Wciągający amerykański dreszczowiec z 1999 roku nr 2 na Netflix. Na miejscu głównej bohaterki zrobiłabym tak samo
Thriller z końca lat 90. znów przyciąga widzów i wspina się w rankingu Netfliksa. Historia kobiety niesłusznie skazanej za morderstwo męża wciąga od pierwszych minut i stawia pytanie: co byś zrobiła, gdyby ktoś ukradł ci całe życie?
Film „Double Jeopardy” (w Polsce znany jako „Podwójne zagrożenie”) z 1999 roku niespodziewanie wrócił do łask i dziś zajmuje wysokie miejsce wśród najchętniej oglądanych tytułów na Netflix. To jeden z tych thrillerów, które ogląda się jak klasyczne kino sensacyjne sprzed dwóch dekad: z mocnym punktem wyjścia, wyraźnymi emocjami i bohaterką, której bardzo łatwo kibicować. W centrum historii stoi Libby Parsons, w którą wciela się wielokrotnie nominowana do Złotych Globów i nagród Emmy aktorka Ashley Judd. „Podwójne zagrożenie” nr 2 na Netflix. Opowiada historię kobiety skazanej za morderstwo, którego nie popełniła Życie Libby rozpada się w jednej chwili. Kobieta budzi się na jachcie, cała we krwi, z nożem w ręku. Jej mąż zniknął bez śladu, a wszystkie dowody wskazują właśnie na nią. Proces jest szybki i bezlitosny - Libby trafia do więzienia za morderstwo, którego, jak twierdzi, nie popełniła. Dopiero po latach odkrywa prawdę: jej mąż wcale nie zginął. Wszystko było misternie zaplanowaną intrygą, a ona stała się idealną ofiarą. Od tego momentu historia zmienia się w wciągający thriller o zemście. Najboleśniejszą ceną, jaką Libby płaci za niesłuszny wyrok, jest jednak rozłąka z synem. Kiedy trafia do więzienia, kilkuletni Matty znika z jej życia na długie lata. Gdy kobieta odkrywa, że jej mąż żyje i wychowuje chłopca pod nową tożsamością, stawką tej historii staje się już nie tylko zemsta, ale też odzyskanie własnego dziecka. View oEmbed on the source website „Podwójne zagrożenie”. Prawo, które zmienia wszystko Tytuł filmu odnosi się do zasady prawa karnego zwanej double jeopardy - mówiącej o tym, że nie można dwa razy sądzić kogoś za to samo przestępstwo. Libby zaczyna wierzyć, że skoro została już skazana za zabójstwo męża, to w praktyce nie może ponownie odpowiadać za ten sam czyn. Ta myśl staje się dla niej impulsem do działania. Postanawia odnaleźć człowieka, który zniszczył jej życie - i wreszcie odzyskać kontrolę nad własną historią. Na jej tropie wciąż pozostaje jednak kurator, grany przez rewelacyjnego mistrza ekranu - Tommy Lee Jonesa. Thriller, który wciąż działa Reżyser Bruce Beresford (znany z takich filmów jak „Aria”, „Wożąc panią Daisy” czy „Ekspedientki”) stworzył historię, która mimo upływu lat nadal ogląda się z ogromnym napięciem. To kino z czasów, gdy thrillery opierały się przede wszystkim na emocjach bohaterów i jednym mocnym pomyśle fabularnym. I właśnie dlatego tak łatwo wciągnąć się w tę opowieść. Bo trudno nie zadawać sobie jednego pytania: gdyby ktoś odebrał ci wszystko - dobre imię, wolność i najlepsze lata życia - czy naprawdę potrafiłabyś o tym tak po prostu zapomnieć?
HBO wyciągnęło z szafy zapomniany hit z młodym Bradem Pittem. To oscarowa perełka dla fanów filmów obyczajowych z lat 90.
Na HBO wrócił film, który dla wielu widzów był jednym z najpiękniejszych dramatów lat 90. W obsadzie młody Brad Pitt, poruszająca historia rodziny i klimat kina, które dziś ogląda się z nostalgią - i z chusteczkami pod ręką.
Są tacy aktorzy, których kariera przypomina filmową podróż przez dekady kina. Jednym z nich jest bez wątpienia Brad Pitt. Dziś kojarzymy go z takimi produkcjami jak „Wywiad z wampirem”, „Troja”, „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”, „Pewnego razu… w Hollywood” czy najnowszym widowiskiem „F1”, w którym - mając ponad 60 lat - udowadnia, że ekranowa charyzma nie zna wieku. Zanim jednak stał się jednym z największych gwiazdorów Hollywood i obiektem westchnień widzów na całym świecie, zagrał w filmie, który do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych i najbardziej nostalgicznych historii lat 90. Mowa o dramacie „Rzeka życia” w reżyserii Roberta Redforda. Ten spokojny, pełen melancholii film właśnie wrócił do katalogu HBO Max i niespodziewanie trafił do TOP 10 platformy. I trudno się temu dziwić - to kino, które działa zupełnie inaczej niż współczesne produkcje. Nie epatuje akcją. Zamiast tego zostawia widza z emocją, krajobrazem i historią, która powoli płynie jak tytułowa rzeka. O czym jest „Rzeka życia” Film jest ekranizacją autobiograficznej powieści Normana Macleana i przenosi widza do początku XX wieku, w surowe, górskie krajobrazy Montany w USA. W centrum historii stoją dwaj bracia wychowani przez surowego, ale sprawiedliwego prezbiteriańskiego pastora. Norman jest spokojny, refleksyjny i ambitny. Paul - charyzmatyczny buntownik, który żyje intensywnie i nie zawsze odpowiedzialnie. Choć różni ich niemal wszystko, łączy jedno: rodzinna tradycja łowienia pstrągów. W świecie Macleanów nie jest to zwykłe hobby. To rytuał, sposób rozmowy i moment, w którym rodzina wraca do siebie - nawet wtedy, gdy życie zaczyna ich prowadzić w zupełnie różne strony. W chwilach kryzysu bracia znów spotykają się nad rzeką, jakby szukając w naturze odpowiedzi na pytania o sens życia, odpowiedzialność i miłość do najbliższych. Film o rodzinie, wyborach i drodze do dorosłości. Idealny na niedzielne popołudnie Rzeka życia to opowieść o momencie, w którym młodość się kończy, a zaczyna dorosłość - często pełna trudnych decyzji i błędów. Norman próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, podczas gdy Paul wybiera życie na krawędzi: alkohol, hazard i reporterską karierę w lokalnej gazecie. Ich drogi zaczynają się rozchodzić, choć więź między braćmi nigdy całkowicie nie znika. To historia o tym, że nie ma jednej drogi do szczęścia. Każdy musi znaleźć ją sam - czasem płacąc za to wysoką cenę. To idealny film do obejrzenia z rodziną w niedzielne popołudnie. Młody Brad Pitt i oscarowe zdjęcia Jednym z największych atutów filmu jest obsada. W rolach braci wystąpili Craig Sheffer i młody Brad Pitt, dla którego była to jedna z pierwszych ról, które zwróciły uwagę Hollywood. W filmie pojawia się również znakomity Tom Skerritt jako surowy, ale pełen wewnętrznej mądrości ojciec - pastor, który wierzy, że harmonia świata odbija się w rytmie natury. Ogromne wrażenie robią także zdjęcia autorstwa Philippe Rousselot, które w 1993 roku zostały nagrodzone Oscarem. Kamera z niezwykłą czułością pokazuje rzeki, góry i świat natury, dzięki czemu Montana staje się w tym filmie niemal osobnym bohaterem. Produkcja otrzymała także nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany oraz muzykę autorstwa Mark Isham. Widzowie nadal kochają ten film Mimo że film powstał ponad 30 lat temu, wciąż porusza widzów. W serwisie Rotten Tomatoes ma 80% dobrych ocen krytyków i aż 83% pozytywnych ocen publiczności. W komentarzach widzowie piszą między innymi: „Piękny film, wzruszające i pełne mądrości frazy które zostają z człowiekiem na całe dalsze życie.”, „Trafiłem na ten film dopiero teraz a szkoda, gdybym wiedział że jest taki wspaniały to wcześniej bym go sobie obejrzał, ale i tak film super i genialny B.Pitt.”, „Piękny w swojej prostocie film Roberta Redforda. Opowieść o rodzinie i przywiązaniu do rodzinnych stron. Wielką zaletą są zdjęcia Montany i muzyka.” Gdzie obejrzeć „Rzekę życia”? Dziś film „Rzeka życia”, który zadebiutował na ekranach w 1992 roku można ponownie obejrzeć na platformie HBO Max, gdzie film niespodziewanie trafił do TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów. Dzieło Roberta Redforda dostępne jest także na platformie Canal+ oraz Amazon Prime Video. To idealna propozycja dla tych, którzy lubią spokojne kino obyczajowe z lat 90., pełne refleksji, pięknych zdjęć i historii o rodzinnych więziach. Bo choć świat w filmie płynie powoli - jak rzeka - emocje, które zostawia, zostają z widzem na długo.
5 modeli jeansów z lat 90., które będziemy nosić wiosną 2026. Te w odcieniu dreamy blue to moja obsesja
Moda na jeansy rodem z lat 90. powraca tej wiosny i nie patrzy się za siebie. W Nowym Jorku, Londynie i Los Angeles, na ulicach i wybiegach, w szafach gwiazd i modelek. Te 5 fasonów będziemy widzieć na okrągło w 2026 roku.
Autentyczne jeansy z lat 90. rozpoznasz po sztywnym, nierzadko nieelastycznym denimie, klasycznych i uniwersalnych kolorach i prostych, geometrycznych liniach. Dodatkowo często mają widoczne szwy i metalowe guziki, które sprawiają, że wyglądają surowo i nonszalancko, a przy tym elegancko i z klasą. A na jakie modele warto zwrócić uwagę, szukając jeansów w stylu lat 90. na wiosnę 2026? Promienie ciepłego słońca już przebijają się do naszych szaf, dlatego warto zrobić małe podsumowanie. Baggy jeans – luźny styl lat 90. powraca z rozmachem Luźne i szerokie nogawki, spodnie nadzyczaj wygodne. W latach 90. wywoływały niemałe oburzenie u naszych mam czy babć, a dziś podbijają wybiegi oraz ulice światowych metropolii. Najczęściej były wybierane przez zwolenników grunge'u i subkultury nu-metal, dziś zaś wiszą w szafach największych gwiazd. Ich kluczową cechą jest swoboda ruchu oraz nisko osadzone talie, a nogawki często sięgają niemal ziemi, tworząc efekt „puddlingu” na butach. Już nie budzą kontrowersji, już nie są dla wybranych buntowników. Łączymy je nawet z balerinami czy botkami na obcasie. View Burdaffi on the source website Bootcut jeans, czyli kultowy krój z rozszerzaną nogawką To model o lekko rozszerzanych nogawkach, często o długości 7/8. W latach 90. noszono je zarówno do sneakersów, jak i botków na obcasie, a w 2026... Eksperymentujemy do granic możliwości. Ten fason, inspirowany klasycznym modelem Levi’s 517s, aktualne przybiera różne formy i wymyka się schematom. W zalezności od koloru możemy wydobyć z nich elegancję, bunt, tak charakterystyczny dla ostatniej dekady XX wieku, czy romantyczny charakter boho. View Burdaffi on the source website Cigarette jeans wracają z lat 90. Cigarette jeans, czyli jeansy o prostych, sztywnych nogawkach, były nieodłącznym elementem stylizacji lat 90. W 2026 roku ponownie pojawią się na ulicach największych i najmodniejszych miast świata. Charakteryzują się prostą linią nogawek i ponadczasową formą. Modele te wyróżniają się klasycznym krojem, mocno osadzonym na biodrach i nogawkami sięgającymi do kostek. Ich siła tkwi w minimalistycznej elegancji, ponieważ świetnie wyglądają w połączeniu z klasyczną koszulą, mokasynami i marynarką. View Burdaffi on the source website Mid-rise denim – klasyczny powrót do naturalnej talii Jeansy ze średnim stanem, które w latach 90. były symbolem codziennego komfortu i niezobowiązującego stylu. Obecnie stanowią odpowiedź na dominację niskich i bardzo wysokich talii z ostatnich sezonów. Charakterystyczny dla tego fasonu jest pas osadzony tuż poniżej pępka, co gwarantuje wygodę. Jeansy z lat 90. w tej wersji najlepiej prezentują się w klasycznych odcieniach niebieskiego, romantycznego dreamy blue, czy granatu. Ich uniwersalność sprawia, że pasują zarówno do casualowych, jak i bardziej eleganckich stylizacji. Mid-rise denim to także ukłon w stronę tradycyjnego rzemiosła jeansowego. View Burdaffi on the source website Cuffed jeans – podwinięte nogawki jako oryginalny detal Tto detal, który w latach 90. pozwalał wyrazić indywidualność. W 2026 roku powracają w jeszcze bardziej wyrazistej odsłonie – nogawki są podwijane sztywno i wysoko, nadając spodniom nową, dramatyczną linię. Współczesna wersja cuffed jeans stawia na kontrast pomiędzy surowością denimu a efektownym wykończeniem. Ten detal pozwala szybko podkreślić stylizacje, dodając im luzu i charakteru. Jeansy z lat 90. w tej formie są wyrazistym akcentem zarówno na wybiegach, jak i w codziennym użytkowaniu. View Burdaffi on the source website
Te 3 stylizacje Carolyn Bessette-Kennedy to dowód na to, że moda lat 90. wciąż jest aktualna. Są minimalistyczne i łatwe do odwzorowania
Na wybiegach na wiosnę–lato 2026 widać jedno: wracamy do czystej, nienachalnej elegancji rodem z nowojorskich ulic lat 90. Na moodboardach stylistek znów pojawia się Carolyn Bessette-Kennedy, ale tym razem w towarzystwie współczesnych fasonów, miękkich tkanin i wygodnych butów.
Spójna szafa, neutralna paleta barw i efekt "wow" bez zbędnego wysiłku - to "power trio" każdej minimalistki. Styl Carolyn Bessette-Kennedy idealnie wpisuje się w tę ponadczasową estetykę. W tym sezonie staje się jeszcze bardziej aktualny. Ten estetyczny reset, inspirowany stylem Carolyn, pozwala budować garderobę, w której każdy element ma swoje miejsce i łatwo tworzy się z niego codzienne stylizacje. Biała koszula i czarne spodnie: duet, który nie potrzebuje filtra Gdy przeglądamy archiwalne zdjęcia z czerwonych dywanów, w oczy od razu rzuca się kombinacja: obszerna biała koszula o kopertowym kroju plus perfekcyjnie skrojone spodnie garniturowe ciemnym kolorze. W aktualnej odsłonie koszula ma miękki kołnierzyk, lekko wydłużone mankiety i może być zapinana niżej, by tworzyć nonszalancki dekolt. Klasyczne cygaretki zamieniamy natomiast na dopasowane modele flare. Wielbicielki eleganckiego luzu wybiorą garniturowe spodnie z zaszewkami i szerokimi nogawkami. Zamiast wysokich szpilek, wzorem stylu Carolyn Bessette-Kennedy, wiosną i latem będziemy sięgały po skórzane sandały na stabilnym obcasie lub smukłe baleriny z migdałowym noskiem. To zestaw, który bez trudu odnajdzie się nie tylko podczas wieczornej kolacji w mieście. View Burdaffi on the source website Golf, jeansy, skórzane buty: codzienny uniform w wersji 2026 Carolyn słynęła z wyrafinowanej garderoby, w której jakość zawsze wygrywała z ilością. Nie brakowało w niej gładkich, kaszmirowych golfów, jeansów z najwyższej półki i skórzanych butów. To przykład niezwykle ponadczasowego casual looku, który w 2026 również gości w szafach najbardziej stylowych minimalistek. Skórzane buty to podstawa: mogą to być klasyczne oksfordy, smukłe botki kończące się tuż nad kostką albo proste loafersy. Całość dopełni minimalistyczna torebka – najlepiej w formie podłużnej baguette bag, która naturalnie nawiązuje do lat 90., ale pozostaje wygodna na co dzień. Podczas przejściowej pogody postaw na klasyczny płaszcz sięgający co najmniej do kolan, z lekko zaznaczoną talią lub całkowicie prosty, zapinany jednorzędowo, w czerni lub antracycie. View Burdaffi on the source website Minimalizm po nowojorsku: paleta, która robi całą stylizację Nie tylko golfy gościły w szafie Carolyn Bessette-Kennedy. Wełniane i kaszmirowe swetry, o różnych fasonach, w głębokiej czerni zajmowały w niej szczególnie istotne miejsce - w końcu stanowiły rewelacyjną bazę stylizacji na co dzień i specjalne okazje. W centrum garderoby Carolyn stała też konkretna gama kolorów (ciepłe beże, karmel, głęboki granat, przełamane biele), która doskonale komponowała się z czarnym klasykiem. Beżowa spódnica za kolano o ołówkowym kroju, wysokie kozaki na klockowym obcasie oraz czarny sweter i prosta torebka to stylizacja Carolyn, która w pełni oddaje ducha estetyki "efortelss chic". Tworzy spokojny, elegancki obraz, który sprawdza się w biurze, na kolacji i w weekend. Kluczem jest konsekwencja – zamiast żywych akcentów stawiamy na neutrale barwy. View Burdaffi on the source website Styl Carolyn Bessette-Kennedy a współczesne podejście do mody W sezonie wiosna–lato 2026 powrót do estetyki inspirowanej Carolyn ma jeszcze jeden, ważny kontekst: rosnącą popularność mody odpowiedzialnej. Ubrania, które przypominają jej styl, rzadko wychodzą z obiegu po jednym sezonie – opierają się na jakości tkanin i czystych liniach, które łatwo adaptować przez lata. Zamiast kupować krótkotrwałe hity, coraz więcej osób woli inwestować w elementy, które będą podstawą wielu stylizacji. Styl Carolyn jest więc nie tylko estetyczną inspiracją, ale też praktycznym przewodnikiem po tym, jak budować szafę, w której mniej znaczy więcej, a każdy detal jest świadomym wyborem.
Netflix dodał kultowy thriller z lat 90. Krytycy od 30 lat nie zostawiają na nim suchej nitki, a widzowie wciąż go kochają
To jeden z największych paradoksów kina akcji lat 90. Krytycy wystawili mu 30%, publiczność - ponad dwa razy więcej. Dziś ten szpiegowski klasyk z Valem Kilmerem w roli głównej znów można obejrzeć na Netflixie. I wciąż ogląda się go z przyjemnością.
Lata 90. były złotą erą stylowych thrillerów i kina akcji, które miało w sobie coś więcej niż tylko pościgi i wybuchy. To czas, gdy w kinach królowały „Mission: Impossible”, „Speed” czy „Face/Off” - produkcje budujące napięcie na charyzmie aktorów, podwójnych tożsamościach i moralnych dylematach. Właśnie w tym klimacie powstał „The Saint” (pol. „Święty”) - film, który krytycy chłodno przyjęli, ale widzowie pokochali bez zastrzeżeń. Hit lat 90. na Netflix. O czym jest kultowy film „Święty”? W 1997 roku Val Kilmer był na szczycie popularności. Po sukcesach takich jak „Batman Forever” czy „Heat” wcielił się w Simona Templara - mistrza kamuflażu i złodzieja o dwunastu tożsamościach inspirowanych imionami katolickich świętych. Templar nie istnieje. A właściwie istnieje w wielu wersjach naraz. Zostaje wynajęty przez rosyjskiego oligarchę, by wykraść formułę zimnej fuzji amerykańskiej fizyczce. Zlecenie wydaje się proste, dopóki między złodziejem a naukowczynią nie pojawia się napięcie, które wykracza poza zawodową grę. I nagle film o kradzieży staje się historią o tożsamości - o tym, kim jesteśmy, gdy zdejmujemy maskę. View oEmbed on the source website Topowi aktorzy z lat 90. Partneruje mu Elisabeth Shue, świeżo po oscarowej nominacji za „Leaving Las Vegas”. Jej Emma Russell nie jest klasyczną „dziewczyną z thrillera”. To inteligentna, czujna kobieta, która widzi więcej, niż Templar chciałby pokazać. Ich ekranowa chemia to jeden z powodów, dla których film działa do dziś. Za kamerą stanął Phillip Noyce, twórca politycznego thrillera „Clear and Present Danger” („Stan zagrożenia” z Harrisonem Fordem). I choć „Święty” nie ma ciężaru jego wcześniejszych filmów, ma coś innego - lekkość i elegancję, która dziś wydaje się niemal luksusowa. Krytycy kontra widzowie To jeden z tych tytułów, w których rozjazd opinii jest spektakularny. Na Rotten Tomatoes krytycy przyznali mu 30%, podczas gdy widzowie - 63%. Zarzucano mu tonalną niespójność: zbyt romantyczny jak na polityczny thriller, zbyt poważny jak na komercyjne kino akcji. Ale publiczność widziała coś innego - aktorską popisówkę Kilmera, stylowe lokacje od Londynu po Moskwę i tempo, które nie polega wyłącznie na wybuchach. To film do „binge watchingu” w klimacie retro, trochę jak powrót do czasów, gdy kino akcji miało twarz i charakter. Dlaczego warto wrócić do „Świętego”? Bo to czyste guilty pleasure lat 90. - eleganckie garnitury, hotelowe lobby, podszywanie się pod kogoś innego i romans, który nie jest oczywisty. To także przypomnienie, że kino akcji potrafiło być zmysłowe, nie tylko głośne. Oglądając go po latach, złapałam się na tym, że ten film ma w sobie coś kojącego. Może to nostalgia, a może fakt, że w świecie nieustannego chaosu historia o człowieku, który próbuje wreszcie stać się kimś prawdziwym, wybrzmiewa dziś mocniej niż w 1997 roku. „Święty” jest już dostępny na Netflixie i co ciekawe trafił do TOP 10 platformy. Wygląda na to, że widzowie nie ulegli wieloletniej presji krytyków i wciąż wiedzą swoje.
HBO szykuje dla widzów emocjonalną bombę. Udostępni serial o „polskim Hannibalu Lecterze”
„Morderca szyty na miarę” to nowy serial HBO Max, który wraca do jednej z najbardziej wstrząsających spraw kryminalnych w Polsce. Twórcy odkrywają kulisy śledztwa sprzed lat i przypominają, że sprawca do dziś nie został złapany...
Początek 1999 roku. Kraków i cała Polska są w szoku, gdy z Wisły zostaje wyłowiony gorset wykonany z ludzkiej skóry. Makabryczne znalezisko wzbudza grozę i rozpoczyna lawinę wydarzeń, które do dziś pozostają niewyjaśnione. Śledztwo, prowadzone na szeroką skalę, po raz pierwszy w historii polskiej kryminalistyki sięga po badania DNA. Wykazują one, że ofiarą jest młoda studentka z Krakowa - Katarzyna Zowada. To właśnie wtedy rusza jedno z najdłuższych, najtrudniejszych i najdroższych śledztw w Polsce. Lista podejrzanych stale się wydłuża, pojawiają się kolejne tropy, które szybko okazują się ślepymi zaułkami. W centrum sprawy pozostaje jednak pytanie: kto i dlaczego dopuścił się tak bestialskiego czynu? Niewinny za kratami, zbrodnia nierozwiązana - historia Roberta Janczewskiego W śledztwie przełomowym momentem staje się wytypowanie Roberta Janczewskiego - samotnika mieszkającego na krakowskim Kazimierzu. Według policyjnego profilu psychologicznego idealnie pasuje do sprawcy tej brutalnej zbrodni. Po 18 latach od zabójstwa prokuratura wnosi akt oskarżenia. Janczewski trafia do aresztu śledczego, gdzie spędza pięć lat. Ostatecznie zostaje skazany na dożywocie, mimo że materiał dowodowy od początku budził wątpliwości. Z biegiem lat sprawa nabiera nowych rumieńców. Na światło dzienne wychodzą kolejne niejasności dotyczące prowadzenia śledztwa. Czy organy ścigania działały pod presją mediów i opinii publicznej? Czy założenia śledczych nie stały się pułapką, z której nie było odwrotu? Wątpliwości narastały, aż w końcu sprawa trafia do Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny uniewinnia Janczewskiego - pytania pozostają bez odpowiedzi View oEmbed on the source website W 2024 roku, niemal trzy dekady po odnalezieniu szczątków Katarzyny Zowady, Sąd Apelacyjny uniewinnia Roberta Janczewskiego, który okrzyknięty został przez media „polskim Hannibalem Lecterem”. Po siedmiu latach spędzonych w areszcie i latach napiętej atmosfery, mężczyzna opuszcza mury więzienia jako wolny człowiek. Sprawa, która przez lata budziła emocje, wciąż nie znajduje finału - prawdziwy morderca Katarzyny Zowady nie został odnaleziony. Kraków ponownie staje się sceną jednej z największych zagadek kryminalnych w historii Polski. „Morderca szyty na miarę” na HBO Max - serial, który nie da widzom spać spokojnie Wobec braku rozstrzygnięcia sprawy, HBO Max przedstawi trzyodcinkowy serial dokumentalny „Morderca szyty na miarę”. Produkcja zagląda za kulisy śledztwa, oddaje głos śledczym, ekspertom i osobom, które przez lata szukały prawdy. Serial stawia ważne pytania o to, jak cienka jest granica między faktami a interpretacją, jak łatwo niesłuszne oskarżenie może złamać życie i jakie są skutki nieodwracalnych decyzji organów ścigania. Twórcy: Rafał Skalski (scenarzysta i reżyser), Marta Fujak (producentka) i Tomasz Karpiński (producent kreatywny) nie tylko zrekonstruowali wydarzenia, ale też próbują odpowiedzieć na kluczowe pytania: czy po latach jest jeszcze szansa na sprawiedliwość? Czy możliwe jest oczyszczenie dobrego imienia osoby niesłusznie oskarżonej? Czy krakowska zbrodnia z Wisły kiedykolwiek zostanie wyjaśniona? Pierwszy odcinek serialu „Morderca szyty na miarę” pojawi się na platformie już 20 lutego. Produkcja liczy trzy odcinki, które będą publikowane co tydzień. To obowiązkowa pozycja dla każdego, kto śledzi najgłośniejsze sprawy kryminalne i nie boi się konfrontacji z niewygodną prawdą.
To jeden z najważniejszych polskich filmów sensacyjnych lat 90. Edward Linde-Lubaszenko gra w nim genialną rolę
Lata 90. miały swój własny filmowy język: brudny realizm, ostre dialogi i aktorów, których nie dało się pomylić z nikim innym. Edward Linde-Lubaszenko był jedną z ikon tamtej dekady - a film „Kroll” najlepiej pokazuje dlaczego.
Polskie kino lat 90. miało w sobie coś, czego dziś coraz częściej szukamy z nostalgią: bezczelność, surowość i autentyczność. Było brudne od papierosowego dymu, głośne od przekleństw, przesiąknięte atmosferą transformacji i rozczarowania. Zamiast idealizowania bohaterów dostawaliśmy postaci z krwi i kości - często brutalne, pogubione, moralnie niejednoznaczne. Właśnie wtedy na dobre narodziło się polskie kino sensacyjne w nowoczesnym wydaniu. I trudno mówić o tej dekadzie bez nazwisk, które dziś brzmią jak legenda: Bogusław Linda, Cezary Pazura, Olaf Lubaszenko. Ale był też ktoś, kto nie musiał grać pierwszego planu, żeby zapadać w pamięć. Edward Linde-Lubaszenko - aktor o ogromnej charyzmie i charakterystycznej ekranowej energii - był jedną z ikon tamtego czasu. Wczoraj, 8 lutego, media obiegła smutna informacja o jego śmierci. Pozostawił po sobie role, które trudno wymazać z pamięci, bo miały w sobie to coś: magnetyzm, ironię, a czasem zwykłą ludzką czułość ukrytą pod twardą powierzchnią. I właśnie dlatego warto wrócić do filmu, który dla wielu stał się początkiem nowego rozdziału w polskim kinie. „Kroll” - debiut reżyserski Władysława Pasikowskiego z 1991 roku, to film który nie tylko rozpoczął kilka wielkich karier, ale też idealnie uchwycił klimat Polski na progu lat 90. I choć w pamięci widzów kojarzy się przede wszystkim z Bogusławem Lindą i cytatami, które przeszły do popkultury - „I tak ma być. Albo my ich, albo oni nas”, „Sztuka jest sztuka”, to Linde-Lubaszenko w epizodycznej roli recepcjonisty dosłownie ukradł scenę. Pierwszy film Pasikowskiego. O czym jest „Kroll”? Debiut reżyserski Władysława Pasikowskiego z 1991 roku to nie tylko film sensacyjny - to ekranowy portret męskiego świata na granicy przemian ustrojowych, gdzie lojalność, zdrada i przemoc w mundurach splatają się ze sobą. Główny bohater, żołnierz Marcin Kroll, dezerteruje z jednostki po tym, jak odkrywa samobójstwo kolegi i zdradę żony z jego najlepszym przyjacielem. Oficerowie, obawiając się skandalu i prokuratorskiego śledztwa, wysyłają za nim swoich ludzi - przede wszystkim twardego porucznika Arka i kaprala Wiadernego - aby sprowadzić go z powrotem… zanim prawda wyjdzie na jaw. Ten gorzki dramat z elementami thrillera nie boi się pokazać wojska jako miejsca, które może łamać psychikę i relacje między ludźmi. View oEmbed on the source website Genialna obsada. Oto dlaczego warto zobaczyć film „Kroll” Obsada „Krolla” dziś robi wrażenie jeszcze większe niż w dniu premiery, bo widać w niej właściwie narodziny całej epoki polskiego kina sensacyjnego. W roli tytułowej pojawia się Olaf Lubaszenko, który jako Marcin Kroll gra postać tragiczną i wymykającą się prostym ocenom - żołnierza, który ucieka nie tylko z jednostki, ale też od świata, który właśnie rozpada mu się na kawałki. Towarzyszy mu Bogusław Linda jako porucznik Arek, bezwzględny, charyzmatyczny i chłodny, czyli dokładnie taki bohater, jakiego Pasikowski wkrótce uczyni swoim znakiem rozpoznawczym. W pamięci zostaje też Cezary Pazura w roli kaprala Wiadernego - brutalnego, prostolinijnego i momentami zaskakująco ludzkiego, a jednocześnie jednego z najbardziej charakterystycznych żołnierzy polskiego kina. Na ekranie pojawia się również Ewa Bukowska jako Agata, a także Edward Linde-Lubaszenko, który choć gra epizodycznego recepcjonistę, potrafi przyciągnąć uwagę w sposób, jaki udaje się tylko aktorom o absolutnie wyjątkowej charyzmie. To film, w którym niemal każda twarz jest dziś ikoną polskiego kina. Gdzie obejrzeć film „Kroll” Debiut Władysława Pasikowskiego „Kroll” zdobył uznanie krytyków i kilka nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, m.in. za reżyserię i zdjęcia Pawła Edelmana, a także wyróżnienia aktorskie dla Lindy i Pazury. Dziś ten nieśmiertelny klasyk polskiego kina można obejrzeć na Amazon Prime Video, a także w telewizyjnych transmisjach, gdzie wciąż przyciąga widzów surowym realizmem i kultową obsadą.
Ależ to będzie petarda! Kultowy thriller lat 90. wraca w odcinkach. Za produkcją stoją dwie największe legendy Hollywood
Martin Scorsese i Steven Spielberg wracają do historii, którą doskonale znają - bo sami pomogli uczynić ją kultową. Teraz ich thriller z lat 90. dostaje drugie życie i powróci w 2026 roku w formie serialu od Apple TV+.
Są nazwiska, które w świecie filmu nie potrzebują żadnej reklamy. Martin Scorsese i Steven Spielberg to reżyserzy-instytucje - twórcy, którzy przez dekady kształtowali wyobraźnię widzów i wyznaczali standardy tego, czym może być wielkie kino. Każdy ich nowy projekt automatycznie staje się wydarzeniem. Tym razem legendy Hollywood wracają z historią, którą znają doskonale - i którą postanowili opowiedzieć na nowo. Apple TV+ ogłosiło premierę serialu „Cape Fear”, czyli współczesnej wersji thrillera znanego w Polsce jako „Przylądek strachu”. „Przylądek strachu” wraca po latach. O czym był kultowy film Martina Scorsese? Oryginalny film Martina Scorsese z 1991 roku - „Cape Fear” był jednym z tych thrillerów, które na długo zostają w głowie. Opowiadał o gwałcicielu zwolnionym z więzienia po 14 latach, który zaczyna prześladować rodzinę adwokata. Tego samego, który kiedyś nieskutecznie bronił go w sądzie. W obsadzie filmu znaleźli się: Robert De Niro, Nick Nolte, Jessica Lange i Juliette Lewis. To był tytuł duszny, psychologicznie intensywny i bezlitosny - taki, który ogląda się z rosnącym napięciem, aż do ostatniej sceny. To kultowy film lat. 90, który oglądałam jako dziecko ukryta za fotelem (tak, aby tata mnie nie widział) i kochałam każdą scenę z Robertem De Niro. Teraz, 35 lat po premierze, ta historia dostaje drugie życie, ale w zupełnie nowej formie. View oEmbed on the source website O czym będzie serial „Cape Fear” od Apple TV+? Apple TV+ ujawniło już zarys fabuły: pozornie szczęśliwe życie małżeństwa prawników - Anny i Toma Bowdenów - zaczyna się rozpadać, gdy na wolność wychodzi niebezpieczny człowiek, który ma wobec nich własne plany. Max Cady, seryjny morderca, po wyjściu z więzienia szuka zemsty i stopniowo zaciska pętlę wokół ich rodziny. To historia o strachu, który wdziera się do domu, oraz o poczuciu zagrożenia, którego nie da się już zatrzymać. Apple TV+ szykuje thriller, który ma wszystko: wielkie nazwiska i mrok Nowe „Cape Fear” będzie liczyć 10 odcinków i zadebiutuje na Apple TV+ w piątek, 5 czerwca 2026 roku. Platforma wypuści wtedy dwa pierwsze odcinki, a kolejne będą pojawiały się co tydzień - w każdy piątek - aż do 31 lipca 2026 roku. Za serial odpowiada Nick Antosca, znany z produkcji takich jak „Candy: Śmierć w Teksasie” i „The Act”. Tym razem bierze na warsztat historię, która od dekad budzi niepokój i działa na wyobraźnię - bo opowiada o zemście, obsesji i rodzinie, która nagle staje się celem. Za produkcję wykonawczą ponownie odpowiadają zdobywcy Oscara Martin Scorsese i Steven Spielberg. Apple TV+ postawiło w tej produkcji także na aktorów z absolutnego topu. W roli Maxa Cady’ego zobaczymy laureata Oscara Javiera Bardema, a Annę Bowden zagra nominowana do Oscara Amy Adams. W obsadzie pojawią się także: Patrick Wilson (nominowany do Złotego Globu i Emmy) jako Tom Bowden, CCH Pounder, Joe Anders, Lily Collias, Jamie Hector, Malia Pyles, Anna Baryshnikov.
To jak powrót do przeszłości. Ten mini-serial trafił w końcu na streaming. W latach 90. oglądali go wszyscy, którzy posiadali telewizory
„Północ-Południe”, kultowy mini-serial wyprodukowany w latach 80., w końcu trafił na polski streaming. Historia wojny, miłości i przyjaźni przyciągała miliony widzów w latach 90. i wciąż zachwyca emocjami i rozmachem z jakim go zrealizowano.
Lata 90. w Polsce przyniosły transformację ustrojową, która otworzyła nas na świat i nowe kultury. Wciąż zdarzały się gospodarstwa domowe bez telewizora, choć odbiornik stawał się już niemal obowiązkowym wyposażeniem każdego domu. Telewizja stawała się głównym centrum rozrywki. Ludzie zasiadali przed ekranami, oglądając programy takie jak Disco Relax, Koło Fortuny czy Va banque. Pojawienie się miniserialu „Północ-Południe” było prawdziwym wydarzeniem. Każdy odcinek przyciągał miliony widzów i był sposobem na wspólne spędzanie czasu z rodziną. Pamiętam, że uwielbiałam oglądać go z moim tatą. Przenosił nas w świat wojny secesyjnej, dramatów rodzinnych i wielkich historii miłosnych. I teraz, po latach, serial w końcu trafił do Polski na streaming - na platformę Prime Video, co pozwala nowym widzom nadrobić ten klasyk, który tak mocno zapisał się w historii kina. A Patrickowi Swayze'owi otworzył drzwi kariery. O czym jest „Północ-Południe”? Miniserial przedstawia historię przyjaźni i konfliktów dwóch rodzin - przemysłowców z Północy i plantatorów z Południa - na tle wojny secesyjnej. Widzowie śledzą zmagania bohaterów po obu stronach barykady, obserwują dramaty wojenne, konflikty polityczne, ale także historie miłosne i rodzinne napięcia. To historia, która łączy w sobie romans, dramat i historię, a każdy odcinek ma w sobie rozmach i dbałość o szczegóły. W Polsce serial zadebiutował w 1990 roku, tuż po transformacji ustrojowej i pojawieniu się wielu nieznanych dotąd amerykańskich produkcji. Miniserial był takim magicznym portalem, przenosił widzów w XIX wiek, a jednocześnie zachwycał realizacją, która na początku lat 90. była rzadkością w telewizji. View oEmbed on the source website Obsada i legendy Hollywood Główne role zagrali Patrick Swayze i James Read, a serial zasłynął też epizodami z udziałem legend Hollywood: Elizabeth Taylor, David Carradine, Gene Kelly, Robert Mitchum, Johnny Cash, Jonathan Frakes, Jean Simmons, Inga Swenson czy Peter O’Toole. Postacie kobiece, takie jak Konstancja Hazard (Wendy Kilbourne) czy Medeline Febray LaMotte (Lesley-Ann Down), miały własną wolę i wpływ na fabułę, co w tamtych czasach było wyjątkowe i dodawało serialowi świeżości. Produkcja z rozmachem „Północ-Południe” to przykład telewizji z rozmachem. Na potrzeby produkcji wydano ponad 25 mln dolarów - kwotę przewyższającą wiele ówczesnych seriali, a która dziś wciąż robi wrażenie. Nakręcenie dwóch sezonów zajęło ponad dwa lata, zrealizowano 940 scen aż w pięciu stanach USA, zatrudniając setki statystów i ekipy rekonstrukcyjne. Na planie powstało 8700 kostiumów - wszystko po to, by wiernie oddać realia XIX wieku i wojny secesyjnej. Produkcja była też miejscem powstawania prawdziwych miłości. James Read i Wendy Kilbourne zakochali się w rzeczywistości, grając ekranową parę. Aktorzy pozostają razem już od ponad 40 lat i mają dwójkę dzieci. Inne serialowe małżeństwa także przeniosły uczucia z planu do życia prywatnego, co pokazuje, że magia „Północ-Południe” działała nie tylko na ekranie. Gdzie obejrzeć online „Północ-Południe”? Teraz miniserial jest dostępny na platformie Prime Video, gdzie na razie można obejrzeć pierwsze sześć odcinków z trzech części, które powstały. To idealna okazja, by przypomnieć sobie klasyczną czołówkę, kultowy motyw muzyczny i przeżyć na nowo historię przyjaźni, wojny i miłości, która kiedyś wciągała miliony widzów w Polsce. View oEmbed on the source website
„To wolny kraj. A przynajmniej będzie”. Poznajcie DiCaprio, jakiego nie znacie
Zanim stał się gwiazdą światowego kina, DiCaprio w „Szybkich i martwych” pokazał, że nawet młody i nieopierzony potrafi rozświetlić Dziki Zachód jak nikt inny. A produkcja chciała dać tę rolę innemu aktorowi...
Westerny wróciły. I to z rozmachem. Od monumentalnego „Yellowstone”, przez kobiece, mroczne reinterpretacje gatunku, aż po najnowsze produkcje, które pokazują Dziki Zachód z zupełnie innej perspektywy. Najlepszym przykładem jest serial Netflixa „Odrzuceni”, w którym Gillian Anderson i Lena Headey udowadniają, że western może być nie tylko brutalny, ale też głęboko emocjonalny i kobiecy. A przecież był czas, gdy western kojarzył się w Polsce głównie z mocnymi męskimi rolami takimi jak John Wayne, niedzielą w południe, telewizorem w tle i klasykami puszczanymi obowiązkowo przed obiadem. To był gatunek dobrze znany, lubiany, ale wydawało się, że zamknięty w bardzo konkretnych ramach. I właśnie dlatego warto dziś wrócić do filmu, który już w 1995 roku próbował te ramy rozsadzić. Na długo zanim kobiety zaczęły naprawdę zabierać głos w westernach. „Szybcy i martwi”. Zapomniana westernowa perełka lat 90. „Szybcy i martwi” (The Quick and the Dead) to western, który w momencie premiery był… problematyczny. Krytycy zarzucali mu, że jest zbyt stylizowany, zbyt emocjonalny, a nawet - co dziś brzmi niemal jak komplement - „za bardzo kobiecy jak na western”. Reżyserem filmu jest Sam Raimi, twórca „Spider-Mana” znany z zamiłowania do komiksowej przesady i wyrazistej formy, który już wtedy próbował narzucić światu swój styl. W 95 roku zamiast realistycznego Dzikiego Zachodu zaproponował świat pojedynków przypominających niemal sportowy turniej, pełen napięcia, spojrzeń i ciszy przed strzałem. Z perspektywy czasu to właśnie ta stylizacja sprawiła, że film zyskał status kultowego westernu lat 90. - innego, odważniejszego, wyprzedzającego swoje czasy. View oEmbed on the source website O czym jest western „Szybcy i martwi”? Akcja filmu rozgrywa się w miasteczku rządzonym przez bezwzględnego Heroda (w tej roli świetny Gene Hackman), który organizuje brutalny turniej rewolwerowców. Pojedynki na śmierć i życie mają wyłonić najlepszego strzelca i zapewnić Herodowi pełną kontrolę nad miastem. Do miasteczka przybywa Ellen, kobieta z tajemniczą przeszłością, która bierze udział w turnieju nie dla sławy czy pieniędzy, ale z bardzo osobistych powodów. Na jej drodze stają barwne, niejednoznaczne postaci, a każda kolejna strzelanina odsłania kolejne warstwy tej historii. To western o zemście, władzy, wolności i cenie, jaką trzeba zapłacić za własny głos. Sharon Stone - kobieta, która zmieniła reguły gry W centrum historii stoi Ellen, tajemnicza rewolwerzystka grana przez Sharon Stone. To postać chłodna, zamknięta, nosząca w sobie bolesną przeszłość i bardzo konkretny cel. Co ważne: Sharon Stone była nie tylko gwiazdą tego filmu, ale również jego producentką. To ona walczyła o ten projekt i o to, by główna bohaterka nie była jedynie ozdobą męskiego świata, ale kimś, kto rozdaje karty. Dziś jej Ellen można czytać jako jedną z pierwszych tak wyrazistych kobiecych postaci w nowoczesnym westernie. Bez romantyzowania, bez uciekania w stereotypy. Z bronią w ręku i własną historią do opowiedzenia. View oEmbed on the source website Leonardo DiCaprio, zanim świat oszalał na jego punkcie Jednym z największych powodów, dla których warto wrócić do „Szybkich i martwych”, jest Leonardo DiCaprio. I to w wersji, jakiej wielu widzów dziś nie pamięta. DiCaprio gra „Dzieciaka” - młodego, idealistycznego rewolwerowca, który marzy o wolności i sprawiedliwości w świecie rządzonym przez przemoc. Jego kwestie, jak słynne: „To wolny kraj. A przynajmniej będzie”, dziś brzmią niemal jak manifest. Co ciekawe, studio nie było przekonane do jego obsady. To Sharon Stone nalegała, by dać szansę młodemu aktorowi świeżo po roli w filmie „Co gryzie Gilberta Grape’a”. Reszta jest już historią kina. Gdzie obejrzeć western „Szybcy i martwi”? Dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą nadrobić (albo przypomnieć sobie) ten tytuł: „Szybcy i martwi” są obecnie dostępni na Prime Video oraz Apple TV. To idealna propozycja dla tych, którzy kochają westerny, ale szukają czegoś mniej oczywistego i także dla tych, którzy chcą zobaczyć DiCaprio u progu wielkiej kariery. Ten film to kino lat 90. z wyrazistą kobiecą bohaterką. Bo zanim western stał się przestrzenią dla kobiecych historii, ten film już tam był. I z punktu czasu dziś smakuje lepiej niż kiedykolwiek.