„To wolny kraj. A przynajmniej będzie”. Poznajcie DiCaprio, jakiego nie znacie
Zanim stał się gwiazdą światowego kina, DiCaprio w „Szybkich i martwych” pokazał, że nawet młody i nieopierzony potrafi rozświetlić Dziki Zachód jak nikt inny. A produkcja chciała dać tę rolę innemu aktorowi...
Westerny wróciły. I to z rozmachem. Od monumentalnego „Yellowstone”, przez kobiece, mroczne reinterpretacje gatunku, aż po najnowsze produkcje, które pokazują Dziki Zachód z zupełnie innej perspektywy. Najlepszym przykładem jest serial Netflixa „Odrzuceni”, w którym Gillian Anderson i Lena Headey udowadniają, że western może być nie tylko brutalny, ale też głęboko emocjonalny i kobiecy. A przecież był czas, gdy western kojarzył się w Polsce głównie z mocnymi męskimi rolami takimi jak John Wayne, niedzielą w południe, telewizorem w tle i klasykami puszczanymi obowiązkowo przed obiadem. To był gatunek dobrze znany, lubiany, ale wydawało się, że zamknięty w bardzo konkretnych ramach. I właśnie dlatego warto dziś wrócić do filmu, który już w 1995 roku próbował te ramy rozsadzić. Na długo zanim kobiety zaczęły naprawdę zabierać głos w westernach. „Szybcy i martwi”. Zapomniana westernowa perełka lat 90. „Szybcy i martwi” (The Quick and the Dead) to western, który w momencie premiery był… problematyczny. Krytycy zarzucali mu, że jest zbyt stylizowany, zbyt emocjonalny, a nawet - co dziś brzmi niemal jak komplement - „za bardzo kobiecy jak na western”. Reżyserem filmu jest Sam Raimi, twórca „Spider-Mana” znany z zamiłowania do komiksowej przesady i wyrazistej formy, który już wtedy próbował narzucić światu swój styl. W 95 roku zamiast realistycznego Dzikiego Zachodu zaproponował świat pojedynków przypominających niemal sportowy turniej, pełen napięcia, spojrzeń i ciszy przed strzałem. Z perspektywy czasu to właśnie ta stylizacja sprawiła, że film zyskał status kultowego westernu lat 90. - innego, odważniejszego, wyprzedzającego swoje czasy. View oEmbed on the source website O czym jest western „Szybcy i martwi”? Akcja filmu rozgrywa się w miasteczku rządzonym przez bezwzględnego Heroda (w tej roli świetny Gene Hackman), który organizuje brutalny turniej rewolwerowców. Pojedynki na śmierć i życie mają wyłonić najlepszego strzelca i zapewnić Herodowi pełną kontrolę nad miastem. Do miasteczka przybywa Ellen, kobieta z tajemniczą przeszłością, która bierze udział w turnieju nie dla sławy czy pieniędzy, ale z bardzo osobistych powodów. Na jej drodze stają barwne, niejednoznaczne postaci, a każda kolejna strzelanina odsłania kolejne warstwy tej historii. To western o zemście, władzy, wolności i cenie, jaką trzeba zapłacić za własny głos. Sharon Stone - kobieta, która zmieniła reguły gry W centrum historii stoi Ellen, tajemnicza rewolwerzystka grana przez Sharon Stone. To postać chłodna, zamknięta, nosząca w sobie bolesną przeszłość i bardzo konkretny cel. Co ważne: Sharon Stone była nie tylko gwiazdą tego filmu, ale również jego producentką. To ona walczyła o ten projekt i o to, by główna bohaterka nie była jedynie ozdobą męskiego świata, ale kimś, kto rozdaje karty. Dziś jej Ellen można czytać jako jedną z pierwszych tak wyrazistych kobiecych postaci w nowoczesnym westernie. Bez romantyzowania, bez uciekania w stereotypy. Z bronią w ręku i własną historią do opowiedzenia. View oEmbed on the source website Leonardo DiCaprio, zanim świat oszalał na jego punkcie Jednym z największych powodów, dla których warto wrócić do „Szybkich i martwych”, jest Leonardo DiCaprio. I to w wersji, jakiej wielu widzów dziś nie pamięta. DiCaprio gra „Dzieciaka” - młodego, idealistycznego rewolwerowca, który marzy o wolności i sprawiedliwości w świecie rządzonym przez przemoc. Jego kwestie, jak słynne: „To wolny kraj. A przynajmniej będzie”, dziś brzmią niemal jak manifest. Co ciekawe, studio nie było przekonane do jego obsady. To Sharon Stone nalegała, by dać szansę młodemu aktorowi świeżo po roli w filmie „Co gryzie Gilberta Grape’a”. Reszta jest już historią kina. Gdzie obejrzeć western „Szybcy i martwi”? Dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą nadrobić (albo przypomnieć sobie) ten tytuł: „Szybcy i martwi” są obecnie dostępni na Prime Video oraz Apple TV. To idealna propozycja dla tych, którzy kochają westerny, ale szukają czegoś mniej oczywistego i także dla tych, którzy chcą zobaczyć DiCaprio u progu wielkiej kariery. Ten film to kino lat 90. z wyrazistą kobiecą bohaterką. Bo zanim western stał się przestrzenią dla kobiecych historii, ten film już tam był. I z punktu czasu dziś smakuje lepiej niż kiedykolwiek.
Ten film miał wszystko - gwiazdy, budżet i Martina Scorsese za kamerą. Dostał 10 nominacji do Oscara i zero statuetek
Mają na koncie po kilkanaście nominacji i ani jednego Oscara. Filmy uznane za arcydzieła, gwiazdy światowego formatu – wszyscy z pustymi rękami. To nie żart, to Oscarowe klęski.
Oscarowe porażki nie oszczędzają nawet największych produkcji. "Kolor purpury" z 1986 roku, reżyserowany przez Stevena Spielberga, otrzymał aż 11 nominacji, w tym dla najlepszego filmu, aktorki pierwszoplanowej (Whoopi Goldberg) i za zdjęcia. Pomimo oczekiwań, film nie zdobył żadnej statuetki. Podobnie jak "Punkt zwrotny" z 1977 roku, który także zakończył wieczór oscarowy z 11 nominacjami i bez nagród. Frank Darabont z "Skazanymi na Shawshank" też doświadczył gorzkiej porażki – 7 nominacji i brak nagród, choć film do dziś uznawany jest za jedno z największych dzieł światowego kina. "Ojciec chrzestny III" również zakończył ceremonię bez sukcesu, mimo 7 nominacji. „Chicago” wielkim zwycięzcą, „Gangi Nowego Jorku” bez statuetek Jedną z największych porażek doświadczył Martin Scorsese z "Gangami Nowego Jorku" (2002). Produkcja otrzymała 10 nominacji i 0 statuetek. Film przegrał z musicalem "Chicago", który zdobył aż sześć Oscarów. Produkcja została uhonorowana m.in. za najlepszy film, a także za drugoplanową rolę żeńską dla Catherine Zeta-Jones. Publiczność przyjęła ten wybór z entuzjazmem. Tymczasem „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsese, mimo aż 10 nominacji, nie otrzymały żadnej nagrody. Wydarzenie to było jednym z największych zaskoczeń wieczoru. Sam Scorsese nie skomentował sytuacji bezpośrednio, jednak jego filmowa wizja Manhattanu z XIX wieku nie zdołała przekonać członków Akademii. "Gangi Nowego Jorku" – filmowa opowieść o podzielonym społeczeństwie Film „Gangi Nowego Jorku” Martina Scorsesego szokuje brutalnością, bez upiększeń ukazuje XIX-wieczny Nowy Jork jako przestrzeń chaosu, przemocy i głębokich podziałów społecznych. Akcja osadzona w dzielnicy Five Points wprowadza widza w świat gangów, konfliktów etnicznych, masowej imigracji i napięć związanych z wojną secesyjną. Już otwierająca scena krwawej bitwy między Zdechłymi Królikami a Tubylcami zapowiada bezlitosny ton filmu. Realistyczna scenografia, dopracowane detale historyczne oraz bezkompromisowe przedstawienie zamieszek i ulicznych walk sprawiają, że Nowy Jork jawi się jako miasto pogrążone w brutalności, gdzie przemoc jest codziennością i narzędziem walki o władzę. Centralnym wątkiem fabularnym jest historia zemsty Amsterdama Vallona, który po latach wraca do Five Points, by rozprawić się z Billem „Rzeźnikiem” Cuttingiem – zabójcą swojego ojca. Ich relacja, oparta na nienawiści, manipulacji i narastającym napięciu, stanowi oś dramatyczną filmu. Wybitna kreacja Daniela Day-Lewisa nadaje postaci Billa mroczną charyzmę, a solidne role Leonardo DiCaprio i Cameron Diaz dopełniają obrazu świata pełnego sprzeczności. Scorsese łączy osobistą historię zemsty z szerokim tłem społecznym, tworząc filmową opowieść o tożsamości, przemocy i rozpadzie wspólnoty, która mimo długiego czasu trwania pozostaje mocnym i znaczącym portretem amerykańskiej historii. Gdzie obejrzeć "Gangi Nowego Jorku"? Film „Gangi Nowego Jorku” będzie emitowany jutro (24 stycznia) w telewizji na kanale Cinemax o 22:45.
Marek Koterski oglądał ten polski film 21 razy. To dzieło, którym zachwyca się też Martin Scorsese
Marek Koterski wskazał film, który pełnił ważną rolę w jego filmowej edukacji i wrażliwości. „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy jest angażujący, przejmujący i nie traci swojej siły przy kolejnych seansach. Reżyser wracał do niego wielokrotnie, oglądając film aż 21 razy.
Mistrzowska Piątka to już trzecia edycja wyjątkowego wydarzenia odbywającego się w ramach Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Pięcioro uznanych twórców i twórczyń polskiego kina wybiera filmy, które miały kluczowe znaczenie dla ich rozwoju artystycznego i pozostają dla nich źródłem inspiracji. Projekt ten pozwala widzom spojrzeć na kinematografię oczami uznanych artystów, którzy tym razem występują w roli kinomanów, a nie tylko twórców. W ramach cyklu Marek Koterski wskazał „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy – film, który od lat pozostaje dla niego jednym z najważniejszych doświadczeń kinowych. Reżyser nie próbuje go analizować ani racjonalizować swojego wyboru. Przyznaje wprost, że nie potrafi wskazać jednego, konkretnego powodu, dla którego ten tytuł tak silnie na niego oddziałuje. „Popiół i diament” obejrzałem 21 razy "Nigdy nie zastanawiałem się, dlaczego „Popiół i diament” stał się dla mnie taki ważny. Kiedy idę do kina, to oczekuję, że film: a) będzie mi się oglądał, b) będzie mnie obchodził i że go poczuję plecami, c) i że chciałbym go obejrzeć jeszcze raz. „Popiół i diament” obejrzałem 21 razy – powiedział twórca "Dnia świra". Martina Scorsese, Leonardo DiCaprio i Ken Loach pod wrażeniem filmy Wajdy Nie tylko Marek Koterski jest wielkim fanem filmu Andrzeja Wajdy. Do tego grona należy zaliczyć też Martina Scorsese - reżyser "Wilka z Wall Street" uznał go za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii, wymienił w swoim zestawieniu najwybitniejszych filmów i promował go w ramach cyklu „Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema”. Ponadto brytyjski reżyser Ken Loach wskazał "Popiół i diament" jako jeden ze swoich ulubionych filmów wszech czasów. Z kolei, Leonardo DiCaprio inspirował się Zbyszkiem Cybulskim, który wcielił się w rolę Maćka Chełmickiego. DiCaprio wskazał, że to właśnie ta postać zainspirowała go podczas przygotowań do roli Billy'ego Costigana w głośnej "Infiltracji". "To, co zrobił Cybulski, było niezwykłe. Charyzma, emocje i wewnętrzny konflikt widoczne w jego kreacji wpłynęły na sposób, w jaki zrozumiałem moją rolę" – podkreślił DiCaprio.
Oscarowa opowieść Tarantino wkrótce trafi na Netflix. Pokazuje Hollywood lat 60. w zupełnie nowym świetle
Choć Tarantino słynie z krwawych thrillerów i bezkompromisowej przemocy, jego „Pewnego razu… w Hollywood” to nostalgiczna podróż do lat 60., pełna ciepła, humoru i emocji. Gwiazdy, wielkie kino i polski akcent sprawiają, że już teraz nie możemy się doczekać premiery na Netflix.
Hollywood. Blask fleszy, czerwone dywany, fortuny wydawane w dolarach, wielkie kontrakty i jeszcze większe gwiazdy. To miejsce, w którym każdy krok jest obserwowany, a sukces waży tyle co skandal, który może go zniszczyć. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś za tym blichtrem kryły się zakamarki, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Świat filmowego snu bywa złudny, a pod złotymi światłami kryją się historie ludzi, którzy zapłacili ogromną cenę za sławę i marzenia. „Pewnego razu… w Hollywood” - 9 film Quentina Tarantino odkrywa te sekrety w swojej charakterystycznej, nostalgicznej i zarazem przewrotnej opowieści. To Oscarowy klasyk, który trzeba choć raz w życiu zobaczyć. O czym jest „Pewnego razu… w Hollywood”? Film opowiada historię Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio), kiedyś gwiazdora popularnego serialu, który dziś desperacko walczy o powrót na szczyt. U jego boku jest Cliff Booth (Brad Pitt), lojalny kaskader i przyjaciel, który w niebezpiecznych scenach ryzykuje życie. W tle przewija się tragiczna historia Sharon Tate (Margot Robbie) i jej męża Romana Polańskiego. Tarantino proponuje alternatywną wersję wydarzeń z sierpnia 1969 roku - morderstwa dokonane przez członków sekty Mansona nie dochodzą do skutku, a bohaterowie zyskują wymarzony happy end. To nostalgiczny list miłosny do Hollywood. Pełen humoru, drobnych gestów i retrospekcji, w których Tarantino miesza fikcję z rzeczywistością. Przestrzeń filmową wypełniają kultowe plakaty, stare westerny, kawałki muzyki z list przebojów i codzienne życie gwiazd, pokazane z czułością, której dotychczas w jego „krwawych” filmach brakowało. View oEmbed on the source website Polski akcent w hollywoodzkiej opowieści od Tarantino Choć „Pewnego razu… w Hollywood” to przede wszystkim hollywoodzki blichtr, film ma też wyraźny polski akcent. Aktor Rafał Zawierucha (znany z filmu „Bogowie”, „Listy do M. 4”) wciela się w Romana Polańskiego, polskiego reżysera - twórcę takich hitów jak „Dziecko Rosemary” czy „Pianista” - i męża Sharon Tate, przypominając o prawdziwych wydarzeniach z sierpnia 1969 roku. Jego rola jest niewielka, ale znacząca: choć mówi tylko kilka zdań, obecność Polaka w filmie łączy fikcję Tarantino z rzeczywistością tamtych czasów. Prawdziwa historia Sharon Tate Sharon Tate była wschodzącą gwiazdą Hollywood, pełną życia, uroku i ambicji. W 1969 roku, będąc w ósmym miesiącu ciąży, mieszkała wraz z mężem Romanem Polańskim w willi przy Cielo Drive w Los Angeles. Jej świat nagle przerwała brutalna zbrodnia - członkowie sekty Charlesa Mansona zamordowali ją i cztery osoby towarzyszące jej w domu. To tragiczne wydarzenie wstrząsnęło całym Hollywood i na zawsze stało się symbolem końca pewnej ery beztroskiego blasku i blichtru filmowego świata. Quentin Tarantino w „Pewnego razu… w Hollywood” odwraca jednak bieg historii. Tworzy alternatywną rzeczywistość, w której Sharon Tate przeżywa, a jej los splata się z fikcyjnymi bohaterami, oddając tym samym hołd ikonie kina lat 60. „Pewnego razu… w Hollywood” trafi na Netflix Film zdobył aż 10 nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i aktorstwo. Brad Pitt otrzymał Oscara za rolę drugoplanową, a obraz jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł Tarantino. Krytycy chwalą zarówno wykonanie aktorskie, jak i nostalgiczną wizję Hollywood, które autor przywołuje z charakterystycznym dla siebie humorem i przesadną starannością detali. Mimo upływu 7 lat od premiery (2019 rok) produkcja wciąż ma bardzo dobry wynik w gregatorze opinii Rotten Tomatoes. Jego tomatometer (czyli ocena krytyków) wynosi około 85–86 %, co oznacza, że zdecydowana większość recenzji jest pozytywna i film cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i widzów. Na szczęście „Pewnego razu… w Hollywood” 31 stycznia trafi na Netflix, więc nawet ci, którzy ominęli seanse kinowe, będą mogli zanurzyć się w świecie hollywoodzkiego blichtru, wielkich gwiazd i alternatywnej historii, która choć nie wydarzyła się naprawdę to i tak fascynuje.
Film z DiCaprio numerem 1 na HBO Max. Ma 9 nominacji do Złotych Globów. Mówi się, że to film roku
Najnowsze dzieło Paula Thomasa Andersona z poruszającą rolą Leonardo DiCaprio właśnie zostało numerem jeden na HBO Max w Polsce — i trudno się temu dziwić. To kino intensywne, bezkompromisowe i boleśnie aktualne, które zamiast prostych odpowiedzi proponuje refleksję nad światem po wielkich ideach i osobistą ceną za zaangażowanie.
Ten film właśnie podbił polskie HBO Max. „Jedna bitwa po drugiej” — najnowsze dzieło Paula Thomasa Andersona z hipnotyzującą rolą Leonardo DiCaprio — w kilka dni od premiery wspięło się na pierwsze miejsce listy najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. To jednak nie kolejny sezonowy hit, lecz kino, które przyciąga widzów czymś więcej niż nazwiskami: niepokojącą aktualnością, polityczną ironią i emocjonalną prawdą ukrytą pod warstwą thrillera. Film, o którym mówi się dziś najwięcej, staje się jednocześnie lustrem naszych czasów. DiCaprio jako rewolucjonista Leonardo DiCaprio wciela się w postać Boba – byłego rewolucjonisty i aktywisty praw człowieka, który prowadzi samotne życie z córką Willą (Chase Infiniti), z dala od społeczeństwa. Nękany paranoją i nałogiem, mężczyzna zostaje zmuszony do konfrontacji z przeszłością, gdy jego największy wróg – Steve Lockjaw (Sean Penn) – powraca po 16 latach. Gdy jego córka znika, Bob wyrusza w desperacką misję jej odnalezienia. Jego postać ukazuje przemianę od idealisty do złamanego człowieka próbującego odkupić winy. „Jedna bitwa po drugiej” (oryg. „One Battle After Another”) to dzieło Paula Thomasa Andersona, inspirowane powieścią „Vineland” Thomasa Pynchona z 1990 roku. Film to miks politycznej satyry, thrillera i kina akcji, osadzony we współczesnych realiach. Grupa byłych aktywistów alt-lewicowych jednoczy się, by uratować porwaną córkę jednej z nich. Na ich drodze staje organizacja alt-right kierowana przez Steve'a Lockjawa. Film pokazuje brutalność ideologicznej wojny, radykalizację społeczeństwa i dramatyczne konsekwencje dawnych decyzji. Krytycy zachwyceni: 97% pozytywnych ocen i nagroda Gotham Film zdobył aż 97% pozytywnych recenzji w serwisie Rotten Tomatoes. Krytycy chwalą zarówno oryginalny scenariusz, jak i odważną reżyserię oraz znakomite kreacje aktorskie. „New York Times” określił go jako „ekscytujący, zabawny i śmiertelnie poważny”. „Jedna bitwa po drugiej” zdobyła nagrodę Gotham dla najlepszego filmu oraz aż 9 nominacji do Złotych Globów, w tym w najważniejszych kategoriach: najlepszy film (komedia lub musical), reżyseria, scenariusz, aktor pierwszoplanowy, aktorka pierwszoplanowa, aktor drugoplanowy i aktorka drugoplanowa. Krytycy i widzowie zgodnie określają ten film mianem jednego z najważniejszych i najlepszych w 2025 roku. Numer jeden na HBO Max: film DiCaprio miażdży konkurencję Od momentu premiery na HBO Max, „Jedna bitwa po drugiej” nieprzerwanie utrzymuje się na szczycie listy najpopularniejszych filmów. Ogromne zainteresowanie produkcją wynika z połączenia wybitnej obsady (DiCaprio, Penn, Del Toro, Taylor, Hall, Haim), mocnego przekazu politycznego i dynamicznej, emocjonalnej fabuły.
„Złap mnie, jeśli potrafisz” w grudniowych premierach na Netflixie. To perełka Spielberga, którą trzeba znać
Netflix dorzucił do grudniowych nowości kinowy klasyk, który wciąż zachwyca stylem i sercem. Jeśli szukacie filmu, który rozbawi, zaangażuje emocjonalnie i da wam ochotę na binge watching - to pozycja obowiązkowa.
Wraz z grudniową aktualizacją katalogu Netflixa pojawił się tytuł, który od ponad dwóch dekad utrzymuje status jednego z najbardziej lubianych filmów XXI wieku. „Złap mnie, jeśli potrafisz” to Spielberg w formie, którą widzowie kochają: lekki, przewrotny, idealnie zbalansowany między humorem a melancholią. A przede wszystkim - oparty na historii, która wydarzyła się naprawdę. To właśnie prawdziwe życie Franka Abagnale’a Jr. napisało scenariusz tak nieprawdopodobny, że gdyby był fikcją, chyba nikt by nie uwierzył. W tym artykule: „Złap mnie, jeśli potrafisz” znów na Netflixie Spielberg, DiCaprio, Hanks - trio, które nie mogło się nie udać Historia, która brzmi jak fikcja, ale jest prawdą Sukces, który mówi sam za siebie Czy warto wrócić do „Złap mnie, jeśli potrafisz”? „Złap mnie, jeśli potrafisz” znów na Netflixie Film przenosi nas do lat 60., gdzie młody Frank - po rozwodzie rodziców - ucieka do Nowego Jorku i zaczyna życie, o którym marzył od dawna. Lata w przestworzach jako rzekomy pilot, wchodzi na sale operacyjne jako fałszywy lekarz, a nawet próbuje swoich sił jako prawnik. Za każdym razem działa z wdziękiem i pewnością siebie, która hipnotyzuje widza. Cały czas ma jednak za sobą kogoś, kto nie spuszcza go z oka: agenta FBI Carla Hanratty’ego. View oEmbed on the source website Spielberg, DiCaprio, Hanks - trio, które nie mogło się nie udać Reżyseria Stevena Spielberga, scenariusz Jeffa Nathansona i zdjęcia Janusza Kamińskiego tworzą film, który jest jednocześnie stylowy, inteligentny i zaskakująco czuły. DiCaprio - wtedy jeszcze przed oscarowym etapem kariery - błyszczy w jednej ze swoich najbardziej charyzmatycznych ról. Jako Frank jest jednocześnie beztroski i boleśnie zagubiony, pewny siebie i desperacko spragniony uwagi. To rola, o której trudno zapomnieć. Tom Hanks, z kolei, wciela się w Hanratty’ego z charakterystyczną dla siebie mieszanką surowości i subtelnego ciepła - znanej wszystkim dobrze zarówno z „Zielonej mili” oraz z filmu „Sully”. Między tą dwójką buduje się relacja, która wykracza daleko poza schemat „łowca i uciekinier”. Jest w niej coś niespodziewanie intymnego - coś, co sprawia, że ten film nie jest tylko historią o pościgu, ale także opowieścią o człowieku szukającym miejsca, do którego mógłby wrócić. Na drugim planie lśnią Christopher Walken (znany publiczności z wielu rewelacyjnych czarnych charakterów) jako ojciec Franka oraz młodziutka Amy Adams („Julie&Julia”, „Zaczarowana”), która dodaje całości świeżości i lekkości. Historia, która brzmi jak fikcja, ale jest prawdą „Złap mnie, jeśli potrafisz” powstało na podstawie książki Franka Abagnale’a Jr., nastolatka, który w latach 60. stał się mistrzem oszustw finansowych. Już jako dwunastolatek zaczął fałszować czeki i wykorzystywać karty kredytowe, szybko opanowując sztukę podrabiania dokumentów. Gdy osiągnął pełnoletność poszedł o krok dalej i zaczął podszywać się pod pilota linii lotniczych, lekarza czy prawnika, podróżując po Stanach Zjednoczonych i Europie i wyprzedzając o krok tych, którzy chcieli go złapać. Jego oszustwa były tak spektakularne, że zarobił w ten sposób miliony dolarów, a policja i banki wciąż pozostawały krok za nim. Ostatecznie został aresztowany we Francji i ekstradowany do USA, gdzie odsiedział część wyroku, po czym - zupełnie niespodziewanie - rozpoczął nowy rozdział życia jako ekspert od zabezpieczeń, pomagając instytucjom finansowym w wykrywaniu oszustw. Sukces, który mówi sam za siebie Film czekał ponad 20 lat na realizację, ale gdy wszedł do kin w 2002 roku, okazał się światowym fenomenem. Zarobił aż 352 miliony dolarów przy 50-milionowym budżecie i zgarnął aż siedem nagród oraz liczne nominacje - w tym do Oscarów, Złotych Globów i BAFT-y. Dziś uchodzi za jeden z najważniejszych filmów początku XXI wieku i po prostu klasyk, do którego widzowie wracają nie tylko z sentymentu, ale dlatego, że zwyczajnie dobrze się go ogląda. Czy warto wrócić do „Złap mnie, jeśli potrafisz”? To film, który ma swój rytm jak lot odrzutowca, ale w środku skrywa cichą nutę melancholii. Po seansie trudno nie myśleć o tym chłopaku, który z całych sił próbuje ułożyć sobie życie, nawet jeśli robi to w najmniej rozsądny sposób. Sama miałam momenty, kiedy musiałam zatrzymać film i wrócić po chwili - bo ta mieszanka humoru i emocji uderza mocniej, niż można się spodziewać. A gra dwóch świetnych aktorów - Toma Hanks'a i Leonarda DiCaprio - do których mam ogromny sentyment, jeśli chodzi o amerykańskie produkcje sprawia, że gdybym nie miała dostępu do platform stremingowych, to na pewno płyta DVD z tą historią znalazłaby się na mojej półce obowiązkowych klasyków. Jeśli więc szukacie filmu na zimowy wieczór, który wciąga od pierwszych minut i zostawia po sobie ciepłe, dobre uczucie - to jest właśnie ta „perełka”. A dzięki Netflixowi można ją znów obejrzeć bez pośpiechu, z kubkiem herbaty i świadomością, że to jedno z tych dzieł, które zwyczajnie nie przemijają.
To najważniejszy film w karierze DiCaprio. Kultowy "survival western" z trzema Oscarami właśnie trafił na Netflix
Na Netflix właśnie pojawiła się „Zjawa” – film, który przyniósł DiCaprio upragnionego Oscara. 3 nagrody Akademii, surowy klimat i historia przetrwania, która poruszy każdego. To jedno z najbardziej wstrząsających dzieł dekady!
W tym artykule: „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu dostępny na Netflix Fabuła filmu „Zjawa”: Hugh Glass i piekło dzikiej natury 3 Oscary, 12 nominacji: jak „Zjawa” podbiła świat kina Gdzie kręcono „Zjawę”? Lokacje z planu zdjęciowego Reżyser, zdjęcia, obsada: kto stoi za sukcesem „Zjawy” „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu dostępny na Netflix Film „Zjawa” w reżyserii Alejandro Gonzaleza Iñárritu, trafił właśnie na platformę Netflix. To poruszająca historia oparta na faktach, która zdobyła aż 3 Oscary i została nominowana w 12 kategoriach. Produkcja została doceniona nie tylko przez krytyków, ale również przez miliony widzów na całym świecie. Leonardo DiCaprio w roli Hugh Glassa dał z siebie wszystko – jego fizyczne i psychiczne poświęcenie zapisało się w historii kina. To właśnie za tę rolę aktor odebrał upragnionego Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Film otrzymał także statuetki dla najlepszego reżysera (Alejandro Gonzalez Iñárritu) i za najlepsze zdjęcia (Emmanuel Lubezki). „Zjawa” zarobiła ponad 530 milionów dolarów przy budżecie wynoszącym 135 milionów, co uczyniło ją 13. najbardziej kasowym filmem 2015 roku. Produkcja zdobyła także 5 nagród BAFTA oraz 3 Złote Globy, potwierdzając jej międzynarodowy sukces. Fabuła filmu „Zjawa”: Hugh Glass i piekło dzikiej natury Akcja filmu toczy się w latach 1822–1823 na dzikich terenach dzisiejszej Dakoty Południowej. Traper Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) przemierza nieprzyjazne pustkowia razem ze swoim nastoletnim synem Hawkiem (Forrest Goodluck) i grupą myśliwych pod dowództwem kapitana Andrew Henry’ego. Podczas jednej z wypraw Glass zostaje brutalnie zaatakowany przez niedźwiedzia grizzly. Poważnie ranny, zostaje uznany za balast. Dowódca grupy zostawia go pod opieką trzech towarzyszy, którzy mają zapewnić mu godny pochówek. Niestety, najemnik John Fitzgerald (Tom Hardy) ma inne zamiary. Zabija syna Glassa i porzuca go na pewną śmierć. Przeciwności losu, zamiast złamać Glassa, wzniecają w nim wolę przetrwania. Czołgając się przez skute lodem i śniegiem bezkresy, rozpoczyna brutalną walkę o życie i zemstę. Historia Glassa to jedno z najbardziej poruszających świadectw ludzkiej siły i determinacji. 3 Oscary, 12 nominacji: jak „Zjawa” podbiła świat kina Film „Zjawa” został premierowo pokazany w 2015 roku i natychmiast wzbudził zachwyt krytyków i publiczności. Akademia Filmowa nominowała produkcję aż w 12 kategoriach, z których 3 przekształciły się w statuetki. Leonardo DiCaprio odebrał długo wyczekiwanego Oscara za najlepszą rolę męską. Wcześniej wielokrotnie nominowany, dopiero rola Hugh Glassa przyniosła mu upragnione uznanie Akademii. Alejandro Gonzalez Iñárritu otrzymał Oscara za reżyserię, co było jego drugim z rzędu triumfem po „Birdmanie”. Emmanuel Lubezki zdobył trzecią z rzędu statuetkę za zdjęcia, które zachwyciły naturalnością i surowym pięknem. Gdzie kręcono „Zjawę”? Lokacje z planu zdjęciowego Aby oddać klimat dzikiej przyrody i ekstremalnych warunków, film kręcono w surowych lokalizacjach. Zdjęcia powstały w Calgary, Burnaby i Canmore w Kanadzie, Libby w stanie Montana (USA) oraz w argentyńskiej Ushuaia. Twórcy nie korzystali z efektów komputerowych – zamiast tego postawili na realizm i naturalne światło. Zdjęcia Emmanuela Lubezkiego oddają majestat dzikiej przyrody – lasy, góry, rzeki i mroźne przestrzenie odgrywają niemal równorzędną rolę z aktorami. Surowy klimat planu zdjęciowego wzmocnił autentyczność opowiedzianej historii. Reżyser, zdjęcia, obsada: kto stoi za sukcesem „Zjawy” Za sukcesem „Zjawa” stoi Alejandro Gonzalez Iñárritu – meksykański reżyser znany z filmów takich jak „21 gramów” czy „Birdman”. Scenariusz do „Zjawa” współtworzył Mark L. Smith, a inspiracją była powieść Michaela Punke’a oparta na autentycznych wydarzeniach. Emmanuel Lubezki, odpowiedzialny za zdjęcia, wniósł do filmu realizm i piękno natury. Wcześniej był nagradzany za „Grawitację” Alfonso Cuaróna. W obsadzie znaleźli się m.in.: Leonardo DiCaprio Tom Hardy Domnhall Gleeson Will Poulter Paul Anderson Grace Dove Forrest Goodluck Pomysł na ekranizację zrodził się już w 2001 roku w głowie producenta Akivy Goldsmana, gdy ten przeczytał jeszcze niewydaną powieść Punke’a. Prace nad filmem trwały ponad dekadę, zmieniała się obsada i twórcy, aż ostatecznie projekt zrealizował Iñárritu.
Ekranizacja jednej z najważniejszych powieści XX wieku trafiła na Prime Video. To historia obsesyjnej miłości i upadku marzeń
Tragiczna opowieść o miłości, marzeniach i zgubnym pragnieniu powrotu do przeszłości. „Wielki Gatsby” z Leonardo DiCaprio dostępny jest teraz na Prime Video. Dwa Oscary, gwiazdorska obsada i historia, która wstrząsa pokoleniami.
W tym artykule: „Wielki Gatsby” – ekranizacja, która podbiła świat Tragiczna historia Jaya Gatsby’ego i Daisy Buchanan Powieść Fitzgeralda, która przetrwała wiek „Wielki Gatsby” na Prime Video – jak obejrzeć? Obsada filmu – DiCaprio, Maguire i Mulligan w rolach życia „Wielki Gatsby” – ekranizacja, która podbiła świat „Wielki Gatsby” to ekranizacja jednej z najważniejszych powieści XX wieku autorstwa F. Scotta Fitzgeralda. Film w reżyserii Baza Luhrmanna miał premierę w 2013 roku i szybko stał się globalnym sukcesem. Produkcja zdobyła dwa Oscary i przyniosła wpływy przekraczające 275 milionów funtów. Dziś można go obejrzeć na platformie Prime Video. Filmowa wersja, osadzona w latach 20. XX wieku na Long Island, przyciąga wzrok spektakularną oprawą wizualną i niezwykłą starannością w oddaniu klimatu epoki. Wśród wielu adaptacji powieści Fitzgeralda to właśnie ta produkcja zdobyła największe uznanie krytyków i widzów. Tragiczna historia Jaya Gatsby’ego i Daisy Buchanan Głównym bohaterem filmu jest Jay Gatsby, miliarder o tajemniczej przeszłości, który obsesyjnie pragnie odzyskać dawną miłość – Daisy Buchanan. Ich losy śledzimy oczami Nicka Carrawaya, weterana Wielkiej Wojny, który po przeprowadzce na Long Island poznaje świat bogaczy i dekadencji. Spotkanie Gatsby’ego z Daisy, zorganizowane przez Nicka, staje się początkiem dramatycznych wydarzeń. Wśród nich znajduje się tragiczny wypadek, który całkowicie zmienia życie bohaterów. Opowieść o niespełnionej miłości, tęsknocie i iluzjach staje się bolesnym rozrachunkiem z amerykańskim snem. Powieść Fitzgeralda, która przetrwała wiek Książka „Wielki Gatsby” została wydana po raz pierwszy w 1925 roku. Choć początkowo nie zdobyła dużego uznania, jej renesans nastąpił podczas II wojny światowej. Dziś uważana jest za jedno z najważniejszych dzieł literatury amerykańskiej. Fitzgerald ukazuje w niej nie tylko dramat jednostki, ale też społeczne tło – walkę o status, pragnienie luksusu, kryzys moralności. Powieść porusza tematy uniwersalne: miłość, strata, pogoń za marzeniami i konsekwencje ich realizacji. „Wielki Gatsby” to nie tylko romans, ale przede wszystkim psychologiczna analiza obsesji i rozczarowania. „Wielki Gatsby” na Prime Video – jak obejrzeć? Film „Wielki Gatsby” z 2013 roku jest dostępny na platformie Prime Video. Dzięki temu każdy może ponownie zanurzyć się w świat jazzowej ery, dekadencji i namiętności, który stworzył Fitzgerald, a który Luhrmann przeniósł na ekran z niezwykłą precyzją i rozmachiem. To idealna okazja, by odkryć historię Gatsby’ego na nowo – zwłaszcza że film zyskał miano jednej z najlepszych ekranizacji literatury amerykańskiej. Dla tych, którzy znają książkę, to wizualna uczta. Dla tych, którzy dopiero sięgną po powieść – fascynujące wprowadzenie do świata Jaya Gatsby’ego. Obsada filmu – DiCaprio, Maguire i Mulligan w rolach życia Film może pochwalić się imponującą obsadą. W tytułową rolę wcielił się Leonardo DiCaprio, tworząc jedną z najbardziej zapadających w pamięć kreacji w swojej karierze. Jego interpretacja Gatsby’ego łączyła charyzmę z niepokojem człowieka, który za bogactwem skrywał złamane serce. Obok niego wystąpił Tobey Maguire jako Nick Carraway – narrator i świadek wydarzeń. Carey Mulligan zagrała Daisy Buchanan, kobietę, która staje się obiektem obsesji Gatsby’ego. Joel Edgerton w roli Toma Buchanana i Amitabh Bachchan jako Meyer Wolfsheim dopełnili tej silnej obsady. Każda z postaci wnosi do fabuły unikalny pierwiastek – od niewinności po cynizm, od romantyzmu po brutalność. To właśnie gra aktorska sprawia, że film „Wielki Gatsby” to nie tylko adaptacja książki, ale pełnoprawne, emocjonalne doświadczenie.
W kinach zarobił 200 milionów dolarów. Thriller z Leonardo DiCaprio właśnie trafił na platformy streamingowe
Thriller „Jedna bitwa po drugiej” Paula Thomasa Andersona z Leonardo DiCaprio trafił na VOD. Choć w kinach poniósł klapę, teraz podbija streamingi i został okrzyknięty najlepszym filmem roku.
W tym artykule: Leonardo DiCaprio i gwiazdorska obsada w nowym thrillerze Fabuła filmu „Jedna bitwa po drugiej” – o czym jest ta historia? Gdzie obejrzeć „Jedna bitwa po drugiej” w Polsce? Leonardo DiCaprio i gwiazdorska obsada w nowym thrillerze W filmie główną rolę zagrał Leonardo DiCaprio jako Bob Ferguson, rewolucjonista z przeszłością. Obok niego na ekranie pojawiają się znane nazwiska: Sean Penn jako jego odwieczny wróg oraz Benicio Del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Wood Harris, Chase Infiniti, Alana Haim i Shayna McHayle. Reżyserem i współscenarzystą filmu jest Paul Thomas Anderson, który stworzył scenariusz na podstawie powieści „Vineland” autorstwa Thomasa Pynchona. Za produkcję odpowiadają Paul Thomas Anderson, Adam Somner i Sara Murphy, a producentem wykonawczym został Will Weiske. W ekipie twórców znaleźli się także operator Michael Bauman, scenografka Florencia Martin, montażysta Andy Jurgensen, projektantka kostiumów Colleen Atwood, reżyserka castingu Cassandra Kulukundis oraz kompozytor Jonny Greenwood. Fabuła filmu Jedna bitwa po drugiej – o czym jest ta historia? Bohaterem filmu jest Bob Ferguson, zmęczony życiem rewolucjonista, który żyje w izolacji od społeczeństwa, otępiony marihuaną i pełen paranoi. Towarzyszy mu jego córka Willa. Gdy jego śmiertelny wróg powraca po 16 latach, a córka znika, Bob wyrusza w podróż, aby ją odnaleźć. Oboje muszą zmierzyć się z bolesnymi konsekwencjami przeszłości Boba. Krytycy zgodnie chwalą fabułę i grę aktorską, określając „Jedną bitwę po drugiej” mianem „najlepszego filmu roku”. Na portalu Rotten Tomatoes odsetek pozytywnych recenzji wynosi aż 97%, a film uznawany jest za faworyta oscarowego sezonu 2026. Gdzie obejrzeć „Jedna bitwa po drugiej” w Polsce? Film „Jedna bitwa po drugiej” w reżyserii Paula Thomasa Andersona zadebiutował w polskich kinach 26 września. Jednak to dopiero premiera online, która miała miejsce 14 listopada, przyniosła mu ogromną popularność. Thriller błyskawicznie pojawił się na platformach cyfrowych, w tym na Rakuten TV. Z polskim dubbingiem produkcja dostępna jest do wykupienia także na platformie Amazon Prime Video.
Ostatni, nominowany do Oscara film Scorsese już w streamingu. To poruszająca opowieść o mezaliansie z epoki
Martin Scorsese w swoim ostatnim filmie odsłania brutalny rozdział historii Ameryki, opowiadając o serii zbrodni na rdzennym plemieniu Osagów w czasach naftowego boomu. To nie klasyczny western, lecz elegijna opowieść o zdradzie, władzy i milczeniu, które pozwalały przemocy trwać. To monumentalne dzieło już jest dostępne w streamingu.
Spis treści: O czym opowiada film „Czas krwawego księżyca”? Estetyka filmu „Czas krwawego księżyca” Gdzie oglądać film „Czas krwawego księżyca”? W „Czasie krwawego księżyca” Martin Scorsese nie tylko rekonstruuje jedną z najbardziej przemilczanych zbrodni w historii Stanów Zjednoczonych, a opowiada ją tak, by nie sposób było odwrócić wzroku. Reżyser porzuca konwencję klasycznego westernu i thrillera śledczego, by stworzyć elegijną, głęboko poruszającą epopeję o utraconym zaufaniu i milczącej zgodzie na zło. To film, który nie daje ukojenia, za to stawia ważne pytania o to, jaką cenę naprawdę zapłacono za amerykański sen. O czym opowiada film „Czas krwawego księżyca”? Ostatni film Martina Scorsese, to monumentalna opowieść o jednej z najbardziej przemilczanych zbrodni w historii Stanów Zjednoczonych. Scorsese powraca do formy szerokiego fresku historycznego, by tym razem nie rozliczać gangsterskiego mitu, lecz odsłonić prawdę o przemocy wpisanej w fundamenty amerykańskiego państwa. Punktem wyjścia jest autentyczna historia ludobójstwa na członkach plemienia Osagów w Oklahomie w latach 20. XX wieku – ludzi, którzy wskutek odkrycia na ich ziemiach ropy naftowej stali się najbogatszym społeczeństwem świata przeliczanym na osobę. Wkrótce ich dostatek stał się celem, gdzie biali inwestorzy, lekarze, prawnicy i agenci federalni rozpoczęli systematyczny proces pozbawiania ich majątków, godności, a w końcu także życia. Morderstwa, niekiedy pozorowane, częściej brutalne i demonstracyjne, nie były przypadkiem, lecz częścią strukturalnego procederu. Film Scorsese nie rekonstruuje tych wydarzeń jako klasycznego śledztwa. To nie kryminał w amerykańskim stylu, który odpowiada na pytanie „kto zabił?”, a raczej „dlaczego pozwoliliśmy, by mordowano tak długo?”. View oEmbed on the source website Zamiast narracji o bohaterskim detektywie tropiącym sprawców, reżyser wybiera inną perspektywę i centrum opowieści stanowi związek Ernesta Burkharta (Leonardo DiCaprio) i Mollie Kyle (Lily Gladstone), małżeństwa zbudowanego na fundamencie emocji, chciwości i kolonialnego interesu. Ernest to weteran I wojny światowej, nieskomplikowany, naiwny, kierowany sprzecznymi impulsami jak miłość do żony czy zależność od swojego wuja Williama „Króla” Hale’a (Robert De Niro), ale przede wszystkim lękiem przed utratą kontroli nad własnym losem. Mollie, członkini rodu Osagów, to kobieta zakorzeniona w tradycji, cicha, ale czujna, wewnętrznie silna, jej twarz nie zdradza emocji, lecz każda zmiana spojrzenia ma ciężar prawdy. Relacja tej dwójki jest rdzeniem opowieści. To z niej Scorsese buduje alegorię relacji pomiędzy rdzenną ludnością a białym systemem opresji, w które wpisuje się początkowe zaufanie, złudzenie wspólnoty, a potem zdrada, przemoc i rozpad. Zamiast klasycznej struktury fabularnej, mamy tu narrację przypominającą powolny rozpad iluzji, moralnej, kulturowej oraz narodowej. Estetyka filmu „Czas krwawego księżyca” Estetycznie „Czas krwawego księżyca” to staranie zbudowane dzieło, od pierwszego ujęcia widać, że mamy do czynienia z kinem przemyślanym w najdrobniejszych szczegółach. Zdjęcia Rodrigo Prieto przywołują klimat starych fotografii, w których dominują ciepłe, ziemiste tony, precyzyjnie kadrowane wnętrza i szerokie, niemal malarskie panoramy prerii Oklahomy. Scorsese w wielu scenach operuje ciszą, pauzami, spojrzeniami, niedopowiedzeniem, pozwalając, by obraz mówił więcej niż dialog. Muzyka Robbiego Robertsona, będąca mieszanką folku, bluesa i rdzennej rytmiki, wprowadza atmosferę grozy i smutku, ale bez nadmiaru – dźwięk nie dominuje, lecz podkreśla ukrytą intensywność emocji. Zresztą Robertson, sam pochodzący z rdzennych ludów Kanady, nadaje muzyce osobisty ton, który rezonuje z opowiadaną historią. Nieprzypadkowo film dedykowany jest jego pamięci. Co istotne, „Czas krwawego księżyca” nie jest rekonstrukcją faktów, lecz gestem politycznym, próbą oddania głosu tym, których historia do tej pory milczała. Scorsese nie wybiela postaci białych bohaterów, nie relatywizuje ich działań. Ale też nie redukuje ich do jednowymiarowych czarnych charakterów. Hale, grany z niezwykłą powściągliwością przez De Niro, nie jest jednoznacznie demoniczny, a zimny oraz przekonany o swojej racji, a przez to jeszcze bardziej niepokojący. Ernest, choć często nieświadomy tego, co czyni, staje się współsprawcą przemocy, ale nie z nienawiści, lecz z braku odwagi. Ta nieoczywistość sprawia, że film wymyka się prostym schematom i zamiast moralnego podziału na dobro i zło mamy refleksję dotyczącą współudziału i obojętności. Film trwa trzy i pół godziny, co dla niektórych może stanowić wyzwanie. Ale nie jest to czas stracony, albowiem Scorsese nie operuje tempem akcji, lecz emocjonalnym zagęszczeniem. To dzieło, które nie zmierza do łatwego rozwiązania i nie oferuje katartycznego finału. Raczej zostawia widza z ciężarem, takim, którego nie da się tak łatwo zrzucić po seansie. W ostatnich scenach reżyser zmienia jeszcze ton i wychodzi z narracji, by pokazać, jak historia Osagów została skonsumowana przez media, radio, popkulturę. Jednocześnie podkreśla, że jego opowieść to nie tylko hołd, lecz także zobowiązanie. By nie zapomnieć. By nie mówić o tej historii z dystansem, ale z pełną świadomością współczesnych konsekwencji. Gdzie oglądać film „Czas krwawego księżyca”? View oEmbed on the source website „Czas krwawego księżyca” nie jest filmem do jednorazowego obejrzenia, to dzieło, które domaga się czasu, rozmowy, namysłu. To rewizjonistyczna epopeja, której najważniejszy przekaz nie płynie z fabuły, lecz z tonu i spojrzenia, które patrzy w przeszłość bez litości, ale z głębokim humanizmem. W tym filmie Scorsese nie opowiada już tylko o gangsterskiej Ameryce, a opowiada o narodzie, który sam siebie okłamywał zbyt długo. Dzieło dostępne jest w ramach subskrypcji platformy Apple TV.