To najlepszy film Oscarów 2026. Między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie [RECENZJA]
Po miesiącach spekulacji i wyjątkowo wyrównanej rywalizacji z „Grzesznikami” tegoroczny wyścig oscarowy rozstrzygnął się dopiero w ostatniej chwili. „Jedna bitwa po drugiej”, film z 13 nominacjami, ostatecznie zdobył 6 statuetek i okazał się największym zwycięzcą Oscarów 2026.
Oscarowa noc rzadko bywa tak wyrównana. Tegoroczny wyścig przez ostatnie godziny rozgrywał się przede wszystkim między dwoma tytułami, a „Grzesznicy” do samego końca pozostawali najpoważniejszym konkurentem. Ostateczny wynik rozstrzygnęła jednak ostatnia i najważniejsza statuetka – za „Najlepszy film”. To właśnie wtedy stało się jasne, że produkcja z 13 nominacjami do Oscara zapisze się w historii tej gali jako największy triumfator wieczoru. Film zdobył 6 statuetek potwierdzając, że opowieść balansująca między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie, trafiła w czuły punkt współczesnej wrażliwości. Film zwyciężył w następujących kategoriach: „Najlepszy film” „Najlepsza reżyseria” – Paul Thomas Anderson „Najlepszy scenariusz adaptowany” „Najlepszy aktor drugoplanowy” – Benicio Del Toro „Najlepszy montaż” „Najlepszy casting” „Jedna bitwa po drugiej” to film jak żadne inne z ostatnich lat - brutalny, zabawny, gorzki i przewrotny. Reżyser Paul Thomas Anderson (twórca „Magnolii”, „There Will Be Blood” czy „Licorice Pizza”) łączy w nim action, satyrę, dramat i komentarz społeczny w sposób, który nie tyle tłumaczy współczesną Amerykę, ile obrazuje ją w całej jej złożoności. Akcja oparta jest luźno na powieści Thomasa Pynchona Vineland i podąża za Bobem Fergusonem - byłym bojownikiem radykalnej grupy sprzed lat, w którego wciela się Leonardo DiCaprio. Gdy na horyzoncie pojawia się dawno niewidziany wróg, Ferguson zostaje wciągnięty w kolejną walkę - tym razem nie tyle o ideologię, ile o własną rodzinę, tożsamość i sens tego, co robił kiedyś. Świat w jakim się porusza - pełen ekstremizmów, absurdów i szaleństw codzienności - wydaje się miejscem, gdzie granice między komedią a tragedią zacierają się bez ostrzeżenia. „Jedna bitwa po drugiej” czyli gorzka satyra i przewrotna komedia w jednym To nie jest klasyczny thriller ani typowa satyra polityczna. Anderson świetnie łączy czarny humor z ostrym spojrzeniem na temat ekstremizmów, uprzedzeń i podziałów społecznych. Film balansuje między śmiechem a niepokojem - sceny galopujących akcji przeplatają się z gorzkimi komentarzami o współczesności i własnej tożsamości. Najlepiej widać to w sposobie, w jaki postaci reagują na kolejne „bitwy”: nie tylko te fizyczne, ale i te w głowach bohaterów. Ten styl bywa czasem męczący - bo Anderson nie oszczędza widza. Ale w tej kompozycji intensywnej akcji, groteski i refleksji jest coś magnetycznego: film ciągle zaciera granice między tym, co poważne, a tym, co absurdalne, pokazując, że w teatrze dzisiejszego świata jedno nie istnieje bez drugiego. View oEmbed on the source website Obsada, bohaterowie i chemia na ekranie Wielowątkowa obsada tego kina to nie tylko zestaw nazwisk - to prawdziwe silosy aktorskie: DiCaprio jako Ferguson jest surowy, cierpiący i chwilami zabawny w swojej desperacji - jak ktoś, kto wciąż nie może się pogodzić z przeszłością i własnymi błędami. Sean Penn, choć w roli antagonistycznej, wnosi do filmu chłód i bezwzględność, która popycha historię ku nieoczekiwanym zwrotom. Benicio Del Toro pojawia się jako przewrotny „mistrz zen”, kontrastując z chaosem akcji i absurdami fabuły. Teyana Taylor i Chase Infiniti dopełniają kalejdoskop postaci, które balansują między empatią, cynizmem i impulsem walki. To ensemble, które naliczyło rekordowe siedem nominacji do SAG Awards, jest jednym z powodów, dla których film jest jednym z najczęściej dyskutowanych tytułów sezonu oscarowego. Struktura narracji: rytm bitew, rytm życia „Jedna bitwa po drugiej” nie opowiada historii liniowo. To raczej seria rytmicznych uderzeń - bitew, flashbacków i bitew w psychice bohaterów. Anderson potrafi sprawić, że nawet najbardziej chaotyczne sceny mają swoją muzykę i sens: każdy pojedynek, każda konfrontacja to drobna odsłona ludzkich lęków, obaw i potrzeb. Musze przyznać, że narracja w tym filmie pędzi jak lawina - w jednej chwili śmiejesz się z przewrotności sytuacji, w następnej czujesz ciężar bólu i historii, którą niosą postaci. To kino, które działa na wielu poziomach: intelektualnym, emocjonalnym i visceralnym (film oddziałuje na widza nie tylko intelektualnie czy emocjonalnie, ale przede wszystkim bezpośrednio na ciało i instynkty, wywołując fizyczne reakcje). Anderson, znany z perfekcyjnego kunsztu wizualnego, tym razem sięga po bogatą paletę obrazu: scena pustynnej akcji kontrastuje z klaustrofobicznymi wnętrzami, realistyczne detale przeplatają się z surrealistycznymi ujęciami pamięci i lęku. Kameralna intymność miesza się tu z epickim rozmachem scen bitewnych, a muzyka - często niepokojąca - podkreśla napięcie fabularne. Tak jak w najlepszych filmach Andersona, obraz mówi tu równie dużo co słowa. Nagrody, sezon i Oscary dla „Jedna bitwa po drugiej” Nie sposób pisać o tym filmie, nie wspominając o jego statusie w sezonie nagród. Po triumfie na Critics Choice Awards jako najlepszy film roku, zwycięstwach na Golden Globes i dominacji podczas BAFTA, gdzie zdobył aż sześć nagród, „Jedna bitwa po drugiej” (ang. „One Battle After Another”) jest jednym z głównych pretendentów do Oscarów 2026 - w tym w kategorii Najlepszy Film, Reżyseria i aż kilku aktorskich wyróżnień. (W tym dla DiCaprio - posiadającego w swojej karierze tylko jednego Oscara - za najlepszego aktora pierwszoplanowego) Ale Oscary to tylko część narracji tego filmu - nie jako nagrody same w sobie, ale jako dowód, że kino z dużym budżetem może być zarówno ambitne, jak i masowe, a jednocześnie przemawiać do serc i umysłów widzów. Refleksja: „Jedna bitwa po drugiej” to kino, które odbija nasz świat To nie jest film idealny - momentami zbyt gęsty, zbyt eklektyczny, a narracja potrafi przytłoczyć. Ale w jego niedoskonałości tkwi też siła: przypomina nam, że świat nie składa się z prostych opowieści, że każdy konflikt, każdy lęk i każda emocja ma swoje głębsze echo. Anderson pokazuje, że nawet w chaosie współczesności można znaleźć spójność serca i umysłu - że kino może być formą opowieści, której tempo jest właśnie tak szybkie, nieprzewidywalne i wielowymiarowe, jak nasze własne życie. „Jedna bitwa po drugiej” to film wyzywający, emocjonalny i błyskotliwy. To kino akcji, które potrafi wstrząsnąć tak samo jak refleksja nad kondycją współczesnego świata. W Polsce dostępny jest na platformach HBO Max oraz Apple TV. Jeśli kochasz kino, które nie boi się zadawać pytań i mieszać gatunków - ten film to uczta, która zostaje w głowie długo po napisach końcowych.
Zakończenie tego filmu wciąż mrozi krew. Kryminał z Leonardo DiCaprio ma jedno z najlepszych zwrotów akcji w historii
„Wyspa tajemnic” z Leonardo DiCaprio na ekranie zadebiutowała szesnaście lat temu. Akcja osadzona w szpitalu psychiatrycznym na wyspie Ashecliffe do dziś budzi kontrowersje, a zakończenie filmu porusza i dzieli widzów na całym świecie.
W tym artykule: Czwarte spotkanie Scorsese i DiCaprio stworzyło legendę thrillera psychologicznego „Wyspa tajemnic”: federalny szeryf na tropie zbrodni i własnych demonów „Wyspa tajemnic” – fenomen, który nie przemija nawet po szesnastu latach od premiery Czwarte spotkanie Scorsese i DiCaprio stworzyło legendę thrillera psychologicznego To już czwarty film, który Martin Scorsese zrealizował z Leonardo DiCaprio. Po latach współpracy z Robertem De Niro reżyser odnalazł w DiCaprio nowego ulubieńca i razem stworzyli „Wyspę tajemnic”. Produkcja miała pojawić się w 2009 roku, jednak studio Paramount nie zdecydowało się na premierę z powodu braku funduszy na promocję. Ostatecznie film trafił na ekrany 19 lutego 2010 roku i natychmiast wywołał burzę emocji. Od szesnastu lat dzieło nie schodzi z list najchętniej analizowanych thrillerów, a widzowie wciąż spierają się o interpretację finału. „Wyspa tajemnic”: federalny szeryf na tropie zbrodni i własnych demonów Akcja „Wyspy tajemnic” przenosi widzów do Zatoki Bostońskiej w 1954 roku. Federalny szeryf Edward Teddy Daniels oraz jego partner Chuck Aule pojawiają się na wyspie Ashecliffe. Tam, w odizolowanym szpitalu psychiatrycznym dla najniebezpieczniejszych pacjentów, dochodzi do zaginięcia jednej z kobiet. Daniels, prześladowany przez wspomnienia o zmarłej żonie i wojenne traumy, odkrywa, że zniknięcie pacjentki to jedynie wierzchołek góry lodowej. Atmosfera na wyspie gęstnieje, pojawiają się podejrzenia o przeprowadzanie nielegalnych operacji na mózgach pacjentów. Z każdą sceną thriller staje się coraz bardziej mroczny i niepokojący. „Wyspa tajemnic” – fenomen, który nie przemija nawet po szesnastu latach od premiery Film "Wyspa tajemnic" miał pierwotnie wejść do kin w 2009 roku, jednak z powodu braku środków na promocję premiera została przesunięta. Ostatecznie obraz pojawił się w kinach 19 lutego 2010 roku, od razu budząc wielkie zainteresowanie fanów i krytyków. Scorsese z Leonardo DiCaprio stworzyli dzieło, które po dziś dzień uznawane jest za jedno z największych osiągnięć w historii thrillerów. Wyspa Ashecliffe, skrywająca mroczną zagadkę, pozostaje symbolem niepokojącej tajemnicy, a jej zakończenie inspiruje kolejne pokolenia widzów do nowych interpretacji.
Wielki budżet, 11 nominacji do Oscara, Scorsese za kamerą i DiCaprio w roli szalonego geniusza. Głośny film wkrótce w streamingu
Już 19 lutego na Netflix wpadnie "Aviator" z głośną rolą Leonardo Dicaprio. Film z 2004 roku to historia człowieka, który chciał sięgnąć nieba, ale przegrał z własnymi demonami. W filmie pojawiła się plejada gwiazd.
Film „Aviator” z 2004 roku miał być triumfem Martina Scorsese i Leonardo DiCaprio. Z budżetem 116 milionów dolarów i 11 nominacjami do Oscara, miał rozbić bank. Tymczasem skończył jako spektakularna porażka oscarowa, choć historia Howarda Hughesa zasługuje na uwagę. Film niedługo pojawi się w katalogu Netflix. Kim jest bohater "Aviatora"? Film w reżyserii Martina Scorsese opowiada burzliwą historię Howarda Hughesa, ekscentrycznego amerykańskiego milionera, producenta filmowego, konstruktora samolotów i właściciela linii TWA. W rolę Hughesa wcielił się Leonardo DiCaprio, który za tę kreację otrzymał nominację do Oscara. Widzowie poznają Hughesa jako młodego wizjonera, który z rozmachem realizuje film wojenny „Anioły piekieł”. Kosztowna i niebezpieczna produkcja przynosi sukces, a Hughes staje się poważanym twórcą. Jednak jego prawdziwą obsesją staje się lotnictwo. Projektuje nowatorskie samoloty, bije rekordy prędkości i pcha się coraz głębiej w ryzykowne przedsięwzięcia. Kulisy produkcji filmu Aviator i budżet 116 milionów dolarów Produkcja filmu pochłonęła 116 milionów dolarów, co uczyniło go w owym czasie jedną z najdroższych biografii w historii kina. Scorsese i DiCaprio stworzyli widowisko pełne rozmachu. Od wiernej rekonstrukcji lat 30. i 40., przez dynamiczne sceny lotnicze, po efektowne ujęcia planów filmowych Hollywood. W filmie pojawiła się plejada gwiazd: Cate Blanchett, Kate Beckinsale, Alec Baldwin, Alan Alda, Jude Law i Gwen Stefani. Cate Blanchett za rolę Katherine Hepburn zdobyła Oscara za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Jej występ uznawany jest za jeden z najmocniejszych punktów filmu. Na ekranie pojawia się również Kate Beckinsale jako Ava Gardner, a epizody Jude’a Lawa i Alana Aldy dodają kolorytu tej gwiazdorskiej obsadzie. "Aviator": Oscarowa porażka Mimo 11 nominacji do Oscara, „Aviator” nie zdobył statuetki za najlepszy film. "Aviator" łącznie uzyskał 5 Oscarów: za zdjęcia, scenografię, kostiumy, montaż i dla drugoplanowej aktorki. Produkcja była faworytem mediów i krytyków, jednak ostatecznie została oceniona jako przeciętna. Recenzenci zarzucali jej powierzchowny scenariusz i zbytnią koncentrację na efektach specjalnych kosztem głębi psychologicznej. Jednak wielu widzów wciąż uważa „Aviatora” za widowiskowe i warte obejrzenia dzieło. Film zachwyca scenografią, efektami specjalnymi i dbałością o detale.
„To wolny kraj. A przynajmniej będzie”. Poznajcie DiCaprio, jakiego nie znacie
Zanim stał się gwiazdą światowego kina, DiCaprio w „Szybkich i martwych” pokazał, że nawet młody i nieopierzony potrafi rozświetlić Dziki Zachód jak nikt inny. A produkcja chciała dać tę rolę innemu aktorowi...
Westerny wróciły. I to z rozmachem. Od monumentalnego „Yellowstone”, przez kobiece, mroczne reinterpretacje gatunku, aż po najnowsze produkcje, które pokazują Dziki Zachód z zupełnie innej perspektywy. Najlepszym przykładem jest serial Netflixa „Odrzuceni”, w którym Gillian Anderson i Lena Headey udowadniają, że western może być nie tylko brutalny, ale też głęboko emocjonalny i kobiecy. A przecież był czas, gdy western kojarzył się w Polsce głównie z mocnymi męskimi rolami takimi jak John Wayne, niedzielą w południe, telewizorem w tle i klasykami puszczanymi obowiązkowo przed obiadem. To był gatunek dobrze znany, lubiany, ale wydawało się, że zamknięty w bardzo konkretnych ramach. I właśnie dlatego warto dziś wrócić do filmu, który już w 1995 roku próbował te ramy rozsadzić. Na długo zanim kobiety zaczęły naprawdę zabierać głos w westernach. „Szybcy i martwi”. Zapomniana westernowa perełka lat 90. „Szybcy i martwi” (The Quick and the Dead) to western, który w momencie premiery był… problematyczny. Krytycy zarzucali mu, że jest zbyt stylizowany, zbyt emocjonalny, a nawet - co dziś brzmi niemal jak komplement - „za bardzo kobiecy jak na western”. Reżyserem filmu jest Sam Raimi, twórca „Spider-Mana” znany z zamiłowania do komiksowej przesady i wyrazistej formy, który już wtedy próbował narzucić światu swój styl. W 95 roku zamiast realistycznego Dzikiego Zachodu zaproponował świat pojedynków przypominających niemal sportowy turniej, pełen napięcia, spojrzeń i ciszy przed strzałem. Z perspektywy czasu to właśnie ta stylizacja sprawiła, że film zyskał status kultowego westernu lat 90. - innego, odważniejszego, wyprzedzającego swoje czasy. View oEmbed on the source website O czym jest western „Szybcy i martwi”? Akcja filmu rozgrywa się w miasteczku rządzonym przez bezwzględnego Heroda (w tej roli świetny Gene Hackman), który organizuje brutalny turniej rewolwerowców. Pojedynki na śmierć i życie mają wyłonić najlepszego strzelca i zapewnić Herodowi pełną kontrolę nad miastem. Do miasteczka przybywa Ellen, kobieta z tajemniczą przeszłością, która bierze udział w turnieju nie dla sławy czy pieniędzy, ale z bardzo osobistych powodów. Na jej drodze stają barwne, niejednoznaczne postaci, a każda kolejna strzelanina odsłania kolejne warstwy tej historii. To western o zemście, władzy, wolności i cenie, jaką trzeba zapłacić za własny głos. Sharon Stone - kobieta, która zmieniła reguły gry W centrum historii stoi Ellen, tajemnicza rewolwerzystka grana przez Sharon Stone. To postać chłodna, zamknięta, nosząca w sobie bolesną przeszłość i bardzo konkretny cel. Co ważne: Sharon Stone była nie tylko gwiazdą tego filmu, ale również jego producentką. To ona walczyła o ten projekt i o to, by główna bohaterka nie była jedynie ozdobą męskiego świata, ale kimś, kto rozdaje karty. Dziś jej Ellen można czytać jako jedną z pierwszych tak wyrazistych kobiecych postaci w nowoczesnym westernie. Bez romantyzowania, bez uciekania w stereotypy. Z bronią w ręku i własną historią do opowiedzenia. View oEmbed on the source website Leonardo DiCaprio, zanim świat oszalał na jego punkcie Jednym z największych powodów, dla których warto wrócić do „Szybkich i martwych”, jest Leonardo DiCaprio. I to w wersji, jakiej wielu widzów dziś nie pamięta. DiCaprio gra „Dzieciaka” - młodego, idealistycznego rewolwerowca, który marzy o wolności i sprawiedliwości w świecie rządzonym przez przemoc. Jego kwestie, jak słynne: „To wolny kraj. A przynajmniej będzie”, dziś brzmią niemal jak manifest. Co ciekawe, studio nie było przekonane do jego obsady. To Sharon Stone nalegała, by dać szansę młodemu aktorowi świeżo po roli w filmie „Co gryzie Gilberta Grape’a”. Reszta jest już historią kina. Gdzie obejrzeć western „Szybcy i martwi”? Dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą nadrobić (albo przypomnieć sobie) ten tytuł: „Szybcy i martwi” są obecnie dostępni na Prime Video oraz Apple TV. To idealna propozycja dla tych, którzy kochają westerny, ale szukają czegoś mniej oczywistego i także dla tych, którzy chcą zobaczyć DiCaprio u progu wielkiej kariery. Ten film to kino lat 90. z wyrazistą kobiecą bohaterką. Bo zanim western stał się przestrzenią dla kobiecych historii, ten film już tam był. I z punktu czasu dziś smakuje lepiej niż kiedykolwiek.
Ten film miał wszystko - gwiazdy, budżet i Martina Scorsese za kamerą. Dostał 10 nominacji do Oscara i zero statuetek
Mają na koncie po kilkanaście nominacji i ani jednego Oscara. Filmy uznane za arcydzieła, gwiazdy światowego formatu – wszyscy z pustymi rękami. To nie żart, to Oscarowe klęski.
Oscarowe porażki nie oszczędzają nawet największych produkcji. "Kolor purpury" z 1986 roku, reżyserowany przez Stevena Spielberga, otrzymał aż 11 nominacji, w tym dla najlepszego filmu, aktorki pierwszoplanowej (Whoopi Goldberg) i za zdjęcia. Pomimo oczekiwań, film nie zdobył żadnej statuetki. Podobnie jak "Punkt zwrotny" z 1977 roku, który także zakończył wieczór oscarowy z 11 nominacjami i bez nagród. Frank Darabont z "Skazanymi na Shawshank" też doświadczył gorzkiej porażki – 7 nominacji i brak nagród, choć film do dziś uznawany jest za jedno z największych dzieł światowego kina. "Ojciec chrzestny III" również zakończył ceremonię bez sukcesu, mimo 7 nominacji. „Chicago” wielkim zwycięzcą, „Gangi Nowego Jorku” bez statuetek Jedną z największych porażek doświadczył Martin Scorsese z "Gangami Nowego Jorku" (2002). Produkcja otrzymała 10 nominacji i 0 statuetek. Film przegrał z musicalem "Chicago", który zdobył aż sześć Oscarów. Produkcja została uhonorowana m.in. za najlepszy film, a także za drugoplanową rolę żeńską dla Catherine Zeta-Jones. Publiczność przyjęła ten wybór z entuzjazmem. Tymczasem „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsese, mimo aż 10 nominacji, nie otrzymały żadnej nagrody. Wydarzenie to było jednym z największych zaskoczeń wieczoru. Sam Scorsese nie skomentował sytuacji bezpośrednio, jednak jego filmowa wizja Manhattanu z XIX wieku nie zdołała przekonać członków Akademii. "Gangi Nowego Jorku" – filmowa opowieść o podzielonym społeczeństwie Film „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsesego szokuje brutalnością, bez upiększeń ukazuje XIX-wieczny Nowy Jork jako przestrzeń chaosu, przemocy i głębokich podziałów społecznych. Akcja osadzona w dzielnicy Five Points wprowadza widza w świat gangów, konfliktów etnicznych, masowej imigracji i napięć związanych z wojną secesyjną. Już otwierająca scena krwawej bitwy między Zdechłymi Królikami a Tubylcami zapowiada bezlitosny ton filmu. Realistyczna scenografia, dopracowane detale historyczne oraz bezkompromisowe przedstawienie zamieszek i ulicznych walk sprawiają, że Nowy Jork jawi się jako miasto pogrążone w brutalności, gdzie przemoc jest codziennością i narzędziem walki o władzę. Centralnym wątkiem fabularnym jest historia zemsty Amsterdama Vallona, który po latach wraca do Five Points, by rozprawić się z Billem „Rzeźnikiem” Cuttingiem – zabójcą swojego ojca. Ich relacja, oparta na nienawiści, manipulacji i narastającym napięciu, stanowi oś dramatyczną filmu. Wybitna kreacja Daniela Day-Lewisa nadaje postaci Billa mroczną charyzmę, a solidne role Leonardo DiCaprio i Cameron Diaz dopełniają obrazu świata pełnego sprzeczności. Scorsese łączy osobistą historię zemsty z szerokim tłem społecznym, tworząc filmową opowieść o tożsamości, przemocy i rozpadzie wspólnoty, która mimo długiego czasu trwania pozostaje mocnym i znaczącym portretem amerykańskiej historii. Gdzie obejrzeć "Gangi Nowego Jorku"? Film „Gangi Nowego Jorku” będzie emitowany jutro (24 stycznia) w telewizji na kanale Cinemax o 22:45.
Marek Koterski oglądał ten polski film 21 razy. To dzieło, którym zachwyca się też Martin Scorsese
Marek Koterski wskazał film, który pełnił ważną rolę w jego filmowej edukacji i wrażliwości. „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy jest angażujący, przejmujący i nie traci swojej siły przy kolejnych seansach. Reżyser wracał do niego wielokrotnie, oglądając film aż 21 razy.
Mistrzowska Piątka to już trzecia edycja wyjątkowego wydarzenia odbywającego się w ramach Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Pięcioro uznanych twórców i twórczyń polskiego kina wybiera filmy, które miały kluczowe znaczenie dla ich rozwoju artystycznego i pozostają dla nich źródłem inspiracji. Projekt ten pozwala widzom spojrzeć na kinematografię oczami uznanych artystów, którzy tym razem występują w roli kinomanów, a nie tylko twórców. W ramach cyklu Marek Koterski wskazał „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy – film, który od lat pozostaje dla niego jednym z najważniejszych doświadczeń kinowych. Reżyser nie próbuje go analizować ani racjonalizować swojego wyboru. Przyznaje wprost, że nie potrafi wskazać jednego, konkretnego powodu, dla którego ten tytuł tak silnie na niego oddziałuje. „Popiół i diament” obejrzałem 21 razy "Nigdy nie zastanawiałem się, dlaczego „Popiół i diament” stał się dla mnie taki ważny. Kiedy idę do kina, to oczekuję, że film: a) będzie mi się oglądał, b) będzie mnie obchodził i że go poczuję plecami, c) i że chciałbym go obejrzeć jeszcze raz. „Popiół i diament” obejrzałem 21 razy – powiedział twórca "Dnia świra". Martina Scorsese, Leonardo DiCaprio i Ken Loach pod wrażeniem filmy Wajdy Nie tylko Marek Koterski jest wielkim fanem filmu Andrzeja Wajdy. Do tego grona należy zaliczyć też Martina Scorsese - reżyser "Wilka z Wall Street" uznał go za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii, wymienił w swoim zestawieniu najwybitniejszych filmów i promował go w ramach cyklu „Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema”. Ponadto brytyjski reżyser Ken Loach wskazał "Popiół i diament" jako jeden ze swoich ulubionych filmów wszech czasów. Z kolei, Leonardo DiCaprio inspirował się Zbyszkiem Cybulskim, który wcielił się w rolę Maćka Chełmickiego. DiCaprio wskazał, że to właśnie ta postać zainspirowała go podczas przygotowań do roli Billy'ego Costigana w głośnej "Infiltracji". "To, co zrobił Cybulski, było niezwykłe. Charyzma, emocje i wewnętrzny konflikt widoczne w jego kreacji wpłynęły na sposób, w jaki zrozumiałem moją rolę" – podkreślił DiCaprio.
Oscarowa opowieść Tarantino wkrótce trafi na Netflix. Pokazuje Hollywood lat 60. w zupełnie nowym świetle
Choć Tarantino słynie z krwawych thrillerów i bezkompromisowej przemocy, jego „Pewnego razu… w Hollywood” to nostalgiczna podróż do lat 60., pełna ciepła, humoru i emocji. Gwiazdy, wielkie kino i polski akcent sprawiają, że już teraz nie możemy się doczekać premiery na Netflix.
Hollywood. Blask fleszy, czerwone dywany, fortuny wydawane w dolarach, wielkie kontrakty i jeszcze większe gwiazdy. To miejsce, w którym każdy krok jest obserwowany, a sukces waży tyle co skandal, który może go zniszczyć. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś za tym blichtrem kryły się zakamarki, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Świat filmowego snu bywa złudny, a pod złotymi światłami kryją się historie ludzi, którzy zapłacili ogromną cenę za sławę i marzenia. „Pewnego razu… w Hollywood” - 9 film Quentina Tarantino odkrywa te sekrety w swojej charakterystycznej, nostalgicznej i zarazem przewrotnej opowieści. To Oscarowy klasyk, który trzeba choć raz w życiu zobaczyć. O czym jest „Pewnego razu… w Hollywood”? Film opowiada historię Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio), kiedyś gwiazdora popularnego serialu, który dziś desperacko walczy o powrót na szczyt. U jego boku jest Cliff Booth (Brad Pitt), lojalny kaskader i przyjaciel, który w niebezpiecznych scenach ryzykuje życie. W tle przewija się tragiczna historia Sharon Tate (Margot Robbie) i jej męża Romana Polańskiego. Tarantino proponuje alternatywną wersję wydarzeń z sierpnia 1969 roku - morderstwa dokonane przez członków sekty Mansona nie dochodzą do skutku, a bohaterowie zyskują wymarzony happy end. To nostalgiczny list miłosny do Hollywood. Pełen humoru, drobnych gestów i retrospekcji, w których Tarantino miesza fikcję z rzeczywistością. Przestrzeń filmową wypełniają kultowe plakaty, stare westerny, kawałki muzyki z list przebojów i codzienne życie gwiazd, pokazane z czułością, której dotychczas w jego „krwawych” filmach brakowało. View oEmbed on the source website Polski akcent w hollywoodzkiej opowieści od Tarantino Choć „Pewnego razu… w Hollywood” to przede wszystkim hollywoodzki blichtr, film ma też wyraźny polski akcent. Aktor Rafał Zawierucha (znany z filmu „Bogowie”, „Listy do M. 4”) wciela się w Romana Polańskiego, polskiego reżysera - twórcę takich hitów jak „Dziecko Rosemary” czy „Pianista” - i męża Sharon Tate, przypominając o prawdziwych wydarzeniach z sierpnia 1969 roku. Jego rola jest niewielka, ale znacząca: choć mówi tylko kilka zdań, obecność Polaka w filmie łączy fikcję Tarantino z rzeczywistością tamtych czasów. Prawdziwa historia Sharon Tate Sharon Tate była wschodzącą gwiazdą Hollywood, pełną życia, uroku i ambicji. W 1969 roku, będąc w ósmym miesiącu ciąży, mieszkała wraz z mężem Romanem Polańskim w willi przy Cielo Drive w Los Angeles. Jej świat nagle przerwała brutalna zbrodnia - członkowie sekty Charlesa Mansona zamordowali ją i cztery osoby towarzyszące jej w domu. To tragiczne wydarzenie wstrząsnęło całym Hollywood i na zawsze stało się symbolem końca pewnej ery beztroskiego blasku i blichtru filmowego świata. Quentin Tarantino w „Pewnego razu… w Hollywood” odwraca jednak bieg historii. Tworzy alternatywną rzeczywistość, w której Sharon Tate przeżywa, a jej los splata się z fikcyjnymi bohaterami, oddając tym samym hołd ikonie kina lat 60. „Pewnego razu… w Hollywood” trafi na Netflix Film zdobył aż 10 nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i aktorstwo. Brad Pitt otrzymał Oscara za rolę drugoplanową, a obraz jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł Tarantino. Krytycy chwalą zarówno wykonanie aktorskie, jak i nostalgiczną wizję Hollywood, które autor przywołuje z charakterystycznym dla siebie humorem i przesadną starannością detali. Mimo upływu 7 lat od premiery (2019 rok) produkcja wciąż ma bardzo dobry wynik w gregatorze opinii Rotten Tomatoes. Jego tomatometer (czyli ocena krytyków) wynosi około 85–86 %, co oznacza, że zdecydowana większość recenzji jest pozytywna i film cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i widzów. Na szczęście „Pewnego razu… w Hollywood” 31 stycznia trafi na Netflix, więc nawet ci, którzy ominęli seanse kinowe, będą mogli zanurzyć się w świecie hollywoodzkiego blichtru, wielkich gwiazd i alternatywnej historii, która choć nie wydarzyła się naprawdę to i tak fascynuje.
Film z DiCaprio numerem 1 na HBO Max. Ma 9 nominacji do Złotych Globów. Mówi się, że to film roku
Najnowsze dzieło Paula Thomasa Andersona z poruszającą rolą Leonardo DiCaprio właśnie zostało numerem jeden na HBO Max w Polsce — i trudno się temu dziwić. To kino intensywne, bezkompromisowe i boleśnie aktualne, które zamiast prostych odpowiedzi proponuje refleksję nad światem po wielkich ideach i osobistą ceną za zaangażowanie.
Ten film właśnie podbił polskie HBO Max. „Jedna bitwa po drugiej” — najnowsze dzieło Paula Thomasa Andersona z hipnotyzującą rolą Leonardo DiCaprio — w kilka dni od premiery wspięło się na pierwsze miejsce listy najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. To jednak nie kolejny sezonowy hit, lecz kino, które przyciąga widzów czymś więcej niż nazwiskami: niepokojącą aktualnością, polityczną ironią i emocjonalną prawdą ukrytą pod warstwą thrillera. Film, o którym mówi się dziś najwięcej, staje się jednocześnie lustrem naszych czasów. DiCaprio jako rewolucjonista Leonardo DiCaprio wciela się w postać Boba – byłego rewolucjonisty i aktywisty praw człowieka, który prowadzi samotne życie z córką Willą (Chase Infiniti), z dala od społeczeństwa. Nękany paranoją i nałogiem, mężczyzna zostaje zmuszony do konfrontacji z przeszłością, gdy jego największy wróg – Steve Lockjaw (Sean Penn) – powraca po 16 latach. Gdy jego córka znika, Bob wyrusza w desperacką misję jej odnalezienia. Jego postać ukazuje przemianę od idealisty do złamanego człowieka próbującego odkupić winy. „Jedna bitwa po drugiej” (oryg. „One Battle After Another”) to dzieło Paula Thomasa Andersona, inspirowane powieścią „Vineland” Thomasa Pynchona z 1990 roku. Film to miks politycznej satyry, thrillera i kina akcji, osadzony we współczesnych realiach. Grupa byłych aktywistów alt-lewicowych jednoczy się, by uratować porwaną córkę jednej z nich. Na ich drodze staje organizacja alt-right kierowana przez Steve'a Lockjawa. Film pokazuje brutalność ideologicznej wojny, radykalizację społeczeństwa i dramatyczne konsekwencje dawnych decyzji. Krytycy zachwyceni: 97% pozytywnych ocen i nagroda Gotham Film zdobył aż 97% pozytywnych recenzji w serwisie Rotten Tomatoes. Krytycy chwalą zarówno oryginalny scenariusz, jak i odważną reżyserię oraz znakomite kreacje aktorskie. „New York Times” określił go jako „ekscytujący, zabawny i śmiertelnie poważny”. „Jedna bitwa po drugiej” zdobyła nagrodę Gotham dla najlepszego filmu oraz aż 9 nominacji do Złotych Globów, w tym w najważniejszych kategoriach: najlepszy film (komedia lub musical), reżyseria, scenariusz, aktor pierwszoplanowy, aktorka pierwszoplanowa, aktor drugoplanowy i aktorka drugoplanowa. Krytycy i widzowie zgodnie określają ten film mianem jednego z najważniejszych i najlepszych w 2025 roku. Numer jeden na HBO Max: film DiCaprio miażdży konkurencję Od momentu premiery na HBO Max, „Jedna bitwa po drugiej” nieprzerwanie utrzymuje się na szczycie listy najpopularniejszych filmów. Ogromne zainteresowanie produkcją wynika z połączenia wybitnej obsady (DiCaprio, Penn, Del Toro, Taylor, Hall, Haim), mocnego przekazu politycznego i dynamicznej, emocjonalnej fabuły.
„Złap mnie, jeśli potrafisz” w grudniowych premierach na Netflixie. To perełka Spielberga, którą trzeba znać
Netflix dorzucił do grudniowych nowości kinowy klasyk, który wciąż zachwyca stylem i sercem. Jeśli szukacie filmu, który rozbawi, zaangażuje emocjonalnie i da wam ochotę na binge watching - to pozycja obowiązkowa.
Wraz z grudniową aktualizacją katalogu Netflixa pojawił się tytuł, który od ponad dwóch dekad utrzymuje status jednego z najbardziej lubianych filmów XXI wieku. „Złap mnie, jeśli potrafisz” to Spielberg w formie, którą widzowie kochają: lekki, przewrotny, idealnie zbalansowany między humorem a melancholią. A przede wszystkim - oparty na historii, która wydarzyła się naprawdę. To właśnie prawdziwe życie Franka Abagnale’a Jr. napisało scenariusz tak nieprawdopodobny, że gdyby był fikcją, chyba nikt by nie uwierzył. W tym artykule: „Złap mnie, jeśli potrafisz” znów na Netflixie Spielberg, DiCaprio, Hanks - trio, które nie mogło się nie udać Historia, która brzmi jak fikcja, ale jest prawdą Sukces, który mówi sam za siebie Czy warto wrócić do „Złap mnie, jeśli potrafisz”? „Złap mnie, jeśli potrafisz” znów na Netflixie Film przenosi nas do lat 60., gdzie młody Frank - po rozwodzie rodziców - ucieka do Nowego Jorku i zaczyna życie, o którym marzył od dawna. Lata w przestworzach jako rzekomy pilot, wchodzi na sale operacyjne jako fałszywy lekarz, a nawet próbuje swoich sił jako prawnik. Za każdym razem działa z wdziękiem i pewnością siebie, która hipnotyzuje widza. Cały czas ma jednak za sobą kogoś, kto nie spuszcza go z oka: agenta FBI Carla Hanratty’ego. View oEmbed on the source website Spielberg, DiCaprio, Hanks - trio, które nie mogło się nie udać Reżyseria Stevena Spielberga, scenariusz Jeffa Nathansona i zdjęcia Janusza Kamińskiego tworzą film, który jest jednocześnie stylowy, inteligentny i zaskakująco czuły. DiCaprio - wtedy jeszcze przed oscarowym etapem kariery - błyszczy w jednej ze swoich najbardziej charyzmatycznych ról. Jako Frank jest jednocześnie beztroski i boleśnie zagubiony, pewny siebie i desperacko spragniony uwagi. To rola, o której trudno zapomnieć. Tom Hanks, z kolei, wciela się w Hanratty’ego z charakterystyczną dla siebie mieszanką surowości i subtelnego ciepła - znanej wszystkim dobrze zarówno z „Zielonej mili” oraz z filmu „Sully”. Między tą dwójką buduje się relacja, która wykracza daleko poza schemat „łowca i uciekinier”. Jest w niej coś niespodziewanie intymnego - coś, co sprawia, że ten film nie jest tylko historią o pościgu, ale także opowieścią o człowieku szukającym miejsca, do którego mógłby wrócić. Na drugim planie lśnią Christopher Walken (znany publiczności z wielu rewelacyjnych czarnych charakterów) jako ojciec Franka oraz młodziutka Amy Adams („Julie&Julia”, „Zaczarowana”), która dodaje całości świeżości i lekkości. Historia, która brzmi jak fikcja, ale jest prawdą „Złap mnie, jeśli potrafisz” powstało na podstawie książki Franka Abagnale’a Jr., nastolatka, który w latach 60. stał się mistrzem oszustw finansowych. Już jako dwunastolatek zaczął fałszować czeki i wykorzystywać karty kredytowe, szybko opanowując sztukę podrabiania dokumentów. Gdy osiągnął pełnoletność poszedł o krok dalej i zaczął podszywać się pod pilota linii lotniczych, lekarza czy prawnika, podróżując po Stanach Zjednoczonych i Europie i wyprzedzając o krok tych, którzy chcieli go złapać. Jego oszustwa były tak spektakularne, że zarobił w ten sposób miliony dolarów, a policja i banki wciąż pozostawały krok za nim. Ostatecznie został aresztowany we Francji i ekstradowany do USA, gdzie odsiedział część wyroku, po czym - zupełnie niespodziewanie - rozpoczął nowy rozdział życia jako ekspert od zabezpieczeń, pomagając instytucjom finansowym w wykrywaniu oszustw. Sukces, który mówi sam za siebie Film czekał ponad 20 lat na realizację, ale gdy wszedł do kin w 2002 roku, okazał się światowym fenomenem. Zarobił aż 352 miliony dolarów przy 50-milionowym budżecie i zgarnął aż siedem nagród oraz liczne nominacje - w tym do Oscarów, Złotych Globów i BAFT-y. Dziś uchodzi za jeden z najważniejszych filmów początku XXI wieku i po prostu klasyk, do którego widzowie wracają nie tylko z sentymentu, ale dlatego, że zwyczajnie dobrze się go ogląda. Czy warto wrócić do „Złap mnie, jeśli potrafisz”? To film, który ma swój rytm jak lot odrzutowca, ale w środku skrywa cichą nutę melancholii. Po seansie trudno nie myśleć o tym chłopaku, który z całych sił próbuje ułożyć sobie życie, nawet jeśli robi to w najmniej rozsądny sposób. Sama miałam momenty, kiedy musiałam zatrzymać film i wrócić po chwili - bo ta mieszanka humoru i emocji uderza mocniej, niż można się spodziewać. A gra dwóch świetnych aktorów - Toma Hanks'a i Leonarda DiCaprio - do których mam ogromny sentyment, jeśli chodzi o amerykańskie produkcje sprawia, że gdybym nie miała dostępu do platform stremingowych, to na pewno płyta DVD z tą historią znalazłaby się na mojej półce obowiązkowych klasyków. Jeśli więc szukacie filmu na zimowy wieczór, który wciąga od pierwszych minut i zostawia po sobie ciepłe, dobre uczucie - to jest właśnie ta „perełka”. A dzięki Netflixowi można ją znów obejrzeć bez pośpiechu, z kubkiem herbaty i świadomością, że to jedno z tych dzieł, które zwyczajnie nie przemijają.
To najważniejszy film w karierze DiCaprio. Kultowy "survival western" z trzema Oscarami właśnie trafił na Netflix
Na Netflix właśnie pojawiła się „Zjawa” – film, który przyniósł DiCaprio upragnionego Oscara. 3 nagrody Akademii, surowy klimat i historia przetrwania, która poruszy każdego. To jedno z najbardziej wstrząsających dzieł dekady!
W tym artykule: „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu dostępny na Netflix Fabuła filmu „Zjawa”: Hugh Glass i piekło dzikiej natury 3 Oscary, 12 nominacji: jak „Zjawa” podbiła świat kina Gdzie kręcono „Zjawę”? Lokacje z planu zdjęciowego Reżyser, zdjęcia, obsada: kto stoi za sukcesem „Zjawy” „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu dostępny na Netflix Film „Zjawa” w reżyserii Alejandro Gonzaleza Iñárritu, trafił właśnie na platformę Netflix. To poruszająca historia oparta na faktach, która zdobyła aż 3 Oscary i została nominowana w 12 kategoriach. Produkcja została doceniona nie tylko przez krytyków, ale również przez miliony widzów na całym świecie. Leonardo DiCaprio w roli Hugh Glassa dał z siebie wszystko – jego fizyczne i psychiczne poświęcenie zapisało się w historii kina. To właśnie za tę rolę aktor odebrał upragnionego Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Film otrzymał także statuetki dla najlepszego reżysera (Alejandro Gonzalez Iñárritu) i za najlepsze zdjęcia (Emmanuel Lubezki). „Zjawa” zarobiła ponad 530 milionów dolarów przy budżecie wynoszącym 135 milionów, co uczyniło ją 13. najbardziej kasowym filmem 2015 roku. Produkcja zdobyła także 5 nagród BAFTA oraz 3 Złote Globy, potwierdzając jej międzynarodowy sukces. Fabuła filmu „Zjawa”: Hugh Glass i piekło dzikiej natury Akcja filmu toczy się w latach 1822–1823 na dzikich terenach dzisiejszej Dakoty Południowej. Traper Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) przemierza nieprzyjazne pustkowia razem ze swoim nastoletnim synem Hawkiem (Forrest Goodluck) i grupą myśliwych pod dowództwem kapitana Andrew Henry’ego. Podczas jednej z wypraw Glass zostaje brutalnie zaatakowany przez niedźwiedzia grizzly. Poważnie ranny, zostaje uznany za balast. Dowódca grupy zostawia go pod opieką trzech towarzyszy, którzy mają zapewnić mu godny pochówek. Niestety, najemnik John Fitzgerald (Tom Hardy) ma inne zamiary. Zabija syna Glassa i porzuca go na pewną śmierć. Przeciwności losu, zamiast złamać Glassa, wzniecają w nim wolę przetrwania. Czołgając się przez skute lodem i śniegiem bezkresy, rozpoczyna brutalną walkę o życie i zemstę. Historia Glassa to jedno z najbardziej poruszających świadectw ludzkiej siły i determinacji. 3 Oscary, 12 nominacji: jak „Zjawa” podbiła świat kina Film „Zjawa” został premierowo pokazany w 2015 roku i natychmiast wzbudził zachwyt krytyków i publiczności. Akademia Filmowa nominowała produkcję aż w 12 kategoriach, z których 3 przekształciły się w statuetki. Leonardo DiCaprio odebrał długo wyczekiwanego Oscara za najlepszą rolę męską. Wcześniej wielokrotnie nominowany, dopiero rola Hugh Glassa przyniosła mu upragnione uznanie Akademii. Alejandro Gonzalez Iñárritu otrzymał Oscara za reżyserię, co było jego drugim z rzędu triumfem po „Birdmanie”. Emmanuel Lubezki zdobył trzecią z rzędu statuetkę za zdjęcia, które zachwyciły naturalnością i surowym pięknem. Gdzie kręcono „Zjawę”? Lokacje z planu zdjęciowego Aby oddać klimat dzikiej przyrody i ekstremalnych warunków, film kręcono w surowych lokalizacjach. Zdjęcia powstały w Calgary, Burnaby i Canmore w Kanadzie, Libby w stanie Montana (USA) oraz w argentyńskiej Ushuaia. Twórcy nie korzystali z efektów komputerowych – zamiast tego postawili na realizm i naturalne światło. Zdjęcia Emmanuela Lubezkiego oddają majestat dzikiej przyrody – lasy, góry, rzeki i mroźne przestrzenie odgrywają niemal równorzędną rolę z aktorami. Surowy klimat planu zdjęciowego wzmocnił autentyczność opowiedzianej historii. Reżyser, zdjęcia, obsada: kto stoi za sukcesem „Zjawy” Za sukcesem „Zjawa” stoi Alejandro Gonzalez Iñárritu – meksykański reżyser znany z filmów takich jak „21 gramów” czy „Birdman”. Scenariusz do „Zjawa” współtworzył Mark L. Smith, a inspiracją była powieść Michaela Punke’a oparta na autentycznych wydarzeniach. Emmanuel Lubezki, odpowiedzialny za zdjęcia, wniósł do filmu realizm i piękno natury. Wcześniej był nagradzany za „Grawitację” Alfonso Cuaróna. W obsadzie znaleźli się m.in.: Leonardo DiCaprio Tom Hardy Domnhall Gleeson Will Poulter Paul Anderson Grace Dove Forrest Goodluck Pomysł na ekranizację zrodził się już w 2001 roku w głowie producenta Akivy Goldsmana, gdy ten przeczytał jeszcze niewydaną powieść Punke’a. Prace nad filmem trwały ponad dekadę, zmieniała się obsada i twórcy, aż ostatecznie projekt zrealizował Iñárritu.