To jak powrót do przeszłości. Ten mini-serial trafił w końcu na streaming. W latach 90. oglądali go wszyscy, którzy posiadali telewizory
„Północ-Południe”, kultowy mini-serial wyprodukowany w latach 80., w końcu trafił na polski streaming. Historia wojny, miłości i przyjaźni przyciągała miliony widzów w latach 90. i wciąż zachwyca emocjami i rozmachem z jakim go zrealizowano.
Lata 90. w Polsce przyniosły transformację ustrojową, która otworzyła nas na świat i nowe kultury. Wciąż zdarzały się gospodarstwa domowe bez telewizora, choć odbiornik stawał się już niemal obowiązkowym wyposażeniem każdego domu. Telewizja stawała się głównym centrum rozrywki. Ludzie zasiadali przed ekranami, oglądając programy takie jak Disco Relax, Koło Fortuny czy Va banque. Pojawienie się miniserialu „Północ-Południe” było prawdziwym wydarzeniem. Każdy odcinek przyciągał miliony widzów i był sposobem na wspólne spędzanie czasu z rodziną. Pamiętam, że uwielbiałam oglądać go z moim tatą. Przenosił nas w świat wojny secesyjnej, dramatów rodzinnych i wielkich historii miłosnych. I teraz, po latach, serial w końcu trafił do Polski na streaming - na platformę Prime Video, co pozwala nowym widzom nadrobić ten klasyk, który tak mocno zapisał się w historii kina. A Patrickowi Swayze'owi otworzył drzwi kariery. O czym jest „Północ-Południe”? Miniserial przedstawia historię przyjaźni i konfliktów dwóch rodzin - przemysłowców z Północy i plantatorów z Południa - na tle wojny secesyjnej. Widzowie śledzą zmagania bohaterów po obu stronach barykady, obserwują dramaty wojenne, konflikty polityczne, ale także historie miłosne i rodzinne napięcia. To historia, która łączy w sobie romans, dramat i historię, a każdy odcinek ma w sobie rozmach i dbałość o szczegóły. W Polsce serial zadebiutował w 1990 roku, tuż po transformacji ustrojowej i pojawieniu się wielu nieznanych dotąd amerykańskich produkcji. Miniserial był takim magicznym portalem, przenosił widzów w XIX wiek, a jednocześnie zachwycał realizacją, która na początku lat 90. była rzadkością w telewizji. View oEmbed on the source website Obsada i legendy Hollywood Główne role zagrali Patrick Swayze i James Read, a serial zasłynął też epizodami z udziałem legend Hollywood: Elizabeth Taylor, David Carradine, Gene Kelly, Robert Mitchum, Johnny Cash, Jonathan Frakes, Jean Simmons, Inga Swenson czy Peter O’Toole. Postacie kobiece, takie jak Konstancja Hazard (Wendy Kilbourne) czy Medeline Febray LaMotte (Lesley-Ann Down), miały własną wolę i wpływ na fabułę, co w tamtych czasach było wyjątkowe i dodawało serialowi świeżości. Produkcja z rozmachem „Północ-Południe” to przykład telewizji z rozmachem. Na potrzeby produkcji wydano ponad 25 mln dolarów - kwotę przewyższającą wiele ówczesnych seriali, a która dziś wciąż robi wrażenie. Nakręcenie dwóch sezonów zajęło ponad dwa lata, zrealizowano 940 scen aż w pięciu stanach USA, zatrudniając setki statystów i ekipy rekonstrukcyjne. Na planie powstało 8700 kostiumów - wszystko po to, by wiernie oddać realia XIX wieku i wojny secesyjnej. Produkcja była też miejscem powstawania prawdziwych miłości. James Read i Wendy Kilbourne zakochali się w rzeczywistości, grając ekranową parę. Aktorzy pozostają razem już od ponad 40 lat i mają dwójkę dzieci. Inne serialowe małżeństwa także przeniosły uczucia z planu do życia prywatnego, co pokazuje, że magia „Północ-Południe” działała nie tylko na ekranie. Gdzie obejrzeć online „Północ-Południe”? Teraz miniserial jest dostępny na platformie Prime Video, gdzie na razie można obejrzeć pierwsze sześć odcinków z trzech części, które powstały. To idealna okazja, by przypomnieć sobie klasyczną czołówkę, kultowy motyw muzyczny i przeżyć na nowo historię przyjaźni, wojny i miłości, która kiedyś wciągała miliony widzów w Polsce. View oEmbed on the source website
„To wolny kraj. A przynajmniej będzie”. Poznajcie DiCaprio, jakiego nie znacie
Zanim stał się gwiazdą światowego kina, DiCaprio w „Szybkich i martwych” pokazał, że nawet młody i nieopierzony potrafi rozświetlić Dziki Zachód jak nikt inny. A produkcja chciała dać tę rolę innemu aktorowi...
Westerny wróciły. I to z rozmachem. Od monumentalnego „Yellowstone”, przez kobiece, mroczne reinterpretacje gatunku, aż po najnowsze produkcje, które pokazują Dziki Zachód z zupełnie innej perspektywy. Najlepszym przykładem jest serial Netflixa „Odrzuceni”, w którym Gillian Anderson i Lena Headey udowadniają, że western może być nie tylko brutalny, ale też głęboko emocjonalny i kobiecy. A przecież był czas, gdy western kojarzył się w Polsce głównie z mocnymi męskimi rolami takimi jak John Wayne, niedzielą w południe, telewizorem w tle i klasykami puszczanymi obowiązkowo przed obiadem. To był gatunek dobrze znany, lubiany, ale wydawało się, że zamknięty w bardzo konkretnych ramach. I właśnie dlatego warto dziś wrócić do filmu, który już w 1995 roku próbował te ramy rozsadzić. Na długo zanim kobiety zaczęły naprawdę zabierać głos w westernach. „Szybcy i martwi”. Zapomniana westernowa perełka lat 90. „Szybcy i martwi” (The Quick and the Dead) to western, który w momencie premiery był… problematyczny. Krytycy zarzucali mu, że jest zbyt stylizowany, zbyt emocjonalny, a nawet - co dziś brzmi niemal jak komplement - „za bardzo kobiecy jak na western”. Reżyserem filmu jest Sam Raimi, twórca „Spider-Mana” znany z zamiłowania do komiksowej przesady i wyrazistej formy, który już wtedy próbował narzucić światu swój styl. W 95 roku zamiast realistycznego Dzikiego Zachodu zaproponował świat pojedynków przypominających niemal sportowy turniej, pełen napięcia, spojrzeń i ciszy przed strzałem. Z perspektywy czasu to właśnie ta stylizacja sprawiła, że film zyskał status kultowego westernu lat 90. - innego, odważniejszego, wyprzedzającego swoje czasy. View oEmbed on the source website O czym jest western „Szybcy i martwi”? Akcja filmu rozgrywa się w miasteczku rządzonym przez bezwzględnego Heroda (w tej roli świetny Gene Hackman), który organizuje brutalny turniej rewolwerowców. Pojedynki na śmierć i życie mają wyłonić najlepszego strzelca i zapewnić Herodowi pełną kontrolę nad miastem. Do miasteczka przybywa Ellen, kobieta z tajemniczą przeszłością, która bierze udział w turnieju nie dla sławy czy pieniędzy, ale z bardzo osobistych powodów. Na jej drodze stają barwne, niejednoznaczne postaci, a każda kolejna strzelanina odsłania kolejne warstwy tej historii. To western o zemście, władzy, wolności i cenie, jaką trzeba zapłacić za własny głos. Sharon Stone - kobieta, która zmieniła reguły gry W centrum historii stoi Ellen, tajemnicza rewolwerzystka grana przez Sharon Stone. To postać chłodna, zamknięta, nosząca w sobie bolesną przeszłość i bardzo konkretny cel. Co ważne: Sharon Stone była nie tylko gwiazdą tego filmu, ale również jego producentką. To ona walczyła o ten projekt i o to, by główna bohaterka nie była jedynie ozdobą męskiego świata, ale kimś, kto rozdaje karty. Dziś jej Ellen można czytać jako jedną z pierwszych tak wyrazistych kobiecych postaci w nowoczesnym westernie. Bez romantyzowania, bez uciekania w stereotypy. Z bronią w ręku i własną historią do opowiedzenia. View oEmbed on the source website Leonardo DiCaprio, zanim świat oszalał na jego punkcie Jednym z największych powodów, dla których warto wrócić do „Szybkich i martwych”, jest Leonardo DiCaprio. I to w wersji, jakiej wielu widzów dziś nie pamięta. DiCaprio gra „Dzieciaka” - młodego, idealistycznego rewolwerowca, który marzy o wolności i sprawiedliwości w świecie rządzonym przez przemoc. Jego kwestie, jak słynne: „To wolny kraj. A przynajmniej będzie”, dziś brzmią niemal jak manifest. Co ciekawe, studio nie było przekonane do jego obsady. To Sharon Stone nalegała, by dać szansę młodemu aktorowi świeżo po roli w filmie „Co gryzie Gilberta Grape’a”. Reszta jest już historią kina. Gdzie obejrzeć western „Szybcy i martwi”? Dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą nadrobić (albo przypomnieć sobie) ten tytuł: „Szybcy i martwi” są obecnie dostępni na Prime Video oraz Apple TV. To idealna propozycja dla tych, którzy kochają westerny, ale szukają czegoś mniej oczywistego i także dla tych, którzy chcą zobaczyć DiCaprio u progu wielkiej kariery. Ten film to kino lat 90. z wyrazistą kobiecą bohaterką. Bo zanim western stał się przestrzenią dla kobiecych historii, ten film już tam był. I z punktu czasu dziś smakuje lepiej niż kiedykolwiek.
Wszyscy uwielbiają tańczyć na weselach do utworu z tego filmu. Po prawie 40 latach ten kultowy klasyk doczeka się kontynuacji
To jeden z tych newsów, w które trudno uwierzyć. „Dirty Dancing” - kultowy film z 1987 roku doczeka się kontynuacji, a do roli Baby wraca główna aktorka z pierwszej części - Jennifer Grey. Świat kina po raz kolejny udowadnia, że wciąż potrafi zaskakiwać.
Są takie filmy, które nie starzeją się nigdy. Zmieniają się platformy, formaty i trendy, ale one zostają w pamięci, w emocjach, w pierwszych dźwiękach piosenki, która natychmiast wyciąga ludzi na parkiet. „Dirty Dancing” to jeden z tych tytułów. W Polsce główny utwór z filmu od lat jest weselnym pewniakiem: jedni próbują powtórzyć legendarny wyskok, inni po prostu chcą tańczyć, bo ta piosenka działa jak zaklęcie. Dlatego informacja o „Dirty Dancing 2” brzmi niemal nierealnie. Przez lata wydawało się, że ta historia zostanie na zawsze zawieszona w czasie - zamknięta w idealnym finale. A jednak. Świat filmu znów zaskakuje i po 40 latach zamierza kontynuować tę jedną z najbardziej romantycznych historii lat 90. Powstanie Dirty Dancing 2. „Baby” wraca Po latach spekulacji i nieudanych prób rozwijania marki (jak „Dirty Dancing: Havana Nights” z 2004 roku czy telewizyjny remake z 2017), w końcu nadeszła ta informacja: Dirty Dancing 2 powstaje. Za kontynuację odpowiada studio Lionsgate. Producentami są Nina Jacobson i Brad Simpson, a scenariusz napisała Kim Rosenstock, nominowana do wielu nagród. Co najważniejsze - Jennifer Grey wraca jako Frances „Baby” Houseman i będzie również producentką filmu razem z Jonathanem Levine’em. Na razie nie znamy szczegółów fabuły ani daty premiery. Wiadomo tylko, że Baby znów znajdzie się w centrum historii. Można przypuszczać, że film w jakiś sposób odniesie się również do postaci Johnny’ego Castle’a, granego przez zmarłego Patricka Swayze’a - choć jak dokładnie, pozostaje tajemnicą. Jedno jest pewne: „Dirty Dancing” wraca nie jako reboot, ale jako kontynuacja emocji, które dla wielu z nas nigdy się nie skończyły. I chyba właśnie dlatego ten news porusza tak mocno. Bo wydawało się, że tej historii nie da się już dopowiedzieć. „Dirty Dancing” - o czym jest pierwsza część kultowego filmu? Akcja „Dirty Dancing” rozgrywa się latem 1963 roku, w wakacyjnym kurorcie Kellerman’s w górach Catskill. Frances „Baby” Houseman przyjeżdża tam z rodziną jako grzeczna, ambitna dziewczyna z dobrego domu. Nie wie jeszcze, że te wakacje zmienią wszystko. Spotkanie z Johnnym Castle’em - instruktorem tańca i chłopakiem „z innego świata” - staje się początkiem nie tylko romansu, ale też emocjonalnego przebudzenia. Film opowiada o przekraczaniu granic klasowych, o dojrzewaniu, cielesności, wolności i podejmowaniu decyzji, które nie zawsze są wygodne. W tle pojawia się wątek aborcji jednej z drugoplanowych bohaterek - temat w latach 80. absolutnie odważny, wręcz ryzykowny. To właśnie ten element sprawił, że projekt uznano za zbyt kobiecy, zbyt delikatny, zbyt emocjonalny. W Hollywood nikt nie wierzył w sukces tej historii. A jednak. View oEmbed on the source website Film, w który nikt nie wierzył - i który przeszedł do historii „Dirty Dancing” miał premierę w 1987 roku i powstał przy stosunkowo niewielkim budżecie. Studio traktowało go jako produkcję drugiej kategorii, skierowaną głównie do kobiet a więc, w ówczesnym rozumieniu, mniej wartościową komercyjnie. Efekt przeszedł wszelkie oczekiwania: ponad 214 milionów dolarów wpływów na świecie Oscar za najlepszą piosenkę - „(I’ve Had) The Time of My Life” soundtrack, który sprzedał się w milionach egzemplarzy cytaty, które żyją własnym życiem („Nobody puts Baby in a corner”) I wreszcie: status filmu kultowego, do którego wraca się po latach w chwilach nostalgii, złamanego serca albo po prostu wtedy, gdy potrzebujemy comfort movie. Jennifer Grey i Patrick Swayze - chemia, która stworzyła mit Jennifer Grey jako Baby stała się ikoną niewinności połączonej z odwagą. Patrick Swayze jako Johnny pokazał zupełnie nowy typ męskości: wrażliwej, emocjonalnej, tanecznej. Ich ekranowa chemia przeszła do historii popkultury - paradoksalnie mimo tego, że prywatnie wcale się nie dogadywali. To właśnie ta relacja, taniec i emocje sprawiły, że „Dirty Dancing” stało się czymś więcej niż romansem. To film o pierwszym razie, o odnajdywaniu własnego głosu i o tym, że czasem jeden taniec może zmienić całe życie. Dziś do tego klasyka można wrócić m.in. na HBO Max i Prime Video - i wciąż działa dokładnie tak samo. View oEmbed on the source website
„Rodzina Soprano” to kultowy serial, który zmienił telewizję. Mimo upływu 27 lat wciąż zachwyca fanów mafijnych porachunków
27 lat po premierze „Rodzina Soprano” wciąż zachwyca widzów na całym świecie. Serial, który oczarował telewizję pod względem psychologicznej głębi i realistycznego przedstawienia mafii, pozostaje ponadczasowym fenomenem i obowiązkową pozycją dla fanów ambitnej telewizji.
Lata 90. były złotą erą telewizji. Dekadą, w której miliony widzów dorastały przy serialach takich jak „Słoneczny patrol”, „Beverly Hills 90210” czy nieśmiertelna „Moda na sukces”. Ekrany wypełniały kalifornijskie słońce, idealne fryzury i historie, które miały być przede wszystkim eskapistyczne. Ale równolegle, trochę po cichu, zaczęła rodzić się zupełnie inna telewizja. Taka, która zamiast marzeń sprzedawała niepokój, zamiast bohaterów bez skazy - ludzi pełnych sprzeczności, a zamiast łatwych happy endów proponowała psychologiczną głębię i mroczną prawdę o ludzkiej naturze. To właśnie z tej potrzeby opowiadania o ciemniejszej stronie codzienności narodziły się seriale, które na zawsze zmieniły telewizję, a „Rodzina Soprano” stała się ich niekwestionowanym symbolem. W tym artykule: „Rodzina Soprano” - o czym jest kultowy serial z końcówki lat 90.? Dlaczego „Rodzina Soprano” zrewolucjonizowała telewizję „Rodzina Soprano” - postacie i fenomen Tony’ego Soprano Dlaczego „Rodzina Soprano” wciąż jest aktualna? Gdzie obejrzeć „Rodzinę Soprano”? „Rodzina Soprano” - o czym jest kultowy serial z końcówki lat 90.? 10 stycznia 1999 roku światło dzienne ujrzał pierwszy odcinek „Rodziny Soprano”, który zrewolucjonizował telewizję. Serial Davida Chase’a wprowadził nowy wymiar opowiadania historii - połączenie brutalnego świata mafii z psychologiczną analizą bohaterów. Tony Soprano, boss mafii z New Jersey, prowadzi podwójne życie: jako przestępca i jako ojciec rodziny. Regularne wizyty u terapeutki, dr Jennifer Melfi, stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych wątków serialu, a skomplikowane relacje Tony’ego z matką Livią i innymi członkami rodziny podkreślały ludzką stronę bohatera. View oEmbed on the source website Dlaczego „Rodzina Soprano” zrewolucjonizowała telewizję W czasach prostych fabuł i jednoznacznych bohaterów, „Rodzina Soprano” pokazała, że seriale mogą być równie złożone i ambitne jak kino. Produkcja HBO stała się wzorem dla późniejszych hitów, takich jak „Breaking Bad”, „Mad Men” czy „The Wire”. Serial udowodnił, że opowieści o mafii mogą łączyć brutalność, dramat rodzinny i psychologiczną głębię - to właśnie dzięki temu „Rodzina Soprano” pozostaje kultowa po ponad dwóch dekadach. „Rodzina Soprano” - postacie i fenomen Tony’ego Soprano Centralną postacią jest Tony Soprano (James Gandolfini), bezwzględny mafiozo, a jednocześnie ojciec i mąż zmagający się z kryzysami emocjonalnymi. Serial pokazał jego złożoną psychikę i moralne dylematy, które czynią z niego ikonę telewizji XXI wieku. Równocześnie wątek relacji Tony’ego z rodziną - zarówno biologiczną, jak i mafijną - oraz toksyczna więź z matką Livią, nadają historii uniwersalny wymiar. Kobiety w serialu, w tym Carmela Soprano, mają własne ambicje i konflikty, co wprowadziło w końcówce lat 90. nową jakość do telewizyjnego świata gangsterów. Dlaczego „Rodzina Soprano” wciąż jest aktualna? Mimo 27 lat od premiery, Rodzina Soprano pozostaje aktualna dzięki uniwersalnym tematom: rodzinie, lojalności i moralnym wyborom. Tony Soprano pokazuje, że nawet najbardziej brutalne postacie zmagają się z własnymi demonami. Serial zdobył aż 21 nagród Emmy i 5 Złotych Globów, co czyni go jedną z najbardziej utytułowanych produkcji telewizyjnych. Doskonały scenariusz, aktorstwo i wątki psychologiczne sprawiają, że serial wciąż przyciąga miliony widzów. Gdzie obejrzeć „Rodzinę Soprano”? Wszystkie 6 sezonów „Rodziny Soprano” - czyli łącznie 86 odcinków - można obejrzeć dzięki platformie HBO Max, razem z innymi kultowymi produkcjami HBO. To idealna okazja, by przypomnieć sobie losy Tony’ego Soprano lub odkryć je po raz pierwszy.
Jeden z najbardziej wzruszających dramatów końca lat 90. trafił na Netflix. Ma ponad milion ocen na Filmwebie
Ta historia jest dobrze znana zarówno boomerom, jak i millenialsom, a od wczoraj Netflix pozwala odkryć ją również młodszym widzom, którzy na co dzień wybierają raczej kolorowe rolki z TikToka. Dramat końca lat 90., opowiadający o niezwykłym więźniu i strażnikach bloku śmierci, wciąż wzrusza tak samo jak 27 lat temu przy premierze.
Są filmy, które po prostu trzeba zobaczyć przynajmniej raz w życiu. Produkcje, które na stałe wpisały się do historii kina i zachwycają kolejne pokolenia widzów - takie jak „Ojciec Chrzestny”, „Pulp Fiction”, „Forrest Gump”, „Skazani na Shawshank” , „Lot nad kukułczym gniazdem” czy czarno-biała „Casablanka” . Do tego wyjątkowego grona należy także „Zielona mila” dramat końca lat 90., który wciąż wzrusza widzów i właśnie trafił na Netflix. Opowiada on m.in. o procederze wykonywania kary śmierci w USA, która jeszcze do niedawna w wielu stanach wciąż była możliwa przy użyciu elektrycznego krzesła. W tym artykule: „Zielona mila” - arcydzieło Stephena Kinga z lat 90. trafiło na Netflix O czym jest film „Zielona mila”? Wybitna obsada i reżyseria Kara śmierci w USA - historia elektrycznego krzesła Kiedy zniesiono karę śmierci w USA? „Zielona mila” - arcydzieło Stephena Kinga z lat 90. trafiło na Netflix „Zielona Mila” to film, który od momentu premiery w 1999 roku nieustannie zachwyca widzów i krytyków na całym świecie. Produkcja jest ekranizacją powieści Stephena Kinga i łączy realizm więziennej codzienności z dramatem, elementami cudowności i pytaniami o ludzką naturę. Fenomen popularności mówi sam za siebie: film przekroczył milion ocen i komentarzy użytkowników na Filmwebie, a globalnie obejrzało go ponad 286 milionów widzów w kinach, generując łącznie 286,8 miliona dolarów przychodów. To jeden z największych przebojów wszech czasów. View oEmbed on the source website „Zielona Mila” zdobyła aż cztery nominacje do Oscara, w tym dla Michaela Clarke’a Duncana za rolę drugoplanową. Mimo upływu 27 lat od premiery na Rotten Tomatoes ma 94% pozytywnych ocen widzów, co czyni go jednym z najlepiej ocenianych dramatów wszech czasów. O czym jest film „Zielona mila”? Akcja toczy się w 1935 roku w więzieniu Cold Mountain, gdzie Paul Edgecombe pilnuje skazanych na śmierć w bloku egzekucyjnym zwanym „Zieloną Milą”. Gdy trafia tam John Coffey, olbrzym oskarżony o morderstwo dwóch dziewczynek, życie całego zespołu strażników ulega przemianie. Mimo groźnego wyglądu, Coffey okazuje się człowiekiem o nadzwyczajnej dobroci i wrażliwości, a jego niezwykły dar wprowadza elementy niemal cudowne, przełamując granice między rzeczywistością a nadzieją. Wybitna obsada i reżyseria W filmie zobaczymy prawdziwe gwiazdy Hollywood: Tom Hanks wciela się w rolę strażnika Paula Edgecombe’a, a Michael Clarke Duncan gra poruszającego Johna Coffey. W obsadzie są także Bonnie Hunt, Sam Rockwell, James Cromwell i Doug Hutchison. Za kamerą stanął Frank Darabont, twórca innego kultowego filmu na podstawie prozy Kinga - „Skazani na Shawshank”. Film został udostępniony widzom Netflixa 19 stycznia 2026 roku. To doskonała okazja, by obejrzeć go ponownie lub odkryć po raz pierwszy. To opowieść, która po 27 latach wciąż wzrusza tak samo, niezależnie od pokolenia – od boomerów, przez millenialsów, po widzów przyzwyczajonych do TikToka i kolorowych rolek. Kara śmierci w USA - historia elektrycznego krzesła „Zielona Mila” nie tylko wzrusza, ale też przypomina o jednym z najbardziej mrocznych rozdziałów amerykańskiego systemu penitencjarnego. Elektryczne krzesło, które dziś wydaje się reliktem okrutnej przeszłości, przez dekady było uznawane za „nowoczesną” i bardziej humanitarną alternatywę wobec wieszania. Pomysł narodził się pod koniec XIX wieku. Za koncepcją stał Alfred P. Southwick, dentysta z Buffalo, który po przypadkowej śmierci mężczyzny porażonego prądem uznał, że elektryczność może zabijać „szybciej i mniej boleśnie”. Paradoksalnie, inspiracją była… wiara w postęp technologiczny. Krzesło elektryczne miało być dowodem, że nawet kara śmierci może zostać „ucywilizowana”. Pierwszą egzekucję przeprowadzono w 1890 roku w stanie Nowy Jork, na Williamie Kemmlerze. Eksperyment zakończył się jednak koszmarem. Po pierwszym impulsie mężczyzna wciąż żył, a drugi doprowadził do zwęglenia ciała. Prasa pisała wprost o „barbarzyństwie w imię nauki”, ale mimo to metoda szybko się rozprzestrzeniła. Przez większą część XX wieku krzesło elektryczne było symbolem amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości. Egzekucje początkowo miały charakter półpubliczny - uczestniczyli w nich świadkowie, lekarze, dziennikarze. Skazany był przywiązywany skórzanymi pasami, na głowę zakładano metalową elektrodę, a przez ciało przepuszczano prąd o napięciu nawet 2000 woltów. Oficjalnie miało to trwać kilkanaście sekund. W praktyce często kończyło się dymem, zapachem palonej skóry i widokami, które na zawsze zostawały w pamięci świadków. Kiedy zniesiono karę śmierci w USA? Z czasem coraz głośniej zaczęto mówić o nieudanych egzekucjach, w których skazani płonęli żywcem lub odzyskiwali świadomość. To właśnie te historie przyczyniły się do stopniowego odchodzenia od krzesła elektrycznego na rzecz zastrzyku trucizny, reklamowanego jako „bezbolesny”. Dziś kara śmierci jest nadal legalna w aż 27 stanach USA, jednak wykonywana jest coraz rzadziej. Większość stanów porzuciła krzesło elektryczne całkowicie lub pozostawiła je wyłącznie jako alternatywę na życzenie skazanego. W 23 stanach oraz Dystrykcie Kolumbii kara śmierci została zniesiona, a kolejne wprowadzają moratoria. W tym kontekście „Zielona Mila” przestaje być tylko filmem o więzieniu. Staje się opowieścią o systemie, który przez lata próbował nadać okrucieństwu pozory humanitaryzmu - i o ludziach uwięzionych między prawem, sumieniem a nieodwracalnością wyroku.
Retro seans na Netflix. Ta romantyczna komedia dostępna kiedyś tylko „na kasecie”, teraz jest w TOP 5 najpopularniejszych filmów w streamingu
„Mój chłopak się żeni” to komedia romantyczna z Julią Roberts w roli głównej, która ponownie podbija serca widzów. Film z 1997 roku wrócił na ekrany dzięki Netflixowi i od razu trafił do TOP 5. Ta historia miłosna, pełna emocji i zwrotów akcji, nawet po prawie 30 latach nie przestaje wzbudzać kontrowersji.
Wielu z nas pamięta wypożyczalnie kaset VHS - i myślę, że jesteśmy w tej kwestii szczęściarzami. To były miejsca niemal magiczne: półki uginały się pod ciężarem plastikowych pudełek, filmy wybierało się po okładce, a nie po gwiazdkach z recenzji. Wchodziło się do środka i przez chwilę nie wiadomo było, w którą stronę obrócić głowę, od czego zacząć. Była kotarka za którą ukryte były tytuły „tylko dla dorosłych”, było nerwowe sprawdzanie godziny oddania kasety, obowiązkowe przewijanie taśmy po seansie i kary za każdy dzień spóźnienia. Najważniejszy był jednak sprzedawca - lokalny autorytet od kina. To on wiedział, że skoro ostatnio wypożyczyłeś „Rambo”, to ten film też ci się spodoba. Dziś pokolenie Z ma streamingi, algorytmy i tysiące podpowiedzi, czy warto kliknąć „play”. My mieliśmy Pana Wiesia. I właśnie w takich okolicznościach - między jedną półką a drugą - wielu z nas po raz pierwszy sięgnęło po „Mój chłopak się żeni”. O czym jest film z lat 90. „Mój chłopak się żeni”? Komedia romantyczna „Mój chłopak się żeni” z 1997 roku przedstawia historię Julianne Potter, granej przez Julię Roberts, która jest znaną krytyczką kulinarną. Julianne od lat przyjaźni się z Michaelem O’Nealem, dziennikarzem sportowym. Dawno temu złożyli sobie obietnicę, że jeśli do 28. urodzin żadne z nich nie znajdzie miłości, pobiorą się. Gdy Michael zaprasza Julianne na swój ślub z młodą Kimberly Wallace (Cameron Diaz), Julianne uświadamia sobie, że tak naprawdę go kocha. Ma zaledwie cztery dni, aby powstrzymać ślub i zawalczyć o uczucie Michaela. Rozpoczyna się emocjonująca i pełna zwrotów akcji intryga, która prowadzi do komicznych, ale i dramatycznych wydarzeń. View oEmbed on the source website Kto występuje w filmie i kto go stworzył? Film „Mój chłopak się żeni” został wyreżyserowany przez P.J. Hogana, - australijskiego twórcę takich dzieł jak „Wyznania zakupoholiczki, czy „Bezwarunkowej miłości” a autorem scenariusza jest Ronald Bass. Klimatyczną i poruszającą muzykę skomponował James Newton Howard. W głównych rolach występują Julia Roberts (Julianne Potter), Dermot Mulroney (Michael O’Neal), Cameron Diaz (Kimberly Wallace) i Rupert Everett. Na ekranie pojawiają się także Rachel Griffiths, M. Emmet Walsh, Susan Sullivan oraz Christopher Masterson. Produkcja zarobiła 300 mln dolarów oraz zyskała uznanie zarówno wśród widzów, jak i krytyków - Julia Roberts otrzymała nominację do Złotego Globu, Rupert Everett do BAFTY, a sam film był nominowany do Oscara za muzykę. Dlaczego film budzi tyle emocji? Jednak „Mój chłopak się żeni” - choć jest niekwestionowanym hitem - od lat dzieli widzów. Z jednej strony docenia się jego nieprzewidywalność, błyskotliwe dialogi i świeże podejście do gatunku komedii romantycznej. Z drugiej pojawiają się głosy krytyczne - widzowie zarzucają produkcji toksyczność relacji bohaterów oraz decyzje moralne Julianne, które dla wielu są trudne do zaakceptowania. Szczególne uznanie zdobyła kreacja Ruperta Everetta, który swoją drugoplanową rolą nadaje filmowi lekkości i komediowego uroku. Dla jednych to klasyka romansu, dla innych - przykład niejednoznacznego kina z lat 90. Film z przeszłości w TOP 5 na Netflix - gdzie obejrzeć „Mój chłopak się żeni” w 2026 roku? Film, który kiedyś był dostępny jedynie na kasecie VHS aktualnie widnieje na wielu platformach streamingowych. Można go obejrzeć na Polsat Box Go, wypożyczyć w Canal+, a także znaleźć w płatnych bibliotekach Prime Video oraz Apple TV+. Co więcej, pojawił się również na Netflixie i szybko znalazł się w gronie najchętniej oglądanych tytułów - czym zaskoczył wielu odbiorców. My jednak w ogóle nie jesteśmy zaskoczone. Produkcja sprzed niemal trzech dekad trafia w gusta współczesnych widzów, którzy szukają emocji, nostalgii oraz nieoczywistych zakończeń. W erze remake’ów i powtarzalnych schematów, film P.J. Hogana oferuje coś innego - romantyczną intrygę, trudne wybory i bohaterów z krwi i kości. To także szansa, by zobaczyć Julię Roberts i Cameron Diaz w rolach, które zdefiniowały ich kariery.
Arcydzieło z lat 90. nominowane do Oscara trafiło na Prime Video. Takich komedii już się nie robi
„Klatka dla ptaków” - nagradzana komedia z 1996 roku i triumfator gali SAG - trafiła na Prime Video. Film z Robinem Williamsem i Nathanem Lane’em w rolach głównych niezmiennie zachwyca widzów humorem, błyskotliwym scenariuszem i niezapomnianymi scenami.
„Klatka dla ptaków”, komedia w reżyserii Mike'a Nicholsa, zdobyła w 1997 roku nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych (SAG) dla najlepszej obsady filmowej. Film miał premierę w 1996 roku i z miejsca podbił serca widzów oraz krytyków. Produkcja nominowana do Oscara zaskoczyła Hollywood, pokonując takie klasyki lat 90. jak „Angielski pacjent” czy „Pokój Marvina”. W tym artykule: „Klatka dla ptaków” - o czym opowiada kultowa komedia z lat 90.? Robin Williams i Nathan Lane stworzyli niezapomniany duet na ekranie Kultowe sceny i błyskotliwe dialogi - za co widzowie kochają ten film? „Klatka dla ptaków” na Prime Video - hit sprzed lat powraca Komentarze widzów mówią wszystko: „Płaczę ze śmiechu za każdym razem” „Klatka dla ptaków” - o czym opowiada kultowa komedia z lat 90.? Scenariusz Elaine May oparty na francuskiej farsie „La Cage aux Folles” przenosi akcję do słonecznego Miami. W centrum opowieści znajduje się para gejów - Armand (Robin Williams) i Albert vel Starina (Nathan Lane) - którzy prowadzą nocny klub. Ich syn, Val (Dan Futterman), zakochuje się w Barbarze (Calista Flockhart), córce konserwatywnego senatora Keeleya (Gene Hackman). Kiedy młodzi planują ślub, dochodzi do spotkania rodzin - sytuacja ta staje się początkiem serii przezabawnych i pełnych napięcia zdarzeń. Film był nie tylko sukcesem artystycznym, ale i komercyjnym. W latach 90. przy budżecie 31 mln dolarów, zarobił aż 124 mln dolarów. View oEmbed on the source website Robin Williams i Nathan Lane stworzyli niezapomniany duet na ekranie Wielką siłą „Klatki dla ptaków” była obsada. Robin Williams jako Armand i Nathan Lane jako Albert stworzyli na ekranie jedną z najbardziej charyzmatycznych i autentycznych par w historii kina. Ich chemia, humor i wyczucie komizmu są nie do podrobienia. Wzruszającym momentem gali SAG było przemówienie Nathana Lane’a, który zadedykował nagrodę Robinowi Williamsowi. Podkreślił, jak wiele zawdzięcza mu zarówno zawodowo, jak i prywatnie. Choć Williams nie był obecny na gali, jego obecność była odczuwalna - nie tylko dzięki wspomnieniom, ale przede wszystkim dzięki wybitnej roli, jaką zagrał. Kultowe sceny i błyskotliwe dialogi - za co widzowie kochają ten film? Fani komedii podkreślają, że „Klatka dla ptaków” to prawdziwa perełka. Film bawi i wzrusza, nie popadając w banał, mimo trudnego tematu. Jedna z internautek napisała: „To jeden z moich polepszaczy nastroju. Widziałam go wiele razy i obejrzę pewno jeszcze nie raz. Scena, w której Albert uczy się, jak być męskim - ze smarowaniem grzanki i chodem - to bomba! Płaczę ze śmiechu za każdym razem. A kolacja z republikanami? Kapitalna!” Inny komentarz: „Dawno się tak nie uśmiałem. Humor wyśmienity, a przede wszystkim inteligentny. Bardzo oryginalny pomysł, a Nathan Lane był boski! A scena z Hackmanem z końca filmu - to trzeba zobaczyć. Już dawno się tak nie bawiłem mimo, że film widziałem nie po raz pierwszy.” „Klatka dla ptaków” na Prime Video - hit sprzed lat powraca Widzowie mogą ponownie przeżyć tę niezapomnianą historię, gdyż „Klatka dla ptaków” właśnie trafiła na platformę Amazon Prime Video - i to do podstawowego katalogu filmów. To świetna okazja, aby przypomnieć sobie, dlaczego film Nicholsa uznawany jest za jedną z najlepszych komedii lat 90. Produkcja stała się klasykiem nie tylko ze względu na świetny humor, ale także dzięki uniwersalnemu przesłaniu o tolerancji, rodzinie i akceptacji. Mimo że minęło już wiele lat od premiery, film nie stracił nic ze swojej aktualności. Komentarze widzów mówią wszystko: „Płaczę ze śmiechu za każdym razem” Widzowie komentujący film nie kryją emocji: „Świetna zabawa, forma, kapitalne zdjęcia i jeszcze lepsza gra aktorska. Całość bawi niezmiernie, a klimat udziela się choć zima za oknem.” Na Filmweb produkcja - licząca już prawie 30 lat - wciąż ma bardzo wysoką ocenę - 7,3. Krytycy piszą o niej: „Wszystko w tym filmie stało na wysokim poziomie, a wszelkie gagi, teksty i zachowania głównych bohaterów były wprost nieziemskie. Główna zasługa w tym reżysera i oczywiście aktorów. Nathan Lane był genialny!” Film nieprzypadkowo zyskał miano jednej z najlepszych komedii w historii. W dobie coraz mniej ambitnych produkcji, „Klatka dla ptaków” przypomina, czym jest prawdziwa, inteligentna rozrywka.
Ten thriller z Al Pacino zdefiniował lata 90. Kinowy hit świętuje dziś swoje 30-lecie i szykuje spektakularny powrót
Dokładnie dziś mija 30 lat od premiery jednego z najbardziej kultowych filmów kryminalnych lat 90. Michaela Manna. „Gorączka” - thriller, w którym spotkali się Al Pacino i Robert De Niro w niezapomnianej konfrontacji, na zawsze zmienił sposób, w jaki kino opowiada o zawodowych przestępcach i ich pogoni za sprawiedliwością.
Historia, która zrealizowana została z niezwykłą precyzją, zarówno w kwestii scenariusza, jak i wizualnej estetyki, wciąż zachwyca swoją dbałością o szczegóły. Film stał się punktem odniesienia dla wszystkich, którzy kochają napięcie budowane w ciszy, perfekcyjną choreografię napadów i dynamiczne rozmowy, w których każde słowo ma znaczenie. Scena w kawiarni, w której Vincent Hanna spotyka Neila McCauleya, jest dziś symbolem mistrzowskiego kina lat 90., a jej realizacja stała się wytyczną dla aktorskich duetów w historii filmu. „Don’t let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on…” - ta zasada życia McCauleya stała się nie tylko cytatem, ale i metaforą obsesji bohaterów, którzy nie potrafią żyć inaczej. „Gorączka” - legendarny thriller lat 90. Jak powstał? Michael Mann pracował nad tym projektem od końca lat 70., opierając fabułę na prawdziwych postaciach - chicagowskim policjancie Chucku Adamsonie i przestępcy Neilu McCauleya'u. Inspiracje rzeczywistością nadały filmowi autentyczności, której brakuje w wielu produkcjach tego gatunku. Mann, po sukcesie „Złodzieja” i pracy nad kultowymi serialami jak Miami Vice czy Crime Story, w końcu zebrał siły i środki, by zrealizować film swojego życia. Dobór obsady był równie przemyślany jak scenariusz. Robert De Niro i Al Pacino zgodzili się wziąć udział w filmie niemal od razu, a ich chemia na ekranie okazała się bezcenna. Val Kilmer, Jon Voight i Ashley Judd dodali produkcji charakteru i głębi, a każda scena była przemyślana w najdrobniejszych detalach - od lokalizacji po realistyczne dźwięki broni nagrane na żywo. „Gorączka” to film, w którym znajdziemy najsłynniejszą scenę strzelaniny w całej historii kinematografii. View oEmbed on the source website Ten kinowy hit z 1995 roku zachwyca do dziś i jest dostępny w streamingu Jednym z najbardziej zachwycających aspektów filmu była jego realistyczna strona techniczna. Kulminacyjna sekwencja napadu była tak wiernie odwzorowana, że stała się materiałem szkoleniowym dla rekrutów piechoty morskiej. Niestety zainspirowała także prawdziwe działania przestępcze, takie jak strzelanina w North Hollywood w 1997 roku. Widownia i krytycy docenili każdy detal - od autentycznych lokacji po sposób użycia broni. Film, choć klasyfikowany jako thriller kryminalny, jest też opowieścią o ludzkich motywacjach, lojalności i obsesji na punkcie perfekcji. To kino chłodne, precyzyjne i intensywne emocjonalnie - idealne dla tych, którzy uwielbiają napięcie budowane w ciszy i detalach. Ten kinowy klasyk z 1995 roku jest dostępny w podstawowym katalogu filmów kryminalnych Netflixa. Nieoczekiwany powrót do przeszłości - powstanie „Gorączka 2” Po trzech dekadach od premiery oryginalnego filmu, fani gatunku, Al Pacino i Roberta De Niro mogą szykować się na nową dawkę emocji. Michael Mann pracuje nad „Gorączką 2”, która ma być zarówno prequelem, jak i sequelem klasyka. Produkcja skupia się na młodszych latach Vincenta Hanny i Neila McCauleya, a jednocześnie sięga w przyszłość, kontynuując losy bohaterów znanych z pierwszego filmu. W rolach młodszego McCauleya i Chrisa Siherlisa rozważani byli aktorzy tacy jak Adam Driver (znany z roli Kylo Ren'a z ostatnich części sagi „Gwiezdne wojny”) i Austin Butler („Diuna”), a jedną z głównych ról kobiecych ma zagrać Ana de Armas. Wśród nazwisk przewijają się również Jeremy Allen White, Channing Tatum, a nawet Leonardo DiCaprio, co tylko potwierdza, że projekt przyciąga uwagę największych gwiazd Hollywood. Choć premiera filmu pierwotnie planowana była na koniec 2025 roku, obecnie trwają rozmowy o finansowaniu i dopracowaniu scenariusza. Studio Warner Bros., Apple TV+ oraz Amazon MGM Studios są w blokach startowych, co daje nadzieję, że kontynuacja kultowego hitu trafi do kin lub platform streamingowych w najbliższych latach.
„Cud na 34. ulicy” to świąteczny klasyk z 1994 roku. Sprawił, że na nowo uwierzyłam w Świętego Mikołaja
Czy wciąż wierzycie w Świętego Mikołaja? Jeśli nie - istnieje duża szansa, że ten film z lat 90. przywróci wam tę dziecięcą, kruchą i jednocześnie cudownie upartą wiarę. To świąteczny klasyk o marzeniach, miłości i dobroci, bez którego grudzień wydaje się niepełny. „Cud na 34. ulicy” to dla mnie jeden z tych tytułów, po których - choć znam je niemal na pamięć - zawsze czuję ciepło w sercu. I za każdym razem łapię się na tym, że znów, po dorosłemu i po cichu, po prostu wierzę.
Filmy świąteczne z lat 90. mają coś, co trudno podrobić. Ten szczególny rodzaj niewymuszonej czułości, familijnego humoru, charakterystycznego światła padającego na twarze bohaterów i mody, którą dziś uznajemy za kultową - beżowe płaszcze, kraciaste szaliki, grube wełniane swetry, które wyglądają jak wyjęte z katalogów L.L.Bean. A w tle Nowy Jork, ze świątecznym ozdobami przepełniającymi witryny sklepowe, tworzącymi klimat jak z bajki. Do tego ulice, które były mniej instagramowe, bardziej surowe, a przez to… bardziej magiczne. To tu osadzono historię, która co roku przypomina nam, że Święty Mikołaj choć na świecie ma wiele imion - Père Noël, Sinterklaas, Julemanden, Sankt Nikolaus - to jego sens wszędzie jest ten sam: jest obietnicą dobra. I pytaniem, które brzmi coraz głośniej, im bardziej dorastamy: czy naprawdę musimy przestawać w niego wierzyć? W tym artykule: Świąteczny film z lat 90. dla całej rodziny. O czym jest „Cud na 34. ulicy”? Czy wierzysz w Świętego Mikołaja? Dobro zwycięży? „Cud na 34. ulicy” to remake, który ma własne serce i własną magię Dlaczego ten film działa do dziś? Gdzie obejrzeć „Cud na 34. ulicy”? Świąteczny film z lat 90. dla całej rodziny. O czym jest „Cud na 34. ulicy”? Kris Kringle - grany z niezwykłą czułością przez Richarda Attenborough (brat, słynnego biologa, znanego z filmów przyrodniczych Davida Attenborough) - trafia do nowojorskiego domu towarowego jako Święty Mikołaj. Początkowo ma tylko zastąpić niezdyscyplinowanego, nadużywającego alkoholu przebierańca z parady, ale szybko staje się sensacją sezonu. Jego dobroć, cierpliwość i upór, by być „tym prawdziwym”, przyciąga tłumy rodziców i dzieci. A to, jak się można domyślić, nie podoba się konkurencji. Przeciwko Krisowi zaczyna działać właściciel rywalizującej sieci sklepów - i robi wszystko, by udowodnić, że staruszek jest nie tylko oszustem, ale i człowiekiem niespełna rozumu. Sprawa trafia do sądu, a my dostajemy jedne z najbardziej wzruszających scen w historii świątecznego kina. To rozprawa nie tylko o to, czy Kris „jest” Świętym Mikołajem, lecz o to, czy świat wciąż potrafi zaufać komuś, kto wierzy w coś dobrego bez względu na konsekwencje. View oEmbed on the source website Czy wierzysz w Świętego Mikołaja? Drugą bohaterką jest Dorey (w świetnej roli Elizabeth Perkins) - kobieta praktyczna, skupiona na pracy, pozbawiona złudzeń. Samotnie wychowuje córkę Susan, która wie, że Mikołaj nie istnieje, bo mama powiedziała jej to lata temu. A jednak dziewczynka zaczyna się wahać, kiedy spotyka Krisa - jego spojrzenie, broda, sposób rozmowy z dziećmi, a przede wszystkim niezwykła empatia sprawiają, że zaczyna zadawać pytania, których nie powinna zadawać, jeśli naprawdę nie wierzy. Ale Kris Kringle dba nie tylko o to, aby Susan na nowo uwierzyła w Świętego Mikołaja. W tym uroczym klasyku każde dziecko jest dla niego tak samo ważne. Scena, w której porozumiewa się językiem migowym z niesłyszącą dziewczynką, to moment, który już po pierwszym seansie zapisał mi się w pamięci na zawsze. To właśnie ta drobna, ludzka dobroć, jest głównym przekazem tego filmu i nie ma zmiłuj - uderza prosto w serce i zmiękcza nawet największych anyfanów świąt. Dobro zwycięży? Kiedy Kris trafia na salę sądową jako „niebezpieczny ekscentryk zagrażający dzieciom” - który na dodatek rozmawia z reniferami - rozpoczyna się walka, która jest jednocześnie zabawna, wzruszająca i pełna napięcia. Adwokat Bryan próbuje udowodnić coś, czego nie da się udowodnić dowodami. Bo jak stwierdzić, że ktoś nie jest Świętym Mikołajem? Jak zmierzyć wiarę? To momenty, przy których łzy same napływają do oczu. Nie dlatego, że film gra na tanich emocjach, ale dlatego, że pokazuje, jak bardzo nie chcemy, by świat był okrutny. Jak bardzo potrzebujemy, by dobro zwyciężało chociaż raz w roku - w grudniu. „Cud na 34. ulicy” to remake, który ma własne serce i własną magię Film Lesa Mayfielda jest remakiem obrazu z 1947 roku, nagrodzonego trzema Oscarami. I choć oryginał ma swój niepodważalny urok, wersja z 1994 roku robi coś wyjątkowego: otula widza ciepłem jak stary, dobrze znany koc. Attenborough może nie wygląda jak typowy Mikołaj, ale nadrabia to charyzmą. Elizabeth Perkins tworzy jedną z najlepszych bohaterek świątecznych lat 90., a mała Mara Wilson rozbraja autentycznością. Warto też podkreślić klimat zdjęć - światłocień, zbliżenia, wyciszone barwy - wszystko to sprawia, że film wygląda, jakby był ukochaną pozycją nagraną przed laty na kasetę VHS - odtwarzaną wyłącznie podczas specjalnych okazji. Dlaczego ten film działa do dziś? Bo przypomina, że świat pędzi, że święta coraz częściej stają się wyścigiem po prezenty, a my - choć twardo udajemy, że tak nie jest - tęsknimy za prostą myślą, że dobro jest możliwe. Że warto pomagać. Że ktoś może naprawdę walczyć o drugiego człowieka, nie oczekując niczego w zamian. Jak mówiłam: po seansie zawsze zostaje we mnie to cudowne, miękkie ciepło. To, dzięki któremu wierzę - nie w renifery na dachu, ale w ludzi. Gdzie obejrzeć „Cud na 34. ulicy”? Film jest obecnie dostępny na Disney+ w idealnej jakości, z pełnym świątecznym klimatem - zarówno w oryginalnej wersji językowej z napisami jak i lektorem. A dla tych, którzy kochają tradycję wspólnego oglądania przy choince: POLSAT jak co roku pokaże „Cud na 34. ulicy” podczas jednego ze świątecznych dni. W ramówce zwykle pojawia się między Wigilią a drugim dniem świąt - dlatego warto obserwować program.
Agnieszka Maciąg nie żyje. Ikona polskiego modelingu lat 90. przez lata mierzyła się z ciężką chorobą
Nie żyje Agnieszka Maciąg - jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek lat 90., a także pisarka, prezenterka i artystka. W ostatnich latach zmagała się z chorobą nowotworową. O jej śmierci poinformował mąż, fotograf Robert Wolański.
Wiadomość o śmierci Agnieszki Maciąg pojawiła się 27 listopada. Jej mąż, Robert Wolański - jeden z najbardziej rozchwytywanych fotografów zajmujących się modą i portretem - opublikował poruszający post, w którym pożegnał ukochaną: „Dzisiaj zgasło moje Słońce. Światło, które zmieniło moje życie. Dało mi Miłość. Siłę. Wiarę i Zaufanie (...). Będę zawsze widzieć Twoje oczy pełne Miłości. Twoja radość i Pełnia Życia będą żyć we mnie zawsze”. Maciąg od kilku lat mierzyła się z nawrotem choroby nowotworowej. Wcześniej udało jej się ją pokonać. W marcu 2025 roku wyznała, że rak powrócił. Modelka zmarła w wieku 56 lat. Kim była Agnieszka Maciąg? Ikona lat 90. - modelka, która wyznaczała styl i otwierała drzwi polskiej modzie Agnieszka Maciąg należała do ścisłej czołówki polskiego modelingu lat 90. Obok Renaty Gabryjelskiej czy Ilony Felicjańskiej tworzyła trio, które nadawało ton temu, co uchodziło za styl i „niedostępną nonszalancję”. Jej kariera rozpoczęła się w 1989 roku, gdy wygrała konkurs organizowany przez nowojorską agencję modelek. Szybko zaczęła pojawiać się na prestiżowych wybiegach i w kampaniach największych domów mody: Lagerfelda, Cerrutiego, Biagiotti czy Escady. W środowisku uchodziła za gwiazdę, a jej obecność na wydarzeniu była sygnałem, że dzieje się coś ważnego. W tamtych czasach - bez Instagrama, bez smartfonów - ikony modelingu budowały sławę wyłącznie charyzmą, obecnością i pracą. Maciąg miała to wszystko. „Wyróżniały się sposobem bycia, inaczej chodziły. Miały nonszalancję nieosiągalną dla ówczesnych Polek” - wspominał fotograf Piotr Porębski. 11 najważniejszych cytatów, które zostawiła po sobie Agnieszka Maciąg | Elle.pl Od wybiegów do telewizji i literatury Jej droga zawodowa była znacznie szersza niż modeling. Po urodzeniu syna Michała wróciła do Polski i zaczęła eksplorować kolejne obszary - pojawiała się w teledyskach De Mono, nagrała solowy album „Marakesz 5:30”, a widzowie zapamiętali ją jako prowadzącą program „Siedem pokus” w RTL 7. Współpracowała także z Polsatem i TV4. W połowie lat 2000. zaczęła stopniowo znikać z mediów. Skupiła się na tematach zdrowia i duchowości, publikując książki o samorozwoju oraz świadomym stylu życia. To był zupełnie nowy, ale bardzo autentyczny rozdział w jej karierze. Odeszła jedna z największych ikon polskich lat 90. Agnieszka Maciąg była jedną z twarzy epoki, w której polska moda nabierała odwagi, świeżości i ogromnych ambicji. Miała pracę, pieniądze, urok i niepowtarzalną gwiazdorską pewność siebie – taką, która nie potrzebowała filtrów ani Instagrama. Jej śmierć to koniec pewnej ery. Agnieszka Maciąg pozostawiła po sobie dorobek, który wykracza daleko poza wybieg: muzykę, programy, książki - to przede wszystkim - wspomnienie kobiety, która przez lata inspirowała Polki swoją siłą, stylem i obecnością.