Ta komedia Netflixa ma wszystko, czego trzeba na lato: chaos, rodzinne napięcie i plan, który szybko się sypie
„Braciszek” to nowa komedia Netfliksa z Johnem Ceną i Erikiem André, w której jeden nieproszony gość wystarczy, by perfekcyjny plan zaczął rozpadać się w najbardziej absurdalny sposób.
Poukladane życie, świetna kariera i zero miejsca na chaos. Brzmi dobrze, dopóki w drzwiach nie pojawia się ekscentryczny młodszy brat. Netflix szykuje nową komedię na lato Netflix zapowiedział nową komedię, która ma trafić do widzów pod koniec czerwca. Film „Braciszek” brzmi jak propozycja na lekki, wakacyjny seans: jest gwiazdorski duet, zderzenie skrajnie różnych charakterów i fabuła oparta na tym, że jedno niespodziewane spotkanie potrafi wywrócić całe życie do góry nogami. W centrum historii znajdzie się odnoszący sukcesy agent nieruchomości. Jego codzienność jest uporządkowana, przewidywalna i dopięta na ostatni guzik. Wszystko zmienia się, gdy nagle pojawia się jego ekscentryczny „młodszy brat”. Od tego momentu poukładany świat bohatera zaczyna pękać, a wspólne przygody prowadzą do serii komicznych i nieprzewidywalnych wydarzeń. John Cena i Eric André razem na ekranie Największym magnesem „Braciszka” jest obsada. W głównych rolach wystąpią John Cena i Eric André, czyli duet, który sam w sobie zapowiada mocne komediowe zderzenie. Cena od lat sprawdza się w rolach opartych na kontraście między fizyczną siłą a autoironicznym humorem, a André kojarzy się z energią nieprzewidywalną, chaotyczną i trudną do zamknięcia w klasycznych ramach. Poza Johnem Ceną i Erikiem André w filmie zobaczymy także Michelle Monaghan, Christophera Meloniego, Ego Nwodim, Sherry Colę, Caleba Hearona i Bena Ahlersa. Netflix pokazał już pierwsze kadry z produkcji, w tym ujęcie z Michelle Monaghan, co tylko podkręca ciekawość wokół tego, jak szeroko zostanie rozegrana ta komediowa historia. Za reżyserię odpowiada Matt Spicer, twórca komedii „Ingrid wyrusza na zachód”. Scenariusz napisali Jarrad Paul i Andrew Mogel. To oznacza, że „Braciszek” może celować nie tylko w prostą komedię sytuacyjną, ale też w opowieść o relacjach, ambicjach i życiu, które lubi psuć nawet najlepiej ułożone plany. O czym będzie „Braciszek”? „Braciszek” opowie o człowieku, który ma wszystko pod kontrolą, dopóki do jego życia nie wchodzi ktoś, kto tej kontroli zupełnie nie uznaje. Ekscentryczny młodszy brat nie tylko burzy spokój głównego bohatera, ale też uruchamia lawinę sytuacji, których nie da się przewidzieć ani zaplanować. Netflix zapowiada film jako komedię opartą na serii wspólnych przygód i coraz bardziej absurdalnych wydarzeń. Można więc spodziewać się historii o rodzinnej relacji, która zamiast wzruszającego pojednania najpierw przyniesie chaos, konflikty i sporo sytuacji z gatunku „jak my się w to wpakowaliśmy?”. View oEmbed on the source website Kiedy „Braciszek” trafi na Netflix? „Braciszek” zadebiutuje na Netfliksie 26 czerwca. Film zapowiada się jako jedna z tych letnich premier, po które sięga się wtedy, gdy zamiast ciężkiego dramatu ma się ochotę na coś szybkiego, gwiazdorskiego i rozrywkowego. John Cena, Eric André i komediowy chaos rodzinny brzmią jak zestaw, który może dobrze sprawdzić się na wieczorny seans.
Śmieszne komedie na Netflix. 5 filmów, które poprawią Ci humor w jeden wieczór
Na Netflix nie brakuje komedii, które idealnie sprawdzają się wtedy, gdy potrzebujemy lekkiego seansu i szybkiej poprawy humoru. Od satyry na współczesny świat, przez kryminalne pomyłki, aż po absurdalne historie miłosne - te tytuły pokazują, że śmiech może mieć wiele odcieni.
Są takie dni, kiedy jedyne, czego potrzebujemy, to film, który nie wymaga analizowania, nie przytłacza emocjonalnie i po prostu… bawi. Śmieszne komedie od lat pełnią dokładnie tę funkcję - mają rozładować napięcie, pozwolić się wyłączyć i przypomnieć, że kino może być czystą rozrywką. Na Netflix nie brakuje tytułów, które łączą absurd, romans i czarny humor. Wybrałyśmy 5 komedii, które gwarantują lekki seans i naprawdę solidną dawkę śmiechu. „Nie patrz w górę” (Don’t Look Up) Film opowiada o dwójce astronomów, którzy odkrywają, że w Ziemię zmierza kometa zagrażająca całej ludzkości. Problem w tym, że nikt - od mediów po polityków - nie traktuje ich ostrzeżeń poważnie. W obsadzie błyszczą m.in. Leonardo DiCaprio i Jennifer Lawrence. To komedia, która śmieje się z… końca świata. Humor wynika tu z absurdu sytuacji, medialnego chaosu i tego, jak bardzo współczesny świat potrafi ignorować katastrofę, jeśli ta nie trenduje w social mediach. View oEmbed on the source website „Czerwona Nota”(Red Notice) To historia trójki bohaterów: agenta FBI i dwóch rywalizujących złodziei dzieł sztuki, którzy zostają wciągnięci w globalną grę pełną intryg i podwójnych zdrad. W rolach głównych: Dwayne Johnson, Ryan Reynolds i Gal Gadot. Film bawi przede wszystkim kontrastem między bohaterami - Reynolds gra tu klasycznego cwaniaka z ironicznym poczuciem humoru, który przejmuje każdą scenę. To szybka, lekka komedia akcji, która nie udaje niczego więcej niż rozrywki. View oEmbed on the source website „Zabójczy rejs” (Murder Mystery) Para z Nowego Jorku (grana przez Adam Sandler i Jennifer Aniston) wyjeżdża na wakacje do Europy i przypadkiem trafia w sam środek morderstwa na luksusowym jachcie. Zamiast relaksu - zaczyna się śledztwo, w którym każdy kolejny trop tylko bardziej komplikuje sytuację, a oni sami stają się głównymi podejrzanymi. Humor opiera się na kontraście: zwykli ludzie wrzuceni w świat bogaczy, absurdalne sytuacje i lekko „stary, ale złoty” styl komedii kryminalnej. To typowy comfort movie, który ogląda się bez wysiłku - z dużą ilością gagów sytuacyjnych, przerysowanych reakcji i duetem, który świetnie gra na zasadzie „on i ona kontra cały chaos świata”. View oEmbed on the source website „Niewłaściwa Missy” (The Wrong Missy) Tim (David Spade) przez przypadek zaprasza na firmowy wyjazd nie tę kobietę, z którą był na randce, tylko jej zupełne przeciwieństwo - chaotyczną, nieprzewidywalną Missy. W tej roli Lauren Lapkus. Sytuacja wymyka się spod kontroli już od pierwszych minut podróży, a każdy kolejny dzień tylko pogłębia chaos i niezręczności. Film jedzie na pełnym przerysowaniu: Missy jest totalnie niekontrolowana, a każda jej scena to nowy poziom absurdu. To komedia, która świadomie przesadza - i właśnie dlatego działa. Humor wynika tu z ekstremalnych zachowań bohaterki, nieoczekiwanych zwrotów akcji i ciągłego poczucia „to nie może się dziać naprawdę”, które jednak… cały czas się dzieje. View oEmbed on the source website „Eurovision Song Contest: Historia zespołu Fire Saga” Dwójka islandzkich muzyków (Will Ferrell i Rachel McAdams) dostaje szansę reprezentowania swojego kraju w Eurowizji. Problem w tym, że nic nie idzie zgodnie z planem - od pierwszych prób, przez eliminacje, aż po sam konkurs wszystko wymyka się spod kontroli, a ich występ staje się jednym wielkim pasmem przypadków i nieoczekiwanych zwrotów. Film bawi się absurdem samego konkursu i stereotypami o muzyce pop, ale robi to z dużą sympatią do Eurowizji i jej fanów. Dużo tu autoironii, przerysowanych występów i scen, które idealnie trafiają w eurowizyjny klimat „cringe, ale kochamy”. To komedia, która jednocześnie wyśmiewa i celebruje spektakl muzycznego show, gdzie liczy się nie tylko talent, ale też totalny brak hamulców. View oEmbed on the source website To zestawienia udowadnia, że śmieszne komedie - dostępne na Netflixie - to szalony miks stylów. Od absurdalnych historii, przez rom-comy, aż po społeczne satyry. Każdy z tych filmów działa trochę inaczej, ale łączy je jedno: poprawiają humor bez żadnego wysiłku.
Ta komedia Netflixa zaczyna się jak żart, ale szybko trafia w czuły punkt. Na cel bierze sobie męskie ego
„Panie przodem” to świeża komedia Netflixa, w której Damien Sachs, pewny siebie szef z agencji reklamowej, po wypadku budzi się w alternatywnym świecie rządzonym przez kobiety. Brzmi znajomo? Polscy widzowie zapewne szybko pomyślą o kultowej „Seksmisji”, choć produkcja Netfliksa idzie w nieco inną stronę.
W tym artykule: „Panie przodem” na Netflixie. O czym jest nowa komedia? Sacha Baron Cohen i Rosamund Pike w komediowym pojedynku Porównania do „Seksmisji” wracają jak refren, ale to inny gatunek emocji „Panie przodem” na Netflixie. O czym jest nowa komedia? Bohaterem filmu jest Damien Sachs, bogaty, wpływowy i bardzo pewny siebie mężczyzna, który przywykł do tego, że świat działa na jego korzyść. Ma pieniądze, pozycję, zawodowe ambicje i przekonanie, że fotel CEO w prestiżowej agencji reklamowej jest właściwie formalnością. Damien jest też typem playboya-szowinisty, który nie zastanawia się szczególnie nad tym, jak traktuje kobiety w swoim otoczeniu. Wszystko zmienia się po wypadku. Damien budzi się w alternatywnej rzeczywistości, w której najważniejsze stanowiska zajmują kobiety, a mężczyźni muszą mierzyć się z mechanizmami dyskryminacji, które on sam wcześniej lekceważył albo współtworzył. Awans wymyka mu się z rąk, jego pozycja przestaje być oczywista, a dawna podwładna, Alex Fox, okazuje się teraz jego szefową i najtrudniejszą rywalką. To właśnie ta zamiana perspektyw staje się źródłem komedii, ale też najciekawszym elementem filmu. „Panie przodem” nie opowiada wyłącznie o mężczyźnie, który nagle traci kontrolę. Pokazuje raczej, jak niewygodnie robi się wtedy, gdy ktoś przyzwyczajony do przewagi musi przez chwilę funkcjonować po drugiej stronie układu. Sacha Baron Cohen i Rosamund Pike w komediowym pojedynku Największym magnesem filmu jest obsada. Sacha Baron Cohen, kojarzony przez widzów przede wszystkim z bezkompromisowym humorem i postacią Borata, wciela się tu w Damiena Sachsa, mężczyznę, którego pewność siebie zaczyna pękać w zderzeniu z nową rzeczywistością. To rola oparta na komediowym przerysowaniu, ale też na obserwowaniu bohatera, który niechętnie uczy się tego, czego przez lata nie chciał widzieć. Partneruje mu Rosamund Pike jako Alex Fox. Jej bohaterka w świecie Damiena była niedocenianą pracownicą, w alternatywnej rzeczywistości staje się kobietą z władzą, ambicją i ostrym instynktem zawodowym. Ich relacja napędza film, bo „Panie przodem” najlepiej działa właśnie wtedy, gdy zderza ze sobą dwie silne osobowości. Na ekranie pojawiają się też nazwiska dobrze znane fanom brytyjskiego kina: Richard E. Grant, Charles Dance, Emily Mortimer, Fiona Shaw, Tom Davis i Kathryn Hunter. Dzięki temu komedia Netfliksa ma nie tylko chwytliwy pomysł, ale też obsadę, która potrafi wydobyć z niego tempo, ironię i elegancko podkręcony absurd. Porównania do „Seksmisji” wracają jak refren, ale to inny gatunek emocji Polskie skojarzenia z „Seksmisją" pojawiają się niemal automatycznie, bo punkt wyjścia brzmi znajomo: odwrócenie ról i świat, w którym to kobiety trzymają ster. Jednak Panie przodem nie idą w stronę science fiction, tylko w satyrę obyczajową osadzoną w korporacyjnej scenerii. Różnica jest istotna, bo zmienia temperaturę opowieści: zamiast fantastycznego kostiumu dostajemy bliską codzienności grę o status, władzę i język, którym opisuje się „naturalny porządek”. Film oficjalnie nie jest remakiem, ale nawiązuje do francuskiej produkcji z 2018 roku „Nie jestem łatwy" Eleonore Pourriat. Brytyjska wersja przenosi pomysł do świata, w którym prestiż mierzy się stanowiskiem, tytułem i miejscem w windzie. To tutaj Damien musi nauczyć się funkcjonować na nowych zasadach, a widz dostaje komedię, która nie tylko bawi, lecz także zostawia w głowie pytanie o to, jak szybko potrafi zmienić się perspektywa, kiedy przestajemy być po stronie uprzywilejowanej.
W tej roli Stanisława Celińska była absolutnie niezwykła. Widzowie pokochali ją bezwarunkowo
Widzowie kochali ją za ciepło, prawdę i role, które zostawały w sercu na lata. Jedna z nich - z kultowej polskiej komedii - dziś wraca ze zdwojoną siłą. I przypomina, jak wielką artystką była Stanisława Celińska.
Wczoraj, 12 maja do polskich widzów dotarła smutna wiadomość o śmierci Stanisławy Celińskiej - aktorki, której nie dało się pomylić z nikim innym. Urodzona w 1947 roku artystka przez dekady była jedną z najważniejszych twarzy polskiego kina, teatru i telewizji. Grała u największych reżyserów, zachwycała na scenie, śpiewała jazz i poezję tak, jakby każdą frazę przeżywała naprawdę. Miała niezwykły dar: nawet najmniejszą rolę potrafiła zamienić w coś boleśnie prawdziwego i czułego zarazem. Dla jednych na zawsze pozostanie „mamusią” Melchiora z „Listów do M.” - pełną dobra, zmęczenia i ciepła, które zna chyba każdy widz świątecznych hitów. Inni pamiętają ją z serialu „Alternatywy 4", z kultowej komedii „Kogel-mogel” czy dziesiątek teatralnych kreacji, które przeszły do historii. Publiczność kochała ją za emocje, za humor bez cienia fałszu, za twarz, w której zawsze było coś prawdziwego. I choć na scenie jazzowej była zjawiskowa, istnieje jedna polska komedia, w której widzowie pokochali ją szczególnie mocno. „Pieniądze to nie wszystko” - polska komedia, która okazała się czymś znacznie większym Film Juliusza Machulskiego z 2001 roku do dziś pozostaje jednym z najbardziej trafnych portretów Polski po transformacji ustrojowej. Z pozoru to lekka komedia o porwaniu biznesmena. W praktyce - gorzka, zabawna i zaskakująco przenikliwa opowieść o ludziach zostawionych gdzieś pomiędzy końcem PRL-u a nowym kapitalizmem. W centrum historii znajduje się Tomasz Adamczyk, grany przez Marka Kondrata przedsiębiorca produkujący tanie wino owocowe „Platon”. Podczas podróży trafia do zapomnianej przez świat popegeerowskiej wsi, gdzie mieszkańcy postanawiają przetrzymać go dla okupu. Brzmi absurdalnie - i właśnie na tym absurdzie Machulski buduje jedną z najbardziej celnych polskich komedii początku XXI wieku. To film o biedzie, marzeniach i poczuciu bezsilności, ale też o ludziach, których kino bardzo długo nie chciało zauważać. Wieś z „Pieniądze to nie wszystko” żyje oglądaniem przejeżdżających pociągów, tanim winem i wspomnieniem dawnych czasów. A jednocześnie jest w tych bohaterach ogromna godność, humor i potrzeba bycia dostrzeżonym. View oEmbed on the source website Rola Stanisławy Celińskiej, której nie da się zapomnieć Właśnie tutaj pojawia się Ala - jedna z tych bohaterek, które mogłyby istnieć tylko dzięki Celińskiej. Pobożna, wzruszająca, zabawna i kompletnie autentyczna. Aktorka nie grała jej „pod żart”. Dała jej czułość i prawdę, dzięki którym nawet najbardziej komediowe sceny miały w sobie coś ludzkiego i rozczulającego. To od niej padają dialogi, które widzowie cytują do dziś. Wystarczy przypomnieć słynne: „Jezu Najsłodszy! Jakiś taki respekt mnie wziął. Jak w kościele…”, wypowiedziane po wejściu do luksusowego mercedesa Adamczyka. W wykonaniu Celińskiej nawet prosty żart stawał się czymś więcej - opowieścią o zachwycie światem, który dla wielu pozostawał nieosiągalny. A scena z rajtuzami - przeszła do historii polskiego kina. Obok niej w filmie błyszczeli także Sylwester Maciejewski, Tomasz Sapryk, Andrzej Chyra czy Hanna Mikuć. Całość dopełniała muzyka Krzesimira Dębskiego i piosenki Golec uOrkiestra, które idealnie oddawały klimat prowincjonalnej Polski początku lat 2000. View oEmbed on the source website Komedia, która z wiekiem stała się jeszcze lepsza Po latach komedię „Pieniądze to nie wszystko” ogląda się zupełnie inaczej. To już nie tylko świetnie napisany film pełen kultowych dialogów, ale też niezwykle celny obraz kraju, który próbował nauczyć się nowej rzeczywistości. Machulski pokazał zderzenie dwóch światów - biednej prowincji i rodzącego się kapitalizmu - bez pogardy i bez taniego wyśmiewania. Dlatego ten film wciąż działa. Śmieszy, ale jednocześnie zostawia z czymś gorzkim i bardzo prawdziwym. A rola Stanisławy Celińskiej przypomina dziś szczególnie mocno, jak wielką była artystką. Nie potrzebowała wielkich monologów ani dramatycznych scen. Wystarczył jeden gest, spojrzenie albo sposób wypowiedzenia zdania, aby zapadła w pamięci widzów. Film „Pieniądze to nie wszystko” można obecnie oglądać na platformie Canal+. View oEmbed on the source website
Cały świat oszalał na punkcie tej polskiej komedii. W 5 dni obejrzano ją 6,5 mln godzin. Hit z Kościukiewiczem i Więdłochą
To historia jak z hollywoodzkiego snu: w kinach przeszedł bez echa, by na Netflixie odrodzić się jako globalny hit. Polska komedia „Gorzko gorzko” z Mateuszem Kościukiewiczem i Rafałem Zawieruchą w zaledwie kilka dni zanotowała miliony godzin odtworzeń, co katapultowało ją do światowej czołówki najchętniej oglądanych filmów na platformie.
Wszystko wskazywało na to, że ten tytuł przejdzie klasyczną drogę: najpierw premiera na dużym ekranie, później kolejne etapy dystrybucji. Ostatecznie stało się inaczej. Kino Świat zrezygnowało z planów kinowych, a „Gorzko, gorzko!” w 2023 roku zamiast do repertuaru trafiło od razu na Netflix. I właśnie tam film zaczął żyć własnym życiem. Produkcja zadebiutowała 26 kwietnia i już w ciągu zaledwie pięciu dni widzowie spędzili przy niej ponad 6,5 mln godzin. Nie jest to produkcja, która wywraca gatunek do góry nogami, ale wcale nie próbuje tego robić. To film-antidotum, swego rodzaju „comfort food” dla widza, który chce się po prostu zrelaksować przy przewidywalnej, ale ciepłej historii. Komedia wciąż jest obecna w katalogu Netflix Polska i jest idealnym wyborem na "lekki wieczór" z pudełkiem popcornu. Taki start błyskawicznie przełożył się na pozycję w rankingach. Komedia „Gorzko, gorzko!” trafiła na czwarte miejsce wśród najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych tygodnia, a równocześnie zaczęło piąć się w zestawieniach TOP10 na wielu rynkach. Film przyciągnął uwagę także poza Polską, po raz kolejny stając się przykładem tego, jak bardzo streaming potrafi odmienić los produkcji, która w tradycyjnym modelu musiałaby walczyć o widza w kinowym repertuarze. "Gorzko gorzko" - fabuła filmu Fabuła osadzona jest wokół wydarzenia zapowiadanego jako „największe polskie wesele”. W centrum pojawia się Warszawa, a skala imprezy ma robić wrażenie: uczta na Zamku Królewskim, fajerwerki nad miastem i spotkanie światów, które na co dzień raczej się nie przecinają. Obok polityków, ludzi biznesu i bywalców salonów pojawiają się bohaterowie z zupełnie innej rzeczywistości. To właśnie na tle tego weselnego rozmachu rozgrywa się historia Oli i Tomka, a dodatkowego lokalnego kolorytu dodaje motyw „Casanovy z Ursynowa”. "Gorzko gorzko" (OPINIA) Ten film może być całkiem przyjemną, lekką propozycją na wieczór. Twórcy stawiają na znany (i przewidywalny) klimat polskich komedii romantycznych, co dla wielu widzów może być dużym plusem. Obsada, choć częściowo dobrze znana, daje poczucie pewnego poziomu i doświadczenia, a jednocześnie pojawiają się też świeższe twarze, które wnoszą trochę nowości. Nie jest to produkcja ambitna, ale zdecydowanie może spełnić swoją rolę jako lekka i przyjemna rozrywka. Aktorzy w "Gorzko gorzko" Za reżyserię odpowiada Tomasz Konecki, a w obsadzie znaleźli się m.in. Mateusz Kościukiewicz, Rafał Zawierucha, Agnieszka Więdłocha i Zofia Domalik. W filmie pojawiają się też Edyta Olszówka, Marcin Perchuć, Anna Dereszowska, Cezary Pazura, Emilia Krakowska, Rafał Rutkowski i Tomasz Sapryk.
Ten serial z Tiną Fey to obowiązkowy seans dla fanów „The Office”. Na Netfliksie właśnie pojawiło się wszystkie 7 sezonów
„Rockefeller Plaza 30”, znany też jako „30 Rock”, właśnie dołącza do biblioteki Netfliksa. To doskonały pretekst, by przypomnieć sobie jedną z najbardziej błyskotliwych komedii XXI wieku.
Serial Tiny Fey przez lata uchodził za produkcję kochaną przede wszystkim przez krytyków, scenarzystów i widzów z wyczuleniem na absurd. Dziś może odkryć go zupełnie nowe pokolenie. W tym artykule: „Rockefeller Plaza 30” na Netfliksie. O czym jest serial? Jeden z najlepiej ocenianych sitcomów XXI wieku Dlaczego warto obejrzeć „Rockefeller Plaza 30” właśnie teraz? Tina Fey, Alec Baldwin i obsada, która ustawia poprzeczkę komedii bardzo wysoko „Rockefeller Plaza 30” na Netfliksie. O czym jest serial? „Rockefeller Plaza 30” zabiera widzów za kulisy fikcyjnego programu komediowego "The Girlie Show", realizowanego w słynnym budynku 30 Rockefeller Plaza w Nowym Jorku. Główną bohaterką jest Liz Lemon – scenarzystka, showrunnerka i kobieta, która każdego dnia próbuje pogodzić zawodowy chaos z prywatnym życiem wymykającym się spod kontroli. Liz zarządza zespołem scenarzystów, gasi konflikty na planie, negocjuje z gwiazdami i mierzy się z korporacyjną logiką telewizji. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy jej nowym szefem zostaje Jack Donaghy – charyzmatyczny, bezwzględny menedżer, który chce podkręcić oglądalność programu. W tym celu do obsady trafia nieprzewidywalny Tracy Jordan, a Liz musi znaleźć sposób, by utrzymać całe show w ryzach. Brzmi jak klasyczna komedia o pracy? Tylko pozornie. "30 Rock" to satyra na show-biznes, telewizyjne ego, korporacyjne absurdy i popkulturę. Serial jest szybki, ironiczny, miejscami kompletnie niedorzeczny. Jeden z najlepiej ocenianych sitcomów XXI wieku „Rockefeller Plaza 30” był emitowany w latach 2006–2013 i doczekał się siedmiu sezonów oraz 138 odcinków. Choć serial nie zawsze osiągał spektakularne wyniki oglądalności, szybko zyskał status produkcji uwielbianej przez krytyków. Zdobył sześć Złotych Globów i szesnaście nagród Emmy, a dziś regularnie pojawia się w zestawieniach najlepszych seriali komediowych w historii telewizji. Dlaczego warto obejrzeć „Rockefeller Plaza 30” właśnie teraz? Przede wszystkim dla Tiny Fey, która stworzyła jedną z najbardziej charakterystycznych bohaterek telewizyjnych komedii. Liz Lemon jest błyskotliwa, neurotyczna, zmęczona, głodna i wiecznie spóźniona, czyli daleka od wyidealizowanych portretów kobiet sukcesu. Po drugie, dla dialogów, które w najlepszych momentach przypominają pojedynek na riposty. Po trzecie, dla satyry, która mimo upływu lat pozostaje zaskakująco aktualna. „Rockefeller Plaza 30” to serial dla tych, którzy kochają inteligentny humor, popkulturowe odniesienia i komedie, które nie tłumaczą każdego żartu. To także świetny wybór dla widzów, którzy po "The Office", "Parks and Recreation" czy "Kronikach Seinfelda" szukają kolejnej produkcji z kultowym statusem. Serial trafił na Netfliksa 1 maja. Tina Fey, Alec Baldwin i obsada, która ustawia poprzeczkę komedii bardzo wysoko Za „Rockefeller Plaza 30” stoi Tina Fey – pomysłodawczyni, showrunnerka, scenarzystka i producentka, a jednocześnie ekranowa Liz Lemon. Partneruje jej Alec Baldwin jako Jack Donaghy, postać, w której charyzma spotyka bezwzględny, menedżerski chłód. W stałej obsadzie są też Tracy Morgan, Jack McBrayer, Scott Adsit, Jane Krakowski, Katrina Bowden i Judah Friedlander. To właśnie ten zestaw osobowości sprawił, że serial, nawet jeśli nie zawsze mógł liczyć na „zadowalające” wyniki oglądalności, konsekwentnie zachwycał krytyków absurdalnym poczuciem humoru i rytmem dialogów. Z czasem „30 Rock” umocnił pozycję klasyka: Gildia Scenarzystów uznała go za 21. najlepiej napisany serial, a w 2023 roku „Variety” umieściło go na 22. miejscu zestawienia 100 najlepszych seriali wszech czasów. Dla widzów w Polsce, którzy kojarzą tytuł bardziej mgliście, obecność wszystkich sezonów na Netflixie może być najlepszym pretekstem, by nadrobić komedię, o której w telewizyjnych rozmowach mówi się od lat.
Ta kąśliwa komedia rządzi na Netflixie. Każdy, kto mieszkał na stancji, zrozumie ją od razu
„Współlokatorki” to lekka, celnie napisana komedia, która właśnie podbija Netflixa. Historia wspólnego mieszkania, drobnych konfliktów i codziennych absurdów przypomni widzom, jak wyglądało życie na stancji, w akademiku lub z przypadkową współlokatorką.
17 kwietnia Netflix dorzucił do wieczornych planów widzów komedię „Współlokatorki” („Roommates”) - amerykańską produkcję z 2026 roku, trwającą 107 minut. Punkt wyjścia jest prosty jak regulamin akademika: dwie studentki, Devon i Celeste, zostają zmuszone do dzielenia jednego pokoju. A potem wszystko przyspiesza. Z drobnych nieporozumień rodzi się konflikt, który w czterech ścianach nabiera intensywności i zamienia codzienność w serię małych, niepokojąco znajomych starć. „Współlokatorki” komedia na Netflix, którą pokochali widzowie W „Współlokatorkach” napięcie nie spada z nieba jak dramatyczna muzyka w thrillerze - wyrasta z rzeczy, które zwykle bagatelizuje się w pierwszym tygodniu wspólnego mieszkania. Bałagan, hałas, goście wpadający o nietypowych porach, a w tle uciążliwa logistyka wspólnej przestrzeni: lodówka jako granica wpływów, zlew jako pole minowe, nieumyte naczynia jako manifest. Film rozgrywa te detale w dynamicznym tempie, złośliwym humorem i nerwową energią, która przypomina, że akademik bywa laboratorium charakterów - miejscem, gdzie styl życia zderza się ze stylem bycia. Devon wchodzi w studia z energią pierwszego roku: chce należeć, chce próbować, chce żyć głośno. Celeste jest jej przeciwieństwem - pewna siebie, zdystansowana, świetnie odnajdująca się w studenckiej hierarchii. To zderzenie temperamentów ma w sobie coś z modowego kontrastu: jak zestawienie oversize’owego luzu z perfekcyjnie skrojoną formą. Obie strategie mogą być piękne, dopóki nie muszą dzielić jednej szafy - i jednego metra spokoju. View oEmbed on the source website Devon kontra Celeste, czyli komedia charakterów w ostrym świetle Oś historii jest bezlitośnie klarowna: od uprzejmości do „zimnej wojny”, od małych ustępstw do pasywno-agresywnych gestów. Z pozoru błahe sytuacje zaczynają organizować cały dzień, a każdy ruch w pokoju wygląda jak komentarz. To komedia oparta na interakcjach i szybkim rytmie - nie na pojedynczych numerach, tylko na tym, jak łatwo dwie osoby potrafią nakręcić się przeciwko sobie, kiedy nie ma gdzie odetchnąć. W głównych rolach występują Sadie Sandler jako Devon oraz Chloe East jako Celeste. Na ekranie pojawiają się też Natasha Lyonne (Hannah) i Nick Kroll, a obsadę uzupełniają Storm Reid, Sarah Sherman, Billy Bryk i Ivy Wolk. Ten zestaw nazwisk podkręca oczekiwania wobec dialogów i tempa scen, bo film ma trzymać się blisko charakterów - ich reakcji, drobnych spięć i nagłych zwrotów nastroju. Za kamerą Chandler Levack i pieczęć Happy Madison - tu nikt nie udaje grzeczności Za reżyserię odpowiada Chandler Levack, a scenariusz napisali Jimmy Fowlie i Ceara O’Sullivan. Produkcję firmuje Happy Madison Productions, studio należące do jednego z najbardziej znanych komediowych aktorów - Adama Sandlera. To zaplecze, które zapowiada komedię ostrzejszą w rysunku i bardziej bezpośrednią w złośliwości - taką, która nie wygładza konfliktu do „uroczego nieporozumienia”, tylko pokazuje, jak szybko relacja potrafi stać się toksyczna, kiedy brakuje granic, asertywności i przestrzeni na własny rytm. Jeśli hasło wspólokatorki netflix kojarzy się z lekkim seansem, warto pamiętać: lekkość nie wyklucza pazura. „Współlokatorki” grają napięciem, które rodzi się z codzienności, i przypominają, że w akademiku - jak w życiu - styl wspólnego bycia nie tworzy się z wielkich deklaracji, tylko z drobiazgów, które powtarzają się co dzień.
Luksusowy rejs zamienia się w koszmar. Ten nagradzany film bezlitośnie obnaża bogaczy
„W trójkącie”, nagrodzone Złotą Palmą w Cannes, to błyskotliwa satyra na świat luksusu, influencerów, pieniędzy i społecznych nierówności.
Na pokładzie superjachtu spotykają się najbogatsi ludzie świata, para modeli-celebrytów i kapitan, który zdecydowanie płynie pod prąd. Brzmi jak pocztówka z raju? W rzeczywistości to początek katastrofy. W tym artykule: Ruben Östlund nie ma litości dla świata luksusu „W trójkącie” – o czym jest film Rubena Östlunda? „W trójkącie” to komedia, po której trudno się otrząsnąć Ruben Östlund nie ma litości dla świata luksusu Szwedzki reżyser, znany z takich filmów jak „Turysta” i „The Square”, w swoim filmie z 2022 roku ponownie przygląda się ludziom w sytuacjach granicznych. Interesują go momenty, w których pęka cywilizowana poza, a na powierzchnię wychodzą małość, egoizm, strach i instynkt przetrwania. Sam Östlund mówił, że fascynują go chwile, „w których zawodzimy jako ludzie”, a w „W trójkącie” traktuje bogatych i biednych jako uczestników tego samego społecznego eksperymentu. „W trójkącie” – o czym jest film Rubena Östlunda? „W trójkącie” zaczyna się jak idealny materiał na Instagram: piękni ludzie, luksusowy jacht, szmaragdowa woda, owoce morza i ocean szampana. W centrum historii są Carl i Yaya - para modeli-celebrytów, grani przez Harrisa Dickinsona i Charlbi Dean. Ona świetnie rozumie zasady świata social mediów, on dopiero próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, w której atrakcyjność, zasięgi i pieniądze decydują o pozycji. Ich luksusowy rejs szybko przestaje jednak przypominać wymarzone wakacje. Na pokładzie pojawiają się milionerzy, ludzie oderwani od codzienności i kapitan, w którego brawurowo wciela się Woody Harrelson. Gdy nadchodzi sztorm, elegancka fasada zaczyna pękać. Owoce morza wracają tam, skąd przyszły, luksusowy jacht zamienia się w scenę groteskowej katastrofy, a społeczna hierarchia zostaje dosłownie i symbolicznie przewrócona do góry nogami. „W trójkącie” to komedia, po której trudno się otrząsnąć Film Östlunda działa jednocześnie jak czarna komedia, satyra społeczna i bardzo aktualna metafora świata, który płynie prosto ku katastrofie. Śmiejemy się dużo, czasem nerwowo, czasem z niedowierzaniem, ale pod warstwą groteski kryje się coś znacznie bardziej niepokojącego. „W trójkącie” pyta o to, kto naprawdę ma władzę, kiedy znikają pieniądze, prestiż i dobrze ustawione kadry z wakacji. Ogromną siłą filmu jest obsada. Harris Dickinson świetnie pokazuje niepewność Carla, Woody Harrelson wnosi do historii anarchiczną energię kapitana, a Charlbi Dean jako Yaya przyciąga uwagę magnetyczną obecnością. Jej rola nabiera szczególnego znaczenia również dlatego, że aktorka zmarła nagle w 2022 roku, tuż przed międzynarodową premierą filmu.
Czarna komedia z Oscarem na koncie opuszcza HBO Max. To seans, który zostaje w głowie na długo
Jeśli „Jojo Rabbit” wciąż jest na waszej liście „do obejrzenia”, to właśnie teraz jest moment, by nadrobić ten tytuł. Produkcja Taiki Waititiego, balansująca między czarną komedią a wzruszającym dramatem, opuszcza platformę już 30 kwietnia
W tym artykule: Ostatni moment na seans, który potrafi zaskoczyć lekkością i ciężarem jednocześnie Na poddaszu kryje się sekret, który zmienia wszystko Oscarowy hit znika z HBO Max Ostatni moment na seans, który potrafi zaskoczyć lekkością i ciężarem jednocześnie Taika Waititi w 2019 roku sięgnął po czarną komedię opartą na powieści Christine Leunens i umieścił ją w jednym z najbardziej naładowanych emocjami momentów XX wieku. Akcja rozgrywa się pod koniec II wojny światowej w nazistowskich Niemczech, a perspektywa jest nieoczywista: świat ogląda się oczami dziesięcioletniego Johannesa „Jojo” Betzlera, chłopca zapatrzonego w reguły propagandy i szkolony rygor Hitlerjugend. Jojo ma w sobie dziecięcą potrzebę przynależności, która w warunkach totalnej ideologii potrafi przybrać karykaturalne kształty. W jego głowie pojawia się Adolf Hitler jako wyimaginowany „przyjaciel” i projekcja ideałów, które chłopiec uznał za własne. Ten zabieg prowadzi fabułę w stronę groteski, ale nie rozmywa stawki: wokół jest wojna, a codzienność robi się coraz bardziej krucha. Punktem zwrotnym staje się obóz szkoleniowy. Jojo chce imponować kolegom i przełożonym, marzy o tym, by zostać wybranym do wojska, jednak nieszczęśliwy wypadek podczas ćwiczeń kończy się poważnymi obrażeniami. Chłopiec wraca do domu i nagle zostaje sam z ciszą, która w takich historiach bywa głośniejsza niż marszowe bębny. Na poddaszu kryje się sekret, który zmienia wszystko W domu Jojo odkrywa, że jego matka Rosie ukrywa na poddaszu młodą Żydówkę, Elsę. To spotkanie działa jak pęknięcie na idealnie gładkiej tafli: przez szczelinę zaczyna przebijać prawda, której nie da się już zagłuszyć hasłami. Chłopiec, wychowany na uproszczeniach, początkowo reaguje lękiem i dezorientacją. Z czasem to, co miało być ćwiczeniem z lojalności, zaczyna zamieniać się w relację, która podważa wszystko, co Jojo dotąd uważał za niepodważalne. W tle coraz wyraźniej widać, że wojna domyka się jak ciężka kurtyna: miasto jest bombardowane, a sytuacja Niemiec staje się coraz bardziej beznadziejna. Nawet wyobrażony Hitler w umyśle chłopca nabiera ostrzejszych konturów, robi się groteskowy i agresywny, jakby bronił ostatnich resztek świata, który właśnie się rozpada. Oscarowy hit znika z HBO Max W obsadzie pojawiają się Roman Griffin Davis, Sam Rockwell, Scarlett Johansson, Thomasin McKenzie i Rebel Wilson, a sam Waititi gra Adolfa Hitlera. Film zdobył sześć nominacji do Oscara i wygrał w kategorii najlepszy scenariusz adaptowany; w rywalizacji o najlepszy film przegrał z południowokoreańskim „Parasite”. Widzowie również docenili ten tytuł: na Filmwebie ma ocenę 7,7/10, a na IMDb 7,9/10. Na HBO Max to już finisz. 30 kwietnia „Jojo Rabbit” znika z biblioteki serwisu, więc jeśli macie ochotę na kino, które łączy odwagę, przewrotność i emocjonalną czujność, warto włączyć je właśnie teraz.
20 milionów widzów w kinach i kulturowy fenomen. Ta komedia z 2007 roku bawi do dziś. To kwintesencja lat 00.
Czy komedia o nastolatkach desperacko próbujących stracić dziewictwo może być jednocześnie opowieścią o końcu pewnej epoki? Kultowy „Supersamiec” udowadnia, że tak. Teraz można go obejrzeć na Netfliksie.
Amerykańskie komedie o nastolatkach to zwykle huczne imprezy i pogoń za utratą dziewictwa. Tylko najlepsze z nich, jak kultowy „Supersamiec” dostepny na Netfliksie, pod płaszczem żartów skrywają uniwersalną prawdę o lęku przed dorosłością. "Supersamiec" - ostatnia taka impreza Fabuła filmu jest zwodniczo prosta: dwaj nierozłączni przyjaciele, Seth i Evan, stoją u progu ukończenia liceum. Zanim ich drogi rozejdą się na zawsze, postanawiają zrealizować misję ostateczną – stracić dziewictwo na największej imprezie w szkole. Jednak pod fasadą niewybrednego humoru i serii komicznych katastrof kryje się uniwersalna historia o strachu przed nieznanym. Każdy kolejny desperacki pomysł bohaterów to tak naprawdę próba zatrzymania czasu i odwleczenia nieuniknionego pożegnania z beztroską. To opowieść o tym, że czasem pogoń za celem jest znacznie mniej ważna niż ludzie, którzy towarzyszą nam w tej drodze. Fenomen, który trafił w swój czas O tym, że film trafił w czuły punkt całego pokolenia, świadczą nie tylko sentymenty, ale i twarde liczby. „Supersamiec” okazał się finansowym fenomenem, zarabiając na całym świecie ponad 170 milionów dolarów. Przekładając to na publiczność, można śmiało założyć, że w samych tylko kinach zobaczyło go ponad 20 milionów widzów. Ten komercyjny sukces nie był przypadkiem – był dowodem na to, że publiczność była spragniona szczerej, bezkompromisowej i przezabawnej opowieści o dorastaniu. Portret toksyczności z uśmiechem Sekretem ponadczasowości „Supersamca” jest jego autentyczność. Scenariusz został napisany przez Setha Rogena i Evana Goldberga, gdy sami byli jeszcze nastolatkami, dzięki czemu film pulsuje prawdziwymi emocjami i niezręcznymi dialogami. Co jednak najciekawsze, oglądany dziś, film staje się cenną lekcją na temat społecznych oczekiwań wobec młodych mężczyzn. To, co kiedyś było tylko rubasznym żartem, dziś jest przenikliwym portretem korzeni toksycznej męskości.