Ta historia najpierw zachwyciła czytelników, potem oczarowała Hollywood. Ekranizacja zdobyła aż 9 Oscarów
Nie każda ekranizacja potrafi dorównać książkowemu pierwowzorowi. W przypadku „Angielskiego pacjenta” stało się jednak coś wyjątkowego. Powieść Michaela Ondaatje najpierw zachwyciła czytelników, a kilka lat później jej filmowa wersja podbiła świat kina
W tym artykule: „Angielski pacjent” najpierw był bestsellerową powieścią Film „Angielski pacjent” zdobył 9 Oscarów i przeszedł do historii kina Dlaczego warto obejrzeć „Angielskiego pacjenta” po latach? „Angielski pacjent” najpierw był bestsellerową powieścią Zanim „Angielski pacjent” stał się jednym z najważniejszych filmów lat 90., był powieścią, która zdobyła uznanie krytyków i czytelników na całym świecie. Książka Michaela Ondaatje ukazała się w 1992 roku i szybko została uznana za literackie wydarzenie. Autor stworzył historię pełną niedopowiedzeń, wojennego napięcia, emocjonalnych pęknięć i pamięci, która bardziej przypomina labirynt niż prostą opowieść o przeszłości. Akcja rozgrywa się u schyłku II wojny światowej, we Włoszech. W opuszczonej willi, przekształconej w prowizoryczny szpital, spotykają się osoby, które wojna pozbawiła dawnego życia. Jest Hana, pielęgniarka opiekująca się ciężko rannym pacjentem. Jest Caravaggio, złodziej współpracujący z aliantami. Jest Kirpal Singh, saper, którego obecność wnosi do historii kolejny wymiar napięcia. I wreszcie on, tytułowy angielski pacjent, poparzony mężczyzna bez wyraźnej tożsamości, którego wspomnienia stopniowo odsłaniają dramatyczną historię miłości, zdrady i straty. Film „Angielski pacjent” zdobył 9 Oscarów i przeszedł do historii kina Ekranizacja „Angielskiego pacjenta” trafiła do kin w 1996 roku. Za reżyserię i scenariusz odpowiadał Anthony Minghella, który stworzył film o rzadko spotykanym rozmachu, ale jednocześnie pełen intymności. W głównych rolach wystąpili Ralph Fiennes i Kristin Scott Thomas, a na ekranie partnerowali im m.in. Juliette Binoche, Willem Dafoe, Naveen Andrews i Colin Firth. Film od początku wyróżniał się tym, że łączył cechy wielkiego kina wojennego z kameralnym dramatem psychologicznym. Z jednej strony mamy pustynne pejzaże, retrospekcje, monumentalne zdjęcia i historię rozgrywającą się na tle wojennej Europy. Z drugiej, opowieść o pamięci, tęsknocie i uczuciu, które wymyka się prostym ocenom. „Angielski pacjent” nie jest typowym romansem. To raczej film o tym, jak miłość może stać się obsesją, jak wojna niszczy tożsamość i jak przeszłość wraca nawet wtedy, gdy ciało nie ma już siły jej unieść. Krytycy szybko docenili skalę tego przedsięwzięcia. Podczas 69. ceremonii wręczenia Oscarów „Angielski pacjent” otrzymał 12 nominacji i zdobył aż 9 statuetek. Wśród nich znalazły się najważniejsze wyróżnienia, w tym Oscar za najlepszy film oraz za najlepszą reżyserię dla Anthony’ego Minghelli. Nagrodzona została również Juliette Binoche, która otrzymała statuetkę za najlepszą rolę drugoplanową. To nie był jedyny sukces produkcji. Film zdobył także nagrody BAFTA i Złote Globy, a z czasem został uznany za jedno z najważniejszych osiągnięć brytyjskiej kinematografii końca XX wieku. Dziś często wraca w zestawieniach najpiękniejszych historii miłosnych w historii kina. Dlaczego warto obejrzeć „Angielskiego pacjenta” po latach? Choć od premiery filmu minęło już wiele lat, „Angielski pacjent” wciąż działa z niezwykłą siłą. To kino, które nie próbuje przyspieszać emocji ani tłumaczyć wszystkiego wprost. Zamiast tego buduje napięcie powoli, obrazami, spojrzeniami, niedopowiedzeniami i wspomnieniami, które układają się w coraz bardziej bolesną całość. Dla jednych będzie to przede wszystkim historia wielkiej, tragicznej miłości. Dla innych, opowieść o tym, jak wojna odbiera ludziom nie tylko domy i bezpieczeństwo, ale też poczucie własnej tożsamości. Właśnie dlatego „Angielski pacjent” nie starzeje się jak wiele filmów z lat 90. Jego siła nie tkwi w efektach ani tempie akcji, lecz w atmosferze, aktorstwie i emocjonalnej głębi. Warto wrócić do niego również ze względu na obsadę. Ralph Fiennes tworzy jedną z najbardziej przejmujących ról w swojej karierze, Kristin Scott Thomas nadaje swojej bohaterce chłodną elegancję i tragiczny wymiar, a Juliette Binoche wnosi do filmu delikatność, która równoważy jego ciężar. To produkcja, którą ogląda się nie tylko dla fabuły, ale dla nastroju, zdjęć, muzyki i poczucia obcowania z kinem w klasycznym, najlepszym wydaniu. Jeśli „Angielski pacjent” do tej pory umknął twojej uwadze, warto go nadrobić. To jeden z tych filmów, które przypominają, że ekranizacja bestsellerowej książki może być czymś więcej niż tylko wiernym przeniesieniem historii na ekran. Może stać się osobnym dziełem, które po latach wciąż porusza tak samo mocno.
Makijaż z lat 90. wraca w wielkim stylu. 5 trików z ery supermodelek, które znów noszą Bella Hadid i Hailey Bieber
Matowa skóra, chłodne brązy, konturówka i przydymione spojrzenie znów są na pierwszym planie. Makijaż inspirowany latami 90. wraca jako elegancka alternatywa dla minimalistycznego glow i pozwala w kilka minut dodać twarzy charakteru oraz zmysłowości.
Nostalgiczny powrót do lat 90. dotyczy także trendów w makijażu. Widać to szczególnie w stylizacjach Belli Hadid i Hailey Bieber, które chętnie sięgają po estetykę charakterystyczną dla tej dekady: konturówkę na ustach, chłodne brązy, przydymione oko i zmysłowy, lekko niedoskonały efekt. Makijaż z lat 90. jest kobiecy, seksowny i trochę tajemniczy, idealny na randkę lub imprezę. Niektóre jego elementy możesz przemycić do codziennego looku, jak mocno podkreślone brwi czy usta obrysowane kredką. W ten sposób nadasz twarzy wyrazistości. Zobacz wskazówki, jak zrobić makeup z ery supermodelek. Makijaż w stylu 90s: zimne kolory Jedną z najważniejszych cech makijażu supermodelek była zimna kolorystyka – dominował grafit, srebro, burgund, śliwka i „brudny” brąz. Zgaszone odcienie pojawiały się na ustach, powiekach i policzkach nadając twarzy zmysłowy wygląd. Tego typu kolory pasują zwłaszcza do chłodnych blondynek i szatynek, czyli w praktyce do większości kobiet o słowiańskim typie urody. Makijaż w stylu 90s: usta obrysowane konturówką Wargi podkreślone za pomocą kredki to powracający motyw w makijażu lat 90. Kontur ust powinien być odrobinę ciemniejszy niż kolor pomadki i wychodzić lekko poza ich granice. Pamiętaj jednak, że ten trik może być zdradliwy i zamiast powiększyć usta – może je pomniejszyć. Dlatego nie przesadź z grubością kreski i wybierz kolor tylko odrobinę ciemniejszy niż szminka (najlepiej nude). Makijaż w stylu 90s: precyzyjne łuki Lata 90. to odwrót od grubych, zmierzwionych brwi (które były popularne w latach 80.) na rzecz starannie wyregulowanych i wypełnionych za pomocą kredki łuków. Co charakterystyczne – brwi były tak wystylizowane, aby ich zewnętrzne kąciki były podniesione. Taki kształt łuków optycznie wyszczupla rysy, otwiera spojrzenie i nadaje twarzy wyrazistą ramę. Podobny efekt uzyskasz wypełniając brwi kredką albo tuszem w kolorze o ton ciemniejszym od twojego koloru włosów. Makijaż w stylu 90s: zmysłowe smokey eyes Zalotne spojrzenie Christy Turlington i Claudii Schiffer to zasługa smokey eyes. Ten rodzaj makijażu królował w latach 90. i dobrze współgrał z ideałem kobiety zmysłowej, tajemniczej, a jednocześnie eleganckiej. Aby efekt był subtelniejszy, do zrobienia przydymionego oka często wykorzystywano cienie w kolorze brązu lub grafitu. Dla kontrastu, smokey eye często zestawiano z ustami w kolorze nude. Makijaż w stylu 90s: metaliczny glow Jeśli pamiętasz lata 90. to na pewno kojarzysz, że na wszystkich imprezach tej dekady modny był makijaż w kolorach srebra. Metaliczne cień pokrywał całą powiekę aż po łuki brwiowe i rozświetlał kąciki oczu. Ten modny efekt był widoczny nawet na ustach. Srebrny makeup znakomicie sprawdzi się na specjalne okazje i będzie oryginalnym uzupełnieniem twojego 90s look z jedwabną slip dress na cienkich ramiączkach.
„Co ważniejsze? Prawda w imię prawa czy kłamstwo w imię sprawiedliwości?”. Netflix dorzucił mroczny thriller z lat 90. z Bradem Pittem
„Uśpieni” to mroczny thriller z lat 90., który wrócił na Netflix i wciąż uderza emocjami. Historia zemsty, traumy i moralnych granic, która nie traci siły nawet po dekadach.
Thrillery z lat 90. miały w sobie coś, czego dziś w produkcjach często brakuje - ciężar emocji, wolniejsze tempo i poczucie, że każda scena coś w nas zostawia. To kino kręcone bez nadmiaru efektów, za to z mocnym naciskiem na historię i bohaterów, którzy nie są czarno-biali. Wtedy liczył się klimat, napięcie budowane krok po kroku i pytania, które zostawały z widzem długo po seansie. To były czasy, kiedy dobry thriller nie był „kliknięciem”, tylko wydarzeniem - wypożyczanym na kasetach VHS, oglądanym wieczorem w skupieniu, bez możliwości szybkiego przewinięcia czy podglądania końcówki. Dziś, gdy wszystko mamy na wyciągnięcie ręki, szczególnie zaskakuje, że platformy takie jak Netflix sięgają po te tytuły i przypominają filmy, które kiedyś definiowały całe pokolenia widzów. I okazuje się, że po 30 latach nadal potrafią poruszać tak samo mocno - niezależnie od wieku i czasu, w którym się je ogląda. „Uśpieni” - thriller z lat 90. podbija Netflixa W centrum tej historii są czterej chłopcy z nowojorskiego Hell’s Kitchen, którzy trafiają do poprawczaka, gdzie doświadczają brutalnej przemocy oraz molestowania ze strony strażników. Barry Levinson prowadzi tę opowieść spokojnie, ale bez taryfy ulgowej - pokazując, jak jedno wydarzenie potrafi przepisać całe życie. W dorosłości spotykają się ponownie jako mężczyźni naznaczeni przeszłością. W obsadzie błyszczą Brad Pitt, Robert De Niro, Kevin Bacon i Dustin Hoffman - a każdy z nich dopowiada inny fragment tej samej, poranionej historii. To nie jest film o „traumatycznych wydarzeniach”, tylko o tym, co one robią z człowiekiem na przestrzeni lat. View oEmbed on the source website Brad Pitt jako prokurator, który musi wybrać między prawem a lojalnością wobec przyjaciół Brad Pitt wciela się w Michaela - jednego z czwórki przyjaciół, którzy po traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa próbują ułożyć sobie życie na nowo. Po latach bohater zostaje zastępcą prokuratora okręgowego i właśnie jego postać najmocniej wprowadza do filmu konflikt między literą prawa a poczuciem sprawiedliwości. Pitt gra Michaela z charakterystycznym dla swoich ról z lat 90. spokojem i napięciem ukrytym pod powierzchnią. To bohater rozdarty między zawodowym obowiązkiem a lojalnością wobec ludzi, z którymi dzieli traumę sprzed lat. W świecie „Uśpionych” nie ma prostych decyzji - a Michael staje się kimś, kto musi odpowiedzieć sobie na pytanie, czy prawda zawsze jest ważniejsza od tego, kogo próbuje się ocalić. Robert De Niro jako jedyny spokojny głos w świecie pełnym przemocy W „Uśpieni” Robert De Niro gra księdza Bobby’ego - człowieka, który zna bohaterów jeszcze z czasów dzieciństwa w nowojorskim Hell’s Kitchen. To jedna z niewielu postaci w tym filmie, przy których pojawia się poczucie bezpieczeństwa i normalności. Bobby nie próbuje być bohaterem ani moralizatorem. Jest obok - wtedy, gdy chłopcy najbardziej tego potrzebują. De Niro prowadzi tę rolę bardzo spokojnie i oszczędnie. Bez wielkich monologów czy emocjonalnych scen buduje postać, która staje się dla bohaterów czymś więcej niż duchownym - symbolem świata, w którym ktoś jeszcze potrafi słuchać i nie odwraca wzroku od cudzego bólu. W filmie pełnym gniewu, traumy i zemsty to właśnie jego obecność daje widzowi chwilę oddechu. Zemsta i cena, której nie da się odliczyć Najważniejsze pytanie, jakie stawia film „Uśpieni”, nie dotyczy tego, czy zemsta jest słuszna. Tylko tego, co zostaje po niej w człowieku. Bohaterowie wierzą, że rozliczenie przyniesie spokój, ale film szybko pokazuje, że to iluzja - bo przemoc nie zamyka historii, tylko ją przedłuża. Widzowie często podkreślają, że to kino „o moralnych granicach, które zaczynają się rozmywać”. I właśnie w tym tkwi siła filmu: nie daje prostych odpowiedzi, tylko zostawia z pytaniem, które nie znika po seansie. Czy prawda zawsze musi iść w parze ze sprawiedliwością - i czy jedno może istnieć bez ceny, którą ktoś musi zapłacić. „Uśpieni” - thriller, który wraca na Netflix jak wspomnienie „Uśpieni” nie próbują konkurować z nowym kinem. Ten film działa inaczej - jak pamięć, która wraca, kiedy świat na chwilę zwalnia. I być może właśnie dlatego dziś, w katalogu Netflixa, znów znajduje swoich widzów. Bo nie jest tylko historią o przeszłości. Jest przypomnieniem, że niektóre emocje nie mają daty ważności. Film po 30 latach od premiery wciąż ma ocenę 7,9/10 na Flimweb oraz 85% pozytywnych opinii widzów na Rotten Tomatoes. W licznych komentarzach widzów powraca jedno zdanie, z którym totalnie się zgadzam: że to film, który „zostaje w głowie na lata”.
Ten miłosny trójkąt z lat 90. przypomina, że takich filmów już nie robią. Winona Ryder i Ethan Hawke w historii o młodości bez instrukcji
„Orbitowanie bez cukru”, kultowe „Reality Bites” z 1994 roku, od maja będzie dostępne na SkyShowtime. To idealny moment, by wrócić do filmu o młodych dorosłych, którzy chcą wolności, miłości i pracy z sensem – choć dorosłość szybko wystawia im rachunek.
Film Bena Stillera działa dziś jak kapsuła czasu: potargane włosy, grunge’owa nonszalancja, ironia zamiast deklaracji i bohaterowie, którzy bardzo chcą być ponad systemem, choć system właśnie zaczyna wystawiać im rachunki. W centrum historii jest Lelaina, młoda absolwentka grana przez Winonę Ryder. Próbuje nakręcić dokument o swoich przyjaciołach, ale tak naprawdę dokumentuje moment, w którym kończy się studencka lekkość, a zaczyna dorosłość. Fabuła „Orbitowania bez cukru” brzmi prosto, ale pod spodem kryje więcej Lelaina staje między dwoma mężczyznami. Troy Dyer, w którego wciela się Ethan Hawke, jest romantycznym buntownikiem z gitarą, ciętym językiem i ego większym niż jego życiowy plan. Michael, grany przez Bena Stillera, reprezentuje stabilność, ambicję i świat, w którym rachunki płaci się na czas. To klasyczny trójkąt romantyczny, ale film ciekawie przesuwa akcenty. Nie pyta tylko, którego mężczyznę wybrać. Pyta raczej, czym jest dojrzałość, ile kosztuje komfort i gdzie kończy się wolność, a zaczyna zwykła niedojrzałość. Dlatego „Orbitowanie bez cukru” nie traci z czasem siły. Starzeje się jak zdjęcie z czasów, do których mamy słabość, choć dobrze wiemy, że nie były tak beztroskie. Ethan Hawke wrócił do roli Troya Dyera. Widzowie mylili go z bohaterem Po latach najwięcej emocji wciąż budzi postać Troya. Hawke w rozmowie z Tracy Smith w CBS „News Sunday Morning” wrócił do tej roli i przyznał, że po premierze filmu widzowie często nie oddzielali go od postaci. Podchodzili do niego i mówili wprost, że go nienawidzą. Aktor tłumaczył, że Troy był hipsterem lat 90.: inteligentnym i zabawnym, ale też aroganckim, zadowolonym z siebie i trudnym do zniesienia. Dziś brzmi to jak idealny opis bohatera, który jednych uwodzi, a u innych uruchamia alarm. W tym właśnie tkwi siła filmu. „Orbitowanie bez cukru” nie pokazuje młodości jako pięknej pocztówki. Pokazuje ją jako chaotyczny etap pełen pozy, pragnień i błędnych decyzji. Dlaczego warto wrócić do „Orbitowania bez cukru”? Bo to jeden z tych filmów, które mają klimat, zanim jeszcze zaczną opowiadać historię. Winona Ryder, Ethan Hawke, Janeane Garofalo i Ben Stiller tworzą świat nieidealny, rozgadany, trochę pretensjonalny, ale przez to dziwnie prawdziwy. Dziś kino rzadko pozwala bohaterom być aż tak pogubionymi bez natychmiastowego morału. „Orbitowanie bez cukru” wciąż uwodzi rytmem lat 90., ale jego prawdziwa moc jest gdzie indziej. To film o momencie, w którym trzeba wybrać nie tylko między dwiema osobami, ale między wyobrażeniem o sobie a realnym życiem. I właśnie dlatego, mimo całej nostalgii, nadal potrafi zaboleć. Od 1 maja „Orbitowanie bez cukru” będzie można obejrzeć na SkyShowtime w ramach abonamentu. To dobra wiadomość dla tych, którzy do tej pory trafiali na film głównie w wersji do wypożyczenia –teraz wystarczy dostęp do platformy, by wrócić do tej nieidealnej, rozgadanej i wyjątkowo klimatycznej historii z lat 90.
Bieda zmusza go do "jumy". Zapomniany polsko-czeski film z Gierszałem o latach 90. znów w streamingu.
Lubisz filmy o polskiej transformacji? "Yuma" to nieoczywisty portret polskiej prowincji u progu przemian. Opowieść o młodych ludziach, którzy w świecie pełnym chaosu i przemocy próbują odnaleźć własną wartość, często sięgając po wymuszony przez rzeczywistość bunt i przestępstwo.
Transformacja ustrojowa lat 90. to dla Polski czas ogromnych zmian, pełen nadziei, ale też napięć i trudności. Te przemiany, od nowej wolności po gwałtowne zderzenie ze starymi i nowymi problemami, znalazły swoje odbicie w kinie. Filmy z tego okresu, a także te powstałe później, które wracają do tematyki lat 90., pokazują, jak Polacy próbowali odnaleźć się w nowym świecie. „Psy” Władysława Pasikowskiego to prawdziwy klasyk opisujący chaos i moralne rozterki pierwszych lat wolności. Z kolei „Cześć, Tereska” w reżyserii Roberta Glińskiego ukazuje trudną codzienność młodych ludzi w czasach przemian społecznych. Filmy takie jak „Cisza” Michała Rosy czy „Symetria” Konrada Niewolskiego poruszają problemy więzi rodzinnych i tożsamości w nowej rzeczywistości. Jeszcze inny jest film "Yuma". „Yuma” - zderzenie marzeń z brutalną rzeczywistością Oparty na prawdziwej historii film opowiada o czasach szalonej transformacji po roku 1989, kiedy szczytem marzeń był nowy telewizor, lodówka i para adidasów. Dobra te były kradzione w Niemczech, a proceder zwano „jumaniem”, stąd tytuł filmu. W dźwiękach country, rapu i „Coco Jambo” Mularuk doskonale odtwarza realia końca lat 80. i początku 90., pokazując małe nadodrzańskie miasteczko Brzegi jako swoisty Dziki Zachód – świat pełen chaosu i okazji, ale także przemocy i rozczarowań. Młody Zyga, pozbawiony perspektyw i nawet podstawowych dóbr, dostaje szansę na zmianę życia dzięki „wyjazdom” po cudze towary. Dzięki temu zyskuje status lokalnego „króla”, nosi kowbojki, a do jego drzwi pukają lekarze proszący o sprzęt medyczny. Jednak nawet to nie wystarcza, by zdobyć serce wymarzonej dziewczyny. Jakub Gierszał w obsadzie W rolach głównych występują rewelacyjny Jakub Gierszał jako Zyga oraz Katarzyna Figura jako wpływowa burdelmama, która chce zapewnić mu i jego bliskim byt. Postać Jakuba Gierszała to mieszanka sprzeczności. Z jednej strony romantyczny idealista zafascynowany westernami i marzący o miłości, a z drugiej ktoś zmuszony do nielegalnych działań, by przetrwać i zadbać o bliskich. Gierszał świetnie oddaje tę wewnętrzną walkę – pokazuje bohatera rozdartego między marzeniami a surową rzeczywistością, która szybko zmienia się w świat przemocy i zdrady.
Latem 2026 wracamy do białych tenisówek jak z szafy księżnej Kate. Z jakimi spodniami wyglądają najlepiej?
W latach 90. nosiły je Julia Roberts i Jennifer Aniston. Dziś to ulubione sneakersy księżnej Kate. Na czym polega fenomen białych tenisówek i dlaczego tak często do nich wracamy?
Minimalistyczne białe tenisówki w 2026 roku znów będą hitem Choć pierwotnie związane ze światem sportu, tenisówki trafił do garderoby Amerykanów już w latach 30. XX wieku. Początkowo noszone jedynie na siłowni czy w sali gimnastycznej, za sprawą Phila Knighta i Billa Bowermana, założycieli marki Nike, buty zaczęły pojawiać się także na ulicy. W latach 90. białe tenisówki był już kluczowym elementem codziennej garderoby gwiazd i regularnie można było je zobaczyć w stylizacjach Jennifer Aniston, Courtney Cox czy Julii Roberts. Minimalistyczne i maksymalnie wszechstronne, trampki na dobre weszły do modowego leksykonu it-girls i członkiń rodzin królewskich. Nie zabrakło ich także na wybiegach sezonu wiosna-lato 2026. Śnieżnobiałe tenisówki pojawiły się w kolekcjach Agnès B., Lacoste czy Loewe. U Prady zostały wystylizowane z czerwonymi skarpetami, a Celine zamiast tradycyjnych, sportowych modeli lansowało jasne buty w stylu derby. View Burdaffi on the source website Jak stylizować tenisówki? W tych stylizacjach wyglądają najlepiej Latem 2026 białe tenisówki najlepiej wyglądają w duecie ze spodniami, które podkreślają ich niewymuszony, lekko retro charakter. Można wziąć przykład z księżnej Kate i nosić je w komplecie z dopasowanymi jeansami i marynarką, a latem z szortami z wysokim stanem i marynarskim swetrem. View Burdaffi on the source website Równie dobrze sprawdzą się spodnie capri, które wracają do trendów i świetnie odsłaniają kostkę, dzięki czemu białe tenisówki stają się mocnym punktem stylizacji. W bardziej eleganckiej wersji warto zestawić je z szerokimi spodniami garniturowymi. Taki kontrast sportowego buta i dopracowanego kroju działa dokładnie tak, jak lubi współczesna moda: swobodnie, ale z klasą. Białe tenisówki dobrze odnajdują się też ze spódnicami midi i mini, które nadają sylwetce lekkiego, romantycznego charakteru.
Po latach nieobecności na Netflix wraca romantyczny klasyk z Ashtonem Kutcherem. Idealnie lekki na wieczór po ciężkim dniu
Powraca historia pierwszej miłości, która nie zawsze jest tak prosta, jak się wydaje. Ten romantyczny klasyk z początku lat 2000. z Ashtonem Kutcherem to idealna propozycja na wieczór - lekki, emocjonalny i pełen nostalgii.
Romantyczne filmy z przełomu lat 90. i 2000. miały w sobie coś, czego dziś trochę brakuje współczesnym produkcjom. Może to kwestia charakterystycznego lektora, lekko wypłowiałych kolorów i miękkiego światła, które otulało każdą scenę. A może chodzi o styl - za duże T-shirty, cienkie ramiączka, bluzki noszone na inne bluzki i obowiązkowy błyszczyk na ustach, który łapał światło w najbardziej emocjonalnych momentach. Te historie były prostsze, ale jednocześnie bardziej szczere - nie bały się niedoskonałości, niezręczności i tej pierwszej, trochę chaotycznej miłości. I może właśnie dlatego dziś ogląda się je z taką czułością. Dobrze, że Netflix znów sięga po takie perełki, bo to kino, które nie tylko opowiada historie, ale też przywołuje emocje, o których trochę zapomnieliśmy. „Tam gdzie ty” - kultowy romans z lat 2000 trafi na Netflix Na Netflixie już 3 kwietnia pojawi się „Tam gdzie ty” („Down to You”) z 2000 roku - tytuł z gatunku romans, komedia, dramat. Historia rozgrywa się na tle życia nowojorskiego college’u, w rytmie miasta, które potrafi być jednocześnie obietnicą i testem. Film trwa ok. 90 minut i wraca do oferty jako propozycja na wieczór, gdy potrzeba lekkiej formy, ale z emocjami, które zostają na dłużej. Bohaterami filmu są Al i Imogen, studenci, których znajomość startuje jak młodzieńczy romans, by szybko wejść w rejestry poważniejszego związku. W tej opowieści jest fascynacja, jest zazdrość, są błędy i są rozstania - momenty, w których trudno równocześnie trzymać się wolności i budować zaangażowanie. „Tam gdzie ty” prowadzi widza przez emocje i decyzje, które w wieku studenckim potrafią zmienić cały plan na przyszłość. View oEmbed on the source website Obsada to kapsuła czasu: znane twarze i konkretne role W roli Ala Connelly’ego występuje Freddie Prinze Jr., a Imogen gra Julia Stiles. Ważną postacią jest też Cyrus, w którą wciela się Selma Blair. W filmie pojawiają się również: Shawn Hatosy jako Hicks, Zak Orth jako Monk oraz Rosario Dawson jako Lana - współlokatorka i przyjaciółka Imogen. Wśród nazwisk, które od razu przyciągają uwagę, jest także mistrz amerykańskich komedii romantycznych z tamtych czasów Ashton Kutcher jako Jim Morisson, przyjaciel Ala. To zestaw ról i ekranowych energii, który układa się w wyrazisty portret studenckiego świata. Za kamerą Kris Isacsson, a całość zostaje w rejestrze emocji Za reżyserię odpowiada Kris Isacsson. Film stawia na relacje i dialogi, a oś wydarzeń tworzy codzienność młodych ludzi w Nowym Jorku - z bliskością, która potrafi zaskoczyć intensywnością, i z dystansem, który czasem pojawia się bez zapowiedzi. „Tam gdzie ty” wraca na Netflixa jako tytuł, po który łatwo sięgnąć spontanicznie: jest w nim tempo, jest klimat przełomu lat 90. i 2000, i jest historia dwójki bohaterów, których uczucia nie mieszczą się w prostych definicjach. Gdzie i kiedy oglądać „Tam gdzie ty” na Netflixie „Tam gdzie ty” trafi na Netflix już 3 kwietnia. Dla wielu widzów to będzie powrót do filmu z 2000 roku, a dla innych - okazja, by po raz pierwszy zobaczyć „Down to You” i sprawdzić, jak na tle Nowego Jorku i studenckiej codzienności wypada opowieść o Alu i Imogen. Jeśli na liście do obejrzenia brakuje wam romansu, który łączy lekkość z dramatem, ten tytuł idealnie spełnia wszystkie te kryteria.
Wciągający amerykański dreszczowiec z 1999 roku nr 2 na Netflix. Na miejscu głównej bohaterki zrobiłabym tak samo
Thriller z końca lat 90. znów przyciąga widzów i wspina się w rankingu Netfliksa. Historia kobiety niesłusznie skazanej za morderstwo męża wciąga od pierwszych minut i stawia pytanie: co byś zrobiła, gdyby ktoś ukradł ci całe życie?
Film „Double Jeopardy” (w Polsce znany jako „Podwójne zagrożenie”) z 1999 roku niespodziewanie wrócił do łask i dziś zajmuje wysokie miejsce wśród najchętniej oglądanych tytułów na Netflix. To jeden z tych thrillerów, które ogląda się jak klasyczne kino sensacyjne sprzed dwóch dekad: z mocnym punktem wyjścia, wyraźnymi emocjami i bohaterką, której bardzo łatwo kibicować. W centrum historii stoi Libby Parsons, w którą wciela się wielokrotnie nominowana do Złotych Globów i nagród Emmy aktorka Ashley Judd. „Podwójne zagrożenie” nr 2 na Netflix. Opowiada historię kobiety skazanej za morderstwo, którego nie popełniła Życie Libby rozpada się w jednej chwili. Kobieta budzi się na jachcie, cała we krwi, z nożem w ręku. Jej mąż zniknął bez śladu, a wszystkie dowody wskazują właśnie na nią. Proces jest szybki i bezlitosny - Libby trafia do więzienia za morderstwo, którego, jak twierdzi, nie popełniła. Dopiero po latach odkrywa prawdę: jej mąż wcale nie zginął. Wszystko było misternie zaplanowaną intrygą, a ona stała się idealną ofiarą. Od tego momentu historia zmienia się w wciągający thriller o zemście. Najboleśniejszą ceną, jaką Libby płaci za niesłuszny wyrok, jest jednak rozłąka z synem. Kiedy trafia do więzienia, kilkuletni Matty znika z jej życia na długie lata. Gdy kobieta odkrywa, że jej mąż żyje i wychowuje chłopca pod nową tożsamością, stawką tej historii staje się już nie tylko zemsta, ale też odzyskanie własnego dziecka. View oEmbed on the source website „Podwójne zagrożenie”. Prawo, które zmienia wszystko Tytuł filmu odnosi się do zasady prawa karnego zwanej double jeopardy - mówiącej o tym, że nie można dwa razy sądzić kogoś za to samo przestępstwo. Libby zaczyna wierzyć, że skoro została już skazana za zabójstwo męża, to w praktyce nie może ponownie odpowiadać za ten sam czyn. Ta myśl staje się dla niej impulsem do działania. Postanawia odnaleźć człowieka, który zniszczył jej życie - i wreszcie odzyskać kontrolę nad własną historią. Na jej tropie wciąż pozostaje jednak kurator, grany przez rewelacyjnego mistrza ekranu - Tommy Lee Jonesa. Thriller, który wciąż działa Reżyser Bruce Beresford (znany z takich filmów jak „Aria”, „Wożąc panią Daisy” czy „Ekspedientki”) stworzył historię, która mimo upływu lat nadal ogląda się z ogromnym napięciem. To kino z czasów, gdy thrillery opierały się przede wszystkim na emocjach bohaterów i jednym mocnym pomyśle fabularnym. I właśnie dlatego tak łatwo wciągnąć się w tę opowieść. Bo trudno nie zadawać sobie jednego pytania: gdyby ktoś odebrał ci wszystko - dobre imię, wolność i najlepsze lata życia - czy naprawdę potrafiłabyś o tym tak po prostu zapomnieć?
HBO wyciągnęło z szafy zapomniany hit z młodym Bradem Pittem. To oscarowa perełka dla fanów filmów obyczajowych z lat 90.
Na HBO wrócił film, który dla wielu widzów był jednym z najpiękniejszych dramatów lat 90. W obsadzie młody Brad Pitt, poruszająca historia rodziny i klimat kina, które dziś ogląda się z nostalgią - i z chusteczkami pod ręką.
Są tacy aktorzy, których kariera przypomina filmową podróż przez dekady kina. Jednym z nich jest bez wątpienia Brad Pitt. Dziś kojarzymy go z takimi produkcjami jak „Wywiad z wampirem”, „Troja”, „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”, „Pewnego razu… w Hollywood” czy najnowszym widowiskiem „F1”, w którym - mając ponad 60 lat - udowadnia, że ekranowa charyzma nie zna wieku. Zanim jednak stał się jednym z największych gwiazdorów Hollywood i obiektem westchnień widzów na całym świecie, zagrał w filmie, który do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych i najbardziej nostalgicznych historii lat 90. Mowa o dramacie „Rzeka życia” w reżyserii Roberta Redforda. Ten spokojny, pełen melancholii film właśnie wrócił do katalogu HBO Max i niespodziewanie trafił do TOP 10 platformy. I trudno się temu dziwić - to kino, które działa zupełnie inaczej niż współczesne produkcje. Nie epatuje akcją. Zamiast tego zostawia widza z emocją, krajobrazem i historią, która powoli płynie jak tytułowa rzeka. O czym jest „Rzeka życia” Film jest ekranizacją autobiograficznej powieści Normana Macleana i przenosi widza do początku XX wieku, w surowe, górskie krajobrazy Montany w USA. W centrum historii stoją dwaj bracia wychowani przez surowego, ale sprawiedliwego prezbiteriańskiego pastora. Norman jest spokojny, refleksyjny i ambitny. Paul - charyzmatyczny buntownik, który żyje intensywnie i nie zawsze odpowiedzialnie. Choć różni ich niemal wszystko, łączy jedno: rodzinna tradycja łowienia pstrągów. W świecie Macleanów nie jest to zwykłe hobby. To rytuał, sposób rozmowy i moment, w którym rodzina wraca do siebie - nawet wtedy, gdy życie zaczyna ich prowadzić w zupełnie różne strony. W chwilach kryzysu bracia znów spotykają się nad rzeką, jakby szukając w naturze odpowiedzi na pytania o sens życia, odpowiedzialność i miłość do najbliższych. Film o rodzinie, wyborach i drodze do dorosłości. Idealny na niedzielne popołudnie Rzeka życia to opowieść o momencie, w którym młodość się kończy, a zaczyna dorosłość - często pełna trudnych decyzji i błędów. Norman próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, podczas gdy Paul wybiera życie na krawędzi: alkohol, hazard i reporterską karierę w lokalnej gazecie. Ich drogi zaczynają się rozchodzić, choć więź między braćmi nigdy całkowicie nie znika. To historia o tym, że nie ma jednej drogi do szczęścia. Każdy musi znaleźć ją sam - czasem płacąc za to wysoką cenę. To idealny film do obejrzenia z rodziną w niedzielne popołudnie. Młody Brad Pitt i oscarowe zdjęcia Jednym z największych atutów filmu jest obsada. W rolach braci wystąpili Craig Sheffer i młody Brad Pitt, dla którego była to jedna z pierwszych ról, które zwróciły uwagę Hollywood. W filmie pojawia się również znakomity Tom Skerritt jako surowy, ale pełen wewnętrznej mądrości ojciec - pastor, który wierzy, że harmonia świata odbija się w rytmie natury. Ogromne wrażenie robią także zdjęcia autorstwa Philippe Rousselot, które w 1993 roku zostały nagrodzone Oscarem. Kamera z niezwykłą czułością pokazuje rzeki, góry i świat natury, dzięki czemu Montana staje się w tym filmie niemal osobnym bohaterem. Produkcja otrzymała także nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany oraz muzykę autorstwa Mark Isham. Widzowie nadal kochają ten film Mimo że film powstał ponad 30 lat temu, wciąż porusza widzów. W serwisie Rotten Tomatoes ma 80% dobrych ocen krytyków i aż 83% pozytywnych ocen publiczności. W komentarzach widzowie piszą między innymi: „Piękny film, wzruszające i pełne mądrości frazy które zostają z człowiekiem na całe dalsze życie.”, „Trafiłem na ten film dopiero teraz a szkoda, gdybym wiedział że jest taki wspaniały to wcześniej bym go sobie obejrzał, ale i tak film super i genialny B.Pitt.”, „Piękny w swojej prostocie film Roberta Redforda. Opowieść o rodzinie i przywiązaniu do rodzinnych stron. Wielką zaletą są zdjęcia Montany i muzyka.” Gdzie obejrzeć „Rzekę życia”? Dziś film „Rzeka życia”, który zadebiutował na ekranach w 1992 roku można ponownie obejrzeć na platformie HBO Max, gdzie film niespodziewanie trafił do TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów. Dzieło Roberta Redforda dostępne jest także na platformie Canal+ oraz Amazon Prime Video. To idealna propozycja dla tych, którzy lubią spokojne kino obyczajowe z lat 90., pełne refleksji, pięknych zdjęć i historii o rodzinnych więziach. Bo choć świat w filmie płynie powoli - jak rzeka - emocje, które zostawia, zostają z widzem na długo.
5 modeli jeansów z lat 90., które będziemy nosić wiosną 2026. Te w odcieniu dreamy blue to moja obsesja
Moda na jeansy rodem z lat 90. powraca tej wiosny i nie patrzy się za siebie. W Nowym Jorku, Londynie i Los Angeles, na ulicach i wybiegach, w szafach gwiazd i modelek. Te 5 fasonów będziemy widzieć na okrągło w 2026 roku.
Autentyczne jeansy z lat 90. rozpoznasz po sztywnym, nierzadko nieelastycznym denimie, klasycznych i uniwersalnych kolorach i prostych, geometrycznych liniach. Dodatkowo często mają widoczne szwy i metalowe guziki, które sprawiają, że wyglądają surowo i nonszalancko, a przy tym elegancko i z klasą. A na jakie modele warto zwrócić uwagę, szukając jeansów w stylu lat 90. na wiosnę 2026? Promienie ciepłego słońca już przebijają się do naszych szaf, dlatego warto zrobić małe podsumowanie. Baggy jeans – luźny styl lat 90. powraca z rozmachem Luźne i szerokie nogawki, spodnie nadzyczaj wygodne. W latach 90. wywoływały niemałe oburzenie u naszych mam czy babć, a dziś podbijają wybiegi oraz ulice światowych metropolii. Najczęściej były wybierane przez zwolenników grunge'u i subkultury nu-metal, dziś zaś wiszą w szafach największych gwiazd. Ich kluczową cechą jest swoboda ruchu oraz nisko osadzone talie, a nogawki często sięgają niemal ziemi, tworząc efekt „puddlingu” na butach. Już nie budzą kontrowersji, już nie są dla wybranych buntowników. Łączymy je nawet z balerinami czy botkami na obcasie. View Burdaffi on the source website Bootcut jeans, czyli kultowy krój z rozszerzaną nogawką To model o lekko rozszerzanych nogawkach, często o długości 7/8. W latach 90. noszono je zarówno do sneakersów, jak i botków na obcasie, a w 2026... Eksperymentujemy do granic możliwości. Ten fason, inspirowany klasycznym modelem Levi’s 517s, aktualne przybiera różne formy i wymyka się schematom. W zalezności od koloru możemy wydobyć z nich elegancję, bunt, tak charakterystyczny dla ostatniej dekady XX wieku, czy romantyczny charakter boho. View Burdaffi on the source website Cigarette jeans wracają z lat 90. Cigarette jeans, czyli jeansy o prostych, sztywnych nogawkach, były nieodłącznym elementem stylizacji lat 90. W 2026 roku ponownie pojawią się na ulicach największych i najmodniejszych miast świata. Charakteryzują się prostą linią nogawek i ponadczasową formą. Modele te wyróżniają się klasycznym krojem, mocno osadzonym na biodrach i nogawkami sięgającymi do kostek. Ich siła tkwi w minimalistycznej elegancji, ponieważ świetnie wyglądają w połączeniu z klasyczną koszulą, mokasynami i marynarką. View Burdaffi on the source website Mid-rise denim – klasyczny powrót do naturalnej talii Jeansy ze średnim stanem, które w latach 90. były symbolem codziennego komfortu i niezobowiązującego stylu. Obecnie stanowią odpowiedź na dominację niskich i bardzo wysokich talii z ostatnich sezonów. Charakterystyczny dla tego fasonu jest pas osadzony tuż poniżej pępka, co gwarantuje wygodę. Jeansy z lat 90. w tej wersji najlepiej prezentują się w klasycznych odcieniach niebieskiego, romantycznego dreamy blue, czy granatu. Ich uniwersalność sprawia, że pasują zarówno do casualowych, jak i bardziej eleganckich stylizacji. Mid-rise denim to także ukłon w stronę tradycyjnego rzemiosła jeansowego. View Burdaffi on the source website Cuffed jeans – podwinięte nogawki jako oryginalny detal Tto detal, który w latach 90. pozwalał wyrazić indywidualność. W 2026 roku powracają w jeszcze bardziej wyrazistej odsłonie – nogawki są podwijane sztywno i wysoko, nadając spodniom nową, dramatyczną linię. Współczesna wersja cuffed jeans stawia na kontrast pomiędzy surowością denimu a efektownym wykończeniem. Ten detal pozwala szybko podkreślić stylizacje, dodając im luzu i charakteru. Jeansy z lat 90. w tej formie są wyrazistym akcentem zarówno na wybiegach, jak i w codziennym użytkowaniu. View Burdaffi on the source website