Masz dość Netflixa? Oto 5 cosy crime na chłodne wieczory, które otulą równie mocno jak miękki, ulubiony koc
Kiedy dni kurczą się do kilku godzin światła, a wieczory przychodzą szybciej niż powiadomienia z Netflixa, pora schować pilota głęboko między poduszki i wrócić do tego, co jesień lubi najbardziej: książek z dreszczykiem, humorem i nutą brytyjskiej elegancji. Oto pięć tytułów, które przeniosą was do światów pełnych tajemnic, cichych przemyśleń, prowincjonalnych intryg i łagodnego suspensu.
Choć Netflix potrafi zaoferować rozrywkę na każdy możliwy nastrój - od anime, przez thrillery, romanse, dokumenty true crime, aż po ukochane świąteczne komedie, bez których trudno wyobrazić sobie grudniowe przygotowania - czasem przychodzi moment, kiedy ekran przestaje wystarczać. Chcemy zanurzyć się w opowieści głębiej, intymniej, bez autoplayera odmierzającego kolejne odcinki. Chcemy książki, która zaprowadzi nas tam, gdzie wyobraźnia potrafi stworzyć własną scenografię, własny dreszczyk i własne cienie. I właśnie wtedy cosy crime działa jak najlepszy reset: otula, wciąga i pozwala zapomnieć o świecie tak skutecznie, że zanim się obejrzymy, jesienne wieczory zamienią się w migoczące światełkami przedświąteczne noce ze śpiewającym Frankiem Sinatrą „Have Yourself a Merry Little Christmas” w tle. Czym właściwie jest cosy crime? To kryminał, który nie straszy, lecz otula. Zamiast brutalności - jest humor. Zamiast dynamicznej akcji - kameralne śledztwa. Zamiast policyjnych laboratoriów - księgarnie, kawiarnie, pensjonaty, małe miasteczka i wyspy, na których każdy zna każdego (aż za dobrze). Cosy crime wyróżnia: brak brutalnych opisów zbrodni, detektyw-amator, z którym czytelnik może się utożsamić, mała społeczność pełna sekretów, sielska lub nostalgiczna sceneria, humor sytuacyjny, zagadki, które chce się rozwiązać, ale bez presji ucieczki przed psychopatą. To kryminały, które czyta się nie z zaciśniętymi zębami, lecz z kubkiem herbaty i lekkim uśmiechem. 5 cosy crime idealne na jesienne wieczory, które otulą jak wełniany koc Osobiście jestem wierną fanką tego gatunku. Oprócz lekkich, wciągających historii, w cosy crime uwielbiam… okładki książek. Każda z nich jest wyjątkowa, subtelna, jakby ręcznie rysowana, bez przesadnego epatowania zbrodnią czy mroczną przeszłością bohaterów. Patrząc na nie, czuję to samo ciepło, co przy filiżance herbaty z miodem, imbirem i cytryną - zapraszają do zanurzenia się w świat zagadek, ale w sposób kojący, przytulny, bezpieczny. To estetyczna przyjemność, która otula jak miękki koc w jesienny wieczór. I dlatego, przedstawiam wam 5 propozycji, które mają szczególne miejsce na mojej półce z książkami. 1. „Czwartkowy Klub Zbrodni”, Richard Osman, Wydawnictwo Agora Jeśli istnieje idealna książka na długie, listopadowe wieczory, to zdecydowanie ta. Richard Osman stworzył czterech bohaterów, którzy udowadniają, że życie na emeryturze wcale nie musi być monotonne - wręcz przeciwnie, to idealny czas, by rozwiązywać zagadki morderstw. Elizabeth (była agentka wywiadu), Joyce (pielęgniarka z duszą kronikarki), Ron (ikona związkowa) i Ibrahim (psychiatra z niepokojąco logicznym umysłem) tworzą kwartet tak wyrazisty, że po kilku stronach ma się ochotę do nich dołączyć. Osman prowadzi śledztwo lekko, inteligentnie, z dużą dawką angielskiego humoru, a jednocześnie potrafi zaskoczyć jak pełnoprawny autor crime fiction. Jeśli szukasz przygody, która jest jednocześnie ciepła i sprytna - this is the one. 2. „Morderstwo w księgarni”, Merryn Allingham, Wydawnictwo Mando Cosy crime w czystej postaci: księgarnia, detektywka-amatorka i... trup między regałami. Flora Steele - właścicielka klimatycznej, prowincjonalnej księgarni - pewnego ranka znajduje ciało młodego mężczyzny wśród książek. Zamiast paniki? Determinacja i wdzięk, które mogłyby zawstydzić samą Miss Marple. Do śledztwa dołącza Jack Carrington, pisarz z lekką aurą tajemnicy i sporą dozą uroku. Allingham tworzy świat tak sielski, że nawet morderstwo wydaje się… urocze (w najlepszym literackim sensie). Duet Flora & Jack to jedna z najbardziej charming par detektywistycznych ostatnich lat. 3. „Jak odkryć własnego mordercę?”, Kristen Perrin, Wydawnictwo Czarna Owca To książka, która sama w sobie jest zagadką - nie tylko „kto zabił?”, ale: „czy przepowiednia może stać się samosprawdzającą klątwą?”. Frances jako nastolatka usłyszała, że zostanie zamordowana. I przez całe życie próbowała temu zapobiec. Gdy rzeczywiście zostaje znaleziona martwa, jej krewni - Annie i Saxon - muszą odkryć winnego, by… odziedziczyć majątek. Perrin bawi się formą, prowadzi historię z dwóch perspektyw (pamiętnik i teraźniejszość) i tworzy atmosferę, która jest jednocześnie lekka i intrygująca. To jedna z tych historii, po których ma się ochotę zapytać: kiedy następny tom? 4. „Morderstwo nad jeziorem Garda”, Tom Hindle Wydawnictwo Czarna Owca Jeżeli kochasz klasyczne zagadki w stylu Agathy Christie, ale w nowoczesnym wydaniu - to idealny wybór. Włoska wyspa, prywatne wesele influencerki i jej narzeczonego, odcięci od świata goście… a potem krzyk, ciało i tajemnice, które zaczynają wychodzić na jaw. Hindle bawi się tropami, podsuwa wskazówki tylko po to, by za chwilę je zakwestionować, a bohaterowie tworzą mozaikę charakterów, z których każdy może mieć powód do zbrodni. To lekko mroczne, bardzo eleganckie cosy crime, które czyta się jednym tchem, jak dobrze skrojony scenariusz filmowy. 5. „Konsjerż”, Abby Corson Wydawnictwo Kobiece Hotel Cavengreen to miejsce, które w literackim świecie cosy crime stanie się klasyką. Elegancki, pełen rytuałów i drobnych absurdów, prowadzony przez Hectora Harrowa - konsjerża z powołaniem. Gdy hotel przejmują inwestorzy i chcą zastąpić go… iPadem, a w jednym z pokoi pojawia się trup, robi się zabawnie, przewrotnie i bardzo elegancko. To inteligentny, błyskotliwy debiut, pełen pierwszoosobowych dygresji, ciepłego humoru i klimatu rodem z ostatnich dni pewnej epoki. Jeśli kochasz opowieści o miejscach, które mają duszę - this is your book.
Po 25 latach wraca hit, który zmienił życie wielu kobiet. Ulubiona autorka Polek potwierdziła kontynuację „Nigdy w życiu!”
Po dwóch dekadach milczenia wraca historia, która dla wielu kobiet była czymś więcej niż bestsellerem. „Nigdy w życiu!” Katarzyny Grocholi stało się przewodnikiem po życiowych rewolucjach, książką–ratunkową w momentach, kiedy świat walił się na głowę. Teraz autorka potwierdziła: powstaje kontynuacja. Internet eksplodował od komentarzy, a fanki mówią wprost - „to jak powrót do domu”.
Gdy w 2001 roku na półkach księgarń pojawiło się „Nigdy w życiu!”, nikt nie zakładał, że ta pozornie lekka obyczajówka stanie się dla tysiąca kobiet czymś w rodzaju emocjonalnego kompasu. Judytę - bohaterkę, którą mąż zostawia z dnia na dzień - pokochano natychmiast. Za szczerość. Za humor. Za to, że była „jedną z nas”. Kobietą, która w momencie życiowego trzęsienia ziemi bierze głęboki wdech, podwija rękawy i zaczyna od nowa. Mimo że bardzo się boi. Książka sprzedała się w ponad 750 tysiącach egzemplarzy. W komentarzach pod postem Katarzyny Grocholi mimo upływu prawie 25 lat - do dziś padają słowa, które trudno zignorować: „Pierwsza część trzymała mnie przy życiu i dawała nadzieję 25 lat temu.”, „Byłam w dokładnie tej samej sytuacji co Judyta.”, „Ta książka sprawiła, że podjęłam decyzję, której bałam się przez lata”. To właśnie dlatego ta historia nie była kolejnym „czytadłem”. Ona realnie zmieniała życie wielu kobiet - dodając odwagi tym, którym najbardziej jej brakowało. Ekranizacja tylko podkręciła fenomen. Judyta stała się ikoną popkultury Trzy lata później czyli w 2004 roku przyszła ekranizacja z Danutą Stenką - i Polska oszalała. „Nigdy w życiu!” w wersji filmowej przyciągało do kin tłumy, a cytaty z filmu weszły do codziennego języka. Judytę oglądało się jak przyjaciółkę, której kibicuje się z całego serca. Stenka dała jej charyzmę, nowoczesność i dowcip, a Artur Żmijewski, Joanna Brodzik czy Jan Frycz stworzyli obsadę, która broni się do dziś. „Nigdy w życiu!” jest dla polskich komedii romantycznych tym, czym kultowe „To właśnie miłość” dla Świąt - punktem odniesienia. Film, który ponad 20 lat temu stał się hitem do dziś regularnie wraca w telewizji. Fanki pamiętają wszystko: scenę z budową domu, gorące spojrzenia między Judytą a Adamem, humor, ciepło, lekkość. Nic dziwnego, że informacja o kontynuacji wywołała aż takie emocje - to powrót do czegoś, co wiele z nas ma zapisane w pamięci jak rodzinny album. View oEmbed on the source website Powstaje „Nigdy w życiu 2”. Katarzyna Grochola zaskoczyła fanów Katarzyna Grochola oczywiście postanowiła zrobić to po swojemu. Wszystko zaczęło się od krótkiego nagrania na Instagramie. Autorka, trzymając różę i plik zapisanych kartek, patrzy w kamerę z uśmiechem, który zdradza więcej niż wszystkie jej słowa. I zadaje pytanie, które wywołało lawinę: „Czy gdybym wam powiedziała, że kończę książkę pod tytułem ‘Nigdy w życiu 2’, to byście wiedzieli, o co chodzi?” To był moment, w którym Internet zatrzymał się na sekundę… a potem eksplodował. „O matko! To fantastyczna wiadomość!”, „Wspaniale! Dzięki niej zakochałam się w pani piórze!”, „Czekam, nie mogę oddychać!”, „Pierwsza część to był mój survival guide.” W opisie posta Grochola dodała jedynie: „Co wy na to? ‘Nigdy w życiu 2’?”. I to wystarczyło, by uruchomić falę nostalgii, radości i wzruszenia, które rzadko zdarzają się przy zapowiedziach książek. Na razie Grochola nie zdradza szczegółów fabuły. Ale fanki już spekulują: „Czy Judyta znów zacznie wszystko od nowa?”, „Czy będzie to kontynuacja w duchu współczesności?”, „Czy wrócą bohaterowie z ekranizacji?” Jedno jest pewne - książka pojawi się na półkach w 2026 roku i znając „fenomen Judyty” będzie to literackie wydarzenie roku. A może nawet dekady.
„Uciekinier” powraca w wielkim stylu. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga jaką widziałam
Nowy „Uciekinier” to kino akcji skrojone na dzisiejsze czasy: błyskotliwe, intensywne i przerażająco aktualne. Edgar Wright, mistrz rytmu i filmowej energii, stworzył widowisko, o którym krytycy mówią jednym głosem: to jedna z najlepszych ekranizacji prozy Stephena Kinga od lat.
Choć wielu widzów wciąż ma sentyment do wersji z 1987 roku z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej - którą od września można oglądać dzięki platformie Netflix - to tegoroczna adaptacja wchodzi na zupełnie inny poziom - emocjonalny, wizualny i narracyjny. Teraz, gdy film trafił do polskich kin, widzowie mogą sami przekonać się, dlaczego nazywa się go „najlepszym filmem akcji 2025 roku”. W tym artykule: „Uciekinier” znów na ekranach. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga Tom Cruise, Glen Powell i lekcje biegania, o których mówi cały Hollywood O czym opowiada „Uciekinier” - i dlaczego ta historia znów jest tak mocna Powieść Stephena Kinga napisana pod pseudonimem. Ciemniejsza, brutalniejsza, zaskakująco prorocza Schwarzenegger był pierwszy, ale to nowa wersja zostanie zapamiętana „Uciekinier” znów na ekranach. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga Od pierwszej sceny tempo filmu działa jak zastrzyk adrenaliny: szybkie cięcia, pulsujący montaż, klaustrofobiczne ujęcia i futurystyczny pejzaż, który - choć stylizowany - niepokojąco przypomina współczesną rzeczywistość. Wright bawi się konwencją dystopii i thrilleru akcji, tworząc świat, w którym telewizja przekroczyła wszystkie możliwe granice, a przemoc stała się ulubioną rozrywką mas. Krytycy nie mają wątpliwości: to opowieść, która mówi więcej o dzisiejszych mediach, niż chcielibyśmy przyznać. Łukasz Adamski z Interii nazywa film „przerażająco aktualnym” i ocenia go na 8/10, a redaktorzy Stephenking.pl podkreślają, że przez ponad dwie godziny nie ma ani sekundy wytchnienia. Właśnie ten intensywny rytm sprawia, że nowy „Uciekinier” ogląda się jak współczesną odpowiedź na kultowe kino akcji, ale z refleksją skrojoną pod widza 2025 roku. View oEmbed on the source website Tom Cruise, Glen Powell i lekcje biegania, o których mówi cały Hollywood Jednym z najgłośniejszych wątków wokół produkcji była anegdota Glena Powella, który wciela się w Bena Richardsa. Aktor ujawnił, że przed rozpoczęciem zdjęć spotkał się z Tomem Cruise’em, który przez dwie godziny tłumaczył mu zasady bezpieczeństwa na planie i pokazał, jak biegać do kamery, by zachować idealny „action hero look”. Cruise - legenda kina akcji - po seansie dodatkowo pochwalił Powella, a jego opinia stała się w Hollywood czymś w rodzaju certyfikatu jakości. Ta historia tylko podgrzała atmosferę wokół filmu, a sam Powell zbiera zachwyty krytyków. Adam Siennica z NaEkranie.pl określa go jako „świetnego”, a na TikToku pojawiają się komentarze w stylu: „Dla Glena będę oglądał więcej”. O czym opowiada „Uciekinier” - i dlaczego ta historia znów jest tak mocna Akcja przenosi nas do świata, w którym telewizyjne reality show stały się brutalniejsze niż kiedykolwiek. Najpopularniejszy z nich - „Uciekinier” - polega na tym, że uczestnik musi przetrwać 30 dni, uciekając przed zawodowymi zabójcami znanymi jako Łowcy. Widzowie głosują, komentują i kibicują, a każdy kolejny odcinek napędza gigantyczną machinę przemocy. Glen Powell gra Bena Richardsa, robotnika, który decyduje się wziąć udział w śmiertelnej grze, by zdobyć pieniądze na leczenie chorej córki. Szybko okaże się jednak, że najsłynniejszy program w kraju działa według zasad, które wykraczają daleko poza fikcję telewizyjną. W obsadzie pojawiają się także Josh Brolin, Lee Pace, Michael Cera, William H. Macy i Jayme Lawson - aktorzy, którzy wprowadzają w film nie tylko energię, ale i zaskakujące poczucie humoru. Powieść Stephena Kinga napisana pod pseudonimem. Ciemniejsza, brutalniejsza, zaskakująco prorocza „Uciekinier” to jedna z najbardziej znanych powieści Stephena Kinga, która pierwotnie nie nosiła jednak jego nazwiska. Autor wydał ją w 1985 roku pod pseudonimem Richard Bachman, chcąc sprawdzić, czy jego książki odniosą sukces, jeśli zabraknie na okładce słynnego nazwiska. Bachman był dla Kinga alter ego: mroczniejszym, bardziej cynicznym, zaciętym w opisywaniu dystopijnych wizji. Właśnie „Uciekinier” stał się jednym z najmocniejszych tekstów z tego okresu. King krytykował w nim reality-TV na długo przed tym, zanim reality-TV zdobyło świat. Pisał o uzależnieniu od przemocy, zanim pojawiły się social media. I ostrzegał przed telewizją, która przestaje oddzielać show od życia. Kiedy prawda o pseudonimie wyszła na jaw, sprzedaż powieści eksplodowała - a tytuł trafił na listę najważniejszych dystopii XX wieku. Schwarzenegger był pierwszy, ale to nowa wersja zostanie zapamiętana Pierwsza ekranizacja z 1987 roku z Arnoldem Schwarzeneggerem to dziś klasyk, choć raczej w klimacie „campowego” sci-fi lat 80. Jej urok tkwi w przerysowaniu, humorze i nieśmiertelnej charyzmie aktora. Reżyser Edgar Wright poszedł jednak w przeciwnym kierunku: postawił na realizm świata przedstawionego, emocjonalny ciężar postaci i tempo, które nie zwalnia nawet na moment. Stephen King, który zobaczył nową wersję, powiedział krótko: „To ‘Szklana pułapka’ naszych czasów. Emocjonująca przejażdżka.” Pisarz rzadko bywa tak entuzjastyczny - tym bardziej warto odnotować jego opinię. I udać się do kina, na film, aby sprawdzić - czy autorowi tego bestsellera - można zaufać.
Od Chanel po Dua Lipę: Najgorętsze salony literackie świata mody
Domy mody i znane nazwiska otwierają własne salony literackie. Już dzisiaj można dołączyć do klubu książki Chanel, Diora, Miu Miu, Kai Gerber i Duy Lipy. To ukłon w kierunku kultury i świadome budowanie marki w oparciu o sztukę czy sprytnie przemyślana strategia?
„Kto czyta książki, żyje podwójnie” – pisał włoski filozof Umberto Eco. Do napędzanego siłą wyobraźni świata coraz częściej zabierają nas domy mody i gwiazdy, otwierając własne salony literackie i kluby książek. „Zainspirowany został bogatym europejskim dziedzictwem salonów literackich i kolektywów artystycznych, będzie odzwierciedleniem życia kobiet — dawnych i współczesnych — przez słowo pisane” – czytamy na stronie Miu Miu o literackim salonie Writing Life, który włoska marka inaugurowała w 2024 roku. Kuratorką corocznego wydarzenia została badaczka i pisarka Olga Campofreda. Pierwsza edycja skupiała się na twórczości Sibilli Aleramo i Alby de Céspedes, druga na Simone de Beauvoir i Fumiko Enchi. Każda z edycji miała w planie spotkania, panele dyskusyjne oraz recytowanie poezji i prozy, w tym Kobiety Sibilli Aleramo, uznawanej za pierwszą feministyczną powieść Włoch. Tego lata Miu Miu, kontynuując swoją literacką opowieść, ruszyło również z Summer Reads, czyli tymczasowymi księgarniami umieszczonymi w ośmiu miastach – od Nowego Jorku po Seul – gdzie kobiety mogły odebrać darmową książkę o tematyce feministycznej opatrzoną pieczątką marki wraz z lodem na patyku. Świat Virginii Woolf To oczywiście nie pierwszy raz, gdy świat mody sięga po literaturę. Chociaż dotychczas robił to w mniej oczywisty sposób, traktując ją raczej jako inspirację. Tak było m.in. z debiutującym w Fendi w 2021 roku Kimem Jonesem, kolekcją w pełni zatopioną w świecie Orlando Virginii Woolf; Pierpaolo Piccio lim, który na kreacjach Valentino umieszczał fragmenty powieści Małe życie Hanyi Yanagihary; czy z Marią Grazią Chiuri i jej słynnymi T-shirtami Diora z napisem We Should All Be Feminists, będącym tytułem eseju nigeryjskiej autorki Chimamandy Ngozi Adichie. Moda coraz bardziej zbliża się do literatury. Anna Sui, utrzymany w stylu Agathy Christie pokaz na sezon jesień–zima 2024/2025, zorganizowała w nowojorskiej księgarni Rare Book Room. Nie mówiąc o amerykańskiej marce Proenza Schouler, której założyciele – Jack McCollough i Lazaro Hernandez – poprosili Ottessę Moshfegh, autorkę głośnej książki Mój rok relaksu i odpoczynku, by specjalnie dla ich kolekcji jesień–zima 2023/2024 napisała fikcyjne dzienniki ukazujące wewnętrzny monolog współczesnej kobiety. Seria wpisów została odczytana podczas pokazu przez aktorkę Chloë Sevigny. Jednak najbliżej samego klienta są kluby książki. A przez to, że działają przede wszystkim w internecie, stają się prawdziwie demokratyczne. W bibliotece Chanel i Diora Taki ruch był naturalny chociażby dla domu mody Chanel. Nic dziwnego, skoro jego założycielka, Gabrielle, obracała się w towarzystwie najsłynniejszych pisarzy, jak Jean Cocteau, Colette czy Pierre Reverdy, któremu pomogła zresztą sfinansować założony przez poetę magazyn „Nord-Sud”. Ukłonem wobec tego dziedzictwa ma być zainaugurowane w 2021 roku „Les rendez-vous littéraires rue Cambon”, spotkania literackie prowadzone przez ambasadorkę marki, księżniczkę Charlotte Casiraghi, która w eleganckich przestrzeniach siedziby Chanel na paryskiej rue Cambon prowadzi rozmowy z pisarzami, artystami i przyjaciółmi domu mody. Omawiana jest ich autorska twórczość, a także prywatne listy lektur. W efekcie Chanel pozwala na wgląd w biblioteczki osób związanych z domem mody. Na tym działalność marki się nie kończy. Wspiera bowiem m.in. nową francuską nagrodę literacką stworzoną we współpracy z tygodnikiem „Nouvel Obs”. Pierwsza statuetka została przyznana w tym roku i powędrowała w ręce Adèle Yon, której publikację drugiej powieści sfinansuje właśnie Chanel. Dior z kolei zaprasza do swojego Dior Book Tote Club, w którym w kolejnych odcinkach osoby pokroju Natalie Portman czy Beatrice Casiraghi, arystokratki i dziennikarki, dzielą się swoimi historiami związanymi z literaturą. Zapach papieru, szelest tiulu Niektóre domy mody, zamiast zakładać własne kluby książki, zaczynają współpracę z już istniejącymi. Tak zrobił m.in. Pierpaolo Piccioli, będąc jeszcze za sterami Valentino (obecnie jest dyrektorem kreatywnym Balenciagi). Projektant zaprosił do wspólnych działań Belletrist – klub literacki założony przez aktorkę Emmę Roberts. Razem nawiązali współpracę z dziewięcioma niezależnymi amerykańskimi księgarniami. Główny cel? Pomóc im przetrwać w świecie opanowanym przez sieciówki. Dodatkowo ich klienci mogli w określonych dniach odebrać plakat i torbę Valentino x Belletrist. Emma Roberts założyła klub wraz ze swoją przyjaciółką Karah Preiss w 2017 roku. Początkowo zaczęły od dzielenia się comiesięczną rekomendacją literacką (zazwyczaj jest to literatura piękna), która później wspólnie była omawiana. Z czasem projekt się rozrósł, stając się firmą promującą literaturę i autorów, a także współpracującą z wydawnictwami i platformami streamingowymi. Zajmuje się też adaptacjami filmowymi. Czas na herbatę Roberts nie jest jedyną gwiazdą, która dzieli się swoimi literackimi rekomendacjami. W 2012 roku głośno zrobiło się o modelce Lily Cole i londyńskiej księgarni artystycznej Clairede Rouen, którą uratowała ze swoją przyjaciółką Lucy Moore po śmierci właścicielki przybytku. Wkrótce wylądowała na okładce poczytnego magazynu literackiego „The Happy Reader”, opowiadając o swojej ogromnej miłości do książek. Z fascynacji literackich zasłynęła w tym czasie również aktorka i producentka Reese Witherspoon, której Reese’s Book Club skupia się przede wszystkim na literaturze kobiecej i feministycznej. Dołączając do jej internetowej społeczności, otrzymuje się dostęp do zakulisowych ciekawostek, dodatkowe materiały od autorów, rekomendacje książek, a także zapowiedzi literackich wydarzeń i nowości, które szykują się na rynku. Dzięki Reese’s Book Club powstał zresztą głośny serial „Wielkie kłamstewka”, wyprodukowany przez Witherspoon na podstawie książki Liane Moriarty. W kwietniu 2024 roku Kaia Gerber – po tym, jak w czasie pandemii prowadziła literackie spotkania na Instagramie – uruchomiła platformę Library Science, dołączając do grona prężnie działających klubów książki, takich jak TeaTime Dakoty Johnson czy Service95 Duy Lipy. Strona piosenkarki zgromadziła już blisko pół miliona obserwatorów na Instagramie. Artystka, oprócz starannie opracowanej listy lektur publikowanej co miesiąc, oferuje odbiorcom wgląd w proces twórczy pisarzy, z którymi rozmawia na swoim kanale YouTube. Wśród jej gości znaleźli się m.in. Olga Tokarczuk, Hernán Díaz i David Szalay. Czytanie to nowy luksus To nie przypadek, że sławne nazwiska, a przede wszystkim domy mody, sięgają po literaturę. Fiona Harkin, dyrektorka ds. prognoz w agencji strategicznej The Future Laboratory, nazywa to koncepcją handlu w trzeciej przestrzeni – poza domem i pracą, czyli w nieformalnym miejscu spotkań, które sprzyja interakcji społecznej i budowaniu wspólnoty. Czytanie stało się nie tylko, jak mówi Kaia Gerber, „sexy”, lecz także zaczęło symbolizować nowy luksus. W tym ten, za którym najbardziej dziś tęsknimy – czas wolny. I czas w ogóle. Przebrnięcie przez setki stron wymaga przecież zwolnienia. W rzeczywistości marki reklamujące literaturę podprogowo wysyłają więc komunikat związany z gotowością do zatrzymania się choć na chwilę. Tym samym odcinają się od terminu „fast” (szybki), który w modzie, szczególnie tej luksusowej, jest wielce niepożądany. Literatura kojarzy się z ponadczasowością i opóźnioną gratyfikacją, co jest sprzeczne z założeniem fast fashion. Jest też aspiracyjna. Dzięki niej można kształtować nowe pokolenia przyszłych konsumentów i przybliżać młodych do świata wykreowanego przez markę. Nie każdego stać na nową torbę Miu Miu, ale na książkę – już tak. Kwestia liczb Nie bez znaczenia jest to, że zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie rośnie wskaźnik czytelnictwa wśród młodych. Szczególnie wydań papierowych. Zgodnie z badaniami amerykańskiego Pew Research Center pokolenie Z czyta więcej niż jakiekolwiek inne, a blisko 70 proc. ankietowanych wybiera egzemplarze drukowane, nie e-booki. To samo dzieje się w Wielkiej Brytanii, gdzie (według Nielsen Bookdata) papierowe wydania stanowią aż 80 proc. zakupów książkowych zetek. Podobnie sprawa ma się w Unii Europejskiej. Zgodnie z badaniami Eurostatu z 2022 roku najwięcej czyta najmłodsza grupa wiekowa, czyli osoby w przedziale 16–29 lat (60,1 proc.). W dalszych kategoriach wiekowych procent ten znaczenie spada. Zdecydowanie częściej od mężczyzn (44,5 proc.) czytają kobiety (60,5 proc.). Miliony wyświetleń Czy to Marc Jacobs pozujący z książką na Instagramie, czy Loewe za czasów Jonathana Andersona, które sprzedawało Loewe Classics, czyli pięknie wydane zestawy literatury klasycznej (w tym „Panią Bovary” Flauberta, „Wichrowe wzgórza” Brontë) – wielkie marki i popularni artyści wykonują sprytny ruch. Potwierdzają to liczby. Według Launchmetrics akcja Miu Miu Summer Reads w ciągu dwóch dni od startu wygenerowała 852 tysiące dolarów w MIV (wartość wpływu mediów), z czego 712 tysięcy pochodziło z mediów społecznościowych, 140 tysięcy z artykułów online. Co więcej, hashtag #booktok jest jednym z najpopularniejszych na TikToku. Według danych z kwietnia 2025 roku osiągnął on 370 miliardów wyświetleń, a oznaczono nim ponad 52 miliony filmów. Nieobojętne na te liczby pozostają też inne branże, w tym hotelarstwo. Palm Heights Grand Cayman zatrudnił np. Library Science, by firma specjalnie dla ich gości wykonała literacką pracę kuratorską. W efekcie Kaia Gerber ruszyła na Kajmany, by dokonać selekcji tytułów, dzięki czemu goście hotelu nie muszą obciążać swoich walizek książkami, bo najlepsze mogą znaleźć już na miejscu. Podobnie działa m.in. nowy paryski hotel Maison Barrière Vendôme, w którym każdy z pokoi został nazwany imieniem innej słynnej, wpływowej kobiety, a w środku każdego z nich znajduje się związana z nią literatura. Czytanie jako doświadczenie społeczne Co ciekawe – i co zauważa Fiona Harkin z The Future Laboratory – generacja Z zmienia też sposób, w jaki literatura jest konsumowana. Czytanie, choć po części pozostaje samotnym doświadczeniem, najmłodsi coraz częściej traktują jako narzędzie budowania więzi społecznej. Coraz popularniejsze stają się tzw. reading parties, przyjęcia, na których czyta się na żywo. To nie tylko pretekst, by wyjść z domu i spotkać osoby o podobnych zainteresowaniach, lecz także nauczyć się czegoś nowego. Czytanie tym samym staje się nowym, modnym symbolem statusu społecznego.
„Język potrafi zmieniać nasze myślenie o sobie”. Joanna Flis o książce „To samo, ale inaczej. Opowiedz siebie na nowo” [WYWIAD]
„Kiedy myślimy: otaczają mnie sami toksyczni ludzie, zamykamy się na inne perspektywy. Taka narracja zubaża, bo skupiamy się tylko na potwierdzaniu własnych przekonań. Dlatego dobra opowieść o życiu to ta, w której mieszczą się różne punkty widzenia” – podkreśla psycholożka.
Gabi Trojanowska, ELLE.pl: W najnowszej książce, „To samo, ale inaczej. Opowiedz siebie na nowo” porusza Pani kwestię narracji, jaką budujemy wokół swojego życia. W jednym z ostatnich wpisów na Instagramie napisała Pani z kolei: „Ludzie nie zazdroszczą innym ich życia, zazdroszczą im tego, jak to życie potrafią opowiadać”. Dlaczego tak mamy? Joanna Flis: Fascynujące życie to takie, któremu potrafimy nadać sens — w którym nawet trudne doświadczenia nas ubogacają i rozwijają. Ale tak naprawdę nie ma idealnych życiorysów. Każdemu z nas przydarzają się różne rzeczy, a to, jak je opowiemy, zależy już tylko od nas. Są ludzie, którzy odkryli, że mogą być narratorami własnej historii – zwracają uwagę na to, co wartościowe, nadają sens wydarzeniom, wyciągają wnioski. I właśnie dlatego ich słuchamy z podziwem. Odkryli moc opowieści. Większość z nas pozwala, by nasze historie opowiadali inni. Tworzymy je z fragmentów wspomnień, z cudzych słów: a przecież to my możemy je kształtować. Nie zazdrościmy ludziom ich biografii, tylko tego, jak potrafią o niej mówić. Bo nikt nie chciałby przeżyć dwudziestu lat uzależnienia — ale każdy chciałby umieć opowiedzieć o tym w sposób, który daje siłę. To właśnie sztuka — nie sztuczka — umieć tak opowiadać o swoim życiu, by widzieć w nim wartość i sens. Czasem więc najbardziej fascynujące życia to po prostu... najbardziej fascynujące opowieści o nich. W jednym z odcinków podcastu „Madame Monday — po dorosłemu” mówiła Pani z kolei o tym, jak trudno jest po prostu żyć zwyczajnie. Czy nie jest tak, że tworzymy sobie różne historie — o pracy, partnerze, życiu, które „powinno wyglądać inaczej” — żeby uciec od codzienności? I czy przez to nie tracimy kontaktu z tym, co jest tu i teraz, wchodząc w rolę ofiary, która wierzy, że świat sprzysiągł się przeciwko niej? Kiedy myślimy: „otaczają mnie sami toksyczni ludzie”, zamykamy się na inne perspektywy. Taka narracja zubaża, bo skupiamy się tylko na potwierdzaniu własnych przekonań. Dlatego dobra opowieść o życiu to ta, w której mieszczą się różne punkty widzenia. Żyjemy w świecie, który narzuca nam wizję „ciekawego życia” — pełnego podróży, sukcesów i przygód. A przecież można w fascynujący sposób opowiadać także o zwyczajności. Często zazdrościmy innym nie samego życia, tylko sposobu, w jaki o nim mówią. Bo odkrywamy, że to nie miejsce — Bali czy dom pod miastem — czyni życie wyjątkowym, ale to, jak o nim opowiadamy. Z jakimi narracjami spotyka się Pani najczęściej w swojej praktyce terapeutycznej? Czy dominują te „pozytywne” czy „negatywne” opowieści? Zawsze przyglądam się temu uważnie, bo dopiero wtedy można zacząć pytać o wyjątki: Czy naprawdę zawsze tak było? Czy są momenty, które pokazują coś innego? To właśnie początek właściwej pracy — poszerzania opowieści i wychodzenia poza schemat. Wielu ludzi nosi w sobie przekonanie: „Jestem ofiarą”, „Mam pecha”, „Spotykam tylko niedostępnych emocjonalnie mężczyzn”: a często to my sami tworzymy te historie. Interpretujemy cudze zachowania przez pryzmat własnych lęków. Dopóki wierzymy w taką narrację, dopasowujemy do niej każdą sytuację. Kiedy uświadomimy sobie, że to my ją tworzymy — to może być prawdziwy game changer. A jaką rolę w tym wszystkim odgrywa język, którego używamy? Przychodzi mi do głowy trochę już wyświechtany przykład — słowa „zawsze” i „nigdy”. Czy są jeszcze inne zwroty, które Pani zauważa w tym, jak o sobie opowiadamy? Coraz częściej zamiast mówić o sobie — etykietujemy się. Kiedyś ludzie określali się surowo: „Jestem głupia”, „Bez nadziei”. Dziś robimy to językiem terapii: „Mam ADHD”, „Jestem w spektrum”, „To narcyz”. To pewien skrót myślowy, ale też pułapka. Bo kiedy nie mówimy o emocjach i potrzebach, a tylko o diagnozach, sprowadzamy siebie do kategorii medycznych. Język terapii potrafi nas ograniczyć — zamiast mówić wprost, co czujemy, szukamy fachowych określeń. Tymczasem język może poszerzać nasze myślenie o sobie albo je zawężać. Tak jak słowo „czułość”, które Olga Tokarczuk przywróciła do powszechnego użytku — otworzyło wielu ludzi na refleksję nad sobą. Dziś jednak język znowu się zamyka. Zaczynamy mówić o sobie mechanicznie, przez pryzmat etykiet, a to utrudnia prawdziwe poznanie — siebie i innych. Często wydaje się, że jesteśmy bardzo świadomi, mamy o sobie samych dużą wiedzę. Tymczasem te definicje też potrafią być ramą, ograniczeniem — to naprawdę daje do myślenia. Nie chcemy być oceniani przez pryzmat płci czy stereotypów, a jednocześnie coraz częściej sami zamykamy się w diagnostycznych etykietach. Gdy mówię: „Jestem w spektrum”, „Jestem DDA”, sprowadzam siebie do jednej kategorii, choć jestem kimś znacznie więcej — człowiekiem z marzeniami, planami, doświadczeniem. Język ma ogromną moc. Terapeuta narracyjny zachęca, by mówić o sobie szeroko, bogato, bez ramek. Tymczasem dziś wiele osób upraszcza swoją opowieść, jakby bało się własnej złożoności. Powiedziała Pani sporo o tym, co nas blokuje przed autentycznością i przed opowiadaniem swojej historii w sposób szeroki, prawdziwy i otwarty. Czym właściwie jest terapia narracyjna, o której pisze Pani w książce „To samo, ale inaczej (…)” i co oznacza „opowiadanie siebie na nowo”? Każdy z nas ma jakąś wiedzę o sobie. I ta wiedza stanowi podstawę naszej tożsamości. Dzięki niej możemy odpowiedzieć sobie na pytania: Kim jestem? Jakie mam możliwości, zasoby i ograniczenia? Dokąd zmierzam? O czym marzę? Terapia narracyjna polega na tym, by przyjrzeć się temu, jak o sobie opowiadamy — które elementy tej historii są naprawdę nasze, a które zostały nam narzucone przez innych. Uświadomienie sobie tego to pierwszy krok do zmiany sposobu, w jaki siebie postrzegamy. A w Polsce trochę tego brakuje. Bo nie wolno się przechwalać. Bo „nie wypada”. Bo mamy być skromni, pokorni, krytyczni wobec siebie. I przez to większość z nas ma opowieść o sobie opartą na rozliczaniu, na wyliczaniu wad, na poczuciu, że „jestem gorsza”, że „mogłabym być lepsza”. Terapia narracyjna pozwala to zobaczyć i pracować dokładnie w tym miejscu, od którego zależy, co o sobie myślimy i jak siebie traktujemy. Dlatego jest tak skuteczna — i tak dostępna dla każdego. W książce zamieściła Pani ćwiczenia. Czy mogą one zastąpić terapię, czy raczej ją uzupełnić? A może czasem wystarczy zwykła rozmowa lub impuls do zmiany, by coś w nas się poruszyło? To zależy od tego, jak głęboko chcemy pracować. Jeśli mierzymy się z trudnymi emocjami czy zaburzeniami, potrzebny jest terapeuta. Ale jeśli po prostu chcemy lepiej rozumieć własne opowieści i nauczyć się mówić o sobie z większym szacunkiem — książka w zupełności wystarczy. Czasem wystarczy też jedno zdanie od kogoś: „Jesteś empatyczna” — i nagle zaczynamy to w sobie zauważać. Tak działa język: potrafi zmieniać nasze myślenie o sobie. W gruncie rzeczy codziennie opowiadamy siebie na nowo. Terapia narracyjna polega na tym, by robić to świadomie — dostrzegać to, co w nas dobre, i uczyć się patrzeć na siebie łagodniej. W poprzedniej książce „Gry rodzinne. Jak myślenie systemowe może uratować Ciebie, Twoją rodzinę i świat”, pisała Pani o tym, jak pewne schematy w relacjach potrafią ograniczać naszą indywidualność i wpływać na to, jak o sobie myślimy. Czy opowiadanie siebie na nowo może być sposobem, by te gry zakończyć? To są rzeczy bardzo ze sobą powiązane. Jedna i druga metoda wywodzi się z terapii systemowej. W „Grach rodzinnych (…)” kluczowa była umiejętność nieprzyjmowania „zaproszeń i delegacji” rodzinnych. Rodzina — często nieświadomie — „zaprasza” nas do pozostania w starej roli. Do trwania w opowieści, w której już nas osadziła. Odzyskiwanie władzy nad tą opowieścią to właśnie moment, w którym przestajemy przyjmować te zaproszenia. To są fragmenty narracji, w których to my decydujemy, jak będziemy o sobie myśleć. Bo przecież rodzina również „zaprasza” nas do określonego myślenia o sobie. Duża część naszej opowieści o nas samych pochodzi z dzieciństwa — od osób, które były nam najbliższe. Czasem to rodzeństwo opowiadało nas w pewien sposób. Wiele osób mówi mi: „To od siostry w kółko słyszałam, że jestem rozkapryszonym bachorem”. I potem ktoś żyje z tym „rozkapryszonym bachorem” w sobie przez czterdzieści lat. Zastanawia się: czy ja naprawdę jestem rozkapryszona, czy nie? czy mogę się sprzeciwić? czy mam prawo zawalczyć o swoje? W terapii narracyjnej przychodzi moment, w którym można tę „nitkę rozkapryszonego bachora” po prostu oddać siostrze — i wyrzucić z worka pod tytułem wiedza o sobie. Powoli zbliża się Boże Narodzenie, zaczynamy szukać prezentów dla bliskich — czy książka „To samo, ale inaczej (...)” może być dobrym prezentem pod choinkę? I jeśli tak, to dla kogo? Myślę, że ta książka jest dla każdego — i dla osób w średnim wieku, i dla młodszych, którzy dopiero zaczynają świadomie opowiadać siebie. Dla tych, którzy chcą się uwolnić od narracji, które uwewnętrznili w procesie dorastania czy dojrzewania. Starałam się napisać „To samo, ale inaczej (…)” w sposób przystępny i zrozumiały. To niekoniecznie jest lektura „od deski do deski” — można wracać do wybranych fragmentów, wybierać konkretne ćwiczenia. Chciałam, by to narzędzie było naprawdę dla wszystkich: i chyba się to udało. Najnowsza książka Joanny Flis „To samo, ale inaczej. Opowiedz siebie na nowo” ukazała się nakładem wyd. „Agora” 12 listopada 2025 roku. JOANNA FLIS jest psycholożką, certyfikowaną psychoterapeutką uzależnień i współuzależnienia, psychoterapeutką systemową w procesie certyfikacji. Autorka książek: „Współuzależnieni. Jak zatroszczyć się o siebie i budować zdrowe relacje z osobami uzależnionymi”, „Co ze mną nie tak? O życiu w dysfunkcyjnym domu, środowisku, w Polsce i o tym, jak sobie z tym (nie) radzimy”, „Madame Monday. Po dorosłemu” oraz „Gry rodzinne. Jak myślenie systemowe może uratować ciebie, twoją rodzinę i świat”. Mówczyni TEDx. Autorka podcastu „Madame Monday – po dorosłemu”. Zaangażowana jest w projekt Młode Głowy realizowany przez Fundację Unaweza Martyny Wojciechowskiej.
Jak Banksy uratował historię sztuki - od ulicznych murali po arcydzieła
Kim naprawdę jest Banksy – buntownikiem, filozofem czy artystą, który przewartościował nasze spojrzenie na sztukę? W książce „Jak Banksy uratował historię sztuki” brytyjski krytyk Kelly Grovier pokazuje, że za każdym muralem kryje się coś więcej niż prowokacja – to dialog z Caravaggiem, Vermeerem i całą tradycją artystyczną, który udowadnia, że spray może być równie rewolucyjny jak pędzel.
Bezkompromisowe murale, improwizowane miejskie rzeźby i „zdewastowane” obrazy Banksy’ego od lat przyciągają uwagę milionów. Grovier – autor znany z łamów BBC Culture, The Times Literary Supplement i The Observer – analizuje najbardziej rozpoznawalne prace artysty, zestawiając je z arcydziełami historii sztuki. Pokazuje, jak Banksy, balansując między ironią a zaangażowaniem, tworzy pomost między klasyką a współczesnością. To opowieść o sztuce, która nie boi się ulicy – i o ulicy, która stała się częścią sztuki. Grovier udowadnia, że twórczość Banksy’ego to nie tylko komentarz do rzeczywistości, ale też błyskotliwa reinterpretacja kanonu. Dzięki niemu historia sztuki zaczyna brzmieć świeżo i niepokornie. Kelly Grovier jest felietonistą i autorem artykułów w BBC Culture, a jego teksty o sztuce ukazywały się w „Times Literary Supplement”, „Independent”, „Sunday Times”, „Observer”, „RA Magazine” i „Wired”. Jest autorem kilku książek, m.in. A New Way of Seeing: The History of Art in 57 Works (2018), On the Line: Conversations with Sean Scully (2021) i The Art of Colour (2023), które ukazały się w wydawnictwie Thames & Hudson. Jest współzałożycielem czasopisma naukowego „European Romantic Review”. Książka „Jak Banksy uratował historię sztuki”, zawierająca aż 139 ilustracji, ukazała się nakładem Domu Wydawniczego REBIS i jest już dostępna w księgarniach.
To najlepszy przewodnik po relacjach międzyludzkich. Powieść o rodzinie z problemami, przy której wylałam morze łez, pokazuje, że szczęście można odnaleźć nieoczekiwanie
Powieść, która rozdziera serce, a jednocześnie koi. „Iloraz szczęścia” to historia rodziny uwikłanej w emocje, sekrety i trudne wybory, która pokazuje, że szczęście często przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. To książka, przy której trudno powstrzymać łzy – nic dziwnego, że poleca ją sama Monika Olejnik.
Spis treści: Kiedy rodzina staje się lustrem naszych emocji Szczęście tam, gdzie najmniej się go spodziewamy Kiedy rodzina staje się lustrem naszych emocji „Iloraz szczęścia” to książka, która – choć opowiada o rodzinie uwikłanej w codzienne konflikty, niedopowiedzenia i bagaż przeszłości – w gruncie rzeczy jest historią o nas wszystkich. Trudno nie rozpoznać w bohaterach kawałków własnego życia: niewypowiedzianych słów, urazów zamiatanych pod dywan, prób ucieczki od bólu i desperackiego poszukiwania miłości. To właśnie ta szczerość sprawia, że powieść wzrusza do łez i jednocześnie daje ukojenie – bo pokazuje, że nawet z największego kryzysu może narodzić się coś pięknego. Polecają ją m.in. osoby, które na co dzień same uchodzą za ikony siły i niezależności, jak Monika Olejnik. „To jest niezwykła książka o rodzinie. Bliźniaki i chłopiec, który jest w pewnego rodzaju spektrum. Fantastyczna rodzina. W pewnym momencie zagubił się ojciec i okazuje się, że chłopiec, z którym nie było kontaktu, jest chłopcem kontaktowym. Warto przeczytać. Dla wszystkich, którzy mają problemy, ale też, którzy nie znają tego świata." - Monika Olejnik Szczęście tam, gdzie najmniej się go spodziewamy Autorka z niezwykłą czułością kreśli obraz rodziny rozdartej między przeszłością a przyszłością, a jednocześnie podszeptuje czytelnikowi, że szczęście to nie idealny plan, lecz chwile bliskości, które zdarzają się nagle – często wtedy, gdy wszystko inne zdaje się rozsypywać. „Iloraz szczęścia” nie jest więc wyłącznie powieścią obyczajową, ale przewodnikiem po relacjach międzyludzkich, subtelnym kompasem prowadzącym ku zrozumieniu siebie i innych. To lektura, która sprawi, że spojrzysz na własne życie z nowej perspektywy, a po jej zakończeniu długo nie będziesz w stanie przestać o niej myśleć.
To on stworzył „Czwartkowy klub zbrodni”. Król „cozy mystery” wraca z nowym kryminałem
Richard Osman, autor bestsellerowego „Czwartkowego Klubu Zbrodni”, powraca z nową serią kryminalną „Wyjaśniamy morderstwa”. Bohaterami są Steve i Amy Wheelerowie, którzy wpadają w wir niebezpiecznych zdarzeń. Premiera polskiego przekładu już 27 sierpnia!
W tym artykule: Richard Osman zaczyna nową serię kryminalną Kim są Steve i Amy Wheeler – bohaterowie „Wyjaśniamy morderstwa”? Premiera książki i film „Czwartkowy Klub Zbrodni” Gdzie i kiedy kupić „Wyjaśniamy morderstwa”? Richard Osman zaczyna nową serię kryminalną Richard Osman, brytyjski pisarz znany z bestsellerowego cyklu „Czwartkowy Klub Zbrodni”, powraca z nowym projektem literackim. Jego najnowsza powieść „Wyjaśniamy morderstwa” („We Solve Murders”) rozpoczyna nową serię utrzymaną w stylistyce cozy crime. Premierę polskiego wydania zaplanowano na 27 sierpnia, nakładem wydawnictwa Czarna Owca. Oryginalna wersja książki trafi do anglojęzycznych księgarń we wrześniu 2024 roku. To zaskakujący moment w karierze Osmana – po czterech hitowych tytułach osadzonych wokół klubu emerytów rozwiązujących zagadki, autor decyduje się na odpoczynek od tej formuły i tworzy całkiem nowych bohaterów. Tytuł serii to jednocześnie nazwa agencji detektywistycznej założonej przez głównych bohaterów, Steve’a i Amy Wheelerów. Kim są Steve i Amy Wheeler – bohaterowie „Wyjaśniamy morderstwa”? Steve Wheeler to emerytowany policjant, który wiedzie spokojne życie w małym miasteczku. Prowadzi własną jednoosobową agencję detektywistyczną, jednak nie podejmuje się poważnych spraw. Jego codzienność to spokojne rytuały: quizy w pubie, ulubiona ławka i kot czekający w domu. Jego dni przygód, jak twierdzi sam bohater, dobiegły końca. Zupełnie inną osobą jest jego synowa, Amy Wheeler. Zatrudniona w prywatnej agencji ochrony osobistej, kocha silne emocje i życie na krawędzi. Podczas pobytu na prywatnej wyspie, gdzie chroni ekscentryczną pisarkę Rosie D’Antonio, dochodzi do szokującego morderstwa. Policja znajduje przy zwłokach torbę z pieniędzmi, co zmienia spokojne miejsce w epicentrum niebezpiecznych wydarzeń. Morderstwo na rajskiej wyspie uruchamia lawinę wydarzeń. Amy i Steve zostają wciągnięci w wyścig z czasem, który szybko przekształca się w emocjonującą podróż dookoła świata. Ich zadaniem będzie nie tylko przetrwać i przechytrzyć mordercę, ale również odkryć, co naprawdę kryje się za brutalną zbrodnią. Premiera książki i film „Czwartkowy Klub Zbrodni” Warto zaznaczyć, że z premierą „Wyjaśniamy morderstwa” zbiega się debiut filmowej wersji „Czwartkowego Klubu Zbrodni”. W obsadzie znaleźli się Pierce Brosnan oraz Helen Mirren, co jeszcze bardziej podkręca zainteresowanie twórczością Osmana. Po spektakularnym sukcesie serii o emerytach detektywach, która sprzedała się w łącznym nakładzie 10 milionów egzemplarzy na całym świecie, autor podejmuje ryzyko i wprowadza czytelników w nowy świat pełen tajemnic, humoru i rodzinnych relacji. Gdzie i kiedy kupić „Wyjaśniamy morderstwa”? Polska premiera „Wyjaśniamy morderstwa” została zaplanowana na 27 sierpnia. Książka ukaże się nakładem wydawnictwa Czarna Owca, a za tłumaczenie odpowiada Tomasz Wyżyński. Fani twórczości Osmana znajdą powieść we wszystkich większych księgarniach stacjonarnych i internetowych w kraju.
Powstanie nowa seria książek Remigiusza Mroza. Premiera pierwszej części z cyklu „Raport” już we wrześniu
Remigiusz Mróz po raz kolejny zaskakuje fanów. We wrześniu do księgarń trafi jego nowa książka „Piekło jest puste” – początek serii „Raport”. Tym razem autor zabiera czytelników w mroczne kulisy dziennikarstwa śledczego i tajemniczego zaginięcia sprzed lat.
Remigiusz Mróz wraca na literacką scenę z nowym projektem, który już teraz wywołuje poruszenie wśród czytelników. Po sukcesach takich serii jak „Chyłka”, „Langer” czy „W kręgach władzy”, autor prezentuje kolejną odsłonę swojego talentu. Thriller „Piekło jest puste” otwiera serię „Raport”, w której główną rolę odegra dziennikarka śledcza Patrycja Dobska. Tym razem Mróz podejmuje temat, który wciąż elektryzuje opinię publiczną – niewyjaśnione zaginięcie młodej dziewczyny. Remigiusz Mróz ogłasza nową serię książek Remigiusz Mróz, autor ponad 60 książek, znany z bestsellerów „Chyłka” czy „W kręgach władzy”, nie zwalnia tempa. Do jego literackiego dorobku dołącza zupełnie nowy projekt – seria „Raport”. Nowy cykl rozpocznie thriller „Piekło jest puste”, który ukaże się już 10 września 2025 roku. Mróz zapowiedział, że „Raport” najprawdopodobniej będzie trylogią. W mediach społecznościowych autor napisał: „Piekło jest puste” – fabuła inspirowana prawdziwym zaginięciem Fabuła książki „Piekło jest puste” oparta jest na motywie zaginięcia sprzed lat. Choć autor nie używa nazwisk znanych z realnych spraw, w powieści pojawiają się liczne odniesienia do historii Iwony Wieczorek. Dziewczyna o zmienionym imieniu „Jucka” znika bez śladu podczas powrotu do domu. Od tamtej pory każdego roku w publicznej rozgłośni ktoś emituje jej ulubione piosenki – jakby celowo dręczył jej matkę. Historia ta staje się punktem wyjścia dla bohaterki, która podejmuje własne śledztwo. Jak się okaże, zaginięcie sprzed dekady skrywa o wiele więcej niż mogłoby się wydawać. Główna bohaterka nowej serii to Patrycja Dobska – dziennikarka, która po latach pracy w stacji NSI otrzymuje własny program interwencyjny „Raport NSI”. Pierwszy temat, który postanawia nagłośnić, okazuje się sprawą życia. Dobska trafia na nowe fakty w sprawie zaginięcia „Juckiej”, co prowadzi ją na trop ukrytych powiązań i przemilczanych faktów. Dziennikarka nie wie jeszcze, że jej materiał wywoła burzę, a ona sama znajdzie się w centrum wydarzeń, które mogą zagrozić jej życiu. Nowa książka Remigiusza Mroza trafi do księgarń 10 września 2025 roku. Autor konsekwentnie utrzymuje imponujące tempo wydawnicze: do połowy 2025 roku opublikował już sześć książek. Jeśli do końca grudnia ukaże się jeszcze jeden tytuł, będzie to kolejny rok z sześcioma premierami na koncie autora.
TOP 15 kryminałów, które trzeba przeczytać. Chwytają za gardło i trzymają w napięciu do ostatniej strony
Kryminały od lat cieszą się niesłabnącą popularnością. To gatunek, który przyciąga mrocznym klimatem, zagadkami i nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Jeśli lubisz historie, które trzymają w napięciu, zaskakują zakończeniem i nie pozwalają oderwać się od lektury – ten ranking jest dla ciebie. Przedstawiamy TOP 15 kryminałów, które trzeba przeczytać.
Dlaczego tak chętnie sięgamy po kryminały? Często to, co jest w nich opisane jest tak bardzo dalekie od naszego codziennego życia, że wydaje się niezwykle ekscytujące. Zgłębianie ciemnej strony bohaterów i przedstawionego w powieściach świata wywołuje dreszczyk emocji. Poza tym wiele powieści kryminalnych to po prostu dobrze napisane książki z ciekawymi bohaterami. W naszym rankingu ujęliśmy zarówno kryminalne książki, które zapisały się w historii literatury jako niepodważalne klasyki, jak i nowsze propozycje. W tym artykule: Morderstwo w Orient Expressie, Agatha Christie Tajemnica jeziora, Raymond Chandler Imię róży, Umberto Eco Rebeka, Daphne du Maurier Zły, Leopold Tyrmand Córka czasu, Josepine Tey Nóż, Jo Nesbø Księżniczka z lodu, Camilla Läckberg Żmijowisko, Wojciech Chmielarz Motylek, Katarzyna Puzyńska Wszystko czerwone, Joanna Chmielewska Nie mów nikomu, Harlan Coben Pies Baskerville’ów, Arthur Conan Doyle Zaginiona dziewczyna, Gillian Flynn Prowadź swój pług przez kości umarłych, Olga Tokarczuk Morderstwo w Orient Expressie, Agatha Christie Klasyka gatunku niekwestionowanej królowej kryminału. Powieść ukazywała się w odcinkach w okresie od lipca do września 1933 roku na łamach Saturday Evening Post, a w całości została po raz pierwszy wydana w styczniu 1934 roku. Książka doczekała się też kilku ekranizacji. Pociąg Orient Express jadący z Azji do Europy utknął w zaspie śnieżnej. Co więcej okazuje się, że jeden z pasażerów został brutalnie zmordowany. Wszystko wskazuje na to, że zabójca zajmuje przedział w tym samym wagonie. Podróżujący pociągiem detektyw Herkules Poirot rozpoczyna śledztwo. Rozwiązanie zagadki okazuje się zaskakujące. To niewątpliwie dobra książka kryminalna, która trzyma w napięciu do ostatnich stron. Tajemnica jeziora, Raymond Chandler Jeśli masz ochotę na kryminał w starym, dobrym stylu, warto sięgnąć po książki Raymonda Chandlera. Ten amerykański pisarz zasłużył sobie na miano jednego z najwybitniejszych autorów powieści kryminalnych z gatunku crime fiction. Tajemnica jeziora to czwarta z kolei książka, w której pojawia się postać Philipa Marlowe’a. Tym razem prywatny detektyw zostaje wynajęty przez Derace’a Kingslowe’a, mężczyznę od którego uciekła żona. Kiedy w letniej posiadłości Kingsley’ów zostają znalezione zwłoki innej kobiety, sprawa znacznie się komplikuje. Najlepsze książki wszech czasów –opublikowano ranking 12 pozycji, które trzeba przeczytać przynajmniej raz w życiu. Niektóre tytuły totalnie zaskakują Imię róży, Umberto Eco To debiutancka książka włoskiego pisarza, która przyniosła mu międzynarodową sławę. Watek kryminalny nie jest jedynym w opisanej historii, co czyni ją wielowymiarową. Powieść od lat zajmuje wysokie miejsca nie tylko w rankingach książek kryminalnych, ale również w zestawieniach najlepszych książek wszech czasów. Historia rozgrywa się w XIV wieku. Franciszkanin Wilhelm z Baskerville oraz jego uczeń Adso z Melku przybywają do włoskiego opactwa benedyktynów, aby wziąć udział w debacie. Na miejscu okazuje się, że jeden z mnichów został zamordowany. Opat prosi Wilhelma o pomoc w rozwiązaniu zagadki. Niedługo później dochodzi do kolejnych morderstw. Wszystko wskazuje na to, że rozwiązania zagadki należy szukać w klasztornej bibliotece. Rebeka, Daphne du Maurier Absolutny bestseller i jedno z najlepszych dzieł du Maurier, które było wielokrotnie adaptowane. Podczas wyprawy na Riwierę Francuską nieśmiała dziewczyna poznaje zamożnego wdowca, Maxima de Wintera, i po krótkiej znajomości zgadza się za niego wyjść. Szczęśliwe chwile kończą się, kiedy małżeństwo przyjeżdża do Manderley – rodzinnej posiadłości Maxima. W mężczyźnie zachodzą niewyjaśnione zmiany, a nowa pani de Winter uświadamia sobie, że w ogóle go nie zna. Poczucie niepokoju wzmaga niewyjaśniona obecność ducha, tytułowej Rebeki, która zginęła w posiadłości w niewyjaśnionych okolicznościach. Zły, Leopold Tyrmand Warszawa, początek lat 50. XX wieku. Stolica to miejsce pełne fałszu, brudnych dzielnic, pijaństwa i zbrodni. Milicja staje na głowie, by dostać jedynego sprawiedliwego, szeryfa bez twarzy, który sprawia, że ludzie zaczynają się czuć bezpieczni. Podziemny światek Warszawy rusza na wojnę. Bohater ma tylko jeden znak rozpoznawczy, niezwykłe, świetliste spojrzenie. „ «Złego» czytali wszyscy: od dziatwy szkolnej do emerytów, od sprzątaczki do profesora. Żadna z późniejszych książek tego autora nie zdobyła takiego powodzenia”, pisała Małgorzata Czermińska. Po wydaniu powieści Tyrmand zupełnie z dnia na dzień stał się ulubieńcem tłumów, a „Zły” powieścią kultową. W swoim Magnum Opus stworzył oryginalny i wyrazisty przykład polskiej powojennej powieści tajemnic. Córka czasu, Josepine Tey „Córka czasu” to niezwykle wciągający thriller, który śledzi losy Inspektor Granta ze Scotland Yardu. Mężczyzna ulega wypadkowi ścigając przestępcę i ze złamaną nogą leży w szpitalu. Z nudów, zafascynowany portretem króla Ryszarda III, postanawia rozwiązać zagadkę Książąt z Tower, o których morderstwo od prawie 500 lat oskarża się angielskiego władcę. Wielokrotnie nagradzana „Córka czasu” znalazła się na pierwszym miejscu listy 100 najlepszych kryminałów wszech czasów opublikowanej w 1990 roku w Wielkiej Brytanii przez Crime Writers' Association, a także na liście najlepszych thrillerów wszech czasów magazynu „Time". Nóż, Jo Nesbø Jo Nesbø nazywany jest królem norweskiego kryminału, co potwierdzają liczne nagrody i wyróżnienia, a jego książki kryminalne tłumaczone są na wiele języków. Największą sławę przyniósł mu cykl powieści, których bohaterem jest policjant Harry Hole. Harry Hole nie może się uporać z wciąż powracającymi demonami przeszłości. Pewnego ranka budzi się z ogromnym kacem i śladami krwi na rękach i ubraniu. Nic nie pamięta z poprzedniej nocy. Ale to dopiero początek historii, w które autor funduje czytelnikowi niezwykłą dozę napięcia, gwałtowne zwroty akcji i mistrzowsko wplecione w fabułę zmyłki, które sprawiają, że odpowiedź na pytanie „kto zabił” jest nie do odgadnięcia aż do ostatnich stron. "Wszystkie moje książki są o wolności i władzy”. Rozmowa z Małgorzatą Rejmer o jej najnowszej książce „Ciężar skóry" Księżniczka z lodu, Camilla Läckberg Już od pewnego czasu kryminały skandynawskie cieszą się ogromną popularnością wśród czytelników na całym świecie, a Camilla Läckberg jest niekwestionowaną mistrzynią tego gatunku. Księżniczka z lodu to jej debiutancka powieść, z zarazem pierwsza część sagi z Fjällbacki, której głównymi bohaterami są pisarka Erica Falck i policjant Patrick Hedström. Alexandra Wijkner zostaje odnaleziona martwa we własnej wannie, w częściowo zamarzniętej wodzie. Wydaje się, że było to samobójstwo, jednak matka dziewczyny nie wierzy w taką wersję. Niedługo później ginie kolejna osoba. Żmijowisko, Wojciech Chmielarz Polskim autorem, którego specjalnością są powieści kryminalne jest Wojciech Chmielarz – laureat licznych nagród i wyróżnień. Żmijowisko to jedna z jego ostatnich książek, która otrzymała „Złoty pocisk” w kategorii najlepszy kryminał 2018 roku. Na podstawie powieści powstał serial. Grupa przyjaciół ze studiów co roku wyjeżdża na wakacje ze swoimi rodzinami. Tym razem bawią się w odludnej wsi Żmijowisko. Podczas jednej z zakrapianych alkoholem imprez prawie dochodzi do tragedii. Nazajutrz znika nastoletnia dziewczyna. Niefortunne wakacje przywołują dawne pretensje, skrywane uczucia i wzajemne urazy. Rok po wydarzeniach ojciec dziewczyny wraca do Żmijowiska. Okazuje się, że nie tylko on. Motylek, Katarzyna Puzyńska Motylek to niezwykle udany debiut Katarzyny Puzyńskiej, która już od kilku lat zajmuje ważną pozycję na polskim rynku wydawniczym, tworząc kolejne ciekawe książki kryminalne. Powieść jest pierwszą częścią cyklu o Lipowie - cichej, z pozoru spokojnej wioski, która staje się tłem makabrycznych wydarzeń. W zimowy dzień, na skraju wsi zostaje odnalezione ciało zakonnicy. Choć początkowo mogłoby się wydawać, że potrącił ją samochód, okazuje się, że to morderstwo, którego sprawca upozorował wypadek. Niedługo później w okolicy ginie kolejna kobieta. Wszystko czerwone, Joanna Chmielewska Wśród polskich pisarzy, którzy mają w swoim dorobku najlepsze książki kryminalne, ważne miejsce zajmuje niewątpliwie Joanna Chmielewska. Ciekawe watki kryminalne, nietuzinkowe postaci, ale przede wszystkim ogromna doza poczucia humoru i ironii to cechy, które wyróżniają jej twórczość. Alicja Hansen to wdowa, która mieszka sama na przedmieściach Kopenhagi. Nie jest jednak samotna, bo cały czas otacza ją grono przyjaciół. Kiedy jeden z nich ginie w niejasnych okolicznościach rozpoczyna się seria tajemniczych wydarzeń. Wygląda na to, że morderca nieskutecznie poluje na Alicję. Nie mów nikomu, Harlan Coben Wielbiciele dobrych książek kryminalnych i sensacyjnych zapewne doskonale znają tego amerykańskiego pisarza, którego kolejne powieści zajmują wysokie miejsca na listach bestsellerów. Nie mów nikomu to debiutancka, a zarazem jedna z najlepszych książek Harlana Cobena. Młody lekarz David Beck nie może pogodzić się ze śmiercią żony, która zginęła przed laty w tajemniczych okolicznościach. Pewnego dnia dostaje tajemnicze nagranie, które sugeruje, że Elizabeth wciąż żyje. Czy to rzeczywiście możliwe, czy raczej ktoś prowadzi z nim niebezpieczną grę? Pies Baskerville’ów, Arthur Conan Doyle Kiedy wymieniamy najlepsze książki kryminalne, ranking nie może nie uwzględnić Arthura Conan Doyle’a i stworzonej przez niego postaci Sherlocka Holmesa. To prawdziwa klasyka gatunku. Do najchętniej wybieranych książek o słynnym detektywie z Baker Street należy niewątpliwie Pies Baskervillów. Sir Karol Baskerville zostaje znaleziony martwy niedaleko swojej posiadłości. Choć wszystko wskazuje na to, że przyczyną zgonu mogła być choroba serca, sprawa wydaje się podejrzana. Bratanek zmarłego Henryk dostaje tajemniczy anonim, a atmosferę grozy podsyca przekazywana z pokolenia na pokolenie legenda o klątwie ciążącej nad rodziną Baskerville’ów, która wiąże się ze straszliwym psem. Zaginiona dziewczyna, Gillian Flynn Ten psychologiczny thriller zyskał status światowego fenomenu, a ekranizacja z Benem Affleckiem i Rosamund Pike tylko umocniła jego pozycję w kulturze popularnej. Historia opowiada o zaginięciu Amy Dunne – żony znanego dziennikarza Nicka. Początkowo wygląda na klasyczne śledztwo w sprawie zaginionej osoby, jednak z każdą kolejną stroną czytelnik zostaje wciągnięty w sieć kłamstw, manipulacji i psychologicznych gierek. Gillian Flynn z niezwykłą precyzją rysuje portrety bohaterów i stopniowo odkrywa ich mroczne motywacje. W tej powieści nic nie jest oczywiste – dobro i zło, ofiara i oprawca – wszystko się zaciera. Prowadź swój pług przez kości umarłych, Olga Tokarczuk Nie jest to klasyczny kryminał, ale właśnie dlatego tak mocno zapada w pamięć. Olga Tokarczuk łączy elementy thrillera, kryminału, ekologii, filozofii i literatury pięknej w opowieść, która wymyka się gatunkowym schematom. Główną bohaterką jest Janina Duszejko – emerytowana nauczycielka, astrologiczka i ekscentryczna samotniczka mieszkająca w małej wiosce przy granicy z Czechami. Gdy w okolicy zaczynają ginąć mężczyźni związani z polowaniami, Janina podejrzewa, że to… zwierzęta się mszczą.Powieść balansuje na granicy realizmu i symboliki, rzuca wyzwanie tradycyjnym narracjom kryminalnym i oferuje zupełnie inne spojrzenie na sprawiedliwość, naturę oraz ludzką moralność.