Kiedyś znienawidzone, dziś znów są „hot”. Spodnie 7/8 jak z szafy Sophii Loren zastąpią mi jeansy tego lata
Ciężkie jeansy do ziemi z szerokimi nogawkami zostawiamy na jesień i zimę. Latem 2025 roku zamieniamy je na spodnie 7/8. Niezwykle szykowne i oryginalne, urozmaicą wakacyjne stylizacje.
Podczas gdy rybaczki oficjalnie trafiły już na podium najmodniejszych spodni 2025 roku, spodnie 7/8 wciąż muszą przekonywać do siebie szeroką publikę. Wcale nas to nie dziwi – mają jedną z najtrudniejszych długości do wystylizowania i potrafią optycznie skracać sylwetkę. Z jakiegoś jednak powodu it-girls - zaczynając od Audrey Hepburn i Bridget Bardot, a na Belli Hadid kończąc - uwielbiają ten fason na lato. W tym artykule: Spodnie 7/8 kochały już ikony w latach 50. Spodnie 7/8 powracają na wybiegach Jak gwiazdy noszą spodnie 7/8? Jakie buty pasują do spodni 7/8? Spodnie 7/8 kochały już ikony w latach 50. Mamy dobrą wiadomość dla fanek i fanów mody z lat 50 i 60 XX w. – oparta na jej fascynacji estetyka ladylike nie daje jeszcze o sobie zapomnieć. Jesienią i zimą 2024 r. oznaczało to powrót tweedowych żakietów i pudełkowych płaszczy. Wiosną i latem trend manifestuje się poprzez kuferki z prostokątnym dnem, sukienki o kroju litery „A” i rybaczki. Capri to jednak niejedyne spodnie, które siedemdziesiąt lat temu urzekły największe ikony kina. W latach 50. XX wieku rozpoczęła się także historia spodni 7/8 o kroju cygaretek. Swoją nazwę zawdzięczają wąskim i zwężanym ku dołowi nogawkom, które kształtem przypominają cygaro. Początkowo projektowane jako część garnituru, spodnie dzięki szybkiemu rozwojowi mody lat 50. i 60. stały się samodzielnym elementem garderoby kobiet. Na wielkim ekranie i poza nim nosiły je m.in. Marylin Monroe, Sophia Loren czy też Audrey Hepburn. Spodnie 7/8 powracają na wybiegach Spodnie 7/8 w najróżniejszej formie pojawiały się na wybiegach 2025 roku. Najpierw w sezonie wiosna-lato przez wszystkie przypadki odmieniały je takie marki jak Versace, Gestuz, Rotate, 16Arlington Marni, Emporio Armani czy Boss. Nie zabrakło ich również na wybiegu Chloe, Christopher Esber i Alexander McQueen. W kolekcjach jesień-zima ich kolory stały się bardziej przygaszone, a materiały grubsze i mniej poddające się podmuchowi wiatru. U Balmain i Zimmermana zostały ubrane w czarną skórę, Schiaparelli udekorował je sztucznym futrem, a Balenciaga dodała im subtelną lamówkę z frędzlami. Modowa nostalgia za latami 50. i 60. dała o sobie znać również w sezonie Resort 2026, co tylko potwierdza ich długowieczność w trendach. Spodnie 7/8 wysłały na wybiegu zespoły kreatywne Gucci, Ngali i Bianca Spender. View Burdaffi on the source website Jak gwiazdy noszą spodnie 7/8? Spodnie o nietypowej długości nie są straszne dla najbardziej znanych stylistów w Hollywood. Lekcje, jak stylizować model o długości 7/8 niejednokrotnie dawał Law Roach, czyli stylista Zendayi i Anyi Taylor-Joy. Ta pierwsza w cygaretkach pokazywała się już w 2024 roku, chwilę po trasie promującej film „Challengers”. Wybierając się na kolację ze znajomymi w Nowym Jorku założyła spodnie Armani w kolorze łączącym elementy szarości i beżu. Look uzupełnił sweter w tym samym odcieniu i baleriny na słupku z migdałowym noskiem. Jedna z najtrudniejszych fasonów niestraszny jest także Karlie Kloss. Modelka podczas tygodnia mody męskiej w Paryżu na sezon jesień-zima 2023/2024 wybrała kremowy garnitur składający się z marynarki, tuniki i spodni 7/8. Podobnie jak Zendaya, Kloss również postawiła buty na niskim obcasie, ale zamiast baletek założyła pantofelki kitten heels. View Burdaffi on the source website Jakie buty pasują do spodni 7/8? Spodnie 7/8 wróciły na wybiegi i modną ulicę po latach zapomnienia. Nic więc dziwnego, że ich stylizowanie rodzi wiele pytań. Jak najlepiej połączyć je z resztą garderoby? W zbliżającym się sezonie letnim sięgaj po modele wykonane z lekkich tkanin, takich jak len, bawełna czy jedwab. Tego typu spodnie można zestawiać zarówno z luźnymi T-shirtami, jak i eleganckimi bluzkami lub koszulami. Kluczowe do tego rodzaju spodni są natomiast buty. Nie każdy model zgra się z tą trudną długością. Warto iść śladem gwiazd – zarówno tych z lat 50., jak i współczesnych – i poddać się romantycznemu charakterowi spodni. Do fasonu 7/8 świetnie pasować będą klapki na obcasie, mule z ostrym noskiem, czółenka kitten heels czy baleriny na słupku. Jeśli zależy nam na podobnym efekcie, ale płaskiej podeszwie, najlepsze będą siatkowane baletki albo japonki. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website
Audrey Hepburn – filmy sprzed lat, które trzeba poznać. Ranking TOP7 najlepszych ról kultowej aktorki
Audrey Hepburn filmy ze swoim udziałem zamieniała w ruchome dzieła sztuki, które oczarowują do dzisiaj. Chociaż przede wszystkim przypadną do gustu fankom kina lat 50. i 60., niesamowity talent aktorki sprawia, że wybrane przez nas historie każdy obejrzy z prawdziwą przyjemnością.
Audrey Hepburn filmy zaczęła nagrywać w wieku zaledwie 19 lat. Po epizodycznym występie w produkcji „Holenderski w 7 lekcjach” aż trzy lata musiała poczekać na kolejny angaż. Filmy, w których występowała w pierwszoplanowych rolach, to przede wszystkim komedie romantyczne. Chociaż najtrwalej w historii kina zapisały się popisy w „Śniadaniu u Tiffany’ego”, na koncie aktorki znalazło się sporo innych równie dobrych ról. Nic dziwnego, skoro podczas srebrnych lat Hollywood to właśnie gwiazda Audrey Hepburn rozbłyskała najmocniej. Audrey do dzisiaj traktowana jest jako symbol elegancji, seksapilu i wdzięku. Wśród najlepszych filmów z Audrey Hepburn znalazły kojarzone przez wielu klasyki. Filmy nagradzane Oscarami, wobec których nie ma wątpliwości, że to dobrze opowiedziane historie. Jeśli więc chcesz poznać smak kina sprzed dekad i przekonać się, co sprawia, że Audrey Hepburn do dziś wymieniana jako jedna z najważniejszych aktorek w historii kinematografii – obejrzyj polecane przez nas filmy. Zobacz też: Filmy z Julią Roberts do obowiązkowej powtórki. Te tytuły uwielbiamy do dziś >> 1. Śniadanie u Tiffany’ego (1961) Najpopularniejszy film z Audrey Hepburn, który dzisiaj traktowany jest jako klasyk. Na ekranie aktorce towarzyszył George Peppard. Holly, którą odegrała Hepburn, stała się symbolem popkultury – podobnie jak „mała czarna”, która za sprawą kultowej produkcji zagościła wśród trendów i do dziś uważana jest za ponadczasowy element garderoby. Oprócz interesującej historii i świetnej gry aktorskiej „Śniadanie u Tiffany’ego” zasługuje na wyróżnienie z powodu muzyki. Dzięki ścieżce dźwiękowej film otrzymał dwa Oscary – nagrodzono cały soundtrack, a także piosenkę „Moon River”, która odegrała w filmie znaczącą rolę. Utwór wykonany przez Audrey Hepburn nieustannie wzrusza. Henry Mancini, twórca muzyki, naprawdę popisał się umiejętnościami! View oEmbed on the source website 2. Rzymskie wakacje (1953) W życiu wielu aktorów i aktorów można wskazać szczególny moment, który odmienia ich los i otwiera drogę do Hollywoodu. W przypadku Audrey Hepburn, to właśnie „Rzymskie wakacje” stały się początkiem wielkiej kariery. W kogo wcieliła się Audrey Hepburn? Film „Rzymskie wakacje” opowiada o romantycznym uczuciu, jakie niespodziewanie połączyło znudzoną księżniczkę Annę i spragnionego skandalu reportera Joego. Audrey Hepburn idealnie odgrywa członkinie rodziny królewskiej i jak zawsze zachwyca elegancją. Księżniczka Anna ucieka od swoich codziennych obowiązków, spaceruje po mieście, a towarzyszący jej dziennikarz z każdą chwilą jest coraz bardziej podatny na jej wdzięki... Film z Audrey Hepburn i Gregorym Peckiem może wydawać się przewidywalny – w rzeczywistości jednak zaskakuje i wzbudza wiele emocji. Nie bez powodu film otrzymał trzy Oscary. Jedna statuetka trafiła w ręce samej Audrey Hepburn, najlepszej aktorki pierwszoplanowej według Akademii Filmowej. View oEmbed on the source website 3. Wojna i pokój (1956) Film „Wojna i pokój” z Audrey Hepburn bazuje na klasycznej powieści Lwa Tołstoja. Przeniesienie na ekran monumentalnej powieści stanowiło wyzwanie, jednak wyreżyserowana przez Kinga Vidora produkcja przekonała do siebie publiczność. Audrey Hepburn wciela się w Nataszę Rostową – przepiękną szlachciankę, której przyszło żyć w czasie wojen napoleońskich. Nie są one jednak jedynym zmartwieniem kobiety. Przede wszystkim sen z powiek spędza jej pełne rozczarowań życie uczuciowe. W kostiumowym, melodramatycznym filmie Audrey Hepburn mogła pokazać, na co ją stać. W roli arystokratki, która szuka prawdziwej miłości, odnalazła się świetnie. Oprócz niej na ekranie możemy podziwiać Anitę Ekberg czy Henry’ego Fondę, którzy także popisują się aktorskim talentem. Niewinność i szarm. Styl Audrey Hepburn. "Nie potrzebowała obcasów ani dekoltów, wystarczyła jej osobowość" 4. Jak ukraść milion dolarów (1966) Peter O’Toole, Audrey Hepburn i kryminalna historia – czyli „Jak ukraść milion dolarów”. Film miał premierę w 1966 roku, a krótko po pierwszych pokazach Audrey Hepburn zniknęła z ekranów na dłużej i tym samym zakończyła się era jej największej popularności. „Jak ukraść milion dolarów” opowiada historię córki kolekcjonera sztuki i fałszerza. Gdy autentyczność jednego z jego posągów ma być poddana testom, Nicole (w tej roli Audrey Hepburn) robi wszystko, aby uchronić ojca. W pomoc dziewczynie angażuje się złodziejaszek. Choć nad jego moralnością można się zastanawiać, ale zniewalający wygląd nie pozostawia widzów obojętnymi. „Jak ukraść milion dolarów” to naprawdę dobry film z Audrey Hepburn – frywolna, zaskakująca bohaterka, intrygująca historia i wzbudzające śmiech dialogi sprawiają, że trudno oderwać wzrok od ekranu. View oEmbed on the source website 5. Sabrina (1954) Dzisiaj Audrey Hepburn postrzegamy jako ikonę Hollywoodu i nazywamy największą aktorką wszechczasów. Nie oznacza to jednak, że jej życie było usłane różami. Ze względu na zaborczego partnera – Mela Ferrera – który skutecznie kontrolował Audrey i wywierał wpływ na przebieg jej kariery, młoda aktorka odrzucała poważniejsze role i angażowała się przede wszystkim w komedie romantyczne. Kolejną z nich była właśnie „Sabrina”. Jednak jednocześnie „Sabrinę” nazwać można jednym z lepszych filmów z lat 50. Za sprawą magnetyzmu Audrey Hepburn prosta historia wywiera ogromne wrażenie. Zwłaszcza że uczucia, które możemy oglądać na ekranie, szybko nabrały prawdziwości. Na planie „Sabriny” rozkwitła miłość pomiędzy Audrey Hepburn i partnerującym jej Williamem Holdenem... View oEmbed on the source website 6. Miłość po południu (1957) W kolekcji najlepszych filmów z Audrey Hepburn nie mogło zabraknąć „Miłości po popołudniu”. To kolejna komedia romantyczna, w której podziwiać możemy utalentowaną Audrey. Film opowiada o kobieciarzu, który staje się obiektem westchnień córki detektywa, Ariane. Chociaż kobieta próbuje mu pomóc, a wkrótce się w nim zakochuje, dawne nawyki dają o sobie znać – Ariane zostaje skrzywdzona. Szybko jednak zaczyna planować zemstę na dawnym, dużo starszym od niej partnerze. Filmy o miłości mimo różnicy wieku wzbudzają wiele kontrowersji. Tak było i w tym przypadku – młodziutka Audrey odgrywała na ekranie ukochaną mężczyzny starszego o 30 lat. Po premierze „Miłości po południu” wybuchło wiele protestów. Mimo to rola Ariany jest jednym z lepszych występów Audrey Hepburn, która idealnie odegrała przebiegłą, rezolutną i frywolną bohaterkę. View oEmbed on the source website 7. Zabawna buzia (1957) Paryż w latach 50., świetna muzyka i pełna magnetyzmu Audrey Hepburn – to właśnie „Zabawna buzia”. Jeśli lubisz musicale filmowe, musisz sięgnąć po film, w którym Audrey Hepburn po raz pierwszy pokazała swoje możliwości wokalne i taneczne. I chociaż się powtarzamy, i tym razem trzeba wspomnieć o wyjątkowej urodzie, która miała szansę rozbłysnąć w „Zabawnej buzi”. Hepburn zagrała młodą dziewczynę, która zostaje zauważona przypadkiem przez znanego fotografa mody i zaczyna zastanawiać się nad karierą modelki. Czy porzuci pracę w księgarni i zgodzi się zapozować na okładce? „Miała wszystko, czego szukałem – urok, niewinność i talent. Była bardzo zabawna. To było absolutnie urocze” – wspomina jeden z pierwszych reżyserów, którzy rozpoczynał pracę z Hepburn. Przeczytaj też: Grzywka w stylu Audrey Hepburn to ulubiona fryzura gwiazd. I to od lat! Jest bardzo dziewczęca, a zarazem elegancka oraz optycznie odejmuje lat >> Audrey Hepburn – filmy, które warto zobaczyć Oczywiście wybrane przez nas filmy z Audrey Hepburn, to nie wszystkie produkcje, w których możemy podziwiać aktorkę. Jej filmografia jest znacznie bogatsza. Jeśli więc nasze propozycje przypadły Ci do gustu, nie rozczarujesz się podczas oglądania pozostałych filmów, w których zagrała Audrey Hepburn. Jakie jeszcze filmy z Audrey Hepburn polecamy? „Holenderski w 7 lekcjach” „Szajka z Lawendowego Wzgórza” „Zielone domostwa” „Historia zakonnicy” „Nie do przebaczenia” „Niewiniątka” „Szarada” „Kiedy Paryż wrze” „My Fair Lady” „Powrót Robin Hooda” „Dwoje na drodze” „Krwawa linia” „Śmiechu warte” Oprócz tego prawdziwym fanom i fankom aktorki do gustu przypadnie film biograficzny o Audrey Hepburn. Historia Audrey Hepburn opowiedziana została już w 2000 roku, jednak wkrótce premierę będzie miał kolejny film biograficzny o Audrey. W główną rolę wcieli się Rooney Mara, która (nie da się zaprzeczyć) zaskakująco przypomina najsłynniejszą aktorkę dawnego kina. Czekamy na premierę. Rooney Mara jako Audrey Hepburn w najnowszej biografii. Jak na tę wiadomość zareagowali fani? Nie wszyscy są zachwyceni. Dlaczego?
Bella Hadid w stylizacji inspirowanej vintage. To kwintesencja stylu old Hollywood (a modelka wygląda jak Audrey Hepburn!)
Topowa modelka, influencerka, propagatorka mody vintage. Bella Hadid kolejny raz zachwyciła swoją stylizacją, którą tym razem postanowiła nawiązać do klimatu starego Hollywood oraz stylu takich ikon, jak Audrey Hepburn czy Olivia Newton-John.
O modowych poczynaniach Belli Hadid można byłoby napisać książkę: jedna z najjaśniej świecących gwiazd w branży zawsze wyróżnia się na ulicy i robi tak piorunujące wrażenie na czerwonym dywanie, że każdy liczący się serwis i magazyn modowy rozkłada na czynniki pierwsze jej looki. Sukces stylizacyjny Hadid opiera się na wierności jednej zasadzie: modelka zawsze słucha siebie i nigdy nie założy czegoś, do czego nie jest przekonana w stu procentach. A do tego uwielbia łączyć high fashion z vintage, co sprawiło, że wystarczyło kilka lat, by została it girl dekady. "Moda vintage" - książka o kupowaniu w second handach pomoże zbudować Wam szafę na wiosnę 2022. To must have czytelniczy tego roku>> Szczególnie w ostatnich sezonach Bella Hadid prezentuje się na Instagramie i pozuje obiektywom fotoreporterów w ubraniach z drugiego obiegu. W ostatnim czasie mogliśmy ją podziwiać w w długiej białej sukni z wycięciem w talii od Gucci (z czasów, gdy dla marki pracował Tom Ford) czy legendarnej balowej kreacji Versace w czerni, w której uświetniła Festiwal Filmowy w Cannes 2022 (archiwalny projekt słynnego domu mody pochodzi z 1987 roku i został zaprojektowany przez samego Gianniego Versace dla austriackiej śpiewaczki Helgi Dernesch na koncert w operze Salome w Teatro alla Scala w Mediolanie). Sięgnijmy wcześniej: w 2021 roku zwróciła na siebie uwagę z kolei w komplecie Gucci z lat 90., konkretnie z kolekcji wiosna-lato 1998. Niedawno znów przykuła uwagę wszystkich, kiedy wzięła udział w imprezie inauguracyjnej swojej marki napojów bezalkoholowych Kin Euphorics w The Fleur Room w West Hollywood - ubrana w różową ukwieconą sukienkę z gorsetową górą i asymetrycznym dołem z metką Roberto Cavalli, którą kupiła w ulubionym sklepie vintage gwiazd, to jest Treasures of NYC. Hailey Bieber w dziewczęcym swetrze z polską metką. Gwiazda znów założyła ubranie od Magdy Butrym>> "Byłam w ostatnim czasie mentalnie w tak dziwnym miejscu, że wyjście z domu i ubranie się było dla mnie bardzo skomplikowane, zwłaszcza stresując się tym, że paparazzi są na zewnątrz i tak dalej. W ostatnim roku kluczowe było dla mnie to, żeby przekonać się, że nawet jeśli ludzie mówią o moim stylu i bez względu na to, czy im się podoba czy nie, to nie ma żadnego znaczenia, ponieważ to jest coś mojego. Kiedy rano wychodzę z domu, myślę: Czy to mnie uszczęśliwia? Czy czuję się w tym dobrze i komfortowo?" wspominała w niedawnym wywiadzie Bella Hadid i zaznaczała, że najważniejsze jest dla niej samopoczucie w danym ubraniu. Jej ostatnia stylizacja jest doskonałym przykładem tego mindsetu: modelka opublikowała na Instagramie galerię zdjęć i filmów w krótkich wakacji w Europie ze swoim chłopakiem Markiem Kalmanem, gdzie spaceruje nad wielką wodą przy zachodzie słońca. Wybrała się na plażę ubrana w obcisły czarny kombinezon bez ramiączek, za to z wycięciami cut-outs i z paskiem w talii (bardzo w klimacie filmu "Grease" i kostiumów, które nosiła Olivia Newton-John), który postanowiła podkręcić dodatkami w stylu Audrey Hepburn: czarnymi okularami przeciwsłonecznymi, długą kolorową apaszką na szyi oraz klapkami na niewielkim obcasie typu kaczuszka. Lata 50. to kolejna dekada, w której - tuż po latach 90. i 2000. - zakochała się modelka. Oby ta miłość została na dłużej, bo świetnie jej z Hadid! Najlepiej ubrana modelka na świecie nie ma stylistki. Bella Hadid: "To nie ma to znaczenia, ponieważ to jest mój styl">>
Lata 50.: moda damska. Jak wyglądały wtedy kobiety na ulicach? [najważniejsze trendy i modne ubrania]
Debiut kultowej kolekcji "New Look" Christiana Diora w 1947 roku zapoczątkował historię współczesnej mody. Dzięki dopasowanym projektom, kobiecym akcesoriom i bogatym detalom, lata 50. dały początek nieznanemu wcześniej podejściu do stylu glamour. Wkraczając w tę dekadę z elegancją i wyrafinowaniem, kobiety skłaniały się w kierunku sylwetek podkreślających kształty - wybierały rozkloszowane zwiewne spódnice, ale też eksperymentowały z wąskimi w talii spodniami.
W tym artykule: Charakterystyczne stylizacje lat 50. Popularne stylizacje w latach 50. Ikony stylu w latach 50. Najmodniejsze sukienki w latach 50. Buty noszone i dodatki w latach 50. Patrząc dokładniej na modę z tamtej dekady można zauważyć, że kobiece stylizacje były strojne i dopracowane. Od nienagannie skrojonych garniturów, przez operowe rękawiczki, aż po najróżniejsze kapelusze - dodając subtelne akcenty do swojego stroju, potrafiły wznieść go na wyższy poziom. Choć dziś wiele z nas chętniej szuka inspiracji w późniejszych dekadach, to właśnie styl lat 50. doprowadził do powstania niektórych z najbardziej pamiętnych projektów wszechczasów. "Moda vintage" - książka o kupowaniu w second handach pomoże zbudować Wam szafę na wiosnę 2022. To must have czytelniczy tego roku>> Charakterystyczne stylizacje lat 50. W trendach lat 50. widać było wyraźny podział na płeć: podczas gdy moda męska szła w kierunku bardziej swobodnego stylu codziennego, moda damska stawiała na elegancję, klasykę i perfekcyjnie dobrane dodatki. Kiedy w 1947 roku pojawił się New look Christiana Diora, odniósł natychmiastowy sukces, a podkreślona talia i pokaźnych rozmiarów spódnice stanowiły podstawę kobiecych stylizacji aż do połowy lat 50. W miarę upływu dekady dominująca sylwetka stawała się jednak coraz prostsza i smuklejsza, a gdy moda zaczęła szukać nowych inspiracji, elegancja i formalny styl z początku dziesięciolecia zaczęły powoli słabnąć. Symbolem dekady stała się, nieznana wcześniej nikomu, modowa różnorodność. Zamiast podążać za jednym określonym stylem ubierania się, kobiety mogły nosić zarówno tiulowe spódnice, jak i dopasowane do figury suknie, i nadal wyglądać bardzo modnie. W miarę upływu dziesięciolecia wybory te stawały się coraz bardziej zróżnicowane, ponieważ nowi projektanci którzy pojawili się na rynku, tacy jak Cristobal Balenciaga, Charles James czy Hubert de Givenchy, zaczęli wprowadzać nowe, zrekonstruowane kobiece sylwetki. W późnych latach 50. modę zdominowały wpływy Coco Chanel. Jej projekty charakteryzowały się krótkimi marynarkami z mosiężnymi guzikami i kieszeniami, które zawsze były noszone rozpięte tak, aby eksponowały bluzki z lat 50. (przed 1957 rokiem bluzki były mało znaczącym elementem garsonek, ale Chanel uczyniła z nich centralny punkt swoich projektów). Gdy dekada dobiegała końca, sylwetki zaczęły się jeszcze bardziej rozluźniać dzięki popularności workowatych sukienek i bluzek o luźnym kroju. Kolory nadal były żywe, ale kobiety równie chętnie sięgały też po ubrania w neutralnych odcieniach. Popularne stylizacje w latach 50. Bez względu na porę dnia, przez całą dekadę, kobiecy strój musiał być nienaganny. Oznaczało to idealnie zadbane włosy, nieskazitelny makijaż i zestaw pasujących akcesoriów. Długie lata niedostatku podczas II wojny światowej zrodziły tęsknotę za luksusem i modą, a kobiety podejmowały szczególny wysiłek, by ubierać się odpowiednio na każdą okazję. Niezależnie od tego, czy kobieta miała na sobie garsonkę, spódnicę poodle, sukienkę koktajlową czy jeden z projektów Diora, robiła wszystko, by wyglądać jak najlepiej. Chociaż coraz bardziej powszechne stawało się noszenie przez kobiety spodni, ubrania lat 50. skłaniały się ku kobiecości i klasyce. Było to szczególnie widoczne w przypadku strojów wieczorowych, gdy pojawiły się pierwsze projekty sukienek koktajlowych. Noszone na coctail party, projekty stanowiły coś pomiędzy strojem dziennym a suknią wieczorową - miały długość sukienki na co dzień, ale jednocześnie były bogato zdobione. Stosunkowo nowym trendem mody codziennej stały się również dzianinowe kardigany i noszone do nich szerokie spódnice, nazywane poodle skirts. Zaprojektowane przez Julię Lynne Charlot były skrojone z koła i zdobione różnymi wzorami, w tym rysunkiem psa pudla (stąd też wzięła się ich nazwa). Moda damska w latach 60. Co nosiły wtedy kobiety? Płaszcze, sukienki, buty >> Ikony stylu w latach 50. Marilyn Monroe Film “Mężczyźni wolą blondynki” zapoczątkował karierę Monroe i uczynił z niej międzynarodowy symbol seksu. Szybko stała się jedną z największych i najbardziej rozpoznawalnych ikon lat 50., a także zdefiniowała glamour dla całego pokolenia. Królowa Elżbieta II Tak jak matka Elżbiety zapisała się w historii mody lat 20. swoją ślubną kreacją, tak koronacja nowej królowej Wielkiej Brytanii była jeszcze większym wydarzeniem w latach 50. Transmisję obejrzało ponad 20 milionów poddanych i tym samym zobaczyło okazałą suknię zaprojektowaną przez Normana Hartnella, do której tego dnia dobrała złotą pelerynę ozdobioną frędzlami, bogatymi haftami i biżuterię w stylu "więcej znaczy więcej". Grace Kelly Bez niej historia mody nie byłaby taka sama. Stroje aktorki, zarówno te noszone na ekranie jak i poza nim, były jednymi z najchętniej komentowanych i kopiowanych w tej dekadzie, a jej ślub z księciem Monako Rainerem III stanowił prawdziwe wydarzenie, zarówno kulturalne, jak i modowe. Suknia ślubna Grace Kelly nadal zresztą uważana jest za jedną z najbardziej eleganckich wszechczasów, a jej krojem zainspirowała się nawet Kate Middleton, która stanęła przed ołtarzem z księciem Williamem w 2011 roku. Sophia Loren Kolejna ikona mody i piękna, która po raz pierwszy stanęła w świetle reflektorów w latach 50. Sophia Loren zdobyła popularność zarówno dzięki swojej niebywałej charyzmie, jak i wyglądowi. “- Wszystko, co widzisz, zawdzięczam spaghetti" - odpowiedziała w jednym z wywiadów reporterowi, który skomentował jej naturalną figurę klepsydry. Audrey Hepburn Karierę Audrey Hepburn zapoczątkowała główna rola w filmie "Rzymskie wakacje" i wraz z napływem kolejnych ról, ekranowa piękność wiedziała, że będzie potrzebowała idealnej garderoby. Z pomocą przyszedł jej mało znany wówczas paryski projektant, Hubert de Givenchy. Efektem współpracy pary były nie tylko niezapomniane kostiumy (w tym ikoniczna mała czarna ze “Śniadania u Tiffany'ego”), ale również piękna przyjaźń. Moda damska w latach 70. Jaki styl był wtedy hitem na ulicach i wybiegach? >> Najmodniejsze sukienki w latach 50. Moda damska w latach 50. charakteryzowała się tym, że kobiety nosiły sukienki tak, jak my dzisiaj nosimy t-shirty i dżinsy. Były one podstawą każdej kobiecej garderoby i występowały w przeróżnych kolorach oraz wzorach. Ich ramiona były wąskie, opływowe, a talia idealnie przylegająca i opinająca sylwetkę. Dół sukienki zazwyczaj przyjmował jedną z dwóch form: albo był o kroju ołówkowej spódnicy, albo rozszerzał się w literę A. Na sukienki vintage z lat 50. wykorzystywano przeróżne tkaniny, które określały ich charakter - czyniły sukienkę bardziej swobodną lub elegancką, w zależności od tego, gdzie była noszona. Bawełna była używana do szycia modeli domowych, głównie sukienek typu shift, które stanowiły jeden z ulubionych strojów ówczesnych kobiet. Wełna i len, podobnie zresztą jak nowe włókna syntetyczne - rayon i poliester, były często wybierane jako materiał, z którego wykonywano ubrania z lat 50., zakładane podczas wyjścia np. do miasta. Z kolei tweed oraz mieszanki wełny i acetatu stanowiły podstawowy materiał na kreacje jesienne, a jedwabny szantung był używany, kiedy chciano nadać sukience nieco bardziej strojny, wieczorowy charakter. Moda damska w latach 80. Co było wtedy hitem w sklepach i na wybiegach? >> Buty noszone i dodatki w latach 50. Buty lat 50. charakteryzowały się wygodą i niskimi obcasami - na co dzień kobiety nosiły płaskie sandały, a na wyjścia tzw. kitten heels. Buty były wykonane z miękkiej skóry, zamszu lub materiałów tekstylnych, takich jak aksamit czy mesh. Czubki czółenek wybieranych na wieczór były bardzo spiczaste w pierwszych latach dekady i bardziej zaokrąglone w latach późniejszych. Noszono obuwie zarówno w klasycznych odcieniach czerni, bieli i czerwieni, jak błyszczącego złota i ciemnego srebra. Moda damska w latach 90. O jakich ubraniach marzyły wtedy kobiety? >> Jeśli chodzi o modne akcesoria lat 50., jednym z najbardziej charakterystycznych dla dekady elegancji dodatków, były z pewnością rękawiczki. W ciągu dnia kobiety najczęściej nosiły modele o długości do nadgarstka, natomiast wieczorem sięgające aż do łokci, a ich kolor prawie zawsze współgrał z innymi elementami stylizacji. Często do stroju dobierani kapelusz, torebkę i rękawiczki w tym samym kolorze, a także buty w podobnym odcieniu.
Brigitte Bardot i jej suknia ślubna "z ceraty". Aktorka wywołała w niej skandal na całą Francję [One dress show]
To jest ładne, co się komu podoba - mówią. Z podobnego założenia musiała wyjść Brigitte Bardot, która w 1959 roku wzięła ślub w sukience, której wzór kojarzył się z kuchennym obrusem i... biedą. Do czasu, aż francuska gwiazda powiedziała w niej "i nie opuszczę Cię aż do śmierci" (albo rozwodu) i od tej pory drobna krateczka stała się najbardziej pożądanym wzorem przełomu lat 50. i 60. A wszystko to w towarzystwie skandalu, sekretów i szalonej młodzieńczej miłości.
Droga do ołtarzy bywa wyboista "Każda miłość trwa tak długo, na ile zasługuje". Tak brzmi jeden z częściej przytaczanych cytatów Brigitte Bardot, francuskiej aktorki, modelki, piosenkarki, kobiety zakochanej w kochaniu. Za mąż wychodziła czterokrotnie, ale osób, których darzyła płomiennym uczuciem, nie da się zliczyć. Pierwszy raz stanęła na ślubnym kobiercu po osiągnięciu pełnoletności, dokładnie 21 grudnia 1952 roku, a starszy od niej o sześć lat Roger Vadim, który był wyznania prawosławnego, przeszedł dla niej na katolicyzm. Poznali się dwa lata wcześniej i od razu wpadli sobie w oko (a może raczej: rozpoczął się ich intensywny romans). Rodzice Bardot zagrozili jej, wówczas szesnastoletniej, że odeślą ją do Anglii, jeśli będzie kontynuowała tę znajomość. Zakochani przeczekali dwadzieścia cztery miesiące i postanowili sformalizować swój związek. Aktorka nie kryła fascynacji reżyserem, wspominała zresztą po latach, że "zrobił na niej wrażenie 'dzikiego wilka'". Jej "wilk" z kolei uczynił ją gwiazdą swojego debiutanckiego filmu "I Bóg stworzył kobietę". Julia Roberts w kreacji z "Pretty Woman". To najważniejsza czerwona sukienka w filmowej historii [One dress show]>> View oEmbed on the source website Małżeństwo z Vadimem nie przetrwało jednak długo. Rozwiedli się po pięciu latach, a zanim to jeszcze nastąpiło, aktorka miała romans z Jeanem-Louisem Trintignantem, kolegą z planu wspomnianej produkcji. Nie zrobiło to jednak wrażenia na jej (wtedy jeszcze) mężu: "Wiedziałem, co się dzieje i raczej tego oczekiwałem. Wolałem mieć niewierną żonę niż taką, która po prostu kochała mnie i nikogo innego. Chciałem kobiety z duszą, pełną radości życia i poczucia przygody, takiej, która nie skrywa ciekawości seksualnej" komentował Roger Vadim. Zadurzenie Bardot w filmowym partnerze przerodziło się w dwuletnią burzliwą relację: o tyle trudną, że Trintignant był wtedy żonaty ze Stéphane Audran i odbywał służbę wojskową, a aktorka wdała się jeszcze w romans z Gilbertem Bécaud. Po zakończeniu wszystkiego Bardot miała pójść do łóżka z setką mężczyzn i kobiet. Aż spotkała swojego drugiego męża, Jacques'a Charrier. I to ich ślub będzie tłem dzisiejszej historii. Po swojemu Poznali się prawdopodobnie na planie komedii "Babette idzie na wojnę" i spotykali przez niecały rok, aż zachłyśnięci miłością postanowili się po prostu pobrać. Oboje wtedy robili kariery - chociaż Charrier był początkującym aktorem, a Bardot miała za sobą role w ponad dwudziestu filmach - ich relacja budziła zainteresowanie mediów. Tłum dziennikarzy śledził parę i próbował wywęszyć, czy są już może małżeństwem, czy ślub dopiero przed nimi - a zarówno Brigitte, jak i Charrier tylko podsycali plotki, jednocześnie zaprzeczając, jak i potwierdzając doniesienia z pierwszych stron gazet. W rzeczywistości pobrali się 18 czerwca 1959 roku w ratuszu miejskim w Louveciennes: burmistrz dokonał ceremonii, a ojcowie obu gwiazd filmowych byli świadkami. Nie obyło się jednak bez dramatów. Paparazzi wtargnęli do urzędu stanu cywilnego, gdzie domagali się od aktorki oficjalnej zgody na sfotografowanie ceremonii. Brigitte Bardot nie zgodziła się na to - pełna złości wykrzyknęła "Non, non, non" i wybuchła płaczem. Ślub jednak doszedł do skutku, a po zawarciu związku małżeńskiego odbyło się maleńkie wesele w ogrodzie willi rodziców Bardot. Księżna Diana i jej "revenge dress". Co naprawdę oznaczała "sukienka zemsty" Lady Di?>> Kiedy zdjęcia z tego wieczoru ujrzały światło dzienne, rozpętał się prawdziwy skandal, a jego epicentrum była... suknia ślubna panny młodej. Gwiazda, która kilka lat wcześniej wyszła za mąż w bardzo formalnej kreacji, pełnej drapowań, o długości maxi, zapięta pod szyję na obleczone jedwabiem guziki i z welonem XXL z naszytymi płatkami kwiatów, przy drugim zamążpójściu widocznie chciała odetchnąć. Teraz miało być inaczej, po swojemu. Założyła więc rozkloszowaną sukienkę midi z podkreśloną talią, kołnierzykiem i falbanką przy rękawie 3/4, którą zaprojektował dla niej Jacques Esterel. Bliźniaczo podobną miała na sobie w 1953 roku na jednej ze swoich pierwszych okładek dla magazynu ELLE, gdzie pozowała w parku z wiklinowym koszykiem i kapeluszem w kolorze dojrzałych cytryn. Znaki szczególne? Suknia była różowa jak guma balonowa i zdobiła ją drobna kratka vichy. To właśnie ten wzór sprawił, że Francja nie zostawiła na Bardot suchej nitki - krytycy mody nie kryli zdziwienia, podczas gdy fani czuli się wręcz obrażeni. Pytanie: dlaczego? Relacje w kratkę Dziś można oczywiście dopowiadać tropy interpretacyjne, metafory i symbolikę kraciastej sukni ślubnej Bardot, ale pod koniec lat 50. jej wybór też niósł za sobą konkretne skojarzenia. Wspomniana kratka, znana też pod nazwą gingham, pojawiła się w latach 30. w... kuchniach, kiedy to nieznanym wcześniej wzorem zaczęto zdobić obrusy i dekoracje stołowe. W tym miejscu spędziła ona blisko dekadę, dlatego skojarzenie z gospodynią domową, która nakrywa ceratę do obiadu, było niezwykle silne bardzo długo. Aż w 1939 roku główna bohaterka filmu "Czarnoksiężnika z Krainy Oz", pochodząca ze wsi sierota Dorotka (w tej roli młoda Judy Garland), nosiła sukienkę uszytą z materiału w biało-niebieską kratę. Nowe znaczenie vichy? Bieda, chociaż dziś powiedzielibyśmy prędzej, że dziewczęcość i rezolutność. Kiedy jednak dwadzieścia lat później Bardot, ogromna gwiazda i symbol seksu, poszła w podobnej do swojego drugiego ślubu, wywołała tym niemały skandal. Nawet koleżanki po fachu dziwiły się, jak to możliwe, że bo ona, wielka gwiazda, powiedziała "tak" w sukni przypominającej serwety i wybrała wzór, który był wręcz antymodny. Konwenanse zostały jednak przytłoczone zachwytami fanek francuskiej aktorki oraz piosenkarki i tak oto ten print na dobre wszedł do mody. Zresztą - Brigitte Bardot doskonale zdawała sobie wówczas sprawę z własnego magnetyzmu i mocy kreowania trendów. Ten podbiła jeszcze w tym samym roku na dużym ekranie, kiedy w słynnej tanecznej scenie filmu "Voulez-vous danser avec moi?" miała na sobie kraciastą błękitno-biała spódnicę. Tak oto francuska gwiazda sama uczyniła z siebie ambasadorkę gingham, bo i po dziś dzień, w każdym trendowym zestawieniu, w którym pojawia się ten print, redaktorki mody na całym świecie przywołują jej kontrowersyjną (na tamte czasy) suknię ślubną. View oEmbed on the source website A związek małżeński? Bardot i Charrier wytrzymali ze sobą niecałe cztery lata i chociaż owocem tego związku było jedyne dziecko aktorki, para podjęła decyzję o rozwodzie i rozstała się w 1963 roku (aktor później wychowywał syna samodzielnie). Miłość się skończyła, potem nastąpiły kolejne, ale moda na kratkę vichy dzięki tej relacji stała się wieczna. Britney Spears i słynna dżinsowa suknia. Dlaczego gwiazda założyła ją na czerwony dywan?>>
Inga Vesper: „Przedstawienia typowych amerykańskich rodzin z lat 50. ilustrują pewną doskonałość, a mnie przyprawiają o dreszcze”. Przeczytaj wywiad z autorką powieści kryminalnej „Bardzo długie popołudnie”
Zbrodnia na kalifornijskich przedmieściach, walka o prawa kobiet i konflikty na tle rasowym. Inga Vesper sugestywnie oddaje obraz dusznego Miasta Aniołów i przygnębiającej rzeczywistości lat 50. Z autorką znakomitego kryminału „Bardzo długie popołudnie” rozmawiamy o amerykańskim śnie, feminizmie, nierównościach społecznych i o tym, dlaczego niepokoją ją katalogi zakupowe z tamtej dekady.
„Bardzo długie popołudnie” to Twoja pierwsza powieść. Dlaczego zdecydowałaś się na napisanie książki? To moja pierwsza opublikowana powieść, ale przed nią napisałam jeszcze pięć innych książek. Jestem dziennikarką, więc pisanie mam we krwi. W swojej karierze często trafiałam na historie, które nigdy nie miały satysfakcjonującego zakończenia – rzeczywistość bywa rozczarowująca. Zaczęłam się więc zastanawiać: co, jeśli sama napisałabym jakąś historię. Skąd pomysł, aby akcję swojej powieści kryminalnej umieścić w latach 50. na przedmieściach Kalifornii? Zawsze byłam podejrzliwa wobec nostalgii za wcześniejszymi dekadami, a szczególnie za latami 50. Jeśli spojrzymy na zdjęcia z tego okresu, wszystko wydaje się idealne – czyste domy, szczęśliwe żony, wykrochmalone sukienki, a tak naprawdę to był bardzo przygnębiający czas. Kalifornia to też symbol tamtej dekady i amerykańskiego snu: sielskie życie, słońce i Hollywood. Chciałam zajrzeć głębiej i zobaczyć, co kryje się za tą pozorną idyllą. Przedstawienia typowych amerykańskich rodzin z lat 50. ilustrują pewną doskonałość, a mnie przyprawiają o dreszcze. I myślę, że to bardzo dobra oprawa dla intrygi kryminalnej. Dużo czasu poświęciłaś na research? Tak, starałam się zbadać wszystko – od kwestii związanych z budową autostrad, przez wytyczne dotyczące wychowania dzieci, po ruch na rzecz praw obywatelskich. Szczególnie cenne było przeglądanie katalogów wysyłkowych z tamtych czasów, dzięki którym mogłam zobaczyć, jak ludzie się ubierali, co mieli w swoich domach, jakie produkty były przez nich najbardziej pożądane. Mimo to zdarzyło mi się popełnić kilka błędów. W pierwszej wersji mojej książki wszystkie postacie wsiadające do samochodów zawsze zapinały pasy bezpieczeństwa. Ale okazało się, że pasy bezpieczeństwa zostały wprowadzone dopiero w latach 70., więc to zostało poprawione. Co najbardziej Cię zaskoczyło podczas badań? Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, jak silny wtedy był ruch feministyczny. Zawsze myślałam, że feminizm zaczął się w latach 60., ale okazało się, że już w latach 50. istniało mnóstwo kobiecych grup wsparcia. Przybierały jednak inną formę – wówczas bardziej troszczono się o odpowiednie utrzymanie domu, pracę społeczną i wychowywanie dzieci. Mimo to potrzebujące kobiety mogły liczyć na podstawową pomoc. Jakie było Twoje wyobrażenie o latach 50., zanim zaczęłaś pisać książkę? Zawsze myślałam o latach 50. jako o dosyć przygnębiającym okresie. Rozpoczęła się wtedy zimna wojna, Amerykanie walczyli w Korei, rasizm był normą. Wiele z tych kwestii zostało poruszonych w mojej książce. Ale byłam nieświadoma tak ekstremalnego i jawnego seksizmu. W jednym z katalogów, który przeglądałam, można było kupić plastikową głowę kobiety na ścianę z trofeami myśliwskimi, w innym był ogromny korek, który mężczyzna mógł wepchnąć w usta swojej dokuczliwej żony, aby ją uciszyć. Oczywiście były to tylko gadżety, ale niestety takie z pozoru nieszkodliwe rzeczy normalizują przemoc wobec kobiet, a w latach 50. był to naprawdę ogromny problem. Poza przemocą wobec kobiet dotykasz wielu innych ważnych problemów: prawa kobiet, rasizm, trauma po wojnie w Wietnamie. Która z tych kwestii dotknęła Cię najmocniej? Myślę, że wszystkie są ze sobą powiązane. Rasizm i seksizm to oczywiście dwa bardzo różne problemy, ale pojawiają się w społeczeństwach, w których panują nierówności. Takie podejście jest niszczące dla wszystkich, dlatego starałam się pokazać także męską perspektywę. Biali mężczyźni, postrzegani jako oprawcy, naznaczeni dodatkowo wojenną traumą, również podlegali opresji, nie mogli otwarcie dyskutować o swoich lękach i uczuciach, i to kierowało ich w stronę nienawiści. Zależało mi na tym, aby pokazać, jak złożony jest to problem, i jeśli ma nastąpić zmiana, to mężczyźni są jej bardzo ważnym elementem. Dwie bohaterki Twojej powieści chcą dokonać zmiany tego status quo. Ruby, czarnoskóra pomoc domowa, zmaga się z zaszufladkowaniem ze względu na kolor skóry, a Genevieve Crane stara się pokazać kobietom, że można żyć inaczej. W jakim stopniu Ty identyfikujesz się ze swoimi postaciami? W bardzo dużym. Oczywiście nie doświadczyłam rasizmu w takim stopniu, jak Ruby, która poradziła sobie z nim na własny sposób. Ale doświadczyłam nierówności i widzę ją wszędzie wokół siebie, nawet jeśli nie dotyka mnie osobiście. Zarówno Ruby, jak i pani Crane mają pewne moje cechy, ale są dla mnie również wzorami do naśladowania. Od czasu, gdy napisałam tę książkę, otwarcie mówię o niesprawiedliwości i akceptuję ją w znacznie mniejszym stopniu. Te dwie kobiety pokazały mi, jak być odważniejszą. Myślę sobie, że jeśli one mogą to zrobić i nie boją się zmian, to ja także mogę tego dokonać. W posłowiu do „Bardzo długiego popołudnia” stwierdzasz, że jest to książka o feminizmie. Zaskakujące jest to, że poglądy męskiej postaci, detektywa Micka Blanke’a, są bliskie feminizmowi. Ta postać ma dużo zrozumienia dla kobiet. Tak, i myślę, że to bardzo ważne. W wielkiej debacie na temat feminizmu bardzo łatwo jest obsadzać mężczyzn w roli wrogów, a to do końca tak nie jest. Seksizm również ich dotyka, zmusza do bardzo wąskiego, stereotypowego myślenia na temat płci. Uznałam więc, że ważne, aby mężczyzna z mojej powieści mógł zaangażować się w tę dyskusję i miał szansę zobaczyć tę niesprawiedliwość nawet, jeśli nie jest pewien, co zrobić. Myślę, że wielu mężczyzn dzisiaj czuje to samo: chcą wspierać kobiety, ale nie są pewni, jak zacząć i boją się też popełniania błędów. Mick pokazuje, że mężczyźni to ważni sojusznicy w tej walce i że można wspierać feminizm, nie tracąc swojej męskości. Lata 50. kojarzą się z widokiem pięknych przedmieść, szczęśliwymi rodzinami i zachwycającą modą. Mówisz, że kiedy zobaczyłaś taki obrazek w szkole, przyprawił cię o dreszcze. Już jako nastolatka zastanawiałam się nad historią stojącą za takimi obrazkami. Na jednym z nich gospodyni, która podawała obiad swojej rodzinie, była dziwnie zasłonięta. Patrzyła w dół, podczas gdy wszyscy inni się do siebie uśmiechali. To była tylko ilustracja reklamowa, ale dała mi do myślenia. Jakie są jej potrzeby i marzenia? Czy porcja smacznego posiłku to szczyt jej aspiracji? Czy ktoś z jej rodziny kiedykolwiek zapytał, czy jest szczęśliwa? Ten pozornie sielski obrazek wzbudził mój niepokój. Bardzo wyraziście oddajesz kalifornijski klimat, m.in. sugestywnie pokazujesz, jak upał wpływa na ludzi. Czy byłaś kiedyś w Kalifornii? Nigdy nie byłam w Kalifornii. Umieszczenie fabuły książki w miejscu, które jest dla mnie całkowicie obce, było naprawdę ekscytującym, a czasem nawet przerażającym doświadczeniem. Musiałam naprawdę postawić się w sytuacji moich bohaterów i wielokrotnie zadać sobie pytanie: jakie to uczucie? Pochodzę z północnych Niemiec, gdzie zwykle jest dosyć zimno, więc od razu wiedziałam, jak detektyw Mick, który przyjechał z Nowego Jorku, może zareagować w gorącym klimacie. Poza tym mężczyźni z lat 50. zawsze nosili kapelusze i koszule z kołnierzykiem, co musiało być wyjątkowo nieznośne podczas kalifornijskiego lata. Czytelnicy zawsze są ciekawi, jak autor konstruuje intrygę kryminalną. Możesz zdradzić, jak pracowałaś nad swoją powieścią? Zainspirowały mnie dwie prawdziwe historie – jedna z Niemiec, druga z Ameryki. Dzięki nim miałam początek akcji – motyw znikającej nagle z kuchni gospodyni domowej. Jednak całej fabuły nie zaplanowałam z góry. W pierwszym etapie intensywnie pracowałam nad postaciami i zrozumieniem ich osobowości. Później zaczęłam pisać pierwsze sceny i tu po prostu poniosła mnie wyobraźnia. Na początku nawet nie wiedziałam, kim będzie morderca. Jednak takie podejście sprawiło, że już po ukończeniu książki, podczas redakcji musiałam kilka razy wracać do fabuły, uwzględniać wskazówki i bacznie przyglądać się zwrotom akcji, aby upewnić się, że rozwiązanie zagadki ma sens. Jakie masz dalsze plany literackie? Właśnie pracuję nad kolejną powieścią. Akcja rozgrywa się w 1970 roku w Nowym Meksyku i przedstawia morderstwo, do którego dochodzi w hipisowskiej komunie. Obie moje książki obejmują dekady ogromnych zmian społecznych. Podczas gdy w „Bardzo długim popołudniu” atmosfera jest opresyjna i konserwatywna, w kolejnej książce wszystkie ograniczenia obyczajowe zostają rozluźnione – króluje wolna miłość i sprzeciwianie się zasadom. Zastanawiam się, czy to naprawdę czyniło ludzi wolnymi? A może nakładało zupełnie nowy system zasad? To tylko niektóre z zagadnień, które poruszam. A jakie książki Ty lubisz czytać? Kto jest twoim ulubionym autorem? Czytam bardzo dużo i tak naprawdę nie mam ulubionego autora. Kocham kryminały historyczne, ale czytam też współczesne kryminały, popularne powieści, trochę fantasy i wszystko, co jest świeże i intrygujące. Poza tym uwielbiam literaturę faktu i biografie. Jedną ze świetnych książek, które ostatnio czytałam, jest „Garnethill” Denise Miny – akcja rozgrywa się w Glasgow, gdzie obecnie mieszkam, i jest to absolutne arcydzieło stopniowego ujawniania intrygi kryminalnej. Czy Twoje dziennikarskie doświadczenie pomaga Ci w pracy pisarskiej? Z pewnością pomaga mi w trudnych warsztatowo momentach. Pisanie nie zawsze idzie płynnie, a kiedy utknie się w jakimś wątku fabularnym, może to być naprawdę ciężkie do przeskoczenia. Dziennikarstwo nauczyło mnie dyscypliny, a to pozwala mi przejść przez trudne chwile. Może być jednak ograniczające – dziennikarzowi zwykle nie wolno niczego zmyślać. Dlatego pisanie fikcji jest tak ekscytujące, bo w końcu mogę opowiadać własne historie! Inga Vesper – dziennikarka specjalizująca się w tematach dotyczących nauki i zmian klimatu. Przeniosła się do Anglii z Niemiec, by pracować jako opiekunka, jednak wkrótce chęć pisania przeważyła nad innymi planami. Pracowała i mieszkała także w Tanzanii i Syrii, ale w Londynie czuje się najlepiej – uwielbia spacerować i pić niewyobrażalne ilości herbaty z szałwią i miodem. Jak mówi: nie ma lepszego miejsca, by znaleźć dobrą historię, niż górny pokład autobusu. „Bardzo długie popołudnie” to jej kryminalny debiut.
Jak w 4 krokach stworzyć stylizację à la Grace Kelly? Pokochają ją miłośniczki lat 50.
Moda nieustannie zatacza koło. Styl ikony lat 50., Grace Kelly, to kopalnia inspiracji, z której czerpać przy kompletowaniu współczesnych outfitów możemy bez ograniczeń. Pokażemy Wam, jak w 4 krokach wykreować stylizację pełną szyku i gracji, tak charakterystycznych dla Grace.
Klasyczna elegancja Aspirująca modelka, gwiazda kina lat 50.,księżna Monako – Grace Kelly od zawsze emanowała elegancją, wdziękiem i charyzmą. Już jako aspirująca aktorka inspirowała młode dziewczyny, które z uwielbieniem naśladowały jej styl bycia i ubierania. Patrząc na stylizacje Grace, trudno uwierzyć, że sięgają one aż 70 lat wstecz. Ówczesna moda to przede wszystkim akcentowanie figury klepsydry – cygaretki z wysokim stanem i obcisłą koszulą, szmizjerka ściągnięta paskiem oraz rozkloszowane spódnice. Idąc za przykładem Grace Kelly, do współczesnego, codziennego outfitu wybralibyśmy parę klasycznych, błękitnych dżinsów i białą, delikatną koszulę od polskiej marki Elementy. Zestawem do biura będą wzorzyste spódnice lub stonowane cygaretki – znajdziecie je u Bynamesakke. Naturalność przede wszystkim Makeup-no-makeup to kwintesencja ponadczasowości. Urok Grace polegał na prostocie i subtelności. To właśnie brak krzykliwych makijaży i zadbana, promienna cera świadczyły o jej atrakcyjności i wyrafinowaniu. Naśladując gwiazdę kina, najwięcej uwagi poświęciłybyśmy nie makijażowi, a pielęgnacji. Zimą sięgamy w szczególności po kremy nawilżające z dobrym składem, na przykład te od marki Pharmaceris, które znajdziecie w sklepie internetowym Super-Pharm. Ekskluzywna skóra i geometryczne kształty Wiele z Was kojarzy z pewnością słynne zdjęcie Grace Kelly z torebką od Hermès, nazwaną na jej cześć. "Kelly" to torebka w stylu aktówki - aktorka upodobała sobie akurat ten model ze względu na kształt i pojemny duży rozmiar. Dzięki niej mogła ukrywać okolice brzucha przed namolnymi paparazzi, gdy jako młoda i nieśmiała księżna zaszła w pierwszą ciążę. Zdjęcie Grace z torebką od Hermès obiegło cały świat. Znalazło się na okładkach najważniejszych magazynów i rozsławiło "Kelly" do tego stopnia, że nawet dziś w wielu sklepach znajdziemy jej przeróżne interpretacje, m.in. tę od marki Mandel. Magia pereł Na sam koniec to co kochamy najbardziej - biżuteria. Grace Kelly nieodzownie kojarzyć nam się będzie z nieskazitelnymi perłami. “Kocham perły zarówno na ekranie jak i prywatnie.” - zwykła mówić. Naszyjniki lub kolczyki wysadzane perłami to ozdoba uniwersalna, która rozświetli codzienną stylizację nadając jej elegancji. Równie pięknie podkreśli też suknię wieczorową podczas większych wyjść. Biżuterię z perłami dostaniemy m.in. od marki Rosa.
Nowojorskie muzeum ujawniło zasady pielęgnacji Marilyn Monroe i listę jej ulubionych kosmetyków. Wiemy, które z nich wciąż możecie kupić
Marilyn Monroe była gwiazdą lat 50. i 60., ale mimo upływu czasu jej sława wciąż nie gaśnie. Gra aktorska, życie owiane legendą i charakterystyczny wizerunek wciąż budzą niemałe emocje. Dziś na świeczniku jest szczególnie ten ostatni temat, bo Makeup Museum w Nowym Jorku ujawniło, jakich kosmetyków rzeczywiście używała słynna Norma Jeane.
Kosmetyki gwiazd: Marilyn Monroe Czerwone usta, kocia kreska na oku, platynowe włosy i nieskazitelna cera - wygląd Marilyn Monroe to synonim starego Hollywood, do którego odwołują się tak samo jej współczesne koleżanki po fachu, jak i fanki gwiazdy na całym świecie. Teraz nowojorskie Makeup Museum postanowiło ujawnić program pielęgnacji aktorki, który przepisał jej w 1959 roku węgierski dermatolog dr Erno Laszlo. Dokładnie rozpisane zalecenia i lista kosmetyków, które dziś nazwano by po prostu "beauty routine", zostały pokazane w sieci jako jedna z zapowiedzi wystawy "Pink Jungle: 1950s Makeup in America",która oficjalnie miała się otworzyć w maju Jak się okazuje, doktor przygotował Marilyn Monroe poranny i wieczorny program pielęgnacji dopasowany do jej suchej skóry. Na liście znalazły się więc przede wszystkim produkty nawilżające (a wiele z nich wciąż jest dostępnych na rynku!), które Erno Laszlo opracował samodzielnie. 9 trendów urodowych z lat 60., które wróciły do mody>> Poranna pielęgnacja twarzy Marilyn Monroe Poranek aktorka zaczynała od umycia twarzy i szyi ciepłą wodą z dodatkiem mydła Erno Laszlo Active Phelityl Soap, następnie przemywała twarz gęstym tonikiem normalizującym Shake-It tej samej marki (używała do tego bawełnianego płatka kosmetycznego). Kolejnym krokiem było delikatne osuszenie twarzy chusteczką i nałożenie pod oczy kilku kropek kremu Erno Laszlo pHelitone Eye Cream oraz pokrycie twarzy dwufazowym pudrem Duo-Phase Face Powder. Wieczorami, jeśli Monroe wychodziła z domu, powtarzała wszystkie poranne kroki. W przypadku większych wydarzeń, takich jak branżowe imprezy i czerwony dywan, nakładała krem pod oczy na całą twarz, szyję i dekolt, po czym delikatnie "osuszała" skórę chusteczką i ponownie nakładała puder przepisany przez dermatologa. Wieczorna pielęgnacja twarzy Marilyn Monroe Przed snem aktorka zmywała makijaż olejkem Erno Laszlo Active Phelityl Oil, po czym nakładała krem do twarzy Erno Laszlo Active Phelityl Cream. Po kilku minutach zmywała go bawełnianym płatkiem nasączonym tonikiem Erno Laszlo Controlling Lotion i pozwalała kosmetykowi samodzielnie się wchłonąć. Następnie ponownie nakładała lotion - tym razem na nos oraz podbródek i kładła się spać. Fryzury gwiazd z lat 60., 70. i 80., które będziesz chciała nosić dziś>> Doktor Laszlo pamiętał też, jak ważna jest dieta na piękną skórę - to dlatego zabronił też jeść aktorce orzechów, czekolady, oliwek, ostryg i małży, które miały mieć zły wpływ na jej cerę. Dokładną rozpiskę wypisaną gwieździe kilka dekad temu na prawdziwym papierze z z Erno Laszlo Institute możecie zobaczyć na Instagramie Makeup Musem i poniżej: W naszej galerii z kolei znajdziecie ulubione kosmetyki Marilyn Monroe, które wciąż są dostępne na rynku. To między innymi mydło do twarzy, normalizujący tonik, krem dedykowany suchej skórze czy aktywny olejek. Ten kosmetyk przywróci nawodnienie skóry w 3 dni! Kosztuje mniej niż profesjonalne serum>>