Ta komedia romantyczna z lat 80. właśnie trafiła na Netflix. Jedna scena wystarczyła, by przeszła do historii
Do biblioteki platformy właśnie trafił film sprzed ponad trzech dekad, który dla wielu widzów pozostaje definicją młodzieńczego romansu. „Nic nie mów” z 1989 roku to historia, która nie tylko przetrwała próbę czasu, ale też zapisała się w historii kina dzięki jednej scenie, którą zna niemal każdy.
Na Netflixie pojawił się film „Nic nie mów” z 1989 roku – komedia romantyczna, która dla wielu widzów stała się czymś więcej niż młodzieżowym romansem. W tym artykule: Boombox pod oknem i piosenka, która została w popkulturze na zawsze Romans bez patosu, czyli dlaczego bohaterowie są tak bliscy Kultowy tytuł wraca do obiegu na Netfliksie Boombox pod oknem i piosenka, która została w popkulturze na zawsze Są momenty w kinie, które żyją własnym życiem - wychodzą poza film i stają się częścią popkulturowego DNA. W „Nic nie mów” takim momentem jest scena, w której Lloyd staje pod oknem Diane z boomboxem uniesionym nad głową. Z głośników płynie „In Your Eyes” Petera Gabriela - utwór, który w tym kontekście stał się emocjonalnym skrótem: gestem romantycznym, ale też deklaracją, że czasem najwięcej odwagi ma w sobie prostota. To właśnie dzięki tej sekwencji film przebił się do zbiorowej wyobraźni, także wśród osób, które nigdy nie widziały całości. A jednak jego siła nie kończy się na jednym ujęciu. „Nic nie mów” wciąż przyciąga tym, co w kinie najcenniejsze: zdolnością do budowania napięcia bez fajerwerków, w oparciu o drobne spojrzenia, półsłowa, niepewność i pragnienie bycia potraktowaną serio. Romans bez patosu, czyli dlaczego bohaterowie są tak bliscy Cameron Crowe, dla którego „Nic nie mów” było reżyserskim debiutem, opowiada historię z wyczuciem młodzieżowej kultury i emocji, które nie znoszą protekcjonalnego tonu. Lloyd nie jest klasycznym ekranowym zdobywcą: nie imponuje karierą ani błyskotliwą strategią na życie, za to uderza autentycznością. Diane również wymyka się etykiecie „grzecznej, mądrej dziewczyny” – ma ambicje i plan, ale jednocześnie zmaga się z tym, jak łatwo cudze oczekiwania potrafią zawłaszczyć własne decyzje. W tle pulsuje rodzinny konflikt. James Court jest nadopiekuńczy, sceptyczny wobec Lloyda i niechętnie oddaje córce przestrzeń do samodzielności. Jego problemy prawne dodatkowo gęstnieją atmosferę, a napięcie między kontrolą a wolnością staje się jednym z najbardziej przejmujących tematów filmu. To opowieść o wchodzeniu w dorosłość, w której romantyczna linia fabularna nie przykrywa codziennych lęków i niepewności. Kultowy tytuł wraca do obiegu na Netfliksie Powrót „Nic nie mów” na Netflixa przypomina, jak mocno ta historia wpisała się w wrażliwość końcówki lat 80. i jak naturalnie przeszła w status filmu pokolenia X. W obsadzie, obok Cusacka, Skye i Mahoneya, pojawiają się także Lili Taylor oraz Joan Cusack, a całość trzyma rytm ciepłej, inteligentnej komedii romantycznej, która nie ucieka w sztuczność. Film od lat utrzymuje bardzo mocny odbiór krytyczny. Roger Ebert przyznał mu maksymalną ocenę, uznał go za jeden z najlepszych tytułów roku premiery, a w 2002 roku wpisał na listę „Great Movies”. Równie wymowne są wyniki Rotten Tomatoes: według dostępnych danych produkcja ma 98 procent pozytywnych recenzji oraz 85 procent pochlebnych opinii.
Komedia romantyczna 3-krotnie nominowana do Oscara znika z Prime Video. To jeden z najbardziej dochodowych filmów 1963 roku
To jeden z tych filmów, które przypominają, jak wielką siłę miało kiedyś ekranowe trio: Billy Wilder, Jack Lemmon i Shirley MacLaine. „Słodka Irma”, jedna z najgłośniejszych komedii 1963 roku, wkrótce ma zniknąć z Prime Video
Z biblioteki Prime Video już 1 maja zniknie „Słodka Irma” - błyskotliwa komedia Billy’ego Wildera z duetem Jack Lemmon i Shirley MacLaine. To ostatni moment, by zobaczyć w streamingu film, który w swoim czasie należał do najgłośniejszych tytułów roku i zebrał trzy nominacje do Oscara. W tym artykule: „Słodka Irma” znika z Prime Video O czym opowiada „Słodka Irma”? Oscarowy błysk i nazwiska, które zostają w pamięci „Słodka Irma” znika z Prime Video Są takie filmy, do których wraca się nie tylko dla fabuły, ale przede wszystkim dla chemii między aktorami i wyjątkowego klimatu starego Hollywood. „Słodka Irma” bez wątpienia należy do tej kategorii. Komedia Billy’ego Wildera z 1963 roku była jednym z największych kinowych sukcesów swojego czasu – i wszystko wskazuje na to, że to ostatni moment, by nadrobić ją w streamingu. Za kamerą stoi Billy Wilder, a scenariusz współtworzył z I.A.L. Diamondem. To tandem, który potrafił ubrać komedię w precyzję niemal jubilerską: dowcip nie jest tu przypadkowym błyskiem, tylko konsekwentnie prowadzoną linią. Nie jest przypadkiem, że wokół tego tytułu do dziś unosi się aura klasyka. Po sukcesie „Garsoniery” Billy Wilder ponownie połączył siły z Jackiem Lemmonem i Shirley MacLaine, tworząc kolejny film oparty na ich ekranowej energii. Efekt? „Słodka Irma” została piątym najbardziej dochodowym filmem 1963 roku, a sam powrót tego duetu na ekran okazał się dla widzów wystarczającym powodem, by tłumnie ruszyć do kin. O czym opowiada „Słodka Irma”? Akcja filmu rozgrywa się w Paryżu, w okolicach targowych hal, gdzie poznajemy Irmę - charyzmatyczną bohaterkę graną przez Shirley MacLaine - oraz Nestora Patou, naiwnego, ale uczciwego policjanta, w którego wciela się Jack Lemmon. Gdy Nestor traci posadę i przypadkiem wikła się w życie Irmy, między tą dwójką rodzi się uczucie. Szybko okazuje się jednak, że miłość, zazdrość i potrzeba kontroli popychają go do coraz bardziej absurdalnych decyzji. To właśnie ten miks romantycznej komedii, farsy i charakterystycznego dla Wildera ironicznego humoru sprawia, że „Słodka Irma” wciąż ogląda się z przyjemnością. Dziś „Słodka Irma” może być idealnym wyborem dla tych, którzy tęsknią za kinem z wyrazistymi bohaterami, inteligentnym humorem i dawnym ekranowym blaskiem. To również świetna okazja, by przypomnieć sobie, jak magnetycznym duetem byli Shirley MacLaine i Jack Lemmon. Zanim film zniknie z Prime Video, warto dać się porwać tej historii – lekkiej, przewrotnej i absolutnie nie do podrobienia. Oscarowy błysk i nazwiska, które zostają w pamięci Za tym tytułem stoi nie tylko chemia aktorów, ale i rzemiosło najwyższej próby. Zdjęcia stworzył Joseph LaShelle, a muzyką zajął się Andre Previn. Film otrzymał trzy nominacje do Oscara: dla Shirley MacLaine (aktorka pierwszoplanowa), dla LaShelle’a (zdjęcia kolorowe) oraz dla Previna (muzyka, dobór, adaptacja i jej ujęcie). Ostatecznie statuetkę zdobył właśnie Previn. „Słodka Irma” jest też adaptacją francuskiego musicalu „Irma la douce”, co czuć w jej scenicznym rozmachu i w sposobie, w jaki Paryż staje się dekoracją niemal teatralną: pełną życia, podszytą sekretem, nieco ironiczną. Jeśli ten film ma zniknąć z oferty 1 maja, warto potraktować nadchodzące dni jak starannie zaplanowany seans - taki, który przypomina, jak przyjemnie jest wracać do klasyki, zanim zgaśnie światło projektora.
To będzie najgłośniejszy reboot ostatniej dekady. Sprawi, że znów wszystkie dziewczyny będą chciały być redaktorkami w modnym magazynie
Był moment, kiedy każda z nas chciała mieć własne biurko w redakcji fashion i życie jak z filmu. Teraz ta fantazja wraca - odświeżona i z nazwiskami, które już budzą ogromne emocje. Netflix właśnie ogłosił najbardziej spektakularny reboot ostatniej dekady.
Są takie komedie romantyczne, które zostają w pamięci nastolatek i zostawiają ślad na całym ich dorosłym życiu - filmy, do których wracamy myślami latami, bo kształtowały nasze marzenia i wyobrażenia o miłości. Do tej kultowej grupy należy „Dziś 13, jutro 30”, którą Netflix zamierza przywrócić w nowej odsłonie. Sama zapowiedź rebootu poruszyła fanów na całym świecie i już wywołuje falę emocji. „Dziś 13, jutro 30” doczeka się kontynuacji na Netflix Netflix przygotowuje reboot „Dziś 13, jutro 30”, czyli nową odsłonę komedii romantycznej, która w 2004 roku stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów tego gatunku. Tym razem Jennifer Garner, kojarzona z rolą Jenny Rink, nie wraca na ekran jako bohaterka historii, ale została zaangażowana jako producentka wykonawcza. To sygnał, że projekt ma być prowadzony z dbałością o to, co widzowie pamiętają z oryginału, a jednocześnie ma otworzyć film na nowe pokolenie odbiorców. Nowa para w centrum: Emily Bader i Logan Lerman w głównych rolach W nowej wersji na pierwszy plan wysuwa się obsada: Emily Bader i Logan Lerman mają zagrać główne role w reboocie. Bader jest wskazywana jako gwiazda „People We Meet on Vacation” („Ludzie, których spotykamy na wakacjach”), a Lerman pojawia się w zapowiedziach jako twarz, która ma przyciągnąć fanów romantycznych historii. Twórcy stawiają na duet, wokół którego buduje się emocje jeszcze przed ujawnieniem szczegółów fabuły. W tym momencie najważniejsze wiadomości dotyczą właśnie tego, kto będzie prowadzić tę historię na netflixowym ekranie. Za kamerą Brett Haley, a scenariusz pisze Hannah Marks Reżyserią ma zająć się Brett Haley - twórca takich hitów Netflixa jak „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” czy „Spotkajmy się we śnie” - który ma ponownie współpracować z Emily Bader. Za scenariusz odpowiada Hannah Marks, a poprawki do tekstu wprowadziła Flora Greeson. Po stronie produkcyjnej za nową wersję „Dziś 13, jutro 30” mają odpowiadać Joe Roth i Jeff Kirschenbaum z RK Films. Wśród producentów wykonawczych, poza Jennifer Garner, wymieniani są także Donna Roth, Susan Arnold, Scott Hemming, Alyssa Altman oraz Hannah Marks. Fabuła pozostaje tajemnicą, ale dyskusja już ruszyła Na tym etapie nie ujawniono szczegółów dotyczących fabuły nowej wersji filmu. Mimo to w sieci pojawiły się spekulacje, w jakich realiach może zostać osadzona historia i jak zmieni się wydźwięk opowieści, jeśli bohaterka obudzi się jako 30-latka „w dzisiejszym świecie”. W materiałach pojawia się też przykład rozważań, w których pada wątek nastolatki z 2009 roku, która budzi się „in her 30s” w obecnej rzeczywistości. To pokazuje, że jeszcze przed pierwszymi ujęciami projekt wywołuje duże emocje. Dlaczego ten tytuł nadal działa - czyli o czym jest kultowa komedia „Dziś 13, jutro 30”? Oryginał z 2004 roku opierał się na motywie, który krytycy porównywali do filmu „Big” z 1988 roku: po trudnych wydarzeniach i życzeniu nastoletnia bohaterka budzi się w ciele dorosłej kobiety i nagle musi odnaleźć się w nowej codzienności. W opisie tej drogi pojawia się m.in. wątek życia w Manhattan apartment i pracy w kobiecym magazynie. To właśnie mieszanka lekkości, emocji i rozpoznawalnego „skoku w dorosłość” sprawiła, że po less than 30 years temat wraca z nową siłą, a reboot „Dziś 13, jutro 30” na Netflix przyciąga uwagę aż tylu widzów. View oEmbed on the source website
Netflix dodał do katalogu jeden z lepszych comfort-movie jaki w swoim życiu widziałam. Idealny na piątkowy chill po pracy
„27 sukienek” na Netflix to powrót komedii romantycznej z 2008 roku z Katherine Heigl w roli głównej. Lekka, zabawna i romantyczna historia Jane, która zawsze była druhną, a teraz musi poradzić sobie z miłością i własnym sercem, to weekendowy binge w najlepszym wydaniu.
Która z nas kobiet nie wie, jak odpowiedzialne jest zadanie druhny? Od organizacji wieczoru panieńskiego, przez przygotowania ślubne, aż po wsparcie podczas samej ceremonii i wesela - to mega odpowiedzialna rola. Druhna trzyma bukiet podczas przysięgi, dba, aby nikt nie zgubił się na zdjęciu, żeby jedzenie wpadło na stoły w odpowiednim czasie, aby wszystkie niespodzianki udały się perfekcyjnie, a przede wszystkim wspiera pannę młodą w każdy możliwy sposób. Dobra druhna robi to tak, że nikt nie zauważy, gdy na chwilę zniknie, aby złapać oddech - bo kto wytrzyma taki nadmiar emocji, radości, uśmiechów, pytań i bycie przez 16 godzin na przysłowiowym świeczniku? Nikt. Druhna jest więc prawdziwym wentylem bezpieczeństwa każdej panny młodej. A gdy było się druhną już… 27 razy, ma się wszystko obcykane w małym palcu. Ale jak z tej roli przeskoczyć na bycie panną młodą? Na szczęście Jane w „27 sukienkach” pokazuje, że czasem serce znajduje własną drogę, nawet po tylu ślubach, które obserwowała z boku. Romantyczny hit z 2008 roku wpadł na Netflix i już robi szum. O czym jest „27 sukienek”? „27 sukienek” pojawiło się w katalogu platformy 13 marca 2026. To komedia romantyczna z 2008 roku w reżyserii Anne Fletcher z Katherine Heigl, a w obsadzie są też James Marsden i Edward Burns. Netflix dorzuca tytuł, który błyskawicznie przyciąga widzów i już zdążył trafić do TOP 10. Jeśli szukasz seansu „o miłości i weselach”, to właśnie ten film wraca na radar. Bohaterką jest Jane - osoba, która od lat ogarnia cudze ceremonie i wielkie emocje, a sama zostaje gdzieś z boku. W jej szafie zbiera się kolekcja pamiątek z kolejnych uroczystości: 27 sukienek, bo w roli druhny była już 27 razy. Jej uporządkowany schemat zaczyna pękać wtedy, gdy jednego wieczoru musi dopiąć na ostatni guzik dwie uroczystości - od Manhattanu po Brooklyn. Tempo, presja i ciągłe „pomóż jeszcze w tym jednym detalu” nagle zamieniają się w mieszankę, którą trudno kontrolować. View oEmbed on the source website Siostra wraca, szef się zakochuje i robi się naprawdę gorąco W życiu Jane pojawia się Tess, młodsza siostra, która od razu wprowadza chaos. Jej powrót szybko zbiega się z ważnym wątkiem w pracy: George, szef Jane, staje się obiektem zainteresowania Tess, a Jane skrycie darzy go uczuciem. Sytuacja robi się jeszcze bardziej napięta, kiedy Jane zostaje wciągnięta w przygotowania do ślubu, który dotyczy osób z jej najbliższego otoczenia. W tej układance mieszają się rodzinne emocje, lojalność i niewypowiedziane sprawy, które nagle wychodzą na pierwszy plan. Drugą ważną postacią jest Kevin - dziennikarz, który zaczyna interesować się życiem Jane i tym, jak wygląda jej codzienność kręcąca się wokół ślubów. W tle przewija się Nowy Jork i weselny przepych, a Jane próbuje wyjść z roli osoby „od ratowania sytuacji” na rzecz własnych decyzji. Ciekawostka - na planie nie skończyło się na 27 kreacjach Tytułowe 27 sukienek to tylko część historii, bo w produkcji mocno gra też warstwa kostiumowa. Za stroje odpowiadała Catherine Marie Thomas i przygotowała dla postaci granej przez Heigl aż pięćdziesiąt sukienek - dopiero później wybierano te, które najlepiej pasowały do klimatu filmu. Do tego dochodzi „weselna logistyka” i sceny, które muszą zmieścić na ekranie cały rozmach uroczystości, nie gubiąc jednocześnie bohaterów i ich relacji. Dlaczego warto obejrzeć tę romantyczną komedię „27 sukienek” to nie tylko klasyczna historia miłosna - to prawdziwa lekcja życia druhny i komedia, która rozumie kobiece emocje. Jane, która była druhną… 27 razy, łączy w sobie poczucie obowiązku, humor i nieprzewidywalność uczuć, dzięki czemu każda scena bawi i wzrusza jednocześnie. Film ma w sobie ten unikalny balans między śmiechem a lekkim wzruszeniem, które sprawiają, że widz od razu wciąga się w jej świat. To nie jest kolejna „romcom” jak każda inna - „27 sukienek” przypomina, że miłość i przyjaźń są równie zabawne, co skomplikowane, a przy tym daje uczucie komfortu i nostalgii, jakiego szukamy w prawdziwych weekendowych binge. Film trwa 1 godzinę 51 minut i obecnie przeciska się na wyższe miejsca w Netflixowym rankingu TOP 10 najlepszych filmów.
Miłość to nie plan. To przypadek (albo coś więcej). Wracam do tej polskiej komedii romantycznej po to, aby nigdy o tym nie zapomnieć
Bycie singlem czasem bywa wyborem, ale częściej historią po czymś, co nie wyszło. „Rozmowy nocą” przypominają, że nawet jeśli miłość zawodzi, to nie znaczy, że nie warto spróbować jeszcze raz.
Nie wszystkie historie o miłości ogląda się dla przyjemności. Niektóre włącza się wtedy, gdy coś się kończy. Albo kiedy zaczynasz się zastanawiać, czy w ogóle warto jeszcze próbować. Dla mnie takim filmem jest polska komedia romantyczna z 2008 roku - „Rozmowy nocą”. Wracam do nich zawsze w tym samym stanie: kiedy mam ochotę się trochę rozsypać, a jednocześnie poskładać na nowo. To nie jest kino, które udaje, że wszystko będzie idealnie. To raczej czułe przypomnienie, że nawet jeśli kilka razy się nie udało, to wciąż można spróbować jeszcze raz - po swojemu, na własnych zasadach. I że miłość to nie plan, to przypadek - albo coś więcej. Ona ma plan. On wciąż wierzy (i właśnie dlatego to działa). O czym są „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” opowiadają historię dwojga ludzi, którzy szukają miłości - ale zupełnie inaczej. Matylda jest konkretna, niezależna, trochę zdystansowana. Wie, czego chce i nie zamierza tracić czasu na półśrodki. Bartek to z kolei jeden z tych mężczyzn, którzy jeszcze wierzą w coś więcej niż przypadek. Magdalena Różczka gra kobietę, która nauczyła się polegać przede wszystkim na sobie. Marcin Dorociński wnosi do tej historii spokój i emocjonalną uważność - coś, co dziś wydaje się niemal luksusem. Ich drogi długo się mijają, ale właśnie w tym „niedopasowaniu” jest coś bardzo prawdziwego. Bo w życiu rzadko spotykamy się w idealnym momencie. View oEmbed on the source website Obsada, którą chce się oglądać (nie tylko w pierwszym planie) Obok głównych bohaterów pojawia się cała galeria postaci, które dopełniają tę historię o różne odcienie relacji i samotności. Na ekranie zobaczymy m.in.: Weronikę Książkiewicz, Romę Gąsiorowską, Joannę Żółkowską czy Arkadiusza Jakubika. To właśnie oni sprawiają, że „Rozmowy nocą” nie są tylko historią jednej pary, ale portretem całego społeczeństwa - ludzi, którzy chcą bliskości, ale często nie wiedzą już, jak ją znaleźć. Muzyka, która robi połowę emocji Jest jeszcze jeden powód, dla którego wracam do tego filmu. Muzyka. Ścieżkę dźwiękową stworzył Piotr Mikołajczak (znany jako „Miki”), a jej klimat - gdzieś między jazzem a bossa novą - robi coś, czego nie da się podrobić. To ona niesie wiele scen. Delikatnie, nienachalnie, ale zostaje na długo po seansie. Utwory takie jak „Podaruj mi” czy „Rozmowy nocą” w wykonaniu Krzysztofa Kiljańskiego i Véronique Le Berre brzmią jak rozmowy, których sami czasem nie umiemy przeprowadzić. I może właśnie dlatego ten film działa najmocniej wieczorem. Kiedy wszystko trochę zwalnia. Dlaczego ten film trafia zwłaszcza do singli? Są takie momenty, kiedy przestajesz wierzyć, że to jeszcze ma sens. Po kilku nieudanych relacjach, po rozmowach, które do niczego nie prowadzą, po randkach, które kończą się ciszą. Single to dziś nie „stan przejściowy”, tylko często świadomy wybór - trochę z rozsądku, trochę z ostrożności. Bo łatwiej jest być samemu niż znowu się rozczarować. Ten polski film nie udaje, że miłość jest prosta. Nie ma tu idealnych ludzi ani idealnych momentów. Są za to wątpliwości, niepewność i to charakterystyczne uczucie, że może tym razem znowu się nie uda. „Rozmowy nocą” działają jak rozmowa z kimś, kto mówi: spróbuj jeszcze raz - ale bez presji i bez wielkich słów. To film o tym, że można się pomylić. Kilka razy. A mimo to wciąż mieć w sobie przestrzeń na coś nowego. Gdzie obejrzeć polska komedię romantyczną „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” w reż. Macieja Żaka są dostępne na VOD TVP - i to jest dokładnie ten typ filmu, który najlepiej włączyć bez planu. Trochę z ciekawości, trochę z potrzeby. Nie dla fabuły. Nawet nie dla zakończenia. Tylko dla tego jednego uczucia: że może jeszcze nie wszystko stracone.
On wierzy, że przynosi pecha kobietom. Ta włoska komedia romantyczna obnaża całą prawdę o związkach
Włoskie słońce, neurotyczny romantyk i kobieta, która nie wierzy w pecha. „Trzymaj się ode mnie z daleka” to komedia, która zaczyna się lekko, a kończy zaskakująco dojrzale - jako opowieść o strachu przed bliskością. Idealna na wieczór z Netflixem.
Są takie filmy, które pod płaszczykiem romantycznej komedii przemycają coś więcej niż flirt i happy end. Trzymaj się ode mnie z daleka to właśnie ten przypadek. To historia o mężczyźnie, który woli wierzyć w klątwę niż wziąć odpowiedzialność za własne emocje. Bo czy „pech w miłości” naprawdę istnieje? A może to tylko elegancka wymówka, by nie dopuścić nikogo za blisko? W tej włoskiej opowieści o uczuciach najciekawsze jest właśnie to: celna, momentami bezlitosna obserwacja męskiej niedojrzałości i złych mechanizmów w relacjach. Zamiast pracować nad sobą, łatwiej ogłosić się chodzącym nieszczęściem. Zamiast zaryzykować - uciec. W życiu (i w miłości) to przecież wyjątkowo kusząca strategia. O czym jest „Trzymaj się ode mnie z daleka”? Jacopo jest przekonany, że przynosi kobietom pecha. Każdy związek kończy się katastrofą - wypadkiem, złamaną nogą, życiowym chaosem. W jego głowie to nie przypadek, tylko dowód: on po prostu nie powinien się zakochiwać. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Sarę. Niezależną, spokojną, pewną siebie kobietę, która - ku jego zaskoczeniu - wydaje się odporna na jego „fatalne” działanie. To klasyczne „uciekam, bo się boję”, podane w lekkiej, słonecznej, włoskiej formie. Pełnej przekomarzań, napięcia i romantycznego niedopowiedzenia. View oEmbed on the source website Włoska komedia romantyczna na Netflix. Urok i chemia, która działa W rolach głównych występują Enrico Brignano oraz Ambra Angiolini. On - neurotyczny, przesądny, momentami absurdalny. Ona - zrównoważona, dojrzała, z charakterem. Ich ekranowa relacja jest pełna drobnych spięć i czułości, które sprawiają, że historia nabiera autentyczności. To nie jest komedia, która próbuje odkrywać gatunek na nowo. Reżyser Alessio Maria Federici stawia na rytm dialogów i naturalność bohaterów. I właśnie dzięki temu film działa - bo pod warstwą żartów pulsuje dobrze znany widzom - prawdziwy lęk przed bliskością. Dlaczego warto włączyć ten film dziś wieczorem? Bo to kino lekkie, ale nie puste. Idealne na niezobowiązujący seans z lampką wina, kiedy chcemy się pośmiać, a przy okazji - trochę przejrzeć w cudzych emocjach. „Trzymaj się ode mnie z daleka” możesz obejrzeć na Netflixie. To włoska komedia romantyczna, która przypomina, że największym pechem w miłości bywa nie los - tylko nasze własne wymówki.
Romantyczna opowieść o pracoholiku i ekscentrycznej artystce. Ten film sprawi, że natychmiast zapragniecie zabukować bilety na wakacje
W katalogu Netflixa czeka romantyczna komedia „Do zobaczenia” - idealny film na wieczór, kiedy marzy się o ucieczce od codzienności. Historia pracoholika i ekscentrycznej artystki przypomina, że miłość potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy.
Są filmy, które działają jak bilet w jedną stronę. Wystarczy jedno ujęcie - rozgrzane słońcem miasto, morski horyzont, wąskie uliczki gdzieś daleko stąd - i już czujemy, że na chwilę opuszczamy własną codzienność. Kino ma tę niezwykłą moc przenoszenia nas na inne kontynenty, nie tylko fabułą, ale krajobrazem, światłem, powietrzem, które niemal czujemy na skórze. Bo prawda jest taka, że każdy z nas czasem potrzebuje ucieczki. Od maili, powiadomień, napięć i planów. I właśnie wtedy najlepiej sprawdzają się romantyczne historie, które przypominają, że życie może skręcić w nieoczekiwanym kierunku - czasem wystarczy jedno spotkanie, by wszystko nabrało nowych barw. „Do zobaczenia” - romantyczny film na wieczór na Netflix Salvador Campodónico, odnoszący sukcesy architekt z Hiszpanii, zostaje wysłany do samego serca Peru, do miasta Cusco. Tam ma nadzorować budowę pierwszego międzynarodowego hotelu rodzinnej firmy. Przepełniony zasadami, skoncentrowany na pracy, nie spodziewa się, że ta podróż wywróci jego życie do góry nogami. Na swojej drodze spotyka Arianę - peruwiańską artystkę prowadzącą kameralny hostel wraz z ciotką. Ariana reprezentuje zupełnie inny świat: pełen swobody, sztuki i spontaniczności. Między bohaterami, mimo ogromnych różnic, rodzi się niespodziewane uczucie. To przyciąganie okazuje się szokiem nie tylko dla nich, ale i dla ich otoczenia. Ich relacja staje się testem dla przekonań o miłości, życiowych wyborach i rodzinnych zobowiązaniach. Historia pokazuje, że w obcym kraju i kulturze można znaleźć coś zupełnie nowego - i niespodziewanego. View oEmbed on the source website Malownicze Cusco i krajobrazy Peru - wizualny zachwyt dla widzów Netflix Jednym z największych atutów produkcji „Do zobaczenia” są spektakularne krajobrazy. Akcja rozgrywa się w malowniczym Cusco - mieście, które samo w sobie potrafi oczarować i zainspirować. Przepiękne ujęcia Andów, kolorowe uliczki i lokalna atmosfera są ważnym bohaterem tej historii. To sprawia, że widzowie marzą, by natychmiast zarezerwować bilet i zobaczyć Peru na własne oczy. Film nie bazuje na faktach ani na książce, jest oryginalną opowieścią fikcyjną. Dzięki temu twórcy mogli pozwolić sobie na pełną swobodę kreacji i ukazanie autentycznego klimatu regionu oraz peruwiańskiej kultury. Takie podejście zostało docenione przez widzów, którzy szukają nie tylko romansu, ale także podróży po egzotycznych miejscach. Komedia romantyczna i dramat w jednym - zaskakujące wybory bohaterów „Do zobaczenia” to film, który łączy elementy klasycznej komedii romantycznej z nutą dramatu. Fabuła nie jest może przełomowa, jednak wzruszające i zabawne momenty potrafią rozgrzać serca. Przed Salvador i Arianą stają niełatwe wybory - czy podążać za sercem, czy rozumem? Czy różnice kulturowe, sposób bycia i podejście do życia mogą zostać pokonane przez rodzącą się miłość? To film idealny dla wszystkich, którzy uwielbiają lekkie produkcje, a zarazem nie boją się głębszych refleksji na temat relacji międzyludzkich. Historia Salavadora i Ariany pokazuje, że miłość naprawdę potrafi być zaskakująca. Obsada filmu i reżyseria - kto stoi za tą historią? Za reżyserię odpowiada Bruno Ascenzo, a w głównych rolach wystąpili Maxi Iglesias jako Salvador Campodónico i Stephanie Cayo jako Ariana. W filmie zobaczymy również Vicente Vergarę, Renatę Flores, Amiela Cayo, Wendy Ramos, Mayellę Llocllę i Anaí Padillę. Scenariusz napisał także Bruno Ascenzo. Produkcja trwa 1 godzinę i 36 minut, a jej oryginalny tytuł to „Hasta que nos volvamos a encontrar” (Słowo żegnaj nie istnieje). Film miał swoją premierę na platformie Netflix 18 marca 2022 roku. Obecnie można go obejrzeć w Polsce - tytuł zdobywa coraz większą popularność wśród miłośników komedii romantycznych i podróżniczych klimatów. Opinie widzów i recenzje - czy warto obejrzeć „Do zobaczenia” na Netflixie? Film otrzymał mieszane recenzje. Na IMDb uzyskał ocenę 5,8/10, a użytkownicy Filmweb przyznali mu 5,9/10. Widzowie chwalą wyjątkowe kadry, urokliwą scenerię oraz lekkość historii, ale zwracają uwagę na przewidywalność i prostotę fabuły. Mimo to, „Do zobaczenia” dostępne na Netflix pozostaje świetną propozycją na wieczorny seans dla fanów romansu, podróży i pięknych widoków. Film zdecydowanie przypadnie do gustu osobom ceniącym klimatyczne historie i egzotyczne lokalizacje. To produkcja, która nie wymaga skupienia na zawiłościach akcji, ale pozwala na chwilę odpoczynku w otoczeniu zachwycających pejzaży i romantycznych emocji.
To jedna z najbardziej niedocenionych historii miłosnych tamtych lat. Jutro obejrzymy ją znowu
Jutro na Netflix wraca film, który kiedyś skradł serca, a dziś zachwyca jeszcze mocniej. Historia miłości, porażki i przypadkowych spotkań, która przypomina, że czasem największe szczęście rodzi się z najprostszych chwil.
Są filmy o miłości, które nie tylko wzruszają. Takie, które wracają po latach i potrafią nagle przypomnieć, kim byliśmy, czego się baliśmy i za czym tęskniliśmy. Ten z początku lat 2000. to jedna z takich historii - subtelna, melancholijna, a jednocześnie pełna nadziei. I choć od jego premiery minęło ponad 20 lat i nie ma tu powalających scen rodem z „Bridgertonów”, to każde spojrzenie, każde milczenie bohaterów zostaje w nas długo po napisach końcowych. Netflix doda „Elizabethtown” - o czym jest? Drew Baylor, w którego wciela się Orlando Bloom, to młody człowiek stojący na krawędzi życia. Jego świat rozpada się, gdy zostaje zwolniony z pracy w firmie produkującej obuwie sportowe po spektakularnej porażce zawodowej. Do tego w krótkim czasie rozstaje się z dziewczyną poznaną w pracy. Załamany, Drew rozważa popełnienie samobójstwa. Wszystko zmienia się w momencie, gdy otrzymuje wiadomość o śmierci ojca. Zmuszony przez okoliczności, postanawia wyruszyć do rodzinnego Elizabethtown - niewielkiego miasteczka w stanie Kentucky - by uczestniczyć w pogrzebie i zmierzyć się z żałobą. W drodze do Elizabethtown Drew spotyka Claire, pogodną i pełną energii stewardesę, graną przez Kirsten Dunst. Ta przypadkowa znajomość staje się dla niego wybawieniem. Claire, która sama wydaje się być nieco zagubiona w życiu, pomaga Drewowi spojrzeć inaczej na rzeczywistość, znaleźć w sobie odwagę do walki z problemami i odnaleźć sens po utracie bliskiej osoby. Rozmowy przez telefon między Claire a Drew oraz ich spotkanie o świcie, gdy ich samochody zmierzają ku sobie, są kluczowe dla rozwoju fabuły i ukazują, jak przypadkowe spotkania potrafią całkowicie odmienić los człowieka. View oEmbed on the source website „Elizabethtown” wzruszający film z gwiazdorską obsadą „Elizabethtown” nie jest jedynie opowieścią o romantycznej relacji. Reżyser Cameron Crowe (twórca „Vanilla Sky” i zdobywca Oscara za film „U progu sławy”) wykorzystuje wątki obyczajowe, by ukazać barwną panoramę prowincjonalnej Ameryki. Drew w rodzinnych stronach odnajduje nie tylko żal i wspomnienia po ojcu, lecz także wsparcie rodziny i ciepło typowego amerykańskiego miasteczka. Susan Sarandon wciela się tu w rolę matki Drew, a wyraziste postacie drugoplanowe - kreowane przez Aleca Baldwina, Bruce’a McGilla, Judy Greer, Jessikę Biel i Paula Schneidera - dopełniają tej poruszającej układanki. Szczególne miejsce w filmie zajmują momenty rodzinnych spotkań, zabawne epizody z kuzynami czy widowiskowe przemówienie matki Drew podczas ceremonii pogrzebowej. Muzyka, zdjęcia i emocje - wyjątkowa oprawa artystyczna „Elizabethtown” Na uwagę zasługuje również doskonała ścieżka dźwiękowa autorstwa Nancy Wilsona. To właśnie muzyka - obecna niemal w każdej scenie - współtworzy atmosferę filmu, buduje nastrój smutku, radości i przygody. Zdjęcia, kostiumy oraz scenografia nadają każdemu kadrowi kinową głębię i wyjątkowy klimat. Scena montażu rozmowy telefonicznej Claire i Drew czy ujęcie ich spotkania o świcie przy rzece uznawane są przez świat kina za mistrzowskie zarówno pod względem wizualnym, jak i emocjonalnym. Zakończenie filmu zostało wysoko ocenione przez widzów za swoją precyzję, wywołując uczucie ulgi i wzruszenia. O czym naprawdę opowiada „Elizabethtown”? To dramat o stracie, rodzinie i szukaniu siebie Film łączy elementy komedii romantycznej, dramatu i kina drogi. To uniwersalna historia o młodym człowieku, który w momencie osobistego upadku i po śmierci bliskiej osoby, zostaje zmuszony do wyruszenia w nieznane i konfrontacji z własnym życiem. „Elizabethtown” ukazuje śmierć jako nieodłączną część istnienia, a jednocześnie podkreśla wagę rodziny i wsparcia ze strony nieoczekiwanych osób. Przesłanie filmu jest bezpośrednie: nawet w obliczu największej tragedii można odnaleźć nowe światło i siłę do działania. Gwiazdorska obsada oraz naturalność postaci sprawiają, że opowieść trafia prosto do serca widza. Film od jutra, tj. 27.02 dostępny będzie na platformie Netflix.
Poruszająca historia o tym, że nigdy nie jest za późno na szczęście. Ten film jest jak idealny przepis na życie po 60-tce
Film o miłości, która nie zna wieku. „Zawsze jest czas na miłość” to ciepła, zabawna i wzruszająca opowieść o drugiej szansie, którą pokochają zarówno młodsi, jak i ci, którzy na miłość patrzą już z perspektywy doświadczenia.
Wczoraj, skacząc po kanałach telewizyjnych, natknęłam się na film „Zawsze jest czas na miłość”. Po chwili przysiadła się moja mama. I zanim się obejrzałam, obie siedziałyśmy w fotelach, wciągnięte w opowieść o Emily i Donaldzie. Film mnie rozbawił, wzruszył i sprawił, że natychmiast zapragnęłam go wam polecić. Choć powstał prawie dziesięć lat temu, dla mnie był odkryciem - pełnym ciepła, pozytywnej energii i subtelnej refleksji nad tym, że nigdy nie jest za późno, by odnaleźć szczęście i miłość. „Zawsze jest czas na miłość” - poruszający film o miłości w jesieni życia „Zawsze jest czas na miłość” to historia Emily Walters, kobiety po przejściach, która próbuje na nowo odnaleźć sens życia. Jej codziennym rytuałem staje się obserwacja pobliskiego parku przez lornetkę - aż w końcu dostrzega coś niezwykłego: Donalda Hornera, samotnika, który mieszka na opuszczonej działce, prowadząc własne, samowystarczalne życie. Ich spotkanie zmienia oboje - w subtelny, naturalny sposób zbliża ich do siebie, pokazując, że miłość może pojawić się w każdym wieku i w najmniej spodziewanym momencie. To historia o relacji, która rozwija się powoli, pełna drobnych gestów, codziennych przyjemności i wzruszeń, a nie wielkich dramatów. Film pokazuje, że miłość po sześćdziesiątce to nie nostalgiczne wspomnienia, ale pełnoprawne uczucie, które może dawać radość, ekscytację i poczucie sensu życia. View oEmbed on the source website Fabuła „Zawsze jest czas na miłość” jest oparta na faktach Kanwą filmu była prawdziwa historia Harry’ego Hallowesa - mężczyzny, który w sercu Londynu zbudował domek na nieformalnej działce, żyjąc na własnych zasadach. Gdy działka okazała się atrakcyjna dla deweloperów - próbowano go stamtąd przepędzić. Harry jednak stanął do sądu i udowodnił swoje prawa do ziemi. Film przenosi tę historię na ekran, dodając romantyczny wątek i wyraziste postaci, które sprawiają, że całość jest zarówno urokliwa, jak i pełna refleksji nad wolnością, samotnością i drugim życiem, które każdy z nas może sobie dać. Wyjątkowa obsada, która rozbawi każdego Diane Keaton (która zmarła w październiku zeszłego roku) w roli Emily to kwintesencja subtelnej elegancji i wyważonego humoru - aktorka, która przez dekady zachwycała widzów w filmach Woody’ego Allena, w tym filmie udowodniła, że potrafi oczarować ekranową widownię także swoją naturalnością i ciepłem. Brendan Gleeson jako Donald jest równie perfekcyjny - powściągliwy, ujmujący i pełen uroku. Ich duet tworzy ekranową chemię, którą łatwo poczuć i w którą chce się uwierzyć. Oszczędne dialogi, niedopowiedzenia, drobne gesty i spojrzenia czynią ich relację wiarygodną i ujmującą, a momenty humoru przeplatają się tu z wzruszeniami w sposób idealny. Warto też docenić wizualną stronę filmu - operatorzy i scenografia subtelnie podkreślają ciepło historii. Pastelowe barwy Londynu i parku, przy którym toczy się akcja, oraz urokliwe wnętrza kamienicy w Hampstead dodają filmowi przytulnego charakteru. To produkcja, która nie narzuca się emocjami, lecz delikatnie prowadzi widza przez opowieść, w której każdy gest ma znaczenie. Gdzie obejrzeć „Zawsze jest czas na miłość”? „Zawsze jest czas na miłość” to nie tylko komedia romantyczna, ale i subtelna lekcja życia. Pokazuje, że miłość w dojrzałym wieku może być równie intensywna jak w młodości - tylko z innym wymiarem emocji. Film daje nadzieję, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa, że szczęście można znaleźć w drobnych gestach i codziennych rytuałach. Obecnie „Zawsze jest czas na miłość” dostępny jest wyłącznie na platformie Player.pl. To idealna, romantyczna historia na spokojny wieczór w fotelu, z kubkiem herbaty i ukochaną osobą obok. Film może nie odkryje przed nami tajemnic życia, ale na pewno przypomni, że szczęście i miłość bywają bliżej, niż nam się wydaje.
Ta romantyczna perełka podbija Netflix. Ociepli serca nawet tych, którzy zdążyli je już dobrze zahartować
Najbardziej wzruszający romans na Netflixie znów podbija serca widzów. „Ostatni list od kochanka” to historia dwóch miłości - tej z lat 60. i tej współczesnej - która udowadnia, że nawet w świecie emoji wciąż jest miejsce na prawdziwe listy i wielkie uczucia.
Są takie filmy, które ogląda się z ironicznym uśmiechem. I są takie, przy których po godzinie orientujemy się, że jednak kibicujemy bohaterom bardziej, niż chcielibyśmy przyznać. Komedie romantyczne bywają przewidywalne, melodramaty - zbyt intensywne, a jednak wracamy do nich w momentach, kiedy potrzebujemy przypomnienia, że miłość (ta wielka, dramatyczna, trochę nierozsądna) wciąż ma sens. Właśnie w tę tęsknotę idealnie trafia „Ostatni list od kochanka”, dostępny na Netflix od listopada 2025 roku. I choć film nie jest nowością, dopiero teraz widzowie zaczynają odkrywać go na nowo - i wynoszą do rangi polecanych. Dziwię się, że tak późno, ale lepiej późno niż wcale. „Ostatni list od kochanka” - wzruszająca komedia romantyczna na Netflix Reżyserka Augustine Frizzell (znana m.in. z pracy przy „Euforii”) sięgnęła po bestseller Jojo Moyes i stworzyła opowieść rozgrywającą się w dwóch planach czasowych. Współcześnie poznajemy Ellie (Felicity Jones) - londyńską dziennikarkę, która po kolejnym nieudanym romansie znajduje w archiwach redakcji stare listy miłosne. Nadawcą jest dziennikarz Anthony O’Hare (Callum Turner), adresatką - tajemnicza „J.”. Zaintrygowana Ellie postanawia odkryć historię tej zakazanej miłości. Pomaga jej archiwista Rory (Nabhaan Rizwan). I oczywiście - jak to w romansach bywa - śledztwo szybko zaczyna dotyczyć również jej własnego serca. Drugi plan przenosi nas do 1965 roku, na rozgrzaną słońcem Riwierę Francuską. Tam Jennifer (Shailene Woodley), żona bogatego przemysłowca (Joe Alwyn), zakochuje się w korespondencie zagranicznym. Ich romans jest zakazany, namiętny i - co najważniejsze - opowiedziany z elegancją dawnych czasów. Są spojrzenia zamiast SMS-ów. Listy zamiast powiadomień. I uczucie, które wydaje się silniejsze niż rozsądek. View oEmbed on the source website Siła tej romantycznej komedii tkwi w listach To właśnie epistolografia jest sercem tej historii. Anthony pisze do ukochanej z czułością, ale bez przesady. Z żarem, ale bez taniego patosu. W świecie, w którym miłosne wyznania mieszczą się w trzech emoji - wysłanych między jednym deadlinem, a drugim, te listy brzmią jak coś niemal luksusowego. Film subtelnie podpowiada: może problem nie w tym, że dziś nie ma wielkiej miłości. Może po prostu przestaliśmy ją tak pięknie opisywać. Najmocniejszy punkt? Lata 60. Choć historia Ellie i Rory’ego jest sympatyczna, to właśnie wątek Jennifer i Anthony’ego hipnotyzuje najmocniej. Stylizacje inspirowane Jackie Kennedy, słońce nad Lazurowym Wybrzeżem (które na ekranie „gra” Majorka), elegancka muzyka i nienachalna chemia między aktorami sprawiają, że ten romans ma w sobie coś z dawnych melodramatów - w najlepszym tego słowa znaczeniu. Miłość jest tu dramatyczna, absolutna i trochę nierozsądna. Taka, którą oglądamy z westchnieniem i lekką zazdrością. Czy to film bez wad? Nie. Czy działa? Zdecydowanie. „Ostatni list od kochanka” nie próbuje rewolucjonizować gatunku. To klasyczny melodramat - z przewidywalnymi zwrotami akcji i wyraźnie zarysowanym antagonistą. Ale właśnie w tej klasyczności tkwi jego siła. Film nie udaje cynicznego. Nie mruga okiem. Bierze miłość na serio. I może nie sprawi, że wszyscy sceptycy znów uwierzą w przeznaczenie. Ale na niemal dwie godziny pozwala zanurzyć się w świecie, w którym uczucie jest najważniejsze. A czasem to wystarczy. Bo nawet jeśli nie piszemy już listów - nadal chcemy, by ktoś napisał je do nas.