Tomasz Schuchardt i Jakub Gierszał w mrocznym pojedynku. Ten polski thriller to nowa perełka na Netflix
Szukasz filmu, który zostawia pod skórą niepokój i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po seansie? „Doppelgänger. Sobowtór” to wybór idealny. Na ekranie błyszczą Jakub Gierszał i Tomasz Schuchardt. Ich aktorski duet przykuwa uwagę od pierwszych minut.
„Doppelgänger. Sobowtór” to jeden z najmocniejszych polskich thrillerów ostatnich lat, w którym Jan Holoubek z wyczuciem odtwarza duszny klimat PRL-u lat 70. i 80. Nagrodzony w Gdyni za reżyserię, zdjęcia, scenografię i drugoplanową rolę męską, po premierze na Netflixie szybko trafił na szczyt popularności. Historia rodziny ze Strasburga, której życie zmienia się wraz z pojawieniem się sobowtóra Hansa Steinera, przeradza się w gęsty thriller szpiegowski o podwójnej tożsamości. Mocne role Jakuba Gierszała, Tomasza Schuchardta, Wiktorii Gorodeckiej, Andrzeja Seweryna i Katarzyny Herman podkreślają siłę tej opowieści, wpisującej się w rosnącą popularność polskiego kina kryminalnego. Spis treści: Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Jan Holoubek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich reżyserów ostatnich lat. Jego filmy i seriale zdobywają uznanie zarówno widzów, jak i krytyków, a niektóre z nich zdobyły prestiżowe nagrody. W 2020 roku Holoubek wyreżyserował film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”, który opowiada prawdziwą historię Tomasza Komendy, niesłusznie skazanego i spędzającego 18 lat w więzieniu. Produkcja zdobyła m.in. Orła za najlepszą reżyserię oraz Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w Tallinie. W 2023 roku reżyser zaprezentował „Doppelgängera. Sobowtóra” – szpiegowski thriller oparty na autentycznych wydarzeniach z lat 70., które dotyczą Jerzego Kaczmarka, agenta działającego pod fałszywą tożsamością. Jan Holoubek ma także na koncie filmy dokumentalne, takie jak „Słońce i cień” z 2007 roku, poświęcony postaci Gustawa Holoubka, oraz „Pocztówki z Republiki Absurdu” z 2014 roku, ukazujące realia PRL. W telewizji Holoubek zasłynął serialem „Rojst”, emitowanym w latach 2018–2024, który zdobył Orła za najlepszy filmowy serial fabularny w 2021 roku. View Burdaffi on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia Za reżyserię "Doppelgänger. Sobowtór" odpowiada Jan Holoubek, który w swoim filmie stworzył unikalną atmosferę pełną psychologicznych i emocjonalnych napięć. Holoubeka, znany z pracy nad wieloma dramatami, wykorzystał swoje doświadczenie, aby stworzyć thriller, który angażuje widza zarówno pod względem fabularnym, jak i wizualnym. Reżyser bardzo skutecznie buduje napięcie poprzez minimalizm i zmysłowość w kreowaniu niepokoju, dając widzowi poczucie, że bohaterka jest w ciągłym zagrożeniu, co odzwierciedla mroczna tonacja filmu. Wielowarstwowość fabuły, w połączeniu z intensywną atmosferą, sprawia, że "Doppelgänger. Sobowtór" staje się filmem, który trwa w pamięci. View oEmbed on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA „Doppelgänger. Sobowtór” nie jest tytułem w stylu Jamesa Bonda. Nie znajdziemy tu pościgów, strzelanin, tłumu pięknych kobiet oraz drinków martini. Trudno też szukać porównań do popularnego wśród polskich widzów filmu "Zawód szpieg" z Bradem Pittem I Robertem Redfordem. Jednak już w pierwszych scenach polskiej produkcji czuć pewne napięcie, które momentami słabnie (Hans jest wręcz urodzonym szpiegiem i wiele rzeczy idzie mu jak z płatka), by znów sięgnąć zenitu. Niebezpieczne decyzje, emocje kłębiące się w nim. Trudne relacje z rodzicami, uczucie do Niny. Tego jest sporo - w pewnym momencie Hans walczy z samym sobą i swoimi przekonaniami. Za to Jan robi wszystko co może w komunistycznym kraju, żeby poznać prawdę o sobie. A to niełatwe, choć pokonuje wiele przeszkód. Jego odwaga i dążenie do celu często zaskakuje. Który z nich wygrywa walkę o widza? Obaj aktorzy spełniają się w swoich rolach, ale to Gierszał bardziej przyciąga uwagę. Bardzo pomaga mu w tym również świat Hansa. Kolorowe i świetnie wystylizowane na obrazkach lokacje i stylizacje. Szary Gdańsk nie ma tutaj aż tak wiele do zaoferowania. Oprócz świetnie dobranych bohaterów, warto się też przyjrzeć innym elementom filmu. Kostiumy Weroniki Orlińskiej idealnie podkreślają te dwa różne światy, a zdjęcia Bartłomieja Kaczmarka subtelnie przypominają kolorystykę, którą widzieliśmy już w "Wielkiej wodzie". Oboje zresztą pracowali już z Holoubkiem. Ale nie tylko oni, bo ponownie w teamie znaleźli się również Jan Komar (muzyka), Marek Warszewski (scenografia), czy Andrzej Gołda, który jest autorem scenariusza. View Burdaffi on the source website
Ten polski kryminał Netfliksa trzyma w napięciu do ostatniej sceny. Powstał na podstawie bestsellerów mistrza suspensu
Nie ma drugiej takiej ekranizacji prozy Remigiusza Mroza na Netflixie. „Forst” to perełka, a Borys Szyc w ociekającym mrokiem kryminale robi wszystko, by rozwiązać sprawę tajemniczego zniknięcia.
W tym artykule: O czym opowiada polski kryminał „Forst” ? Borys Szyc zagrał burzliwego policjanta Thriller o bestialskiej zbrodni Srogie góry bohaterem serialu „Forst” - polski serial na Netflix Polski kryminał „Forst” na motywach powieści Remigiusza Mroza: „Ekspozycja” i „Przewieszenie” to obraz dla widzów o mocnych nerwach. Brutalny i pełen grozy, lecz z niewykorzystanym potencjałem. O czym opowiada polski kryminał „Forst” ? Wiktor Forst ma odpracować swoje błędy, włączając się do ważnego śledztwa. Odesłany z Krakowa policjant, rusza tropem seryjnego zabójcy z Zakopanego. Odkrywa, że brutalne mordy w polskich i słowackich Tatrach mają powiązanie z zamierzchłymi wydarzeniami oraz nim samym. Makabryczne odkrycie na Giewoncie staje się początkiem skomplikowanego śledztwa. Komisarz Forst znany z niekonwencjonalnych metod i trudnego charakteru nie działa w pojedynkę, pomocną dłoń wyciąga dziennikarka Olga Szrebska. Jakie sekrety skrywają tajemnicze góry? I co aktualne wydarzenia mają wspólnego z czasami II wojny światowej? Borys Szyc zagrał burzliwego policjanta Reżyserią serialu zajął się Daniel Jaroszek, znany z filmów „Johnny” i "Drużyna A(A)", a scenariusz napisali Agata Malesińska i Jacek Markiewicz. W obsadzie, obok Borysa Szyca i Zuzanny Saporznikow, którzy odgrywają główne role, znaleźli się m.in. Kamilla Baar, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik oraz Artur Barciś. Thriller o bestialskiej zbrodni „Forst” miał zadatki na wciągający polski serial. Jednak nie przekonuje ani dialogami, ani kreacją postaci. Warto docenić dynamiczną akcję i złożoność intrygi, choć trudno nie zauważyć istotnych niedociągnięć. Pomimo trudnej roli, Borys Szyc uratował nieco ten serial. Stworzył postać charakterną i nieustępliwą, która nie spocznie dopóki nie odkryje kryjącej się pod latami kłamstw prawdy. Nie zrozumcie mnie źle, „Forst” nie jest fatalny, ale spodziewałam się czegoś znacznie lepszego. (Mianowicie thrillera, który wciśnie w fotel). Zaskakujący koniec ratuje całość, pozostawiając otwarty rozdział dla ewentualnych przyszłych kontynuacji. Produkcja miała zadatki na świetny i wciągający serial kryminalny na miarę „Wind River” z Olsen i Rennerem w rolach głównych, a po seansie odczułam spory niedosyt. Srogie góry bohaterem serialu Złowieszcze, zimne i dzikie Tatry stanowią bardzo ważny punkt tego serialu. W obrazie są jednocześnie zachwycające, a z drugiej strony przerażające. Uzyskana surowość podbija mroczną fabułę, a monumentalne górskie krajobrazy stają się niemal osobnym bohaterem tej historii – milczącym, ale wszechobecnym i pełnym tajemnic. „Forst” - polski serial na Netflix Ten polski serial obejrzysz na Netflix. Tytuł odsłania gniewne i ponure oblicze zarówno pasma górskiego, jak i jego mieszkańców. Miłośnicy twórczości Remigiusza Mroza z pewnością powinni dać tej produkcji szansę – to pozycja obowiązkowa na ich liście.
Najlepsze filmy kryminalne na Netflix, które mogliście przegapić. Te 18 historii trzyma w napięciu do ostatniej minuty
Najlepsze filmy kryminalne na Netflix to nie tylko nowe produkcje platformy, ale też kultowe klasyki, które do dziś robią wrażenie. Zebraliśmy 18 historii, które wciągają od pierwszej sceny i nie odpuszczają aż do finału. To tytuły, które trzeba znać albo warto sobie przypomnieć.
Netflix to dziś jedno z pierwszych miejsc, do których trafiamy, kiedy mamy ochotę na dobry kryminał. I trudno się dziwić - obok głośnych premier znajdziemy tu też filmy, które od lat definiują gatunek. Od mafijnych opowieści, przez duszne thrillery psychologiczne, po historie inspirowane prawdziwymi wydarzeniami. To kino, które nie daje prostych odpowiedzi - i właśnie dlatego wciąga najmocniej. A jednak obok tych wszystkich tytułów są też takie, które… znamy na pamięć, choć nigdy nie obejrzeliśmy ich od początku do końca. Kojarzymy kultowe sceny, rozpoznajemy muzykę, cytaty krążą w rozmowach i rolkach na Instagramie, a mimo to wciąż odkładamy je „na kiedyś”. Dobra wiadomość jest taka, że wiele z nich znajdziemy dziś na Netflix - i naprawdę warto po nie sięgnąć. To właśnie te filmy regularnie wracają w zestawieniach najlepszych kryminałów i najczęściej polecanych tytułów, które po latach wciąż robią największe wrażenie. „Chłopcy z ferajny” (1990), reż. Martin Scorsese „Od zawsze chciałem być gangsterem” - to zdanie otwiera jedną z najbardziej ikonicznych historii o mafii. Opowieść o Henrym Hillu prowadzi widza przez świat, który jednocześnie fascynuje i przeraża, pokazując, jak cienka jest granica między marzeniem a upadkiem. Na ekranie błyszczą Robert De Niro, Ray Liotta i Joe Pesci - trio, które tworzy jeden z najbardziej ikonicznych zestawów w historii kina gangsterskiego. Każdy z nich wnosi zupełnie inną energię, dzięki czemu świat mafii jest tu jednocześnie magnetyczny i niepokojący. To kino, które nie moralizuje, tylko obserwuje. Brutalne, dynamiczne i pełne energii. Film Martina Scorsese do dziś pozostaje jednym z najmocniejszych portretów przestępczego świata. View oEmbed on the source website „Nieoszlifowane diamenty” (2019), reż. Benny i Josh Safdie Nowojorski jubiler i hazardzista, który nie potrafi przestać ryzykować - nawet wtedy, gdy wszystko zaczyna się sypać. Historia Howarda Ratnera to spirala decyzji, które prowadzą coraz głębiej w chaos. Film działa tempem i napięciem, które właściwie nie opada ani na chwilę.To jeden z tych kryminałów, które ogląda się z poczuciem, że wszystko może wydarzyć się w każdej sekundzie. W roli głównej oglądamy Adama Sandlera, który zaskakuje jedną z najmocniejszych dramatycznych kreacji w swojej karierze. Partnerują mu m.in. Julia Fox i Lakeith Stanfield, budując napięcie niemal w każdej scenie. View oEmbed on the source website „Ojciec chrzestny” (1972), reż. Francis Ford Coppola Arcydzieło przedstawiające losy rodziny Corleone, jednej z najpotężniejszych mafijnych dynastii w Ameryce. Monumentalna saga mafijna, która opowiada o transformacji Michaela Corleone z niechętnego następcy w bezwzględnego przywódcę rodzinnej organizacji. Historia miłości, lojalności i zdrady osadzona w brutalnym świecie zbrodni. Marlon Brando i Al Pacino w rolach, które przeszły do legendy, a sam film to definicja gatunku gangsterskiego. View oEmbed on the source website „Nagi instynkt” (1992), reż. Paul Verhoeven Thriller, który przeszedł do historii kina dzięki niezapomnianym scenom i wyjątkowej grze Sharon Stone. Detektyw prowadzący śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa wikła się w niebezpieczną relację z podejrzaną - uwodzicielską pisarką kryminałów. Film balansuje na granicy kryminału i erotyki, zapewniając widzom niezapomniane emocje. View oEmbed on the source website „Kolory zła: Czerwień” (2024), reż. Adrian Panek Zabójstwo młodej dziewczyny uruchamia śledztwo, które szybko zaczyna sięgać głębiej, niż ktokolwiek się spodziewał. Trop prowadzi do zamkniętego świata zależności, w którym nic nie jest przypadkowe. To jeden z nowszych polskich kryminałów na Netflixie, który stawia na mrok, napięcie i stopniowe odkrywanie prawdy. Historia rozwija się spokojnie, ale konsekwentnie, zostawiając widza z poczuciem, że każdy szczegół ma znaczenie. W rolach głównych występują Maja Ostaszewska, Jakub Gierszał i Zofia Jastrzębska. To właśnie ich ekranowe relacje budują napięcie tej historii - od chłodnej analizy po emocje, które trudno kontrolować. View oEmbed on the source website „Pulp Fiction” (1994), reż. Quentin Tarantino Kilka historii, które pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego, splata się w jedną z najbardziej oryginalnych opowieści o przestępczym świecie. Tarantino bawi się formą i konwencją, tworząc coś, co trudno jednoznacznie sklasyfikować. To film, który ogląda się dla dialogów, rytmu i atmosfery. Brutalność przeplata się tu z humorem, a całość działa nawet po latach. Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika kina gangsterskiego. Obsada to prawdziwa plejada gwiazd: John Travolta, Samuel L. Jackson, Uma Thurman i Bruce Willis. Każda z tych postaci wnosi do filmu swój unikalny styl i energię. View oEmbed on the source website „Siedem” (1995), reż. David Fincher Odchodzący na emeryturę stary policyjny wyga William Somerset ma przekazać swoje obowiązki młodemu detektywowi Davidovi Millsowi. Różni ich wszystko: spokój, rozsądek, zmęczenie życiem i zawodem Somerseta kontrastuje z energią, porywczością i młodzieńczym optymizmem Millsa. Współpraca nie układa się więc najlepiej, ale niestety jest konieczna. Miastem wstrząsa seria okrutnych zabójstw. Pierwsza ofiara to otyły mężczyzna, który zmarł z przejedzenia. Następnego dnia ginie znany z chciwości prawnik. Wygląda na to, że morderca wybiera sobie na ofiary ludzi, którzy popełnili jeden z siedmiu grzechów głównych i w wyrafinowany, perfekcyjnie przygotowany sposób przeprowadza ich egzekucję. W rolach głównych występują Brad Pitt i Morgan Freeman, których duet idealnie oddaje kontrast charakterów. Towarzyszy im Kevin Spacey w jednej z najbardziej niepokojących ról w swojej karierze. View oEmbed on the source website „Zodiac” (2007), reż. David Fincher Lata 70. Seryjny zabójca terroryzuje okolice zatoki San Francisco. Pewnego dnia San Francisco Police Department otrzymuje listy od "Zodiaka", w których przyznaje się on do popełnienia 37 zabójstw. Podobne wiadomości otrzymuje redakcja dziennika "San Francisco Chronicle" oraz adwokat Melvin Belli. Nie są to jednak zwykłe listy - ich autor zwodzi policję i media wymyślnymi szyframi i łamigłówkami. Poszukiwaniami mordercy zajmują się funkcjonariusze śledczy z czterech okręgów sądowych oraz dociekliwy pracownik lokalnej gazety. Wkrótce sprawa ta staje się ich wspólną obsesją. Film opiera się na świetnych rolach Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo i Robert Downey Jr.. Każdy z nich pokazuje inną twarz obsesji, która napędza śledztwo. View oEmbed on the source website „Pokot” (2017), reż. Agnieszka Holland/Kasia Adamik Kiedyś budowała mosty w Syrii, teraz uczy angielskiego w wiejskiej szkole, czyta w gwiazdach i rozmawia ze zwierzętami. Pewnej śnieżnej nocy Janina Duszejko odnajduje ciało sąsiada-kłusownika. Jedyne ślady wokół jego domu to tropy saren. W niewyjaśnionych okolicznościach giną kolejne lokalne osobistości. Wszystkich łączyła ta sama pasja - polowanie. Policja szuka sprawcy. Duszejko rozpoczyna swoje własne śledztwo, które prowadzi ją do zaskakujących wniosków. Czy to możliwe, że myśliwi stali się zwierzyną? W centrum historii jest wyrazista rola Agnieszki Mandat, która buduje całą atmosferę filmu. Towarzyszą jej m.in. Wiktor Zborowski i Jakub Gierszał. View oEmbed on the source website „Ziarno prawdy” (2015), reż. Borys Lankosz W Sandomierzu zostaje popełniona straszliwa zbrodnia. Ciało zamordowanej kobiety, powszechnie lubianej działaczki społecznej, zostaje podrzucone nagie w miejscu publicznym. Sposób w jaki pozbawiono ją życia przywodzi na myśl mord rytualny. Lokalni stróże prawa pod wodzą niedawnego gwiazdora stołecznej prokuratury, Teodora Szackiego, będą musieli nie tylko rozwiązać zagadkę kryminalną, ale także stawić czoło rozhisteryzowanej opinii publicznej. W głównej roli oglądamy Roberta Więckiewicza, który świetnie odnajduje się w klimacie dusznego śledztwa. Partnerują mu m.in. Jerzy Trela i Magdalena Walach. View oEmbed on the source website „The Highwaymen” (2019), reż. John Lee Hancock To oparta na faktach opowieść o legendarnych detektywach, którzy dopadli Bonnie i Clyde’a. Gdy okazuje się, że funkcjonariusze FBI dysponujący najnowszą technologią kryminalistyczną nie są w stanie schwytać tej sławnej pary złodziei i morderców, do akcji wkracza dwóch byłych strażników Teksasu, którzy może są dość staroświeccy w swoich metodach, ale nigdy nie zawodzą. Film opiera się na duecie Kevin Costner i Woody Harrelson. Ich spokojna, wyważona gra dobrze kontrastuje z historią legendarnych przestępców. View oEmbed on the source website „I don't feel at home in this world anymore” (2017), reż. Macon Blair Ruth trawi kryzys egzystencjalny. Włamanie do jej domu sprawia, że kobieta odnajduje utracony sens życia i postanawia dopaść złodziei. W tej misji towarzyszy jej odrażający sąsiad Tony, który wprost uwielbia sztuki walki. Konieczność konfrontacji ze zdegenerowanymi przestępcami sprawia, że ta para wypływa na naprawdę niebezpieczne wody. W rolach głównych występują Melanie Lynskey i Elijah Wood. Ich duet nadaje historii specyficzny balans między absurdem a napięciem. View oEmbed on the source website „Jestem mordercą” (2016), reż. Maciej Pieprzyca Nazwano go „Wampirem z Zagłębia”. Przypisuje mu się zamordowanie na Śląsku, w latach 1964-1970, czternastu kobiet i usiłowanie zabójstwa kolejnych siedmiu. Jednak wątpliwości co do tego, czy to on był sprawcą tych potwornych zbrodni, istnieją do dzisiaj. Bohaterem filmu jest milicyjny śledczy, "rozgrywany" przez przełożonych, którym z powodów politycznych zależy na szybkim osądzeniu i skazaniu domniemanego przestępcy. Główną rolę gra Mirosław Haniszewski, tworząc bardzo niejednoznaczną postać. Na ekranie towarzyszą mu m.in. Arkadiusz Jakubik i Agata Kulesza. View oEmbed on the source website „Incepcja” (2010), reż. Christopher Nolan Dom Cobb jest niezwykle sprawnym złodziejem, mistrzem w wydobywaniu wartościowych sekretów ukrytych głęboko w świadomości podczas fazy snu, kiedy umysł jest najbardziej wrażliwy. Wyjątkowe umiejętności Cobba uczyniły z niego ważnego gracza w świecie szpiegostwa przemysłowego, ale i najbardziej poszukiwanego zbiega, a za swoją pozycję zapłacił utratą wszystkiego, co kocha. Teraz Cobb otrzymuje szansę na odkupienie. Za sprawą jednego, ostatniego zadania może odzyskać stracone życie. Musi tylko wraz ze swym zespołem dokonać rzeczy niemożliwej: zamiast skraść myśl, zaszczepić ją w śpiącym umyśle. Jeśli im się to uda, dokonają zbrodni doskonałej. Jednak nawet najbardziej precyzyjne planowanie nie jest w stanie przygotować ich na spotkanie z niezwykłym przeciwnikiem, który potrafi przewidzieć każdy ich ruch. Wróg, którego tylko Cobb mógł się spodziewać. Na ekranie pojawiają się Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Cillian Murphy i Marion Cotillard. To obsada, która świetnie odnajduje się w skomplikowanej, wielowarstwowej historii. View oEmbed on the source website „Zaginiona dziewczyna” (2014), reż. David Fincher W dniu piątej rocznicy ślubu Nick Dunne zawiadamia, że jego piękna żona Amy zaginęła. Pod presją policji i stale rosnącego zainteresowania mediów ukazywany przez Nicka obraz błogiej jedności i beztroskiej rodziny zaczyna pękać. Wkrótce jego kłamstwa, matactwa i dziwne zachowanie powodują, że każdy zadaje sobie to samo mroczne pytanie: czy Nick Dunne zabił swoją żonę? W centrum historii są Ben Affleck i Rosamund Pike. Ich relacja napędza napięcie i sprawia, że widz do końca nie jest pewien, komu wierzyć. View oEmbed on the source website „Powstrzymać mrok” (2018), reż. Jeremy Saulnier Zaginął synek Medory Slone, młodej kobiety żyjącej w małej indiańskiej wiosce na Alasce. Zdesperowana prosi o pomoc Russella Core, starego naukowca znanego z napisania książki o życiu wilków. Jest przekonana, że za zaginięciem stoi wataha drapieżników. Mężczyzna zastaje na miejscu społeczność mocno zaangażowaną w tradycyjne wierzenia, kobietę zachowującą się w dwuznaczny sposób oraz tajemnicę, której rozwiązanie może doprowadzić do katastrofy. Tymczasem z wojny wraca właśnie ojciec chłopca, Vernon Slone. W filmie występują Jeffrey Wright i Alexander Skarsgård. Ich oszczędna, chłodna gra idealnie wpisuje się w surowy klimat opowieści. View oEmbed on the source website „The Good Nurse” (2022), reż. Tobias Lindholm Historia pielęgniarza podejrzanego o serię zbrodni to jeden z tych kryminałów, które najbardziej przerażają swoją realnością. To spokojna, ale bardzo intensywna opowieść o zaufaniu, które okazuje się złudne. Na ekranie oglądamy Jessicę Chastain i Eddiego Redmayne. To duet, który buduje napięcie bardziej emocjami niż spektakularnymi scenami. View oEmbed on the source website „Rebel Ridge” (2024), reż. Jeremy Saulnier Były żołnierz przyjeżdża do małego miasteczka, żeby załatwić jedną sprawę, ale szybko okazuje się, że lokalny system działa według własnych zasad. A sprawiedliwość nie zawsze oznacza to samo dla wszystkich. To jeden z tych nowszych kryminałów, które budują napięcie powoli, ale konsekwentnie. Z każdą sceną rośnie poczucie, że coś tu jest bardzo nie tak - i że finał nie będzie łatwy. W roli głównej występuje Aaron Pierre, który wnosi do filmu intensywność i spokój jednocześnie. Towarzyszy mu m.in. Don Johnson, tworząc wyraźny kontrast pokoleń i metod działania. View oEmbed on the source website
Gra o wysoką stawkę i nieoczekiwane zwroty akcji. Oto 5 thrillerów w stylu „The Cage”, które warto obejrzeć
26 kwietnia BBC iPlayer udostępniło wszystkie pięć odcinków swojego najnowszego thrillera „The Cage”. Przy obsadzie pełnej gwiazd, na czele z Sheridan Smith, jakakolwiek próba oglądania w odcinkach nie miała większych szans powodzenia.
Fabuła koncentruje się wokół dwojga pracowników kasyna, którzy okradają swoje miejsce pracy. Serial określany przez The Guardian jako „perfekcyjnie skonstruowany thriller”, trzyma w napięciu, jednocześnie ukazując ponurą rzeczywistość współczesnych czasów. Jeśli jednak zawiodła Cię twoja silna wola oraz samokontrola i szukasz już kolejnego dobrego thrillera – masz szczęście, bo ITVX i Netflix oferują wiele świetnych propozycji, które możesz dodać do Twojej listy. Jeśli więc spodobał Ci się „The Cage”, oto pięć innych thrillerów, które warto obejrzeć. 1. „Secret Service” „Secret Service” to nowy thriller szpiegowski ITV o wysokiej stawce, oparty na książce dziennikarza ITV i redaktora politycznego Toma Bradby’ego. Fabuła serialu skupia się na wysokiej rangą funkcjonariuszce MI5 (Gemma Arterton), której tajna operacja ujawnia dowody na to, że wpływowy brytyjski polityk może być rosyjskim agentem. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na ITVX. 2. „His & Hers” Swoją premierę miał w styczniu tego roku. „His & Hers” to thriller psychologiczny, będący adaptacją bestsellerowej powieści Alice Feeney z 2020 roku. Historia została podzielona na sześć odcinków i śledzi pełne zwrotów akcji śledztwo w sprawie morderstwa w małym miasteczku. Jack Harper, lokalny detektyw, spotyka się ponownie ze swoją żoną – Anną, zdeterminowaną prezenterką wiadomości telewizyjnych, która wróciła do pracy po przerwie. Oboje próbują odkryć prawdę, jednocześnie poddając wątpliwościom własny udział w zbrodni. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na Netflixie. 3. „Gone” Z pozoru spokojna, zżyta społeczność pogrąża się w chaosie, gdy żona Michaela Polly’ego, szanowanego dyrektora prywatnej szkoły, nagle znika. Michael zostaje wciągnięty w grę w kotka i myszkę z odważną detektyw Annie Cassidy, która podejrzewa, że dyrektor ukrywa prawdę. Wszystkie odcinki „Gone” są dostępne do obejrzenia na ITVX. 4. „Dept. Q” „Dept. Q” to surowy serial detektywistyczny skupiający się na Carlu Morcku, detektywie, który niedawno wrócił do pracy po tym jak został postrzelony podczas służby. Zmagając się z konsekwencjami tego wydarzenia, Morck zostaje postawiony na czele nowo utworzonej jednostki zajmującej się niewyjaśnionymi sprawami. Nietuzinkowy i sympatyczny zespół podejmuje się zbadania tajemniczego zniknięcia prokuratorki Merritt Lingard. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na Netflixie. 5. „Wybór” „Wybór” to dynamiczny thriller o porwaniu męża brytyjskiej premier. Na czele obsady stoi Suranne Jones w pięcioodcinkowym miniserialu, który obiecuje skandale, szantaż i liczne zwroty akcji. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na Netflixie.
Pełne adrenaliny i trzymające w napięciu. Oto 7 najlepszych dramatów medycznych dla fanów „The Pitt"
„The Pitt” powraca na ekrany, a wraz z nim długo wyczekiwany drugi sezon. Oczekiwanie na cotygodniową premierę nowych odcinków, bywa jednak uciążliwe. Oto 7 propozycji dramatów medycznych, które dostarczają codzienną dawkę adrenaliny i będą nowym "guilty pleasure".
Jako społeczeństwo, które uparcie zapełnia swoje kalendarze po brzegi i nosi ślady wypalenia jak odznakę honoru, można by przypuszczać, że to, czego potrzebuje nasz układ nerwowy, to stabilizacja. A jednak – pomiędzy nocnymi mailami służbowymi a bezmyślnym scrollowaniem TikToka – antidotum, po które faktycznie sięgamy, to coś zupełnie innego – adrenalina. Dokładniej rzecz ujmując: to ten szczególny rodzaj napięcia o wysoką stawkę, jaki oferują dramaty medyczne. Wygląda na to, że nie możemy się nimi nasycić – czy to jako odskocznią od monotonii codzienności, czy jako przypomnieniem, że w gruncie rzeczy mogłoby być gorzej. A może to po prostu lekarskie fartuchy robią swoje. Drugi sezon „The Pitt” – najnowszy wśród dramatów medycznych Najnowszym dodatkiem do tej listy jest nagrodzony Emmy dramat medyczny „The Pitt”. Serial niedawno trafił na ekrany dzięki platformie HBO Max, a widzowie w Wielkiej Brytanii mogli od razu obejrzeć wszystkie 15 odcinków pierwszego sezonu. Fabuła koncentruje się na doktorze Michaelu „Robbym” Robinavitchu (Noah Wyle) i rozgrywa się w trakcie jednego, 15-godzinnego dyżuru na przeciążonym oddziale ratunkowym w szpitalu w Pittsburghu. Teraz, gdy drugi sezon udostępniany jest odcinek po odcinku co tydzień, musimy szukać czegoś, co wypełni czas między kolejnymi epizodami i dostarczy adrenaliny. Dlatego przygotowaliśmy listę siedmiu najlepszych dramatów medycznych – zarówno nowych, jak i starszych – które warto dodać do swojej listy „do obejrzenia”. 1. „This Is Going To Hurt" Adaptacja poruszających wspomnień Adama Kaya z czasów pracy jako młodszy lekarz w NHS zadebiutowała w 2022 roku i szybko stała się pozycją obowiązkową. Określana jako „boleśnie zabawna i rozdzierająco szczera”, seria z Benem Whishawem w roli Adama pokazuje jego drogę przez hierarchię szpitalną, naznaczoną wyczerpującymi godzinami pracy i lawiną przerażających obowiązków. 2. „Grey’s Anatomy” Choć mniej realistyczny niż „The Pitt”, „Grey’s Anatomy” z pewnością dostarczy solidnej dawki adrenaliny. Z 22 sezonami (i kolejnymi w drodze) to spore zobowiązanie – ale znacznie łatwiejsze do podjęcia, gdy na ekranie pojawiają się Patrick Dempsey, Jesse Williams, Eric Dane i wielu innych. 3. „Casualty” Jeśli wydawało się wam, że „Grey’s Anatomy” zajmie was na długo, przygotujcie się na „Casualty” – najdłużej emitowany dramat medyczny w paśmie prime time na świecie, liczący ponad 40 sezonów. Akcja toczy się na oddziale ratunkowym szpitala w Holby City i śledzi losy personelu walczącego o życie pacjentów, a jednocześnie zmagającego się z własnymi problemami. Dodatkową atrakcją jest możliwość wypatrzenia epizodycznych występów przyszłych gwiazd – od Kate Winslet i Jodie Comer po Orlando Blooma i Toma Hiddlestona. 4. „Doc Martin” Martin Clunes wciela się w jednego z najbardziej lubianych telewizyjnych lekarzy – doktora Martina, niegdyś odnoszącego sukcesy chirurga, który rozwija lęk przed krwią. Zmuszony porzucić operacje, podejmuje pracę lekarza rodzinnego w spokojnej kornwalijskiej wiosce. Ten ciepły komediodramat był emitowany przez 10 sezonów, od 2004 do 2022 roku. 5. „Bodies” „Bodies” to dramat medyczny z lat 2000., stworzony przez Jeda Mercurio (Line of Duty), który eksploruje moralne dylematy w otoczce akcji, skandali i seksu. Serial śledzi losy Roba Lake’a (Max Beesley), rozpoczynającego pracę na oddziale położniczym pod okiem konsultanta Rogera Hurleya (Patrick Baladi). Choć powstały tylko dwa sezony i finałowy odcinek specjalny, produkcja zdobyła uznanie i często bywa uznawana za jedną z najlepszych w swojej dekadzie. 6. „Monroe” Akcja serialu ITV rozgrywa się w szpitalu w Leeds, gdzie James Nesbitt gra błyskotliwego, lecz niepozbawionego wad neurochirurga Gabriela Monroe’a. Towarzyszy mu Sarah Parish jako utalentowana kardiochirurg Jenny Bremner. Zaledwie 12 odcinków w dwóch sezonach sprawia, że to idealna propozycja na stosunkowo szybki „zastrzyk” medycznych emocji. 7. „ER” Na koniec – serial, którego nie mogło zabraknąć. „ER”, współtworzony przez część zespołu stojącego za „The Pitt”, zawdzięcza swój sukces m.in. producentowi wykonawczemu Johnowi Wellsowi oraz scenarzyście R. Scottowi Gemmillowi. To właśnie tutaj Noah Wyle po raz pierwszy założył stetoskop jako doktor John Carter. Serial wyniósł też na szczyt George’a Clooneya, który zdobył popularność rolą Douga Rossa.
To romans w stylu Romea i Julii, połączony z gangsterskim thrillerem kryminalnym. Brytyjczycy go pokochali
Został okrzyknięty przez The Guardian „najbardziej oszałamiająco pięknym serialem telewizyjnym ostatnich lat”, a przez The Independent nazwany „zachwycającym” i „lirycznym” – wszystko wskazuje na to, że nowa produkcja BBC, „Mint”, stanie się kolejnym wielkim serialem, o którym będzie mówić każdy.
W świecie streamingu i niekończących się list „do obejrzenia”, pełnych znakomitych produkcji, łatwo się pogubić w tym, co i kiedy warto zobaczyć, a „Mint" to obowiązkowa pozycja, której nie można przegapić. O czym jest serial „Mint”? To romans w stylu Romea i Julii, połączony z gangsterskim thrillerem kryminalnym osadzonym w Glasgow. „Mint” wykorzystuje także elementy realizmu magicznego w swojej narracji i jest czymś zupełnie innym niż wszystko, co dotąd widzieliście w telewizji. Zapytana o to, o czym opowiada serial, scenarzystka i reżyserka Charlotte Regan powiedziała dla BBC: „Historia Mint skupia się na Shannon, córce rodziny przestępczej, ale wątek kryminalny jest w naszej opowieści drugorzędny – najważniejsza jest historia miłosna. To przede wszystkim opowieść o miłości trzech kobiet – romantycznej i rodzinnej. Cały serial rozgrywa się na tle napięć wynikających z działalności przestępczej, ale na pierwszym planie jest Shannon, która zakochuje się w chłopaku o imieniu Arran, należącym do rywalizującej rodziny. Cat – matka – i Dylan – ojciec – przestają się kochać, a ich małżeństwo dobiega końca. To tak naprawdę opowieść o różnych obliczach miłości. Uwielbiam komedie romantyczne, więc chciałam stworzyć gangsterski romans”. W głównych rolach występują Emma Laird jako Shannon oraz Loyle Carner jako Arran. W znakomitej brytyjskiej obsadzie znaleźli się także Lara Fraser (Cat), Sam Riley (Dylan) i Lindsay Duncan (Ollie). Kiedy będą emitowane nowe odcinki „Mint”? Półgodzinne odcinki „Mint” emitowane są w poniedziałki od godziny 21:00 na BBC One. Pierwsze dwa odcinki pokazano w poniedziałek 20 kwietnia, a kolejne będą ukazywać się co tydzień. Data premiery w Polsce nie jest jeszcze znana, jednak sądząc po popularności, jaką serial wywołał za granicą, możemy się jej spodziewać niebawem.
Zdolność uczuć do wędrówki. Ichiko Aobą: „Dorastałam, czując wokół siebie ruch i puls wielkiego lasu" [WYWIAD]
Nurkuje bez butli. Pływa z wielorybami. Miłość do natury kultywuje na co dzień, często podświadomie. Jej utwory trendują na Instagramie. Japońska artystka Ichiko Aoba głosem i gitarą wprowadza do przestymulowanego świata błogi spokój. I w kilka chwil wyprzedaje koncert w Warszawie.
Na początku swojej muzycznej kariery chciałaś tworzyć muzykę wyłącznie dla siebie. Dlaczego ostatecznie zdecydowałaś się wejść na drogę profesjonalną? ICHIKO AOBA: Pierwotnie rzeczywiście nie chciałam tworzyć muzyki zawodowo. Miałam swojego mistrza, mentora i samo naśladowanie jego muzyki dawało mi szczęście. To mi wystarczało. Nie przypuszczałam nawet, że sama kiedykolwiek zadebiutuję. Ale osoby z japońskiej branży muzycznej zwróciły się do mnie z propozycją. Na początku nie czułam, że przynależę do tego świata, ale z czasem jednak pomyślałam, że jeśli przez to, że śpiewam i gram, ktoś może poczuć się szczęśliwy, to chcę to kontynuować. Teraz Twoja publiczność na całym świecie bardzo się rozrosła. Czy kiedykolwiek pomyślałaś, że Twoja muzyka będzie słuchana globalnie? Że powstanie wokół niej społeczność fanów w różnych krajach? Czy miałaś jakiekolwiek przeczucie, że tak to się rozwinie, kiedy widzisz dziś reakcje ludzi i czujesz wsparcie słuchaczy? Absolutnie nie miałam takich oczekiwań. Nie zaczynałam swojej kariery dlatego, że chciałam zostać przez kogoś uznana czy doceniona. Nie wyobrażałam sobie tego, ale fakt, że teraz ludzie mnie słuchają i czekają na moje utwory w różnych miejscach na świecie, stało się dla mnie wyjątkowym spełnieniem. Mogę w ten sposób komunikować się z nimi – i właśnie słuchacze mnie tego uczą. Cały czas. W Twojej muzyce pobrzmiewa natura. Nie jest ona wyłącznie tłem – jest sprawcza, ma swój głos, własną duszę. Jak wygląda Twoja relacja z nią? A może inaczej – w jaki sposób wyobrażasz sobie naturę? Na co dzień nie tworzę muzyki z założeniem, że ma dotyczyć natury. Dlatego to, że łączy się z nią moją muzykę, jest dla mnie czymś nowym i odkrywczym. Nie myślę bez przerwy o naturze, kiedy piszę utwory. Dorastałam w Japonii, gdzie przyroda jest czymś bardzo obecnym: czysta woda, lasy, bliskość krajobrazu. Do tego wszyscy znają animacje Hayao Miyazakiego – one też są częścią codzienności. Myślę więc, że nawet jeśli nie zamierzam śpiewać o naturze, to ona i tak jest we mnie zakorzeniona, przeniknęła do mojego ciała. Dlatego te obrazy pojawiają się w muzyce naturalnie, bez planowania. Czuję, że urodziłam się w uprzywilejowanym pod tym względem miejscu. Cieszy mnie, że te elementy w naturalny sposób docierają do słuchaczy i budzą w nich takie skojarzenia. Czy jest w Japonii jakieś konkretne miejsce związane z naturą, które szczególnie Cię inspiruje? Właściwie cała Japonia taka jest. Ale miejscem, do którego często wracam, jest najbardziej na południe wysunięta wyspa Okinawa. Tam przyroda jest bardzo bogata, a tamtejsi mieszkańcy wciąż uczą mnie dostrzegać jej piękno. Przez długi czas mieszkałaś w Kioto. Czy atmosfera, środowisko tego miasta również miały na Ciebie wpływ? Myślę, że tak. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, ale dom, w którym mieszkałam w Kioto, stał tuż przy górach – za nim rozciągało się pasmo dużych wzgórz. Każdego ranka widziałam startujące stamtąd ptaki, które odlatywały gdzieś na cały dzień, a wieczorem wracały. Słyszałam ich głosy codziennie. Dorastałam, czując wokół siebie ruch i puls wielkiego lasu. Słyszałem, że lubisz nurkować. Pod wodą dźwięk brzmi zupełnie inaczej, dlatego chciałbym zapytać, jak nurkowanie wpłynęło na sposób, w jaki tworzysz i postrzegasz muzykę? Miało duży wpływ. Nie nurkuję z butlą tlenową – używam tylko własnego oddechu, więc właściwie bliżej temu do snorkelingu. I nie unoszę się tylko przy powierzchni, ale schodzę w dół, w głąb. Zaczęłam to robić w czasie pracy nad albumami „Windswept Adan” i „Luminescent Creatures”. Wiele krajobrazów, które wtedy zobaczyłam pod wodą, znalazło swoje miejsce w tych dwóch projektach. Szczególnie ważne było dla mnie miejsce w prefekturze Kagoshima – najpierw odwiedziłam Amami Oshimę, a potem jeszcze mniejszą wyspę, Kakeromę. W tamtych okolicach zdarzyło mi się pływać z wielorybami. Wspomnienia z tych spotkań, z samego morza, przeniknęły do „Windswept Adan” i wpłynęły na „Luminescent Creatures”. Chciałbym zapytać o relację między tymi dwoma albumami. Wydaje się, że łączy je pewna historia albo ciągłość. Na czym dokładnie polega to powiązanie? „Windswept Adan” stworzyłam jako ścieżkę dźwiękową do wyimaginowanego filmu o pewnej parze. Jest tam wyraźnie określony bohater i to ja przedstawiam słuchaczowi konkretną historię. „Luminescent Creatures” można nazwać kontynuacją „Windswept Adan”, ale nie jest to jedynie sequel. Tym razem nie chciałam narzucać jednego, określonego protagonisty. Zależało mi na tym, by każdy, kto słucha tej muzyki, mógł wejść w sam środek opowieści i stać się jej bohaterem. Wspominasz o nieistniejącym soundtracku, ale w swoim dorobku masz też album do istniejącego filmu – „Amiko”, który był pokazywany podczas 17. edycji Pięciu Smaków. Komponowałaś z perspektywy głównej bohaterki – dziewczynki o imieniu Amiko – więc interesuje mnie, jak wyglądał sam proces pracy nad ścieżką dźwiękową? „Amiko” był pierwszym pełnometrażowym filmem, do które go stworzyłam oryginalną muzykę. Miałam ogromne szczęście, że reżyser był blisko całego procesu twórczego. Zazwyczaj przy filmach między reżyserem a kompozytorem istnieje pewien dystans – muzyka bywa zamawiana osobno, tworzona i przekazywana jako gotowy produkt. W przypadku „Amiko” było inaczej. Reżyser przychodził do studia, a Kana Osawa, która grała Amiko, śpiewała razem ze mną. Dzięki temu obraz i muzyka nie były od siebie oddzielone – powstawały wspólnie. To było dla mnie bardzo cenne doświadczenie. Amiko może wydawać się dziewczynką o nietypowym charakterze, ale myślę, że w rzeczywistości ma w sobie cząstkę każdego z nas. Niektórzy tę część ukrywają, inni mogą sądzić, że jej w nich nie ma, ale ona istnieje – to dziecko, które wszyscy w sobie nosimy. Chciałam stworzyć muzykę, która to obudzi: przywoła znajome, nostalgiczne brzmienia i bardzo delikatne odczucia, które pamiętamy z dzieciństwa. Praca przy filmie była wspaniałym doświadczeniem. Dzięki „Amiko” i pracy z reżyserem mogłam przypomnieć sobie wrażliwość z dziecięcych lat – coś, czego być może sama bym już nie odnalazła. Z tym projektem wiążą się bardzo dobre wspomnienia. W Twojej muzyce jest dużo przestrzeni – oddechu, ciszy i czegoś, co w Japonii określa się słowem „ma”. Słychać pauzy, momenty milczenia, nawet dźwięk oddechu. Bywa też, że nie słychać niczego. Skąd to się bierze i jak myślisz o koncepcie „ma”, jeśli chodzi o przestrzeń w muzyce? Moja muzyka to przede wszystkim śpiew z gitarą – bardzo prosta forma, bez zespołu, tylko głos i instrument. W takiej strukturze przestrzeń pojawia się naturalnie. To coś, co fascynowało mnie od czasu, gdy poznałam mojego mentora. Czuję, że właśnie w tym jest zawarta opowieść. Nie tworzę jej w sposób zamierzony – ona rodzi się sama z tej prostej formy. Ale w tej pauzie słuchacz może odnaleźć miejsce dla siebie. Może rzutować tam własne wspomnienia, zobaczyć w niej coś ze swojego doświadczenia. W tej ciszy jest przestrzeń, w której każdy może znaleźć swoje najbardziej osobiste obrazy. A jaką masz relację z własnym głosem? Jest po prostu moim głosem, więc nie myślę o nim w jakiś szczególny sposób. To jedyny głos, jaki mam. Nawiązując do wcześniejszego pytania o to, dlaczego jednak zdecydowałam się tworzyć muzykę – czuję, że choć mam tylko ten jeden głos, jeśli dzięki niemu ktoś może poczuć się szczęśliwy albo poruszony, to chcę śpiewać nim tak długo, aż zupełnie ochrypnę. Na koncertach jesteś tylko Ty i gitara. Dlaczego wybierasz taką formę? Bo tak to się zaczęło. Mój mentor grał i śpiewał, akompaniując sobie na ośmiostrunowej gitarze. Dorastałam, słuchając jego brzmienia, więc naturalnie poszłam w tym kierunku. Gram na klasycznej gitarze sześciostrunowej, ale centrum mojej ekspresji pozostaje głos i gitara. Gdybym na początku spotkała kogoś, kto tworzył głównie muzykę fortepianową i to właśnie ją pokochała, być może dziś grałabym na pianinie. Dlatego obecna forma – śpiew z sześciostrunową gitarą – jest dla mnie czymś całkowicie naturalnym. Kiedy przyglądam się Twoim tekstom, zauważam dużo czasowników związanych z ruchem, aktywnością – lataniem, kołysaniem się, dryfowaniem, pływaniem. Dlaczego właśnie takie słownictwo wybierasz? To pierwszy raz, kiedy ktoś zadaje mi takie pytanie. Nigdy nie myślałam o nich jako o aktywności. Rzeczywiście, kiedy teraz o tym mówisz, myślę, że często używam takich słów. Ale dlaczego? Trudno mi powiedzieć. Słów opisujących działanie jest przecież bardzo dużo i wiele osób się nimi posługuje. Myślę jednak, że nie chodzi mi o dosłowne opisywanie istot, które fizycznie się poruszają. Raczej próbuję wyrazić to, że uczucie, które pozostaje tutaj, w jednym miejscu, może polecieć dokądkolwiek. Oczywiście pływam na południowych wyspach i bywam aktywna, ale nie zapisuję tych doświadczeń wprost w tekstach. Kiedy wspominam takie chwile, moje ciało pozostaje tu, w teraźniejszości, nieruchome. To wspomnienie zaś może podróżować bez końca, bawić się, błyszczeć. Być może dlatego wybieram słowa związane z ruchem – żeby oddać tę zdolność uczuć do wędrówki. Wspominałaś w innych wywiadach, że wiele pomysłów przychodzi do Ciebie ze snów. Jak poruszasz się w swoich snach? Jak do nich docierasz? Po prostu – zasypiając. Ale rozumiem, że nie o to pytasz. Sny są przypadkowe, nie mogę zdecydować, jaki sen zobaczę. To trochę jak z japońskim gachaponem – tym automatem z kapsułkami, z którego nigdy nie wiadomo, co wypadnie. Kiedy zasypiam, to tak, jakbym przekręcała taką maszynę, z której coś wyskakuje. Ale nie ma tu przegranych – każdy sen jest dla mnie wygraną. To, co zobaczę, zapisuję w notesie. Niektóre sny są tak silne, że wracam do nich wiele razy. Zostawiam z nich pojedyncze słowa albo obrazy, a później często to właśnie one stają się tekstami piosenek.
Katarzyna Bonda: „Czasem odnajduję siebie w sprawcach, ofiarach, postaciach z pogranicza" [WYWIAD]
„Czasami trzeba zrzucić skórę, to odświeżające” – mówi królowa polskiego kryminału, Katarzyna Bonda. Mnie opowiada nie tylko o nowej, wstrząsającej książce opartej na prawdziwej historii, lecz także metodzie pracy i życiowych zmianach.
Dlaczego tak bardzo lubimy się bać? KATARZYNA BONDA: Raczej chcemy zrozumieć... I dotyczy to nie tyle książek, ile wszystkich historii, które nas pochłaniają. W tej chwili najpopularniejsze są seriale bazujące na dokumentach, aktach, sprawach z życia. Jest też mnóstwo opowieści, które dokonują wiwisekcji umysłu morderców, takich jak Jeffrey Dahmer, Ted Bundy i inne „potwory”. Kiedyś nie było takiego dostępu do informacji, które pozwoliłyby wejść bardzo głęboko. A człowiek jest tak skonstruowany, że przestaje się bać, kiedy zaczyna rozumieć. Każdy ma też swoją ciemną stronę, którą najchętniej zgłębialibyśmy przez osoby trzecie, byle tylko nie dotyczyły nas bezpośrednio. Ale jest jeszcze jedna rzecz, mówię to w momencie, kiedy na świecie dzieją się poważne konflikty wojenne, a dotąd przez lata żyliśmy w gruncie rzeczy w miarę spokojnych czasach. Nie było takiego doładowania adrenalinowego, poczucia zagrożenia. I wówczas, żeby człowiek mógł zachować balans psychiczny, o wiele częściej niż dziś sięgał po kryminały. W przypadku kryminału możemy mówić też o gimnastyce umysłowej: jest przecież zagadka, w której ćwiczymy zdolności intelektualne. Czysta rozrywka. Czy ten strach w literaturze oraz serialach, filmach, podcastach kryminalnych, które są dziś jednymi z najpopularniejszych formatów, to bardziej trening przetrwania, czy oswajanie własnych ciemnych myśli? Myślę, że przede wszystkim chcemy pojąć, gdzie leży źródło zła, skąd się ono bierze. Jak się przed nim ustrzec? Wiele z opowieści porusza temat tego, jak człowiek staje się ofiarą. A przecież nikt z nas nie chce być ofiarą, chcemy się przed tym ratować. Zrozumienie modus operandi sprawcy, całej mechaniki zła, pozwala wejść głębiej w tę przestrzeń i przeżyć ją bezpiecznie. Siedzisz w fotelu, w łóżku, jedziesz pociągiem, słuchasz audiobooka albo podcastu, oglądasz serial na Netfliksie – jesteś bezpieczna, a jednocześnie wyzwalasz ekstremalne emocje. Potrzebujemy przerabiać swoje cienie. Mamy możliwość wejścia w przestrzeń tych ludzi i przeżywać ich opowieść, nie swoją. Czytelnik nie zawsze identyfikuje się z Hubertem Meyerem czy Leną Silewicz, moimi „wojownikami o dobro” (bohaterowie różnych serii kryminalnych Katarzyny Bondy – przyp. red.). Czasem odnajduję siebie w sprawcach, ofiarach, postaciach z pogranicza. Oczywiście większość z nas, na szczęście, nie przeżyje kryminalnych historii. Za to niemal wszyscy doświadczamy rozstania, problemów w pracy, upokorzeń, oszustw, kłamstw albo „złamanego hartu ducha”. I wtedy poznajemy bohatera, który ma gorzej, a jednak potrafi wyjść z bagna. Może to dać siłę, być w pewnym sensie terapeutyczne. Wiele czytelniczek, młodych dziewczyn, które przychodzą na targi czy spotkania, mówi mi, że „Polskie morderczynie”, „Krew w piach” czy „Zbrodnia niedoskonała” to ich ulubione książki, bo dzięki nim są silniejsze. Ciekawy paradoks, ale za wsze mnie to porusza. W Twojej najnowszej powieści „Dom Bestii” bierzesz na warsztat historię inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami – jedną z najbardziej wstrząsających spraw w historii polskiej kryminalistyki. W jej centrum jest Norbert: ubogi chłopak, mieszkający na plebanii, który z ofiary staje się oprawcą. Czy pisząc tę książkę, bardziej interesowała Cię sama zbrodnia, czy bohater i moment, w którym człowiek z ofiary zmienia się w kata? W centrum zainteresowania stawiam zawsze człowieka i jego historię. Zbrodnia jest tylko skutkiem procesu, który miał miejsce wcześniej. Najbardziej przerażające było dla mnie w tym wypadku przeistoczenie się ofiary w bestię. Na początku, gdy czytałam akta – a tomów było ponad 140 – współczułam sprawcy, co jest zaskakujące, zważywszy na bestialstwo, jakiego dokonał. Ta litość dla niego była czymś nieoczekiwanym. Mam poczucie pewnego odwrażliwienia po tylu latach czytania akt, zupełnie jak chirurg, który wchodzi na blok operacyjny. A w tym wypadku miałam ciarki na plecach i wiedziałam, że to będzie książka o przemianie ofiary w potwora. Bardzo rzadko w tego typu sprawach widać wyraźnie taką transformację. To odkrycie było dla mnie inspirujące i przerażające. Lubię ten stan, bo to znaczy, że emocje będą świeże i że mogę pokazać czytelnikowi coś, czego sama nie rozumiem. To był seryjny sprawca – jeden z ostatnich skazanych na dożywocie przez warszawski sąd. Mimo że nie znaleziono ciał, zabił cztery osoby. Kiedy czytałam akta, zrozumiałam, że do tego, by stworzyć socjopatę, przyczyniły się jego późniejsze ofiary. Człowiek tak długo bywa dręczony, że w końcu gniew i nienawiść w nim gromadzone zwyciężają, tworząc bezdusznego mordercę. U wielu sprawców, także tych najsłynniejszych, jak wspomniani Bundy czy Dahmer, w tle pojawia się wcześniejsze doświadczenie bycia gnębionym. Dzięki temu perfekcyjnie rozpoznają swoje ofiary. Łączy ich dojmujące uczucie lęku. W książce uderza motyw budowania bezpieczeństwa przez destrukcję. Norbert wierzy, że zabijając, chroni swoją rodzinę. Można odczytać to jako współczesną metaforę: obsesję kontroli, potrzebę perfekcyjnego wizerunku, lęk przed utratą statusu, pieniędzy, miłości. Norbert stara się za wszelką cenę chronić swój dom. Mordując, siejąc zło, „czyści” system wokół siebie i stwarza iluzoryczny raj, w którym sam jest Bogiem. Sprawuje całkowitą kontrolę nad rzeczywistością, bo tak wiele razy sam był ofiarą. Książka jest wejściem w totalne piekło, przestrzenią, do której nie chcemy zaglądać. Pisząc ją, dwa razy się rozchorowałam. Po raz pierwszy przy czytaniu akt, jakby te emocje weszły w ciało, nie mogłam ich unieść. Drugi raz w trakcie pisania, a trwało to długo, bo od momentu znalezienia historii do wydania minął rok i trzy miesiące. Od czasu „Okularnika” i „Czerwonego Pająka” nie pracowałam tak długo nad książką. A mimo to byłam pewna, że trzeba to zrobić. Jak sobie z tym radzisz? Jak się chronisz, kiedy masz do czynienia z tak obciążającym materiałem? To moja misja, więc mam siłę, żeby wszystko dźwignąć. Oczywiście w większości przypadków, gdy piszę kryminał z głowy, jest to czysta rozrywka. Teraz np. odpoczywam, pisząc następną część Leny. Tym, czym się zatrułam, tym się leczę. To jedyna droga. Książka powinna mieć jak najwyższą stawkę. Biorę na warsztat historie mocne, straszliwe, takie, które coś mówią o nas, o świecie i podnoszą świadomość. Przy pisaniu „Domu Bestii” trudniejsza była świadomość cierpienia czy odpowiedzialność za to, jak historię opowiesz? Chciałam opowiedzieć ją tak, jak przebiegała. I w tym wypadku nie zastanawiałam się nad misyjnością projektu. Ostatni rok miał być dla Ciebie rokiem totalnej transformacji. Co się zmieniło – twórczo, duchowo, prywatnie? Wszystkie te elementy się łączą. Przez ostatni rok zmieniłam sposób pracy i postrzegania opowieści przez jej pryzmat. Autor powinien raz na jakiś czas zrobić update systemu i wziąć pod uwagę, jak zmienia się świat. Kiedyś np. trzeba było dużo wyjaśniać. Nie istniały podcasty kryminalne, książki ekspertów. Dziś czytelnik to wszystko ma i nie potrzebuje już dodatkowych informacji, lecz przeżywania, przepracowania. W związku z tym moje książki są dziś trzy razy krótsze niż kiedyś. I to przyszło samo. Potem zaczęłam zmieniać się ja. Przestałam się dobrze czuć w moich sukienkach. Przyciemniłam włosy. Obcięłam grzywkę. Ludzie widzieli mnie przez blond zaczes, czerwoną szminkę na ustach plus sukienkę. Gdy pozbywałam się tych atrybutów, wielu mówiło wprost, że im się to nie podoba, że „mnie w tym nie ma”. Nawet bliskie osoby ostrzegały: „Przestaną cię kojarzyć, czytać”. Wątpię, żeby czytelnicy porzucili mnie przez grzywkę, bo w końcu liczy się opowieść, a nie to, jak wyglądam. Ten proces ruszył bezpowrotnie i nie mieszczę się już w ikonie, którą budowałam przez lata. Zewnętrzna przemiana jest skutkiem zmian w głowie, w sercu. Stara Bonda jest już nieaktualna, a liczy się tylko to, co szczere i autentyczne. Raz na jakiś czas trzeba zrzucić starą skórę, choć czasami to bolesne, ale odświeżające. Według Ciebie kształtujemy drogę małymi decyzjami, a nie wielkimi kulminacjami. Gdybyś miała wskazać jedną małą decyzję, która najbardziej wpłynęła na Twoje życie, co by to było? Nie ma w życiu żadnych wielkich decyzji. Oczywiście lubimy gloryfikować pewne etapy: wybór studiów, przeprowadzka, związek, dziecko… Osobiście uważam, że na nasz los wpływa raczej suma drobnych rzeczy i zdolność do przeistaczania się. Tak jak z tą cholerną grzywką. Decyzja była prosta, bo jeśli coś mi nie leży, to tego nie robię. Jeśli coś uwiera, likwiduję to. Jeśli uznaję, że książka jest za gruba – skracam. Gdy nudzi mnie historia – to tej książki nie kończę. Nie ma jednej decyzji, która wszystko zmienia, bo czynników jest tak wiele, że wygrasz tylko wtedy, jeśli jesteś elastyczna. Za to za każdym razem, kiedy o czymś decyduję, staram się nie robić niczego wbrew sobie. W perspektywie czasu wychodzi na to, że każda, nawet w tamtym momencie „błędna” decyzja okazuje się trampoliną do czegoś kluczowego. Chodzi o to, że nie potrafimy przewidzieć przyszłości. Mamy wpływ tylko na to, żeby czuć się z sobą dobrze teraz. Reszta jest konsekwencją wyboru. Tytuł „królowa polskiego kryminału” dodaje skrzydeł czy jest ciężarem? To miłe, że kiedyś ktoś tak o mnie mówił. To część historii, do której mam sentyment. Ale dziś konkurencja na rynku jest ogromna, pojawiło się wiele wspaniałych autorek, polskich i zagranicznych. Nie chcę się stawiać ponad nimi, bo każdej z nas przyświeca inna misja. Jak zaczynałam, nagrody, recenzje, rankingi, top listy były dla mnie ważne, bo nie wierzyłam w siebie. Dzisiaj, po latach, jestem „najedzona”. Czytelnicy, którzy wciąż chcą moich nowych książek, dają mi wystarczające doładowanie i tylko to się dla mnie liczy: być czytaną. Wiem, że to może zabrzmi źle, ale na koniec dnia najważniejsze jest dla mnie, czy napisałam świetną scenę. Czasem uda się i dwie. To wszystko. A gdybyś miała napisać książkę totalnie poza gatunkiem, co by to było? I tak zawsze wychodzi kryminalna historia, więc nie wiem, czy to kiedykolwiek nastąpi. Lubię czytać sagi historyczne, więc gdybym miała wyjść poza kryminał, byłaby to opowieść o Polsce widziana oczami małej jednostki, rodu. Jak „Dzikie łabędzie. Trzy córki Chin” Chang Jung – niby historia kobiet, a tak naprawdę historia Chin. Interesuje mnie los kraju nie z perspektywy geopolitycznej czy socjologicznej, tylko losów rodziny. Sama mam ciekawy rodowód i z dystansu potrafię rozpoznać, skąd wynikają moje cechy. Więc jeśli miałabym podjąć jakieś całkiem nowe wyzwanie, to i tak pojawiłyby się tam i miłość, i śmierć. A autobiografia? Planujesz taką? Kiedyś zaprzeczałam, ale czytelniczki coraz częściej mnie o to pytają. Chyba wchodzę w taki etap życia, że czuję się na siłach „dać kopa” motywacyjnego młodym dziewczynom, kobietom po przejściach albo takim, które gdzieś po drodze zgubiły marzenia. Sama w młodości namiętnie czytałam biografie i autobiografie po to, żeby znaleźć swoją ścieżkę. Uważam, że dużo osiągnęłam. I nie przemawia przeze mnie próżność, bo moja droga była wyboista. To, co kiedyś wydawało się dramatyczne, pozwoliło mi wzmocnić samą siebie i zawalczyć o lepsze życie. Wiele razy padałam na kolana, a jednak wstawałam i szłam dalej. Sądzę, że mam czym się podzielić. Z perspektywy czytelnika nie ma nic bardziej inspirującego niż autobiografia ukochanej pisarki. Ostatnio słuchałam autobiografii Anthony’ego Hopkinsa i miałam wrażenie, że nagle poznałam jego energię. Ważne, żeby autobiografia była szczera, nie laurkowa. Jeśli znajdę odwagę, żeby naprawdę szczerze się z sobą zmierzyć – tak jak Hopkins, który przyznaje się do mankamentów, pijaństwa, burd, różnych niechlubnych rzeczy – wtedy ten pomysł będzie miał sens.
6 książek z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w tym miesiącu [ELLE Book Club]
Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
Literatura reaguje na bieżące wydarzenia, podejmuje ważne tematy, trzyma w napięciu, a gdy tego trzeba pozwala na oddech. Oto 6 tytułów z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w kwietniu 2026. Książka miesiąca – „Idąc na rzeź” Mahmud Doulatabadi, ArtRage Gdy USA i Izrael zaatakowały Iran, zrobiłam to, co robię za każdym razem, gdy w przestrzeni społeczno-politycznej dochodzi do przewrotu. Staram się zrozumieć. I sięgam do książek. Tym razem irańskiego pisarza Doulatabadiego, którego najmocniejszą stroną jest czułość opisu zastałej rzeczywistości. W „Idąc na rzeź” kreśli obraz wojny irańsko-irackiej, choć trudno się tego domyślić, bo autor konsekwentnie unika dosłowności, dzięki czemu karmi czytelnika rzeczą uniwersalną. „Gdzieś na kuli ziemskiej zostaje wystrzelony pocisk” – zaczyna. I wiem, że nie jest to książka o polityce czy historii, ale ludzkim doświadczeniu. Żołnierze walczą resztką sił o dostęp do wody i próbują przetrwać, choć na ich korzyść nie działa ani pustynny krajobraz, ani wróg w okopach, ani strach, ani majaki – wynik odwodnienia. Wielotorowa narracja jest wymagająca, ale splata różne perspektywy i pokazuje, jak rozmywają się granice między wrogiem a ofiarą. To opowieść o wojnie widzianej z bliska, takiej, która niszczy ciała, pamięć i tożsamość. „Nasze wieczory” Alan Hollinghurst, Filtry Losy Dave’a Wina śledzimy przez sześć dekad, od momentu, gdy jako nastolatek trafia dzięki stypendium do elitarnej szkoły. Tam szybko poznaje, czym są klasowe podziały, rasowe uprzedzenia i przemoc ze strony uprzywilejowanych kolegów, w tym przyszłego polityka związanego z brexitem. W dorosłym życiu odnajduje siebie w teatrze i londyńskim środowisku artystycznym. Oto portret Anglii – kraju pełnego napięć społecznych, historii miłości, ambicji i straty. „Wiejskie dzieci” Aneta Godynia, Sploty Aneta Godynia to popularna genealożka, która przeszukując archiwa, postanowiła z czułością zapisać historię tych, o których z tej perspektywy dotąd za dużo się nie mówiło – naszych przodków, kiedy byli jeszcze mali. „Wiejskie dzieci” to pełna faktów i arcyciekawych dokumentów historia ciągnąca się od narodzin po dorosłość. Godynia opisuje metody wychowawcze (usypianie narkotycznym makiem), przemoc bez konsekwencji, pasionki, którymi zajmowały się już pięciolatki, czy nadrzędną rolę folkloru nad nauką. Fascynująca podróż! „Żywa i martwa” Zadie Smith, Znak Na książki Zadie Smith, głosu swojego pokolenia, czeka się z doskwierającą niecierpliwością. To wielki prezent, bo Smith pisze porywająco o władzy, macierzyństwie, polityce, kobietach w sztuce. Krąży wokół pytania, co w kulturze pozostaje żywe, a co nieuchronnie odchodzi w niepamięć (również w kontekście pandemii), wracając do twórczości tych, którzy ją ukształtowali. Szkice łączą osobiste wspomnienia z krytyką literacką i refleksją nad przemijaniem. „Miyazaki. Świat w animacji” Susan Napier, Bo.wiem Jeśli ktoś zadaje mi pytanie o ulubiony film, w pierwszej trójce wymieniam anime Studia Ghibli, „Księżniczka Mononoke” w reż. Hayao Miyazakiego. Ta wielka postać światowej popkultury (i pracoholik) trafiła na karty wnikliwej opowieści o wyobraźni mistrza i świecie, który stworzył w swoich filmach. Oto jak z doświadczeń osoby, która dorastała w Japonii czasów wojny, modernizacji i napięcia między technologią a naturą, wyrosło niezwykłe uniwersum animacji. Analizując najważniejsze produkcje Studia Ghibli, Napier odsłania powracające motywy, jak: ekologiczny niepokój, antywojenne przesłanie oraz bohaterki wymykające się tradycyjnym rolom. Z tej arcyciekawej analizy wyłania się portret artysty, który z kina animowanego uczynił jedną z najbardziej sugestywnych form opowiadania o współczesnym świecie. „Granice ryzyka: szelest, szum, szrama” Małgorzata Oliwia Sobczak, W.A.B. Lubię się bać. I lubię strach, który funduje Małgorzata Oliwia Sobczak, autorka bestsellerowych „Kolorów zła”. Bohaterami „Granic ryzyka”, nowego cyklu, są detektyw Oskar Korda i dziennikarka Alicja Grabska, którzy rozpoczynają śledztwo po odkryciu ciała młodej kobiety w lesie nieopodal sopockiej Łysej Góry. Trylogia – „Szelest” (który tu prezentuję), „Szum” i „Szrama” – stawia pytanie o to, jak daleko można się posunąć, by odkryć prawdę, i jaką cenę trzeba za tę prawdę zapłacić. Odpowiedź może się nie spodobać.
Czy to będzie kolejne guilty pleasure od Netflixa? Obsada 2 sezonu serialu "Beef" mówi sama za siebie
„BEEF” powraca na ekrany. Pierwszy sezon serialu okazał się ogromnym sukcesem zarówno wśród krytyków, jak i widzów – przez pięć tygodni zajmował miejsce w globalnym top 10 Netflixa i trafił na listy popularności w 87 krajach. Teraz przyszedł czas na długo wyczekiwany drugi sezon.
Twórca serialu, Lee Sung Jin, zaplanował go tak, aby miał formę antologii, dlatego tym razem dostajemy zupełnie nowy konflikt — i całkowicie nową, znakomitą obsadę. Akcja nowego sezonu rozpoczyna się, gdy para z pokolenia Gen Z jest świadkiem gwałtownej kłótni między ich menedżerem i jego żoną w klubie golfowym, w którym pracują. A jeśli oglądałeś pierwszy sezon, możesz się domyślać, że od tego momentu wszystko zaczyna się sypać. Wszystkie osiem odcinków trafiło na Netflix 16 kwietnia. Oto obsada, którą pokochasz od pierwszego odcinka: 1. Carey Mulligan jako Lindsay Crane-Martín W najnowszym sezonie w centrum konfliktu znajduje się Lindsay, „początkująca projektantka wnętrz z prestiżowej angielskiej rodziny, będącą żoną Josha”. Gdy jej małżeństwo zaczyna się rozpadać, Lindsay czuje, jak jej marzenia wymykają się spod kontroli, a kryzys wieku średniego jest jak zderzenie ze ścianą. Laureatkę nagrody BAFTA możesz znać z takich filmów jak „Promising Young Woman”, „Wielki Gatsby”, „Drive” czy „Nie opuszczaj mnie”. 2. Oscar Isaac jako Joshua Martín Joshua, mąż Lindsay, jest menedżerem prestiżowego klubu golfowego, wokół którego toczy się akcja. To jego kłótnia z żoną rozpoczyna cały konflikt, a jednocześnie – jak sugeruje opis – „ujawnia jego ciemniejszą stroną oraz plan wyprowadzania pieniędzy z klubu”. Oscar Isaac, zdobywca Złotego Globu ma na koncie wiele ról filmowych — możesz go kojarzyć m.in. z „Frankensteina”, „Ex Machiny”, „Diuny”, „Gwiezdnych wojen: Przebudzenia Mocy”, „X-Men: Apocalypse” czy „Inside Llewyn Davis”. 3. Charles Melton jako Austin Davis Austin to były zawodnik uniwersyteckiej drużyny futbolowej, który obecnie pracuje w klubie jako trener personalny. Jego związek z Ashley określany jest jako „współuzależniony” i przez 18 miesięcy pozbawiony był jakichkolwiek konfliktów. Jednak gdy stają się świadkami kłótni Joshuy i Lindsay, „pojawiają się pierwsze nieporozumienia, a kłamstwa i napięcia zaczynają narastać”. Charles Melton, który zaczynał jako model, występował w serialach takich jak „Glee”, „American Horror Story: Hotel” i „Riverdale”, a także w filmach „May December” i niedawno „Warfare”. 4. Cailee Spaeny jako Ashley Miller Ashley jest narzeczoną Austina i pracuje w klubie, obsługując wózek z napojami. Czuje się oszukana przez system, który blokuje jej pilną operację, której potrzebuje. Gdy wraz z Austinem widzą kłótnię swojego szefa i jego żony, zaczynają dostrzegać w tym szansę na rozwiązanie swoich problemów finansowych… Spaeny wystąpiła w takich produkcjach jak „Priscilla”, „Civil War”, „Wake Up Dead Man”, a także w serialu „Mare of Easttown”. 5. Youn Yuh-Jung jako Przewodnicząca Park Opisywana jako „niezwykle onieśmielająca”, Przewodnicząca Park jest nową właścicielką klubu i kobietą małomówną. Po karierze trwającej ponad pięć dekad, Youn Yuh-Jung zdobyła w 2021 roku Oscara za rolę drugoplanową za film „Minari”. Aktorka zagrała również obok Sydney Sweeney i Amandy Seyfried w „The Housemaid”. 6. Seoyeon Jang jako Eunice Eunice to „bystra” tłumaczka z pokolenia Gen Z, pracująca dla Przewodniczącej Park. To jedna z największych ról w karierze Jang, choć można ją zobaczyć także w serialu „Butterfly”. 7. Song Kang-Ho jako dr Kim Dr Kim jest drugim mężem Przewodniczącej Park i światowej sławy chirurgiem plastycznym. Według opisu Netflixa, on i jego żona „stworzyli dla siebie życie przypominające niekończące się lato – pełne wystawnych kolacji, luksusowych podróży i wizyt w klubie”. Jednak mężczyzna wypiera problem, który wkrótce przyniesie im poważne konsekwencje… To jeden z największych aktorów koreańskiego kina — możesz go znać z „Parasite” lub „The Host”. 8. William Fichtner jako Troy Jeden z najbogatszych członków klubu, mąż młodszej Avy, związany z branżą muzyczną. William Fichtner znany jest z ról w „Prison Break” oraz filmach takich jak „Armageddon” i „Gorączka”. 9. Mikaela Hoover jako Ava Ava, żona Troya, „czerpie przyjemność z dostępu do luksusów, udogodnień i z bycia częścią ekskluzywnej społeczności klubu”. Mikaela Hoover możesz kojarzyć z filmów akcji takich jak „Superman”, „Strażnicy Galaktyki” czy „The Suicide Squad”. 10. Matthew Kim (BM) jako Whoosh Whoosh to zalotny trener tenisa w klubie, który dorabia, sprzedając koreańskie kosmetyki bogatym klientkom. Kim to amerykański raper i autor tekstów działający w Korei Południowej, znany jako BM (Big Matthew) — to jego największa rola aktorska do tej pory.