"To wizualna poezja". Spektakularna ekranizacja jednej z ulubionych książek Hemingwaya znów w streamingu. W obsadzie Leonardo DiCaprio
„Wielki Gatsby” w reżyserii Baza Luhrmanna to barwna i dynamiczna adaptacja kultowej powieści F. Scotta Fitzgeralda. Leonardo DiCaprio w roli tytułowego milionera zachwyca swoją grą, a połączenie lat 20. z nowoczesną oprawą muzyczną tworzy wyjątkową atmosferę.
„Wielki Gatsby” w reżyserii Baza Luhrmanna była jedną z najbardziej wyczekiwanych adaptacji literackich ostatnich lat. Film przenosi widza do lat 20. XX wieku, epoki przepychu, dekadencji i spełniania amerykańskiego snu, który bywa jednocześnie pełen iluzji i rozczarowań. Leonardo DiCaprio jako złożony Jay Gatsby Centralną postacią jest Jay Gatsby, którego z niezwykłą emocjonalnością odgrywa Leonardo DiCaprio. To człowiek o wielkich marzeniach, który całe życie podporządkował wizji idealnego świata, pełnego miłości i sukcesu. Jego postać jest zagadkowa, a jednocześnie tragiczna – DiCaprio doskonale ukazuje tę złożoność, przyciągając uwagę widza i budząc współczucie. Narratorem wydarzeń jest Nick Carraway, który w filmie został zagrany przez Tobeya Maguire’a. Nick to postać kluczowa, gdyż przez jego oczy poznajemy świat Gatsby’ego – pełen pozorów, pustych marzeń i kiczu. Maguire nadaje postaci rozsądek i dystans, co pomaga widzowi zrozumieć złożoność fabuły. Równie istotna jest postać Daisy Buchanan, grana przez Carey Mulligan. Choć czasem przyćmiona przez DiCaprio, tworzy emocjonalne centrum historii. Spotkania Gatsby’ego i Daisy należą do najważniejszych momentów filmu, pełnych napięcia i subtelnych emocji. Lata 20. w nowoczesnym, barwnym wydaniu Baz Luhrmann zachwyca bogactwem scenografii, kostiumów i kolorów, które oddają klimat lat 20. XX wieku. Połączenie jazzowej muzyki z współczesnymi hitami takich artystów jak Jay-Z czy Beyoncé nadaje produkcji wyjątkowy i dynamiczny charakter. Filmowy styl Baz’a Luhrmanna – teatralność i intensywność Baz Luhrmann, australijski reżyser i producent, znany jest z unikalnego stylu pełnego teatralności i żywej, krzykliwej kolorystyki. Dorastał w Herons Creek w Nowej Południowej Walii, gdzie ojciec prowadził kino oraz stację benzynową – to silnie wpłynęło na jego pasję do filmu. Przezwisko „Baz” zawdzięcza podobieństwu do brytyjskiej telewizyjnej pacynki Basil Brush. Za film „Moulin Rouge!” otrzymał nominacje do prestiżowych nagród, m.in. Directors Guild of America i Złotych Globów, a produkcja była nominowana do Oscara w kategorii Najlepszy Film. Jego filmy, takie jak „Romeo + Julia”, „Moulin Rouge!” czy właśnie „Wielki Gatsby” wyróżniają się intensywnym, wyrazistym stylem, połączeniem klasyki z nowoczesnością i wyrafinowaną estetyką, która dzieli widzów, ale na pewno nie pozostawia ich obojętnymi. Wartość „Wielkiego Gatsby’ego” (OPINIE) Jedyna korzyść z kolejnej ekranizacji Fitzgeralda jest taka, że zachęca do ponownego zajrzenia do książki. Nadal czyta się dobrze, aż do końca: „Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość”. W tym jednym zdaniu jest więcej melancholii niż w całym trójwymiarowym filmie.” - pisał Zdzisław Pietrasik z tygodnika Polityka. Mimo mieszanych ocen krytyków, „Wielki Gatsby” zyskał uznanie wielu widzów. To film efektowny, pełen barw i symboliki, ale także poruszający tema­t trwałych marzeń, złudzeń i cen, jakie płaci się za pogoń za idealnym życiem. Baz Luhrmann stworzył dzieło łączące spektakularną oprawę z refleksją nad amerykańskim snem, które warto obejrzeć na dużym ekranie.
7 nagród i ponad 40 nominacji, film z z DiCaprio i Hanksem znika z Netflixa. Ostatnia szansa na kultowy hit Spielberga
tym filmem Steven Spielberg zabiera nas w podróż po świecie sprytu, samotności i marzeń, gdzie jazzowa nuta lat 60. miesza się z niesamowitą prawdziwą historią. Teraz jest ostatnia szansa, by zobaczyć tę perełkę przed jej pożegnaniem z Netflixem już 3 czerwca.
Netflix daje ostatnią szansę na obejrzenie „Złap mnie, jeśli potrafisz” – kultowego hitu Stevena Spielberga z Leonardem DiCaprio i Tomem Hanksem w rolach głównych. Film oparty na prawdziwych wydarzeniach zdobył aż 7 prestiżowych nagród i ponad 40 nominacji, zniknie z platformy już 3 czerwca 2026 roku. Film, który pokochali widzowie na całym świecie „Złap mnie, jeśli potrafisz” to niezwykła opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach z życia Franka Abagnale’a Jr., młodego geniusza oszustw, który w latach 60. zaskakiwał świat swoim sprytem i nieprawdopodobnymi historiami. Dzięki reżyserii Stevena Spielberga oraz fenomenalnym rolom Leonarda DiCaprio i Toma Hanksa, film stał się jednym z ciekawszych tytułów początku XXI wieku. Film przenosi nas do lat 60., gdzie młody Frank po rozwodzie rodziców ucieka z domu, wyruszając w podróż pełną oszustw i przygód. Podszywając się pod pilota linii lotniczych, lekarza, a nawet prawnika, zdobywa fortuny, jednocześnie unikając schwytania przez agentów FBI. Jego życie to pasmo nieustających wyzwań, a napięcie rośnie wraz z pościgiem prowadzonym przez agenta Carla Hanratty’ego, w którego wciela się Tom Hanks. Gwiazdy, które stworzyły niezapomniane kreacje Leonardo DiCaprio wciela się w postać Franka z niezwykłą charyzmą i energią. To jedna z jego najbardziej pamiętnych ról, w której balansuje między beztroską a bolesną samotnością młodego oszusta. Tom Hanks jako agent Hanratty wprowadza równowagę emocjonalną, tworząc z DiCaprio dynamiczny duet na ekranie. Reżyser Steven Spielberg oraz scenarzysta Jeff Nathanson stworzyli film nie tylko dynamiczny i zabawny, ale także pełen wzruszeń i refleksji. Zdjęcia autorstwa Janusza Kamińskiego dodają produkcji wyjątkowego klimatu, a obsada uzupełniona przez Christophera Walkena i Amy Adams podnosi film na jeszcze wyższy poziom. „Złap mnie, jeśli potrafisz” doczekał się ogromnego sukcesu po premierze w 2002 roku, zarabiając 352 miliony dolarów przy budżecie 50 milionów. Zdobył wiele nagród i nominacji, w tym do Oscarów, Złotych Globów i BAFTA. „Złap mnie, jeśli potrafisz” (RECENZJA) „Złap mnie, jeśli potrafisz” to taki film, który na pierwszy rzut oka wydaje się lekką, zabawną jazdą bez trzymanki - trochę zabawa w kotka i myszkę, trochę oszustwo... ale pod tą fasadą kryje się prawdziwa bomba emocji. To nie tylko komedia kryminalna, to też rodzinny dramat o chłopaku, który za wszelką cenę próbuje poskładać swoje życie po rozwodzie rodziców, a przy okazji trochę się pogubił. Steven Spielberg po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć film, który z pozoru wydaje się lekki, a jednocześnie jest mistrzowsko wykonany. Dodatkowo, jazzowa ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Johna Williamsa działa jak magnes, przenosząc odbiorcę w tętniące życiem lata 60. Gdzie obejrzeć i do kiedy? Netflix daje nam wyjątkową okazję, by zobaczyć tę filmową perełkę, zanim zniknie z platformy 3 czerwca 2026 roku. Niezależnie od tego, czy szukacie czegoś lekkiego i zabawnego, czy poruszającego i inspirującego – ten film spełnia wszystkie te oczekiwania.
Książka była emocjonalnym ciosem. Ekranizacja z Leonardo DiCaprio okazała się dla widzów równie bezlitosna
Dorastanie potrafi być brutalne, ale kino rzadko pokazuje to tak boleśnie. Film „Chłopięcy świat” z młodym Leonardo DiCaprio do dziś zostawia widzów z emocjami, o których trudno zapomnieć.
Autobiograficzna książka „This Boy's Life” (pol. „Chłopięce lata”) od lat uchodzi za jedną z najbardziej przejmujących historii o dorastaniu, przemocy i desperackiej potrzebie ucieczki. Autorem książki jest Tobias Wolff - ceniony amerykański pisarz i wykładowca creative writing, który opisał własne dzieciństwo i relację z przemocowym ojczymem. Kiedy w 1993 roku powstała ekranizacja z młodziutkim Leonardo DiCaprio i Robertem De Niro, widzowie szybko zrozumieli, że to nie będzie „ładny dramat o dojrzewaniu”. „Chłopięcy świat” (bo pod takim polskim tytułem powstał) do dziś pozostaje jednym z najmocniejszych emocjonalnie filmów lat 90. „Chłopięce lata” - książka, która poruszyła Amerykę Książka ukazała się w 1989 roku i bardzo szybko została uznana za jedną z najważniejszych amerykańskich autobiograficznych książek o dzieciństwie, przemocy i budowaniu własnej tożsamości. Tobias Wolff nie napisał klasycznej historii „o trudnym dorastaniu”. Stworzył intymny zapis życia chłopca, który desperacko próbuje odnaleźć siebie w świecie pełnym chaosu, kłamstw i emocjonalnej przemocy. Krytycy pisali o książce jako o historii „mrocznej, okrutnej i hipnotyzującej”, a „The New York Times” zwracał uwagę na niezwykłą siłę prostego języka Wolffa. Jedno zdanie z książki szczególnie dobrze oddaje jej klimat: „When we are green, still half-created, we believe that our dreams are rights.” („Kiedy jesteśmy jeszcze niedokończeni, wierzymy, że nasze marzenia nam się należą”). Najbardziej poruszające w tej historii pozostaje jednak to, że Wolff nie idealizuje ani siebie, ani swojej matki. Pisze o dorastaniu brutalnie szczerze - o poczuciu wstydu, potrzebie akceptacji, o chłopcu, który kłamie, buntuje się i desperacko próbuje stworzyć własną wersję siebie. Dzięki temu książka do dziś działa tak mocno emocjonalnie, a ekranizacja z Leonardo DiCaprio i Robertem De Niro nie miała łatwego zadania. Ku zaskoczeniu wielu widzów - okazała się równie intensywna, co książka. „Chłopięcy świat” - ekranizacja, która porusza widzów W ekranizacji poznajemy Toby’ego i jego matkę Caroline, którzy po latach życiowych niepowodzeń próbują zacząć od nowa w małym amerykańskim miasteczku. Caroline wierzy, że związek z Dwightem da im wreszcie stabilność i bezpieczeństwo, których wcześniej brakowało. Mężczyzna sprawia wrażenie uporządkowanego, opanowanego i troskliwego - szczególnie na początku relacji. Bardzo szybko okazuje się jednak, że za tą fasadą kryje się człowiek obsesyjnie kontrolujący każdy aspekt życia domowników. Toby trafia do świata pełnego upokorzeń, napięcia i psychicznej przemocy. Dwight nieustannie go ocenia, poniża i próbuje podporządkować sobie każdy jego ruch - od sposobu mówienia po codzienne zachowania. Chłopak zaczyna żyć w ciągłym poczuciu zagrożenia, jednocześnie desperacko próbując znaleźć własną drogę i wyrwać się z rzeczywistości, która coraz bardziej go przytłacza. Film pokazuje też coś więcej niż sam konflikt między nastolatkiem a ojczymem. To historia o dorastaniu w świecie dorosłych, którzy sami są pogubieni, rozczarowani i niespełnieni. O potrzebie akceptacji, o marzeniach o lepszym życiu i o tym, jak łatwo dzieci przejmują emocjonalny ciężar cudzych błędów. Atmosfera filmu z każdą sceną robi się coraz bardziej duszna, a napięcie nie wynika z gwałtownych zwrotów akcji, tylko z codzienności, która powoli zaczyna przypominać pułapkę. View oEmbed on the source website Leonardo DiCaprio jeszcze przed „Titanikiem” Dla wielu widzów największym odkryciem filmu pozostaje Leonardo DiCaprio, który w chwili premiery miał zaledwie 19 lat. To rola sprzed „Titanica”, sprzed statusu światowej gwiazdy i czerwonych dywanów - surowa, emocjonalna i momentami wręcz bolesna w swojej autentyczności. DiCaprio gra Toby’ego jako chłopaka rozdartego między buntem a potrzebą akceptacji. W jednej scenie jest jeszcze dzieckiem, w następnej już kimś, kto musi nauczyć się przetrwania w świecie opanowanym przez dorosłych. Widać tu wszystko, co później uczyniło go jednym z najważniejszych aktorów swojego pokolenia: intensywność, nerwowość pod skórą i emocje, których nie trzeba tłumaczyć dialogami. Robert De Niro w jednej z najbardziej niepokojących ról Ogromne wrażenie robi także Robert De Niro jako Dwight. To nie jest czarny charakter budowany na wielkich wybuchach agresji. De Niro gra człowieka, którego przemoc rodzi się z potrzeby kontroli - cichej, codziennej i przez to jeszcze bardziej niepokojącej. Najmocniejsze w tej roli jest właśnie to, jak bardzo wydaje się prawdziwa. Dwight nie przypomina filmowego potwora. Przypomina człowieka, którego można spotkać naprawdę. I dlatego atmosfera filmu robi się momentami wręcz duszna. Kino lat 90., które nie potrzebowało efektów specjalnych „Chłopięcy świat” należy do tej grupy dramatów z lat 90., które opierały się przede wszystkim na emocjach i relacjach między bohaterami. Nie ma tu widowiskowych scen ani sztucznego podkręcania napięcia. Jest za to niepokój, który narasta powoli - scena po scenie, spojrzenie po spojrzeniu. To film o dorastaniu, ale pozbawiony nostalgii. Bardziej interesuje go to, jak dzieci uczą się funkcjonować w świecie dorosłych, którzy sami są pogubieni, sfrustrowani albo okrutni. Dlatego historia Toby’ego nadal działa tak mocno, mimo że od premiery minęły już ponad trzy dekady. Gdzie obejrzeć „Chłopięcy świat”? Chłopięcy świat jest obecnie dostępny online włącznie w serwisie Apple TV. To jeden z tych filmów, które najlepiej ogląda się wieczorem, bez rozpraszaczy - powoli wchodząc w historię, która bardziej niż fabułą działa emocjami.
To najlepszy film Oscarów 2026. Między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie [RECENZJA]
Po miesiącach spekulacji i wyjątkowo wyrównanej rywalizacji z „Grzesznikami” tegoroczny wyścig oscarowy rozstrzygnął się dopiero w ostatniej chwili. „Jedna bitwa po drugiej”, film z 13 nominacjami, ostatecznie zdobył 6 statuetek i okazał się największym zwycięzcą Oscarów 2026.
Oscarowa noc rzadko bywa tak wyrównana. Tegoroczny wyścig przez ostatnie godziny rozgrywał się przede wszystkim między dwoma tytułami, a „Grzesznicy” do samego końca pozostawali najpoważniejszym konkurentem. Ostateczny wynik rozstrzygnęła jednak ostatnia i najważniejsza statuetka – za „Najlepszy film”. To właśnie wtedy stało się jasne, że produkcja z 13 nominacjami do Oscara zapisze się w historii tej gali jako największy triumfator wieczoru. Film zdobył 6 statuetek potwierdzając, że opowieść balansująca między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie, trafiła w czuły punkt współczesnej wrażliwości. Film zwyciężył w następujących kategoriach: „Najlepszy film” „Najlepsza reżyseria” – Paul Thomas Anderson „Najlepszy scenariusz adaptowany” „Najlepszy aktor drugoplanowy” – Benicio Del Toro „Najlepszy montaż” „Najlepszy casting” „Jedna bitwa po drugiej” to film jak żadne inne z ostatnich lat - brutalny, zabawny, gorzki i przewrotny. Reżyser Paul Thomas Anderson (twórca „Magnolii”, „There Will Be Blood” czy „Licorice Pizza”) łączy w nim action, satyrę, dramat i komentarz społeczny w sposób, który nie tyle tłumaczy współczesną Amerykę, ile obrazuje ją w całej jej złożoności. Akcja oparta jest luźno na powieści Thomasa Pynchona Vineland i podąża za Bobem Fergusonem - byłym bojownikiem radykalnej grupy sprzed lat, w którego wciela się Leonardo DiCaprio. Gdy na horyzoncie pojawia się dawno niewidziany wróg, Ferguson zostaje wciągnięty w kolejną walkę - tym razem nie tyle o ideologię, ile o własną rodzinę, tożsamość i sens tego, co robił kiedyś. Świat w jakim się porusza - pełen ekstremizmów, absurdów i szaleństw codzienności - wydaje się miejscem, gdzie granice między komedią a tragedią zacierają się bez ostrzeżenia. „Jedna bitwa po drugiej” czyli gorzka satyra i przewrotna komedia w jednym To nie jest klasyczny thriller ani typowa satyra polityczna. Anderson świetnie łączy czarny humor z ostrym spojrzeniem na temat ekstremizmów, uprzedzeń i podziałów społecznych. Film balansuje między śmiechem a niepokojem - sceny galopujących akcji przeplatają się z gorzkimi komentarzami o współczesności i własnej tożsamości. Najlepiej widać to w sposobie, w jaki postaci reagują na kolejne „bitwy”: nie tylko te fizyczne, ale i te w głowach bohaterów. Ten styl bywa czasem męczący - bo Anderson nie oszczędza widza. Ale w tej kompozycji intensywnej akcji, groteski i refleksji jest coś magnetycznego: film ciągle zaciera granice między tym, co poważne, a tym, co absurdalne, pokazując, że w teatrze dzisiejszego świata jedno nie istnieje bez drugiego. View oEmbed on the source website Obsada, bohaterowie i chemia na ekranie Wielowątkowa obsada tego kina to nie tylko zestaw nazwisk - to prawdziwe silosy aktorskie: DiCaprio jako Ferguson jest surowy, cierpiący i chwilami zabawny w swojej desperacji - jak ktoś, kto wciąż nie może się pogodzić z przeszłością i własnymi błędami. Sean Penn, choć w roli antagonistycznej, wnosi do filmu chłód i bezwzględność, która popycha historię ku nieoczekiwanym zwrotom. Benicio Del Toro pojawia się jako przewrotny „mistrz zen”, kontrastując z chaosem akcji i absurdami fabuły. Teyana Taylor i Chase Infiniti dopełniają kalejdoskop postaci, które balansują między empatią, cynizmem i impulsem walki. To ensemble, które naliczyło rekordowe siedem nominacji do SAG Awards, jest jednym z powodów, dla których film jest jednym z najczęściej dyskutowanych tytułów sezonu oscarowego. Struktura narracji: rytm bitew, rytm życia „Jedna bitwa po drugiej” nie opowiada historii liniowo. To raczej seria rytmicznych uderzeń - bitew, flashbacków i bitew w psychice bohaterów. Anderson potrafi sprawić, że nawet najbardziej chaotyczne sceny mają swoją muzykę i sens: każdy pojedynek, każda konfrontacja to drobna odsłona ludzkich lęków, obaw i potrzeb. Musze przyznać, że narracja w tym filmie pędzi jak lawina - w jednej chwili śmiejesz się z przewrotności sytuacji, w następnej czujesz ciężar bólu i historii, którą niosą postaci. To kino, które działa na wielu poziomach: intelektualnym, emocjonalnym i visceralnym (film oddziałuje na widza nie tylko intelektualnie czy emocjonalnie, ale przede wszystkim bezpośrednio na ciało i instynkty, wywołując fizyczne reakcje). Anderson, znany z perfekcyjnego kunsztu wizualnego, tym razem sięga po bogatą paletę obrazu: scena pustynnej akcji kontrastuje z klaustrofobicznymi wnętrzami, realistyczne detale przeplatają się z surrealistycznymi ujęciami pamięci i lęku. Kameralna intymność miesza się tu z epickim rozmachem scen bitewnych, a muzyka - często niepokojąca - podkreśla napięcie fabularne. Tak jak w najlepszych filmach Andersona, obraz mówi tu równie dużo co słowa. Nagrody, sezon i Oscary dla „Jedna bitwa po drugiej” Nie sposób pisać o tym filmie, nie wspominając o jego statusie w sezonie nagród. Po triumfie na Critics Choice Awards jako najlepszy film roku, zwycięstwach na Golden Globes i dominacji podczas BAFTA, gdzie zdobył aż sześć nagród, „Jedna bitwa po drugiej” (ang. „One Battle After Another”) jest jednym z głównych pretendentów do Oscarów 2026 - w tym w kategorii Najlepszy Film, Reżyseria i aż kilku aktorskich wyróżnień. (W tym dla DiCaprio - posiadającego w swojej karierze tylko jednego Oscara - za najlepszego aktora pierwszoplanowego) Ale Oscary to tylko część narracji tego filmu - nie jako nagrody same w sobie, ale jako dowód, że kino z dużym budżetem może być zarówno ambitne, jak i masowe, a jednocześnie przemawiać do serc i umysłów widzów. Refleksja: „Jedna bitwa po drugiej” to kino, które odbija nasz świat To nie jest film idealny - momentami zbyt gęsty, zbyt eklektyczny, a narracja potrafi przytłoczyć. Ale w jego niedoskonałości tkwi też siła: przypomina nam, że świat nie składa się z prostych opowieści, że każdy konflikt, każdy lęk i każda emocja ma swoje głębsze echo. Anderson pokazuje, że nawet w chaosie współczesności można znaleźć spójność serca i umysłu - że kino może być formą opowieści, której tempo jest właśnie tak szybkie, nieprzewidywalne i wielowymiarowe, jak nasze własne życie. „Jedna bitwa po drugiej” to film wyzywający, emocjonalny i błyskotliwy. To kino akcji, które potrafi wstrząsnąć tak samo jak refleksja nad kondycją współczesnego świata. W Polsce dostępny jest na platformach HBO Max oraz Apple TV. Jeśli kochasz kino, które nie boi się zadawać pytań i mieszać gatunków - ten film to uczta, która zostaje w głowie długo po napisach końcowych.
Zakończenie tego filmu wciąż mrozi krew. Kryminał z Leonardo DiCaprio ma jedno z najlepszych zwrotów akcji w historii
„Wyspa tajemnic” z Leonardo DiCaprio na ekranie zadebiutowała szesnaście lat temu. Akcja osadzona w szpitalu psychiatrycznym na wyspie Ashecliffe do dziś budzi kontrowersje, a zakończenie filmu porusza i dzieli widzów na całym świecie.
W tym artykule: Czwarte spotkanie Scorsese i DiCaprio stworzyło legendę thrillera psychologicznego „Wyspa tajemnic”: federalny szeryf na tropie zbrodni i własnych demonów „Wyspa tajemnic” – fenomen, który nie przemija nawet po szesnastu latach od premiery Czwarte spotkanie Scorsese i DiCaprio stworzyło legendę thrillera psychologicznego To już czwarty film, który Martin Scorsese zrealizował z Leonardo DiCaprio. Po latach współpracy z Robertem De Niro reżyser odnalazł w DiCaprio nowego ulubieńca i razem stworzyli „Wyspę tajemnic”. Produkcja miała pojawić się w 2009 roku, jednak studio Paramount nie zdecydowało się na premierę z powodu braku funduszy na promocję. Ostatecznie film trafił na ekrany 19 lutego 2010 roku i natychmiast wywołał burzę emocji. Od szesnastu lat dzieło nie schodzi z list najchętniej analizowanych thrillerów, a widzowie wciąż spierają się o interpretację finału. „Wyspa tajemnic”: federalny szeryf na tropie zbrodni i własnych demonów Akcja „Wyspy tajemnic” przenosi widzów do Zatoki Bostońskiej w 1954 roku. Federalny szeryf Edward Teddy Daniels oraz jego partner Chuck Aule pojawiają się na wyspie Ashecliffe. Tam, w odizolowanym szpitalu psychiatrycznym dla najniebezpieczniejszych pacjentów, dochodzi do zaginięcia jednej z kobiet. Daniels, prześladowany przez wspomnienia o zmarłej żonie i wojenne traumy, odkrywa, że zniknięcie pacjentki to jedynie wierzchołek góry lodowej. Atmosfera na wyspie gęstnieje, pojawiają się podejrzenia o przeprowadzanie nielegalnych operacji na mózgach pacjentów. Z każdą sceną thriller staje się coraz bardziej mroczny i niepokojący. „Wyspa tajemnic” – fenomen, który nie przemija nawet po szesnastu latach od premiery Film "Wyspa tajemnic" miał pierwotnie wejść do kin w 2009 roku, jednak z powodu braku środków na promocję premiera została przesunięta. Ostatecznie obraz pojawił się w kinach 19 lutego 2010 roku, od razu budząc wielkie zainteresowanie fanów i krytyków. Scorsese z Leonardo DiCaprio stworzyli dzieło, które po dziś dzień uznawane jest za jedno z największych osiągnięć w historii thrillerów. Wyspa Ashecliffe, skrywająca mroczną zagadkę, pozostaje symbolem niepokojącej tajemnicy, a jej zakończenie inspiruje kolejne pokolenia widzów do nowych interpretacji.
Wielki budżet, 11 nominacji do Oscara, Scorsese za kamerą i DiCaprio w roli szalonego geniusza. Głośny film wkrótce w streamingu
Już 19 lutego na Netflix wpadnie "Aviator" z głośną rolą Leonardo Dicaprio. Film z 2004 roku to historia człowieka, który chciał sięgnąć nieba, ale przegrał z własnymi demonami. W filmie pojawiła się plejada gwiazd.
Film „Aviator” z 2004 roku miał być triumfem Martina Scorsese i Leonardo DiCaprio. Z budżetem 116 milionów dolarów i 11 nominacjami do Oscara, miał rozbić bank. Tymczasem skończył jako spektakularna porażka oscarowa, choć historia Howarda Hughesa zasługuje na uwagę. Film niedługo pojawi się w katalogu Netflix. Kim jest bohater "Aviatora"? Film w reżyserii Martina Scorsese opowiada burzliwą historię Howarda Hughesa, ekscentrycznego amerykańskiego milionera, producenta filmowego, konstruktora samolotów i właściciela linii TWA. W rolę Hughesa wcielił się Leonardo DiCaprio, który za tę kreację otrzymał nominację do Oscara. Widzowie poznają Hughesa jako młodego wizjonera, który z rozmachem realizuje film wojenny „Anioły piekieł”. Kosztowna i niebezpieczna produkcja przynosi sukces, a Hughes staje się poważanym twórcą. Jednak jego prawdziwą obsesją staje się lotnictwo. Projektuje nowatorskie samoloty, bije rekordy prędkości i pcha się coraz głębiej w ryzykowne przedsięwzięcia. Kulisy produkcji filmu Aviator i budżet 116 milionów dolarów Produkcja filmu pochłonęła 116 milionów dolarów, co uczyniło go w owym czasie jedną z najdroższych biografii w historii kina. Scorsese i DiCaprio stworzyli widowisko pełne rozmachu. Od wiernej rekonstrukcji lat 30. i 40., przez dynamiczne sceny lotnicze, po efektowne ujęcia planów filmowych Hollywood. W filmie pojawiła się plejada gwiazd: Cate Blanchett, Kate Beckinsale, Alec Baldwin, Alan Alda, Jude Law i Gwen Stefani. Cate Blanchett za rolę Katherine Hepburn zdobyła Oscara za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Jej występ uznawany jest za jeden z najmocniejszych punktów filmu. Na ekranie pojawia się również Kate Beckinsale jako Ava Gardner, a epizody Jude’a Lawa i Alana Aldy dodają kolorytu tej gwiazdorskiej obsadzie. "Aviator": Oscarowa porażka Mimo 11 nominacji do Oscara, „Aviator” nie zdobył statuetki za najlepszy film. "Aviator" łącznie uzyskał 5 Oscarów: za zdjęcia, scenografię, kostiumy, montaż i dla drugoplanowej aktorki. Produkcja była faworytem mediów i krytyków, jednak ostatecznie została oceniona jako przeciętna. Recenzenci zarzucali jej powierzchowny scenariusz i zbytnią koncentrację na efektach specjalnych kosztem głębi psychologicznej. Jednak wielu widzów wciąż uważa „Aviatora” za widowiskowe i warte obejrzenia dzieło. Film zachwyca scenografią, efektami specjalnymi i dbałością o detale.
„To wolny kraj. A przynajmniej będzie”. Poznajcie DiCaprio, jakiego nie znacie
Zanim stał się gwiazdą światowego kina, DiCaprio w „Szybkich i martwych” pokazał, że nawet młody i nieopierzony potrafi rozświetlić Dziki Zachód jak nikt inny. A produkcja chciała dać tę rolę innemu aktorowi...
Westerny wróciły. I to z rozmachem. Od monumentalnego „Yellowstone”, przez kobiece, mroczne reinterpretacje gatunku, aż po najnowsze produkcje, które pokazują Dziki Zachód z zupełnie innej perspektywy. Najlepszym przykładem jest serial Netflixa „Odrzuceni”, w którym Gillian Anderson i Lena Headey udowadniają, że western może być nie tylko brutalny, ale też głęboko emocjonalny i kobiecy. A przecież był czas, gdy western kojarzył się w Polsce głównie z mocnymi męskimi rolami takimi jak John Wayne, niedzielą w południe, telewizorem w tle i klasykami puszczanymi obowiązkowo przed obiadem. To był gatunek dobrze znany, lubiany, ale wydawało się, że zamknięty w bardzo konkretnych ramach. I właśnie dlatego warto dziś wrócić do filmu, który już w 1995 roku próbował te ramy rozsadzić. Na długo zanim kobiety zaczęły naprawdę zabierać głos w westernach. „Szybcy i martwi”. Zapomniana westernowa perełka lat 90. „Szybcy i martwi” (The Quick and the Dead) to western, który w momencie premiery był… problematyczny. Krytycy zarzucali mu, że jest zbyt stylizowany, zbyt emocjonalny, a nawet - co dziś brzmi niemal jak komplement - „za bardzo kobiecy jak na western”. Reżyserem filmu jest Sam Raimi, twórca „Spider-Mana” znany z zamiłowania do komiksowej przesady i wyrazistej formy, który już wtedy próbował narzucić światu swój styl. W 95 roku zamiast realistycznego Dzikiego Zachodu zaproponował świat pojedynków przypominających niemal sportowy turniej, pełen napięcia, spojrzeń i ciszy przed strzałem. Z perspektywy czasu to właśnie ta stylizacja sprawiła, że film zyskał status kultowego westernu lat 90. - innego, odważniejszego, wyprzedzającego swoje czasy. View oEmbed on the source website O czym jest western „Szybcy i martwi”? Akcja filmu rozgrywa się w miasteczku rządzonym przez bezwzględnego Heroda (w tej roli świetny Gene Hackman), który organizuje brutalny turniej rewolwerowców. Pojedynki na śmierć i życie mają wyłonić najlepszego strzelca i zapewnić Herodowi pełną kontrolę nad miastem. Do miasteczka przybywa Ellen, kobieta z tajemniczą przeszłością, która bierze udział w turnieju nie dla sławy czy pieniędzy, ale z bardzo osobistych powodów. Na jej drodze stają barwne, niejednoznaczne postaci, a każda kolejna strzelanina odsłania kolejne warstwy tej historii. To western o zemście, władzy, wolności i cenie, jaką trzeba zapłacić za własny głos. Sharon Stone - kobieta, która zmieniła reguły gry W centrum historii stoi Ellen, tajemnicza rewolwerzystka grana przez Sharon Stone. To postać chłodna, zamknięta, nosząca w sobie bolesną przeszłość i bardzo konkretny cel. Co ważne: Sharon Stone była nie tylko gwiazdą tego filmu, ale również jego producentką. To ona walczyła o ten projekt i o to, by główna bohaterka nie była jedynie ozdobą męskiego świata, ale kimś, kto rozdaje karty. Dziś jej Ellen można czytać jako jedną z pierwszych tak wyrazistych kobiecych postaci w nowoczesnym westernie. Bez romantyzowania, bez uciekania w stereotypy. Z bronią w ręku i własną historią do opowiedzenia. View oEmbed on the source website Leonardo DiCaprio, zanim świat oszalał na jego punkcie Jednym z największych powodów, dla których warto wrócić do „Szybkich i martwych”, jest Leonardo DiCaprio. I to w wersji, jakiej wielu widzów dziś nie pamięta. DiCaprio gra „Dzieciaka” - młodego, idealistycznego rewolwerowca, który marzy o wolności i sprawiedliwości w świecie rządzonym przez przemoc. Jego kwestie, jak słynne: „To wolny kraj. A przynajmniej będzie”, dziś brzmią niemal jak manifest. Co ciekawe, studio nie było przekonane do jego obsady. To Sharon Stone nalegała, by dać szansę młodemu aktorowi świeżo po roli w filmie „Co gryzie Gilberta Grape’a”. Reszta jest już historią kina. Gdzie obejrzeć western „Szybcy i martwi”? Dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą nadrobić (albo przypomnieć sobie) ten tytuł: „Szybcy i martwi” są obecnie dostępni na Prime Video oraz Apple TV. To idealna propozycja dla tych, którzy kochają westerny, ale szukają czegoś mniej oczywistego i także dla tych, którzy chcą zobaczyć DiCaprio u progu wielkiej kariery. Ten film to kino lat 90. z wyrazistą kobiecą bohaterką. Bo zanim western stał się przestrzenią dla kobiecych historii, ten film już tam był. I z punktu czasu dziś smakuje lepiej niż kiedykolwiek.
Ten film miał wszystko - gwiazdy, budżet i Martina Scorsese za kamerą. Dostał 10 nominacji do Oscara i zero statuetek
Mają na koncie po kilkanaście nominacji i ani jednego Oscara. Filmy uznane za arcydzieła, gwiazdy światowego formatu – wszyscy z pustymi rękami. To nie żart, to Oscarowe klęski.
Oscarowe porażki nie oszczędzają nawet największych produkcji. "Kolor purpury" z 1986 roku, reżyserowany przez Stevena Spielberga, otrzymał aż 11 nominacji, w tym dla najlepszego filmu, aktorki pierwszoplanowej (Whoopi Goldberg) i za zdjęcia. Pomimo oczekiwań, film nie zdobył żadnej statuetki. Podobnie jak "Punkt zwrotny" z 1977 roku, który także zakończył wieczór oscarowy z 11 nominacjami i bez nagród. Frank Darabont z "Skazanymi na Shawshank" też doświadczył gorzkiej porażki – 7 nominacji i brak nagród, choć film do dziś uznawany jest za jedno z największych dzieł światowego kina. "Ojciec chrzestny III" również zakończył ceremonię bez sukcesu, mimo 7 nominacji. „Chicago” wielkim zwycięzcą, „Gangi Nowego Jorku” bez statuetek Jedną z największych porażek doświadczył Martin Scorsese z "Gangami Nowego Jorku" (2002). Produkcja otrzymała 10 nominacji i 0 statuetek. Film przegrał z musicalem "Chicago", który zdobył aż sześć Oscarów. Produkcja została uhonorowana m.in. za najlepszy film, a także za drugoplanową rolę żeńską dla Catherine Zeta-Jones. Publiczność przyjęła ten wybór z entuzjazmem. Tymczasem „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsese, mimo aż 10 nominacji, nie otrzymały żadnej nagrody. Wydarzenie to było jednym z największych zaskoczeń wieczoru. Sam Scorsese nie skomentował sytuacji bezpośrednio, jednak jego filmowa wizja Manhattanu z XIX wieku nie zdołała przekonać członków Akademii. "Gangi Nowego Jorku" – filmowa opowieść o podzielonym społeczeństwie Film „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsesego szokuje brutalnością, bez upiększeń ukazuje XIX-wieczny Nowy Jork jako przestrzeń chaosu, przemocy i głębokich podziałów społecznych. Akcja osadzona w dzielnicy Five Points wprowadza widza w świat gangów, konfliktów etnicznych, masowej imigracji i napięć związanych z wojną secesyjną. Już otwierająca scena krwawej bitwy między Zdechłymi Królikami a Tubylcami zapowiada bezlitosny ton filmu. Realistyczna scenografia, dopracowane detale historyczne oraz bezkompromisowe przedstawienie zamieszek i ulicznych walk sprawiają, że Nowy Jork jawi się jako miasto pogrążone w brutalności, gdzie przemoc jest codziennością i narzędziem walki o władzę. Centralnym wątkiem fabularnym jest historia zemsty Amsterdama Vallona, który po latach wraca do Five Points, by rozprawić się z Billem „Rzeźnikiem” Cuttingiem – zabójcą swojego ojca. Ich relacja, oparta na nienawiści, manipulacji i narastającym napięciu, stanowi oś dramatyczną filmu. Wybitna kreacja Daniela Day-Lewisa nadaje postaci Billa mroczną charyzmę, a solidne role Leonardo DiCaprio i Cameron Diaz dopełniają obrazu świata pełnego sprzeczności. Scorsese łączy osobistą historię zemsty z szerokim tłem społecznym, tworząc filmową opowieść o tożsamości, przemocy i rozpadzie wspólnoty, która mimo długiego czasu trwania pozostaje mocnym i znaczącym portretem amerykańskiej historii. Gdzie obejrzeć "Gangi Nowego Jorku"? Film „Gangi Nowego Jorku” będzie emitowany jutro (24 stycznia) w telewizji na kanale Cinemax o 22:45.
Marek Koterski oglądał ten polski film 21 razy. To dzieło, którym zachwyca się też Martin Scorsese
Marek Koterski wskazał film, który pełnił ważną rolę w jego filmowej edukacji i wrażliwości. „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy jest angażujący, przejmujący i nie traci swojej siły przy kolejnych seansach. Reżyser wracał do niego wielokrotnie, oglądając film aż 21 razy.
Mistrzowska Piątka to już trzecia edycja wyjątkowego wydarzenia odbywającego się w ramach Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Pięcioro uznanych twórców i twórczyń polskiego kina wybiera filmy, które miały kluczowe znaczenie dla ich rozwoju artystycznego i pozostają dla nich źródłem inspiracji. Projekt ten pozwala widzom spojrzeć na kinematografię oczami uznanych artystów, którzy tym razem występują w roli kinomanów, a nie tylko twórców. W ramach cyklu Marek Koterski wskazał „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy – film, który od lat pozostaje dla niego jednym z najważniejszych doświadczeń kinowych. Reżyser nie próbuje go analizować ani racjonalizować swojego wyboru. Przyznaje wprost, że nie potrafi wskazać jednego, konkretnego powodu, dla którego ten tytuł tak silnie na niego oddziałuje. „Popiół i diament” obejrzałem 21 razy "Nigdy nie zastanawiałem się, dlaczego „Popiół i diament” stał się dla mnie taki ważny. Kiedy idę do kina, to oczekuję, że film: a) będzie mi się oglądał, b) będzie mnie obchodził i że go poczuję plecami, c) i że chciałbym go obejrzeć jeszcze raz. „Popiół i diament” obejrzałem 21 razy – powiedział twórca "Dnia świra". Martina Scorsese, Leonardo DiCaprio i Ken Loach pod wrażeniem filmy Wajdy Nie tylko Marek Koterski jest wielkim fanem filmu Andrzeja Wajdy. Do tego grona należy zaliczyć też Martina Scorsese - reżyser "Wilka z Wall Street" uznał go za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii, wymienił w swoim zestawieniu najwybitniejszych filmów i promował go w ramach cyklu „Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema”. Ponadto brytyjski reżyser Ken Loach wskazał "Popiół i diament" jako jeden ze swoich ulubionych filmów wszech czasów. Z kolei, Leonardo DiCaprio inspirował się Zbyszkiem Cybulskim, który wcielił się w rolę Maćka Chełmickiego. DiCaprio wskazał, że to właśnie ta postać zainspirowała go podczas przygotowań do roli Billy'ego Costigana w głośnej "Infiltracji". "To, co zrobił Cybulski, było niezwykłe. Charyzma, emocje i wewnętrzny konflikt widoczne w jego kreacji wpłynęły na sposób, w jaki zrozumiałem moją rolę" – podkreślił DiCaprio.
Oscarowa opowieść Tarantino wkrótce trafi na Netflix. Pokazuje Hollywood lat 60. w zupełnie nowym świetle
Choć Tarantino słynie z krwawych thrillerów i bezkompromisowej przemocy, jego „Pewnego razu… w Hollywood” to nostalgiczna podróż do lat 60., pełna ciepła, humoru i emocji. Gwiazdy, wielkie kino i polski akcent sprawiają, że już teraz nie możemy się doczekać premiery na Netflix.
Hollywood. Blask fleszy, czerwone dywany, fortuny wydawane w dolarach, wielkie kontrakty i jeszcze większe gwiazdy. To miejsce, w którym każdy krok jest obserwowany, a sukces waży tyle co skandal, który może go zniszczyć. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś za tym blichtrem kryły się zakamarki, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Świat filmowego snu bywa złudny, a pod złotymi światłami kryją się historie ludzi, którzy zapłacili ogromną cenę za sławę i marzenia. „Pewnego razu… w Hollywood” - 9 film Quentina Tarantino odkrywa te sekrety w swojej charakterystycznej, nostalgicznej i zarazem przewrotnej opowieści. To Oscarowy klasyk, który trzeba choć raz w życiu zobaczyć. O czym jest „Pewnego razu… w Hollywood”? Film opowiada historię Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio), kiedyś gwiazdora popularnego serialu, który dziś desperacko walczy o powrót na szczyt. U jego boku jest Cliff Booth (Brad Pitt), lojalny kaskader i przyjaciel, który w niebezpiecznych scenach ryzykuje życie. W tle przewija się tragiczna historia Sharon Tate (Margot Robbie) i jej męża Romana Polańskiego. Tarantino proponuje alternatywną wersję wydarzeń z sierpnia 1969 roku - morderstwa dokonane przez członków sekty Mansona nie dochodzą do skutku, a bohaterowie zyskują wymarzony happy end. To nostalgiczny list miłosny do Hollywood. Pełen humoru, drobnych gestów i retrospekcji, w których Tarantino miesza fikcję z rzeczywistością. Przestrzeń filmową wypełniają kultowe plakaty, stare westerny, kawałki muzyki z list przebojów i codzienne życie gwiazd, pokazane z czułością, której dotychczas w jego „krwawych” filmach brakowało. View oEmbed on the source website Polski akcent w hollywoodzkiej opowieści od Tarantino Choć „Pewnego razu… w Hollywood” to przede wszystkim hollywoodzki blichtr, film ma też wyraźny polski akcent. Aktor Rafał Zawierucha (znany z filmu „Bogowie”, „Listy do M. 4”) wciela się w Romana Polańskiego, polskiego reżysera - twórcę takich hitów jak „Dziecko Rosemary” czy „Pianista” - i męża Sharon Tate, przypominając o prawdziwych wydarzeniach z sierpnia 1969 roku. Jego rola jest niewielka, ale znacząca: choć mówi tylko kilka zdań, obecność Polaka w filmie łączy fikcję Tarantino z rzeczywistością tamtych czasów. Prawdziwa historia Sharon Tate Sharon Tate była wschodzącą gwiazdą Hollywood, pełną życia, uroku i ambicji. W 1969 roku, będąc w ósmym miesiącu ciąży, mieszkała wraz z mężem Romanem Polańskim w willi przy Cielo Drive w Los Angeles. Jej świat nagle przerwała brutalna zbrodnia - członkowie sekty Charlesa Mansona zamordowali ją i cztery osoby towarzyszące jej w domu. To tragiczne wydarzenie wstrząsnęło całym Hollywood i na zawsze stało się symbolem końca pewnej ery beztroskiego blasku i blichtru filmowego świata. Quentin Tarantino w „Pewnego razu… w Hollywood” odwraca jednak bieg historii. Tworzy alternatywną rzeczywistość, w której Sharon Tate przeżywa, a jej los splata się z fikcyjnymi bohaterami, oddając tym samym hołd ikonie kina lat 60. „Pewnego razu… w Hollywood” trafi na Netflix Film zdobył aż 10 nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i aktorstwo. Brad Pitt otrzymał Oscara za rolę drugoplanową, a obraz jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł Tarantino. Krytycy chwalą zarówno wykonanie aktorskie, jak i nostalgiczną wizję Hollywood, które autor przywołuje z charakterystycznym dla siebie humorem i przesadną starannością detali. Mimo upływu 7 lat od premiery (2019 rok) produkcja wciąż ma bardzo dobry wynik w gregatorze opinii Rotten Tomatoes. Jego tomatometer (czyli ocena krytyków) wynosi około 85–86 %, co oznacza, że zdecydowana większość recenzji jest pozytywna i film cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i widzów. Na szczęście „Pewnego razu… w Hollywood” 31 stycznia trafi na Netflix, więc nawet ci, którzy ominęli seanse kinowe, będą mogli zanurzyć się w świecie hollywoodzkiego blichtru, wielkich gwiazd i alternatywnej historii, która choć nie wydarzyła się naprawdę to i tak fascynuje.