Wystawa prac polskiej malarki to nr 1 na naszej liście „must-see” we wrześniu. Wyjątkowa okazja w krakowskim muzeum
Wystawa „Boznańska. Kameralnie” w Muzeum Narodowym w Krakowie to intymne spotkanie z jedną z najwybitniejszych polskich malarek. Ekspozycja prezentuje ponad 60 obrazów oraz osobiste pamiątki artystki, pozwalając poznać jej życie, emocje i proces twórczy z bliska.
Olga Boznańska „powraca” do Krakowa w niezwykle osobistym i poruszającym wydaniu. Wystawa „Boznańska. Kameralnie”, otwarta na początku września w Muzeum Narodowym w Krakowie, to coś więcej niż pokaz dzieł malarki – to zaproszenie do jej świata. Widzowie mają okazję zanurzyć się nie tylko w niezwykłą kolorystykę jej obrazów, ale również w przedmioty, którymi się otaczała, pisane przez nią listy oraz emocje, jakie towarzyszyły jej w codziennym życiu. Kuratorka Urszula Kozakowska-Zaucha podkreśla: „To nie jest wystawa o Boznańskiej – to wystawa u Boznańskiej”. Zdecydowanie warto to przeżyć. W tym artykule: Olga Boznańska – artystka światowego formatu z Krakowa Co można zobaczyć na wystawie „Boznańska. Kameralnie”? Intymne spojrzenie na codzienność Olgi Boznańskiej Informacje praktyczne – kiedy i gdzie zobaczyć wystawę? Olga Boznańska – artystka światowego formatu z Krakowa Olga Boznańska (1865–1940) była jedną z najwybitniejszych polskich malarek przełomu XIX i XX wieku. Urodzona w Krakowie, kształciła się w Monachium, a przez lata mieszkała i tworzyła w Paryżu. Pomimo zagranicznej kariery, jej więź z rodzinnym Krakowem pozostała silna. To właśnie tu trafiła większość jej artystycznej spuścizny po śmierci. Znana głównie z melancholijnych portretów, Boznańska zachwycała psychologiczną głębią i subtelną paletą barw. Jej najbardziej rozpoznawalne dzieło to „Dziewczynka z chryzantemami” (1894). Artystka osiągnęła międzynarodowy sukces, ale dziś w Krakowie można poznać ją z niezwykle osobistej strony. Co można zobaczyć na wystawie „Boznańska. Kameralnie”? Ekspozycja „Boznańska. Kameralnie” w Muzeum Narodowym w Krakowie prezentuje aż 192 przedmioty, w tym ponad 60 obrazów artystki. Na wystawie znajdują się jej charakterystyczne portrety, martwe natury i pejzaże. Wśród nich zobaczyć można takie dzieła jak „Autoportret z kwiatami” czy „Ze spaceru”. Obrazy są prezentowane chronologicznie, zgodnie z artystycznym rozwojem malarki. Zwiedzający mają okazję zobaczyć, jak Boznańska szukała swojego stylu, by w końcu stworzyć swój niepowtarzalny świat „portretów za mgłą”. Wszystko zostało zaaranżowane w sposób, w jaki artystka sama komponowała swoje galerie ścienne. Uzupełnieniem są liczne szkice, szkicowniki i rysunki – wiele z nich pokazywanych jest publicznie po raz pierwszy od dekad. Szczególne emocje budzą także prace z dzieciństwa artystki. Intymne spojrzenie na codzienność Olgi Boznańskiej Wystawa to nie tylko spojrzenie na twórczość Boznańskiej, ale również na jej życie codzienne. Zwiedzający mogą zobaczyć bogaty zbiór osobistych przedmiotów: książki, listy, dokumenty, bibeloty, lusterka, karty do gry, portfele i stroje – w tym fartuch malarski. Ekspozycja ukazuje Olgę Boznańską jako kobietę – z jej emocjami, pasjami i codziennymi rytuałami. To próba intymnego spotkania z artystką, wejścia do jej pracowni, zrozumienia jej wrażliwości i sposobu postrzegania świata. Kolorystyka dzieł Boznańskiej, choć często określana jako szara, zachwyca bogactwem pigmentów: od srebrzystych szarości, przez cynober, żółcień neapolitańską, błękit pruski, aż po głęboką czerń kostną. Jej technika – drobne, wielokrotne dotknięcia pędzla – tworzy z bliska niedoskonałość, która z oddali układa się w pełną harmonię. Informacje praktyczne – kiedy i gdzie zobaczyć wystawę? Wystawa „Boznańska. Kameralnie” odbywa się w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie. Ekspozycję można oglądać od 5 września do 2 listopada 2025 roku. Godziny otwarcia: Poniedziałek: nieczynne Wtorek–niedziela: 10:00–18:00 Kuratorka wystawy: Urszula Kozakowska-Zaucha Koordynatorka: Katarzyna Myszor Projekt aranżacji: Marta Staszków Wystawa wpisuje się w obchody Roku Olgi Boznańskiej oraz 160. rocznicy jej urodzin.
Szekspir w Warszawie? Plenerowy spektakl w urzekających ogrodach to punkt obowiązkowy na wakacje w stolicy
Jeśli szukacie wyjątkowego sposobu na spędzenie letniego wieczoru w Warszawie, „Szekspir w parku” to wydarzenie, którego nie możecie przegapić. W historycznych ogrodach Pałacu w Wilanowie odbędą się spektakle „Sen nocy letniej” i „Wieczór Trzech Króli”.
Lato w Warszawie to czas pełen kulturalnych wydarzeń przyciągających zarówno mieszkańców, jak i turystów. Jednym z najciekawszych punktów w letnim kalendarzu stolicy jest bez wątpienia „Szekspir w Parku”. W tym roku, po zeszłorocznym sukcesie, w ogrodach Pałacu w Wilanowie znów zabrzmią teksty mistrza teatru – Williama Szekspira. „Sen nocy letniej” i „Wieczór Trzech Króli” to spektakle, które poruszą zarówno miłośników klasyki, jak i tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z dziełami wielkiego dramaturga. Te plenerowe przedstawienia odbywają się w magicznej scenerii wilanowskich ogrodów, gdzie natura, historia i teatr spotykają się w jednym niezwykłym doświadczeniu. Szekspir w Warszawie: spektakle na świeżym powietrzu W stolicy powraca niezwykłe wydarzenie kulturalne, które przyciąga miłośników teatru i nie tylko – „Szekspir w parku”. To wyjątkowa okazja, by spędzić letni wieczór w sercu warszawskich ogrodów, ciesząc się wspaniałymi przedstawieniami na świeżym powietrzu. Premiera dwóch kultowych dzieł Williama Szekspira – „Sen nocy letniej” oraz „Wieczór Trzech Króli” – zapowiada się jako niezapomniane przeżycie w historycznych ogrodach Pałacu w Wilanowie. W lipcu odbyły się spektakle „Wieczór Trzech Króli”, a 22 lipca 2025 r. o godz. 19:30 miał miejsce premierowy pokaz „Snu nocy letniej”. Sztukę będzie można obejrzeć jeszcze w dniach 26, 27, 29, 30, 31 lipca oraz 1, 2, 3 sierpnia. To doskonała okazja, by spędzić niezapomniany wieczór na świeżym powietrzu, w otoczeniu przyrody, ciesząc się komedią pełną magii, miłości i zabawnych perypetii. Spektakle odbywają się w niezwykle malowniczej scenerii – w ogrodach Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, które zapewniają wyjątkową atmosferę na każdy wieczór. Widzowie mogą liczyć na piknikową atmosferę: kocyki, leżaki oraz przekąski i napoje przyniesione przez gości. O czym opowiadają sztuki Szekspira? „Sen nocy letniej” to jedno z najbardziej znanych dzieł Szekspira, które porusza tematykę miłości, magii i chaosu. Spektakl pełen żartów sytuacyjnych, komicznych omyłek oraz zabawnych perypetii, przenosi widzów w świat, gdzie sen miesza się z rzeczywistością, a miłosne uniesienia prowadzą do nieoczekiwanych zwrotów akcji. Reżyserią zajmuje się John Weisgerber, a w obsadzie znajdują się m.in. Bartłomiej Kasprzykowski, Szymon Roszak, Tamara Arciuch, Katarzyna Kołeczek i Piotr Gawron-Jedlikowski. „Wieczór Trzech Króli” to inna komedia Szekspira, której akcja toczy się w mistycznej Ilirii. Historia rodzeństwa, Violi i Sebastiana, rozdzielonych przez katastrofę morską, jest pełna zabawnych pomyłek, miłosnych intryg i postaci w przebraniu. Spektakl jest pełen humoru, niespodziewanych zwrotów akcji oraz porusza temat tożsamości, miłości i zabawy z konwencją. Reżyserią ponownie zajmuje się John Weisgerber, a wśród aktorów występują m.in. Bartłomiej Kasprzykowski, Szymon Roszak, Tamara Arciuch, Katarzyna Kołeczek, Piotr Gawron-Jedlikowski i Ewa Lachowicz. „Szekspir w parku” to spektakle, które na stałe wpisały się w letni kalendarz wydarzeń kulturalnych Warszawy. Są one idealnym wyborem na wakacyjne wieczory, kiedy marzymy o niezobowiązującym spotkaniu ze sztuką, w doskonałej atmosferze i przy pięknych widokach. Zespoły aktorskie niezmiennie zachwycają widzów swoją grą, a klimatyczne oświetlenie i choreografie sprawiają, że spektakl jest jeszcze bardziej magiczny. Więcej informacji poniżej.
Otwarto długo wyczekiwany Plac Centralny przed Pałacem Kultury. Tak wygląda "zielone serce Warszawy"
Po dwóch latach intensywnych prac, plac przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie został oficjalnie otwarty. Plac Centralny zachwyca zielenią i nowoczesnymi rozwiązaniami. Zmiana jest spektakularna, a nowe miejsce z pewnością stanie się tętniącym życiem centrum stolicy.
Warszawa zyskała nowe, zielone serce w samym centrum. Po dwóch latach intensywnych prac zakończyła się rewitalizacja placu Defilad, który wreszcie przekształcił się w nowoczesną przestrzeń publiczną. Otwarcie Placu Centralnego miało miejsce 4 czerwca 2025 roku i z tej okazji mieszkańcy stolicy zyskali nowe miejsce do wypoczynku, spotkań i organizacji wydarzeń kulturalnych. Zamiast surowej betonowej przestrzeni pojawiły się drzewa, krzewy, szerokie aleje, ławeczki i przestrzeń na organizowanie miejskich imprez. To prawdziwa transformacja: łączy historię i nowoczesność, a przy tym stawia na harmonię z naturą. W tym artykule: Zielona przemiana placu Defilad. Warszawski Plac Centralny otwarty Historia na nowo. Odtworzenie przedwojennych ulic i budynków na Placu Centralnym Trybuna honorowa na Placu Centralnym: wykorzystanie przestrzeni na wydarzenia 5 powodów, dla których warto odwiedzić nowy Plac Centralny w Warszawie Zielona przemiana placu Defilad. Warszawski Plac Centralny otwarty Plac Defilad, kojarzony dotychczas z surową, betonową nawierzchnią, przeszedł całkowitą metamorfozę. Zamiast betonu, mieszkańcy Warszawy i turyści mogą teraz cieszyć się zieleńcem, który daje przyjemny cień w słoneczne dni. Zasadzono aż 102 drzewa, w tym lipy, magnolie, miłorzęby oraz derenie. W sumie posadzono także blisko 550 krzewów oraz ponad 81 tysięcy roślin cebulkowych i bylin. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań – jak specjalne cele antykompresyjne i podziemna sieć rurociągów – roślinność ma idealne warunki do wzrostu. Dodatkowo, cztery zbiorniki retencyjne gromadzą deszczówkę, co pozwala na ekologiczne nawadnianie zieleni. Podczas oficjalnego otwarcia Placu Centralnego 4 czerwca prezydent Rafał Trzaskowski mówił: „Plac Centralny, mam nadzieję, będzie zielonym sercem Warszawy; będzie miejscem, gdzie warszawianki i warszawiacy będą się mogli spotykać i dyskutować. Oczywiście zapraszamy tutaj wszystkich, którzy z całej Polski przyjeżdżają do Warszawy. To miejsce pięknieje, ponieważ kontynuujemy kolejne inwestycje w ramach projektu Nowe Centrum Warszawy”. Historia na nowo. Odtworzenie przedwojennych ulic i budynków na Placu Centralnym Plac Centralny to nie tylko nowoczesna przestrzeń, ale także żywa mapa pamięci. Projektanci postawili na odtworzenie układu ulic sprzed wojny, co sprawia, że stąpając po nowym placu, można poczuć się jak w przedwojennej Warszawie. Zarys ulic takich jak Zielna, Wielka i Złota został odwzorowany w nawierzchni placu. Jak wspomniał prezydent Warszawy, Rafał Trzaskowski podczas oficjalnej konferencji, obrysy dawnych budynków wykonano z wielkoformatowych płyt kamiennych, a niektóre fragmenty zostały pokryte kostką brukową z dawnego placu Defilad, co dodaje temu miejscu historycznego charakteru: Trybuna honorowa na Placu Centralnym: wykorzystanie przestrzeni na wydarzenia Trybuna honorowa, będąca niegdyś charakterystycznym elementem placu Defilad, w nowej odsłonie zyskuje zupełnie nowe życie. Dzięki rekonstrukcji, została ona wkomponowana w plac w funkcjonalny sposób. Zazieleniona i ozdobiona rabatami kwiatowymi, może teraz służyć jako przestrzeń do organizacji różnorodnych wydarzeń. Ponadto, przestrzeń pomiędzy trybuną a ulicą Marszałkowską została zaplanowana jako strefa imprez masowych. 5 powodów, dla których warto odwiedzić nowy Plac Centralny w Warszawie Nie da się ukryć, że Plac Centralny od momentu otwarcia stał się jednym z najciekawszych punktów w stolicy. Oto pięć powodów, dla których warto się tam wybrać: Zielona przestrzeń w centrum. Zasadzono 102 drzewa, tworząc zieloną oazę w samym sercu Warszawy – to idealne miejsce na relaks. Wydarzenia kulturalne. Plac Centralny to przestrzeń na koncerty, festiwale i inne imprezy, dzięki trybunie honorowej służącej jako scena. Połączenie historii z nowoczesnością. Odtworzone przedwojenne ulice pozwalają poczuć ducha starej Warszawy podczas spaceru. Ekologiczne rozwiązania. Zbieranie deszczówki i specjalne systemy podlewania sprawiają, że plac jest przyjazny środowisku. Nocna atmosfera. Po zmroku plac rozświetlają zabytkowe kandelabry i nowoczesne latarnie, tworząc wyjątkowy nastrój na wieczorny spacer.
Alice Neel - feministka, komunistka i artystka. W tym roku obchodzimy 125 rocznicę urodzin malarki
„Miałam bardzo ciężkie życie i zapłaciłam za nie wysoką cenę. Ale przynajmniej robiłam to, co chciałam”. Gdy to mówi, Alice Neel jest spokojna, choć całe jej doświadczenie życiowe osiada na strunach głosowych. A Neel życie doświadczyło szczególnie. Całej jej wypowiedzi można wysłuchać m.in. w wywiadzie z 1978 roku, który krąży w formie podcastów o sztuce na platformach streamingowych. Warto zacząć poznawanie artystki właśnie od tych nagrań. A potem cofnąć się do samego początku XX wieku – do 1900 roku.
Na początku W 1900 roku w Polsce roszczenia niepodległościowe były silne, społeczeństwo podarowało dworek w Oblęgorku Henrykowi Sienkiewiczowi, otwarto gmach Zachęty. W Rzymie premierowo pokazano „Toscę” Pucciniego. W Paryżu ruszyła pierwsza linia metra. W Anglii powstała Partia Pracy, a w Niemczech kobiety domagały się możliwości przystępowania do egzaminów uniwersyteckich. W europejskich miastach robotnicy domagali się 8-dniowego dnia pracy, ale na ustępstwa nie zgodzili się właściciele fabryk. A w sztuce? Wciąż świetnie radził sobie symbolizm, wygasał impresjonizm, postimpresjonizm jeszcze walczył… Ale wszyscy wiedzieli, że nadchodzi nowe. W tym samym roku, w Pensylwanii, urodziła się Alice Neel. I choć rodzina matki szczyciła się obecnością sygnatariusza Deklaracji Niepodległości USA wśród swoich przodków, a po stronie ojca producentów parowców i śpiewaków operowych, nikt jeszcze wtedy nie mógł się spodziewać, że w niewielkim domu, wśród czwórki rodzeństwa, wychowuje się jedna z najważniejszych amerykańskich malarek współczesnych. A wszystko to, co działo się wokół niej na świecie – społecznie, politycznie, demograficznie – miała pewnego dnia zacząć przekazywać w swojej sztuce. Niestety, życia jej to nie ułatwiło. Figura ponad wszystko Alice szybko stała się nie tylko feministką, komunistką, ale też odrzucała przynależność do każdej kolejnej grupy artystycznej, wyrzekając się jednocześnie modnych nurtów. Tak było od czasów studiów. Lubiła realizm, od początku zdecydowanie poruszała się w ramach Ashcan School, czyli amerykańskiego ruchu artystycznego, mocno naturalistycznego, przedstawiającego mroczne, przykre strony życia w mieście. Najczęściej Nowego Jorku. To wszystko również w momencie, gdy świat sztuki zachwycał się futuryzmem, surrealizmem, abstrakcyjnym ekspresjonizmem, a potem pop artem i postmodernizmem. Neel przez całe swoje życie, aż do późnych lat 60., słuchała jak jej sztukę określano „przeterminowaną”, „anachroniczną”. Dlaczego? Przecież w tym samym czasie sztukę figuratywną uprawiali też inni, uznani artyści, jak Lucian Freud czy Francis Bacon. Czy zatem chodzi o to, że była kobietą? A może, po prostu, jej sztuka była po prostu zbyt problematyczna? Śmierć, gaz i komunizm Alice była piękna i od początku wokół niej kręcił się wianuszek adoratorów. „Nie wiedziałam, co z nimi robić, było ich tylu. No nie, żartuję, wiedziałam”, śmiała się w rozmowach z dziennikarzami. I rzeczywiście – to mężczyźni naznaczyli jej karierę i życie. Karierę – bo świat sztuki to świat zmaskulinizowany. A życie? Ledwie skończyła studia, gdy poznała kubańskiego malarza, Carlosa Enriqueza. Rok później byli już małżeństwem. Był 1925, gdy zamieszkali w rodzinnej posiadłości męża w Hawanie. Wtedy Alice ujrzała przedrewolucyjną Kubę, uzależnioną od USA, piękną, egzotyczną dla przybyszów z kontynentu. Dla wyspiarzy surową, biedną, srogą. I choć otoczona burżuazją i awangardą, młodymi pisarzami, artystami, ze służbą, tym bardziej czuła, że powinna krzyczeć: „Każdy człowiek jest równy!”. Tak zaczął się jej trwający do końca życia romans z komunizmem. Parze urodziła się córka Santillana, ale szczęście opuściło Neel. I gdy rok później rodzina wróciła do Nowego Jorku, dziecko zmarło na błonicę. „Wszystko, co mogłam wtedy zrobić, to zajść ponownie w ciążę”. Tak też zrobiła. Urodziła się Isabetta. Ale zła passa dopiero się zaczynała. USA ogarnęła Wielka Depresja. Podobnie było z Neel. Enriquez w tajemnicy uciekł z drugą córką na Kubę. Śmierć dziecka i strata kolejnego stały się już na zawsze tematem jej sztuki. W tym konkretnym czasie doprowadziły do ostrego załamania nerwowego i dwóch prób samobójczych. Pierwsza – w domu rodziców, w którym odkręciła gaz w kuchni. A gdy po kilku dniach z oddziału psychiatrycznego przeniesiono ją na ortopedię, zbiła szklankę, by połknąć potłuczone szkło. To była ta druga. Biorąc pod uwagę fakt, jak w tym czasie funkcjonowały szpitale dla nerwowo chorych, miała wielkie szczęście do lekarzy. Ci zachęcali ją do malowania. Malowała więc. Mężczyźni, harlem i nagość Mówi się, że Neel odmalowała Nowy Jork. Jego prawdę, tę mniej piękną. Za to prawdziwą. Ludzi z marginesu, tych ledwie wiążących koniec z końcem, doświadczonych życiem, ale i artystów, intelektualistów, mocno lewicujących liderów politycznych. Były lata 30. Dotąd w sztuce kobiece akty stanowiły odbicie męskiego spojrzenia. To Neel przywróciła im dumę i godność, wyzwalając z okowów ról tradycyjnych. W tym czasie powstały obrazy nagich matek z dziećmi. Nadal bolesne wspomnienie po stracie swoich. Neel odbudowywała życie prywatne. Spotykała się przez jakiś czas z marynarzem heroinistą Kennethem Doolittlem, który niestety w szale podpalił 350 prac artystki, w tym akwareli i rysunków. Ale Alice szła dalej. Wkrótce na świat przyszli jej dwaj synowie. Jednak samotnej matce, w dobie wielkiego kryzysu i braku zawodowych zleceń, było trudno. Alice kradła jedzenie, wnioskowała o zasiłek socjalny, ale i on nie rozwiązywał codziennych problemów. Nie tylko jej, bo również jej sąsiadów. Od dekady bowiem Neel mieszkała w hiszpańskojęzycznej części Harlemu. Widziała, jak nie radzą sobie jej znajomi, których portretowała chętnie w salonie. Ważne było ukazanie nierówności społeczno-ekonomicznych. Ważniejsze – skomplikowane życie wewnętrzne. Czarni, biali, kobiety, mężczyźni, rodzina, kochankowie, przyjaciele, sąsiedzi i ich dzieci, osoby nieheteronormatywne, striptizerki, matki, muzycy, malarze, przywódcy ruchów społecznych (jak James Farmer walczący o prawa człowieka). Malowała tych, których znała. A wszyscy chętnie siadali na fotelach i krzesłach Neel. Nic poza nimi ważne nie było. Dla Alice istniał tylko człowiek i jego osobowość. Podobnie, jak na sesjach u psychologa, na tych malarskich u Neel „pacjenci” wypluwali trzewia. Te spotkania nigdy nie odbywały się w ciszy. Oprócz tego jednego, gdy malowała umierającą matkę. Taki to był moment w historii, że od białej kobiety z klasy średniej oczekiwano zależności od męża i wybrania odpowiedniego zawodu – najlepiej nauczycielki lub pielęgniarki. Neel miała to w nosie. Kolejną nietrafioną decyzją miał być Harlem – znajomi tłumaczyli, że popełnia zawodowe samobójstwo wyprowadzając się z Greenwich Village, w której swoje studia pootwierali abstrakcyjni ekspresjoniści. Mężczyźni. Ale Alice musiała iść własną drogą. Droga ta była tak niepojęta, że FBI rozpoczęło śledztwo w jej sprawie, w ostatecznym raporcie notując, że ta dziwna kobieta to tylko „romantyczna komunistka z bohemy”. Karty zaczęły odwracać się na jej korzyść w latach 50. Pod koniec wystąpiła w filmie napisanym przez Jacka Kerouaca w reż. Roberta Franka „Pull My Daisy”, u boku legendarnego Allena Ginsberga. Za chwilę kończyła 60. lat i znalazła się w samym centrum najmodniejszego, intensywnie pulsującego życia bitników. Kobieca rewolucja Lata 60. to wolna miłość, młodzieżowa rewolucja, antywojenne protesty, nowa muzyka, tabletka antykoncepcyjna i druga fala feminizmu. A dla dojrzałej Neel, która wciąż konsekwentnie pozostawała w cieniu? Nowe miejsce. Właśnie przeprowadziła się do mieszkania na Upper West Side, w którym nadal odwiedzali ją dawni znajomi i przyjaciele. I choć Neel zmarła w 1984 roku, mieszkanie nadal wygląda tak, jakby za chwilę miała do niego wrócić. Białe ściany, wysokie sufity, meble w stylu mid century. Masa półek uginających się pod ciężarem książek, w tym dzienników Che Guevary czy „Drugiej płci” Simone de Beauvoir. Na ścianach m.in. fotografie Alice autorstwa Roberta Mapplethorpe’a. I jej własne obrazy, choćby portret Hartleya i Ginny – syna artystki i jego żony. To oni pomieszkują tu, gdy wpadają z Vermont do Nowego Jorku. Miejsce to udostępniają również gościom, ale nie ma na razie planów, żeby mieszkanie otworzyć dla publiczności i fanów talentu malarki. Szkoda, bo robi wrażenie. I choć masa słynnych portretów, albo – jak nazywała je sama Neel – „obrazków ludzi" powstała właśnie tu, dla artystki pomieszczenia i design nigdy nie miały znaczenia na płótnie. A malowała tak, jak widziała swoich bohaterów. Wnikała w ich historie. Za to kończąc obraz czuła się porzucona. Jedną z najsłynniejszych prac, które powstały w tym miejscu jest obraz „Margaret Evans Pregnant” – portret żony znajomego artysty, Johna Evansa. Naga Margaret w zaawansowanej ciąży bliźniaczej jest idealnym przykładem zerwania Neel z dotychczasowym przedstawianiem ciężarnej kobiety w sztuce – albo jako dziwki, albo Madonny. Brzuch i piersi Evans są spuchnięte. Siedzi w mało wygodnej pozycji na pokrytym złotym aksamitem krześle (nadal w mieszkaniu Neel). Jest w tej pozie coś okrutnego, a mimo wszystko malowidło jest pełne empatii. Oczy obserwują, ale odbija się w nich też strach przed rozwiązaniem. W tle wisi lustro. A w nim odbicie Margaret – być może z przyszłości, starszej, mądrzejszej? Kobiece ciężarne ciała zachwycały Neel swoją plastycznością. Bywało, że postaci stawały się karykaturalne, z ogromnymi oczami, skórą w kolorach zieleni, przesadzonymi, pajęczymi palcami. Każdy konturowany na niebiesko. Nie narzucała póz. Czekała aż model podświadomie wybierze tę najwygodniejszą dla siebie. Inni mężczyźni Przed sztalugą zasiadł też Andy Warhol. Z zamkniętymi oczami, delikatny, lecz zdecydowany. Bardzo kobiecy, a jednak wyjątkowo męski. Jego brzuch pokrywa mapa blizn, jaką dwa lata wcześniej zostawili lekarze po operacjach ratujących życie. Trzy strzały oddała w jego kierunku obrażona radykalna feministka i autorka manifestu SCUM, Valerie Solanas. Neel jest tu pełna współczucia. W przeciwieństwie do portretowanego kuratora MET, Henry’ego Geldzahlera, zresztą znajomego Andy’ego. Gdy Neel zapytała Geldzahlera o to, dlaczego nie ma jej na zbiorowej wystawie podsumowującej amerykańską sztukę od 1940-1970 roku (w gronie zebranych 43 artystów znalazła się tylko jedna kobieta, Helen Frankenthaler), ten odpowiedział pytaniem: „Ach, to ty chcesz być profesjonalistką?”. W zamian Neel przedstawiła go jako przestraszonego człowieka z powykrzywianymi rękami. Mimo drugiej fali feminizmu i wielkich rewolucji, świat sztuki pozostawał światem męskim. Niezależnie od tego, czy mowa o krytykach, czy samych artystach. Alex Katz swego czasu nie zgadzał się, aby obok jego prac zawisły prace Neel, nazywając ją „wściekłą kurą domową”. Z podobnym traktowaniem mierzyła się latami wybitna rzeźbiarka Louise Bourgeois. Dopiero w połowie lat 70., jako 75-latka, Neel doczekała się swojej pierwszej dużej retrospektywy w szanowanym Whitney Museum. Wystawiono 58 obrazów, ale ekspozycja trwała jedyne 38 dni. I mimo powszechnego zachwytu, krytycy nadal byli powściągliwi, jak Hilton Kramer reprezentujący „New York Timesa”, który pisał, że Neel brakuje „podstawowych kompetencji”, a jej sztuka „nie udźwignie krytyki i analizy”. Obraził się na nieestetyczne dla męskiego oka ciała kobiet. A były to ciała prawdziwe. Sama Neel zdecydowała się namalować autoportret w wieku lat 80. Wystąpiła na nim naga. Na krześle. Sama z własną inteligencją. Niepokonana. Zdecydowana. Kobieta artystka Dla Neel mody nigdy nie były ważne. Nurty mijały, ona pozostawała wierna sobie. I ludziom, których była ciekawa. Takimi, jakimi byli. Bo Neel to przede wszystkim portrecistka ludzi. Kolekcjonerka ich dusz. Współczująca i krucha. A jednocześnie zdecydowana i waleczna. Przez całe życie przeciwstawiała się ograniczeniom – cielesnym, prywatnym, zawodowym. Jej głos na szczęście nie przepadł. Jej walka nie poszła na marne. Alice Neel w końcu zajęła należne jej miejsce w panteonie najważniejszych współczesnych artystów i artystek na świecie. Ale jakim kosztem…
Zawód Reporter. Wystawa zdjęć Wojciecha Grzędzińskiego z tekstami Pawła Reszki
Jest jednym z najwybitniejszych polskich fotoreporterów. Od początku wojny w Ukrainie relacjonuje wydarzenia z linii frontu, a jego zdjęcia na pierwszych stronach publikują najważniejsze dzienniki i magazyny – od „Washington Post” czy „Der Spiegel”, po „Zeit”. Wojciech Grzędziński otwiera właśnie wystawę „Tu jest wojna” w przestrzeni Leica Store & Gallery Warszawa. Jego fotografiom towarzyszą teksty korespondenta wojennego, Pawła Reszki.
W to, że wojna będzie tuż za drzwiami, nikt z nas zdawał się nie wierzyć. Europa. Dobrobyt. Powszechny spokój. Zagłuszany momentami terroru, to prawda, ale jednak spokój. Tymczasem komentatorzy, dziennikarze, specjaliści – wszyscy ostrzegali. Krym. Donbas. Zbrojenia Rosji. Informacje te nasiąkały jak gąbka, a potem tonęły powoli, lecz skutecznie, w tsunami codziennych informacji. Aż w końcu przyszedł ten dzień. Rozpoczęła się pełnoskalowa agresja Moskwy na Kijów. Strach. A strach, jak pisał w wielokrotnie nagradzanej powieści „Internat” Serhij Żadan, jeden z najważniejszych głosów współczesnej Ukrainy, „jest rzeczą niewidoczną, ale wszechogarniającą”. Czy ogarnia Wojciecha Grzędzińskiego? Fotoreporter już kilka razy umknął śmierci na froncie. M.in. podczas ataku rakietowego w czerwcu 2023 roku. Rakieta Iskander K uderzyła wtedy w restaurację Ria Pizza w Kramatorsku, w której przebywał. Miejsce popularne wśród cywilów, dziennikarzy, członków organizacji humanitarnych. Fotograf, gdy tylko udało mu się wydostać na zewnątrz, chwycił za aparat. Był cały. Powstał wtedy obraz nagrodzony później w najważniejszej kategorii Grand Press Photo – Zdjęcie Roku. Po tym wydarzeniu Wojciech wracał na front regularnie. Z klisz ułożył się wojenny pamiętnik, a tym samym zapis codzienności. Bo wojna stała się jej częścią. „Pod bombami giną ludzie, do szpitali i kostnic trafiają setki rannych cywili. Ukraina się broni i cierpi”, pisze Paweł Reszka, jeden z czołowych polskich reporterów wojennych, wielokrotnie nagradzany dziennikarz, autor bestsellerowych książek. Jego słowa uzupełniają obrazy. Treść wystawy „Tu jest wojna” zaczyna się od Rewolucji Godności w 2013 roku, a kończy dziś. Choć to historia wciąż otwarta. Ciężar jednak Grzędziński i Reszka kładą na tym, co dzieje się w Ukrainie po 24 lutego 2022 roku. Obrazy poszerzone o historie pisane, zyskują kontekst potrzebny dla zrozumienia tego, co tak naprawdę dzieje się za wschodnią granicą. Jest to perspektywa istotna nie tylko na poziomie ludzkim, ale i społeczno-politycznym. W perspektywie wybory w Stanach Zjednoczonych – wysoce istotne dla najbliższej przyszłości Ukrainy i Europy. Grzędziński i Reszka odżegnują się od stereotypów powtarzanych w mediach tradycyjnych i społecznościowych. Każą nam zmierzyć się z bolesną lekcją tego, czym jest wojna dziś. Zmiana sposobu myślenia o konflikcie zbrojnym zdaje się konieczna dla właściwego zrozumienia czasów, w których żyjemy. Podobnie, jak zrozumienia tego, czym faktycznie jest wojenna codzienność. Że życie toczy się równolegle, choć w dramatycznych warunkach. Fotoreporter i dziennikarz skupiają się na człowieku. Jego historii, która opowiada cały świat. A „świat zmienia się, przekraczając jakąś fatalną granicę”. To słowa wybitnej ukraińskiej pisarki Oksany Zabużko zapisane w jednym z esejów składających się na książkę „Planeta Piołun” – wydanej w Polsce dzień przez pełnoskalową inwazją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Warto więc ten świat interpretować. Chociaż spróbować… Oprócz fotografii i tekstów w warszawskiej galerii można zobaczyć prezentacje multimedialne, mapy i filmy. Tu jest wojna, 18.07-17.08, Leica Store & Gallery Warszawa, Mysia 3, Warszawa
Festiwal Kultury Żydowskiej już po raz 20. w Warszawie.
Ulica Krochmalna. Samo centrum przedwojennej Warszawy, zamieszkane, jak i reszta Dzielnicy Północnej, przez Żydów. Pod numerem 10 rezydowała rodzina Singerów, która po kilku latach przeniosła się do budynku o numerze 12. W „Rudej Kejli” o ulicy swojego dzieciństwa Izaak Baszewis Singer pisał: „Tam w oficynach znajdowały się chasydzkie domy modlitwy, chedery, od frontu mieszkali zamożni, szanowani Żydzi, a kobiety nosiły czepki lub peruki. Upadłe dziewczyny i złodzieje nie mieszali się z dziewczętami z porządnych domów i chłopakami chodzącymi do bożniczek. Każdy miał swój status i znał swoje miejsce”. Na Krochmalną pisarz „wracał” w swoich powieściach w zasadzie do końca życia. Ale fizycznie nie pojawił się tu już nigdy, bo nie mógł znieść widoku Warszawy bez jej żydowskiej ludności (która przed wojną stanowiła ok. 30% mieszkańców stolicy!). Pisał w jidysz, a gdy w 1978 roku odbierał Literacką Nagrodę Nobla, powiedział: „Ludzie często pytają mnie: Dlaczego pisze pan w umierającym języku? (…) Po pierwsze lubię pisać historie o duchach. A nic lepiej nie pasuje do ducha jak umierający język. Im bardziej martwy jest język, tym bardziej żywy jest duch. Duchy kochają jidysz. Wszystkie mówią w tym języku. Po drugie, wierzę w zmartwychwstanie. Wierzę, że Mesjasz wkrótce nadejdzie i wtedy miliony mówiących w jidysz ciał powstaną z grobów. Ich pierwszym pytaniem będzie: czy jest jakaś nowa książka w jidysz do przeczytania?”. Przechadzając się dziś Krochmalną, na jednej z kamienic dostrzeżemy tablicę upamiętniającą noblistę. Upamiętnia go również, mianując swoim patronem, Fundacja Szalom – organizator Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera. Tegoroczna 20. edycja, trwająca do 3 września, jest jubileuszową, podczas której publiczność może uczestniczyć w spacerach historycznych, spotkaniach literackich, wydarzeniach muzycznych i teatralnych. Wszystko to ożywia miasto, przypominając mieszkańcom i turystom o świecie, którego już nie ma. Ale i o świecie – już zupełnie innym, który istnieje obok. I ma się dobrze. „Nie tylko odkrywamy dla naszych widzów niesamowitych artystów, pisarzy, muzyków i ich innowacyjne projekty, ale dajemy też szansę na zrozumienie żydowskiej historii, tradycji i zwyczajów. Festiwal to platforma dla dyskusji, wymiany poglądów i wiedzy”, mówi Gołda Tencer, pomysłodawczyni i dyrektorka festiwalu, jak i dyrektorka i aktorka warszawskiego Teatru Żydowskiego. Wśród koncertów, performance’ów, czytania prozy, spotkań teatralnych, organizatorzy, jak co roku, zapraszają mieszkańców w piątek na Szabat Szalom na Placu Grzybowskim, na którym odbędzie się wspólna kolacja szabatowa przy wielkim wspólnym stole. Na Placu odbędzie się też koncert plenerowy, podczas którego wystąpi izraelska grupa Light in Babylon. Program festiwalu znajdziecie na stronie shalom.pl
4 najlepsze wystawy na jesień 2023 roku. Obcowanie ze sztuką sposobem na jesienną chandrę
Jesienna chandra dopada wiele osób (co wcale nie dziwi). Po słonecznych, dodających energii miesiącach i długich upalnych wieczorach, będziemy zmuszeni przyzwyczaić się do szarości, jaką przynosi jesień. W poszukiwaniu sposobu na ponure dni, zwróciłyśmy się w kierunku sztuki. Niezależnie od pogody za oknem, artystyczna dawka inspiracji zawsze podnosi nas na duchu. Oto lista 4 wystaw, które trzeba zobaczyć jesienią 2023 roku:
1. Odd Nerdrum Malarz Północy Termin: 11/08/2023 - 10/12/2023 Miejsce: Wystawa w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski Odd Nerdrum to jeden z najlepszych norweskich malarzy od czasów Edwarda Muncha. W jego twórczości widać silne wpływy klasycznych twórców, takich jak Rembrandt czy Caravaggio. Prace artysty można podziwiać w najważniejszych kolekcjach świata między innymi w Galerii Narodowej w Oslo, Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku czy w Muzeum i Ogrodzie Rzeźby Hirshhorna w Waszyngtonie. W swojej twórczości Odd Nerdrum pragnie odbudować relację z tradycyjnym malarstwem. Dzieła artysty są próbą powrotu do tradycji przerwanej w drugiej połowie XIX wieku. Wówczas w sztuce pożądano nowości i zrywano z tradycją, która nie przystawała do współczesnego czasu - Nerdrum pragnie naprawić to awangardowe pęknięcie. Jak czytamy w oficjalnym zaproszeniu: W obrazach Nerdruma ludzkość znajduje się w otchłani mitologicznego świata; poza historią, czasem i przestrzenią. Patrzymy na kompletny świat, język znaków i symboli, naśladujący ten z mitów i opowieści. - Jon Eirik Lundberg kurator Zobacz: szczegółowe informacje o wystawie "Odd Nerdrum Malarz Północy" 2. Kolor życia. Frida Kahlo Termin: 07/07/2023 - 03/09/2023 Miejsce: Muzeum Łazienki Królewskie Frida Kahlo to wyjątkowa postać wśród artystów XX w., a jej twórczość przybliża wystawa w Muzeum Łazienki Królewskie. Zabiera ona obserwatora do przepełnionego barwami świata meksykańskiej malarki. To historia wielowątkowa i dynamiczna, jak biografia jej autorki. Frida Kahlo w dzieciństwie przeszła kilkadziesiąt operacji (chorowała na polio oraz uległa wypadkowi). Po tych wydarzeniach, ciało artystki nigdy nie wróciło do pełnej sprawności. Jednak mimo wszystko nie zrezygnowała z twórczości. Wystawa "Kolor życia. Frida Kahlo" składa się trzech obrazów Fridy Kahlo: "Tam wisi moja sukienka" (1933), "Kokosy" (1951) oraz "Martwa natura z arbuzami" (1953). Przedstawia ona obraz wrażliwej kobiety z ogromną mocą twórczą, która w poszukiwaniu swojej tożsamości jest w stanie przezwyciężyć ogromny ból. Ekspozycję wzbogacają między innymi archiwalne zdjęcia z życia artystki, a także film z 1941 r. View oEmbed on the source website Zobacz: szczegółowe informacje o wystawie "Kolor życia. Frida Kahlo" 3. Matejko. Malarz i historia Termin: 23/06/2023 - 07/01/2024 Miejsce: Muzeum Narodowe w Krakowie Patrząc przez pryzmat popularności, nie ma chyba lepiej znanego polskiego artysty niż Jan Matejko. Słynna "Bitwa pod Grunwaldem" kształtuje świadomość narodową Polek i Polaków od wielu pokoleń. Jednak Matejko zdumiewał widza przedstawiając nie tylko polskie dzieje. We Francji jego dzieła "Skarga" i "Rejtan" były pojmowane, jako odrodzenie malarstwa historycznego. Twórczość Matejki bynajmniej nie była jedynie odnowieniem dawnych, choćby najświetniejszych formuł, lecz propozycją nowej, autorskiej koncepcji obrazowana „dziejowego wypadku”- czytamy w oficjalnym opisie wystawy. Wystawa “Matejko. Malarz i historia” składa się z ponad 300 prac krakowskiego artysty, w tym wielkoformatowych dzieł z cyklu historycznego, szkiców czy obrazów mniejszych formatem, pochodzących ze zbiorów prywatnych i zagranicznych. View oEmbed on the source website Zobacz: szczegółowe informacje o wystawie "Matejko. Malarz i historia" 4. Nowosielski. W setną rocznicę urodzin Termin: 14/04/2023 - 15/10/2023 Miejsce: Muzeum Narodowe w Krakowie Twórczość polskiego malarza rozpoczyna się w 1940 roku. Jerzy Nowosielski studiował w okupowanej Staatliche Kunstgewerbeschule w Krakowie w pracowni Stanisława Kamockiego. Następnie po zakończeniu wojny kontynuował naukę w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u prof. Eugeniusza Eibischa. Dyplom uzyskał w 1961 roku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Muzeum Narodowe w Krakowie ma w swoim posiadaniu znakomitą kolekcją prac Nowosielskiego. Można je oglądać na wystawie przygotowanej z okazji setnej rocznicy urodzin artysty. Przedstawia ona trzy wątki w jego twórczości: pejzaż, ciało i abstrakcję. Pierwszy wymiar to pejzaże - ujęcia filmowe, których kompozycja opiera się na zestawianiu płaskich i geometrycznych form. Prace związane z tym wątkiem to krajobrazy miejskie i wiejskie, przedstawione z różnych perspektyw. Po pejzażach przechodzimy do tematu ciała. Nowosielski był osobą zanurzoną w duchowości, dla której ciało było oderwane od estetyki i odgraniczone od ziemskiej rzeczywistości. Przedstawiał je w sposób uproszczony, niemal jako geometryczną formę, pozbawioną swej cielesności. Na koniec trzeci wątek wystawy – abstrakcja, którą Jerzy Nowosielski w swojej twórczości wiązał z najwyższym bytem i transcendencją. Zobacz: szczegółowe informacje o wystawie "Nowosielski. W setną rocznicę urodzin"
Kino dialogu: najlepsze filmy, w których pierwszoplanową rolę gra rozmowa
Jest to gatunek niesklasyfikowany i w dużym stopniu polaryzujący widownię. Osoby szukające w kinie dynamizmu, mogą odnieść wrażenie monotonii i statyczności fabuły w filmach dialogu. Dla tych jednak, którym stymulująca konwersacja przynosi więcej satysfakcji, niż pełna zwrotów akcji historia, ta lista będzie źródłem fantastycznych (mamy nadzieję) pozycji do obejrzenia.
W tym artykule: Trylogia "Przed Zachodem Słońca", Richard Linklater "Malcolm & Marie", Sam Levinson (2021) "Rzeź", Roman Polański (2012) "Walking Life", Richard Linklater (2001) "Sceny z życia małżeńskiego", Hagai Levi (2021) "Film balkonowy", Paweł Łoziński (2021) "Powodzenia, Leo Grande", Sophie Hyde (2022) "Dwóch papieży", Fernando Meirelles (2019) Trylogia "Przed Zachodem Słońca", Richard Linklater Jest to najlepszy przykład tego co kryje się pod tytułowym "kinem dialogu". Trylogia składa się z filmów opowiadających historię pewnej pary. Jeden film to jeden dzień, który spędzają razem. Za każdym razem spotykamy ich na innym etapie życia, każdą część łączy jedno... rozmowa. Konwersacja prowadzona przez wcielającą się w postać Celine, Julie Delpy i granego przez Ethana Hawke, Jessiego wciąga i staje się głównym bohaterem ich opowieści. Intrygujące przemyślenia, które mogły być obiektem kontemplacji widza, w niewymuszony i zupełnie niepretensjonalny sposób przewijają się przez dyskusję tej dwójki, sprawiając, że film uzależnia i z każdym wypowiedzianym słowem chcemy wiedzieć o bohaterach więcej i więcej. To film przedstawiający oparte na dialogu, autentyczne połącznie dwójki nieznajomych, które zmieni bieg ich życia. To również wyjątkowy portret miłości i przyjaźni, w której rozmowa po prostu płynie i staje się głównym spoiwem relacji. View oEmbed on the source website "Malcolm & Marie", Sam Levinson (2021) Film, podobnie jak pierwsza pozycja na tej liście, zamknięty jest w określonych do kilku godzin ramach czasowych. Tytułowi bohaterowie Malcolm (John David Washington) i Marie (Zandaya) uchwyceni zostali podczas kłótni, która toczy się w ich modernistycznej willi w Malibu. Estetyczne kadry, idealnie skrojone kostiumy i jazz płynący z głośników podają nam na talerzu prawdziwą ucztę dla zmysłów. Sama fabuła to pojedynek na monologi, tak wybitnie skonstruowane, że za każdym razem gdy jedno odpowiada drugiemu i my mamy wrażenie stawać po stronie mówcy. Jest to werbalna retrospekcja związku Malcolma i Marie, wzbogacona o dogłębną analizę popełnianych błędów i tłumione od dawna urazy. View oEmbed on the source website "Rzeź", Roman Polański (2012) Gwiazdorska obsada Jodie Foster, Kate Winslet, Christopher Waltz i John C. Reilly, to tylko jeden z atutów filmu "Rzeź", ekranizacji cenionej sztuki teatralnej autorstwa Yasminy Rezy. Dwie pary rodziców spotykają się wspólnie, żeby wyjaśnić zajście, do którego doszło pomiędzy ich dziećmi. Potyczka synów doprowadza do styku czwórki bardzo różnych charakterów, którzy zamknięci w czterech ścianach doprowadzają do kuriozalnej wymiany zdań, a także momentów niezręcznego milczenia. Wszystkie maski kulturowe, które z początku kreują obraz bohaterów z czasem zostają zrzucone. Na powierzchnię zaczyna wypływać prawda, a poprawność polityczna która otwiera film wraz z jego końcem idzie w niepamięć. View oEmbed on the source website "Walking Life", Richard Linklater (2001) Akcja filmu jest tu bardzo chaotyczna. Obraz skacze pomiędzy portretem rozmów młodego chłopaka z napotkanymi osobami, a monologami i dialogami oderwanych od fabuły bohaterów. Jest tu również animowana scena, w której widzimy charaktery z wspomnianej już wcześniej trylogii "Przed Zachodem Słońca" Linklatera, ponieważ to on jest twórcą tej produkcji. Film jest wykonany bardzo czasochłonną metodą nazywaną animacją rotoskopową. Polega ona na nagraniu i przerobieniu filmu klatka po klatce na animację. Co do samej opowieści jest to podróż po marzeniach sennych bohatera obfitujących w niezwykle bogate rozmowy, przenikliwe teorie i odwołania do największych filozofów w historii. To rozprawa o metafizyce, poruszająca najważniejsze dla społeczeństwa kwestie. View oEmbed on the source website "Sceny z życia małżeńskiego", Hagai Levi (2021) "Sceny z życia małżeńskiego" z Jessiką Chastain i Oscarem Isaakiem w rolach głównych to serialowa adaptacja filmu Ingmara Bergmana z 1973 roku. Jest to unikatowy i przenikliwy portret rozpadającego się małżeństwa. Majstersztyk pod względem dialogu. "Tak dobre, że aż boli. dosłownie"- napisał krytyk filmowy Dominik Sobolewski na platformie Filmweb. Ten mini serial za pośrednictwem rzadko spotykanej zdolności do prowadzenia szczerych rozmów przez bohaterów staje się wspaniałą analizą psychologiczną postaci. Chociaż w oczywisty możemy podzielić tu główne postacie na dobre i złe, warto nie patrzeć na fabułę w tak czarno-białych barwach i poszukać w sobie zrozumienia dla obu stron. View oEmbed on the source website "Film balkonowy", Paweł Łoziński (2021) O surowości ulicznego dialogu najlepiej opowiada film dokumentalny Pawła Łozińskiego pod tytułem "Film Balkonowy". Produkcja powstała w 2021 roku i przedstawia rozmowy reżysera z przechodniami mijającymi jego balkon. Obraz o autentycznych emocjach i przeżyciach zwykłych ludzi- przechodniów. Padają tu pytania o sens życia, o poczucie szczęścia, o to jak rozumieją miłość oraz o zwyczajne samopoczucie. Jak mówi jeden z bohaterów "To mógłby być bardzo interesujący film fabularny. Strumień świadomości społeczeństwa". Tak też się staje. Film jest bardzo żywym zapisem zmartwień i myśli Polaków. View oEmbed on the source website "Powodzenia, Leo Grande", Sophie Hyde (2022) Podobnie jak większość wymienionych na tej liście pozycji, akcja "Powodzenia, Leo Grande" ograniczona jest do jednego pomieszczenia. Emma Thompson wciela się w postać Nancy, wdowy po pruderyjnym mężu, która po jego śmierci szuka seksualnego przebudzenia. W tym celu nasza bohaterka decyduje się skorzystać z usług profesjonalnego sex workera o pseudonimie Leo Grande. Młody i przystojny mężczyzna i owdowiała emerytowana nauczycielka oprócz doznań seksualnych, doświadczają szczerych rozmów, które stają się swoistą terapią dla kobiety. Pełna kompleksów i niepewności Nancy uczy się akceptować własne ciało i po raz pierwszy w życiu dowiaduje się czym jest rozkosz w łóżku. Ta przygoda okaże się dla niej transformującym przeżyciem. View oEmbed on the source website "Dwóch papieży", Fernando Meirelles (2019) W tym obrazie dla odmiany, analizie nie zostaje poddana relacja ludzka, zamiast tego usłyszymy tu dwudniową rozmowę, która jest starciem światopoglądowym dwóch przywódców religijnych. Film pokazuje spotkanie papieża Benedykta XVI z kardynałem Jorge Bergoglio, późniejszym papieżem Franciszkiem. Zostaje tu pokazana bardzo świeża jak na kino religijne twarz, ogromnie istotnych postaci, które z pewnością przejdą do historii. Konserwatywny i lubiący anarchizm tradycji, przez co też nadęty papież spotyka się kardynałem, który jest urzeczywistnieniem wszystkich stereotypów na jego temat. Ten jest bardzo swobodny, uwielbia ludzi i jest prawdziwym altruistą. Chociaż obraz obydwu postaci wydaje się być mocno spłycony i dość daleki od prawdy, jest to kino przyjemne i warte uwagi. View oEmbed on the source website
Nowe oddziały Muzeum Narodowego w Krakowie, które trzeba odwiedzić
Poprzedni rok Muzeum Narodowym zakończył się otwarciami dwóch nowych oddziałów z wystawami stałymi dotyczącymi designu polskiego i architektury polskiej XX i XXI wieku oraz twórczości jednego z najwybitniejszych artystów polskich – Stanisława Wyspiańskiego. Z pewnością warto je odwiedzić podczas wizyty w Krakowie. Pierwszy z nich, który jest zupełną nowością, to Muzeum Designu i Architektury mieszące się w dawnej mieszczańskiej kamienicy przy placu Szczepańskim 9. Kamienica swoją nazwę zawdzięcza rodzinie Szołayskich, która podarowała budynek Muzeum. Prezentowane są w niej dwie, nowe wystawy stałe, które miłośnicy designu i architektury polskiej koniecznie powinni zobaczyć!
„Przedmioty. Galeria Designu Polskiego XX i XXI wieku” Najpierw przenosimy się do świata wzornictwa przemysłowego i sztuki użytkowej. Na wystawie „Przedmioty. Galeria Designu Polskiego XX i XXI wieku” znajdującej się na pierwszym piętrze kamienicy można zobaczyć eksponaty od czasów Młodej Polski, przez modernizm i awangardę w II RP, czasy PRL, po współczesność. Prezentowane są tam osiągnięcia twórców pierwszych polskich stowarzyszeń projektantów na przełomie XIX i XX wieku. Jednocześnie podkreślić, że kluczowe znaczenie ma dziś dla nas dorobek XX wieku oraz dekad transformacji po 1989 roku. Po raz pierwszy na wystawie stałej Muzeum Narodowe w Krakowie pokazuje najważniejsze osiągnięcia polskiego designu. Doceniają jego znaczenie oraz odrębność wobec sztuk pięknych, jak i rzemiosła artystycznego. To przedmioty, które na stałe wpisały się do kanonu polskiego wzornictwa. Kolejno drewniana klatka schodowa prowadzi nas na drugie piętro budynku. Tam wchodzimy w świat polskiej architektury. W salach ekspozycyjnych architektura nie jest jednak oczywista. Ukazana jest jej wieloznaczeniowość. Zaprezentowano tam historię, a także współczesne dzieje polskiej architektury przez pryzmat pytań o to, czym jest i czym może być architektura. Pytano również w jaki sposób można opisać relacje łączące ją z użytkownikami i otoczeniem. Zarówno tym naturalnym, jak i stanowiącym kontekst kulturowy czy społeczny. Architektura to ważny element naszej codzienności, kształtujący przestrzeń publiczną, kontekst miejsca, a nawet wpływający na środowisko naturalne. To właśnie ona stała się tematem stałej ekspozycji „Przekroje. Galeria Architektury Polskiej XX i XXI wieku”.Obie ekspozycje to zapowiedź przyszłej działalności nowego oddziału Muzeum Narodowego w Krakowie w dawnym hotelu Cracovia. Twórczość Wyspiańskiego Przy kolejnym krakowskim placu – placu Sikorskiego 6 znajduje się także nowotwarty oddział wyczekiwany szczególnie przez Krakowian oraz wielbicieli Młodej Polski. W dawnym budynku Starego Spichlerza swoje i tylko swoje miejsce znalazły dzieła jednego z najwybitniejszych twórców polskich: dramatopisarza, poety, malarza, grafika czy reformatora teatru. To miejsce badań nad biografią, twórczością plastyczną oraz warsztatem artystycznym Stanisława Wyspiańskiego. Twórczość Wyspiańskiego, niezwykle wszechstronna, obejmuje różne dziedziny sztuki wzajemnie się dopełniające. W dorobku malarskim artysty są kompozycje witrażowe, portrety i pejzaże, w obszarze sztuki użytkowej projektował on meble i wystroje wnętrz, ponadto zajmował się typografią i edytorstwem. Jest autorem wielu dzieł literackich – dramatów, tragedii, rapsodów, wierszy. Był również reżyserem i scenografem własnych oraz tworzonych przez innych autorów sztuk na scenach teatralnych. Muzeum Narodowe w Krakowie posiada największą na świecie i najcenniejszą kolekcję dzieł tego genialnego twórcy. W jej skład wchodzą pastele, rysunki, obrazy olejne, ryciny, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego wykonane według projektu Wyspiańskiego. Ten wspaniały zbiór, liczący przeszło 1100 obiektów. Dopełniają pamiątki osobiste, księgozbiór prywatny artysty oraz archiwalia: rękopisy i fotografie. Na wystawie stałej w Muzeum Wyspiańskiego znajduje się niemal 200 dzieł artysty, z czego zdecydowaną większość stanowią prace plastyczne. Trzy różne ekspozycje w jednym Muzeum. Wszystkie nowe wystawy stałe w niedawno otwartych oddziałach łączy zamiłowanie do wzornictwa i projektowania, a na każdej z nich znajdziemy coś dla siebie.
"Helmut Newton. Legacy" to największa do tej pory retrospektywa artysty. Inauguracja wystawy odbędzie się pod koniec roku
31 października 2021 roku Fundacja Helmuta Newtona w Berlinie, zainauguruje największą do tej pory wystawę retrospektywną "Helmut Newton. Legacy". Z powodu pandemii, otwarcie, które było zaplanowane na 100. urodziny fotografa, zostało przełożone o rok.
Jak informuje organizacja prowadzona w Muzeum Fotografii: na zwiedzających obok kultowych fotografii Newtona, będzie czekało również sporo niespodzianek. Cała przestrzeń na pierwszym piętrze muzeum prześledzi chronologicznie życie i spuściznę niemieckiego fotografa. Blisko 150 prac zostanie pokazanych po raz pierwszy... Nie żyje fotografka June Newton, znana pod pseudonimem Alice Springs. Żona Helmuta Newtona zmarła w wieku 97 lat >>> Helmut Newton. Legacy: największa retrospektywa kontrowersyjnego fotografa zostanie otwarta jeszcze w tym roku To nie lada gratka dla fanów twórczości niemiecko-australijskiego fotografa. Matthias Harder, kurator wystawy wyjawi nieznane dotąd aspekty twórczości Newtona, w tym zaprezentuje również wiele niekonwencjonalnych fotografii mody Newtona, które odzwierciedlały zeitgeist. Obok kilkuset prac, ekspozycję uzupełnią polaroidy i stykówki, a także publikacje specjalne, materiały archiwalne oraz cytaty mistrza. Wystawa zostanie otwarta 31 października 2021 roku przy Jebensstraße 2 czyli Fundacji Helmuta Newtona w Berlinie. Powstał dokument o Helmucie Newtonie. To złożony portret kontrowersyjnego fotografa, którego sesje zdjęciowe były sensacją albo skandalem >>> Helmut Newton: geniusz i król perwersji Swój niepowtarzalny styl wypracował m.in. dzięki współpracy z rewolucjonistą świata mody — André Courrègesem. Nowatorski styl Space Age Francuza spotkał się z równie przewrotnym okiem Newtona, co obojgu zapewniło niekwestionowany sukces. Zarówno przy pracy dla magazynów modowych, jak i innych klientów kwestionował tradycję i nie uznawał półśrodków (przypomnijcie sobie tylko sesję biżuterii z kurczakiem w roli głównej). Przeniósł granice społeczne i moralne, a często podawał je w wątpliwość. Do końca życia tworzył zachwycające wizje — silnych kobiet i mody. Kultowe fotografie Newtona pozostaną z nami już na zawsze, a dzięki archiwom fundacji, światło dzienne ujrzą niepublikowane dotąd fotografie...