Na tę premierę czeka każdy fan "nordic noir". Netflix przyszykował kolejny hit, który podbije rankingi oglądalności
Kontrowersyjny detektyw kontra skorumpowany wróg - skandynawski kryminał na podstawie prozy Jo Nesbø nadchodzi wielkimi krokami. Reżyser Øystein Karlsen zapowiada gęstą, niepokojącą historię pełną zwrotów akcji.
Netflix nie zwalnia tempa – po wielkim sukcesie seriali opartych na kryminałach Cobena przygotowuje ekranizację kolejnego bestsellera. Tym razem na platformę trafi powieść Jo Nesbø, skandynawskiego mistrza gatunku, którego książki przełożono na 50 języków i sprzedano w ponad 60 milionach egzemplarzy na całym świecie. W tym artykule: Globalny hit Jo Nesbø o detektywie Hole wkrótce na Netflix „Harry Hole”: zwiastun i data premiery Dziewięć odcinków gęstej atmosfery i śledztwo bez taryfy ulgowej Kto stoi za serialem „Harry Hole”? Fabuła serialu „Harry Hole” przyprawia o ciarki Globalny hit Jo Nesbø o detektywie Hole wkrótce na Netflix Jo Nesbø to autor, który zrewolucjonizował gatunek skandynawskiego kryminału. Seria o detektywie Harrym Hole, w tym takie tytuły jak „Pierwszy śnieg” czy „Człowiek nietoperz”, uczyniła go jednym z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy na świecie. Do tej pory ekranizacji doczekało się niewiele książek, w tym norweski thriller „Łowcy głów” z 2011 roku, wspomniany już „Pierwszy śnieg” czy niezbyt udana adaptacja powieści „Słońce” w postaci filmu „Król Złodziei”. Netflix postanowił rozwinąć uniwersum Harry’ego Hole’a, sięgając po cały cykl powieści Jo Nesbø. Pierwszy sezon skupi się na wątkach z „Pentagramu” – jednej z najbardziej przełomowych odsłon historii bohatera, która najlepiej odsłania jego rozdarcie, obsesje i niejednoznaczne podejście do moralności. To pierwszy raz, kiedy serial przedstawi historię solidnie z perspektywy Harry’ego. To jest niesamowicie wciągająca książka, a serial będziesz musiał obejrzeć dwa razy, żeby zdać sobie sprawę, że mogłeś to rozgryźć po drodze. Stawiam piwo w Schroder’s, jeśli ktoś zrozumie całą fabułę przed końcem - chyba że przeczytałeś książkę. – powiedział reżyser i producent serialu Øystein Karlsen w rozmowie z Tudum. Showrunnerem projektu pozostaje sam Jo Nesbø, który aktywnie uczestniczył w pracach nad scenariuszem. Autor podkreśla, że adaptacja zachowuje ducha literackiego oryginału, ale korzysta z możliwości, jakie daje dłuższy format - pozwalając na pogłębienie relacji między bohaterami i mocniejsze zaakcentowanie psychologicznych niuansów: Dla mnie opowiadanie historii nie polega na serwowaniu ludziom tego, czego myślą, że chcą, ale tego, czego nie wiedzieli, że chcą. Postaramy się stworzyć coś świeżego, ekscytującego i zaskakującego w odniesieniu do książkowej wersji Harry’ego. „Harry Hole”: zwiastun i data premiery Zdjęcia rozpoczęły się 23 maja 2024 roku i były kręcone przez 113 dni w ponad 160 lokalizacjach, w tym w kultowych, norweskich miejscach znanych z książki, takich jak restauracja Schrøder i Frognerbadet. Netflix właśnie udostępnił pierwszy zwiastun produkcji. Zapowiedź pokazuje mroczne kadry Oslo, pogrążonego w strachu przed seryjnym mordercą. Przestępca zostawia na miejscu zbrodni charakterystycznie okaleczone ciała, co tylko potęguje poczucie zagrożenia. W zwiastunie ukazane są także zmagania Hole’a z własną przeszłością, nałogiem i niewyjaśnioną śmiercią Ellen – jego byłej partnerki. Całość zapowiada się na intensywną i emocjonalną opowieść o poświęceniu, moralnych dylematach i niebezpiecznych grach, które prowadzi zarówno z mordercą, jak i samym sobą. View oEmbed on the source website Znana jest również obsada „Harry Hole”. W tytułowej roli detektywa Hole zobaczymy Tobiasa Santelmanna. Dołączą do niego: Joel Kinnaman jako Tom Waaler i Pia Tjelta jako Rakel Fauke. Premiera serialu na Netflix została zaplanowana na 26 marca 2026 roku. Dziewięć odcinków gęstej atmosfery i śledztwo bez taryfy ulgowej „Harry Hole” składa się z dziewięciu odcinków, a stawka rośnie z każdym kolejnym krokiem śledztwa. W centrum pozostaje pogoń za seryjnym mordercą, ale tempo nie zwalnia, bo bohater musi jednocześnie walczyć z tym, co wraca z przeszłości. Serial ma być opowieścią o napięciu i gęstej atmosferze, w której nie ma miejsca na bezpieczne skróty. W tej historii liczą się konkrety: trop, ryzyko i czas, który ucieka, gdy kolejne elementy układanki zaczynają wskazywać na coraz mroczniejszy obraz. Kto stoi za serialem „Harry Hole”? Za scenariusz odpowiada Jo Nesbø, autor serii kryminałów, dzięki której postać zyskała rozpoznawalność. Za reżyserię odpowiada duet Øystein Karlsen i Anna Zackrisson. Oryginalną ścieżkę dźwiękową stworzyli Nick Cave i Warren Ellis. W obsadzie znalazły się nazwiska: Tobias Santelmann, Joel Kinnaman, Pia Tjelta, Ellen Helinder, Anders Baasmo, Maxime Baune Bochud, Kåre Conradi, Simon J. Berger, Peter Stormare, Fridtjov Såheim, Eili Harboe, Atle Antonsen. To zestaw, który ma unieść zarówno warstwę kryminalną, jak i konflikt napędzający cały sezon. Fabuła serialu „Harry Hole” przyprawia o ciarki To historia o seryjnym mordercy, z którym musi się zmierzyć Harry Hole – kultowy antybohater kryminałów. Błyskotliwy, lecz wewnętrznie rozbity detektyw walczy nie tylko z przestępcami, ale też z własnymi demonami. W pierwszym sezonie Hole trafia na dwóch groźnych przeciwników: tajemniczego zabójcę oraz swojego odwiecznego wroga – skorumpowanego detektywa Toma Waalera. Wraz z rozwojem śledztwa granice między dobrem i złem coraz bardziej się zacierają, a stawką staje się nie tylko schwytanie mordercy, lecz także rozliczenie Waalera. Mroczny klimat, psychologiczna głębia i napięta relacja Harry’ego z Tomem napędzają opowieść o świecie, gdzie każda decyzja ma swoją cenę.
Leonardo versus Michał Anioł. Pojedynek geniuszy Renesansu - immersyjna wystawa w Art Box Experience przenosi nas w sam środek renesansowego pojedynku
Dwaj geniusze, dwa temperamenty i jedna legendarna rywalizacja. Leonardo da Vinci i Michał Anioł – artyści, którzy na zawsze zmienili historię sztuki – spotykają się ponownie w spektakularnej wystawie immersyjnej w Warszawie. „Leonardo versus Michał Anioł. Pojedynek geniuszy Renesansu”, prezentowana w Art Box Experience w Fabryce Norblina, pozwala widzom wejść w sam środek XVI-wiecznej Florencji i zdecydować, po której stronie staną w jednym z najbardziej fascynujących artystycznych pojedynków wszech czasów.
Po ponad 500 latach spotykają się ponownie. Dwaj najwybitniejsi artyści w historii sztuki. Dwa odmienne temperamenty, wizje i drogi twórcze. Leonardo da Vinci i Michał Anioł powracają, by raz jeszcze stanąć naprzeciw siebie – tym razem w spektakularnej, immersyjnej odsłonie. Wystawę o nazwie „Leonardo versus Michał Anioł. Pojedynek geniuszy Renesansu” zobaczyć można do 14 czerwca 2026 roku w Art Box Experience w warszawskiej Fabryce Norblina. Po raz pierwszy w Polsce zaprezentowany został projekt stworzony przez renomowane studio Layers of Reality – twórców jednych z najbardziej cenionych produkcji immersyjnych na świecie, prezentowanych w ponad 50 miastach. Historia, która wydarzyła się naprawdę Wystawa nawiązuje do prawdziwego wydarzenia z 1503 roku – legendarnego artystycznego pojedynku w florenckim Palazzo Vecchio. To właśnie tam Leonardo da Vinci i Michał Anioł mieli stworzyć konkurencyjne malowidła ścienne, rywalizując o uznanie i artystyczną dominację. Immersyjna narracja pozwala przeżyć tę historię na nowo. Widzowie nie są jedynie obserwatorami – stają się uczestnikami opowieści, której finał zależy od ich wyboru. Na przestrzeni ośmiu sal i ponad 800 m² odwiedzający zanurzą się w świecie renesansu dzięki nowoczesnej technologii i spektakularnym instalacjom multimedialnym. Na wystawie zobaczymy między innymi: monumentalne projekcje oraz film immersyjny 2D i 3D, który pozwala zajrzeć w głąb dzieł Leonarda da Vinci i Michała Anioła, doświadczenie wirtualnej rzeczywistości 360°, przenoszące do Florencji XVI wieku i pracowni obu artystów, interaktywne instalacje inspirowane renesansowymi studiami twórców, finałowe głosowanie, w którym każdy odwiedzający musi opowiedzieć się po jednej ze stron. Po czyjej stronie staniesz? „Leonardo versus Michał Anioł . Pojedynek geniuszy Renesansu” to wystawa o rywalizacji, geniuszu i wyborze. To także wyjątkowe doświadczenie, w którym historia sztuki spotyka się z najnowszą technologią, a widz staje się częścią wielkiego artystycznego pojedynku. View oEmbed on the source website Gdzie: Art Box Experience, Fabryka Norblina Kiedy: do 14 czerwca 2026 roku Bilety: dostępne na platformie Ticketmaster.
Ten skandynawski serial kryminalny wciągnie cię w binge-watching. Przyprawiająca o ciarki produkcja w stylu “nordic noir” nie pozwala o sobie zapomnieć
Zima, śnieg, Reykjavik i morderstwo, które wstrząsa miastem. „The Darkness” to islandzki serial kryminalny, który przenosi widzów w sam środek skandynawskiej ciemności. Od pierwszych minut wiedziałam, że to będzie moja perełka. Emocje? Tak silne, że nie mogłam oderwać się od ekranu.
„The Darkness” to sześcioodcinkowy serial kryminalny, którego premiera miała miejsce we wrześniu 2024. Ma wszystko, czego oczekujemy od skandynawskich produkcji – mroczny klimat północy, trzymającą w napięciu fabułę i zagadkowe morderstwo wstrząsające całym miasteczkiem. Jeśli jeszcze go nie znasz, koniecznie dodaj go do listy „do obejrzenia” „The Darkness” – fabuła serialu Akcja serialu rozgrywa się zimą, w skutej lodem Islandii. Główna bohaterka, detektywka Hulda Hermannsdóttir, grana przez Lenę Olin, tuż przed przejściem na emeryturę otrzymuje ostatnią sprawę w swojej karierze – śledztwo w sprawie morderstwa młodej kobiety z Europy Wschodniej. Jej ciało zostaje odnalezione pod lodem, a Hulda – samotniczka i outsiderka – wciągana jest w niepokojącą sieć lokalnych tajemnic. Towarzyszy jej młodszy partner (Jack Bannon), z którym łączy ją tyle samo nieufności, co wzajemnego szacunku. Ich współpraca to mieszanka napięcia i emocji, a sama sprawa okazuje się być kluczem do osobistego rozliczenia się Huldy z przeszłością. View oEmbed on the source website Lena Olin – elektryzująca, niedopowiedziana, doskonała Choć cała historia wciąga bez reszty, to postać głównej bohaterki jest jej sercem i siłą napędową. Grana przez Lenę Olin Hulda to kobieta pełna sprzeczności – silna i krucha, zamknięta w sobie, a zarazem wyczulona na krzywdę innych. Jej ekranowa obecność jest tak hipnotyzująca, że trudno oderwać wzrok. Dla wielu widzów może być zaskoczeniem, że Lena Olin – znana z ról w takich filmach jak „Nieznośna lekkość bytu”, „Dziewiąte wrota”, „Czekolada”, „Casanova” – to także wybitna aktorka teatralna, która występowała w sztukach Ibsena i Strindberga. Jej kunszt aktorski jest wyczuwalny w każdej scenie. Co ciekawe, za kamerą „The Darkness” stanął Lasse Hallström – mąż aktorki, a jednocześnie twórca takich dzieł jak „Co gryzie Gilberta Grape’a” czy wspomniana „Czekolada”. Ta artystyczna para stworzyła serial gęsty od emocji i napięcia, ale też pełen subtelnych niuansów. Serial z literackim DNA „The Darkness” to adaptacja bestsellerowej powieści Ragnara Jónassona, mistrza islandzkiego kryminału. Jego thrillery zdobyły międzynarodowe uznanie i zyskały miano klasyki gatunku scandi noir. Dzięki wierności oryginałowi i reżyserskiemu zmysłowi Hallströma, serial osiąga poziom filmowej literatury – angażującej, poruszającej, wyrafinowanej. Nordic noir w najlepszym wydaniu „The Darkness” to klasyczny przykład stylu nordic noir, który charakteryzuje się powolnym budowaniem napięcia, mrocznym klimatem i silnym psychologicznym portretem bohaterów. Sceny rozgrywające się w surowych, zimowych pejzażach Islandii, z długimi nocami i wszechobecnym śniegiem, potęgują atmosferę tajemnicy i zagrożenia. Islandzki krajobraz staje się niemym świadkiem zbrodni, a klaustrofobiczna sceneria wpływa na emocjonalne napięcie serialu. „The Darkness” – opinie Na ten serial trafiłam przypadkiem i dawno nie przeżyłam takiego zaskoczenia. Wciągnął mnie w swoją gęstą atmosferę już od pierwszych sekund. Islandzki krajobraz, surowość i tajemnica – tego właśnie oczekuję od stylu nordic noir i produkcji z północy. Po obejrzeniu od razu sięgnęłam po książki Jónassona. „The Darkness” spotkał się też z bardzo dobrym przyjęciem wśród krytyków, jak i widzów. Na forach i portalach streamingowych pojawiają się opinie podkreślające zarówno siłę fabuły, jak i wyjątkowy klimat serialu. Wielu widzów chwali grę Leny Olin, uznając jej kreację za jeden z najmocniejszych punktów całej produkcji. Zwracają uwagę, że bohaterka jest wiarygodna, pełna sprzeczności i emocjonalnie intensywna. Jedna z widzek podkreśla, że serial od samego początku trzymał ją w napięciu, a końcowy twist był dla niej kompletnym zaskoczeniem – nie spodziewała się, że sprawcą okaże się ta konkretna postać. Ta nieprzewidywalność fabularna to jeden z najczęściej powtarzanych atutów wśród komentarzy. Inna użytkowniczka wspomina, że początkowo zamierzała pominąć serial – zniechęcona kilkoma recenzjami. Na szczęście dała mu szansę. Dziś przyznaje, że to jedna z najlepszych decyzji ostatnich miesięcy – sceneria Islandii okazała się tak sugestywna i piękna, że stanowiła wręcz osobną postać. To właśnie klimat serialu – chłodny, surowy, a zarazem hipnotyzujący – przyciągnął ją na dobre i sprawił, że fabuła wciągnęła ją aż do samego końca. Wielu widzów pisze wprost, że serial poruszył ich emocjonalnie na tyle mocno, że potrzebowali chwili oddechu między odcinkami. Niektórzy przyznają, że dosłownie „nie mogli przestać myśleć o Huldzie” – nawet długo po zakończeniu seansu. Ta postać, jej historia i sposób, w jaki została poprowadzona, zostają w głowie. W komentarzach pojawia się też opinia, że książki Ragnara Jónassona zostały bardzo dobrze zekranizowane – twórcy uchwycili nie tylko fabularny trzon, ale i klimat Islandii, poczucie tajemnicy oraz tytułową „ciemność”. Wielu widzów zauważa, że serial nie daje łatwych odpowiedzi. Karty są odkrywane stopniowo, nic nie jest oczywiste, a świat przedstawiony unika prostych podziałów na dobro i zło. To opowieść o moralnych dylematach, o cienkiej granicy między prawdą a kłamstwem – i o tym, jak trudno czasem podjąć właściwą decyzję. To właśnie ta złożoność – fabularna, emocjonalna i estetyczna – sprawia, że „The Darkness” uznawany jest przez widzów za jedną z najciekawszych i najbardziej dojrzałych produkcji w nurcie nordic noir ostatnich lat. Gdzie obejrzeć serial „The Darkness”? Serial „The Darkness” jest dostępny na platformie streamingowej SkyShowtime. Ta pozycja stanowi godne uzupełnienie klasyków skandynawskiego kina. Jednak „The Darkness” wyróżnia się na ich tle dbałością o portret psychologiczny głównej bohaterki oraz mistrzowskim wykorzystaniem islandzkiego krajobrazu jako milczącego świadka zbrodni. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy cenią sobie wciągające zagadki kryminalne. Jeśli serial rozbudził w Tobie apetyt na więcej mrocznej północy, sięgnij po te tytuły: „Kasztanowy ludzik” (Netflix) – na podstawie powieści Sørena Sveistrupa, twórcy „Mostu nad Sundem”. Brutalne zbrodnie, ślady w postaci figurek z kasztanów i historia, która nie pozwala zasnąć. „Wielka zima” / „Snöänglar” (HBO Max) – inspirowany książkami Karin Alvtegen. Zniknięcie dziecka, zimowy Sztokholm i opowieść o z pozoru zwyczajnej kobiecie z tragiczną tajemnicą. „Valhalla Murders” (Netflix) – islandzki kryminał oparty na motywach prawdziwych wydarzeń. Wciągająca fabuła z mrocznym wątkiem z przeszłości. „Modus” (HBO Nordic) – adaptacja prozy Anne Holt. Intrygująca opowieść o profilerce FBI, która staje naprzeciw serii religijnie motywowanych morderstw. Te produkcje pokazują, że skandynawska literatura kryminalna to niewyczerpane źródło filmowych i serialowych opowieści, w których ciemność – zarówno ta dosłowna, jak i metaforyczna – odgrywa główną rolę. Jeśli podobało ci się „The Darkness”, każda z powyższych produkcji może stać się kolejną „perełką” na Twojej liście.
Ten polski serial był hitem Netflixa w 2025 roku. Mimo upływu czasu wciąż rozwala widzów na łopatki
„Heweliusz” wciąż jest dostępny na Netflixie. To najdroższa polska produkcja w historii platformy, pięcioodcinkowy dramat katastroficzny, który wstrząsnął widzami i pokazał, że polska telewizja potrafi rywalizować z największymi światowymi hitami.
To kolejna polska produkcja Netflixa, która mimo upływu kilku miesięcy od premiery wciąż przyciąga uwagę całego świata. „Heweliusz” to najdroższy serial w historii polskiego kina telewizyjnego - pięcioodcinkowy dramat katastroficzny, który w 2025 roku szybko stał się najlepszym polskim serialem Netflixa. Produkcja twórców „Rojsta” i „Wielkiej wody” zachwyca rozmachem, realistycznym oddaniem sztormowych scen i emocjonalnym ciężarem opowieści. Jeśli jeszcze go nie widzieliście - warto nadrobić tę pozycję. Jestem przekonana, że was zachwyci. O czym jest serial „Heweliusz”? „Heweliusz” opowiada historię jednej z najbardziej tragicznych katastrof morskich w historii Polski - zatonięcia promu „Jan Heweliusz” w 1993 roku, podczas rejsu ze Świnoujścia do Ystad. Nie jest to jednak dokument, a serial fabularyzowany, inspirowany historią zatonięcia statku. Podczas feralnego rejsu ekipy ratownicze miały ogromne trudności, żeby dostać się do przewróconego, dryfującego do góry dnem promu, zanim ten całkowicie zatonął. W katastrofie u wybrzeży niemieckiej wyspy Rugia zginęło 55 osób. Dwudziestu marynarzy i trzydziestu pięciu pasażerów. Pomoc, która choć nadeszła o czasie - ocaliła tylko dziewięć osób znajdujących się na pokładzie szalupy ratunkowej. Twórcy skupili się na trzech płaszczyznach: samej katastrofie, emocjonalnej żałobie bliskich oraz społecznym i politycznym tle rozpadu państwa i mechanizmów odpowiedzialności. Produkcja łączy elementy dramatu i katastroficznego widowiska, ukazując kulisy ludzkiej tragedii oraz jej skutki. „Heweliusz” to nie tylko serial o katastrofie, ale też o żałobie, stracie i walce z dysfunkcyjnym państwem o dobre imię i godność tych, którzy zginęli. Mamy nadzieję, że oprócz skali oraz rozmachu produkcji, widzów zachwyci i poruszy olbrzymi potencjał dramaturgiczny i emocjonalny tej historii. Tym samym mamy także świadomość odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa, dlatego naszym zadaniem jest przede wszystkim oddać sprawiedliwość wszystkim tym, których dotknęła ta tragedia - skomentował Jan Holoubek, reżyser. W serialu postawiono na zaawansowane efekty specjalne, realistyczne odwzorowanie sztormowych scen na Bałtyku oraz dopracowane detale scenografii. Widzowie, którzy jeszcze nie widzieli serialu mogą spodziewać się widowiska na poziomie najlepszych zagranicznych produkcji. Budżet jest tu doskonale widoczny i robi wrażenie – „Heweliusz” jest bowiem najdroższą polską produkcją Netflixa. View oEmbed on the source website Kto stoi za produkcją serialu „Heweliusz”? Za reżyserię odpowiada Jan Holoubek - twórca uwielbianego przez widzów serialu „Rojst”. Scenariusz stworzył Kasper Bajon, a producentką została Anna Kępińska. To nie pierwsza wielka „wodna” produkcja takiego składu - to oni stoją za świetnie ocenianym serialem „Wielka woda” o powodzi stulecia we Wrocławiu, który otrzymał wysokie recenzje od widzów. Produkcja serialu Heweliusz w liczbach to łącznie 10 miesięcy przygotowań produkcyjnych, 8-miesięczny okres zdjęciowy od stycznia do sierpnia 2024 roku z liczbą 105 dni zdjęciowych, ponad 120 aktorów, 3000 statystów, 2000 pojazdów grających, w tym 200 TIRów/ciężarówek, 700 ton wody (większość w obiegu zamkniętym), 1 kilometr konstrukcji deszczownic i trawersów plus 70 lokacji. Zdjęcia kręcono m.in na gigantycznym basenie w Belgii. Jednym z głównych bohaterów serialu jest samo Morze Bałtyckie, dlatego kluczowe dla produkcji oprócz hal zdjęciowych i brukselskiego basenu są prawdziwe, bałtyckie zdjęcia wodne, jak i realistyczne lokacje portowe polskiego wybrzeża. Zaczynając od Świnoujścia, z którego w ostatni rejs do Ystad wypłynął prom Jan Heweliusz, przez Darłowo, na Gdyni, Sopocie i Gdańsku kończąc. „Heweliusz” to najdroższa polska produkcja Netflixa. Budżet wyniósł około 61,7 mln zł, a w realizacji wzięło udział ponad 2 560 polskich firm. A efekty specjalne, scenografia i kostiumy zostały podporządkowane prawdzie historycznej, ale też emocjonalnej - tak, by widz poczuł klimat dramatycznej nocy na Bałtyku. Obsada serialu „Heweliusz” W obsadzie „Heweliusz”, który już, że względu na skalę i budżet przedsięwzięcia nazywany jest superprodukcją, znalazły się duże nazwiska polskiej kinematografii m.in. Magdalena Różczka, Borys Szyc, Michała Żurawski, Konrada Eleryk, Michalina Łabacz i Tomasza Schuchardt. - To bardzo istotny serial. Myślę, że na nowo rozbudzi emocje związane z tą katastrofą i dramatem, ale też z wieloma współczesnymi tragediami, które rozgrywają się na naszych oczach - mówił o serialu aktor Piotr Rogucki. - Opowiadamy o brutalnym mechanizmie działania ludzi w obliczu kryzysu: o ukrywaniu prawdy, przerzucaniu winy i unikaniu odpowiedzialności. To coś, co niestety wciąż się powtarza - i w życiu, i w historii - przekonywał w wywiadzie dla Fakt.pl „Heweliusz” wciąż dostępny na Netflix „Heweliusz” trafił na platformę Netflix 5 listopada 2025 roku. Serial liczy pięć odcinków i mimo upływu czasu wciąż jest dostępny dla widzów. Po premierze „Heweliusz” szybko stał się najchętniej oglądanym polskim serialem Netflixa, zdobywając ponad 3,3 mln wyświetleń w pierwszym tygodniu i trafiając na 4. miejsce w globalnym rankingu nieanglojęzycznych produkcji. To dowód, że produkcja nie tylko zachwyciła realizacją, ale też poruszyła i przyciągnęła widzów na całym świecie masowo przed ekrany.
Frida Kahlo – historia życia, burzliwa biografia i twórczość najsłynniejszej meksykańskiej artystki
Frida Kahlo to jedna z najbardziej rozpoznawalnych artystek XX wieku. Jej charakterystyczny wizerunek - zrośnięte brwi, delikatny wąsik i przenikliwe spojrzenie znane z autoportretów stał się ikoną popkultury. Jej burzliwe życie i twórczość do dziś fascynują miliony na całym świecie.
Frida Kahlo to meksykańska malarka, która urodziła się i większość życia spędziła na przedmieściach Meksyku, w „Niebieskim Domu”. Na świat przyszła w 1907 roku, choć później, chcąc być kojarzoną z meksykańską rewolucją, za datę swoich urodzin podawała rok wybuchu tejże rewolucji – 1910. Ojciec artystki, z pochodzenia Niemiec, przyjechał do Meksyku jako 19-latek, przyjął imię Guillermo i poślubił matkę Fridy – Matilde Calderón y Gonzalez, w której żyłach płynęła mieszanka krwi hiszpańskiej i indiańskiej. Sama artystka na pewnym etapie życia zaczęła ubierać się w meksykańskie stroje ludowe, co stało się kolejnym „znakiem firmowym” tej barwnej postaci i odzwierciedlało jej zafascynowanie rodzimą kulturą Meksyku. Gdziekolwiek się pojawiała, natychmiast wzbudzała zainteresowanie. Mówiono, że roztacza wokół siebie aurę intrygującej tajemniczości. Niebieski Dom (Casa Azul), w którym przyszła na świat i zmarła, stał się dziś jednym z najważniejszych miejsc na mapie Meksyku. To właśnie tam Frida tworzyła, przeżywała swoje miłości i dramaty oraz otaczała się przedmiotami, które później przenikały do jej obrazów – ludowymi strojami, biżuterią, egzotycznymi zwierzętami i pamiątkami związanymi z kulturą prekolumbijską. Dom był dla niej azylem, ale też sceną, na której budowała swój wizerunek artystki totalnej. W drugiej połowie XX wieku, wiele lat po jej śmierci, twórczość Fridy przeżyła prawdziwy renesans. Stała się ikoną popkultury – jej wizerunek pojawia się na koszulkach, plakatach i muralach na całym świecie. Organizowane są liczne wystawy poświęcone jej życiu, a jej obrazy osiągają rekordowe ceny na aukcjach sztuki. Dla kolejnych pokoleń Frida stała się symbolem autentyczności, odwagi w wyrażaniu siebie oraz siły mimo fizycznego i emocjonalnego cierpienia. W tym artykule: Twórczość Fridy Kahlo Frida Kahlo i problemy zdrowotne Frida Kahlo i Diego Rivera: związek Frida Kahlo – ciekawostki Twórczość Fridy Kahlo Frida zainteresowała się malarstwem w młodości. Po doznanym wypadku, w wyniku obrażeń, przez dłuższy czas musiała leżeć unieruchomiona, w związku z czym (pożyczonymi od ojca farbami) zaczęła malować samą siebie. Do końca życia autoportrety i portrety pozostały jednym z głównych motywów jej przepełnionej symbolizmem i bólem twórczości. Obrazy Fridy cechują się wyraźnym abstrakcjonizmem, licznymi nawiązaniami do ludowej kultury meksykańskiej i elementami surrealizmu (choć sama artystka nie identyfikowała się ze środowiskiem surrealistów). Frida uwielbiała szokować, przełamywać tabu, przekraczać granice – znajdowało to odzwierciedlenie w jej sztuce, zarówno pod względem doboru tematyki (silne akcenty kobiece, fizjologia, nagość, śmierć, krew), jak i sposobu ekspresji. Bawiła się kolorami, które miały w jej twórczości ogromne znaczenie. Osobliwe poczucie estetyki, polegające na przewartościowaniu piękna i brzydoty, oddawało rewolucyjny światopogląd malarki. Malowała to, co przeżywała, widziała i czuła, dlatego jej obrazy charakteryzują się dużą dozą intymności. Jednym z bardziej osobistych i szokujących dzieł malarki jest obraz „Szpital Henry’ego Forda” (namalowany w 1932 roku). Podczas pobytu z mężem w Stanach Zjednoczonych Frida po raz kolejny poroniła. Tragiczne wydarzenie miało miejsce właśnie w Szpitalu Henry’ego Forda w Detroit i odcisnęło głębokie piętno na życiu i twórczości malarki. Innym znanym dziełem, również nawiązującym do poważnych kłopotów zdrowotnych artystki, jest „Strzaskana kolumna” z 1944 roku. Z kolei namalowany pod koniec życia obraz „Bez nadziei”, na którym widać przykutą do łóżka malarkę w abstrakcyjnym, nieco makabrycznym otoczeniu, zapowiada przeczuwany przez nią rychły koniec życia malarki. Przez wielu współczesnych krytyków i fanów, twórczość Fridy Kahlo uważana jest za na wskroś feministyczną, a sama artystka stała się wręcz ikoną ruchu feministycznego. Wynika to zapewne z faktu, że była ona kobietą silną i niezależną, a w jej sztuce motywy kobiece zajmują bardzo ważne miejsce. Kobieca percepcja rzeczywistości malarki jest wyraźnie zaznaczona w jej dziełach. Sama Kahlo nigdy nie określała się jednak mianem feministki, a swojej sztuki nie postrzegała przez pryzmat zaangażowania ideologicznego. Co ciekawe, pierwsze poważne wystawy obrazów Fridy zostały zorganizowane poza jej ojczyzną – w Nowym Jorku (1938) oraz Paryżu (1939). Był to zresztą dla niej najbardziej „płodny” artystycznie czas. Pobyt w Paryżu zaowocował nie lada sukcesem – jej obraz „The Frame” został zakupiony przez Luwr, a dziś można go podziwiać we francuskiej stolicy w Musée National d’Art Moderne. Na pierwszą wystawę w Meksyku malarka musiała czekać aż do 1953 roku, odbyła się więc ona na krótko przed jej śmiercią. W tym okresie Frida była już bardzo schorowana, dlatego udział w wydarzeniu brała z… łóżka. Tak, na tę okazję przygotowano specjalnie udekorowane łoże z baldachimem. Frida Kahlo i problemy zdrowotne Wracając jednak do wcześniejszego okresu życia Fridy, w wyniku przebytej w dzieciństwie choroby Heinego-Medina (znanej też jako polio), jedna noga malarki była krótsza od drugiej... co nie przeszkodziło jednak artystce w prowadzeniu aktywnego życia. Jako dziecko lubiła sport i była bardzo żywiołowa. W 1925 roku Frida została ciężko ranna w wypadku autobusowym. W konsekwencji tego zdarzenia u osiemnastoletniej wówczas dziewczyny doszło do bardzo poważnych obrażeń, między innymi: złamania kręgosłupa w trzech miejscach, złamania kilku żeber i obojczyka, uszkodzenia nerki i przebicia macicy. Wątpiono nawet, czy zdoła przeżyć. Można tylko wyobrazić sobie ogrom cierpienia, którego doświadczyła w tak młodym wieku. Jednak to właśnie wtedy, przechodząc długotrwałą rekonwalescencję, zaczęła malować – unieruchomiona, dysponowała dużą ilością wolnego czasu. Było to więc jedno z wydarzeń, które zdecydowało o jej dalszym życiu. Drugim zdarzeniem, które niewątpliwie miało wpływ na jej losy, było małżeństwo z meksykańskim komunistą, który również zajmował się malarstwem. Frida Kahlo i Diego Rivera: związek Diego Rivera, bo o nim mowa, był o dwie dekady starszy od Fridy. Istnieją rozbieżne domysły odnośnie do poznania się przyszłej pary – według jednej z nich Kahlo miała podejść do Rivery i zapytać go o opinię na temat jej obrazów, a według drugiej, mieli oni poznać się na przyjęciu zorganizowanym przez jedną z wielu kochanek Diega, Tinę Modotti. Wiadomo na pewno, że niezbyt urodziwy, choć charyzmatyczny Rivera, prominentny członek Komunistycznej Partii Meksyku i sławny twórca murali, zafascynował Fridę do tego stopnia, że nie przeszkadzało jej to, iż Rivera jest żonaty i ma dzieci. Znajomość, która rozpoczęła się od rozbicia cudzego związku, daleka była od sielanki i nie przyniosła artystce spełnienia. Para zdradzała się wzajemnie, rozstawała się i ponownie schodziła. Doszło nawet do rozwodu, a po roku osobnego życia – do ponownego ślubu. Dużym ciosem dla Fridy był romans Diego z jej młodszą siostrą. Kahlo z kolei nawiązała w trakcie tej relacji romans z komunistą Lwem Trockim, który zbiegł ze Związku Radzieckiego i na zaproszenie Rivery przyjechał do Meksyku, gdzie uzyskał azyl. Romans miał miejsce podczas pobytu Trockiego pod jednym dachem z Fridą i Diego. Pomimo burzliwych perypetii małżeńskich, niewątpliwie Diego Rivera wywarł ogromny wpływ na osobowość i twórczość malarki, o czym Kahlo sama zresztą wspomniała w jednym z wywiadów. Frida Kahlo – ciekawostki Podobno malarka uważała, że jej prace mogą robić wrażenie nieprofesjonalnych, dlatego miała dziwić się, gdy ktoś kupował jej obraz. Artystka była również zagorzałą komunistką i, z czego niewielu jej fanów zdaje sobie sprawę, do końca życia pozostała oddaną wielbicielką komunistycznych zbrodniarzy, takich jak Józef Stalin czy Mao Zedong. Ich portrety (obok portretów Lenina, Marksa i Engelsa) zdobiły ścianę nad łóżkiem malarki. Kolejną ciekawostką jest fakt, że jako nastolatka Frida trenowała boks. Łącznie przeszła ponad 30 operacji, a pod koniec życia malarki amputowano jej nogę. Artystka nie prowadziła zdrowego trybu życia, co dodatkowo pogarszało jej stan zdrowia. Nadużywała alkoholu i paliła papierosy. Podobno zawsze nosiła przy sobie piersiówkę wypełnioną mocnym trunkiem. Malarka nawiązywała liczne romanse z kobietami, między innymi z malarkami z takimi jak Jacqueline Lamba czy Georgia O’Keeffe. W rodzinnym domu Fridy Kahlo, zwanym „Niebieskim Domem”, urządzono w 1959 roku muzeum poświęcone życiu i malarstwu artystki. Muzeum do dziś cieszy się ogromną popularnością. Krakowski Teatr Współczesny wystawia od ubiegłego roku sztukę „Frida” (reż. Jan Naturski). Malarka była niskiego wzrostu – mierzyła nieco ponad 150 cm. Ulubionym owocem artystki były arbuzy i to właśnie one były ostatnią namalowaną przez nią rzeczą. Nie wiadomo dokładnie, jaka była prawdziwa przyczyna śmierci Fridy. Często podważa się oficjalną wersję o zapaleniu płuc i wskazuje na możliwe przedawkowanie lekarstw. Edward Hopper. Malarz poszukujący. Co warto wiedzieć o artyście? ###gallery-end######gallery-end###
Muzyka lat 80 - największe hity i przeboje. Lista kultowych utworów
Muzyka lat 80. to największe hity i kultowe przeboje, które do dziś królują na imprezach, w radiu i w internetowych playlistach. Sprawdź listę największych hitów lat 80. i wróć do piosenek, które mimo upływu lat wciąż brzmią świeżo i ponadczasowo.
Muzyka lat osiemdziesiątych do dziś cieszy się ogromną popularnością - zarówno wśród osób, które dorastały w tamtej dekadzie, jak i młodszych słuchaczy odkrywających kultowe brzmienia synth popu, rocka czy dance. Największe hity lat 80. regularnie pojawiają się w rankingach „najlepsze przeboje wszech czasów”, a piosenki z lat 80. królują na imprezach tematycznych, weselach i w internetowych playlistach. Zarówno zagraniczne przeboje, jak Queen, Madonna czy Michael Jackson, jak i polskie piosenki z lat 80., w tym utwory Maanam czy Lady Pank, tworzą niepowtarzalny klimat tej dekady. Jeśli szukasz inspiracji na playlistę „hity lat 80 na imprezę” lub chcesz przypomnieć sobie największe klasyki muzyki lat 80., to zestawienie pomoże ci odkryć ponadczasowe utwory, które mimo upływu lat wciąż brzmią świeżo i energetycznie. Powróćmy zatem na kilka chwil do czasów niesamowitych brzmień (które, mimo upływu lat, wciąż wywołują ciarki na ciele), genialnych i długo pozostających w pamięci tekstów oraz niezwykle utalentowanych, charyzmatycznych wokalistów.Poniżej piosenki z lat 80., które cieszą się niesłabnącą popularnością. Wśród tych 10 utworów znajdziesz nie tylko dynamiczne piosenki na imprezę, ale także te liryczne, które pozwolą ci przeżyć momenty prawdziwego wzruszenia. Niektóre z nich wykorzystano do klasyków filmowych znanych na całym świecie, inne z kolei cieszyły głównie polską publiczność. Poniższą listę wzbogaciliśmy też o ciekawostki dotyczące konkretnych przebojów. Stworzenie tego zestawienia było wyjątkowo przyjemnym zadaniem (w naszych głośnikach wybrzmienia właśnie „Take On Me” zespołu A-Ha). Życzymy ci równie relaksującej podróży w czasie. 1. Muzyka lat 80.: Modern Talking – „You’re My Heart, You’re My Soul” Piosenka „You’re My Heart, You’re My Soul” to singiel zespołu Modern Talking, który został wydany w 1984 roku. Nawet jeśli nie jesteś fanką tego rodzaju brzmień, bardziej niż pewnym jest, że zetknęłaś się z tym utworem wiele razy. To jeden z tych hitów, których nie da się nie znać – przewija się na niemal każdej imprezie (zwłaszcza rodzinnej).. Ostrzegamy, po jego przesłuchaniu będziesz nucić ten kawałek przez cały dzień. View oEmbed on the source website 2.Muzyka lat 80.: Eurythmics – „Sweet Dreams (Are Made of This)” Brytyjski duet Eurythmics wydał ten utwór w 1983 roku. Szybko okazał się ich pierwszym hitem. Co ciekawe, para tworzyła nie tylko zgrany zespół na scenie, ale też (przez pewien czas) w życiu. Ta słynna piosenka powstała w hotelowym pokoju w Australii, kiedy jej twórcy przeżywali gorsze chwile. Beat do tego kawałka stworzył David A. Stewart. W połączeniu z charakterystycznym intro i głębokim wokalem Annie Lenox kawałek „Sweet Dreams (Are Made of This)” szybko stał się znany na całym świecie. View oEmbed on the source website 3.Muzyka lat 80.: Wham! – „Wake Me Up Before You Go-Go” Inspiracją do napisania tekstu do „Wake Me Up Before You Go-Go” była... wiadomość, którą członek duetu Wham!, Andrew Ridgeley, zostawił rodzicom na lodówce. George Michael stworzył tekst w oparciu właśnie o jej fragment „Mum, wake me up up before you go go” (początkowo Ridgeley pomylił się i dwukrotnie napisał „up", po czym zdublował też „go". Ten melodyjny zlepek słów musiał zakończyć się piosenką. Piosenką, którą wydano w 1984 roku i... która okazała się kolejnym wielkim hitem lat 80.! View oEmbed on the source website 4.Muzyka lat 80.: Piosenki z lat 80.: Madonna – „Like A Virgin” Królowa popu w 1984 roku wydała płytę pod tym samym tytułem. „Like A Virgin” to jeden z najbardziej ikonicznych i popularnych utworów tej dekady. Jest to także bez wątpienia jeden z największych przebojów Madonny. Pierwszy teledysk do tej piosenki nakręcono w Wenecji (choć niektóre ujęcia powstały w Nowym Jorku) – szybko stał się hitem równie wielkim, co sam utwór. View oEmbed on the source website 5.Muzyka lat 80.: Guns N’ Roses – „Sweet Child O’ Mine” Zdaniem wielu osób najpiękniejsze piosenki to te, które powstały z miłości. W tym przypadka ta teoria faktycznie mogłaby się sprawdzić. Axl napisał ten utwór dla swojej ukochanej (Erin Everly), z którą był wówczas związany. Pierwotnie słowa utworu „Sweet Child O’ Mine” były jednak wierszem. Za genialną muzykę odpowiada oczywiście Slash i Steven Adler... a reszta to już historia. Ta piękna rockowa ballada pochodzi z debiutanckiego albumu zespołu Guns N’ Roses („Appetite for Destruction”), który został wydany w 1987 roku. View oEmbed on the source website 6.Muzyka lat 80.: Whitney Houston – „I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)” Whitney Houston nagrała ten kawałek wiosną, w 1986 roku. Pierwszą, surową wersję „I Wanna Dance with Somebody” napisał dla artystki duet Shannon Rubicam i George Merill. Piosenka powstała w ciągu zaledwie jednego popołudnia... w malutkim studiu garażowym. Tekst tego kultowego singla to oczywiście metafora – wyrażenie chęci do „przetańczenia" z bliską osobą całego życia. Początkowo utwór nie spotkał się z pozytywnymi ocenami krytyków. Publiczność była jednak innego zdania. View oEmbed on the source website 7.Muzyka lat 80.: Bill Medley – „Time Of My Life" („Dirty Dancing” Soundtrack) I kolejny nieśmiertelny utwór... Piosenka „Time Of My Life" powstała na potrzeby ścieżki dźwiękowej do „małego" filmu, jakim miał być „Dirty Dancing". Początkowo Franke Previte odrzucił nawet ofertę jej stworzenia. Skomponował jednak ostateczną wersję tego utworu. Ścieżka dźwiękowa filmu „Dirty Dancing” sprzedała się w nakładzie aż... 32 milionów egzemplarzy! To właśnie dzięki tanecznemu romansowi piosenka „Time Of My Life" wciąż cieszy się niegasnącą popularnością. Przebój zdobył wiele nagród, w tym, między innymi, Oscara. View oEmbed on the source website 8.Muzyka lat 80.: Queen – „I want to break free” ...czyli singiel z 1984 roku, który został napisany przez basistę, Johna Deacona. Utwór „I want to break free” interpretowany jest dziś na bardzo wiele sposobów: jako chęć uwolnienia się z nieszczęśliwego związku, manifest wolnościowy homoseksualistów czy próba przezwyciężenia stereotypów płciowych przez ruch wyzwolenia kobiet. To dowodzi, jak bardzo uniwersalny i ponadczasowy (mimo upływu lat) jest tekst tej piosenki. Kontrowersyjny teledysk zszokował publiczność. Członkowie zespołu są w nim przebrani za kobiety (była to parodia serialu „Coronation Street"). View oEmbed on the source website 9. Muzyka lat 80.: Kate Bush – „Running up that hill" Nie moglibyśmy nie wspomnieć o piosence Kate Bush „Running up that hill" i tej poruszającej historii. Oto kawałek, który odrodził się ostatnio na nowo. Wszystko za sprawą jego "udziału" w serialu „Stranger things". Piosenkę nagrano wprawdzie w 1985 roku, mimo to w 2022 roku ponownie zyskała na popularności. Wokalistka wyraziła głęboką wdzięczność i ogromną radość, że jej utwór trafił dzięki temu do młodszych odbiorców (po 37 latach stał się numerem 1 na brytyjskiej liście przebojów). View oEmbed on the source website 10.Muzyka lat 80.: Manaam – „Cykady na Cykladach” Nasze zestawienie kończy polska piosenka z lat 80. Utwór ten skomponował Marek Jackowski, autorką tekstu „Cykady na Cykladach” jest Kora. Podobno piosenkarka napisała go tuż po tym, jak wróciła z greckiej wyspy Ios (archipelag Cyklad). Piosenkę wydano w 1981 roku i okazała się jednym z wielu ponadczasowych przebojów zespołu Manaam. View oEmbed on the source website Do listy najpiękniejszych utworów lat 80. warto też dodać takie pozycje jak: Prince – „Purple Rain”, ABBA – „Mamma Mia”, Samantha Fox – „Touch Me”, Tina Turner – „The Best”, Andrea Bocelli;Giorgia – „Vivo per lei”, Irene Cara – „Flashdance What A Feeling”, Michael Jackson – „Thriller”, Europe – „Final countdown". Przyznajemy, że jeśli chodzi o tę dekadę, można by tak wymieniać bez końca. Piosenki z lat 70., piosenki z lat 80. oraz piosenki z lat 90. to dawka niesamowitej muzyki. Nie dziwią zatem liczne, ogólnodostępne playlisty, które skrywają perełki muzyczne z tych okresów. Wieczór w towarzystwie takich dźwięków to maszyna, która szybko przeniesie cię w czasie.
Najlepsze książki wszech czasów. 12 pozycji, które trzeba przeczytać przynajmniej raz w życiu. To absolutne klasyki
Encyclopædia Britannica – najstarsze i jedno z najbardziej prestiżowych wydawnictw encyklopedycznych na świecie – opublikowało zestawienie 12 dzieł literatury uznanych za najlepsze książki wszech czasów. Ile z nich macie już na swojej liście przeczytanych?
Choć pod pojęciem „najlepsze książki wszech czasów” dla każdego z nas może kryć się coś zupełnie innego, gdy taki ranking publikuje jeden z najważniejszych wydawców świata, warto się z nim zapoznać. Oto 12 dzieł wytypowanych przez Encyclopædie Britannica. Połowę z nich napisały kobiety – i trudno nie zauważyć, że to właśnie ich głosy najmocniej przesuwają literackie granice, opowiadając historie dotąd marginalizowane, niewygodne, często bolesne. TOP12 najlepszych książek wszechczasów 12. „Kolor purpury” – Alice Walker Powieść epistolarna w najlepszym wydaniu i jedna z najmłodszych pozycji na liście. Alice Walker opisuje trudną drogę Celie do odzyskania poczucia własnej wartości i wolności. Ta poruszająca, pełna cierpienia, ale i nadziei historia Afroamerykanek na amerykańskim Południu w pierwszej połowie XX wieku pokazuje, jak siostrzeństwo i solidarność mogą stać się narzędziem przetrwania. Książka porusza tematy seksizmu, rasizmu, płci, orientacji seksualnej i niepełnosprawności. „Kolor purpury” zdobył Nagrodę Pulitzera i wywołał obyczajową burzę, a jego ekranizacja tylko umocniła status dzieła kultowego. 11. „Dziwne losy Jane Eyre” – Charlotte Bronte Książka została opublikowana w 1847 roku przez Charlotte Brontë ukrywającą się pod pseudonimem Currer Bell, aby zminimalizować uprzedzenia wobec kobiet-autorek. Klasyczna powieść o miłości, niezależności i sile ducha. Jane Eyre traci oboje rodziców i musi stawić czoła licznym przeciwnościom losu, by znaleźć własne szczęście oraz tożsamość. Brontë stworzyła bohaterkę, która nie godzi się na kompromisy kosztem własnej godności – i właśnie ta wewnętrzna niezależność sprawia, że powieść do dziś czyta się jak manifest kobiecej podmiotowości. 10. „Wszystko rozpada się” – Chinua Achebe Achebe przedstawia historię kolonializmu w Afryce z perspektywy mieszkańców tego kontynentu. „Wszystko rozpada się” to opowieść o upadku tradycyjnych struktur społecznych i kulturowych pod naporem obcych wpływów. Tragiczna historia Okonkwo pokazuje dramat jednostki uwikłanej w gwałtowną zmianę świata. Powieść Achebe jest uważana za jedną z najważniejszych książek współczesnej literatury afrykańskiej i do dziś stanowi punkt odniesienia w debacie o postkolonializmie. 9. „Pani Dalloway” – Virginia Woolf Woolf w swojej powieści przenosi nas w jeden dzień z życia Clarissy Dalloway, kobiety z wyższych sfer, która przygotowuje się do wieczornego przyjęcia. „Pani Dalloway” to nie tylko portret zróżnicowanego społeczeństwa, ale także głęboka refleksja nad czasem, pamięcią i ludzką egzystencją. Strumień świadomości, którym posługuje się autorka, pozwala zajrzeć do wnętrza bohaterów i uchwycić to, co niewypowiedziane – lęki, niespełnienia, przemijanie. 8. „Umiłowana” – Toni Morrison Poruszająca powieść o niewolnictwie i jego traumatycznych konsekwencjach. Morrison stworzyła opowieść, która dotyka najbardziej bolesnych momentów historii Ameryki, ukazując wpływ przeszłości na teraźniejszość. Historia Sethe i nawiedzającej ją przeszłości ma niemal mityczny wymiar, a jednocześnie pozostaje brutalnie realistyczna. „Umiłowana” zdobyła Nagrodę Pulitzera, a Toni Morrison została laureatką literackiej Nagrody Nobla, umacniając swoją pozycję jako jednej z najważniejszych autorek XX wieku. 7. „Don Kichot” – Miguel de Cervantes y Saavedra Arcydzieło literatury hiszpańskiej, które opowiada o losach błędnego rycerza Don Kichota i jego wiernego giermka Sancho Pansy. Cervantes w błyskotliwy sposób łączy elementy komedii i tragedii, tworząc uniwersalną opowieść o marzeniach, walce z przeciwnościami losu i iluzji. To również jedna z pierwszych nowoczesnych powieści – autotematyczna, ironiczna, igrająca z konwencją. 6. „Niewidzialny człowiek” – Ralph Ellison Ellison opisuje życie Afroamerykanina, który czuje się niewidzialny w społeczeństwie zdominowanym przez rasizm. To jedna z najważniejszych książek o tożsamości, wyobcowaniu i walce o godność. Narracja, pełna symboli i surrealistycznych scen, obnaża mechanizmy władzy i społecznej hipokryzji. „Niewidzialny człowiek” pozostaje jednym z najmocniejszych literackich komentarzy do problemu rasowej nierówności w XX wieku. 5. „Droga do Indii” – Edward Morgan Forster Forster w swojej powieści bada zderzenie kultur w kolonialnych Indiach. To opowieść o przyjaźni, nieporozumieniach i uprzedzeniach, które dzielą ludzi z różnych światów. „Droga do Indii” w niezwykle wnikliwy sposób portretuje kolonializm i jego wpływ na jednostki, pokazując, jak polityka i stereotypy potrafią zniszczyć nawet najszczersze intencje. 4. „Sto lat samotności” – Gabriel García Márquez Gabriel García Márquez stworzył jedną z najważniejszych powieści literatury latynoamerykańskiej, opowiadającą o losach rodziny Buendía. W „Stu latach samotności” realizm magiczny splata się z historią, tworząc niezapomniany, poetycki obraz życia, miłości i ludzkiej samotności. Macondo staje się metaforą całego kontynentu – miejsca naznaczonego przemocą, pasją i nieustannym cyklem powtórzeń. 3. „Wielki Gatsby” – F. Scott Fitzgerald Wielki klasyk literatury amerykańskiej, ukazujący życie elity lat 20. XX wieku. F. Scott Fitzgerald opowiada o ambicjach, miłości i iluzjach, a także o ciemnej stronie amerykańskiego snu. Postać Jaya Gatsby’ego – tajemniczego milionera zakochanego w wyidealizowanej wizji przeszłości – stała się symbolem epoki jazzu i złudnych obietnic sukcesu. 2. „Zabić drozda” – Harper Lee Poruszająca powieść, która dotyka tematów rasizmu, niesprawiedliwości społecznej i moralności. Akcja książki rozgrywa się na południu Ameryki w latach 30. XX wieku, a głównym bohaterem jest młoda dziewczynka, Scout Finch, która obserwuje, jak jej ojciec, adwokat Atticus Finch, broni niewinnego Afroamerykanina oskarżonego o gwałt. „Zabić drozda” to poruszająca lekcja o ludzkiej godności, odwadze i empatii. 1. „Anna Karenina”– Lew Tołstoj Tołstoj stworzył niezapomnianą postać Anny – kobiety rozdartej między miłością a obowiązkiem, która porzuca bezpieczne i nieco monotonne życie u boku męża na rzecz namiętnego romansu z hrabią Wrońskim. Jej wybory prowadzą ją na ścieżkę autodestrukcji. Powieść porusza wątki społeczne i egzystencjalne, ukazując złożoność życia w carskiej Rosji. Równoległa historia Levina i Kitty stanowi kontrapunkt dla tragedii Anny, czyniąc z tej powieści wielowymiarowe studium miłości, moralności i sensu życia. Ten ranking pokazuje, że wielka literatura nie zna granic geograficznych ani czasowych. Łączy różne epoki, style i doświadczenia, ale każda z tych książek zadaje to samo pytanie: kim jesteśmy i jaką historię chcemy o sobie opowiedzieć.
Najlepszy polski thriller ostatnich lat na Netflix. Doskonały Tomasz Schuchardt i tajemniczy Jakub Gierszał
Szukasz filmu, który zostawia pod skórą niepokój i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po seansie? „Doppelgänger. Sobowtór” to wybór idealny. Na ekranie błyszczą Jakub Gierszał i Tomasz Schuchardt. Ich aktorski duet przykuwa uwagę od pierwszych minut.
„Doppelgänger. Sobowtór” to jeden z najmocniejszych polskich thrillerów ostatnich lat, w którym Jan Holoubek z wyczuciem odtwarza duszny klimat PRL-u lat 70. i 80. Nagrodzony w Gdyni za reżyserię, zdjęcia, scenografię i drugoplanową rolę męską, po premierze na Netflixie szybko trafił na szczyt popularności. Historia rodziny ze Strasburga, której życie zmienia się wraz z pojawieniem się sobowtóra Hansa Steinera, przeradza się w gęsty thriller szpiegowski o podwójnej tożsamości. Mocne role Jakuba Gierszała, Tomasza Schuchardta, Wiktorii Gorodeckiej, Andrzeja Seweryna i Katarzyny Herman podkreślają siłę tej opowieści, wpisującej się w rosnącą popularność polskiego kina kryminalnego. Spis treści: Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Jan Holoubek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich reżyserów ostatnich lat. Jego filmy i seriale zdobywają uznanie zarówno widzów, jak i krytyków, a niektóre z nich zdobyły prestiżowe nagrody. W 2020 roku Holoubek wyreżyserował film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”, który opowiada prawdziwą historię Tomasza Komendy, niesłusznie skazanego i spędzającego 18 lat w więzieniu. Produkcja zdobyła m.in. Orła za najlepszą reżyserię oraz Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w Tallinie. W 2023 roku reżyser zaprezentował „Doppelgängera. Sobowtóra” – szpiegowski thriller oparty na autentycznych wydarzeniach z lat 70., które dotyczą Jerzego Kaczmarka, agenta działającego pod fałszywą tożsamością. Jan Holoubek ma także na koncie filmy dokumentalne, takie jak „Słońce i cień” z 2007 roku, poświęcony postaci Gustawa Holoubka, oraz „Pocztówki z Republiki Absurdu” z 2014 roku, ukazujące realia PRL. W telewizji Holoubek zasłynął serialem „Rojst”, emitowanym w latach 2018–2024, który zdobył Orła za najlepszy filmowy serial fabularny w 2021 roku. View Burdaffi on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia Za reżyserię "Doppelgänger. Sobowtór" odpowiada Jan Holoubek, który w swoim filmie stworzył unikalną atmosferę pełną psychologicznych i emocjonalnych napięć. Holoubeka, znany z pracy nad wieloma dramatami, wykorzystał swoje doświadczenie, aby stworzyć thriller, który angażuje widza zarówno pod względem fabularnym, jak i wizualnym. Reżyser bardzo skutecznie buduje napięcie poprzez minimalizm i zmysłowość w kreowaniu niepokoju, dając widzowi poczucie, że bohaterka jest w ciągłym zagrożeniu, co odzwierciedla mroczna tonacja filmu. Wielowarstwowość fabuły, w połączeniu z intensywną atmosferą, sprawia, że "Doppelgänger. Sobowtór" staje się filmem, który trwa w pamięci. View oEmbed on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA „Doppelgänger. Sobowtór” nie jest tytułem w stylu Jamesa Bonda. Nie znajdziemy tu pościgów, strzelanin, tłumu pięknych kobiet oraz drinków martini. Trudno też szukać porównań do popularnego wśród polskich widzów filmu "Zawód szpieg" z Bradem Pittem I Robertem Redfordem. Jednak już w pierwszych scenach polskiej produkcji czuć pewne napięcie, które momentami słabnie (Hans jest wręcz urodzonym szpiegiem i wiele rzeczy idzie mu jak z płatka), by znów sięgnąć zenitu. Niebezpieczne decyzje, emocje kłębiące się w nim. Trudne relacje z rodzicami, uczucie do Niny. Tego jest sporo - w pewnym momencie Hans walczy z samym sobą i swoimi przekonaniami. Za to Jan robi wszystko co może w komunistycznym kraju, żeby poznać prawdę o sobie. A to niełatwe, choć pokonuje wiele przeszkód. Jego odwaga i dążenie do celu często zaskakuje. Który z nich wygrywa walkę o widza? Obaj aktorzy spełniają się w swoich rolach, ale to Gierszał bardziej przyciąga uwagę. Bardzo pomaga mu w tym również świat Hansa. Kolorowe i świetnie wystylizowane na obrazkach lokacje i stylizacje. Szary Gdańsk nie ma tutaj aż tak wiele do zaoferowania. Oprócz świetnie dobranych bohaterów, warto się też przyjrzeć innym elementom filmu. Kostiumy Weroniki Orlińskiej idealnie podkreślają te dwa różne światy, a zdjęcia Bartłomieja Kaczmarka subtelnie przypominają kolorystykę, którą widzieliśmy już w "Wielkiej wodzie". Oboje zresztą pracowali już z Holoubkiem. Ale nie tylko oni, bo ponownie w teamie znaleźli się również Jan Komar (muzyka), Marek Warszewski (scenografia), czy Andrzej Gołda, który jest autorem scenariusza. View Burdaffi on the source website
Jestem redaktorką ELLE i wybrałam 6 filmów, które są esencją „self-love”. To wartościowe i ambitne tytuły o odwadze bycia sobą
Te tytuły nie opowiadają o idealnej miłości do siebie, ale o dochodzeniu do niej krok po kroku. To historie o wyborach, zmianach i odwadze, by postawić własne potrzeby w centrum: bez uproszczeń i gotowych recept.
Miłość do samej siebie rzadko wygląda jak hasło z Instagrama. Częściej jest procesem – intymnym, niewygodnym, czasem pełnym decyzji podejmowanych wbrew oczekiwaniom innych. Podobną wrażliwość widać w kinie: często podziwiamy właśnie bohaterki, które uczą się słuchać własnego głosu i mądrze stawiać granice. Te 6 filmów warto obejrzeć w Dniu Kochania Siebie (i przy każdej innej okazji). W tym artykule: „Jedz, módl się, kochaj” „Dzika droga” „Frances Ha” „Najgorszy człowiek na świecie” „Lady Bird” „Portret kobiety w ogniu” „Jedz, módl się, kochaj” Choć bywa określany jako film „o ucieczce”, to „Jedz, módl się, kochaj” w istocie jest opowieścią o zgodzie na własne potrzeby. Elisabeth, grana przez Julię Roberts pokazuje, że self-love nie polega na radykalnych decyzjach, a raczej na odwadze słuchania siebie – także wtedy, gdy oznacza to rozczarowanie innych. To historia o przyjemności bez poczucia winy. Gdzie obejrzeć? HBO Max, Apple TV, Amazon Prime Video View oEmbed on the source website „Dzika droga” Samotna wędrówka przez Pacyficzny Szlak Grzbietowy staje się tu metaforą powrotu do siebie. Ten tytuł pokazuje miłość do samej siebie jako drogę – nierzadko pełną bólu, wysiłku i konfrontacji z przeszłością. Cheryl Strayed odkrywa, że self-love to także wytrwałość i gotowość, by iść dalej mimo zmęczenia. Gdzie obejrzeć? Disney+, Apple TV, Amazon Prime Video View oEmbed on the source website „Frances Ha” Czarno-biała opowieść o zagubieniu, które wcale nie musi być porażką. Tytułowa Frances nie ma planu, stabilności ani spektakularnych sukcesów – ma za to niezwykłą wrażliwość. Film przypomina, że miłość do siebie nie zawsze jest pewna i dojrzała, ale może zaczynać się od akceptacji własnej nieporadności. Gdzie obejrzeć? Netflix, Amazon Prime Video View oEmbed on the source website „Najgorszy człowiek na świecie” Skandynawski dramat w reżyserii Joachima Triera bez ocen i moralizowania pokazuje, że czasem warto dać samej sobie przyzwolenie na wątpliwości, zmianę zdania i porzucanie scenariuszy, które przestały nam pasować. Główna bohaterka, Julie, zmienia role, relacje i definicje szczęścia, by w końcu odnaleźć wersję siebie, w której poczuje się prawdziwie. Gdzie obejrzeć? Player, Amazon Prime Video, Apple TV View oEmbed on the source website „Lady Bird” Historia dorastania, gdzie miłość do siebie splata się z uczuciem względem miejsca pochodzenia. Reżyserka Greta Gerwig subtelnie pokazuje, że samoakceptacja rodzi się z czułości – także wobec własnych ambicji, błędów i relacji z matką. „Lady Bird” to poruszająca (i pouczająca) historia o stawaniu się sobą bez rezygnowania z wrażliwości. Gdzie obejrzeć? Apple TV, Amazon Prime Video View oEmbed on the source website „Portret kobiety w ogniu” Intymna opowieść o spojrzeniu pozwalającym zobaczyć siebie wyraźniej. Miłość w tym francuskim dramacie nie odbiera tożsamości – przeciwnie, wzmacnia ją i porządkuje; opowiada o odzyskiwaniu siebie: szczególnie wtedy, gdy relacja się kończy. Gdzie obejrzeć? CANAL+, Amazon Prime Video, Player View oEmbed on the source website
Brat zapytał mnie, co obejrzeć na Netflixie w klimacie nordic noir. Poleciłam mu ten genialny kopenhaski thriller
„Kasztanowy ludzik” to esencja gatunku nordic noir i jeden z najmocniejszych seriali, jakie można obejrzeć na Netflix. Ten kopenhaski thriller polecam wszystkim znajomym - jeszcze nikt się nie zawiódł.
W tym artykule: O czym jest kopenhaski thriller „Kasztanowy ludzik”? Opinie o skandynawskim serialu „Kasztanowy ludzik” „Kasztanowy ludzik” to klasyka gatunku „nordic noir” Są seriale, które ogląda się dla rozrywki. Są też takie, które nie pozwalają oderwać się od ekranu, bo każdy odcinek zostawia cię z niedosytem i pytaniem: co dalej? „Kasztanowy ludzik” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. O czym jest kopenhaski thriller „Kasztanowy ludzik”? „Kasztanowy ludzik”, to duński kryminał w reżyserii Sørena Sveistrupa, który zadebiutował na platformie Netflix w 2021 roku. Akcja serialu toczy się w Kopenhadze, gdzie brutalny morderca zostawia przy swoich ofiarach niepokojącą wizytówkę — figurkę zrobioną z kasztanów i zapałek. Z pozoru dziecięca zabawka staje się symbolem śmierci i początkiem przerażającej zagadki. Śledztwo prowadzi duet kompletnie różnych od siebie detektywów: zamknięty w sobie, zmęczony życiem Mark Hess i ambitna, konkretna Naia Thulin. Z każdym odcinkiem sprawa staje się coraz bardziej osobista, a tropy prowadzą w mroczne tajemnice sprzed lat. „Kasztanowy ludzik” umiejętnie łączy skomplikowaną intrygę z wciągającymi wątkami, stopniowo ujawniając, co naprawdę się wydarzyło. Opinie o skandynawskim serialu „Kasztanowy ludzik” Serial dostępny jest na platformie Netflix i cieszy się wysokimi ocenami zarówno od krytyków, jak i widzów. Na portalu Filmweb uzyskał ocenę 7,2/10 na podstawie 26 tysięcy głosów. Użytkownicy chwalą go za trzymającą w napięciu fabułę oraz mroczny klimat. „Kasztanowy ludzik” to klasyka gatunku „nordic noir” „Kasztanowy ludzik” to produkcja, która doskonale oddaje charakterystyczny dla stylu „nordic noir” klimat. Deszczowa, ponura Kopenhaga, ciemne lasy, stare domy i grobowa cisza — idealne tło dla historii o seryjnym mordercy. Serial nie epatuje przesadną brutalnością — tu groza kryje się w szczegółach i w atmosferze niepokoju, która wisi w powietrzu od pierwszej do ostatniej minuty. Jak to bywa w gatunku noir, główni bohaterowie stawiają czoła nie tylko skomplikowanej zagadce kryminalnej, ale także walczą z własnymi demonami. „Kasztanowy ludzik” to moim zdaniem jeden z najlepszych thrillerów dostępnych na Netflix. Jeśli lubisz mroczną atmosferę, brutalne zbrodnie, wciągające śledztwa i gęsty klimat — koniecznie go obejrzyj.