Ricky Martin: „Scena to moje miejsce. Chyba kiedyś po prostu na niej umrę” [WYWIAD]
Ricky Martin od początku swojej kariery w zdominowanej przez rynek USA muzyce pop przecierał szlaki artystom z regionu Karaibów, Ameryki Środkowej i Południowej. To zaangażowanie, również na poziomie społeczno-politycznym, się opłaciło. Dziś język hiszpański króluje na szczytach list przebojów. A Martin rusza w trasę. 2 lipca zagra w Krakowie. Rozmawiamy, gdy przebywa akurat w Cannes. Ciągle się śmieje. – Mam taki cel, by ludzie na moich koncertach zapomnieli o troskach. Da się zrobić…
Ricky? – mówię do słuchawki. Nie, żebym nie rozpoznała głosu Martina, którego piosenki nuciłam jako nastolatka. Nie dało się inaczej, bo hity „Livin’ la Vida Loca”, „María” czy „La Copa de la Vida” (hymn mundialu 1998) podbiły międzynarodowe listy przebojów i znał je każdy, kto choć trochę interesował się muzyką popularną. Dwadzieścia siedem lat później mimo zaawansowanych technologii telefon między Warszawą a Cannes jakby na złość zrywa połączenie. Raz, drugi, piąty. – Ricky, jesteś tam? – próbuję po raz kolejny. – Tak! – dobiega w końcu jego głos. – Właśnie mówiłem dzieciom, że dawno nie cieszyłem się tak na wywiad. Dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas – dodaje. – Nie, to ja dziękuję – wymieniam uprzejmość, tak naprawdę plącząc się zaskoczona. Całkiem niepotrzebnie, bo odkąd pamiętam, wieść niesie, że Ricky Martin to jedna z najsympa­tyczniejszych i najczulszych gwiazd światowego show--biznesu, a hasło o traktowaniu ludzi z szacunkiem wcielał w życie, zanim Harry Styles, który owo rozsławił, się urodził. Martin przyszedł na świat w San Juan w 1971 roku, a na scenie, już profesjonalnie, stanął jako nastolatek z zespołem Menudo. W latach 90. jego płyty osiągały milionową sprzedaż. Najwięcej? Dwadzieścia milionów egzemplarzy pierwszego anglojęzycznego krążka „Ricky Martin” z 1999 roku. Ale wcześniejsze, hiszpańskojęzyczne, osiągały równie imponujące wyniki (dziewięć milionów). Oprócz muzyki artysta mocno angażuje się w działalność charytatywną i akcje społeczne. W przerwie Halftime Show podczas tegorocznego finałowego meczu ligi NFL Super Bowl, któremu przewodził Bad Bunny, Martin zaśpiewał protest song „Lo Que Le Pasó a Hawaii”, opowiadający o kolonizacji, gentry­fikacji oraz strachu przed utratą tożsamości. Absolutnie wzruszający występ jest do obejrzenia na YouTube. A potem? Ricky wyruszył w ogólnoświatową trasę koncertową. Jako że w dniu rozmowy przebywa akurat na południu Francji, pytam, co tam robi. – Jestem na prywatnym evencie, ale na krótko. Za chwilę wracam do Los Angeles, do dzieci, i lecimy na Stary Kontynent już razem na europejską część trasy. Ostatni rok był dla mnie bardzo łaskawy, nie mogę narzekać. Wydarzyło się wiele wspaniałych rzeczy – mówi. A co dobrego przed nami? MAJA CHITRO: Dobrze liczę, że to Twój trzeci raz w Polsce? Przynajmniej oficjalnie... RICKY MARTIN: Myślę, że trzeci raz w Krakowie, ale Polskę odwiedzałem wielokrotnie. Albo były to wizyty promujące mu­zykę, albo jakieś krótkie prezentacje. Tak naprawdę Polska była obecna w mojej karierze właściwie od początku. Za każdym razem, gdy tu przyjeżdżam, spotykam się z zaskakującą czuło­ścią. Ostatnim razem arena była wypełniona po brzegi. I pomy­ślałem, że siłą latynoskiej muzyki jest to, że przekracza granice. Nie ma znaczenia, skąd pochodzisz. Gdy wsłuchujesz się w te rytmy czujesz się tak, jakbyś chwyciła paszport i przeniosła się na Karaiby. Ludzie to doceniają. Dlatego z taką przyjemnością wracamy do miast Europy Środkowej i Wschodniej. To napraw­dę niesamowite, jak odbieracie tę muzykę! Niektórzy twierdzą, że Polacy pod względem emocjonalnym są Latynosami Europy Wschodniej, więc coś w tym musi być... A masz jakieś ulubione miejsca, do których wyjątkowo chętnie wracasz podczas trasy? To trudne pytanie, bo za każdym razem w głowie mam jedną myśl – dać z siebie wszystko, żeby wywołać reakcję publiczno­ści, do której jestem przyzwyczajony. Uwielbiam, kiedy ludzie stają się wspólnotą. Maja, nie ma znaczenia to, czy pochodzisz z Japonii, Australii, czy Polski. W ostatecznym rozrachunku reak­cje ludzi na całym świecie są w zasadzie takie same. Mój kon­cert staje się karnawałem, więc ludzie przełamują bariery i prze­stają się bać tańczyć, a nawet wygłupiać. To jest potrzebne każdemu człowiekowi, by poczuł się wolny. Co robisz, żeby się otworzyli? Po wejściu na scenę od razu mówię, żebyśmy zapomnieli o wszystkich problemach, z którymi mierzy się świat. I że przez następne dwie godziny koncertu wszyscy na sali mają przestać myśleć o pracy, domu, własnym kraju. W tym czasie wojny prze­stają dla nas istnieć. Przez dwie godziny budujemy razem miej­sce idealne, w którym wszyscy czujemy się dobrze. OK, ale to jedna strona medalu. Jest i druga – trasy koncertowe są fizycznie i mentalnie wycieńczające, pojawia się stres, czy wszystko wyjdzie. Czym są dla Ciebie koncerty nie tylko na poziomie artystycznym, lecz także czysto ludzkim? Pewnego razu powiedziałem mojemu dziecku: „Synu, znasz Rolling Stonesów?”. Odpowiedział: „Tak, tato, oczywiście”. „A wiesz, że są po osiemdziesiątce, wciąż jeżdżą w trasy i kon­certują? Więc myślę, synu, że twój ojciec będzie robił tak samo”. Kilka dni później pyta mnie: „Tato, wiesz, kto jeszcze jeździ w trasy? Paul McCartney”. No więc już mi do tego niedaleko... Myślę, że jednak jeszcze trochę... Tak czy siak kocham scenę. Karmię się nią. To moje paliwo, siła napędowa, nałóg. I jasne, koncerty bywają wykańczające. Zmiana kontynentów, bycie z dala od domu, tęsknota za rodzi­ną. Ale takie są uroki tego zawodu, trzeba to po prostu zaak­ceptować. Więcej niż bólu jest tych dobrych stron. To uczucie, gdy wychodzisz na scenę i 20–30 tysięcy osób śpiewa twoje piosenki, jest nieporównywalne absolutnie z niczym. Muzyka podnosi na duchu. Pozwala mi dostrzec, gdzie dokładnie emo­cjonalnie jestem, na jakim etapie mojego życia. To ciągła auto­refleksja, która w gruncie rzeczy cię wzmacnia, bo dochodzisz do pewnych wniosków, uczysz się tego, co dla ciebie dobre, a co nie. Wszystko po to, by móc funkcjonować na scenie przez lata. A nie jest to łatwe, wielu kolegów sobie z tym nie radzi, kończy się to fizycznym zmęczeniem, wyczerpaniem. Dlatego podróżuję z fizjoterapeutą. Traktuję swoje ciało jak ciało sportowca. Pracuję nad nim tak samo jak nad głową, żeby być w jak najlepszej formie. To jedyny sposób, by wytrzymać ciężar trasy. Za to, kiedy jestem w domu i w spokoju spędzam dwa tygodnie, zaczynam wariować. Wszystkim powtarzam: „Jedźmy już gdzieś!”. Nawet dzieci pytają, dokąd teraz... Więc rodzina się do tego trybu życia przyzwyczaiła. A co dalej? Cóż, nie znam innego życia, kiedyś po prostu chyba umrę na scenie. Nie chcę dramatyzować, ale... wydaje mi się, że to dość oczywiste, patrząc na moje życie. Scena to moje miejsce. Doskonałe! „Nie chcę dramatyzować” w ustach portorykańskiego artysty... No dobra, zawsze dramatyzuję, mam tendencje do nad­miernej przesady. Ale na usprawiedliwienie dodam, że to zna­komite paliwo do tworzenia muzyki. To akurat czuć w hiszpańskojęzycznych tekstach. Skoro już o piosenkach mowa, Twoje pierwsze albumy, jeszcze w latach 90., sprzedawały się w milionach kopii. Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że otworzyłeś drzwi do światowych list przebojów dla kolejnych pokoleń artystów z Karaibów, Ameryki Środkowej i Południowej. Dużo Cię to kosztowało? Wyobraź sobie, że na początku kariery cała moja muzyka – albo przynajmniej jej więk­szość – to były romantyczne ballady. Gdy świadomie, coraz częściej zaczynałem sięgać po latynoski folklor, pracować z rytmami, które są częścią mojej tożsamości – również narodo­wej – jeden z dyrektorów wytwórni powiedział mi: „Ricky, to koniec twojej kariery”. Wiesz, o jakim utworze mówił? O „Maríi ”! I co Ty na to? Nie złamałem się, przeciwnie, dla mnie to była motywacja. Pomyślałem wtedy: „Wiesz co? Udowodnię ci, że ludzie chcą tego słuchać, nie tylko Latynosi, ale i cały świat”. I wtedy się za­częło — pierwszy, naturalny krok to była Hiszpania, gdzie ta mu­zyka stała się faktycznie fenomenem. Potem przyszedł czas na Francję i kolejno Finlandię, Polskę, Niemcy, aż stała się zjawi­skiem na skalę całego kontynentu europejskiego. Dlaczego? Może dlatego, że od zawsze bardzo ciężko pracowałem. Jestem przedstawicielem starej szkoły — uważam, że aby osią­gnąć wyjątkowe rzeczy, trzeba na nie zapracować. Dlatego lubię trasy, które, jak już rozmawialiśmy, mogą być wycieńcza­jące. Przyznaję, że miałem wtedy sporo energii, siły, żeby pro­mować moje albumy o każdej porze dnia, w każdym miejscu na świecie. Ta muzyka wywołała sporo zamieszania, bo – ow­szem – byli ludzie, którzy znali muzykę latynoską, ale byli też tacy, którzy pierwszy raz się z nią zetknęli. Albo traktowali jako egzotykę, coś, co istnieje tylko na wakacjach na Karaibach. Więc kiedy woziłem ten klimat do Europy, czasem w środku zimy, przypomniałem wszystkim o ich wypoczynku. I to okaza­ło się pomocne. Publiczność przyjmowała mnie z otwartymi ra­mionami. Ale najważniejsze było utrzymać to zainteresowanie, żeby nie stać się artystą jednej letniej piosenki. Właśnie wtedy zaczęła się prawdziwie ciężka praca. Moja droga artystyczna to wiele wzlotów i upadków, ale uważam siebie za kogoś, kto potrafi przetrwać w show-biznesie. Jestem na scenie od wielu lat, więc coś muszę robić dobrze. Musimy... Do popularyzacji muzyki latynoskiej przyczyniły się przecież całe pokolenia chło­paków i dziewczyn, którzy chcą być wysłuchani, zaakceptowa­ni oraz nieść swoje idee i muzykę w inne części świata. I mają wiele ciekawego do powiedzenia. Choćby Gloria Estefan, Shakira, Enrique Iglesias, Jennifer Lopez, dziś Bad Bunny — jedy­ny w swoim rodzaju, w tym momencie największy artysta na świecie. Myślę więc, że ziarno zostało dobrze zasiane. Muzyka latynoska jest obecna w popowym mainstreamie od wielu dekad... Różnica polega jednak na tym, że teraz mamy do niej łatwiejszy dostęp i jesteśmy bar­dziej ciekawi tego, co dzieje się w różnych czę­ściach globu. Dzięki mediom społecznościo­wym świat jest dziś dużo bardziej otwarty. Kiedy dorastałem, słuchało się właściwie tylko artystów śpiewających po angielsku, bo to było „cool”. Teraz jest inaczej, sam słucham muzyki włoskiej, brazylijskiej. Podoba mi się to, co dzie­je się w Meksyku i w Korei. K-pop jest fascynują­cy! Ludzie konsumują więcej muzyki, o której wcześniej by nawet nie pomyśleli, bo łatwiej im ją znaleźć. Kiedyś artysta musiał pracować dużo ciężej, bo nie było mediów społecznościowych. Teraz dzięki nim wszystko jest prostsze. Naprawdę? Wielu artystów na nie narzeka. Zdecydowanie! Jednym kliknięciem informacja dociera do milionów ludzi. Nie musisz jej szukać, ona znajduje ciebie. Rozumiesz? Wspaniały wynalazek! Mam nadzieję, że prze­strzeń dla artystów do wyrażania siebie będzie się powiększać. Ale liczę też na to, że publiczność będzie domagała się wyso­kiej jakości — to ważne. Jesteśmy na dobrej ku temu drodze. Czego oczekujesz dziś od muzyki? Nie mam wobec niej żadnych oczekiwań. Muzyka po pro­stu istnieje i ma swój własny rytm. Chociaż sam ją tworzę, jestem też odbiorcą i obserwatorem. Nie wiem, co będzie dalej, i nie zamierzam się tym zadręczać. Dostosowuję się, a jednocześnie próbuję trochę przesuwać granice, żeby cały proces rozwoju muzyki trwał. A co stało się z tym człowiekiem z wytwórni, który wieszczył koniec Twojej kariery? Od dawna już nie pracuje w branży.
Żaden serial na Netflixie nie trapi głowy tak jak ten sci-fi thriller wszech czasów. „Jeden z najlepiej zrealizowanych”
Szukałam nowego serialu do obejrzenia, a wyszło jak zwykle - noc zarwana przez ten sam kultowy sci-fi thriller. „Dark” to najlepsza (i najmroczniejsza) łamigłówka o podróżach w czasie, jaką dotąd widziałam.
Spis treści: O czym jest sci-fi thriller „Dark”? Twórcy najlepszego sci-fi thrillera „Dark” Obsada sci-fi thrillera „Dark” Sci-fi thriller „Dark” to zawiła łamigłówka Krytycy wynoszą sci-fi thriller „Dark” na miano najlepszego Gdzie obejrzeć sci-fi thriller „Dark”? Polski sci-fi thriller inspirowany „Dark” Nie jesteś miłośnikiem romansów i słodki wzruszających produkcji? Oto tytuł, który jest ich zupełną przeciwnością. Każdy odcinek ocieka mrokiem i tajemnicą, której śledzenie przyprawi cię o zawrót głowy. Na seansie „Dark” wystarczy sekunda nieuwagi, a nie zrozumiesz zawiłej zagadki. O czym jest sci-fi thriller „Dark”? Zniknięcie dwójki dzieci odsłania mroczne tajemnice skrywane od pokoleń przez mieszkańców małego niemieckiego miasteczka Winden. Nadprzyrodzone wydarzenia mające ścisły związek z zamierzchłymi czasami popychają miejscowe rodziny do histerycznego poszukiwania wyjaśnień. W rozwiązaniu zagadki nie pomagają ich nadszarpnięte relacje, które dotąd były jedynie odległym wspomnieniem. Przedziwny a zarazem angażujący do szpiku kości serial „Dark” to saga, w której pogoń za prawdą przeplata się z czasem, a nad bohaterami ciąży fatum. Wypadki, które spotkają cztery rodziny z niemieckiego miasteczka są powiązane z wydarzeniami z 1986 roku. W tym sci-fi serialu wszystko jest od siebie zależne, dlatego fabułę trzeba śledzić z niezwykłą starannością. Twórcy najlepszego sci-fi thrillera „Dark” Za koncepcję thrillera uznanego przez krytyków za jeden z najlepszych we współczesnej erze kina odpowiadają Baran bo Odar i Jantje Friese. Reżyser Baran bo Odar jest znany z tworzenia mrocznych i złożonych opowieści, a scenarzystka Jantje Friese współtworzyła każdy z trzech sezonów serialu. Obsada sci-fi thrillera „Dark” Obsada „Dark” to grupa młodych i doświadczonych aktorów, którzy znakomicie dobrały osoby odpowiedzialne za casting. Aktorzy wspaniale oddają złożoność swoich postaci. W rolach głównych występują m.in. Louis Hofmann jako Jonas Kahnwald, Lisa Vicari jako Martha Nielsen, Oliver Masucci jako Ulrich Nielsen, a także Karoline Eichhorn jako Charlotte Doppler. W serialu mamy do czynienia z postaciami z różnych okresów czasu, co jest kluczowe dla fabuły, a ich wiarygodna gra znacznie przyczynia się do sukcesu produkcji. Sci-fi thriller „Dark” to zawiła łamigłówka Gdy w 2017 roku „Dark” został udostępniony przez Netflix, od razu trafił na moją listę do obejrzenia. Co ciekawe, pierwszy sezon towarzyszył mi podczas wielogodzinnej podróży autobusem do Frankfurtu nad Menem. Tak, to była jedna z tych całkowicie nieprzespanych na rzecz binge-watchingu nocy, ale nie żałuję ani sekundy. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji wcisnąć „play”, szczerze wam zazdroszczę. Niemiecka produkcja to wybitny thriller z elementami science fiction, którego zawijasy fabularne wymagają maksymalnego zaangażowania. Jest przemyślany, niezwykle oryginalny i ma „to coś", co czyni go majstersztykiem. View Gallery on the source website Gwarantuję, że podczas seansu nie będziecie mogli (i chcieli) zmrużyć oka, aby przypadkiem nie przegapić istotnego szczegółu łamigłówki. Każdy odcinek to cała masa piętrzących się w głowie pytań, które dopiero po trzech sezonach zyskują odpowiedzi. Ten serial ma wszystko, co powinien mieć (przynajmniej w moim odczuciu) najlepszy przedstawiciel gatunku. Skrupulatny scenariusz, doskonały casting, fabułę, która porywa w wir zagadek. Widzę w nim pewne podobieństwo do „Stragner Things” – motyw zaginionego dziecka, małe miasteczko pełne sekretów, czy alternatywne wymiary. Mimo kilku zgodności „Dark” skrywa dużo więcej mroku i gęstej atmosfery, różni się też narracja i styl. Ukłony też dla muzyki, która jest absolutnie hipnotyzująca. Sezon pierwszy był nie do opisania, drugi podobnie, a trzeci ciut obniżył kosmiczny poziom. Po dziś dzień pamiętam ten niewyjaśniony rodzaj podekscytowania podczas seansu. Towarzyszyło mi uczucie niezrozumienia tego, co śledzę na ekranie, a mimo to rozbudzone zmysły nie pozwalały zakończyć oglądania. Podczas seansu „Dark” napawałam się tym tytułem i światem, w który mnie przenosił. Niemiecki thriller sci-fi to skomplikowany tytuł, ale zdecydowanie jeden z tych, których nie można przegapić. Krytycy wynoszą sci-fi thriller „Dark” na miano najlepszego Nawet po kilku latach od światowej premiery serialu wiele osób twierdzi, że ma on niedościgniony poziom. "Dark" zawiesił poprzeczkę bardzo wysoko, z czym zgadzają się również krytycy. W kolejnej recenzji czytamy: Gdzie obejrzeć sci-fi thriller „Dark”? „Dark” to produkcja dostępna wyłącznie na platformie Netflix. Serial jest oryginalnym dziełem tej platformy i nie jest dostępny na innych serwisach streamingowych, co podkreśla jego ekskluzywność i unikalność. Serial składa się z trzech sezonów, które w sumie liczą 26 odcinków. Polski sci-fi thriller inspirowany „Dark” „Czarne stokrotki” to pierwszy na polskim rynku tytuł, który wymaka się spod sztywnych ram gatunkowych. Superprodukcja nawiązująca fabularnie do „Dark”, zabierając widza w mroczną podróż pełną wymakających się spod kontroli sytuacji. Intrygująca propozycja Canal+ gwarantuje budzącą napięcie historię, która balansuje między rzeczywistością, a zjawiskami nie z tego świata. Dreszczyk emocji zapewniają tajemnicze zniknięcia i gęsta atmosfera. Lokalne intrygi, oniryczne wizje i sekretne stowarzyszenia sprawiają, że ten „mystery thriller” trzyma na krawędzi fotela od pierwszej minuty.
Ten polski thriller z Gierszałem i Schuchardtem to perełka na Netflix. "Klimat tak gęsty, że aż można go kroić nożem"
Szukasz filmu, który zostawia pod skórą niepokój i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po seansie? „Doppelgänger. Sobowtór” to wybór idealny. Na ekranie błyszczą Jakub Gierszał i Tomasz Schuchardt. Ich aktorski duet przykuwa uwagę od pierwszych minut.
„Doppelgänger. Sobowtór” to jeden z najmocniejszych polskich thrillerów ostatnich lat, w którym Jan Holoubek z wyczuciem odtwarza duszny klimat PRL-u lat 70. i 80. Nagrodzony w Gdyni za reżyserię, zdjęcia, scenografię i drugoplanową rolę męską, po premierze na Netflixie szybko trafił na szczyt popularności. Historia rodziny ze Strasburga, której życie zmienia się wraz z pojawieniem się sobowtóra Hansa Steinera, przeradza się w gęsty thriller szpiegowski o podwójnej tożsamości. Mocne role Jakuba Gierszała, Tomasza Schuchardta, Wiktorii Gorodeckiej, Andrzeja Seweryna i Katarzyny Herman podkreślają siłę tej opowieści, wpisującej się w rosnącą popularność polskiego kina kryminalnego. Spis treści: Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Jan Holoubek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich reżyserów ostatnich lat. Jego filmy i seriale zdobywają uznanie zarówno widzów, jak i krytyków, a niektóre z nich zdobyły prestiżowe nagrody. W 2020 roku Holoubek wyreżyserował film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”, który opowiada prawdziwą historię Tomasza Komendy, niesłusznie skazanego i spędzającego 18 lat w więzieniu. Produkcja zdobyła m.in. Orła za najlepszą reżyserię oraz Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w Tallinie. W 2023 roku reżyser zaprezentował „Doppelgängera. Sobowtóra” – szpiegowski thriller oparty na autentycznych wydarzeniach z lat 70., które dotyczą Jerzego Kaczmarka, agenta działającego pod fałszywą tożsamością. Jan Holoubek ma także na koncie filmy dokumentalne, takie jak „Słońce i cień” z 2007 roku, poświęcony postaci Gustawa Holoubka, oraz „Pocztówki z Republiki Absurdu” z 2014 roku, ukazujące realia PRL. W telewizji Holoubek zasłynął serialem „Rojst”, emitowanym w latach 2018–2024, który zdobył Orła za najlepszy filmowy serial fabularny w 2021 roku. View Burdaffi on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia Za reżyserię "Doppelgänger. Sobowtór" odpowiada Jan Holoubek, który w swoim filmie stworzył unikalną atmosferę pełną psychologicznych i emocjonalnych napięć. Holoubeka, znany z pracy nad wieloma dramatami, wykorzystał swoje doświadczenie, aby stworzyć thriller, który angażuje widza zarówno pod względem fabularnym, jak i wizualnym. Reżyser bardzo skutecznie buduje napięcie poprzez minimalizm i zmysłowość w kreowaniu niepokoju, dając widzowi poczucie, że bohaterka jest w ciągłym zagrożeniu, co odzwierciedla mroczna tonacja filmu. Wielowarstwowość fabuły, w połączeniu z intensywną atmosferą, sprawia, że "Doppelgänger. Sobowtór" staje się filmem, który trwa w pamięci. View oEmbed on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA „Doppelgänger. Sobowtór” nie jest tytułem w stylu Jamesa Bonda. Nie znajdziemy tu pościgów, strzelanin, tłumu pięknych kobiet oraz drinków martini. Trudno też szukać porównań do popularnego wśród polskich widzów filmu "Zawód szpieg" z Bradem Pittem I Robertem Redfordem. Jednak już w pierwszych scenach polskiej produkcji czuć pewne napięcie, które momentami słabnie (Hans jest wręcz urodzonym szpiegiem i wiele rzeczy idzie mu jak z płatka), by znów sięgnąć zenitu. Niebezpieczne decyzje, emocje kłębiące się w nim. Trudne relacje z rodzicami, uczucie do Niny. Tego jest sporo - w pewnym momencie Hans walczy z samym sobą i swoimi przekonaniami. Za to Jan robi wszystko co może w komunistycznym kraju, żeby poznać prawdę o sobie. A to niełatwe, choć pokonuje wiele przeszkód. Jego odwaga i dążenie do celu często zaskakuje. Który z nich wygrywa walkę o widza? Obaj aktorzy spełniają się w swoich rolach, ale to Gierszał bardziej przyciąga uwagę. Bardzo pomaga mu w tym również świat Hansa. Kolorowe i świetnie wystylizowane na obrazkach lokacje i stylizacje. Szary Gdańsk nie ma tutaj aż tak wiele do zaoferowania. Oprócz świetnie dobranych bohaterów, warto się też przyjrzeć innym elementom filmu. Kostiumy Weroniki Orlińskiej idealnie podkreślają te dwa różne światy, a zdjęcia Bartłomieja Kaczmarka subtelnie przypominają kolorystykę, którą widzieliśmy już w "Wielkiej wodzie". Oboje zresztą pracowali już z Holoubkiem. Ale nie tylko oni, bo ponownie w teamie znaleźli się również Jan Komar (muzyka), Marek Warszewski (scenografia), czy Andrzej Gołda, który jest autorem scenariusza. View Burdaffi on the source website
Widzowie pomijają ten rasowy polski thriller o uzależnieniu, a to adaptacja książki z oceną 7,5/10. „Wywiera piętno na psychice”
Jeśli nudzą Cię banalne seriale Netflixa, ta adaptacja książki Jakuba Żulczyka wywrze piętno na psychice i zaskoczy głębią. „Informacja zwrotna” to polski thriller z Arkadiuszem Jakubikiem, który odsłania prawdę o wpływie alkoholizmu na relacje.
Polski thriller „Informacja zwrotna” – o czym jest? Syn byłego muzyka punkowego zaginął bez śladu, a ten budzi się w jego mieszkaniu z mgłą alkoholową. Czy strudzony życiem i własnym nałogiem mężczyzna zdoła odnaleźć zaginionego chłopaka? Marcin Kania musi przezwyciężyć problemy z pamięcią spowodowane nadużyciem alkoholu, by pomóc w poszukiwaniach. Mężczyzna pamięta jedynie, że poprzedniego wieczoru rozmawiał z synem. Po długim czasie, kiedy nie mieli kontaktu, udało im nawiązać porozumienie i syn wyjawił mu ważną sprawę. Ale co nastąpiło później i dlaczego Marcin nie pamięta późniejszych wydarzeń? Desperackie śledztwo okaże się bardziej skomplikowane niż myśli, a policja zarzuci mu zamieszanie w sprawę. Jaki okaże się finał poszukiwań Piotra? Mistrzowska rola Arkadiusza Jakubika w polskim thrillerze „Informacja zwrotna” To kolejny po „Klangorze” polski thriller z Arkadiuszem Jakubikiem, w którym aktor dał koncertowy popis swoich zawodowych umiejętności. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że jest to jedna z jego najlepszych ról. Jakubik wybitnie zagrał utrudzonego rockmana, którego prześladują błędy przeszłości. Wyraźna, charakterna i prawdziwa kreacja aktorka, którą trudno wymazać z pamięci. Aktor żongluje wszystkimi emocjami – od smutku, przez obłęd i agresję, po szczęście i pokorę. Adaptacja książki Żulczyka „Informacja zwrotna” to oprócz thrillera, serial o wątku społecznym, nałogu i alkoholizmie, a także jego skutkach. Emocjonalnie rozbija, szczególnie serce (dosłownie na kawałki). Jest głęboki i niespodziewanie potrafi uderzyć w czułą strunę. Dostajemy obraz niezwykle naturalistyczny – udręczony alkoholizmem mężczyzna, który nie radzi sobie z własnymi demonami. Obraz tego jak relacja ojca z synem cierpi w obliczu problemów z alkoholem. Serial ukazuje, jak alkohol zniekształca rzeczywistość, prowadzi do rozpadu więzi rodzinnych i pogłębia samotność. Ten polski thriller jest niezwykle ważną adaptacją powieści Jakuba Żulczyka, po której w głowie miałam niejedną refleksję. Obsada i twórcy polskiego thrillera „Informacja zwrotna” Koncepcja serialu jest naprawdę doskonała, a reżyser Leszek Dawid stworzył obraz, który jest połączeniem kryminału z serialem społecznym. Zręcznie manewruje pomiędzy osobistym dramatem bohatera związanym z chorobą alkoholową a zagadkowym zaginięciem Piotra Kani. Na wielkie brawa zasługuje również Kacper Wysocki, który był odpowiedzialny za scenariusz. Twórcy stworzyli dynamiczne dzieło o "gęstym klimacie. Rolę syna byłego muzyka rockowego zagrał Jakub Sierenberg, który przez cały seans utrzymuje brawurowy poziom Arkadiusza Jakubika, tworząc postać bez której serial nie miałby tak przełomowego zakończenia. Sierenberg odgrywając introwertycznego chłopaka udowadnia, że nawet subtelne postacie mogą być twarzą wielkich emocji. W polskim thrillerze występują również: Dominika Bednarczyk (Joanna Kania), Nel Kaczmarek (Ula Kania), Przemysław Bluszcz (komisarz Cezary Karłowicz), Małgorzata Hajewska-Krzysztofik (Jadzia Rustowicz) i Andrzej Konopka (Zbyszek). Polski thriller zgarnął uznanie krytyków Krytycy zgodnie twierdzą, że polski thriller „Informacja zwrotna” to stojący na światowym poziomie serial, który pokochają fani głębokich produkcji kryminalnych. Ma wszystko, by być wymieniany wśród najlepszych tytułów - znakomitą grę aktorską, wciągający scenariusz, dynamiczną reżyserię i ważny społecznie temat. Gdzie obejrzeć polski thriller „Informacja zwrotna”? Serialową adaptację książki mistrza polskiej intrygi obejrzysz na Netflixie. Polski thriller jest propozycją dla widza lubiącego angażujące tytuły. Intrygująca fabuła, pełna zagadek, nie pozwala oderwać się od ekranu. Produkcja trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty, idealnie wpisując się w kanon współczesnych kryminałów.
Wszystkim fanom nordic noir polecam ten serial i jeszcze nie słyszałam złej opinii. Duński thriller policyjny wciąga bez pamięci
Dawno nie obejrzałam tak wciągającego slow-crime na Netflixie. Duński thriller „Inwigilacja” wciąga w niebezpieczną operację pod przykrywką, podczas której wszystko wymyka się spod kontroli.
W tym artykule: O czym jest duński thriller nordic noir „Inwigilacja”? Miniserial „Inwigilacja” – recenzja Opinie widzów o skandynawskim serialu slow-crime „Inwigilacja” Netflix wypuścił kolejny hit policyjny O czym jest duński thriller nordic noir „Inwigilacja”? Serial „Inwigilacja” opowiada historię Tei, młodej, aspirującej policjantki, która zostaje zwerbowana do tajnej akcji pod przykrywką. Kobieta ma za zadanie zdobyć zaufanie żony przemytnika narkotyków, który jest głową brutalnej organizacji przestępczej w Kopenhadze. Partnerka ma być kluczem do schwytania niebezpiecznego Mirana, który dotąd umykał wymiarowi sprawiedliwości. Tea dostaje fałszywą tożsamość i zaprzyjaźnia się z celem. Niespodziewanie przyjaźń z Ashley staje się dla niej bardzo ważna i utrudnia całe dochodzenie. Czy policjantka zdoła postawić obowiązki zawodowe nad sympatię i współczucie? Miniserial „Inwigilacja” – recenzja Skandynawskie thrillery policyjne to jedne z tych produkcji, które wybieram w pierwszej kolejności. I tak też było tym razem. Szukając serialu na sobotni wieczór, trafiłam na „Inwigilację”. Pięcioodcinkowy serial pochłonęłam w jeden wieczór, nie odrywając się od telewizora. Ma przekonująca historię, bez zbędnych przeciągnięć. Najciekawsze są jednak aspekty psychologiczne tego tytułu. Młoda policjantka Tea, która postanawia dołączyć do służb przez traumatyczne przeżycia, ma szansę wykazać się w sprawie brutalnego przestępcy. Z początku zrobi wszystko by osiągnąć założony cel, ale nie bierze pod uwagę, że w Ashley odnajdzie prawdziwą przyjaciółkę. Duński thriller „nordic noir” opowiada o moralności, szantażu emocjonalnym, zagubieniu i granicach miłości. Opinie widzów o skandynawskim serialu slow-crime „Inwigilacja” Widzowie pokochali skandynawską produkcję „Inwigilacja” od pierwszego obejrzenia. Zwracają szczególną uwagę na jej świetną fabułę i dynamikę oraz grę aktorską. I trudno mi się z nimi nie zgodzić! Netflix wypuścił kolejny hit policyjny Od premiery skandynawski slow-crime zgromadził przed telewizorami ogromną widownię, nie wypadając przy tym z czołowej dziesiątki na platformie Netflix. Według danych, które podaje gigant streamingowy, w ciągu trzech tygodni obejrzało go ponad 2,6 miliona widzów. Jedno jest pewne: ta liczba będzie stale rosła, ponieważ widzowie z całego świata pokochali jego mroczną i intrygującą fabułę.
Co łączy sport i sztukę? Sportowcy ORLEN Team w instytucjach kultury
Co może wyniknąć ze spotkania świata sportu i sztuki? Wybitni sportowcy – członkowie ORLEN Teamu w ramach projektu „Nasze Narodowe Dobro” – zostali uwiecznieni w przestrzeniach najważniejszych polskich instytucji kultury. Finał projektu można było zobaczyć podczas plenerowej wystawy w Łazienkach Królewskich. Piękne fotografie pojawiły się w jednej z najbardziej ikonicznych przestrzeni kulturalnych w Polsce, budując subtelny dialog między światem sportu a językiem sztuki. Projekt naturalnie przeniósł się także do przestrzeni digitalowej. Zdjęcia publikowane są w mediach społecznościowych zawodniczek i zawodników, na kanałach instytucji kultury oraz w komunikacji ORLEN Art & Science i ORLEN Team.
Projekt „Nasze Narodowe Dobro” udowadnia, że sztukę i sport łączy zaskakująco wiele. Projekt stał się pretekstem dla snucia narracji o wspólnocie i narodowej tożsamości, a jednocześnie hołdem dla takich wartości jak pasja przekraczająca granice, dyscyplina i kreatywność. Obie te dziedziny stają się przestrzenią ekspresji, obie też są w stanie poruszać tłumy i wywoływać silne emocje. Oba te obszary wspiera ORLEN, pełniąc rolę współczesnego Mecenasa Sportu, Kultury i Nauki. Spółka współpracuje zarówno z największymi gwiazdami sportu, jak i młodymi pasjonatami. Wspiera też najważniejsze instytucje kultury oraz angażuje się w rozwój lokalnych ośrodków kulturalnych. „Nasze Narodowe Dobro”: dialog sportu i sztuki Ze stadionów, sal treningowych oraz torów wyścigowych sportowcy przenieśli się do przestrzeni największych warszawskich teatrów, muzeów i galerii. Ewa Pajor, kapitanka reprezentacji Polski w piłce nożnej, królowa strzelczyń ligii hiszpańskiej stadionową murawę zamieniła na scenę w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Aleksandra Mirosław, mistrzyni olimpijska we wspinaczce sportowej, została sfotografowana w minimalistycznych, nowoczesnych przestrzeniach Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, a Robert Kubica – pierwszy i jedyny Polak w Formule 1, niedawny triumfator legendarnego wyścigu 24h Le Mans – we wnętrzach Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki. W pełnych przepychu salach Zamku Królewskiego doskonale odnaleźli się snowboardzistka, dwukrotna brązowa medalistka mistrzostw świata Ola Król Walas oraz Rajdowy mistrz Europy 2025 Miko Marczyk. Na ekspozycji można podziwiać też zdjęcia innych zawodników ORLEN Teamu – w Muzeum Narodowym w Warszawie i jego oddziałach pozowali: Anita Włodarczyk, Bartek Zmarzlik, Ada Sułek oraz Kajetan Kajetanowicz, natomiast w Łazienkach Królewskich: Pia Skrzyszowska i Kuba Szymański. Każdy kadr staje się symbolicznym mariażem sztuki i sportu, spotkaniem dwóch rodzajów energii i pasji. Jest jednocześnie świadectwem ponadczasowego dziedzictwa. Materiał promocyjny ORLEN
Zazdroszczę każdemu, kto ma ten seans przed sobą. Serial z Disney+ to festiwal toksycznych relacji, zdrad i manipulacji
Toksyczna miłość, manipulacja i emocjonalne gry wracają w wielkim stylu. „Tell Me Lies” znów rozpala TikToka, a nadchodzący trzeci sezon obiecuje jeszcze więcej napięcia i niebezpiecznej chemii. Premiera już 13 stycznia.
Chociaż serial „Tell me lies” (pol. „Zakłamanie”) miał premierę w 2022 roku, ale dopiero teraz robi się o nim głośno. To za sprawą drugiego sezonu, który rozkochał w sobie najpierw Amerykanki, a później, za sprawą TikToka, dziewczyny z całego świata. Serial „Tell me lies”: o czym jest? Serial „Tell Me Lies” zanurza widza w mroczną, uzależniającą dynamikę między Lucy Albright a Stephenem DeMarco – relację tak toksyczną, że aż trudno oderwać wzrok. Ich związek to nie romans, lecz pole bitwy pełne manipulacji, kłamstw i złudzeń, które powoli rozszarpują nie tylko ich samych, ale i wszystkich, którzy znajdą się zbyt blisko. Fabuła bezlitośnie obnaża, jak nierozliczona przeszłość, ukryte rany i młodzieńcze błędy mogą zdetonować dorosłe życie, prowadząc bohaterów do decyzji, które bolą tak samo, jak fascynują. View oEmbed on the source website Serial skupia się na psychologicznych konsekwencjach toksycznych relacji, wpływie młodzieńczych błędów na dorosłe życie, a także subtelnościach manipulacji emocjonalnej. Reakcje TikToka na drugi sezon serialu "Tell me lies" Drugi sezon liczy osiem odcinków, a wątki koncentrują się na konsekwencjach burzliwego rozstania głównych bohaterów, Lucy i Stephena, które miało miejsce po wydarzeniach z pierwszego sezonu. W kontynuacji oglądamy zmagania bohaterów z próbą zachowania dystansu, mimo że ich relacja wciąż na nich wpływa. To właśnie ten sezon wzbudził szczególne emocje na TikToku. Występuje w nim również Tom Ellis znany z roli Lucyfera Morningstara w serialu „Lucyfer”. Wciela się w postać 45-letniego Olivera, który nawiązuje romans z 19-letnią uczennicą swojej żony Bree (Catherine Missal). Nie chcemy spoilerować, ale jeśli ktoś wciąż nie jest przekonany, oto kilka reakcji dziewczyn z TikToka na serial „Tell me lies”. W Polsce jest dostępny na platformie Disney+. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Serial „Tell Me Lies” zakończył się na trzecim sezonie i, co dziś wcale nie jest oczywiste, dowiózł tę historię do samego końca. Bez przeciągania jej na siłę, bez rozmywania napięcia i bez poczucia, że twórcy zgubili po drodze własnych bohaterów. To jeden z tych seansów, przy których naprawdę zazdroszczę każdemu, kto ma go jeszcze przed sobą. Bo jeśli lubicie seriale o relacjach tak toksycznych, że aż trudno oderwać od nich wzrok, „Tell Me Lies” wciąga dokładnie tak, jak obiecuje tytuł – kłamstwem, napięciem i emocjonalnym chaosem, który zostaje w głowie długo po finale.
Filmy Bollywood, które choć raz w życiu trzeba zobaczyć. Oto 10 indyjskich hitów kinowych od których trudno się oderwać
Filmy bollywood to wschodni odpowiednik amerykańskiego kina Hollywood. Hinduskie produkcje zwykle są jednak znacznie dłuższe, a przy tym pełne kolorów, muzyki i orientalnego tańca. Poznaj ranking 10 najlepszych filmów Bollywood!
Przez lata kino Bollywood było dla wielu widzów pierwszym skojarzeniem z Indiami - pełnym emocji, kolorów, muzyki i historii miłosnych opowiadanych z rozmachem, którego próżno szukać w zachodnich produkcjach. I choć dziś indyjska kinematografia to znacznie szersze zjawisko, obejmujące także mroczne thrillery, kino społeczne czy ambitne dramaty, to właśnie Bollywood wciąż pozostaje jej najbardziej rozpoznawalnym obliczem. Mało kto jednak wie, że Indie produkują rocznie więcej filmów niż Hollywood - a sama „fabryka snów” w Mumbaju od dekad funkcjonuje jako osobny, niezwykle wpływowy ekosystem kulturowy. W Bollywood muzyka nie jest dodatkiem, ale integralną częścią narracji. Termin „filmy Bollywood” powstał w latach 70. ubiegłego wieku, jako połączenie słów "Bollywood" i "Hollywood". Nazwa znana na całym świecie nie jest zbyt lubiana w samych Indiach. Mieszkańcy tego kraju wolą nazywać swoje produkcje filmowe jako "hindi cinema". Filmy Bollywood mają też swoje gwiazdy, których sława już dawno temu przekroczyła granice Indii. Aishwarya Rai, Priyanka Chopra, Deepika Padukone, Shah Rukh Khan, Akshay Kumar, Amitabh Bachchan, Hrithik Roshan - to tylko kilka nazwisk mających na swoim koncie tytuły bollywoodzkie. Co ciekawe, wiele klasycznych tytułów Bollywood z lat 90. i 2000. globalna publiczność odkrywa dopiero dziś - dzięki platformom streamingowym i rosnącej popularności kina indyjskiego poza Azją. To właśnie dlatego powracają one w rankingach „must watch”, zachwycając zarówno widzów nostalgią, jak i zupełnie nową estetyką opowiadania historii. Poniżej znajdziesz zestawienie 10 indyjskich filmów, które najlepiej pokazują różnorodność Bollywood - od kultowych romansów, przez rodzinne dramaty, aż po widowiskowe kino historyczne. W tym artykule: Czasem słońce, czasem deszcz, reż. Karan Johar, 2001 Dzisiejsza miłość, reż. Imtiaz Ali, 2009 Nigdy nie mów żegnaj, reż. Karan Johar, 2006 Tanhaji: The Unsung Warrior, reż. Om Raut, 2020 Koyla, reż. Rakesh Roshan, 1997 Gdyby jutra nie było, reż. Nikhil Advani, 2003 Housefull 4, reż. Farhad Samji, 2019 Lagaan, reż. Ashutosh Gowariker, 2001 Fanaa, reż. Kunal Kohli, 2006 Saathiya, reż. Shaad Ali, 2002 Czasem słońce, czasem deszcz, reż. Karan Johar, 2001 To jeden z największych hitów indyjskiego kina. Jeśli lubisz filmy bollywood z Shah Rukh Khanem, ten na pewno ci się spodoba! Stanowi afirmację takich wartości jak przyjaźń, rodzina, optymizm i odwaga. Jest to historia młodego małżeństwa Nandini i Yasha, którzy krótko po ślubie postanawiają adoptować małego Rahula, obdarzając chłopca prawdziwą miłością. Po niedługim czasie na świecie pojawia się biologiczny syn pary, o imieniu Rohan. Mijają lata. Starszy syn, hołdując tradycji, wyjeżdża na studia do Londynu, aby po ich ukończeniu przejąć rodzinny majątek. Po powrocie zakochuje się w Anjali, jednak jego ojciec nie akceptuje tego związku, ponieważ dziewczyna pochodzi z niższych sfer. Rahul, mimo zakazu ojca, postanawia poślubić swoją ukochaną, a ten w konsekwencji wydziedzicza syna i każe mu opuścić dom. Młoda para wyjeżdża z kraju. Po latach młodszy syn, Rohan, postanawia odnaleźć brata i pogodzić skłóconą rodzinę. Hit dostępny jest na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Dzisiejsza miłość, reż. Imtiaz Ali, 2009 Najlepsze filmy bollywood nawet z najbardziej zagorzałego racjonalisty potrafią wycisnąć łzy wzruszenia. Jedną z takich produkcji stanowi „Dzisiejsza miłość”, komediodramat romantyczny z Saifa Ali Khanem i Deepiką Padukone w rolach głównych. To poruszająca historia miłości Kaia i Meer. Para poznała się na londyńskim uniwersytecie i w oczach społeczeństwa był to związek idealny. Niestety, kiedy los wystawił tę miłość na pierwszą poważną próbę, którą stanowiła rozłąka, związek się rozpadł. Meer postanowiła wyjechać do Indii, by podjąć pracę przy restaurowaniu fresków, podczas gdy Kai zostaje w Anglii. Pewnego dnia spotyka on mężczyznę, który namawia młodzieńca, by walczył o swoją miłość. Ten postanawia jednak pozostać jedynie przyjacielem Meer i zaczyna spotykać się z inną kobietą, podobnie jak Meer, która w międzyczasie związała się z Vikramem. Dopiero kiedy Meer informuje Kaia o swoim ślubie, zrozumiał on swój ogromny błąd. Film dostępny jest na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Nigdy nie mów żegnaj, reż. Karan Johar, 2006 Shah Rukh Khan to gwiazda, bez której indyjskie filmy romantyczne wręcz nie mogą się obejść i „Nigdy nie mów żegnaj” jest właśnie jednym z nich. Aktor wciela się tutaj w Deva Sarana, wybitnego sportowca, który odnosi liczne sukcesy w dziedzinie piłki nożnej. Jego życie jest szczęśliwe i beztroskie – jest majętny i ma kochającą żonę Rheę i małego synka. Pewnego dnia jego życie diametralnie się zmienia. Spotyka dziewczynę o imieniu Maya, która nie jest pewna czy chce wyjść za mąż za swojego przyjaciela. Dev przekonuje ją do poślubienia jej ukochanego Rishiego. Po długiej rozmowie z kobietą Dev wraca zamyślony do domu. Nieoczekiwanie potrąca go samochód, co całkowicie przekreśla jego dalszą karierę sportowca. W jego idealnym dotąd małżeństwie coraz częściej pojawiają się konflikty i nieporozumienia. Po czterech latach mężczyzna ponownie spotyka Mayę, a ich serdeczna przyjaźń z czasem przeradza się w miłość. Obecnie niedostępny w streamingu. Film co jakiś czas wraca do katalogu Netflixa. Tanhaji: The Unsung Warrior, reż. Om Raut, 2020 Indyjskie filmy to nie tylko komedie romantyczne. „Tanhaji: The Unsung Warrior” jest historyczno – biograficznym filmem akcji, w którym w głównych rolach zagrali Ajay Devgan, Saif Ali Khan, Kajol Devgan, Sharad Kelkar i Luke Kenny. Fabuła filmu umiejscowiona jest w XVII wieku i opowiada o losach Tanajiego, który podejmuje heroiczną próbę odzyskania fortecy Kondhana po tym, jak przejęli ją Mogołowie. Ciekawostką jest, że film został wydany zarówno w formacie 2D, jak i w wersji 3D, co zdecydowanie wyróżnia go na tle innych produkcji. Tytuł dostępny jest na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Koyla, reż. Rakesh Roshan, 1997 Nieliczne filmy bollywood dostępne w Polsce mogą poszczycić się tym, że reprezentują wiele gatunków. „Koyla” łączy w sobie takie gatunki filmowe jak dramat miłosny, musical, jednocześnie będąc filmem akcji. Jego tematem przewodnim jest zemsta i miłość. W rolach głównych możemy obserwować grę aktorską takich indyjskich gwiazd jak Shah Rukh Khan, Amrish Puri oraz Madhuri Dixit. Ta wzruszająca historia opowiada o losach Shankara, od najmłodszych lat będącego wiernym i posłusznym sługą potężnego Raja. Ten z kolei jest właścicielem kopalni, który w oczach swoich pracowników umiejętnie kreuje się na troskliwego opiekuna, podczas gdy w rzeczywistości potrafi wyzyskiwać swoich robotników bez najmniejszych skrupułów. Śmiało można powiedzieć, że Raja nie posiada kręgosłupa moralnego, czego konsekwencją jest wielkie oszustwo, którego się dopuścił, by Gauri zgodziła się zostać jego żoną. Prowadząc z nią korespondencję, wysyła kobiecie zdjęcie młodego Shankara, kłamiąc, że jest to jego własne oblicze. Oszukana kobieta dopiero w dniu ślubu dowiaduje się, że Raja w rzeczywistości wygląda zupełnie inaczej i jest znacznie starszy. Chce odwołać ślub, niestety zostaje uwięziona w domu swojego przyszłego męża. Raja jest na tyle bezwzględny, że bez zawahania pozwala na morderstwo brata swojej wybranki, który to próbuje ją uwolnić. Na ratunek kobiecie przychodzi zakochany w niej Shankar, po raz pierwszy w życiu dopuszczając się buntu wobec swojego pana. Para postanawia uciec, a złowrogi Raja zbiera broń i wyrusza wraz ze swoimi ludźmi w wielką pogoń za kochankami. Dostępny głównie w wypożyczalniach VOD. View oEmbed on the source website Gdyby jutra nie było, reż. Nikhil Advani, 2003 To kolejny indyjski film, w którym występuje słynny Shah Rukh Khan, a obok niego tacy aktorzy jak Jaya Bhaduri, Saif Ali Khan, Preity Zinta oraz Sushma Seth. Tematem przewodnim filmu jest pojednanie w skłóconej rodzinie, która dotknięta została dramatem zdrady i samobójstwa, a także niezwykła przemiana człowieka, wywołana za pomocą miłości, poświęcenia i przyjaźni. Jak na Bollywood przystało, produkcja pełna jest piosenek i tańca. Film przedstawia historię Nainy, studentki, mieszkającej wraz ze swoją indyjską rodziną w Nowym Jorku. Przyjaźni się z Rohitem, którego uważa za niepoprawnego playboya. Ten jednak nigdy nie próbuje jej uwieść, szanując ich przyjaźń. Nawet gdyby próbował, to najprawdopodobniej jego plany zakończyłyby się fiaskiem, ponieważ Naina nie jest zwolenniczką flirtów i nie wierzy w takie ideały jak rodzina czy związki. Jej negatywne nastawienie jest wynikiem licznych dramatów i przeciwności losu trapiących jej dom rodzinny. Pewnego dnia do sąsiedniego domu wprowadza się chłopak o imieniu Aman, który szybko zjednuje sobie wszystkich okolicznych mieszkańców. Wyjątek stanowi Naina, którą irytuje jego radosne i beztroskie podejście do życia. Nie wie jednak, że nowy sąsiad skrywa tajemnicę, która na zawsze odmieni jej życie. Tytuł dostępny rotacyjnie (m in. na Netflix/Apple TV) View oEmbed on the source website Housefull 4, reż. Farhad Samji, 2019 „Housefull 4” to indyjska komedia, będąca czwartą odsłoną serii Housefull. Zagrali w niej tacy aktorzy jak Akshay Kumar, Riteish Deshmukh, Bobby Deol, Kriti Sanon, Pooja Hegde i Kriti Kharbanda. Film podejmuje problematykę zjawiska reinkarnacji, obejmującej okres 600 lat, a dokładniej czas od 1419 do 2019 roku. Głównym bohaterem jest Harry, fryzjer, który wraz z braćmi prowadzi w Londynie studio fryzjerskie. Często boryka się z niezrozumiałymi przebłyskami minionej epoki. Jest szalenie roztargniony, a w konsekwencji pewnego dnia naraża się groźnemu gangsterowi, gubiąc jego worek z ogromną sumą pieniędzy. Przestępcy, używając gróźb, żądają od braci zwrotu pieniędzy. Aby móc sprostać tej sytuacji, bracia postanawiają poślubić córki bardzo zamożnego potentata biznesowego. Ślub ma miejsce w Indiach, w mieście Sitamgarh, w którym to boy hotelowy nieoczekiwanie rozpoznaje w braciach reinkarnacje ludzi żyjących w 1419 roku. W wyniku splotu zdarzeń, Harry orientuje się, że towarzyszące mu przebłyski z przeszłości mają coś wspólnego z wizją pracownika hotelu. Postanawia umówić się z nim na spotkanie w mieście Madhavgarg, w którym to jego wizje znacząco przybierają na sile. Tytuł dostępny jest w opcji na wypożyczenie na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Lagaan, reż. Ashutosh Gowariker, 2001 „Lagaan” jest eposem historycznym, stanowiącym mieszankę musicalu, historii miłosnej i kolonialnego dramatu. Był nominowany do Oscara jako najlepszy film nieanglojęzyczny. W głównych rolach zagrali Aamir Khan i Gracy Singh. Akcja filmu umiejscowiona jest w 1893 roku, kiedy to Indie okupowane były przez Brytyjczyków. Jeden z oprawców, kapitan Russel, bezwzględnie gnębi wysokimi podatkami mieszkańców podległego mu rejonu Indii. Hindusi nie mają pieniędzy, a ich sytuację dramatycznie pogarsza panująca od dłuższego czasu susza. Pewnego dnia arogancki Anglik rzuca mieszkańcom wioski wyzwanie sportowe: zwolni ich na 3 lata z płacenia podatków, jeśli wygrają grę w krykieta, natomiast jeśli przegrają, podatki wzrosną trzykrotnie, co w okresie suszy oznaczałoby ich śmierć. Hindusi podejmują wyzwanie. Film dostępny jest w bibliotece Netflixa. View oEmbed on the source website Fanaa, reż. Kunal Kohli, 2006 14 lat temu film ten stanowił w Indiach jeden z największych przebojów. Co ciekawe, zdjęcia do produkcji były realizowane w Indiach i… w Polsce! A dokładniej w Zakopanem. W rolach głównych występują Kajol i Aamir Khan. O czym jest ten film? Kajol wciela się w Zooni, niewidomą kaszmirską dziewczynę, która pewnego dnia spotyka Rehana Qadri, będącego lokalnym przewodnikiem i znanym flirciarzem. Rehan jest zafascynowany niewidomą dziewczyną, która dzięki jego barwnym opowieściom, oczyma wyobraźni jest w stanie zobaczyć i poczuć niezwykłą atmosferę tego Delhi. Zooni nie wie jednak, że Rehan skrywa przed nią inne, nieznane oblicze. Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website Saathiya, reż. Shaad Ali, 2002 „Saayhiya” jest bollywoodzkim dramatem, będącym debiutem reżyserskim Shaada Ali. Film ten stanowi remake tamilskiej produkcji z 2000 roku o tytule „Alaipayuthey”. W rolach głównych występują Rani Mukerji, Vivek Oberoi i Tanuja. Fabuła filmu opowiada o losach mężczyzny o imieniu Aditya, młodego mieszkańca Bombaju, który otworzył własną firmę komputerową. Pewnego dnia w pociągu spotyka Suhani Sharmę, w której szybko się zakochuje. Ta jednak początkowo nie odwzajemnia jego gorących uczuć. W krótkim czasie Aditya udowadnia ukochanej, że są sobie przeznaczeni. Para planuje duży ślub, jednak rodzinne spotkanie zamienia się w ogromną awanturę, rujnując romantyczne plany zakochanych. Para postanawia uciec. Film również dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
6 inspirujących filmów o kobietach 50 plus. Dojrzałość to początek ekscytującego rozdziału życia
Dojrzałe kobiety coraz częściej zdobywają uznanie w modzie i filmie. Wiek przestaje ograniczać, a stereotypy się zacierają. Filmy o kobietach po 50. roku życia inspirują, pokazując, że nigdy nie jest za późno na nowe początki i spełnianie marzeń.
Filmy o kobietach oglądamy nie tylko na dzień kobiet. Dziś wybraliśmy 6 propozycji o wspaniałych bohaterkach 50+, które zmieniają swoje życie o 180 stopni, odkrywają swoją cielesność albo znajdują swoje miejsce na ziemi. To historie, które przypominają, że na zmianę nigdy nie jest za późno. Ich bohaterki udowadniają, że dojrzałość może być początkiem najbardziej ekscytującego rozdziału życia. To kino pełne czułości, odwagi i wolności, które zostaje z widzką na długo po seansie. „Nyad” (2023) To inspirujący dramat o Dianie Nyad, która w wieku 60 lat postanawia spełnić swoje największe marzenie i przepłynąć z Kuby na Florydę przez ponad 100 mil otwartego oceanu. Zamiast historii o romantycznym nowym początku dostajemy tu opowieść o determinacji, sile i odwadze, by po latach jeszcze raz zawalczyć o siebie. „Nyad” świetnie uzupełnia takie zestawienie, bo pokazuje dojrzałość jako czas wielkich ambicji, a nie wycofania. W rolach głównych występują Annette Bening i Jodie Foster. Gloria (2013) Sebastián Lelio To film doceniony nie tylko przez widzów na całym świecie, ale również przez krytyków filmowych. Był chilijskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, a Paulina García zdobyła nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2013 roku. Gloria (grana przez Paulinę Garcíę) to 58-letnia rozwódka, która prowadzi niezależne życie w Santiago w Chile. Chociaż jej dzieci są już dorosłe i prowadzą swoje życia, Gloria nie rezygnuje z poszukiwania szczęścia. Wieczory spędza na tanecznych imprezach dla singli, gdzie wciąż wierzy, że może spotkać miłość. Jej życie zmienia się, gdy poznaje Rudiego (grany przez Sergio Hernández), mężczyznę, który również poszukuje bliskości. Chociaż ich romans wydaje się obiecujący, relacja staje się skomplikowana z powodu emocjonalnych zobowiązań Rudiego wobec swojej rodziny. Film opowiada o poszukiwaniu tożsamości i miłości w późniejszym etapie życia, pokazując zarazem, jak trudno pogodzić się z przeszłością i odważnie stawiać czoła przyszłości. Co ciekawe, w 2018 roku Lelio stworzył anglojęzyczny remake filmu zatytułowany „Gloria Bell”, z Julianne Moore w roli głównej. „50 wiosen Aurory” (2017) Aurora (grana przez Agnès Jaoui) to 50-letnia kobieta, która musi zmierzyć się z wieloma wyzwaniami. Straciła pracę, przechodzi menopauzę, a jej córka ogłasza, że spodziewa się dziecka. Aurora czuje, że świat zaczyna traktować ją jako osobę „niewidzialną”. Wkrótce spotyka swoją dawną miłość, Christiana, co ożywia wspomnienia i budzi nadzieję na nowy początek. W międzyczasie uczy się akceptować swoje miejsce w życiu i odnajdywać radość w drobnych, codziennych chwilach. Film jest opowieścią o przemijaniu, przyjaźni i odkrywaniu, że życie po pięćdziesiątce może być równie ekscytujące, jak wcześniej. „Julie i Julia” (2009) To amerykański komediodramat z 2009 roku w reżyserii Nory Ephron. Film oparty jest na dwóch prawdziwych historiach i przeplata losy dwóch kobiet w różnych czasach, których wspólną pasją jest gotowanie. Julia Child (grana przez Meryl Streep) to legendarna amerykańska kucharka, która w latach 50. XX wieku mieszka w Paryżu i podejmuje naukę w prestiżowej szkole Le Cordon Bleu. Film pokazuje jej drogę do napisania przełomowej książki kucharskiej „Mastering the Art of French Cooking”, która zmieniła kulinarne nawyki Amerykanów. Julie Powell (grana przez Amy Adams) to młoda kobieta z Nowego Jorku, która w 2002 roku postanawia ugotować wszystkie 524 przepisy z książki Julii Child w ciągu jednego roku i opisuje swoje doświadczenia na blogu. Film przedstawia równoległe historie obu kobiet – ich sukcesy, porażki i dążenie do samorealizacji – pokazując, jak pasja może inspirować i łączyć ludzi mimo różnic czasowych i kulturowych. „Hotel Marigold” (2011) To ciepła i pełna humoru opowieść o grupie brytyjskich emerytów, którzy w poszukiwaniu nowego życia wyruszają do Indii. Film, wyreżyserowany przez Johna Maddena, zadebiutował w 2011 roku i zyskał ogromną popularność dzięki wyjątkowej obsadzie i przesłaniu, że na zmiany nigdy nie jest za późno. Grupa starszych Brytyjczyków, zmęczonych swoją dotychczasową rzeczywistością, decyduje się przenieść do ekskluzywnego domu seniora w Jaipurze, reklamowanego jako „The Best Exotic Marigold Hotel”. Po przybyciu odkrywają, że hotel daleki jest od luksusu, ale jego urok i mieszkańcy zaczynają zmieniać ich spojrzenie na życie. Na szczególną uwagę zasługuje Evelyn Greenslade (grana przez Judi Dench) wdowa, która stara się znaleźć sens życia po stracie męża. Sukces filmu sprawił, że w 2015 roku powstał sequel pt. „Drugi Hotel Marigold” (The Second Best Exotic Marigold Hotel), w którym bohaterowie kontynuują swoje przygody w Indiach, a do obsady dołączył m.in. Richard Gere. "Powodzenia, Leo Grande" (2022) To brytyjski komediodramat z 2022 roku, w reżyserii Sophie Hyde. Film opowiada odważną i wzruszającą historię o odkrywaniu siebie, swojej seksualności i akceptacji własnego ciała. Nancy Stokes (grana przez Emmę Thompson) to emerytowana nauczycielka religii, która po śmierci męża zdaje sobie sprawę, że nigdy w życiu nie przeżyła prawdziwej intymności. W wieku sześćdziesięciu kilku lat postanawia coś zmienić – wynajmuje Leo Grande (grany przez Daryla McCormacka), młodego i przystojnego seks-workera. Spotkanie tej dwójki, początkowo pełne napięcia i niepewności, przeradza się w szczerą i wzruszającą relację. Nancy odkrywa swoje pragnienia, rozmawia o wstydzie i oczekiwaniach wobec siebie, a Leo pomaga jej zobaczyć siebie w nowym świetle. Film koncentruje się na intymnych rozmowach, humorze i psychologicznej głębi bohaterów, unikając klisz związanych z wiekiem czy seksualnością. W dużej mierze rozgrywa się w jednym pokoju hotelowym, co nadaje mu teatralny i intymny charakter.
Fani nerwicowego kina będą zachwyceni. Thriller kryminalny z Adamem Sandlerem nie ma sobie równych na Netflixie
Nawet krytycy byli zachwyceni filmem braci Safdie. „Nieoszlifowane diamenty” to pierwszorzędny thriller kryminalny na Netflixie, które trzyma w kosmicznym napięciu aż do napisów końcowych.
W tym artykule: O czym jest thriller kryminalny „Nieoszlifowane diamenty” Thriller kryminalny „Nieoszlifowane diamenty” to istny chaos Co piszą krytycy o thrillerze z Adamem Sandlerem? Bracia Safdie stoją za geniuszem „Nieoszlifowanych diamentów" Nowy Jork mrocznym tłem thrillera „Nieoszlifowane diamenty” „Nieoszlifowane diamenty”- gdzie obejrzeć? Thrillery w stylu „Nieoszlifowanych diamentów” O czym jest thriller kryminalny „Nieoszlifowane diamenty” Jego największym wrogiem są niecierpliwi wierzyciele, uzależnienie od hazardu i czas, który ucieka mu przez palce. Charyzmatyczny jubiler Howard Ratner ma rosnące długi i piętrzące się kłopoty. Gdy mężczyzna zostaje przyparty do muru, stawia wszystko na jedną kartę. Ryzyko jest równie wysokie, co nagroda, a do tego Howard musi jeszcze przeżyć. Przesyłka z tajemniczym opalem mogłaby rozwiązać wszystkie problemy Howarda, mimo to mężczyzna postanawia wzbogacić się na jego sprzedaży. W tym elektryzującym thrillerze kryminalnym uznani filmowcy Josh i Benny Safdie przedstawiają historię jubilera, który próbuje pogodzić ryzykowne życie nowojorskiego cwaniaka z posiadaniem dorastających dzieci i rozpadającej się żydowskiej rodziny. Thriller kryminalny „Nieoszlifowane diamenty” to istny chaos „Nieoszlifowane diamenty” to wielkie i mocne kino, które trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Nieznośna opowieść o depresji i obłąkaniu, a w niej wręcz brawurowy Adam Sandler, który rzuca na kolana. Aktor przyzwyczaił nas do komediowych ról, dlatego z dystansem podeszłam do jego występu w tym thrillerze, ależ to była pomyłka. Sandler czaruje na ekranie, tworząc kompletną i brawurową postać, której chce się towarzyszyć przez cały seans. Howarda zasypuje lawina kłopotów (następstw złych decyzji), a Sandler gra jakby niósł te problemy na własnych barkach już od bardzo dawna. Moim zdaniem brak jego nominacji do Oscara to była duża pomyłka! Towarzyszy mu hipnotyzująca Julia Fox. Mamy w tym przypadku do czynienia z wytworem wielkim, wręcz majstersztykiem, który niepokoi. Chaos to według mnie dobre określenie dla przebiegu akcji tego filmu. Ostatnio na swoim Instagramie plakat filmu udostępnił rozchwytywany aktor młodego pokolenia Timothée Chalamet. Docenienie przez gwiazdę tego formatu także świadczy o wybitności thrillera. View Gallery on the source website Co piszą krytycy o thrillerze z Adamem Sandlerem? Ocena krytyków 8,2 na platformie Filmweb mówi sama za siebie. Eksperci kina jasno określają ten thriller kryminalny genialnym. Doceniają również wybitną kreację aktorską Adama Sandlera: Bracia Safdie stoją za geniuszem „Nieoszlifowanych diamentów" Za reżyserskimi sterami stanęli bracia Benny i Josh Safdie ("Bóg wie co", "Go Get Some Rosemary", "Good Time"), którzy idealnie przedstawiają rytm miejskiego chaosu. Ruchy kamerą są chaotyczne niczym główny bohater, ale w tym tkwi siła. Braterski duet stworzył dzieło, w którym energia aż bije z ekranu, a tempo nie zwalnia nawet na ułamek sekundy. To jest genialny film, który ogląda się ze ściśniętym gardłem i wypiekami na twarzy. Podczas seansu odczuwałam duży niepokój, bo to thriller kryminalny o absolutnie nieprzewidywalnych zwrotach akcji i autentycznym bohaterze. Nowy Jork mrocznym tłem thrillera „Nieoszlifowane diamenty” Akcja filmu rozgrywa się na tle Nowego Jorku. Ulice miasta wieżowców to cichy bohater tego kryminału. Surowa, intensywna, a zarazem tętniąca życiem metropolia współgra z wymiarem artystycznym dzieła amerykańskich twórców. Każda scena wykorzystuje unikalną atmosferę miasta, podkreślając dramatyzm wydarzeń. Dzięki temu Nowy Jork staje się niemal równorzędnym uczestnikiem fabuły, nadając jej niepowtarzalny klimat. „Nieoszlifowane diamenty”- gdzie obejrzeć? Film „Nieoszlifowane diamenty” jest dostępny na platformie Netflix. To obowiązkowa pozycja dla fanów elektryzujących i intensywnych thrillerów kryminalnych. Twórcy świetnie potrafią utrzymać widza na krawędzi fotela. Występy aktorów są wyjątkowo przekonujące i wzbogacają całą opowieść. Thrillery w stylu „Nieoszlifowanych diamentów” Film „Good time” z Robertem Pattinsonem to również dzieło braci Safdie, które odpowiada historie braterskiego duetu. Connie Nickas i jego upośledzony brat Nick napadają na bank. Początkowo wszystko idzie zgodnie z planem, do momentu, gdy Nick zostaje złapany i osadzony w areszcie. Connie próbuje uzbierać sumę, która uratuje krewnego przed więzieniem. Fabuła tego thrillera jest gęsta jak mgła, a bohater (podobnie jak Howard Retner z „Nieoszlifowanych diamentów”) pogrąża się coraz bardziej przez własne decyzje. Druga propozycja nosi tytuł „To nie jest kraj dla starych ludzi”, w którym bracia Joel Coen i Ethan Coen wprowadzają widza w brutalny świat przypadku, losu i przemocy. Prosty myśliwy natrafia na znalezisko warte dużą sumę pieniędzy. Niewiele myśląc, zabiera je, co sprowadza mu na głowę prawdziwe kłopoty. Mężczyzna zaczyna grać w grę, w której jego przeciwnikiem staje się płatny zabójca. Czy jego decyzje sprowadzą na niego lawinę tragedii?