Ten miłosny trójkąt z lat 90. przypomina, że takich filmów już nie robią. Winona Ryder i Ethan Hawke w historii o młodości bez instrukcji
„Orbitowanie bez cukru”, kultowe „Reality Bites” z 1994 roku, od maja będzie dostępne na SkyShowtime. To idealny moment, by wrócić do filmu o młodych dorosłych, którzy chcą wolności, miłości i pracy z sensem – choć dorosłość szybko wystawia im rachunek.
Film Bena Stillera działa dziś jak kapsuła czasu: potargane włosy, grunge’owa nonszalancja, ironia zamiast deklaracji i bohaterowie, którzy bardzo chcą być ponad systemem, choć system właśnie zaczyna wystawiać im rachunki. W centrum historii jest Lelaina, młoda absolwentka grana przez Winonę Ryder. Próbuje nakręcić dokument o swoich przyjaciołach, ale tak naprawdę dokumentuje moment, w którym kończy się studencka lekkość, a zaczyna dorosłość. Fabuła „Orbitowania bez cukru” brzmi prosto, ale pod spodem kryje więcej Lelaina staje między dwoma mężczyznami. Troy Dyer, w którego wciela się Ethan Hawke, jest romantycznym buntownikiem z gitarą, ciętym językiem i ego większym niż jego życiowy plan. Michael, grany przez Bena Stillera, reprezentuje stabilność, ambicję i świat, w którym rachunki płaci się na czas. To klasyczny trójkąt romantyczny, ale film ciekawie przesuwa akcenty. Nie pyta tylko, którego mężczyznę wybrać. Pyta raczej, czym jest dojrzałość, ile kosztuje komfort i gdzie kończy się wolność, a zaczyna zwykła niedojrzałość. Dlatego „Orbitowanie bez cukru” nie traci z czasem siły. Starzeje się jak zdjęcie z czasów, do których mamy słabość, choć dobrze wiemy, że nie były tak beztroskie. Ethan Hawke wrócił do roli Troya Dyera. Widzowie mylili go z bohaterem Po latach najwięcej emocji wciąż budzi postać Troya. Hawke w rozmowie z Tracy Smith w CBS „News Sunday Morning” wrócił do tej roli i przyznał, że po premierze filmu widzowie często nie oddzielali go od postaci. Podchodzili do niego i mówili wprost, że go nienawidzą. Aktor tłumaczył, że Troy był hipsterem lat 90.: inteligentnym i zabawnym, ale też aroganckim, zadowolonym z siebie i trudnym do zniesienia. Dziś brzmi to jak idealny opis bohatera, który jednych uwodzi, a u innych uruchamia alarm. W tym właśnie tkwi siła filmu. „Orbitowanie bez cukru” nie pokazuje młodości jako pięknej pocztówki. Pokazuje ją jako chaotyczny etap pełen pozy, pragnień i błędnych decyzji. Dlaczego warto wrócić do „Orbitowania bez cukru”? Bo to jeden z tych filmów, które mają klimat, zanim jeszcze zaczną opowiadać historię. Winona Ryder, Ethan Hawke, Janeane Garofalo i Ben Stiller tworzą świat nieidealny, rozgadany, trochę pretensjonalny, ale przez to dziwnie prawdziwy. Dziś kino rzadko pozwala bohaterom być aż tak pogubionymi bez natychmiastowego morału. „Orbitowanie bez cukru” wciąż uwodzi rytmem lat 90., ale jego prawdziwa moc jest gdzie indziej. To film o momencie, w którym trzeba wybrać nie tylko między dwiema osobami, ale między wyobrażeniem o sobie a realnym życiem. I właśnie dlatego, mimo całej nostalgii, nadal potrafi zaboleć. Od 1 maja „Orbitowanie bez cukru” będzie można obejrzeć na SkyShowtime w ramach abonamentu. To dobra wiadomość dla tych, którzy do tej pory trafiali na film głównie w wersji do wypożyczenia –teraz wystarczy dostęp do platformy, by wrócić do tej nieidealnej, rozgadanej i wyjątkowo klimatycznej historii z lat 90.
Bieda zmusza go do "jumy". Zapomniany polsko-czeski film z Gierszałem o latach 90. znów w streamingu.
Lubisz filmy o polskiej transformacji? "Yuma" to nieoczywisty portret polskiej prowincji u progu przemian. Opowieść o młodych ludziach, którzy w świecie pełnym chaosu i przemocy próbują odnaleźć własną wartość, często sięgając po wymuszony przez rzeczywistość bunt i przestępstwo.
Transformacja ustrojowa lat 90. to dla Polski czas ogromnych zmian, pełen nadziei, ale też napięć i trudności. Te przemiany, od nowej wolności po gwałtowne zderzenie ze starymi i nowymi problemami, znalazły swoje odbicie w kinie. Filmy z tego okresu, a także te powstałe później, które wracają do tematyki lat 90., pokazują, jak Polacy próbowali odnaleźć się w nowym świecie. „Psy” Władysława Pasikowskiego to prawdziwy klasyk opisujący chaos i moralne rozterki pierwszych lat wolności. Z kolei „Cześć, Tereska” w reżyserii Roberta Glińskiego ukazuje trudną codzienność młodych ludzi w czasach przemian społecznych. Filmy takie jak „Cisza” Michała Rosy czy „Symetria” Konrada Niewolskiego poruszają problemy więzi rodzinnych i tożsamości w nowej rzeczywistości. Jeszcze inny jest film "Yuma". „Yuma” - zderzenie marzeń z brutalną rzeczywistością Oparty na prawdziwej historii film opowiada o czasach szalonej transformacji po roku 1989, kiedy szczytem marzeń był nowy telewizor, lodówka i para adidasów. Dobra te były kradzione w Niemczech, a proceder zwano „jumaniem”, stąd tytuł filmu. W dźwiękach country, rapu i „Coco Jambo” Mularuk doskonale odtwarza realia końca lat 80. i początku 90., pokazując małe nadodrzańskie miasteczko Brzegi jako swoisty Dziki Zachód – świat pełen chaosu i okazji, ale także przemocy i rozczarowań. Młody Zyga, pozbawiony perspektyw i nawet podstawowych dóbr, dostaje szansę na zmianę życia dzięki „wyjazdom” po cudze towary. Dzięki temu zyskuje status lokalnego „króla”, nosi kowbojki, a do jego drzwi pukają lekarze proszący o sprzęt medyczny. Jednak nawet to nie wystarcza, by zdobyć serce wymarzonej dziewczyny. Jakub Gierszał w obsadzie W rolach głównych występują rewelacyjny Jakub Gierszał jako Zyga oraz Katarzyna Figura jako wpływowa burdelmama, która chce zapewnić mu i jego bliskim byt. Postać Jakuba Gierszała to mieszanka sprzeczności. Z jednej strony romantyczny idealista zafascynowany westernami i marzący o miłości, a z drugiej ktoś zmuszony do nielegalnych działań, by przetrwać i zadbać o bliskich. Gierszał świetnie oddaje tę wewnętrzną walkę – pokazuje bohatera rozdartego między marzeniami a surową rzeczywistością, która szybko zmienia się w świat przemocy i zdrady.
Latem 2026 wracamy do białych tenisówek jak z szafy księżnej Kate. Z jakimi spodniami wyglądają najlepiej?
W latach 90. nosiły je Julia Roberts i Jennifer Aniston. Dziś to ulubione sneakersy księżnej Kate. Na czym polega fenomen białych tenisówek i dlaczego tak często do nich wracamy?
Minimalistyczne białe tenisówki w 2026 roku znów będą hitem Choć pierwotnie związane ze światem sportu, tenisówki trafił do garderoby Amerykanów już w latach 30. XX wieku. Początkowo noszone jedynie na siłowni czy w sali gimnastycznej, za sprawą Phila Knighta i Billa Bowermana, założycieli marki Nike, buty zaczęły pojawiać się także na ulicy. W latach 90. białe tenisówki był już kluczowym elementem codziennej garderoby gwiazd i regularnie można było je zobaczyć w stylizacjach Jennifer Aniston, Courtney Cox czy Julii Roberts. Minimalistyczne i maksymalnie wszechstronne, trampki na dobre weszły do modowego leksykonu it-girls i członkiń rodzin królewskich. Nie zabrakło ich także na wybiegach sezonu wiosna-lato 2026. Śnieżnobiałe tenisówki pojawiły się w kolekcjach Agnès B., Lacoste czy Loewe. U Prady zostały wystylizowane z czerwonymi skarpetami, a Celine zamiast tradycyjnych, sportowych modeli lansowało jasne buty w stylu derby. View Burdaffi on the source website Jak stylizować tenisówki? W tych stylizacjach wyglądają najlepiej Latem 2026 białe tenisówki najlepiej wyglądają w duecie ze spodniami, które podkreślają ich niewymuszony, lekko retro charakter. Można wziąć przykład z księżnej Kate i nosić je w komplecie z dopasowanymi jeansami i marynarką, a latem z szortami z wysokim stanem i marynarskim swetrem. View Burdaffi on the source website Równie dobrze sprawdzą się spodnie capri, które wracają do trendów i świetnie odsłaniają kostkę, dzięki czemu białe tenisówki stają się mocnym punktem stylizacji. W bardziej eleganckiej wersji warto zestawić je z szerokimi spodniami garniturowymi. Taki kontrast sportowego buta i dopracowanego kroju działa dokładnie tak, jak lubi współczesna moda: swobodnie, ale z klasą. Białe tenisówki dobrze odnajdują się też ze spódnicami midi i mini, które nadają sylwetce lekkiego, romantycznego charakteru.
Po latach nieobecności na Netflix wraca romantyczny klasyk z Ashtonem Kutcherem. Idealnie lekki na wieczór po ciężkim dniu
Powraca historia pierwszej miłości, która nie zawsze jest tak prosta, jak się wydaje. Ten romantyczny klasyk z początku lat 2000. z Ashtonem Kutcherem to idealna propozycja na wieczór - lekki, emocjonalny i pełen nostalgii.
Romantyczne filmy z przełomu lat 90. i 2000. miały w sobie coś, czego dziś trochę brakuje współczesnym produkcjom. Może to kwestia charakterystycznego lektora, lekko wypłowiałych kolorów i miękkiego światła, które otulało każdą scenę. A może chodzi o styl - za duże T-shirty, cienkie ramiączka, bluzki noszone na inne bluzki i obowiązkowy błyszczyk na ustach, który łapał światło w najbardziej emocjonalnych momentach. Te historie były prostsze, ale jednocześnie bardziej szczere - nie bały się niedoskonałości, niezręczności i tej pierwszej, trochę chaotycznej miłości. I może właśnie dlatego dziś ogląda się je z taką czułością. Dobrze, że Netflix znów sięga po takie perełki, bo to kino, które nie tylko opowiada historie, ale też przywołuje emocje, o których trochę zapomnieliśmy. „Tam gdzie ty” - kultowy romans z lat 2000 trafi na Netflix Na Netflixie już 3 kwietnia pojawi się „Tam gdzie ty” („Down to You”) z 2000 roku - tytuł z gatunku romans, komedia, dramat. Historia rozgrywa się na tle życia nowojorskiego college’u, w rytmie miasta, które potrafi być jednocześnie obietnicą i testem. Film trwa ok. 90 minut i wraca do oferty jako propozycja na wieczór, gdy potrzeba lekkiej formy, ale z emocjami, które zostają na dłużej. Bohaterami filmu są Al i Imogen, studenci, których znajomość startuje jak młodzieńczy romans, by szybko wejść w rejestry poważniejszego związku. W tej opowieści jest fascynacja, jest zazdrość, są błędy i są rozstania - momenty, w których trudno równocześnie trzymać się wolności i budować zaangażowanie. „Tam gdzie ty” prowadzi widza przez emocje i decyzje, które w wieku studenckim potrafią zmienić cały plan na przyszłość. View oEmbed on the source website Obsada to kapsuła czasu: znane twarze i konkretne role W roli Ala Connelly’ego występuje Freddie Prinze Jr., a Imogen gra Julia Stiles. Ważną postacią jest też Cyrus, w którą wciela się Selma Blair. W filmie pojawiają się również: Shawn Hatosy jako Hicks, Zak Orth jako Monk oraz Rosario Dawson jako Lana - współlokatorka i przyjaciółka Imogen. Wśród nazwisk, które od razu przyciągają uwagę, jest także mistrz amerykańskich komedii romantycznych z tamtych czasów Ashton Kutcher jako Jim Morisson, przyjaciel Ala. To zestaw ról i ekranowych energii, który układa się w wyrazisty portret studenckiego świata. Za kamerą Kris Isacsson, a całość zostaje w rejestrze emocji Za reżyserię odpowiada Kris Isacsson. Film stawia na relacje i dialogi, a oś wydarzeń tworzy codzienność młodych ludzi w Nowym Jorku - z bliskością, która potrafi zaskoczyć intensywnością, i z dystansem, który czasem pojawia się bez zapowiedzi. „Tam gdzie ty” wraca na Netflixa jako tytuł, po który łatwo sięgnąć spontanicznie: jest w nim tempo, jest klimat przełomu lat 90. i 2000, i jest historia dwójki bohaterów, których uczucia nie mieszczą się w prostych definicjach. Gdzie i kiedy oglądać „Tam gdzie ty” na Netflixie „Tam gdzie ty” trafi na Netflix już 3 kwietnia. Dla wielu widzów to będzie powrót do filmu z 2000 roku, a dla innych - okazja, by po raz pierwszy zobaczyć „Down to You” i sprawdzić, jak na tle Nowego Jorku i studenckiej codzienności wypada opowieść o Alu i Imogen. Jeśli na liście do obejrzenia brakuje wam romansu, który łączy lekkość z dramatem, ten tytuł idealnie spełnia wszystkie te kryteria.
Wciągający amerykański dreszczowiec z 1999 roku nr 2 na Netflix. Na miejscu głównej bohaterki zrobiłabym tak samo
Thriller z końca lat 90. znów przyciąga widzów i wspina się w rankingu Netfliksa. Historia kobiety niesłusznie skazanej za morderstwo męża wciąga od pierwszych minut i stawia pytanie: co byś zrobiła, gdyby ktoś ukradł ci całe życie?
Film „Double Jeopardy” (w Polsce znany jako „Podwójne zagrożenie”) z 1999 roku niespodziewanie wrócił do łask i dziś zajmuje wysokie miejsce wśród najchętniej oglądanych tytułów na Netflix. To jeden z tych thrillerów, które ogląda się jak klasyczne kino sensacyjne sprzed dwóch dekad: z mocnym punktem wyjścia, wyraźnymi emocjami i bohaterką, której bardzo łatwo kibicować. W centrum historii stoi Libby Parsons, w którą wciela się wielokrotnie nominowana do Złotych Globów i nagród Emmy aktorka Ashley Judd. „Podwójne zagrożenie” nr 2 na Netflix. Opowiada historię kobiety skazanej za morderstwo, którego nie popełniła Życie Libby rozpada się w jednej chwili. Kobieta budzi się na jachcie, cała we krwi, z nożem w ręku. Jej mąż zniknął bez śladu, a wszystkie dowody wskazują właśnie na nią. Proces jest szybki i bezlitosny - Libby trafia do więzienia za morderstwo, którego, jak twierdzi, nie popełniła. Dopiero po latach odkrywa prawdę: jej mąż wcale nie zginął. Wszystko było misternie zaplanowaną intrygą, a ona stała się idealną ofiarą. Od tego momentu historia zmienia się w wciągający thriller o zemście. Najboleśniejszą ceną, jaką Libby płaci za niesłuszny wyrok, jest jednak rozłąka z synem. Kiedy trafia do więzienia, kilkuletni Matty znika z jej życia na długie lata. Gdy kobieta odkrywa, że jej mąż żyje i wychowuje chłopca pod nową tożsamością, stawką tej historii staje się już nie tylko zemsta, ale też odzyskanie własnego dziecka. View oEmbed on the source website „Podwójne zagrożenie”. Prawo, które zmienia wszystko Tytuł filmu odnosi się do zasady prawa karnego zwanej double jeopardy - mówiącej o tym, że nie można dwa razy sądzić kogoś za to samo przestępstwo. Libby zaczyna wierzyć, że skoro została już skazana za zabójstwo męża, to w praktyce nie może ponownie odpowiadać za ten sam czyn. Ta myśl staje się dla niej impulsem do działania. Postanawia odnaleźć człowieka, który zniszczył jej życie - i wreszcie odzyskać kontrolę nad własną historią. Na jej tropie wciąż pozostaje jednak kurator, grany przez rewelacyjnego mistrza ekranu - Tommy Lee Jonesa. Thriller, który wciąż działa Reżyser Bruce Beresford (znany z takich filmów jak „Aria”, „Wożąc panią Daisy” czy „Ekspedientki”) stworzył historię, która mimo upływu lat nadal ogląda się z ogromnym napięciem. To kino z czasów, gdy thrillery opierały się przede wszystkim na emocjach bohaterów i jednym mocnym pomyśle fabularnym. I właśnie dlatego tak łatwo wciągnąć się w tę opowieść. Bo trudno nie zadawać sobie jednego pytania: gdyby ktoś odebrał ci wszystko - dobre imię, wolność i najlepsze lata życia - czy naprawdę potrafiłabyś o tym tak po prostu zapomnieć?
HBO wyciągnęło z szafy zapomniany hit z młodym Bradem Pittem. To oscarowa perełka dla fanów filmów obyczajowych z lat 90.
Na HBO wrócił film, który dla wielu widzów był jednym z najpiękniejszych dramatów lat 90. W obsadzie młody Brad Pitt, poruszająca historia rodziny i klimat kina, które dziś ogląda się z nostalgią - i z chusteczkami pod ręką.
Są tacy aktorzy, których kariera przypomina filmową podróż przez dekady kina. Jednym z nich jest bez wątpienia Brad Pitt. Dziś kojarzymy go z takimi produkcjami jak „Wywiad z wampirem”, „Troja”, „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”, „Pewnego razu… w Hollywood” czy najnowszym widowiskiem „F1”, w którym - mając ponad 60 lat - udowadnia, że ekranowa charyzma nie zna wieku. Zanim jednak stał się jednym z największych gwiazdorów Hollywood i obiektem westchnień widzów na całym świecie, zagrał w filmie, który do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych i najbardziej nostalgicznych historii lat 90. Mowa o dramacie „Rzeka życia” w reżyserii Roberta Redforda. Ten spokojny, pełen melancholii film właśnie wrócił do katalogu HBO Max i niespodziewanie trafił do TOP 10 platformy. I trudno się temu dziwić - to kino, które działa zupełnie inaczej niż współczesne produkcje. Nie epatuje akcją. Zamiast tego zostawia widza z emocją, krajobrazem i historią, która powoli płynie jak tytułowa rzeka. O czym jest „Rzeka życia” Film jest ekranizacją autobiograficznej powieści Normana Macleana i przenosi widza do początku XX wieku, w surowe, górskie krajobrazy Montany w USA. W centrum historii stoją dwaj bracia wychowani przez surowego, ale sprawiedliwego prezbiteriańskiego pastora. Norman jest spokojny, refleksyjny i ambitny. Paul - charyzmatyczny buntownik, który żyje intensywnie i nie zawsze odpowiedzialnie. Choć różni ich niemal wszystko, łączy jedno: rodzinna tradycja łowienia pstrągów. W świecie Macleanów nie jest to zwykłe hobby. To rytuał, sposób rozmowy i moment, w którym rodzina wraca do siebie - nawet wtedy, gdy życie zaczyna ich prowadzić w zupełnie różne strony. W chwilach kryzysu bracia znów spotykają się nad rzeką, jakby szukając w naturze odpowiedzi na pytania o sens życia, odpowiedzialność i miłość do najbliższych. Film o rodzinie, wyborach i drodze do dorosłości. Idealny na niedzielne popołudnie Rzeka życia to opowieść o momencie, w którym młodość się kończy, a zaczyna dorosłość - często pełna trudnych decyzji i błędów. Norman próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, podczas gdy Paul wybiera życie na krawędzi: alkohol, hazard i reporterską karierę w lokalnej gazecie. Ich drogi zaczynają się rozchodzić, choć więź między braćmi nigdy całkowicie nie znika. To historia o tym, że nie ma jednej drogi do szczęścia. Każdy musi znaleźć ją sam - czasem płacąc za to wysoką cenę. To idealny film do obejrzenia z rodziną w niedzielne popołudnie. Młody Brad Pitt i oscarowe zdjęcia Jednym z największych atutów filmu jest obsada. W rolach braci wystąpili Craig Sheffer i młody Brad Pitt, dla którego była to jedna z pierwszych ról, które zwróciły uwagę Hollywood. W filmie pojawia się również znakomity Tom Skerritt jako surowy, ale pełen wewnętrznej mądrości ojciec - pastor, który wierzy, że harmonia świata odbija się w rytmie natury. Ogromne wrażenie robią także zdjęcia autorstwa Philippe Rousselot, które w 1993 roku zostały nagrodzone Oscarem. Kamera z niezwykłą czułością pokazuje rzeki, góry i świat natury, dzięki czemu Montana staje się w tym filmie niemal osobnym bohaterem. Produkcja otrzymała także nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany oraz muzykę autorstwa Mark Isham. Widzowie nadal kochają ten film Mimo że film powstał ponad 30 lat temu, wciąż porusza widzów. W serwisie Rotten Tomatoes ma 80% dobrych ocen krytyków i aż 83% pozytywnych ocen publiczności. W komentarzach widzowie piszą między innymi: „Piękny film, wzruszające i pełne mądrości frazy które zostają z człowiekiem na całe dalsze życie.”, „Trafiłem na ten film dopiero teraz a szkoda, gdybym wiedział że jest taki wspaniały to wcześniej bym go sobie obejrzał, ale i tak film super i genialny B.Pitt.”, „Piękny w swojej prostocie film Roberta Redforda. Opowieść o rodzinie i przywiązaniu do rodzinnych stron. Wielką zaletą są zdjęcia Montany i muzyka.” Gdzie obejrzeć „Rzekę życia”? Dziś film „Rzeka życia”, który zadebiutował na ekranach w 1992 roku można ponownie obejrzeć na platformie HBO Max, gdzie film niespodziewanie trafił do TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów. Dzieło Roberta Redforda dostępne jest także na platformie Canal+ oraz Amazon Prime Video. To idealna propozycja dla tych, którzy lubią spokojne kino obyczajowe z lat 90., pełne refleksji, pięknych zdjęć i historii o rodzinnych więziach. Bo choć świat w filmie płynie powoli - jak rzeka - emocje, które zostawia, zostają z widzem na długo.
5 modeli jeansów z lat 90., które będziemy nosić wiosną 2026. Te w odcieniu dreamy blue to moja obsesja
Moda na jeansy rodem z lat 90. powraca tej wiosny i nie patrzy się za siebie. W Nowym Jorku, Londynie i Los Angeles, na ulicach i wybiegach, w szafach gwiazd i modelek. Te 5 fasonów będziemy widzieć na okrągło w 2026 roku.
Autentyczne jeansy z lat 90. rozpoznasz po sztywnym, nierzadko nieelastycznym denimie, klasycznych i uniwersalnych kolorach i prostych, geometrycznych liniach. Dodatkowo często mają widoczne szwy i metalowe guziki, które sprawiają, że wyglądają surowo i nonszalancko, a przy tym elegancko i z klasą. A na jakie modele warto zwrócić uwagę, szukając jeansów w stylu lat 90. na wiosnę 2026? Promienie ciepłego słońca już przebijają się do naszych szaf, dlatego warto zrobić małe podsumowanie. Baggy jeans – luźny styl lat 90. powraca z rozmachem Luźne i szerokie nogawki, spodnie nadzyczaj wygodne. W latach 90. wywoływały niemałe oburzenie u naszych mam czy babć, a dziś podbijają wybiegi oraz ulice światowych metropolii. Najczęściej były wybierane przez zwolenników grunge'u i subkultury nu-metal, dziś zaś wiszą w szafach największych gwiazd. Ich kluczową cechą jest swoboda ruchu oraz nisko osadzone talie, a nogawki często sięgają niemal ziemi, tworząc efekt „puddlingu” na butach. Już nie budzą kontrowersji, już nie są dla wybranych buntowników. Łączymy je nawet z balerinami czy botkami na obcasie. View Burdaffi on the source website Bootcut jeans, czyli kultowy krój z rozszerzaną nogawką To model o lekko rozszerzanych nogawkach, często o długości 7/8. W latach 90. noszono je zarówno do sneakersów, jak i botków na obcasie, a w 2026... Eksperymentujemy do granic możliwości. Ten fason, inspirowany klasycznym modelem Levi’s 517s, aktualne przybiera różne formy i wymyka się schematom. W zalezności od koloru możemy wydobyć z nich elegancję, bunt, tak charakterystyczny dla ostatniej dekady XX wieku, czy romantyczny charakter boho. View Burdaffi on the source website Cigarette jeans wracają z lat 90. Cigarette jeans, czyli jeansy o prostych, sztywnych nogawkach, były nieodłącznym elementem stylizacji lat 90. W 2026 roku ponownie pojawią się na ulicach największych i najmodniejszych miast świata. Charakteryzują się prostą linią nogawek i ponadczasową formą. Modele te wyróżniają się klasycznym krojem, mocno osadzonym na biodrach i nogawkami sięgającymi do kostek. Ich siła tkwi w minimalistycznej elegancji, ponieważ świetnie wyglądają w połączeniu z klasyczną koszulą, mokasynami i marynarką. View Burdaffi on the source website Mid-rise denim – klasyczny powrót do naturalnej talii Jeansy ze średnim stanem, które w latach 90. były symbolem codziennego komfortu i niezobowiązującego stylu. Obecnie stanowią odpowiedź na dominację niskich i bardzo wysokich talii z ostatnich sezonów. Charakterystyczny dla tego fasonu jest pas osadzony tuż poniżej pępka, co gwarantuje wygodę. Jeansy z lat 90. w tej wersji najlepiej prezentują się w klasycznych odcieniach niebieskiego, romantycznego dreamy blue, czy granatu. Ich uniwersalność sprawia, że pasują zarówno do casualowych, jak i bardziej eleganckich stylizacji. Mid-rise denim to także ukłon w stronę tradycyjnego rzemiosła jeansowego. View Burdaffi on the source website Cuffed jeans – podwinięte nogawki jako oryginalny detal Tto detal, który w latach 90. pozwalał wyrazić indywidualność. W 2026 roku powracają w jeszcze bardziej wyrazistej odsłonie – nogawki są podwijane sztywno i wysoko, nadając spodniom nową, dramatyczną linię. Współczesna wersja cuffed jeans stawia na kontrast pomiędzy surowością denimu a efektownym wykończeniem. Ten detal pozwala szybko podkreślić stylizacje, dodając im luzu i charakteru. Jeansy z lat 90. w tej formie są wyrazistym akcentem zarówno na wybiegach, jak i w codziennym użytkowaniu. View Burdaffi on the source website
Te 3 stylizacje Carolyn Bessette-Kennedy to dowód na to, że moda lat 90. wciąż jest aktualna. Są minimalistyczne i łatwe do odwzorowania
Na wybiegach na wiosnę–lato 2026 widać jedno: wracamy do czystej, nienachalnej elegancji rodem z nowojorskich ulic lat 90. Na moodboardach stylistek znów pojawia się Carolyn Bessette-Kennedy, ale tym razem w towarzystwie współczesnych fasonów, miękkich tkanin i wygodnych butów.
Spójna szafa, neutralna paleta barw i efekt "wow" bez zbędnego wysiłku - to "power trio" każdej minimalistki. Styl Carolyn Bessette-Kennedy idealnie wpisuje się w tę ponadczasową estetykę. W tym sezonie staje się jeszcze bardziej aktualny. Ten estetyczny reset, inspirowany stylem Carolyn, pozwala budować garderobę, w której każdy element ma swoje miejsce i łatwo tworzy się z niego codzienne stylizacje. Biała koszula i czarne spodnie: duet, który nie potrzebuje filtra Gdy przeglądamy archiwalne zdjęcia z czerwonych dywanów, w oczy od razu rzuca się kombinacja: obszerna biała koszula o kopertowym kroju plus perfekcyjnie skrojone spodnie garniturowe ciemnym kolorze. W aktualnej odsłonie koszula ma miękki kołnierzyk, lekko wydłużone mankiety i może być zapinana niżej, by tworzyć nonszalancki dekolt. Klasyczne cygaretki zamieniamy natomiast na dopasowane modele flare. Wielbicielki eleganckiego luzu wybiorą garniturowe spodnie z zaszewkami i szerokimi nogawkami. Zamiast wysokich szpilek, wzorem stylu Carolyn Bessette-Kennedy, wiosną i latem będziemy sięgały po skórzane sandały na stabilnym obcasie lub smukłe baleriny z migdałowym noskiem. To zestaw, który bez trudu odnajdzie się nie tylko podczas wieczornej kolacji w mieście. View Burdaffi on the source website Golf, jeansy, skórzane buty: codzienny uniform w wersji 2026 Carolyn słynęła z wyrafinowanej garderoby, w której jakość zawsze wygrywała z ilością. Nie brakowało w niej gładkich, kaszmirowych golfów, jeansów z najwyższej półki i skórzanych butów. To przykład niezwykle ponadczasowego casual looku, który w 2026 również gości w szafach najbardziej stylowych minimalistek. Skórzane buty to podstawa: mogą to być klasyczne oksfordy, smukłe botki kończące się tuż nad kostką albo proste loafersy. Całość dopełni minimalistyczna torebka – najlepiej w formie podłużnej baguette bag, która naturalnie nawiązuje do lat 90., ale pozostaje wygodna na co dzień. Podczas przejściowej pogody postaw na klasyczny płaszcz sięgający co najmniej do kolan, z lekko zaznaczoną talią lub całkowicie prosty, zapinany jednorzędowo, w czerni lub antracycie. View Burdaffi on the source website Minimalizm po nowojorsku: paleta, która robi całą stylizację Nie tylko golfy gościły w szafie Carolyn Bessette-Kennedy. Wełniane i kaszmirowe swetry, o różnych fasonach, w głębokiej czerni zajmowały w niej szczególnie istotne miejsce - w końcu stanowiły rewelacyjną bazę stylizacji na co dzień i specjalne okazje. W centrum garderoby Carolyn stała też konkretna gama kolorów (ciepłe beże, karmel, głęboki granat, przełamane biele), która doskonale komponowała się z czarnym klasykiem. Beżowa spódnica za kolano o ołówkowym kroju, wysokie kozaki na klockowym obcasie oraz czarny sweter i prosta torebka to stylizacja Carolyn, która w pełni oddaje ducha estetyki "efortelss chic". Tworzy spokojny, elegancki obraz, który sprawdza się w biurze, na kolacji i w weekend. Kluczem jest konsekwencja – zamiast żywych akcentów stawiamy na neutrale barwy. View Burdaffi on the source website Styl Carolyn Bessette-Kennedy a współczesne podejście do mody W sezonie wiosna–lato 2026 powrót do estetyki inspirowanej Carolyn ma jeszcze jeden, ważny kontekst: rosnącą popularność mody odpowiedzialnej. Ubrania, które przypominają jej styl, rzadko wychodzą z obiegu po jednym sezonie – opierają się na jakości tkanin i czystych liniach, które łatwo adaptować przez lata. Zamiast kupować krótkotrwałe hity, coraz więcej osób woli inwestować w elementy, które będą podstawą wielu stylizacji. Styl Carolyn jest więc nie tylko estetyczną inspiracją, ale też praktycznym przewodnikiem po tym, jak budować szafę, w której mniej znaczy więcej, a każdy detal jest świadomym wyborem.
Netflix dodał kultowy thriller z lat 90. Krytycy od 30 lat nie zostawiają na nim suchej nitki, a widzowie wciąż go kochają
To jeden z największych paradoksów kina akcji lat 90. Krytycy wystawili mu 30%, publiczność - ponad dwa razy więcej. Dziś ten szpiegowski klasyk z Valem Kilmerem w roli głównej znów można obejrzeć na Netflixie. I wciąż ogląda się go z przyjemnością.
Lata 90. były złotą erą stylowych thrillerów i kina akcji, które miało w sobie coś więcej niż tylko pościgi i wybuchy. To czas, gdy w kinach królowały „Mission: Impossible”, „Speed” czy „Face/Off” - produkcje budujące napięcie na charyzmie aktorów, podwójnych tożsamościach i moralnych dylematach. Właśnie w tym klimacie powstał „The Saint” (pol. „Święty”) - film, który krytycy chłodno przyjęli, ale widzowie pokochali bez zastrzeżeń. Hit lat 90. na Netflix. O czym jest kultowy film „Święty”? W 1997 roku Val Kilmer był na szczycie popularności. Po sukcesach takich jak „Batman Forever” czy „Heat” wcielił się w Simona Templara - mistrza kamuflażu i złodzieja o dwunastu tożsamościach inspirowanych imionami katolickich świętych. Templar nie istnieje. A właściwie istnieje w wielu wersjach naraz. Zostaje wynajęty przez rosyjskiego oligarchę, by wykraść formułę zimnej fuzji amerykańskiej fizyczce. Zlecenie wydaje się proste, dopóki między złodziejem a naukowczynią nie pojawia się napięcie, które wykracza poza zawodową grę. I nagle film o kradzieży staje się historią o tożsamości - o tym, kim jesteśmy, gdy zdejmujemy maskę. View oEmbed on the source website Topowi aktorzy z lat 90. Partneruje mu Elisabeth Shue, świeżo po oscarowej nominacji za „Leaving Las Vegas”. Jej Emma Russell nie jest klasyczną „dziewczyną z thrillera”. To inteligentna, czujna kobieta, która widzi więcej, niż Templar chciałby pokazać. Ich ekranowa chemia to jeden z powodów, dla których film działa do dziś. Za kamerą stanął Phillip Noyce, twórca politycznego thrillera „Clear and Present Danger” („Stan zagrożenia” z Harrisonem Fordem). I choć „Święty” nie ma ciężaru jego wcześniejszych filmów, ma coś innego - lekkość i elegancję, która dziś wydaje się niemal luksusowa. Krytycy kontra widzowie To jeden z tych tytułów, w których rozjazd opinii jest spektakularny. Na Rotten Tomatoes krytycy przyznali mu 30%, podczas gdy widzowie - 63%. Zarzucano mu tonalną niespójność: zbyt romantyczny jak na polityczny thriller, zbyt poważny jak na komercyjne kino akcji. Ale publiczność widziała coś innego - aktorską popisówkę Kilmera, stylowe lokacje od Londynu po Moskwę i tempo, które nie polega wyłącznie na wybuchach. To film do „binge watchingu” w klimacie retro, trochę jak powrót do czasów, gdy kino akcji miało twarz i charakter. Dlaczego warto wrócić do „Świętego”? Bo to czyste guilty pleasure lat 90. - eleganckie garnitury, hotelowe lobby, podszywanie się pod kogoś innego i romans, który nie jest oczywisty. To także przypomnienie, że kino akcji potrafiło być zmysłowe, nie tylko głośne. Oglądając go po latach, złapałam się na tym, że ten film ma w sobie coś kojącego. Może to nostalgia, a może fakt, że w świecie nieustannego chaosu historia o człowieku, który próbuje wreszcie stać się kimś prawdziwym, wybrzmiewa dziś mocniej niż w 1997 roku. „Święty” jest już dostępny na Netflixie i co ciekawe trafił do TOP 10 platformy. Wygląda na to, że widzowie nie ulegli wieloletniej presji krytyków i wciąż wiedzą swoje.
HBO szykuje dla widzów emocjonalną bombę. Udostępni serial o „polskim Hannibalu Lecterze”
„Morderca szyty na miarę” to nowy serial HBO Max, który wraca do jednej z najbardziej wstrząsających spraw kryminalnych w Polsce. Twórcy odkrywają kulisy śledztwa sprzed lat i przypominają, że sprawca do dziś nie został złapany...
Początek 1999 roku. Kraków i cała Polska są w szoku, gdy z Wisły zostaje wyłowiony gorset wykonany z ludzkiej skóry. Makabryczne znalezisko wzbudza grozę i rozpoczyna lawinę wydarzeń, które do dziś pozostają niewyjaśnione. Śledztwo, prowadzone na szeroką skalę, po raz pierwszy w historii polskiej kryminalistyki sięga po badania DNA. Wykazują one, że ofiarą jest młoda studentka z Krakowa - Katarzyna Zowada. To właśnie wtedy rusza jedno z najdłuższych, najtrudniejszych i najdroższych śledztw w Polsce. Lista podejrzanych stale się wydłuża, pojawiają się kolejne tropy, które szybko okazują się ślepymi zaułkami. W centrum sprawy pozostaje jednak pytanie: kto i dlaczego dopuścił się tak bestialskiego czynu? Niewinny za kratami, zbrodnia nierozwiązana - historia Roberta Janczewskiego W śledztwie przełomowym momentem staje się wytypowanie Roberta Janczewskiego - samotnika mieszkającego na krakowskim Kazimierzu. Według policyjnego profilu psychologicznego idealnie pasuje do sprawcy tej brutalnej zbrodni. Po 18 latach od zabójstwa prokuratura wnosi akt oskarżenia. Janczewski trafia do aresztu śledczego, gdzie spędza pięć lat. Ostatecznie zostaje skazany na dożywocie, mimo że materiał dowodowy od początku budził wątpliwości. Z biegiem lat sprawa nabiera nowych rumieńców. Na światło dzienne wychodzą kolejne niejasności dotyczące prowadzenia śledztwa. Czy organy ścigania działały pod presją mediów i opinii publicznej? Czy założenia śledczych nie stały się pułapką, z której nie było odwrotu? Wątpliwości narastały, aż w końcu sprawa trafia do Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny uniewinnia Janczewskiego - pytania pozostają bez odpowiedzi View oEmbed on the source website W 2024 roku, niemal trzy dekady po odnalezieniu szczątków Katarzyny Zowady, Sąd Apelacyjny uniewinnia Roberta Janczewskiego, który okrzyknięty został przez media „polskim Hannibalem Lecterem”. Po siedmiu latach spędzonych w areszcie i latach napiętej atmosfery, mężczyzna opuszcza mury więzienia jako wolny człowiek. Sprawa, która przez lata budziła emocje, wciąż nie znajduje finału - prawdziwy morderca Katarzyny Zowady nie został odnaleziony. Kraków ponownie staje się sceną jednej z największych zagadek kryminalnych w historii Polski. „Morderca szyty na miarę” na HBO Max - serial, który nie da widzom spać spokojnie Wobec braku rozstrzygnięcia sprawy, HBO Max przedstawi trzyodcinkowy serial dokumentalny „Morderca szyty na miarę”. Produkcja zagląda za kulisy śledztwa, oddaje głos śledczym, ekspertom i osobom, które przez lata szukały prawdy. Serial stawia ważne pytania o to, jak cienka jest granica między faktami a interpretacją, jak łatwo niesłuszne oskarżenie może złamać życie i jakie są skutki nieodwracalnych decyzji organów ścigania. Twórcy: Rafał Skalski (scenarzysta i reżyser), Marta Fujak (producentka) i Tomasz Karpiński (producent kreatywny) nie tylko zrekonstruowali wydarzenia, ale też próbują odpowiedzieć na kluczowe pytania: czy po latach jest jeszcze szansa na sprawiedliwość? Czy możliwe jest oczyszczenie dobrego imienia osoby niesłusznie oskarżonej? Czy krakowska zbrodnia z Wisły kiedykolwiek zostanie wyjaśniona? Pierwszy odcinek serialu „Morderca szyty na miarę” pojawi się na platformie już 20 lutego. Produkcja liczy trzy odcinki, które będą publikowane co tydzień. To obowiązkowa pozycja dla każdego, kto śledzi najgłośniejsze sprawy kryminalne i nie boi się konfrontacji z niewygodną prawdą.