Szukasz historii, które pozwolą Ci odpocząć? Te 4 książki warto zabrać ze sobą na wakacyjny wyjazd
Wakacyjne czytanie dawno przestało być tylko lekką rozrywką. W 2026 roku zabieramy na urlop historie, które równie mocno relaksują, co zostają w głowie na długo. Oto 4 z nich.
Wakacje zawsze zaczynają się w głowie - jeszcze zanim zdążymy spakować walizkę i sprawdzić pogodę. Marzymy o słońcu, szczególnie w taki zimny, deszczowy weekend jak ten, kiedy jedyne, na co mamy ochotę, to odrobina ciepła i ucieczka od codzienności. Bo wakacje to nie tylko intensywne zwiedzanie i odhaczanie miejsc na mapie. To także leniwe poranki na kocu - na łące w górach albo na plaży na Sycylii, która zresztą pozostaje jednym z tych kierunków, gdzie czas naprawdę zwalnia. Oczywiście dobrze jest nie przeleżeć całego urlopu i zrobić coś dla ciała, ale głowa też potrzebuje odpoczynku. A myśli odpoczywają najlepiej wtedy, gdy… ktoś inny prowadzi za nas historię. Gdy wciąga nas świat, który nie wymaga wysiłku, ale daje pełne zanurzenie - dokładnie taki, jak w książkach z tego zestawienia najlepszych wakacyjnych książek 2026 roku. „Każde kolejne lato” (Every Summer After) - Carley Fortune (2022) Percy Fraser i Sam Florek spędzają każde lato nad jeziorem Barry’s Bay, gdzie ich przyjaźń z czasem przeradza się w pierwszą, intensywną miłość. Jedno wydarzenie sprawia jednak, że ich drogi się rozchodzą. Lata później Percy wraca w to samo miejsce i musi zmierzyć się z przeszłością oraz uczuciami, które nigdy do końca nie wygasły. To jedna z najbardziej lubianych współczesnych powieści romantycznych, idealna na wakacyjny wyjazd. Łączy nostalgię, letni klimat jeziora i emocjonalną historię o pierwszej miłości i dorosłych wyborach. Średnie oceny czytelników: ok. 4–4,2/5. Jeśli spodoba wam się książka „Każde kolejne lato”, na Prime Video właśnie pojawił się serial na jej podstawie pt. „Każdy kolejny rok”. Historia Percy i Sama trafiła na ekran i rozwija ich letnią opowieść o miłości, która zaczyna się niewinnie, ale nie kończy wraz z końcem wakacji. Ciekawa jestem, czy czytając książkę wyobrażaliście sobie bohaterów właśnie w ten sposób. „Strażnik” (The Keeper) - Tana French (2026) W niewielkiej, zamkniętej społeczności w Irlandii zostaje znalezione ciało młodej kobiety - Rachel Holohan. Oficjalna wersja mówi o samobójstwie, ale atmosfera miasteczka szybko zaczyna się zagęszczać, a pozorny spokój pęka pod ciężarem niewypowiedzianych napięć. Do sprawy zostaje wciągnięty Cal Hooper, były detektyw z Chicago, który próbuje ułożyć sobie życie z dala od przeszłości. Szybko okazuje się jednak, że w miejscu, gdzie wszyscy się znają, nic nie jest oczywiste - a każda historia ma drugie dno. Wraz z narastającym konfliktem w społeczności wychodzi na jaw sieć zależności, lokalnych interesów i sekretów, które od lat były zamiatane pod dywan. To gęsty, psychologiczny thriller, który buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie. Idealny dla osób, które na wakacjach wolą historię, która wciąga i nie pozwala odłożyć książki. Średnie oceny: ok. 4–4,5/5. „Yesteryear” - Caro Claire Burke (2026) Natalie wydaje się mieć życie, o którym marzy miliony ludzi. Mieszka w idyllicznym domu na wsi, ma przystojnego męża, szóstkę dzieci i ponad osiem milionów obserwatorów, którzy codziennie śledzą jej perfekcyjną rzeczywistość w mediach społecznościowych. Na ekranie wszystko wygląda jak starannie wyreżyserowana opowieść o spełnionym amerykańskim śnie - ciepła kuchnia, rodzinne kadry i idealna codzienność. Tyle że za tym obrazem kryje się coś znacznie bardziej skomplikowanego. W rzeczywistości jej życie jest w dużej mierze kontrolowane i współtworzone przez ludzi z zewnątrz, a to, co widzą obserwatorzy, jest tylko perfekcyjnie zmontowaną wersją prawdy. Pewnego dnia coś pęka. Natalie budzi się w rzeczywistości, która wygląda znajomo, ale nie daje się już łatwo wytłumaczyć. Dom, rodzina, otoczenie - wszystko wydaje się na swoim miejscu, a jednak nic nie działa tak, jak powinno. Zaczyna się niepokojąca gra pozorów, w której trudno odróżnić, co jest prawdziwe, a co zostało stworzone tylko po to, by utrzymać idealny obraz. I jedno pytanie staje się coraz bardziej natarczywe: czy to nadal jej życie, czy już tylko jego wersja dla widzów? To jeden z tych debiutów, które szybko trafiają na listy „must read tego lata”. Łączy literaturę obyczajową z lekkim, psychologicznym twistem. Nowość jest już dostępna w polskim tłumaczeniu. Średnie oceny czytelników: ok. 4/5, z mocnym podkreśleniem „uzależniającego tempa”. Debiutancka powieść Caro Claire Burke już na etapie zapowiedzi wywołała ogromne emocje wśród czytelników w Polsce i na świecie - na tyle duże, że studia producenckie niemal od razu zaczęły rywalizować o prawa do jej ekranizacji. Ostatecznie projekt trafił do Amazon MGM Studios. W główną rolę wcieli się Anne Hathaway, która będzie również producentką wykonawczą filmu. Data premiery? - jeszcze nieznana. „Normalni ludzie” (Normal People) - Sally Rooney (2018) Connell i Marianne dorastają w tej samej małej miejscowości, ale przez długi czas ich światy praktycznie się nie przecinają. On jest popularny, lubiany i dobrze odnajduje się w szkolnej rzeczywistości, ona pozostaje na jej marginesie - inteligentna, wycofana i niezrozumiana przez rówieśników. Ich relacja zaczyna się nieoczywiście, w cieniu szkolnych korytarzy i przemilczeń, które z czasem przeradzają się w coś znacznie bardziej intensywnego. Na przestrzeni kolejnych lat spotykają się i rozstają wielokrotnie - wchodzą w dorosłość, zmieniają środowiska, studiują, próbują budować własne życie, ale nie potrafią całkowicie odciąć się od siebie nawzajem. Ich związek staje się serią powrotów, niedopowiedzeń i emocjonalnych napięć, które dojrzewają razem z nimi. To opowieść o relacji, która nigdy nie jest stabilna, ale też nigdy do końca się nie kończy - o bliskości, która zmienia formę, ale nie znika. Jedna z najważniejszych współczesnych powieści obyczajowych, która stała się globalnym bestsellerem. Minimalistyczny styl Sally Rooney i intensywność emocji sprawiają, że historia działa bardzo „podskórnie” i zostaje w czytelniku na długo. Średnie oceny: ok. 4/5, z dużym uznaniem za realizm emocji i dialogów. Książka doczekała się ekranizacji w 2020 roku, która szybko zdobyła uznanie widzów i krytyków. W rolach głównych wystąpili Daisy Edgar-Jones i Paul Mescal, a serial został doceniony za wyjątkową wrażliwość i intymne oddanie relacji bohaterów.
Julia Samuel: „Najbardziej kochamy i najbardziej ranimy w rodzinie” [WYWIAD]
Z Julią Samuel, psychoterapeutką i autorką książki „Każda rodzina ma swoją historię. Jak dziedziczymy miłość i stratę”, rozmawiamy o rodzinnych opowieściach, terapii, żałobie i o tym, dlaczego relacje z bliskimi wymagają pracy, ale są jej warte.
Przez lata była świadkiem historii, które rozgrywały się z dala od kamer. Julia Samuel, jedna z najbardziej cenionych brytyjskich psychoterapeutek, przyjaźniła się z księżną Dianą, a po jej tragicznej śmierci pomagała przejść przez żałobę młodym Williamowi i Harry’emu. Od ponad trzech dekad towarzyszy ludziom w najtrudniejszych momentach życia: stracie, chorobie, rozstaniach i rodzinnych kryzysach. Dziś mówi, że każda historia żałoby prowadzi ostatecznie do tego samego miejsca: rodziny. W najnowszej książce „Każda rodzina ma swoją historię. . Jak dziedziczymy miłość i stratę”” Julia Samuel przygląda się temu, jak miłość, tajemnice, traumy i niewypowiedziane emocje przechodzą z pokolenia na pokolenie. Rozmawiamy o rodzinnych opowieściach, które nas kształtują, o sekretach żyjących dłużej niż ich bohaterowie, a także o tym, dlaczego w świecie pełnym szybkich bodźców i technologii wciąż najbardziej potrzebujemy bliskości drugiego człowieka. Gabriela Trojanowska, ELLE: W swojej najnowszej książce skupia się Pani na pojęciach rodziny i historii. Dlaczego są one tak ważne? Julia Samuel: Od ponad 35 lat pracuję jako terapeutka i właściwie każda osoba, która przechodziła przez drzwi mojego gabinetu, niezależnie od tego, z jakim problemem przychodziła, prędzej czy później zaczynała mówić o rodzinie. O swoim pochodzeniu, o rodzinie, w której żyje, albo o rodzinie, którą chciałaby stworzyć. Im dłużej tego słuchałam, tym mocniej widziałam, że historie, które rodzina opowiada o sobie, historie, które zna (ale też te, których nie zna), bardzo często wpływają na to, kim stają się jej członkowie. Opowieści są przekazywane z pokolenia na pokolenie, ale istnieją też historie niewypowiedziane, przemilczane. Czasem są to historie traumy, które oddziałują na kolejne pokolenia. Zaczęła mnie więc bardzo interesować praca z całymi systemami rodzinnymi, z rodzinami wielopokoleniowymi. Chciałam zrozumieć, o czym rozmawiają, co rozumieją jako system, na co jest w rodzinie przyzwolenie, a na co go nie ma. To było fascynujące. Każda z tych rodzin była wyjątkowa, ale kiedy na końcu książki sformułowałam 12 punktów odniesienia dla rodzin, zobaczyłam też, że istnieją pewne uniwersalne aspekty ważne dla każdej rodziny. Wspomniała Pani o historiach, które nie zostały opowiedziane. Czasem to właśnie one okazują się najsilniejsze. Milczymy o tym, co najważniejsze… Tak. Myślę, że 80 lat po wojnie ludzie zaczynają mówić o tym, co się wydarzyło, bo dopiero teraz potrafią znaleźć słowa na coś, na co wcześniej słów nie mieli. Widzę to w Wielkiej Brytanii i wyobrażam sobie, że podobnie jest w całej Europie. W poprzednich książkach poświęca Pani wiele uwagi tematowi żałoby. Czy praca nad książką o rodzinie była dla Pani pewnego rodzaju kontynuacją tego tematu? Tak, ponieważ żałoba jest zmianą. W żałobie uczymy się poruszać w spektrum straty, dopuszczać ten ból i pozwalać, by rzeczywistość, w której żyjemy, nas zmieniła. A jeśli pomyślimy o rodzinach, to jedną z rzeczy absolutnie pewnych jest to, że rodziny nieustannie się zmieniają. Dzieci dorastają, nastolatki stają się dorosłe, małe dzieci idą do szkoły. Zmiana wynika z wieku, ale też z wydarzeń. Ktoś musi wyjechać do pracy za granicę, ktoś się rozwodzi, ktoś otrzymuje trudną diagnozę… Największy psychologiczny proces w rodzinach, czasem ukryty, a czasem bardzo widoczny, zawsze dotyczy zmiany. A żałoba jest w gruncie rzeczy zmianą. Jak wyglądała praca nad książką „Każda rodzina ma swoją historię”? Co było w tym procesie najtrudniejsze? Pracowałam nad książką w czasie lockdownu, więc wszystkie sesje odbywały się przez Zooma. W przypadku rodzin wielopokoleniowych było to duże psychologiczne obciążenie. Obserwowanie ich twarzy, tego, jak się zmieniają, jak reagują, było bardzo intensywne. Niektóre historie były niezwykle poruszające. Jedna z nich dotyczyła rodziny ocalałych z Holokaustu, pięciu pokoleń: prababki, która była w Auschwitz, jej córki, wnuczki i prawnuczki. Pracowałam z nimi wszystkimi. Trudne było wyczucie skali bólu i prowadzenie procesu przez ekran. Nie mogłam dokładnie zobaczyć, co dzieje się w pokoju. Niektóre starsze osoby nie radziły sobie najlepiej z technologią, więc czasem widziałam czyjeś ucho albo fragment twarzy (śmiech). A jednak była to jedna z najlepszych prac, jakie wykonałam. Uwielbiałam pisać tę książkę. Bardzo wiele się od tych rodzin nauczyłam i jestem im ogromnie wdzięczna. Każdej rodzinie wysyłałam później szkic tekstu. Mogli coś dodać albo poprosić o usunięcie fragmentów. Większość chciała coś dopowiedzieć. Mówili: „Nie, proszę dodać jeszcze to. Tego pani nie uwzględniła”. Samo czytanie tekstu stawało się częścią terapii. To oczyszczające. Kiedy widzi się coś na piśmie, nabiera to szczególnej siły. Można dopiero wtedy zrozumieć, co naprawdę zostało powiedziane. Tak. Była też historia mężczyzny, który umierał. Chorował na raka. Po przeczytaniu tekstu powiedział coś niezwykle poruszającego: że ktoś wreszcie zobaczył jego życie. A która historia z książki szczególnie panią poruszyła? Nie było jednej takiej historii. Każda z nich poruszyła mnie na swój sposób. Byłam bardzo wdzięczna rodzinom za ich otwartość i gotowość do rozmowy. Kiedy czytamy o czyimś doświadczeniu, bardzo często odnajdujemy w nim własną wersję tej historii. Dlatego myślę, że czytelnicy mogą znaleźć cząstki siebie w opowieściach innych ludzi. Jakie reakcje czytelników i czytelniczek najbardziej Pani zapamiętała? Czy pojawiały się głosy, że książka coś w nich zmieniła, zadziałała jak forma terapii? Otrzymałam naprawdę wiele wiadomości i e-maili od osób, które pisały, że zobaczenie siebie w historii kogoś innego było dla nich bardzo ważne. Pomogło im rozpoznać część siebie, której wcześniej nie widzieli. Myślę, że szczególnie mocno działa idea wzorców zachowań i sekretów, które nie są przekazywane wprost, ale ich skutki przechodzą na kolejne pokolenia. Kiedy ból z poprzedniego pokolenia pozostaje nieprzepracowany, niesie się dalej, aż ktoś będzie gotów go poczuć. Dla wielu osób ta myśl otworzyła rodzaj portalu. Pozwoliła im zobaczyć, dlaczego czują to, co czują, i kim są. Czy uważa Pani, że każda rodzina powinna pójść na terapię? A jeśli nie, to co rodzina może zrobić, by lepiej funkcjonować razem? Nawet gdybym bardzo tego chciała, szanse na to, że każda rodzina pójdzie na terapię rodzinną, są zerowe. Do takiej terapii potrzebna jest gotowość wszystkich członków rodziny. Jeśli jedna osoba stawia opór, terapia może zostać zakłócona. Jako terapeutka nie jestem oczywiście obiektywna, ale uważam, że jeśli rodzina ma za sobą bardzo trudną historię albo wydarzyło się coś, co dotknęło wszystkich, stworzenie bezpiecznego środowiska prowadzonego przez osobę, która potrafi pracować z emocjami wielu ludzi naraz, może ochronić tę rodzinę przed latami dysfunkcji. Nie zawsze potrzeba bardzo długiej terapii: czasem sześć czy siedem spotkań może dać rodzinie wspólną wiedzę i zrozumienie. Ale można też robić prostsze rzeczy. Na przykład raz na kilka tygodni pójść razem na spacer i porozmawiać o tym, co wydarzyło się w ostatnim czasie. O tym, z czym ktoś ma trudność, ale też o tym, co daje radość. A potem zjeść razem obiad. To piękny rytuał. Kiedy idziemy i poruszamy się, poruszają się też nasze emocje. Nie patrzymy sobie bezpośrednio w oczy, co czasem nas blokuje, mamy większą swobodę. A co zrobić, jeśli jedna osoba w rodzinie nie chce wracać do trudnych tematów albo sięgnąć po poradę specjalisty? Nie warto naciskać na wszystkie bolesne punkty naraz. Częścią pracy terapeutycznej jest też psychoedukacja, a zatem wyjaśnienie, że z wielu dekad badań wiemy jedno: to, co robimy, żeby zablokować ból, z czasem często zaczyna nam szkodzić. Czasem szkodzi też kolejnym pokoleniom. Oczywiście chcemy minimalizować nasz ból: to naturalne. Ale mechanizmy obronne, których używamy, by go nie czuć, blokują również naszą zdolność do odczuwania radości. Kontakt z nieprzepracowaną żałobą czy bólem z przeszłości jest trudny, ale w dłuższej perspektywie pozwala poczuć większe zaangażowanie w siebie i życie. Daje więcej radości, energii, poczucia bycia naprawdę obecnym. Pracuje Pani z bardzo trudnymi tematami: żałobą, bólem, stratą, rodzinnymi ranami. Jak sama Pani radzi sobie z taką ilością emocji? Czy ma pani strategie, które pomagają się wyciszyć? Mam ich wiele. Dużo ćwiczę. To pozwala mi rozładować napięcie, które gromadzi się w ciele. Łączę bieganie czy jazdę na rowerze z jogą i medytacją. To pomaga mojemu układowi nerwowemu się uspokoić. Cenię też naturę i kulturę: spotkania z przyjaciółmi, filmy, muzykę albo wystawy. Robię rzeczy, które mi służą. Dzięki temu w pracy jestem zregenerowana i naprawdę obecna. Wróćmy do książki. Co chciałaby Pani, żeby czytelnik z niej wyniósł, gdyby miała to być tylko jedna rzecz? W rodzinach najbardziej kochamy, ale też najbardziej nienawidzimy i popełniamy najgłębsze błędy. Rodziny są chaotyczne, nieprzewidywalne i pełne bałaganu. Ale jednocześnie są najbardziej ochronnymi i najważniejszymi relacjami w naszym życiu: najbardziej kochamy i ranimy właśnie w rodzinie. Dlatego są warte emocjonalnej pracy, kosztów finansowych i czasu. A zajmują bardzo dużo czasu. Jeśli jednak jesteśmy wobec siebie współczujący i traktujemy te relacje priorytetowo, zwykle zostajemy za to wynagrodzeni. Często mówi się, że ból jest czynnikiem zmiany. Jednocześnie żyjemy w świecie mediów społecznościowych, szybkich bodźców, kolorowych obrazków i łatwej przyjemności. Dlaczego ból i dyskomfort mimo wszystko są ważne? Ból jest najlepszą soczewką, najlepszym sygnałem alarmowym. Nie chodzi o to, żeby zanurzać się w bólu i cierpieniu. Ale jeśli nie zwracamy uwagi na sygnał, który wysyła nam ciało czy psychika, rana się nie zagoi. Kiedy pozwalamy sobie ją zobaczyć, dopiero wtedy możemy zacząć zdrowieć. Jak przez ostatnie dekady zmieniło się w Wielkiej Brytanii podejście do psychoterapii? W Polsce taka zmiana świadomości, związana z dbaniem o zdrowie psychiczne, wydaje się rozwijać szczególnie przez ostatnie kilka lat. W Wielkiej Brytanii bardzo dużo zmieniło się w ciągu ostatnich 10, a właściwie 20 lat. Starsze pokolenia, w tym pokolenie moich rodziców, a nawet częściowo moje, były bardzo przywiązane do zasady „keep calm and carry on”, czyli „zachowaj spokój i rób swoje”. Zawsze mówiło się: „wszystko w porządku”, „nic mi nie jest”. Młodsze pokolenia mają znacznie szersze pojmowanie emocji. Lepiej rozumieją swoje uczucia, choć czasem istnieje też ryzyko nadmiernego stawiania autodiagnoz. Ale mówienie o terapii, o chodzeniu na terapię, o tym, czego terapia nauczyła, jest dziś obecne w świecie publicznym w sposób, który 20 lat temu właściwie nie istniał. Na początku XXI wieku prawie się o tym nie mówiło. Jakie kierunki będą się, Pani zdaniem, rozwijały w psychologii i psychoedukacji najbliższych latach? Czy w epoce mediów społecznościowych wrócimy do korzeni, do rodzin, systemów rodzinnych i poprzednich pokoleń, a może pójdziemy w inną stronę? W Wielkiej Brytanii zaczyna się coś, co być może później pojawi się również w Polsce: więcej psychoedukacji w szkołach. Dzieci uczą się o różnych emocjach, o tym, jak je wyrażać, o uważności. Od września w szkołach ma być też obowiązkowo omawiana żałoba i strata, sam proces żałoby i to, co pomaga w jej przeżywaniu. Myślę, że to bardzo dobre. Dzięki temu rozmowa o emocjach, żałobie i stracie stanie się bardziej normalna. Coraz lepiej rozumiemy też, że na nasz nastrój i zdrowie psychiczne nie wpływa tylko terapia rozmową. Ważny jest ruch, sen, jedzenie, więzi z innymi ludźmi. To wszystko tworzy całość. Coraz częściej słyszymy, że ludzie rozmawiają ze sztuczną inteligencją jak z terapeutą. Czy widzi pani w tym zjawisku zagrożenie, a może jednak szansę? Jedno i drugie. Tam, gdzie dostęp do terapeutów jest niemożliwy, gdzie ludzi nie stać na terapię albo nie ma wykwalifikowanych specjalistów, może to być pomocne. Szczególnie jeśli istnieją odpowiednie zabezpieczenia. Ale jesteśmy istotami głęboko nastawionymi na ludzką więź. Ważna jest elastyczność relacji, emocjonalne połączenie między dwiema osobami, patrzenie na swoje twarze. AI nie jest osobą. Jest maszyną. I nie sądzę, żeby to było dla nas dobre jako zastępstwo za prawdziwą relację. To chyba dobre podsumowanie naszej rozmowy. Wszystko sprowadza się do innych ludzi, do bliskich relacji i więzi. Niezależnie od tego, czy mówimy o rodzinie, przyjaciołach, czy relacji z samym sobą. Tak, to bardzo pozytywna konkluzja. Julia Samuel jest brytyjską psychoterapeutką specjalizującą się w pracy z żałobą, traumą i kryzysami życiowymi. Od ponad 35 lat wspiera dzieci, rodziców i całe rodziny w przechodzeniu przez doświadczenia straty. Współtworzyła organizację Child Bereavement UK, której patronką była księżna Diana. Przez lata należała do grona jej najbliższych przyjaciół i po śmierci Diany wspierała terapeutycznie książąt Williama i Harry’ego. Jest autorką bestsellerowych książek „Sposób na żałobę”, „To też przeminie” oraz „Każda rodzina ma swoją historię”, a także twórczynią podcastu „Therapy Works” i aplikacji Grief Works. Za swoją działalność na rzecz rodzin dotkniętych stratą została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE).
Top 9 książek na długi weekend, które przeczytasz w 2 dni. Mają wciągającą fabułę i nie pozwalają się oderwać
Długi weekend to dobry moment na książki, które nie wymagają urlopu od życia: krótkie, wciągające, z pomysłem i charakterem. Te tytuły czyta się bez wysiłku, ale zostają w głowie dłużej niż tylko do poniedziałku.
Są książki, które nie potrzebują wakacji, urlopu ani żelaznej dyscypliny, żeby dać czytelniczą satysfakcję. Wystarczy dłuższy weekend, wolniejsze śniadanie, podróż pociągiem albo wieczór bez planów. Najlepiej sprawdzają się wtedy tytuły krótkie lub tak dobrze poprowadzone, że liczba stron przestaje mieć znaczenie. Nie przytłaczają, nie domagają się wielkiego życiowego zobowiązania, a jednak zostawiają po sobie coś więcej niż tylko przyjemne „czytało się dobrze”. Długi weekend sprzyja lekturom, które mają tempo, nastrój i wyrazisty pomysł. Takim, które można zabrać do torby obok okularów przeciwsłonecznych, kremu z filtrem i notesu, do którego i tak niczego się nie zapisze. Jedne są lekkie jak rozmowa przy kawie, inne mają pod spodem ciemniejszy ton, ale wszystkie łączy jedno: dają poczucie dobrze spędzonego czasu. Bez literackiej zadyszki, bez poczucia winy, że książka zaczęta w piątek będzie leżeć na stoliku do sierpnia. „Dziewczyna z konbini” – Sayaka Murata „Dziewczyna z konbini” to krótka, błyskotliwa powieść o kobiecie, która najlepiej czuje się w świecie jasno opisanych reguł: w całodobowym sklepie, między półkami, kasą, komunikatami dla klientów i powtarzalnym rytmem zmian. Keiko ma trzydzieści sześć lat, od lat pracuje w tym samym konbini i właściwie nie widzi w tym problemu. Problem widzą inni: rodzina, znajomi, społeczeństwo, wszyscy ci, którzy wiedzą, jak „powinno” wyglądać dorosłe życie. Murata pisze lekko, precyzyjnie i z dyskretnym okrucieństwem wobec norm, które udają troskę, a często są tylko presją w elegantszym opakowaniu. To książka zabawna, dziwna i niepokojąco trafna. Czyta się ją szybko, ale nie znika od razu z głowy, bo pod prostą historią o pracy w sklepie kryje się pytanie o dopasowanie, samotność i prawo do życia po swojemu. Świetna na długi weekend, jeśli masz ochotę na coś krótkiego, współczesnego i inteligentnego, bez ciężkiego tonu, ale z bardzo wyraźnym charakterem. „Nieznośna lekkość bytu” – Milan Kundera Tytuł brzmi jak zaproszenie na filozoficzne seminarium, ale Kundera ma w sobie znacznie więcej ironii, zmysłowości i narracyjnej swobody, niż mogłoby się wydawać. „Nieznośna lekkość bytu” to powieść o miłości, zdradzie, przypadku, ciele, pamięci i wyborach, które dopiero po czasie okazują się najważniejsze. Poważna, ale nie ponura. Inteligentna, ale nie onieśmielająca. Kundera pisze tak, jakby między opowieścią a esejem nie było granicy, tylko elegancko uchylone drzwi. Raz prowadzi przez historię relacji, raz zatrzymuje się przy jednej myśli, jednym geście, jednym pytaniu. Czy lekkość jest wolnością, czy raczej brakiem punktu zaczepienia? Czy ciężar niszczy, czy nadaje życiu kształt? To książka na weekend, który ma być nie tylko odpoczynkiem, ale też pretekstem do kilku dobrych rozmów, choćby z samą sobą. „Zanim wystygnie kawa” – Toshikazu Kawaguchi Tokijska kawiarnia, w której można cofnąć się w czasie, ale tylko na chwilę: dokładnie tyle, ile stygnie filiżanka kawy. Ten pomysł jest prosty, niemal filmowy, a jednocześnie bardzo skuteczny. Kawaguchi nie buduje wielkiej fantastycznej maszynerii. Interesuje go raczej to, po co człowiek wracałby do przeszłości, skoro nie może jej zmienić. „Zanim wystygnie kawa” składa się z kilku historii, które można czytać jak osobne spotkania. Jest w nich tęsknota, żal, czułość i ta delikatna melancholia, która nie przygniata, tylko przypomina, że wiele najważniejszych spraw rozgrywa się w niedopowiedzianych zdaniach. To idealna książka na długi weekend: przystępna, emocjonalna, z wyraźnym konceptem, a przy tym wystarczająco subtelna, żeby nie zamienić się w prostą opowieść o „drugich szansach”. „Jedwab” – Alessandro Baricco „Jedwab” jest krótki, oszczędny i niezwykle zmysłowy. Baricco pisze tak, jakby każde zdanie miało swoją temperaturę, fakturę i zapach. Nie ma tu nadmiaru, nie ma efektownych popisów, nie ma literackiego hałasu. Jest rytm, napięcie i historia fascynacji, która rozgrywa się bardziej w spojrzeniach, podróżach i pauzach niż w wielkich deklaracjach. To opowieść o Hervé Joncourze, francuskim handlarzu jedwabnikami, który wyrusza do Japonii i wraca stamtąd już nie całkiem taki sam. Baricco potrafi zbudować atmosferę kilkoma zdaniami: bez dopowiadania wszystkiego, bez nadmiaru, z wyczuciem tego, kiedy lepiej zostawić ciszę niż kolejne wyjaśnienie. „Jedwab” to lektura na jeden wieczór, ale z tych, które warto czytać bez pośpiechu. Idealna, jeśli długi weekend ma mieć w sobie odrobinę elegancji, niedopowiedzenia i literackiego luksusu. „Myszy i ludzie” – John Steinbeck Steinbeck nie potrzebuje wielu stron, żeby opowiedzieć historię, która zostaje w pamięci na długo. „Myszy i ludzie” to krótka, przejmująca opowieść o przyjaźni, marzeniu i świecie, który bywa bezlitosny dla tych, którzy mają najmniej. George i Lennie wędrują przez Amerykę Wielkiego Kryzysu z prostym planem: zarobić, kupić kawałek ziemi i wreszcie być u siebie. W literaturze takie marzenia rzadko pozostają niewinne. Ta książka ma w sobie surowość i czułość jednocześnie. Steinbeck pisze bez ozdobników, ale każde zdanie pracuje na emocje. Nie ma tu taniego wzruszenia, jest za to napięcie, które narasta niemal niepostrzeżenie. To propozycja na weekend, kiedy chcesz przeczytać coś prawdziwego, mocnego i klasycznego, ale bez przedzierania się przez wielotomową sagę. „Mężczyźni bez kobiet” – Haruki Murakami Opowiadania Murakamiego mają tę zaletę, że można je czytać osobno, w przerwach między planami, podróżą i kolejną kawą. „Mężczyźni bez kobiet” to zbiór historii o samotności, stracie, pragnieniu i relacjach, które czasem bardziej się rozchodzą, niż kończą. Murakami potrafi pisać o emocjonalnych pęknięciach tak, jakby były ledwie widoczną rysą na szkle, dopóki światło nie padnie pod odpowiednim kątem. To literatura klarowna, nastrojowa, trochę senna, czasem dziwna, ale bardzo przystępna. Każde opowiadanie ma własny rytm i osobną temperaturę, dlatego ten zbiór świetnie pasuje do długiego weekendu. Można przeczytać jeden tekst rano, drugi wieczorem, trzeci w podróży. Bez poczucia, że trzeba trzymać w głowie skomplikowaną fabułę. Z poczuciem, że każda historia zostawia po sobie mały ślad. „Ćwiczenia stylistyczne” – Raymond Queneau To książka dla tych, które lubią, kiedy literatura ma błysk, dowcip i intelektualną przewrotność. Queneau bierze banalną scenkę z autobusu i opowiada ją na dziesiątki sposobów. Raz sucho, raz patetycznie, raz potocznie, raz absurdalnie, raz jak językowy popis. Ten sam drobiazg staje się tu laboratorium stylu, a przy okazji dowodem na to, że forma potrafi zmienić wszystko. „Ćwiczenia stylistyczne” są ambitne, ale nie ciężkie. Można je czytać fragmentami, z doskoku, dla przyjemności samego języka. To propozycja mniej oczywista niż klasyczna powieść, ale bardzo wdzięczna na weekend: lekka, inteligentna i zabawna w sposób, który nie obraża czytelniczki prostotą. Dobra książka, jeśli masz ochotę na literaturę z charakterem, ale zamiast wzruszenia wolisz tym razem ironię, rytm i językową gimnastykę. „Mężczyzna imieniem Ove” – Fredrik Backman Backman świetnie rozumie, że ciepła historia nie musi być banalna. „Mężczyzna imieniem Ove” zaczyna się od bohatera, którego łatwo uznać za zrzędliwego, zasadniczego i trudnego do zniesienia. Ove ma swoje reguły, swoje przyzwyczajenia i bardzo niewielką tolerancję dla świata, który działa inaczej, niż powinien. A jednak im dłużej trwa ta opowieść, tym wyraźniej widać, że pod twardą powierzchnią kryje się zupełnie inna historia. To powieść o żałobie, samotności, sąsiedztwie i nieoczywistej czułości. Zabawna, ale nie głupia. Wzruszająca, ale nie przesłodzona. Backman potrafi pisać tak, żeby czytelniczka uśmiechała się w jednym akapicie, a w następnym musiała na chwilę odłożyć książkę. To dobry wybór na długi weekend, jeśli potrzebujesz historii, która przywraca wiarę w ludzi, ale nie udaje, że życie jest prostsze, niż jest. „Usta-usta” – Antoine Wilson „Usta-usta” zaczyna się jak elegancka anegdota opowiadana przy drinku w lotniskowym lounge’u, ale szybko okazuje się czymś znacznie bardziej niepokojącym. Narrator spotyka przypadkiem dawnego znajomego, Jeffa Cooka, a ten opowiada mu historię, która przed laty zmieniła bieg jego życia: pewnego dnia uratował tonącego mężczyznę, a potem nie potrafił już uwolnić się od pytania, kim właściwie był człowiek, któremu przywrócił oddech. Wilson pisze krótko, precyzyjnie i z wyczuciem napięcia. To powieść o przypadku, obsesji, wdzięczności, awansie społecznym i cienkiej granicy między zainteresowaniem a zawłaszczeniem czyjegoś życia. Ma w sobie coś z literackiego thrillera, ale bez tanich sztuczek: działa bardziej spojrzeniem, niedopowiedzeniem i rosnącym dyskomfortem niż efektownym zwrotem akcji. Idealna na długi weekend, jeśli masz ochotę na książkę szczupłą objętościowo, inteligentną i podszytą pytaniem, które zostaje na dłużej: czy dobry uczynek nadal jest dobry, jeśli zaczynamy oczekiwać, że los wystawi nam za niego rachunek?
Lekki romans idealny na początek lata. Te 4 książki sprawią, że poczujesz się jak bohaterka wakacyjnego filmu
Nie wszystkie romanse muszą opowiadać o pierwszej miłości. Te książki mają w sobie coś znacznie ciekawszego: nostalgię, drugie szanse, kobiety, które wiedzą już o życiu trochę więcej i lato, które potrafi wszystko poprzestawiać.
Są takie historie, do których wracamy właśnie o tej porze roku. Czyta się je powoli - między wyjazdem za miasto, kawą wypitą na balkonie i wieczorem, kiedy przez otwarte okno wpada jeszcze ciepłe powietrze. Letnie romanse mają w sobie coś kojącego. Trochę flirtu bez zobowiązań, trochę marzenia o nowym początku i tę specyficzną lekkość, która sprawia, że nawet najbardziej zwyczajny dzień wydaje się odrobinę bardziej filmowy. Może właśnie dlatego tak chętnie uciekamy latem w romantyczne opowieści. Bo pozwalają na chwilę zwolnić, pobyć gdzieś indziej, przypomnieć sobie emocje, o których w codziennym biegu łatwo zapomnieć. A czasem po prostu dobrze jest przeczytać historię, która smakuje jak spontaniczny wyjazd nad jezioro, kieliszek schłodzonego wina i wiadomość wysłana chwilę po północy. Oto 4 tytuły książek, które sprawią, że wrócisz myślami do swoich letnich historii. „Tamto złote lato” Carley Fortune Carley Fortune doskonale wie, jak pisać książki, które pachną ciepłym wieczorem nad wodą. Tamto złote lato to historia kobiety, która po latach wraca do miejsca pełnego wspomnień - jeziora, letnich domków i relacji, które nigdy do końca się nie skończyły. Na miejscu znów spotyka mężczyznę, z którym kiedyś łączyło ją coś znacznie większego niż wakacyjny flirt. To romans pełen nostalgii, ciepłych wieczorów i emocji, które pojawiają się powoli, bez wielkich dramatów i przesady. Czytelnicy pokochali tę książkę właśnie za atmosferę i bardzo „filmowy” klimat drugiej szansy. Regularnie przewija się też w zestawieniach najlepszych romansów ostatnich sezonów. „Wspaniałe, cudowne życie” Emily Henry Emily Henry - autorka głośnego hitu „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” od kilku lat pozostaje królową współczesnych comfort romansów i trudno się temu dziwić. Wspaniałe, cudowne życie opowiada o dwójce bohaterów, którzy spotykają się w momencie życiowego chaosu - trochę zagubieni, trochę zmęczeni własnymi oczekiwaniami wobec dorosłości i miłości. To historia o relacji budowanej na rozmowach, drobnych gestach i świetnej chemii między bohaterami. Jest tu humor, flirt i ten charakterystyczny vibe inteligentnego romcomu, który ogląda się późnym wieczorem „tylko dla jednego odcinka”, a kończy cały sezon naraz. Czytelniczki uwielbiają tę książkę za lekkość, ale też emocje, które pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy trzeba. „Tylko mnie nie zapomnij” Abby Jimenez Abby Jimenez świetnie balansuje między romansem a historiami o życiowych zakrętach i właśnie dlatego jej książki mają tak oddaną grupę fanek. Tylko mnie nie zapomnij opowiada o relacji, która pojawia się w momencie, kiedy bohaterowie najmniej się jej spodziewają. Jest tu przypadkowe spotkanie, emocjonalny bagaż i uczucie, które z każdą stroną robi się coraz trudniejsze do zignorowania. To bardziej emocjonalna propozycja niż klasyczny „lekki romans”, ale nadal bardzo ciepła i niesamowicie wciągająca. Fani piszą, że po tej książce ma się ochotę napisać do byłej miłości albo spontanicznie kupić bilet nad morze. I rzeczywiście - jest w niej coś z melancholijnego wakacyjnego filmu o ludziach, którzy próbują jeszcze raz uwierzyć, że może się udać. „Problematic Summer Romance” Ali Hazelwood Ali Hazelwood tym razem idzie bardziej w klimat „hot girl summer”, ale nadal robi to z charakterystycznym humorem i lekkością. Problematic Summer Romance opowiada o wakacyjnej relacji, która od początku wydaje się ryzykowna i zdecydowanie bardziej skomplikowana, niż bohaterowie chcieliby przyznać. To książka pełna flirtu, napięcia i błyskotliwych dialogów, które czyta się błyskawicznie. Trochę bardziej zadziorna niż pozostałe tytuły w tym zestawieniu, ale nadal idealna na początek lata - szczególnie jeśli szukacie historii z energią spontanicznych decyzji, późnych powrotów do domu i emocji, które miały być tylko wakacyjną przygodą. Nic dziwnego, że ten tytuł regularnie przewija się w dyskusjach booktoka i rankingach najgłośniejszych romansów sezonu.
„Przyjaźń może dawać nam tyle samo spełnienia, co miłość”. Danielle Bayard Jackson o sile budowania i pielęgnowania kobiecych więzi [WYWIAD]
Dlaczego o Tinderze, randkach i „red flagach” rozmawiamy częściej niż o przyjaciółkach? Danielle Bayard Jackson przekonuje, że kobieca przyjaźń może być jedną z najważniejszych relacji w dorosłym życiu.
Przyjaźń romantyzujemy znacznie mniej niż miłość. Rzadziej traktujemy ją jak życiowy kamień milowy, a jeszcze rzadziej uczymy się o niej mówić z taką samą czułością, z jaką mówimy o związkach. Danielle Bayard Jackson, ekspertka od kobiecych relacji i autorka książki „Sztuka kobiecej przyjaźni. Jak pielęgnować więzi i rozwiązywać konflikty między kobietami”, przekonuje, że to błąd. Bo przyjaźń między kobietami może być jednym z najważniejszych źródeł wsparcia, bliskości i odwagi w dorosłym życiu. Gabi Trojanowska, ELLE.pl: „Sztuka kobiecej przyjaźni” jest poświęcona relacjom między kobietami, a to także temat, o którym często mówisz w swoich mediach społecznościowych. Bardzo dużo rozmawiamy dziś o miłości romantycznej, randkowaniu, Tinderze, szukaniu partnera, rozstaniach czy „red flagach”. Dlaczego tak rzadko mówi się o przyjaźni między kobietami? Danielle Bayard Jackson: Myślę, że kulturowo jesteśmy bardzo mocno zachęcane do tego, by skupiać się na miłości romantycznej. Kobiety często są chwalone, kiedy udaje im się znaleźć partnera. Traktujemy to jako coś priorytetowego, jako ogromny życiowy krok. Już od dzieciństwa słyszymy, że kiedy pojawia się chłopak, to jest pewien status, przejście na kolejny poziom. Ponieważ tak wiele osób to celebruje, zaczynamy czuć, że właśnie do tego powinnyśmy dążyć. Rodzice pytają: „Spotykasz się z kimś?”, „Masz kogoś?”. Jest wokół tego presja, nacisk i ekscytacja. To sprawia, że relacje romantyczne wydają się czymś, co musimy osiągnąć. Przyjaźń pozostaje trochę w tle. Nie jest tak często podkreślana, nie jest widziana jako życiowy kamień milowy. Nie dostaje tej samej uwagi. Z drugiej strony obserwujemy pewne zmiany. Wiele kobiet zaczęło kwestionować przekonanie, że w pewnym momencie „powinny” mieć partnera, bo jest potrzebny do kolejnych etapów życia: podróżowania, kupna domu, organizowania ważnych wydarzeń, budowania codzienności. Coraz częściej pytamy: a co, jeśli nie będę mieć partnera? Co to oznacza dla moich przyjaźni? Co to oznacza dla mojego życia, jeśli nie chcę albo nie mam tej romantycznej relacji? Czy mogę budować swoją tożsamość wokół przyjaźni? Na szczęście zaczynamy nieco bardziej świadomie myśleć o tym, że przyjaźń może dawać nam tyle samo spełnienia, co miłość. W przyjaźniach między kobietami istnieje jednak pewien paradoks. Z jednej strony mamy wizję czegoś pięknego, wzmacniającego i czułego, z drugiej strony samo wyrażenie „kobieca przyjaźń” bywa obciążone wieloma stereotypami. Może być głęboka i piękna, ale może też wydawać się krucha... Powodem, dla którego relacje są bliskie, jest właśnie to, że często pojawia się w nich tarcie. Im bliżej kogoś jesteśmy, tym więcej widzimy. Dostrzegam twoje lęki, twoją historię, twoją wrażliwość, a ty widzisz moją. Ta bliskość naturalnie może prowadzić do napięć, bo próbujemy negocjować, jak poruszać się przez życie razem. Badania pokazują, że kobiety częściej integrują swoje przyjaciółki z wieloma obszarami życia. Mężczyźni częściej trzymają relacje w konkretnych „kategoriach” czy aktywnościach. Kobieta może być obecna w moim życiu duchowym, emocjonalnym, zawodowym, rodzinnym. Naprawdę włączam ją w swoją codzienność. To oczywiście zwiększa szanse, że pojawią się nieporozumienia albo konflikt. Ale to należy do terytorium platonicznej intymności. Często słyszę, że moje klientki chcą mieć przyjaciółki, z którymi mogą siedzieć na kanapie, milczeć i po prostu być sobą. Taki komfort i bliskość są piękne, ale przychodzą razem z umiejętnością zdrowego przechodzenia przez konflikt. W każdej bliskiej relacji to jest nieuniknione. Chciałabym zatrzymać się przy różnicach między kobiecymi i męskimi przyjaźniami. Oczywiście znamy stereotypy: mężczyźni wychodzą na piwo i oglądają mecz, kobiety piją wino albo kawę i plotkują. Ale co jest pod powierzchnią tych medialnych obrazków? Mamy bardzo wiele wspólnego. Wszyscy chcemy mieć ludzi, którzy nas wspierają, z którymi możemy być sobą, z którymi możemy spędzać czas. Potrzeba towarzyszenia jest uniwersalna. Ale kiedy przyjrzymy się temu bliżej, widzimy pewne tendencje. W przypadku kobiet badania często pokazują, że dzielimy się swoim życiem z przyjaciółkami częściej niż mężczyźni. Samo mówienie o sobie jest dla kobiet bardzo ważnym sposobem budowania bliskości. Czuję, że cię znam, bo coś mi opowiedziałaś. Czuję, że sobie ufamy, bo dzielimy się swoimi przeżyciami. Kiedy nie chcemy już być w relacji, często najpierw przestajemy się dzielić. Przestajemy opowiadać, przestajemy odsłaniać siebie. U mężczyzn częściej widzimy relacje oparte na aktywnościach, żartach, rozmowach o sporcie czy bieżących wydarzeniach. Kobiety częściej rozmawiają o pracy, rodzinie, zdrowiu fizycznym i psychicznym. Te rozmowy są bardziej skoncentrowane na „ja”, na doświadczeniu wewnętrznym. Dlatego kobiety często deklarują, że doświadczają większej platonicznej intymności niż mężczyźni w swoich przyjaźniach. To czasem tworzy inny problem, bo mężczyźni częściej opierają swoje emocjonalne potrzeby głównie na partnerkach. Widzimy też, że męskie przyjaźnie bywają bardziej zorientowane na aktywność. Dla kobiet sama rozmowa może być wystarczającym sposobem spędzania czasu, bo właśnie w rozmowie buduje się bliskość. Kobiety częściej cenią też równość w przyjaźni. Ważne jest poczucie: jesteśmy po tej samej stronie, nie rywalizujemy, nie ma między nami hierarchii. Mężczyźni częściej mają więcej przestrzeni na rywalizację, przekomarzanie się, walkę o status, a nawet konflikt jako sposób budowania więzi. I jeszcze jedna ważna rzecz: kobiety częściej szukają w przyjaźniach wsparcia emocjonalnego. Mężczyźni nie zawsze tak mocno to priorytetyzują. Różnimy się więc sposobami budowania więzi, choć oczywiście wszyscy pragniemy zrozumienia i wsparcia. Mówiąc o wyzwaniach kobiecych przyjaźni, jakie problemy najczęściej widzisz w swojej pracy? Widziałam na Twoim Instagramie żartobliwą, ale prawdziwą rolkę o tym, jak zachowujemy się, kiedy chcemy zaprzyjaźnić się z inną kobietą, ale boimy się jej reakcji. Dla wielu z nas otworzenie się przed drugą kobietą może być trudne. Co jest najczęstszą przeszkodą? Jest ich wiele, ale w mojej pracy z kobietami zauważyłam trzy rzeczy, które sprawiają, że czujemy się naprawdę blisko. I kiedy jedna z nich słabnie albo zaczynamy mieć poczucie, że jej brakuje, często właśnie tam zaczynają się problemy. Te trzy rzeczy to: poczucie symetrii i wzajemności, wsparcie, szczególnie emocjonalne, oraz bliskość oparta na zaufaniu i odsłanianiu się. Nie chodzi tylko o sekrety. Chodzi też o dostęp do swojego wewnętrznego świata. Kiedy czujemy, że jedna z tych rzeczy nie działa, zaczynają pojawiać się napięcia. Na przykład kobieta może mieć poczucie, że przyjaciółka „zniknęła”, odkąd znalazła partnera. Wtedy pojawia się wrażenie, że nie ma już symetrii, że straciłyśmy jej wsparcie. Inny przykład: przyjaciółka zmieniła się w sposób, który już ze mną nie rezonuje. Weszła w inny etap życia, ma dzieci, inne wartości, inne priorytety. Czuję, że nie widzi świata tak jak ja i trudno nam zachować bliskość. Często słyszę też: „To ja zawsze inicjuję kontakt. To ja wszystko organizuję. Ona nie wkłada takiego samego wysiłku”. To znowu dotyczy wzajemności, równowagi i troski. Podobnie jest z odwoływaniem planów w ostatniej chwili albo sytuacją, w której jedna osoba mówi tylko o sobie i nie pyta, co u drugiej. Wszystkie te problemy tak naprawdę sprowadzają się do pytania: czy jest między nami wzajemność, równowaga i troska? Czy możemy nauczyć się budowania bliskości z innymi kobietami w dorosłym życiu? W szkole bywa to łatwiejsze, bo mamy gotowe środowisko: klasę, znajomych, rodziców, którzy organizują życie społeczne. W dorosłości jesteśmy z tym często same. Czy przyjaźni można się nauczyć niemal „akademicko”? Tak, absolutnie. Bardzo mocno w to wierzę. Problem polega na tym, że zaczynamy wierzyć w pewną historię o sobie, a nasze działania zaczynają za nią podążać. Jeśli myślę: „Jestem już dorosła, przegapiłam moment na nowe przyjaźnie”, to nie podejdę do kobiety, która mnie ciekawi. Nie zaproponuję spotkania. Nie spróbuję. A to przekonanie jest po prostu nieprawdziwe. Kiedyś faktycznie pomagała nam infrastruktura społeczna: szkoła, klasa, zajęcia, rodzice, którzy organizowali spotkania. Teraz jesteśmy za to odpowiedzialne same. Musimy same szukać okazji, dopasowywać grafiki, brać pod uwagę różnice w stylu życia, obowiązki, dzieci, opiekę nad rodzicami, pracę. Nasze cele, oczekiwania i energia się zmieniły. Musimy przestać wierzyć, że przyjaźń zawsze powinna pojawiać się naturalnie i organicznie, bez wysiłku. Kiedy byłyśmy młodsze, mogło się tak wydawać; teraz trzeba podejść do tego bardziej świadomie. Zapytajmy więc siebie: gdzie mogę pójść, żeby spotkać osoby o podobnych zainteresowaniach? Kto z moich znajomych może przedstawić mnie komuś nowemu? Czy jestem gotowa wyjść poza swoją strefę komfortu? Myślę, że potrzebujemy ciekawości i optymizmu. Wtedy budowanie nowych relacji jest możliwe. Czy jest coś, czego sama nauczyłaś się o kobiecych przyjaźniach podczas pisania książki? Stałam się odważniejsza, bardziej pewna siebie. Gdy czytałam badania o zdrowym konflikcie i o tym, jak może nas do siebie zbliżać, poczułam większą odwagę, by mówić o rzeczach, które leżą mi na sercu, zamiast się bać i milczeć. Jeśli widzę kobietę, która wydaje mi się ciekawa, teraz łatwiej mi powiedzieć: „Mam wrażenie, że mamy wiele wspólnego. Chciałabym pójść z tobą na kawę”. Wiem, że po drugiej stronie może pojawić się odrzucenie, ale wiem też, że sobie z nim poradzę i nie muszę brać go do siebie. Mam poczucie, że jest tyle życia do przeżycia i tyle możliwych relacji, że nie chcę się przed nimi powstrzymywać. Pisanie tej książki sprawiło, że częściej działam pod wpływem ciekawości wobec innych kobiet. Częściej mówię o problemach. Częściej pracuję nad naprawą relacji. Czy Twoje czytelniczki zauważają, że „Sztuka kobiecej przyjaźni” coś w nich zmieniła albo pomogła im inaczej spojrzeć na przyjaźń? Przychodzą mi do głowy trzy rzeczy. Po pierwsze, wiele kobiet mówiło, że książka poszerzyła ich perspektywę i pomogła im patrzeć na przyjaźnie z większą złożonością. Szczególnie druga część, w której opisuję różne typy przyjaciółek. To pomaga zrozumieć, dlaczego ta druga strona zachowuje się w określony sposób. Wiele kobiet mówiło: „Nigdy wcześniej tak o tym nie myślałam”. To bardzo mnie cieszy. Po drugie, słyszałam od młodych kobiet, że książka dała im język, by opisać coś, co czuły od dawna, ale nie umiały tego nazwać. To daje poczucie ulgi i sprawczości. Po trzecie, kobiety mówiły, że książka pomogła im uwolnić się od poczucia porażki, kiedy przyjaźń się zakończyła. Ostatnia część jest o tym, co się dzieje, kiedy walczysz o relację, ale mimo wszystko się ona rozpada. Wiele kobiet myśli wtedy: „Jeśli nie umiałam uratować tej przyjaźni, co jest ze mną nie tak?”. Chciałam pokazać, że możesz mieć najlepsze intencje, możesz zrobić wszystko, co potrafisz, a relacja i tak może się skończyć. To nie zawsze oznacza osobistą porażkę. Słysząc, że „Sztuka kobiecej przyjaźni” dała kobietom bardziej złożoną perspektywę, język i pewnego rodzaju wolność, czuję ogromną wdzięczność. To dla mnie zaszczyt, że czytelniczki pozwalają mi towarzyszyć sobie w ich historiach. Która część książki była dla Ciebie najtrudniejsza? Mnie dała do myślenia zwłaszcza ostatnia: ta o końcu przyjaźni. To nie jest popularny temat. Kiedy mówimy o końcu przyjaźni, często obwiniamy drugą stronę albo próbujemy szybko znaleźć nową przyjaciółkę, zamiast zapytać, co się wydarzyło, czy mogłam zrobić coś inaczej... Właśnie ta część była dla mnie najtrudniejsza. Myślę, że dlatego, że dotyka bardzo wrażliwego tematu. Kiedy pisałam, słyszałam w głowie głosy kobiet, które mogą się ze mną nie zgodzić. Niektóre mają podejście: „Jeśli coś nie działa w relacji, odchodzę. Nie mam na to czasu”. Ale słyszałam też głosy kobiet, które próbują naprawić przyjaźń za wszelką cenę, nawet swoim kosztem. Są tak skupione na ratowaniu relacji, że stają się samotne. Próba uchwycenia niuansów końca przyjaźni była trochę przerażająca. Było to też dla mnie trudne osobiście, bo jako badaczka przyjaźni, sama doświadczyłam zakończenia dwóch ważnych przyjaźni w ciągu ostatniej dekady. Pomyślałam: „Mówię o przyjaźni cały czas, a sama popełniam w niej błędy”. Musiałam zastosować własną radę i zredefiniować sukces w relacji. Jak wygląda udana przyjaźń? Jeśli sukces oznacza tylko to, że relacja nigdy się nie kończy, zawsze będziemy czuć porażkę, kiedy jednak dojdzie do końca. Pisanie o tym było bardzo osobiste. Musiałam włożyć w tę część dużo serca, dlatego była dla mnie najbardziej wymagająca. To czuć podczas lektury. Jest tam dużo wiedzy, ale też relacji i doświadczenia. Na koniec zapytam: jak wygląda zdrowa, dobra przyjaźń między kobietami wg Danielle Bayard Jackson? Dla mnie najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa. W zdrowej przyjaźni czujesz, że możesz się nie zgodzić. Jeśli wiesz, że kiedy powiesz „nie” albo zrobisz coś inaczej, relacja się rozpadnie albo druga osoba cię odrzuci, to warto się temu przyjrzeć. W zdrowej przyjaźni obie osoby czują się wystarczająco bezpiecznie, by się różnić. Drugi element to poczucie, że ta relacja wnosi wartość do mojego życia. Może nie zawsze jest łatwa, ale kiedy patrzę szerzej, mogę powiedzieć: „Bycie z tobą w relacji wnosi do mojego życia dużo dobra”. I trzeci element: obie osoby mogą być sobą. Nie jest tak, że jedna nieustannie dostosowuje się do drugiej, żeby relacja przetrwała. Nie jest tak, że jedna osoba decyduje o wszystkim, a druga tylko się dopasowuje. Chciałabym zakończyć naszą rozmowę komentarzem internautki, który przeczytałam na Twoim profilu na Instagramie. Bardzo pięknie oddaje ideę kobiecej przyjaźni: „Tak naprawdę sedno tkwi w tym, by kochać i lubić inne kobiety. By rozumieć, że wszystkie się od siebie nawzajem uczymy i rozwijamy. Wtedy przyjaźń z drugą kobietą jest źródłem zrozumienia i ukojenia”. To naprawdę piękne. Kiedy widzisz inne kobiety jako przedłużenie własnego człowieczeństwa, od razu pojawia się więcej współczucia, cierpliwości i zrozumienia. Wierzę, że ty jesteś mną, a ja jestem tobą. Ty jesteś tam, gdzie ja byłam, albo tam, dokąd zmierzam. To naprawdę zmienia sposób, w jaki się ze sobą spotykamy. Danielle Bayard Jackson – trenerka przyjaźni. Prowadzi szkolenia i doradza w kwestiach przyjaźni pomiędzy kobietami. Zanim zaczęła szkolić kobiety w całych Stanach Zjednoczonych, pracowała jako nauczycielka w szkole średniej. Dziś wykorzystuje swoje wykształcenie pedagogiczne, by przekazywać kobietom praktyczne, oparte na badaniach strategie pomagające budować i pielęgnować zdrowe relacje z innymi kobietami. Efekty jej pracy były prezentowane m.in. w NBC News, „Psychology Today”, NPR oraz „The New York Times”. Prowadzi podcast „Friend Forward”.
Martyna Wojciechowska „wraca na Everest”. Po 20 latach najtrudniejsza okazała się nie góra, ale spotkanie z samą sobą
Everest był tylko początkiem. Po 20 latach Martyna Wojciechowska wraca do jednej z najważniejszych wypraw w swoim życiu - nie po to, by ją odświeżyć, ale by zrozumieć siebie sprzed lat. W książce „Przesunąć horyzont. 20 lat później” pokazuje, że każdy z nas ma swój własny Everest - nie zawsze widoczny na mapie, ale zawsze wymagający tego samego: zmierzenia się z samym sobą.
Jedno popołudnie, ponad połowa książki za mną i naprawdę trudno się oderwać, aby nie przeczytać jej „na raz”. Martyna Wojciechowska pisze tak, jakby siedziało się tuż obok niej i patrzyło na „zwykłą dziewczynę”, która postanowiła wejść na Everest (no może nie aż tak „zwykłą” bo masa dziewczynek chciała być w tamtych czasach Martyną i prowadzić „Automaniaka” czy „Big Brothera”). Nie ma tu jednak dystansu, pomnika ani narracji „kobiety sukcesu”, którą znamy z okładek magazynów czy telewizji. Jest za to bardzo intymna opowieść o strachu, presji, samotności i cenie życia w ciągłym ruchu. I chyba właśnie to robi największe wrażenie. Bo „Przesunąć horyzont. 20 lat później” nie jest zwykłym wznowieniem książki z 2006 roku. Tamta opowieść była historią zdobywania marzeń, walki i przekraczania granic. Dziś Martyna wraca do niej jako zupełnie inna kobieta. Rozszerza historię z dziewięciu do dwudziestu ośmiu rozdziałów. Dopisuje emocje, których wcześniej nie umiała albo nie chciała nazwać. Rozprawia się z własnym mitem. I robi to z ogromną dojrzałością. Sama powiedziała, że tę książkę „dedykuje sobie”. I mam wrażenie, że to najważniejsze zdanie całej tej historii. Bo pierwszy raz - jak podkreśliła - nie próbuje nikomu niczego udowodnić. „Supergirls don’t cry” Pisząc tę recenzję słucham utworu „Supergirls don’t cry”, który swojego czasu był ulubionym utworem Martyny - czego dowiecie się także z tej książki. Wojciechowska w tej historii zdejmuje z siebie zbroję. Pisze o świecie, w którym kobieta musiała być mocniejsza, szybsza i lepsza, żeby traktowano ją poważnie. „Żeby być traktowaną naprawdę poważnie, czułam, że nie wystarczy robić tego samego co faceci. Trzeba robić więcej. Mocniej. Szybciej.” I choć to zdanie pada w pierwszych rozdziałach - czyli powstało w książce „przesunąć horyzont”, to czyta się to dziś z zaskakującym poczuciem aktualności. Bo choć minęły dwie dekady, wiele kobiet nadal żyje dokładnie według tej samej zasady. Mamy być ambitne, sprawcze, odporne, najlepiej jeszcze piękne i uśmiechnięte. A jeśli już płakać - to po cichu. Martyna podbija jeszcze emocje i na kolejnych stronach pisze wprost: „Każda moja słabość zostanie wykorzystana przeciwko mnie.” I nagle okazuje się, że książka o Martynowym Evereście zaczyna być książką o nas wszystkich. O kobietach wychowanych do dzielności. O kobietach, które nauczyły się mówić „dam radę”, nawet kiedy nie miały już siły wstać z łóżka. O kobietach, które przez lata myliły siłę z samotnością. Martynę Wojciechowską poznaje się tu kawałek po kawałku To niezwykłe jak za pomocą tej książki można poznać (pokusiłabym się na stwierdzenie - w dość dużym stopniu) Martynę Wojciechowską - kawałek po kawałku. Nie przez wielkie medialne momenty, ale przez drobiazgi, sposób myślenia, pojedyncze zdania. Kiedy pisze o przygotowaniach do Everestu, nie tworzy mitu „niezniszczalnej himalaistki”. Zamiast tego w zapiskach pamiętnika wniesionego i tworzonego na 8-tysięczniku analizuje własne ciało niemal centymetr po centymetrze: „Gdy postanawiam, że wyruszę na Mount Everest, jest dla mnie oczywiste, że muszę wcześniej wybrać się na jakąś górę, żeby przeprowadzić próbę generalną. Nie wiem, czy zgodnie ze słowami lekarza jestem w stanie wspinać się z plecakiem. Jak zniosę długotrwały wysiłek fizyczny? Czy kręgosłup i kolana dadzą o sobie znać od razu, czy dopiero po jakimś czasie”. W tych kilku zdaniach widać wszystko: skrupulatność, odpowiedzialność i charakterystyczną dla niej potrzebę przygotowania się na każdy możliwy scenariusz. Martyna nie robi nic „po łebkach”. Nawet marzenia traktuje jak zadanie do wykonania. Im dalej w książkę, tym bardziej przesuwa się horyzont Najbardziej zostały ze mną te późniejsze rozdziały. Nie te o samym zdobyciu szczytu (choć kocham góry, a Everest jest moim marzeniem), ale te, w których Martyna Wojciechowska zaczyna opowiadać o rzeczach znacznie trudniejszych niż góry. O byciu kobietą, którą wszyscy obserwują. O macierzyństwie. O presji. O tym nieustannym poczuciu, że trzeba zasłużyć na prawo do własnych wyborów. I nagle ta historia kompletnie zmienia swój ciężar. Bo kiedy Wojciechowska wraca do momentu wyjazdu na Antarktydę i opisuje reakcje ludzi na to, że jako matka nadal chce podróżować, pracować i przekraczać granice, trudno nie pomyśleć o tym, jak bardzo kobiety wciąż są rozliczane z każdej decyzji. Z tego, ile pracują. Ile czasu poświęcają sobie. Czy są wystarczająco obecne. Wystarczająco ciepłe. Wystarczająco „dobre”. „Czy matka w ogóle powinna zrezygnować ze swojego życia i swoich pasji?” To jedno pytanie otwiera tu znacznie większy temat. Kilka stron później pojawia się bardzo intymne wyznanie: „Czuję, że dopiero tam narodziłam się jako matka.” I niemal natychmiast zostaje ono sprowadzone do medialnego nagłówka, który jak satelita zaczyna krążyć w sieci: „Martyna dopiero na Antarktydzie pokochała swoje dziecko”. Czytałam to z ogromnym smutkiem i wstydem za „dzisiejszy świat mediów” - bo choć nie tworzę click-bitów, to przedstawiając się jako dziennikarka wiele osób w swojej głowie, przez takie właśnie nagłówki, może wrzucić mnie do tego samego worka. Bo w tych kilku zdaniach mieści się właściwie całe doświadczenie wielu kobiet - świat, który nie daje przestrzeni na skomplikowane emocje, tylko błyskawicznie zamienia je w ocenę. Wojciechowska pisze o tym bardzo spokojnie, bez rozgoryczenia, ale właśnie dlatego wybrzmiewa to jeszcze mocniej. Zwłaszcza kiedy dodaje: „Matki-himalaistki przez dekady musiały udowadniać coś, czego od ojców-himalaistów nigdy nie wymagano: że pasja i odpowiedzialność się nie wykluczają.” I wtedy już naprawdę trudno myśleć o tej książce wyłącznie jak o historii zdobycia Everestu. Coraz bardziej staje się opowieścią o kobietach, które przez lata próbowały być jednocześnie silne, ambitne, opiekuńcze, odporne i „wystarczające” dla wszystkich wokół. A przecież to właśnie ten ciężar bywa czasem największą górą do zdobycia. Everest po latach wygląda inaczej 20 lat temu „Przesunąć horyzont” było dla mnie historią o zdobywaniu świata. Dziś czytam ją bardziej jak opowieść o człowieku, który próbuje przetrwać samego siebie. Dlatego tak mocno wybrzmiewają fragmenty o słabości. „Nie chcę dać rady.” To jedno zdanie właściwie rozsadza cały mit „Martyny, która zawsze daje radę”. Bo ta książka nie opowiada już wyłącznie o sukcesie. Opowiada o tym, co dzieje się później. Co zostaje w człowieku po traumie, po stracie, po nieustannym życiu na najwyższych obrotach. Wojciechowska bardzo dużo pisze o presji. O tym, że nie umiała się zatrzymać. Że ciągle potrzebowała ruchu, celu, kolejnego wyzwania. I chyba pierwszy raz tak otwarcie pokazuje, że czasem ekstremalne życie może być też formą ucieczki. „Potrzebuję dyskomfortu, wręcz bólu i cierpienia, żeby wrócić do siebie.” To jeden z tych cytatów, które zostają w głowie długo po zamknięciu książki. „Odwaga zaczyna się od tego, żeby pozwolić się sobą zaopiekować” Mój ulubiony fragment? „Bez strachu nie ma odwagi”. To zdanie trochę jak motto towarzyszy mi w najtrudniejszych chwilach od czasu, gdy przeczytałam pierwszą wersję „Przesunąć horyzont” z 2006 roku. Chwilę później w nowej książce pada zdanie, które pokazuje, jak bardzo zmieniła się dziś Martyna Wojciechowska: „Czasem prawdziwa odwaga zaczyna się od tego, żeby pozwolić się sobą zaopiekować.” Dlatego ta książka działa tak mocno. Bo nie jest już opowieścią o niezniszczalnej bohaterce. Jest opowieścią o człowieku. O kobiecie, która przez lata próbowała być „supergirl”, aż w końcu zrozumiała, że nie musi już nikomu udowadniać swojej siły. Premiera książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później” pełna symboli i ludzi, którzy tworzyli historię Oficjalna premiera książki odbyła się 18 maja - dokładnie w dniu, w którym Martyna Wojciechowska 20 lat temu stanęła na Evereście. I mam wrażenie, że trudno byłoby wymyślić bardziej symboliczny moment. Na premierze pojawiło się mnóstwo osób, które przez lata były częścią jej drogi. Była Elżbieta Dzikowska - „podróżnicza mama” Martyny. Był Krzysztof Wielicki, człowiek, przed którym góry zdają się nie mieć tajemnic. Był Andrzej Bargiel, który od lat redefiniuje granice niemożliwego. Pojawił się także Dariusz Załuski - operator i dokumentalista, który filmował wejście Wojciechowskiej na Everest. Był również Bedoes, który ostatnio razem z Łatwogangiem zorganizował akcję charytatywną dla dzieci chorych na raka jakiej w Polsce jeszcze nie było. Był Grzegorz Krychowiak. Był Mark Brzezinski - ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce w latach 2022–2025. Była także prezydentowa Joanna Kwaśniewska, która od lat wspiera Martynę w wielu akcjach. I dziesiątki innych osób ze świata kultury, mediów, sportu i podróży, których wymienienie zajęło by kolejne strony tego artykułu. A paradoksalnie ten wieczór wcale nie był o gwiazdach, które wsparły autorkę swoją obecnością. Był o Martynie, która po 20 latach wróciła do własnej historii i opowiedziała ją od nowa. Tym razem uczciwiej. Ciszej. Jeszcze bardziej intymnie. Jeszcze bardziej dokładnie. Martyna pisze w książce: „Najważniejsze są ludzkie historie.” I mam poczucie, że ta książka jest dowodem, że w końcu własną historię też potraktowała z taką samą uwagą jak historie innych ludzi - które dzięki jej determinacji mogły zobaczyć i przez to pokochać miliony widzów. Martyna Wojciechowska „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. To nie jest książka o górach Choć kocham książki o górskich wyprawach - a to nie jest książka o górach, to polecam ją z całego serca. Niech was nie zwiedzie Everest umieszczony na rancie okładki. To nie jest książka wyłącznie o wspinaczce. To książka o tym symbolicznym Evereście, który każdy z nas widzi gdzieś w swoim życiu. Czasem jest nim strata. Czasem samotność. Czasem lęk, którego nie umiemy nazwać. A czasem zwykłe zmęczenie ciągłym udowadnianiem światu, że damy radę. Może dlatego tak łatwo odnaleźć w tej historii kawałek siebie. Od jutra „Przesunąć horyzont. 20 lat później” trafia do regularnej sprzedaży w księgarniach. Pojawi się również audiobook czytany przez samą Martynę Wojciechowską. Jak przyznała podczas premiery - nagrywanie go było momentami jeszcze trudniejsze niż samo pisanie. I po przeczytaniu tej książki doskonale rozumiem dlaczego.
Mistrz kryminału wraca z mrożący krew w żyłach thrillerem, od którego trudno będzie się oderwać. Nowy Coben już za chwilę w księgarniach
Nowy thriller Harlana Cobena „Nie ma głupich” nadchodzi do Polski. Ta historia, która wraca jako koszmar sprzed lat.
Nowy thriller Harlana Cobena ma już datę polskiej premiery Fani Harlana Cobena mogą zapisać tę datę w kalendarzu. „Nie ma głupich”, czyli polskie wydanie powieści „Nobody’s Fool”, ukaże się 20 maja 2026 roku. Książka trafi do księgarń nakładem wydawnictwa Albatros, w przekładzie Andrzeja Szulca. To szczególnie ciekawa premiera dla osób, które znają „Już mnie nie oszukasz”. „Nie ma głupich” rozwija wątki związane z Samim Kierce’em i przenosi czytelników rok po wydarzeniach z tamtej historii. Coben znów sięga po swój ulubiony mechanizm: pozornie poukładane życie bohatera pęka w chwili, gdy przeszłość wraca nie jako wspomnienie, lecz jako realne zagrożenie. Tym razem wszystko zaczyna się od tajemnicy z czasów studenckich. Młody Sami Kierce podczas wyjazdu do Hiszpanii budzi się we krwi, z nożem w dłoni. Obok leży ciało jego dziewczyny, Anny. Nie pamięta, co wydarzyło się poprzedniej nocy. Przerażony, przekonany, że jego życie właśnie się skończyło, ucieka. O czym będzie książka „Nie ma głupich”? Po latach Kierce nie jest już tym samym człowiekiem. Ma za sobą bolesną przeszłość, pracuje jako prywatny detektyw, a jednocześnie próbuje odnaleźć się w nowej roli świeżo upieczonego ojca. Żeby związać koniec z końcem, prowadzi zajęcia w nowojorskiej szkole wieczorowej, gdzie uczy przyszłych śledczych i detektywów amatorów. Właśnie tam dochodzi do sceny, która brzmi jak klasyczny początek cobenowskiej intrygi. Podczas zajęć Kierce rozpoznaje wśród słuchaczek Annę, kobietę, która 22 lata wcześniej miała zginąć w Hiszpanii. Ich spojrzenia się spotykają. Ona natychmiast ucieka. Od tej chwili nie ma już powrotu do normalności. Kierce musi odpowiedzieć sobie na pytanie, które brzmi absurdalnie, ale nie pozwala mu oddychać spokojnie: czy przez ponad dwie dekady żył w cieniu zbrodni, której wcale nie popełnił? A jeśli Anna naprawdę żyje, kto zbudował kłamstwo, które zniszczyło jego młodość? Coben wraca do tego, co robi najlepiej „Nie ma głupich” zapowiada się jak thriller skrojony według najbardziej rozpoznawalnego wzoru Harlana Cobena. Jest sekret z przeszłości, bohater zmuszony do konfrontacji z własną winą, kobieta, która nie powinna istnieć, i śledztwo prowadzące znacznie dalej, niż początkowo można się spodziewać. Im głębiej Kierce drąży sprawę, tym wyraźniej widać, że nie chodzi wyłącznie o prywatną traumę sprzed lat. Trop ma prowadzić do świata „nietykalnych elit”, czyli ludzi, którzy mogą więcej, wiedzą więcej i potrafią ukrywać prawdę skuteczniej niż inni. W typowym dla Cobena stylu prywatne pytanie szybko zmienia się w niebezpieczną grę, w której każdy szczegół może okazać się pułapką. To także powrót bohatera, którego widzowie mogą kojarzyć z ekranowej wersji „Już mnie nie oszukasz”. W serialowej adaptacji w postać Samiego Kierce’a wcielił się Adeel Akhtar, dzięki czemu nowa powieść może działać podwójnie: jako książkowa kontynuacja i jako historia, którą wiele osób od razu będzie widzieć w wyobraźni niemal filmowo. „Nie ma głupich” może być jedną z najgłośniejszych premier kryminalnych połowy roku Harlan Coben od lat należy do autorów, którzy wyjątkowo dobrze rozumieją mechanikę napięcia. W jego powieściach spokojne życie nigdy nie jest naprawdę spokojne, a przeszłość nie znika tylko dlatego, że ktoś bardzo chce o niej zapomnieć. Sekrety u Cobena nie są dodatkiem do fabuły. Są zapalnikiem. Autor ma na koncie m.in. Anthony Award, Barry Award i Edgar Award, czyli trzy prestiżowe wyróżnienia w świecie literatury kryminalnej. Polscy czytelnicy znają go z takich tytułów jak „Bez pożegnania”, „Tylko jedno spojrzenie”, „W głębi lasu”, „Zostań przy mnie”, „O krok za daleko” czy „Już mnie nie oszukasz”. Jego książki regularnie trafiają też na ekran, a polskie adaptacje „W głębi lasu”, „Zachowaj spokój” i „Tylko jedno spojrzenie” powstały dla Netflixa. „Nie ma głupich” dopisuje do tego dorobku historię, która ma wszystko, czego czytelnicy szukają u Cobena: nierozwiązaną zbrodnię, fałszywe tropy, bohatera z tajemnicą i pytanie, które od pierwszych stron powinno napędzać lekturę. Co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy w Hiszpanii? I dlaczego Anna wróciła dopiero teraz?
Włoski romans, który sprzedał się w milionach egzemplarzy, stał się hitem Prime Video. Widzowie w Polsce pokochali tę historię
„To nie miejsce dla singli” jeszcze niedawno funkcjonowało głównie jako tytuł popularnej włoskiej powieści romantycznej. Dziś ekranizacja książki Felicii Kingsley podbija Amazon Prime Video i znalazła się już wśród TOP10 najchętniej oglądanych filmów w Polsce.
Zanim „To nie miejsce dla singli” trafiło na streaming, historia najpierw podbiła rynek książkowy. Felicia Kingsley od kilku lat pozostaje jedną z najlepiej sprzedających się autorek we Włoszech, a jej książki sprzedały się już w milionach egzemplarzy. Czytelniczki pokochały ją za lekkie, emocjonalne historie, które przypominają współczesne komedie romantyczne - trochę chaotyczne, pełne napięcia między bohaterami i zanurzone w codziennych relacyjnych problemach. Często porównywane do współczesnych, bardziej „comfortowych” wersji Jane Austen. Książki Felicii Kingsley zawładnęły sercami czytelników Kingsley zaczynała dość niepozornie - pierwszą książkę opublikowała samodzielnie, a później została przejęta przez wydawnictwo Newton Compton. Dziś jej nazwisko regularnie pojawia się na listach najlepiej sprzedających się autorów we Włoszech. I co ciekawe - jej sukces bardzo mocno napędził TikTok oraz społeczność czytelniczek online. Włoskie media pisały wręcz o „Kingsley-mania”, bo jej spotkania autorskie zaczęły przypominać koncerty albo fandomowe eventy. „To nie jest kraj dla singli” szybko stało się jednym z najgłośniejszych tytułów autorki. Sama historia mocno gra motywem presji „idealnego życia”, w którym wszyscy wokół wydają się być w parach, podczas gdy główna bohaterka próbuje znaleźć własne miejsce i odpowiedź na pytanie, czego naprawdę chce od relacji. A motyw świata, który wydaje się stworzony dla par, a nie dla osób próbujących odnaleźć się poza tym schematem - okazał się wyjątkowo nośny także w mediach społecznościowych. „To nie miejsce dla singli” podbija Prime Video. Ekranizacja włoskiego bestsellera jest już w TOP 5 w Polsce Film o lekko zmienionym tytule przenosi widzów do niewielkiej włoskiej miejscowości, gdzie życie toczy się według bardzo prostych zasad: wszyscy wszystko o sobie wiedzą, a bycie singielką po trzydziestce szybko staje się tematem rozmów całego otoczenia. Główna bohaterka wraca do rodzinnych stron i zderza się z rzeczywistością, w której niemal każda sytuacja kończy się pytaniem o miłość, ślub albo „ułożenie sobie życia”. Oczywiście nie brakuje też mężczyzny, który komplikuje wszystko jeszcze bardziej - i właśnie wokół tej relacji buduje się cała romantyczna dynamika filmu. Twórcy mocno stawiają na atmosferę: słońce, włoskie uliczki, rodzinny chaos i dialogi, które mają bardziej wywoływać uśmiech niż wielkie dramatyczne emocje. To kino, które bardzo świadomie idzie w stronę comfort movie. View oEmbed on the source website Obsada, która niesie cały klimat filmu W głównych rolach pojawiają się Matilde Gioli i Cristiano Caccamo - włoski duet, który buduje między bohaterami dokładnie taki rodzaj chemii, jakiego oczekuje się od współczesnej włoskiej komedii romantycznej. Matilde Gioli wnosi do swojej bohaterki jednocześnie lekkość i poczucie zagubienia, dzięki czemu historia nie zamienia się w bajkę oderwaną od rzeczywistości. Z kolei Cristiano Caccamo gra postać, która bardzo dobrze wpisuje się w klasyczny schemat „problematycznego, ale trudno mu się oprzeć”. To właśnie relacja między nimi sprawia, że film ogląda się z przyjemnością - nawet wtedy, gdy fabuła świadomie korzysta z dobrze znanych romantycznych motywów. Widzowie w Polsce szybko dali się wciągnąć „To nie miejsce dla singli” bardzo szybko trafiło do TO10 najpopularniejszych filmów na Prime Video w Polsce. I trudno się temu dziwić. Platformy streamingowe od dawna szukają historii, które dają widzom emocjonalny oddech - trochę eskapizmu, trochę romantycznego napięcia i bohaterów, którym chce się kibicować. Ta historia dokładnie to oferuje. Nie próbuje być cyniczna ani przesadnie nowoczesna za wszelką cenę. Zamiast tego wraca do tego, co w komediach romantycznych działa od lat najlepiej: chemii między bohaterami, lekkiego chaosu emocjonalnego i obietnicy, że nawet najbardziej skomplikowane relacje mogą jeszcze skończyć się dobrze.
Ta książka według Remigiusza Mroza jest "nieodkładalna". Wciągający thriller szpiegowski i światowy bestseller
Remigiusz Mróz zachwyca się wyjątkowym thrillerem szpiegowskim, który wciąga od pierwszej strony i trzyma w napięciu aż do samego końca. Podkreślił, że to wzór literackiego kunsztu, którego nie sposób odłożyć.
Jeśli szukacie książki, która wciągnie was bez reszty i zostawi z prawdziwym niedosytem – Remigiusz Mróz ma dla was propozycję nie do odrzucenia. Jego absolutnym faworytem jest „Pielgrzym” Terry’ego Hayesa, czyli niezwykle wciągający thriller szpiegowski, który podbił serca czytelników już w 2014 roku… zupełnie po cichu. „Pielgrzym” - trzyma w napięciu od pierwszej strony W rozmowie z magazynem Empik Pasje Mróz zdradził, że „Pielgrzym” to dla niego szczyt literackiego kunsztu. Książka imponuje wielowątkową, ale niesamowicie klarowną fabułą, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Hayes potrafi w mistrzowski sposób połączyć dynamiczną akcję z backstage’em pracy wywiadowczej, oferując czytelnikowi zarówno emocje, jak i intelektualne wyzwanie. Remigiusz Mróz to nie tylko płodny pisarz, ale też autor, który zdążył zaskarbić sobie rzesze wiernych czytelników dzięki mistrzowskiemu łączeniu intryg kryminalnych z wnikliwą psychologią postaci. Jego nazwisko to dziś synonim bestsellerów, które nie tylko bawią, ale i zachęcają do refleksji. Sam Mróz wielokrotnie podkreślał w wywiadach, że inspirują go świetne wzory literackie spoza własnej twórczości — a „Pielgrzym” jest tego najlepszym przykładem. Remigiusz Mróz o "Pielgrzymie": jest po prostu nieodkładalna Co ważne, Remigiusz podkreśla, że tę książkę czyta się jednym tchem – jest po prostu nieodkładalna. Wielowątkowy thriller z globalnym terroryzmem w tle i precyzyjnym śledztwem sprawia, że trudno oderwać się od kolejnych rozdziałów. „Pielgrzym” to pozycja absolutnie obowiązkowa dla fanów literatury sensacyjnej, którzy szukają czegoś więcej niż tylko emocjonującej fabuły. To przykład, jak powinien wyglądać thriller na najwyższym poziomie. „Pielgrzym” - światowy bestseller Książka „Pielgrzym” autorstwa Terry’ego Hayesa to światowy bestseller, który w Polsce sprzedał się w nakładzie przekraczającym 60 000 egzemplarzy. Globalnie „Pielgrzym” zdobył ogromną popularność – został przetłumaczony na dziesiątki języków i regularnie zajmuje wysokie miejsca w rankingach Amazon w kategoriach thrillerów szpiegowskich i politycznych, potwierdzając swój status światowej sensacji literackiej.
3 wciągające thrillery na deszczowe popołudnie. Te książki są najlepiej oceniane przez czytelników
„W czasie deszczu dzieci się nudzą…” a dorośli - nie. Dorośli przepadają wtedy w mrocznych historiach, które wciągają jak wir i nie puszczają aż do ostatniej strony.
Coś jest w tym majowym czasie, który udaje lato, ale jeszcze nie do końca nim jest. 15 maja wypada tzw. Zimna Zośka - to nieoficjalna - przekazywana z dziada, pradziada granica między „już ciepło” a „jeszcze nie ufaj pogodzie”. Weekend niestety zapowiada się deszczowo, a wiosna w tym roku zdecydowanie nas nie rozpieszcza. Słońce wydaje się być na wagę złota, ale - jak to zwykle bywa - brak pogody ma też swoją dobrą stronę. To moment idealny na książki, które wciągają bardziej niż scrollowanie czegokolwiek. Historie, które czytelnicy na całym świecie ocenili jako jedne z najbardziej uzależniających thrillerów ostatnich lat. I szczerze? Zazdroszczę tym, którzy mają je jeszcze przed sobą. „Zaginiona dziewczyna” - Gillian Flynn Zaginiona dziewczyna to thriller, który zmienił zasady gry w gatunku psychologicznych historii o związkach. Z pozoru wszystko zaczyna się klasycznie: zniknięcie żony, podejrzenia wobec męża, medialna burza. Ale bardzo szybko okazuje się, że nic tu nie jest takie, jak się wydaje. To książka o małżeństwie, które rozpadło się znacznie wcześniej, niż ktokolwiek zdążył to zauważyć. O narracji, która potrafi manipulować czytelnikiem równie skutecznie jak bohaterami. Czytelnicy? To jedna z najwyżej ocenianych powieści thrillerowych na świecie - średnia około 4.1/5 na Goodreads przy milionach ocen, z ogromną liczbą recenzji i status „modern classic” wśród thrillerów psychologicznych. To książka, którą wiele osób kończy z jednym zdaniem w głowie: „jak ja mogłam/em tego nie przewidzieć?” „Zanim zasnę” - S.J. Watson Zanim zasnę to thriller, który działa jak powolne tracenie gruntu pod nogami. Bohaterka każdego dnia budzi się z amnezją. Nie pamięta swojego życia, nie pamięta ludzi, nie pamięta siebie. Każdy dzień zaczyna od zera - aż zaczyna odkrywać, że ktoś bardzo nie chce, żeby odzyskała pamięć. To historia duszna, klaustrofobiczna, oparta na jednym, genialnie prostym pomyśle: co jeśli nie możesz ufać nawet własnemu umysłowi? Czytelnicy od lat podkreślają, że to jedna z najbardziej „uzależniających” książek gatunku - taka, którą trudno odłożyć, bo każdy rozdział kończy się nowym pęknięciem rzeczywistości. Średnia ocen utrzymuje się stabilnie w okolicach 4/5 na Goodreads, z bardzo wysokim poziomem poleceń wśród fanów thrillerów psychologicznych. „Dziewczyna z pociągu” - Paula Hawkins Dziewczyna z pociągu to książka, która stała się globalnym fenomenem i jednym z najbardziej rozpoznawalnych thrillerów dekady. Codzienność, która wygląda banalnie: pociąg, trasa, okno i czyjeś życie obserwowane z dystansu. A potem jedno zniknięcie, które uruchamia lawinę kłamstw, podejrzeń i bardzo niewygodnych prawd. To thriller o tym, jak łatwo projektujemy historie na ludzi, których widzimy tylko przez chwilę - i jak bardzo te historie mogą być nieprawdziwe. Czytelnicy ocenili ją bardzo wysoko, a książka przez długi czas utrzymywała się w ścisłej czołówce najlepiej sprzedających i najczęściej recenzowanych thrillerów na świecie (średnio ok. 3.9–4.0/5 na Goodreads przy milionach ocen). To jedna z tych historii, które czyta się „jeszcze jeden rozdział” aż do trzeciej nad ranem. Jeśli znacie te tytuły… oto nowości, które czytelnicy też pokochali Wśród nowszych thrillerów, które mocno wybijają się w rankingach i dyskusjach czytelników, szczególnie często pojawiają się: „The God of the Woods” - Liz Moore (jedna z najwyżej ocenianych powieści 2024, ok. 4.1–4.2 na Goodreads) „First Lie Wins” - Ashley Elston (bestsellerowy thriller z 2024, bardzo wysoko oceniany przez czytelników) „Listen for the Lie” - Amy Tintera (często wymieniany wśród najlepszych nowych thrillerów psychologicznych) To książki, które regularnie trafiają do zestawień „top reads” i „most addictive thrillers”, a czytelnicy podkreślają ich tempo, twisty i bardzo filmowy sposób prowadzenia historii.