - ale jednocześnie próbuje go lekko przesunąć, dopasować do współczesnych realiów i queerowej perspektywy. To nie jest pierwsza taka próba. Trudno nie wrócić myślami do „The Christmas Setup” - produkcji Lifetime z 2020 roku, która przeszła do historii jako pierwszy świąteczny film stacji z głównym wątkiem LGBT. Tam również mieliśmy powrót do domu, matkę-swatkę (w tej roli Fran Drescher, czyli ikoniczna Niania) i miłość z przeszłości. Oglądając „Wiecznego singla”, trudno oprzeć się wrażeniu, że twórcy - świadomie lub nie - idą bardzo podobną ścieżką. „Wieczny singiel” świąteczna queerowa komedia na Netflix To pierwszy gejowski "Christmas movie" Netflixa, który regularnie - od dobrych kilku lat - w swoich produkcjach przemyca queerowe wątki. Peter (Michael Urie) mieszka w dużym mieście, pracuje w mediach społecznościowych i - jak sugeruje tytuł - od dłuższego czasu jest singlem. Na święta wraca do rodzinnego domu w małej, zaśnieżonej miejscowości. Już sam ten punkt wyjścia wystarczy, by uruchomić lawinę zdarzeń, które każdy widz komedii romantycznych zna aż za dobrze. Matka Petera, Carol , nie tylko martwi się szczęściem syna, ale też postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Efekt? Randka w ciemno z Jamesem - przystojnym, serdecznym instruktorem narciarstwa (Luke Macfarlane), który wydaje się chodzącą definicją „dobrego wyboru”. Na uwagę zasługuje także ciotka Sandy - w którą wciela się Jennifer Coolidge znana wszystkim z kultowego serialu „Biały Lotos” - która nad wyraz stara się wesprzeć we wszystkim swojego siostrzeńca - geja. Jest jeszcze Nick (Philemon Chambers) - wieloletni współlokator i najlepszy przyjaciel Petera, cichy bohater drugiego planu, który - jak to zwykle w komediach romantycznych bywa - stopniowo uświadamia sobie, że jego uczucia wykraczają daleko poza przyjaźń. Brzmi znajomo? Oczywiście. I dokładnie tak ma być. „Wieczny singiel” nie udaje, że wymyśla kino na nowo. Gra znanymi kartami, oferując widzom komfort, przewidywalność i poczucie bezpieczeństwa - coś, czego w świątecznym kinie często szukamy najbardziej. View oEmbed on the source website Święta to festiwal „niewygodnych” pytań Największą siłą filmu jest obsada. Michael Urie ma w sobie naturalny urok i lekkość, dzięki którym nawet najbardziej schematyczne dialogi nie rażą sztucznością. Philemon Chambers jako Nick jest ciepły, nieprzerysowany i bardzo ludzki - nic dziwnego, że w filmie kochają go wszyscy: rodzina, sąsiedzi a także - pies. Luke Macfarlane sprawia natomiast, że „ten trzeci” nie staje się czarnym charakterem. James jest sympatyczny, uroczy i naprawdę łatwo go polubić - co tylko komplikuje emocjonalny trójkąt. Problem pojawia się gdzie indziej. Rodzina Petera - choć przedstawiana jako wspierająca i otwarta – bardzo szybko przekracza granicę. Z troski robi się ingerencja, z ciekawości presja, a z dobrych intencji manipulacja. Wszyscy „wiedzą lepiej”, z kim Peter powinien być, i nie wahają się popychać bohaterów w stronę „właściwego” rozwiązania. To motyw aż nazbyt znajomy, niezależnie od orientacji. Święta potrafią zamienić dorosłych ludzi w dzieci wiercące się przy rodzinnym stole - takie, które wciąż muszą tłumaczyć się ze swoich wyborów. „Wieczny singiel” dotyka tego tematu celnie, choć nie zawsze ma odwagę go naprawdę pogłębić. Kiedy świąteczna przesada męczy Oczywiście, nie wszystko w tym filmie działa równie dobrze. Część postaci jest zbyt przerysowana, a niektóre pomysły - jak wyjątkowo karykaturalna rola Jennifer Coolidge - sprawiają wrażenie, jakby pochodziły z zupełnie innej produkcji. Momentami „Wieczny singiel” cierpi na nadmiar wątków i backstory, które niewiele wnoszą do głównej historii, a tylko ją rozpraszają. A jednak, mimo tych potknięć, film ogląda się z przyjemnością. Być może dlatego, że wciąż jest w nim coś ważnego: próba normalizacji historii miłosnych osób queerowych w przestrzeni, która do tej pory była niemal zarezerwowana dla heteronormatywnych opowieści. Świąteczna bajka - wciąż do dopisania „Wieczny singiel” nie jest filmem idealnym i nie zmieni historii kina. Jest jednak krokiem w stronę większej różnorodności - nawet jeśli wciąż ubranym w bardzo klasyczny, momentami wręcz archaiczny kostium. To ciepła, momentami irytująca, ale jednak potrzebna opowieść o miłości, wyborach i presji bycia „na czas”. Pozostaje tylko jedno pytanie: kiedy w końcu doczekamy się świątecznej komedii romantycznej, w której queerowi bohaterowie po prostu się zakochują - bez swatania, bez rodzinnych intryg i bez konieczności udowadniania czegokolwiek komukolwiek? Na razie „Wieczny singiel” musi nam wystarczyć. I być może właśnie w te święta - z kubkiem herbaty i kocem - to naprawdę nie jest zły wybór.
Ten norweski film o skomplikowanych relacjach czule dotyka tego, o czym boimy się mówić. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Dag Johan Haugerud z niezwykłą delikatnością zagląda tam, gdzie codziennie jesteśmy, ale rzadko kiedy mamy odwagę spojrzeć naprawdę - w sam środek naszych uczuć. „Miłość”, trzecia odsłona jego filmowego cyklu o współczesnych relacjach, to kino ciche, empatyczne, momentami zabawne. A przede wszystkim prawdziwe.
W świecie, który częściej domaga się deklaracji niż uczuć, norweski reżyser - Haugerud proponuje coś niezwykle odświeżającego: spokój. Film „Miłość” nie przyspiesza, nie dramatyzuje, nie uwodzi tanimi emocjami. Zamiast tego prowadzi nas przez relacje, które są tak zwyczajne, że aż zaskakująco bliskie. Po „Seksie” i „Snach o miłości” autor hitu wyświetlanego obecnie w polskich kinach ponownie zagląda do ludzkiego serca - ale robi to z jeszcze większą czułością. Jego bohaterowie żyją, kochają, mylą się i próbują od nowa. Nie są idealni, ale są prawdziwi. I to jest najbardziej poruszające. W tym artykule znajdziesz: Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Haugerud wybiera dla swojej historii stolicę Norwegii - Oslo - surowe, chłodne, wcale nie instagramowe. Miasto, które zamiast być tłem do romansów, staje się lustrem: odbija współczesność, jej tempo, jej samotność, jej pragmatykę. W centrum tej opowieści są trzy osoby: lekarka Marianne, pielęgniarz Tor i Kathrine, urzędniczka odpowiedzialna za kulturę. Poznajemy ich nie w wielkich życiowych momentach, lecz w drodze - na promie płynącym z Oslo do małej miejscowości, która w pewnym sensie istnieje tylko po to, by ludzie mogli się wyspać. I jest w tym coś symbolicznego. Prom, który płynie przez środek nocy, tworzy przestrzeń niewymuszonej intymności. Przypadkowe spotkania nagle stają się możliwe. Ludzie, których nic nie łączy, zaczynają rozmawiać. A z czasem, podczas tej podróży, rodzi się między nimi może i coś więcej. Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością W „Miłości” prom nie jest zwykłym środkiem transportu - to coś pomiędzy klubem, czatem i terapią grupową. Miejscem, gdzie wszyscy są trochę poza czasem, trochę poza sobą. „Gdy nie mogę spać, wsiadam na prom. Szukam faceta. Patrzę, kto jest online, a potem liczę, że nasze spojrzenia się spotkają” - mówi jeden z bohaterów. I to zdanie definiuje całą naszą współczesną intymność: hybrydową, półcyfrową, półosadzoną w realu. Najpierw symetryczne „match”, dopiero potem uśmiech. Najpierw aplikacja, dopiero potem rozmowa. Najpierw test, potem ryzyko. Tak obecnie wyglądają nasze relacje. Haugerud ich jednak nie ocenia. Raczej obserwuje - i trafia w punkt, w którym dziś znajduje się wiele osób. Chcemy bliskości, ale potrzebujemy „bezpiecznika”, jakim stają się aplikacje randkowe. Tinder i Grindr nie są tu demonizowane - są narzędziem, które pomaga zrobić pierwszy krok, zanim zjawi się odwaga. Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać Film „Miłość” nie próbuje odtworzyć klasycznego romansowego modelu: on i ona, przeznaczenie, przeszkody, happy end. Zamiast tego pokazuje relacje, które wymykają się ramom. Marianne, oszczędna w emocjach lekarka, spotyka na swojej drodze Tora - pielęgniarza, który inaczej rozumie bliskość, inaczej o niej mówi, inaczej ją przeżywa. Ich rozmowy są proste, ale niosą wszystko to, czego nie umiemy powiedzieć nawet najbliższym. Obok nich pojawiają się historie mężczyzn odnajdujących swoją seksualność na nowo, ludzi, którzy w intymności szukają nie tyle miłości, co bycia zauważonym choć przez chwilę. Haugerud pozwala im wszystkim wybrzmieć. Bez patosu. Bez wstydu. Bez moralizowania. „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Co najbardziej zachwyca w tym filmie? Cisza, która pozwala rozgościć się uczuciu. Dialogi, które brzmią jak prawdziwe rozmowy. Pauzy, które znaczą więcej niż wyznania oraz twarze, na których jedna mikrosekunda zmienia sens sceny. To kino, w którym - paradoksalnie - najwięcej dzieje się wtedy, kiedy nic się nie dzieje. „Miłość” jest najdelikatniejszą, a jednocześnie najbardziej dojrzałą częścią trylogii Haugeruda. „Sny o miłości” poruszały młodzieńczą pasją, „Seks” - kryzys tożsamości. „Miłość” spaja to wszystko w całość. Jest jak rozmowa, której nie chcemy kończyć. I może właśnie dlatego tak trafia prosto w serce. Film można obecnie zobaczyć w prawie wszystkich polskich kinach. Zarówno w multiplexach jak i malutkich studyjnych salach.
Te filmy i seriale z wątkami LGBTQIA+ pokochają wszyscy. Opowiadają o miłości, odrzuceniu i byciu sobą za wszelką cenę
Netflix od dawna promuje różnorodność. Dlatego wątki społeczności LGBTQIA+ to już standard na platformie. Współcześnie coraz więcej mówi się o mniejszościach, ale wciąż mamy dużo pracy do wykonania. Te filmy i warto oglądać nie tylko podczas miesiąca dumy.
W tym artykule: Seriale Netflix z wątkiem LGBTQIA+ Filmy Netflix (również dokumentalne) z wątkiem LGBTQIA+ Filmy i seriale na licencji dostępne na Netflix W ostatnich latach platformy streamingowe, takie jak Netflix, odegrały kluczową rolę w promowaniu różnorodności i inkluzywności w popkulturze. Jednym z obszarów, który zyskał na szczególnej uwadze, są produkcje poruszające tematy związane z LGBTQIA+. Dzięki nim widzowie mogą odkrywać zróżnicowane historie miłości, przyjaźni, samoakceptacji i walki o swoje miejsce w świecie. Filmy i seriale te nie tylko dostarczają rozrywki, ale także pomagają zrozumieć złożoność doświadczeń osób z tej społeczności, łamiąc stereotypy i budując empatię. W tym artykule przyjrzymy się najciekawszym propozycjom z tej kategorii, które warto dodać do swojej listy „do obejrzenia”. Seriale Netflix z wątkiem LGBTQIA+ AJ and the Queen Drag queen Ruda Ruby, która podróżuje po Stanach zniszczonym vanem, zyskuje zaskakującą towarzyszkę podróży - pyskatą dziesięciolatkę zwaną AJ. Bonding Nowojorska studentka, która dorabia wieczorami jako domina, składa przyjacielowi gejowi ze szkolnych lat nietypową propozycję. Dom z papieru Ośmioro przestępców barykaduje się z zakładnikami w hiszpańskiej mennicy. W międzyczasie geniusz wśród złodziei manipuluje policją, by zrealizować swój plan Easy Ten serial z gwiazdorską obsadą ukazuje życie różnych mieszkańców Chicago, błądzących w labiryncie nowoczesnej miłości, seksu, technologii i kultury. Feel Good Stand-uperka Mae Martin lawiruje między nowym, skomplikowanym związkiem ze swoją dziewczyną George, a wyzwaniami niedawno osiągniętej trzeźwości. Grace i Frankie Bohaterki nominowanego do Emmy serialu nie przyjaźnią się, ale gdy mężowie opuszczają je, by zostać parą, układna Grace i ekscentryczna Frankie zbliżają się do siebie. Gypsy Terapeutka Jean Holloway nawiązuje bliskie i niebezpieczne relacje z różnymi osobami z życia swoich pacjentów. Halston Jego nazwisko dało początek imperium. Jego styl ukształtował epokę. Historia błyskawicznej sławy i równie szybkiego upadku amerykańskiego projektanta mody - Halstona. Marka przez lata była synonimem szyku i luksusu, a sam twórca stał się gwiazdą lat 70. i 80. Niestety, gdy dochodzi do "wrogiego przejęcia" marki, dizajner "musi podjąć walkę o zachowanie prawa do swojego najcenniejszego zasobu - nazwy Halston." W roli głównej: Ewan McGregor. Hollywood Hollywood po drugiej wojnie światowej. Grupa ambitnych początkujących aktorów i filmowców zrobi niemal wszystko, aby spełnić swoje marzenia o wielkiej karierze. Książęta Książę Wilhelm oswaja się z życiem w nowej prestiżowej szkole z internatem. Największym problemem okazuje się dla niego podążanie za głosem serca. One day at a time Serial komediowy na motywach klasycznego sitcomu z lat 70. Samotna matka kubańskiego pochodzenia wychowuje dwójkę nastoletnich dzieci przy wsparciu swojej staroświeckiej mamy. Opowieści z San Francisco Po długiej nieobecności Mary Ann Singleton powraca do San Francisco i ponownie spotyka się z plejadą barwnych postaci mieszkających przy 28 Barbary Lane. Orange is the new black Z powodu popełnionego dawno temu przestępstwa bogata nowojorczanka ląduje w więzieniu dla kobiet. Za kratami szybko zyskuje przyjaciółki i przeciwniczki. Porady różowej brygady Naszykuj sobie pudełko chusteczek! Różowa Brygada powraca w nowym składzie z trafnymi poradami, emocjonującymi metamorfozami i chwytającymi za serce wyznaniami. Obejrzycie wszystkie odcinki od razu! Pose Nowy Jork, rok 1987. Blanka otwiera przybytek dla osób LGBTQ, a pod jej skrzydła trafiają wkrótce utalentowany tancerz i prostytutka zakochana w bogatym kliencie. Ratched Historia znanej z „Lotu nad kukułczym gniazdem” pielęgniarki Mildred Ratched (w filmie oryginalnie sportretowanej przez Louise Fletcher). W produkcji Netflixa wspomniana postać przybywa w 1947 do Północnej Kalifornii w poszukiwaniu zatrudnienia. Odnajduje je w niesławnym szpitalu psychiatrycznym, w którym dokonuje się na umysłach pacjentów licznych (i niekoniecznie moralnych) eksperymentów. Sara Ramirez: historia o poszukiwaniu i odnalezieniu własnej tożsamości RuPaul’s Drag Race Wyróżniony licznymi Emmy program prowadzony przez RuPaula - królową wszystkich królowych dragu. Pod jego okiem kilka z nich walczy o tytuł supergwiazdy. Sex Education Nieśmiały Otis, raczej z grupy przeciętniaków niż gwiazd szkoły, postanawia pójść w ślady swojej matki i namówiony przez przyjaciół (głównie z powodu zarobienia dodatkowych pieniędzy i szansy na awans w licealnej hierarchii) zakłada w szkole nieoficjalną poradnię seksuologiczną. Sam pomysł już od początku wydaje się absurdalny, bo nie tylko wiek Otisa może być tutaj przeszkodą, ale też to, że chłopak ma absolutnie zerowe doświadczenie w tych kwestiach. Stranger Things Lata 80. W małym miasteczku znika chłopiec. Wkrótce mieszkańcy odkrywają tajemnicę sekretnych eksperymentów, przerażających sił nadprzyrodzonych i małej dziwnej dziewczynki. Szkoła dla elity Do ekskluzywnej prywatnej szkoły Las Encinas w Hiszpanii trafia troje pochodzących z klasy robotniczej nastolatków. Wskutek ich starć z zamożniejszymi uczniami dochodzi do morderstwa. Telefonistki Madryt w latach 20. Cztery kobiety z krajowej centrali telefonicznej uczą się pracy w nowoczesnym miejscu, szukając przy tym miłości i przyjaźni. Tiny Pretty Things Serial "Tiny Pretty Things" oparty jest na powieści o tym samym tytule autorstwa Sony Charaipotry i Dhonielle Clayton. Książka wydana w 2015 roku osiągnęła status bestsellera, a nastolatki z różnych stron świata pokochały tę historię. Gdy najlepsza uczennica elitarnej szkoły baletowej pada ofiarą ataku, jej następczyni wkracza do świata kłamstw, zdrady i zaciętej rywalizacji. The Umbrella Academy Gdy obdarzone niezwykłymi mocami rodzeństwo spotyka się ponownie po śmierci ojca, na jaw wychodzą szokujące rodzinne sekrety. Okazuje się też, że ludzkości grozi zagłada. Zabójstwo Versace Andrew Cunanan w 1997 r. zabił pięć osób, w tym ikonę mody, Gianniego Versacego. Ten serial próbuje wyjaśnić motywację mordercy, sięgając do wydarzeń z jego przeszłości. Filmy Netflix (również dokumentalne) z wątkiem LGBTQIA+ Alex Strangelove Licealista Alex Truelove chce stracić dziewictwo ze swoją uroczą dziewczyną Claire. Jego plan spala na panewce, gdy poznaje równie uroczego Elliota. Bal Gwiazdy nowojorskiej sceny Dee Dee Allen i Barry Glickman przeżywają kryzys swojej sławy: ich nowe i bardzo drogie show na Broadway'u okazało się klapą, która może zaważyć na ich karierze. W międzyczasie w małym miasteczku w stanie Indiana, młoda licealistka Emma Nolan doznaje zupełnie innego zawodu: mimo wsparcia ze strony dyrektora liceum, przewodnicząca rady szkoły nie wyraża zgody, by Emma zabrała swoją dziewczynę Alyssę na szkolny bal. Dee Dee i Barry widząc w trudnej sytuacji dziewczyny szansę na odbudowanie swojego wizerunku, ruszają jej z pomocą, zabierając ze sobą Angie i Trenta - kolejną parę cynicznych aktorów szukających trampoliny do sławy. W miarę rozwoju wydarzeń sprawy nieoczekiwanie zmieniają obrót i kierująca się początkowo wyłącznie egoistycznymi pobudkami czwórka łączy siły, by podarować Emmie noc, podczas której będzie mogła w końcu poczuć się sobą. Chłopcy z paczki Nowy Jork, 1968 rok. Na imprezie urodzinowej siedmiu zaprzyjaźnionych gejów musi zmierzyć się ze skrywanymi uczuciami i nigdy nie wypowiedzianą prawdą. Elisa i Marcela Opis Jest rok 1901 w Hiszpanii. Elisa Sánchez Loriga podszywa się pod mężczyznę, aby poślubić Marcelę Gracię Ibeas - kobietę, którą kocha. Historia oparta na faktach. "Zakochałam się w kobiecie" - dlaczego dojrzałe kobiety wywracają swoje życie uczuciowe do góry nogami? Feministki: co sobie myślały? Film bierze za punkt wyjścia zdjęcia kobiet, które w latach 70. zapoczątkowały ruch feministyczny, by pokazać, jak potoczyły się ich losy i ile jeszcze jest do zrobienia. Gaga: Five Foot Two Przyjrzyj się życiu światowej sławy artystce, Lady Gagi, która wydaje nowy album, przygotowuje się do meczu Super Bowl i mierzy się z osobistymi problemami. Hiacynt Ten polski film opowiada o akcji, której celem w PRL-u była nagonka na osoby nieheteronormatywne. Przez pryzmat tragedii ukazuje atmosferę, jaka panowała wokół społeczności gejów. Królowa Brawurowa rola Andrzeja Seweryna, który wskoczył w pióra i cekiny, by opowiedzieć o trudach bycia drug queen w małym mieście i o relacji z córką, która próbuje w sobie tę historie pomiescić. Piękna buntowniczka Historia jednej z największych włoskich gwiazd rocka - Gianny Nannini - która zrealizowała swoje marzenie mimo przeszkód ze strony rodziny i branży muzycznej. Sekretna miłość Te dwie kobiety przez wiele lat utrzymywały swoją miłość w tajemnicy. Gdy w końcu przestały się ukrywać, okazało się, że to dopiero początek wyzwań Filmy i seriale na licencji dostępne na Netflix Bohemian Rapsody Ten film rozrywa serce, chociaż przecież serwuje historię dobrze znaną. Freddie Mercury jest już bardzo chory, gdy dostaje propozycje występu na Wembley. I przed samą śmiercią daje koncert życia. Dziewczyna z portretu Dania w latach 20. Małżeństwo odkrywa, na czym polega bezwarunkowa miłość. Dramat inspirowany prawdziwą historią transpłciowej pionierki Lili Elbe. Glee Wśród sercowych rozterek i personalnych ataków ze strony trenerki cheerleaderek, nauczyciel próbuje przemienić niepozornych członków szkolnego chóru w zwycięzców. Maestro Kronika trwającej całe życie skomplikowanej relacji legendy muzyki Leonarda Bernsteina i Felicii Montealegre Cohn Bernstein. A także jego kochanków. Nina Nauczycielka, która nie może mieć dzieci, poszukuje surogatki. Znajduje jednak uczucie, które wywróci życie jej i jej męża do góry nogami. Nyad Prawdziwa historia Diany Nyad, która w wieku 60 lat z pomocą swojej najlepszej przyjaciółki i trenerki postanawia spełnić swoje życiowe marzenie – przepłynąć 177 kilometrów z Kuby na Florydę przez otwarty ocean. Rocketman Elton John, gwiazda pop na odwyku, wspomina swoje skromne początki, ponadczasowe hity oraz gorące chwile przepełnione inspiracją i przesadą. Film oparty na życiu artysty. Tajemnica Brokeback Mountain Między dwoma pasterzami owiec wybucha płomienny romans, a utrzymywanie go w tajemnicy niszczy ich relacje rodzinne. Tamte dni, tamte noce Lato 1983 r. na włoskiej prowincji. Siedemnastoletni Elio nawiązuje silną więź z Oliverem, charyzmatycznym asystentem swojego ojca.
"Zakochałam się w kobiecie" - dlaczego dojrzałe kobiety wywracają swoje życie uczuciowe do góry nogami?
Burzą swoje dotychczasowe życie, rozstają się z partnerami. Kryzys wieku średniego czy dojrzałość do tego, by ułożyć sobie wszystko na nowo – z kobietą? Jak zrobić coming out przed nastoletnimi dziećmi? Strach, odrzucenie, zarzuty o chwilową fascynację, egoizm - z czym jeszcze muszą się mierzyć kobiety, które odkrywają swoją seksualność na nowo?
W tym artykule: Spektakularne coming outy żon i matek Co sprawia, że dojrzałe kobiety wywracają swoje życie do góry nogami? Późny coming out - dojrzałość przynosi samoświadomość "Mama jest lesbijką" - jak przyjmą to najbliżsi? "Zakochałam się w kobiecie" - i co dalej? Lesbijski związek - chwilowa fascynacja czy dojrzała relacja? Spektakularne coming outy żon i matek Ostatnie lata przyniosły serię spektakularnych coming outów. Dlaczego spektakularnych? Bo dorosłe kobiety, często żony i matki, postanowiły iść za głosem swojej seksualności i oznajmiły, że drugą połowę życia spędzą u boku ukochanej. – Wiele osób gratulowało mi odwagi. Dziękuję, ale to przerażające, że w XXI wieku musimy być odważne, żeby być sobą – ironizuje Sylwia Chutnik, pisarka i aktywistka. Po latach spędzonych z partnerem, z którym ma nastoletniego syna, ogłosiła w mediach społecznościowych, że jest w związku z kobietą. „Zawsze byłam kamikadze. Opowiadam o swoim życiu, aby wszystkie osoby, które żyją w strachu, mogły choć przez chwilę poczuć się lepiej” – napisała na Instagramie. Nie planowała coming outu, ale gdy w zeszłym roku z ust prezydenta Andrzeja Dudy padło skandaliczne zdanie o tym, że LGBT to nie ludzie, tylko ideologia, coś w niej pękło. Zadała sobie pytanie: „Ej, na co jeszcze czekasz?”. „Outuję się publicznie, by was wspierać. Ale też chciałabym mieć zwyczajną frajdę z tego, że się ujawniam” – opowiadała na łamach „Repliki”, magazynu dla społeczności LGBT+. Co sprawia, że dojrzałe kobiety wywracają swoje życie do góry nogami? Czy latami były nieszczęśliwe? Odgrywały narzucone społecznie role, do których nie czuły powołania? Były jak Meryl Streep w „Co się wydarzyło w Madison County”, która nie ma odwagi nacisnąć klamki w aucie, by pójść za głosem serca i rzucić się w ramiona Clinta Eastwooda? Wróć. Przecież tu nie chodzi o mężczyznę. Gdyby to dziś Elizabeth Gilbert pisała bestsellerową książkę „Jedz, módl się, kochaj”, zamiast stracić głowę dla brazylijskiego handlarza kamieniami szlachetnymi, miałaby romans z kobietą. Pisarka pięć lat temu rozwiodła się i związała ze swoją najlepszą przyjaciółką. Pewnie nie podjęłaby takiej decyzji, gdyby u ukochanej nie zdiagnozowano śmiertelnego raka trzustki i wątroby. Ostatnie miesiące chciały spędzić razem. Oficjalnie, jako para. Gilbert chętnie opowiadała w mediach o tym, że prawdziwa miłość nie ma nic wspólnego z wyborem – zaskakuje jak burza w środku lata nawet tych, którzy myśleli już o jesieni życia. Czyżby w obliczu pandemii, która niespodziewanie spadła na świat, tak radykalne decyzje jak wywrócenie uczuciowego życia do góry nogami stały się łatwiejsze? Późny coming out - dojrzałość przynosi samoświadomość Coming out nawet wśród dojrzałych osób to nie hollywoodzki film, w którym bohaterka przechodzi przemianę wewnętrzną, a potem są już tylko brawa. Wciąż się zdarza, że Sylwia Chutnik czyta hejterskie, homofobiczne komentarze na swój temat albo ktoś na ulicy rzuci jej krzywe spojrzenie. Boli, ale tylko przez chwilę. – Życie kopie nas po kostkach, jednak z wiekiem rozumiemy, że nie warto się przejmować tym, co ludzie gadają. Gdy czujesz, że jesteś gotowa powiedzieć głośno, kim naprawdę jesteś, coming out jest oczyszczający, a poczucie wolności rekompensuje wszystko, co złe – tłumaczy pisarka. Także Agnieszka Graff (rocznik ’70), podobnie jak Chutnik feministka i pisarka, autorka „Rykoszetem. Rzecz o płci, seksualności i narodzie”, publicznie zakomunikowała, że zerwała relację z partnerem, a rozpoczęła życie z ukochaną. Na swoim facebookowym profilu napisała żartobliwie: „ (…) upiekłyśmy z żoną bułeczki (tak, to jest coming out) (…). PS Ślubu nie mamy, ale to przez PiS i pandemię”. Graff też jest mamą dorastającego syna. Pytania, o których wspominała Sylwia Chutnik – kim i z kim chcę być? – zadaje sobie wiele z nas, wchodząc w drugą połowę życia. Bo dojrzałość to nie tylko wiek, lecz także samoświadomość. – W końcu mamy szansę, by skupić uwagę na swoich potrzebach i przyjrzeć się sobie. Redefiniujemy wartości, odkrywamy swój potencjał. Możemy dostrzec pragnienia, których nie znałyśmy. Albo dopuścić do siebie te, które wypierałyśmy – twierdzi terapeutka z Instytutu Pozytywnej Seksualności, wykładowczyni Uniwersytetu SWPS, dr Agata Loewe-Kurilla. – Kobiety z mojego pokolenia w większości musiały przejść tradycyjną, od dziecka wpajaną im drogę. Skończyć szkołę, wyjść za mąż i urodzić dziecko. A potem z zaangażowaniem prowadzić dom – tłumaczy 45-letnia Karo Akabal (pod tym pseudonimem funkcjonuje w sieci), która przez wiele lat wierzyła, że taki scenariusz jest gwarancją szczęścia. Ale nie w jej przypadku, a na reklamacje było za późno. Rozwiodła się i wyruszyła w duchową podróż, jak to określa. Dziś jako coacherka w Sex & Love School pomaga kobietom odkryć ich prawdziwe, a nie narzucone przez kulturowe stereotypy, potrzeby. "Mama jest lesbijką" - jak przyjmą to najbliżsi? Światła gasną, zaczyna się show. W nocnym klubie dla osób LGBT+ na scenę wychodzi drag king i gra latynoskiego kochanka. Akabal śledzi każdy ruch. – To było jak hipnoza. Zakochałam się w kobiecie. Artystce, która na scenie udaje mężczyzn – wspomina. Mija rok, odkąd są razem. – Na początku kroczyłam we mgle. Nie pojmowałam, co się ze mną dzieje. Fascynowałam się kobietą, a równocześnie bałam się nowego uczucia. Partnerka wiedziała więcej. Jest lesbijką i umiała mnie przeprowadzić przez pierwsze zmysłowe doznania, pomogła zrozumieć, co czuję – wspomina początki znajomości. I dzień, w którym opowiedziała o niej bliskim, w końcu jest mamą trójki dzieci. Na początku mówiła im tylko tyle, że idzie na randkę. Dopóki nie pytały, z kim, nie zdradzała szczegółów. Ale pewnego dnia wzięły ją w krzyżowy ogień pytań. Nie chciała kłamać. – Wytłumaczyłam, że ich tatę też kochałam, ale to, co było dla mnie dobre kiedyś, nie jest dobre dziś – wspomina. Dzieciaki przyjęły to ze zrozumieniem. Tylko dorosły już syn przyznał, że wcześniej coś przeczuwał. Gdy z kolejnej randki Karo wróciła z upominkiem – kolorowymi, brokatowymi skarpetkami, głowił się, jaki facet wymyśliłby taki prezent. – Trudne to cholernie – usiąść i powiedzieć 16-latkowi: „Słuchaj, mama jest lesbijką” – mówi Sylwia Chutnik. Tymczasem nastolatek zachował się fantastycznie. Pisarka dodaje, że choć osobom LGBT+ często wydaje się, że wyznanie prawdy o sobie grozi zawaleniem świata, na ogół nic aż tak złego się nie wydarza. A akceptacja, wsparcie i miłość najbliższych to dowód na to, że było warto. "Zakochałam się w kobiecie" - i co dalej? Z czym jeszcze, oprócz konfrontacji z bliskimi, muszą się mierzyć kobiety, które odkrywają swoją seksualność na nowo? Ze stereotypami. Z jednej strony nikogo nie dziwi, kiedy trzymamy się za rękę albo siadamy sobie na kolanach. Z drugiej – kobieca preferencja seksualna jest bagatelizowana, uprzedmiotawiana i fetyszyzowana. – Wielu mężczyzn uważa, że lesbijski seks to zaproszenie do trójkąta, by spełnić ich fantazje rodem z Pornhuba. Z kolei dojrzałe kobiety nierzadko słyszą, że odbiło im z powodu menopauzy albo że żaden facet już ich nie chciał, więc wybrały przyjaciółkę – dzieli się swoimi obserwacjami Remigiusz Ryziński, pisarz, filozof, specjalista od teorii gender i queer. W książce „Moje życie jest moje” obala wiele tabu na temat preferencji seksualnych, ale już w latach 50. naukowcy dostrzegli, że trudno tu o jasne kategorie. I choć teoria Kinseya trąci dziś myszką, naukowcy twierdzą, że nasilenie seksualnych skłonności, myśli i uczuć do osób tej samej lub przeciwnej płci może z czasem ulec zmianie. Z ostatnich wyliczeń instytutu badania opinii publicznej Dalia wynika, że około pięciu procent Polek i Polaków deklaruje się jako osoby LGBT+, co daje blisko dwa miliony osób. W Niemczech ten odsetek sięga niemal ośmiu procent, a na Węgrzech jedynie półtora. We wszystkich badanych krajach odsetek kobiet deklarujących nieheteronormatywną tożsamość był wyższy niż mężczyzn poza Polską i Wielką Brytanią. Lesbijski związek - chwilowa fascynacja czy dojrzała relacja? O tym, jak głęboko rani homofobia, doskonale wie 37-letnia właścicielka pensjonatu na Dolnym Śląsku, która woli pozostać anonimowa. Nigdy nie zapomni imprezy w liceum, na której straciła dziewictwo z koleżanką z klasy. Były wyszydzane i wyśmiewane przez rówieśników i nauczycieli. Co ze mną jest nie tak? To pytanie przez lata nie dawało jej spokoju. – Wstydziłam się wyznać, że kocham koleżankę, ale gdy fantazjowałam o seksie, widziałam tylko kobiety – mówi. Rodzice, gdy usłyszeli, że jest lesbijką, przestali z nią rozmawiać. – Dali do zrozumienia, że wolą, żebym studiowała w innym mieście. Przeprowadziłam się. Było ciężko, ale przynajmniej wiedziałam, kim jestem – wspomina. Kryzys przyszedł później. Gdy na firmowej imprezie zdradziła ówczesną partnerkę, a potem zaangażowała się w romans z szefem. – Czułam się jak kłamczucha. Bałam się, że ojciec miał rację, mówiąc, że „to całe lesbijstwo mi przejdzie” – mówi. W następnych latach były i kobiety, i mężczyźni. Z niektórymi łączyła ją miłość, z innymi przygodny seks. Od roku znów tworzy stały związek. Ale z 35-letnią Anną jest inaczej niż zwykle. Kobieta jest w trakcie rozwodu, a jej mąż walczy w sądzie o orzeczenie rozpadu małżeństwa z wyłącznej winy żony. Jego zdaniem z premedytacją oszukała go, ukrywając orientację seksualną. Zdaniem Anny zdradę z mężczyzną łatwiej by przełknął. Miłość jest opowieścią o ludziach, a nie o mężczyznach albo kobietach, przekonuje Aga Kozak, dziennikarka i coacherka. Pierwszy raz zdecydowała się na związek z kobietą przed czterdziestką, gdy zrozumiała, że jest panseksualna, czyli może czuć pociąg (seksualny, romantyczny lub emocjonalny) do kogoś niezależnie od płci. – Wychowuje się nas w przeświadczeniu, że najlepiej kochać kogoś raz na całe życie. Ale przecież, pomijając falę zauroczenia, związek to partnerski układ. Gdy zasady gry przestają nam wystarczać, a formuła się wyczerpie, co w tym złego, żeby renegocjować warunki? – pyta retorycznie. Gdy tylko wyjdziemy poza ramy, w które próbuje nas wtłoczyć kultura katolicka, konserwatywne społeczeństwo i politycy, odkryjemy, że wachlarz tożsamości psychoseksualnych jest szeroki jak amerykańskie autostrady. – Nie wszyscy się dowiedzą, kim naprawdę są i kogo kochają – wyrokuje Agata Loewe-Kurilla. – Żeby zdobyć się na odwagę i zacząć żyć na swoich zasadach, trzeba mieć otwartą głowę, uważność, samoakceptację i przestrzeń do tego, by podążyć za głosem serca. Inaczej wewnętrzne pragnienia będą wypierane i zduszone w zarodku. – Nie mam zamiaru zrezygnować z seksu z mężczyznami. Ale kocham też być blisko kobiecej delikatności – zaznacza Aga Kozak. Bo seks to nie wszystko. Czasem od pożądania ważniejsze są czułość, zrozumienie i bliskość. A gdy mężczyzna zawodzi, hołdując patriarchalnym podziałom ról i niechęci do partnerstwa, może się okazać, że kobiecie znacznie bliżej do serdecznej koleżanki niż do męża.
Modelka Victoria's Secret wystawiła na aukcję sukienkę, która nie istnieje. Zebrała dzięki niej już 200 000 dolarów na szczytny cel
Valentina Sampaio, modelka i aktywistka, stworzyła sukienkę NFT, którą chce wesprzeć społeczność LGBTQ. Zaprezentowała ją za pomocą krótkiego filmu, gdzie mówi o przestępstwach i hejcie wobec osób transpłciowych.
Czy można sprzedać rzecz, która fizycznie nie istnieje? Można. I to jeszcze w szczytnym celu. Udowadnia to transpłciowa modelka Victoria's Secret, Valentina Sampaio, która we współpracy z Lions Management i firmą blockchain Lukso, stworzyła niewymienialny token (NFT) w postaci czerwonej sukienki. To w skrócie unikatowy cyfrowy składnik aktywów, który jest niematerialny i kolekcjonerski. NFT działają w oparciu o architekturę blockchain i zdobyły popularność w 2017 roku dzięki grze CryptoKitties, polegającej na kolekcjonowaniu wirtualnych kotów. Na początku tego roku tokenami zainteresowała się branża kreatywna oraz celebryci i influencerzy, którzy zaczęli wytwarzać własne pliki. Ich kreacje spotykały się za każdym razem z tak ogromnym zainteresowaniem, że Sampaio postanowiła zamieszanie wokół NFT przekuć w coś dobrego. Sukienka, którą zaprezentowała ostatnio w zaangażowanym filmiku na Instagramie i która nie istnieje fizycznie, powstała jako token, by trafić na licytację, a zebrane z niej pieniądze mają zostać przekazane takim organizacjom wspierającym LGBTQ, jak Ali Forney Center, GLAAD i Pride Live. "Moda vintage" - książka o kupowaniu w second handach trafiła właśnie do przedsprzedaży. To must have czytelniczy na jesień 2021>> Kreacja została zaprojektowana przez cyfrowego artystę Neri i można ją było zobaczyć również na okładce najnowszego wydania cyfrowego magazynu V Magazine. Jej licytacja kończy się dziś - póki co modelce udało się zebrać już ponad 200 000 dolarów. "Ta sukienka NFT jest w żywiole krwi. Krew, która daje nam życie. Krew, która daje życie trans, które straciliśmy. Krew, która nas wszystkich łączy" wyjaśnia Valentina Sampaio. Całą akcję modelka promuje za pomocą wspomnianego wcześniej wideo: w „Lambada Dyed Red White Blue" w reżyserii Branislava Jankica i Jessego Balla widzimy Sampaio, która wymienia 34 osoby transpłciowe i nonkonformistyczne, które zostały zabite w tym roku z powodu przemocy anty-trans w USA. Pod koniec tego krótkometrażowego filmu na jej ciele pojawia się sukienka, po której spływa ciemnoczerwona ciesz (prawdopodobnie nawiązująca do przelanej z nienawiści krwi). Jej kolorystyka jest w rzeczywistości czerwono-biało-niebieska, co symbolizuje utracone życia osób transpłciowych.