10 filmów o nowym początku, które leczą serce. To historie o kobietach, które po przejściach odzyskują siebie
Nie każde kino ma dawać ukojenie, ale są filmy, które pomagają oswoić stratę, rozczarowanie, żałobę i moment życiowego zawieszenia. Te historie o kobietach po rozwodzie, po stracie i po kryzysie przypominają, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odzyskać sprawczość, czułość wobec siebie i odwagę, by zacząć od nowa.
W kinie postać kobiety po przejściach to jeden z wiodących motywów. Kobiece historie są pełne jest emocji, trudnych wyborów i transformacji. Takie filmy ukazują, jak doświadczenia zmieniają człowieka, jak można odrodzić się po porażce i odnaleźć nowe drogi szczęścia. Często te historie są inspirujące i pełne nadziei, pokazując, że nawet po najtrudniejszych przejściach można zacząć od nowa. Ekspertem "od kobiet" jest Pedro Almodóvar, który właśnie kobietom po trudnych doświadczeniach życiowych poświęcił w swoich filmach najwięcej uwagi. Jego bohaterki to kobiety, które zmierzą się z cierpieniem, ale często znajduje siłę, by odbudować swoje życie. Takich filmów jest jednak o wiele więcej. Czego możemy się nauczyć od filmowych "kobiet po przejściach"? 1. Siła i wytrwałość Filmowe bohaterki odkrywają w sobie głęboko zakorzenioną siłę, której wcześniej nie były świadome. Mimo trudności potrafią wstać, walczyć i szukać nowych dróg. 2. Dojrzałość emocjonalna Kobiety, które dostały trudną lekcję od życia stają się bardziej świadome swoich emocji i potrzeb. Może bardziej zrozumieć siebie i innych, stając się bardziej empatyczną i wyrozumiałą. Jej doświadczenia dają jej perspektywę, która pozwala lepiej radzić sobie z trudnymi sytuacjami. 3. Otwartość na zmiany Doświadczone kobiety są bardziej otwarta na zmiany. Z większą odwagą podchodzą do nieznanych dróg, gotowe są wyjść ze swojej strefy komfortu. 4. Samodzielność i niezależność Kobiety zmuszone do radzenia sobie z trudnościami na własną rękę, odkrywają, że potrafi działać bez wsparcia innych. 5. Chęć do naprawiania siebie W końcu bohaterki filmowe często chcą przejść przez proces uzdrawiania – nie tylko na poziomie emocjonalnym, ale także fizycznym i mentalnym. Szukają terapii, duchowych praktyk lub po prostu starają się na nowo odkrywać, kim są i czego naprawdę chcą w życiu. Filmy, które dają siłę: 10 historii, które powinna zobaczyć każda kobieta po przejściach "Pod słońcem Toskanii" (2003) Bohaterka (Diane Lane) po bolesnym rozwodzie zmaga się z utratą równowagi emocjonalnej i brakiem weny twórczej, co prowadzi ją w stan głębokiego przygnębienia. Jej najlepsza przyjaciółka, Patti, sugeruje, by udała się do Toskanii, by znaleźć ukojenie. Na miejscu Frances, niemal spontanicznie, decyduje się na zakup malowniczej willi Bramasole. Do jej odnowienia zatrudnia polskich robotników, którzy szybko stają się nie tylko pomocnikami, ale także bliskimi towarzyszami. Paweł (Paweł Szadja), Jerzy (Valentine Pelka) i Dawid (Kristoffer Ryan Winters) razem z Frances spożywają posiłki, dzielą się swoimi miłosnymi rozterkami i wzajemnie się wspierają w trudnych chwilach. W nowym otoczeniu Frances odzyskuje radość życia, a los niespodziewanie przynosi jej miłość. "Dzika droga" (2014) Reese Witherspoon wciela się w Cheryl Strayed, która po trudnych doświadczeniach (rozwód, strata matki) wyrusza na samotny pieszy szlak, by odzyskać równowagę życiową. To ekranizacja bestsellerowej, autobiograficznej książki Cheryl Strayed. Rola przyniosła Reese Witherspoon drugą nominację do Oscara. "Wszystko o mojej matce" (1999) Manuela chce w dniu urodzin swojego dorastającego syna spełnić jego życzenie i wyjawić mu, kto jest jego ojcem. Jednak w dniu urodzin chłopak ginie w tragicznym wypadku. Manuela wyrusza do Barcelony odnaleźć jego ojca. "Wszystko o mojej matce" to obsypane nagrodami, jedno z największych dzieł Pedro Almodovara. "Jedz, módl się, kochaj" (2010) Główna bohaterka to kobieta po rozwodzie, która postanawia zmienić swoje życie, podróżując po świecie w poszukiwaniu sensu i spełnienia. Wierząc, że sensem istnienia jest coś więcej niż mąż, dom i kariera, główna bohaterka odkrywa w sobie nowy apetyt na życie. W tej inspirującej, historii Liz opuszcza Nowy Jork i wyrusza na trwającą rok podróż, podczas której odwiedza Włochy, Indie i Bali, próbując odkryć na nowo samą siebie poprzez nowe doznania smakowe, medytację i perspektywę odnalezienia prawdziwej miłości. W rolach głównych: Julia Roberts, James Franco i Javier Bardem. "Erin Brockovich" (2000) Julia Roberts jako samotna matka, która podejmuje walkę z korporacją i odnajduje siłę w działaniu na rzecz innych. To prawdziwa historia Erin Brockowich, samotnej matki, która walczy o odszkodowanie dla ofiar zanieczyszczeń wody w małym miasteczku. "Obiecująca. Młoda. Kobieta". (2020) Po tym, jak tajemnicze wydarzenie wykoleja jej karierę, niegdyś obiecująca młoda kobieta (Carey Mulligan) zaczyna wieść podwójne nocne życie i wieczorami próbuje pomścić przyjaciółkę ze studenckich czasów. Reżyserski debiut Emerald Fennell to wyjątkowo udany głos sprzeciwu wobec przemocy seksualnej. "Pokój" (2015) Brie Larson gra kobietę, która po latach spędzonych w niewoli próbuje nauczyć się świata na nowo i ochronić swojego syna przed bólem, którego sama doświadczyła. To przejmująca, ale ostatecznie wzmacniająca opowieść o odzyskiwaniu podmiotowości po traumie. "Nomadland" (2020) Fern, z dnia na dzień musi zmierzyć się z brutalną rzeczywistością amerykańskiej recesji. Gdy jej rodzinne miasteczko Empire znika z mapy wraz z upadkiem lokalnej fabryki, traci nie tylko pracę, lecz także dom i poczucie zakorzenienia. "Nomadland" to ciche, piękne kino o żałobie, wolności i budowaniu siebie od nowa. "Joy" (2015) Jennifer Lawrence wciela się w kobietę po rozwodzie, która mimo rodzinnego chaosu i finansowych problemów buduje własny biznes. "Joy" pokazuje, że siła nie zawsze objawia się spektakularnie - czasem zaczyna się od uporu, by wreszcie zawalczyć o własne życie. "P.S. Kocham cię" (2007) Holly (Hilary Swank) po śmierci męża zostaje sama z żałobą, lękiem i poczuciem utraty gruntu pod nogami. Seria listów, które zostawił jej ukochany, pomaga jej krok po kroku wrócić do świata, relacji i własnych pragnień. To romantyczny, ale też pokrzepiający film o tym, że po wielkiej stracie można nauczyć się żyć na nowo.
Poruszyło was „Dojrzewanie”? Przy nowym dokumencie Netflixa to bułka z masłem
Jeśli „Dojrzewanie” wydawało się mocne, to „W głębi manosfery” idzie o krok dalej. Ten dokument Netflixa nie tylko szokuje, ale zostawia z niewygodnym poczuciem, że to nie jest odległy świat z Internetu - tylko rzeczywistość, która dzieje się tu i teraz.
Są takie filmy, które ogląda się z rosnącym niepokojem - nie dlatego, że są brutalne czy przerysowane, ale dlatego, że z każdą kolejną minutą coraz trudniej odsunąć od siebie myśl: „to naprawdę się dzieje”. „W głębi manosfery” Louisa Therouxa właśnie do takich należy. Nie ma tu dramatycznej muzyki ani prób szokowania na siłę. Jest za to spokojna obserwacja świata, który - choć istnieje teoretycznie gdzieś „obok”, w Internecie, za oceanem - w rzeczywistości przenika do naszej codzienności szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Bo manosfera nie jest już niszą. To język, który słyszymy w social mediach, w komentarzach, w rozmowach. To narracje, które oglądają nie tylko „czyjeś dzieci”, ale też nasi znajomi, partnerzy, bracia siedząc obok nas na kanapie. Co to jest manosfera? Zanim jednak wejdziemy głębiej w świat pokazany przez „W głębi manosfery”, warto na chwilę zatrzymać się przy samym pojęciu. Manosfera nie jest jedną organizacją ani spójnym ruchem - to raczej rozproszona sieć internetowych twórców, forów i społeczności, które łączy wspólna narracja o „kryzysie męskości”. W jej centrum znajduje się przekonanie, że współczesny świat działa na niekorzyść mężczyzn, a jedyną drogą do odzyskania kontroli jest siła, status i pieniądze. „Ładna kobieta zostanie zaproszona na jacht i może wieść luksusowe życie. My musimy na ten jacht zarobić i pokazać swoją męskość.” To jedno z najbardziej wymownych ujęć filozofii manosfery - pokazuje, że w ich świecie kobieta staje się nagrodą, a mężczyzna musi udowodnić swoją wartość przez status i pieniądze. Manosferta to także przestrzeń, w której młodzi chłopcy trafiają na proste odpowiedzi na trudne pytania - o relacje, odrzucenie czy własną wartość. Problem w tym, że te odpowiedzi bardzo często opierają się na lęku, frustracji i potrzebie dominacji, a nie na realnym zrozumieniu rzeczywistości. „W głębi manosfery” - nowy dokument Netflixa, który powinien każdy zobaczyć „W głębi manosfery” to dokument, w którym Louis Theroux robi coś, co wychodzi mu najlepiej - zamiast oceniać, wchodzi do środka i słucha. Spotyka się z influencerami, którzy dla milionów młodych mężczyzn są dziś autorytetami. Rozmawia z nimi, obserwuje ich codzienność, pozwala im mówić. I właśnie to jest najbardziej niepokojące. Bo za drogimi zegarkami, idealnie wyrzeźbionymi sylwetkami i opowieściami o „sukcesie” kryje się bardzo prosty przekaz: mężczyzna musi dominować, zarabiać i kontrolować. Kobieta? W tej narracji często przestaje być partnerką, a zaczyna funkcjonować jako nagroda. W jednej ze scen pada zdanie, które brzmi jak manifest: „Gdybym robił tylko dobre rzeczy, nie byłbym tu, gdzie jestem”. I trudno nie odnieść wrażenia, że to zdanie mówi więcej o współczesnym Internecie niż niejeden raport. View oEmbed on the source website To nie tylko mizoginia. To też samotność Najłatwiej byłoby odrzucić ten świat jako skrajny, przerysowany, oderwany od rzeczywistości. Problem w tym, że dokument Therouxa pokazuje coś znacznie bardziej złożonego. Bo choć kobiety są oczywistymi ofiarami tej narracji, to młodzi mężczyźni również bywają jej zakładnikami. Szukają odpowiedzi, poczucia sensu, wskazówek - i trafiają do świata, który oferuje im proste rozwiązania: pieniądze, siłę, dominację. Jak mówi sam Theroux: „Mężczyźni są także wykorzystywani. Trzeba widzieć ich jednocześnie jako sprawców i ofiary tej kultury”. I to jest moment, w którym ten dokument przestaje być tylko opowieścią o kontrowersyjnych influencerach. Zaczyna być opowieścią o potrzebach, które ktoś nauczył się perfekcyjnie monetyzować. Algorytmy wiedzą, co robią „W głębi manosfery” pokazuje też coś jeszcze - mechanizm, który napędza cały ten świat. To nie jest przypadek, że te treści trafiają do młodych ludzi. Algorytmy kochają emocje: gniew, kontrowersję, skrajności. A manosfera dostarcza ich w idealnych proporcjach. Krótki, prowokacyjny filmik → viral → podcast → zamknięta społeczność → płatne kursy. Theroux rozmawia z influencerami, którzy uczą młodych mężczyzn „jak być mężczyzną” i zarabiają na tym ogromne pieniądze. To już nie jest internetowa subkultura, która niewinnie wspiera chłopaków w potrzebie. To dobrze działający model biznesowy. Dlaczego ten dokument tak bardzo uwiera? Bo nie daje prostych odpowiedzi. Theroux nie próbuje naprawiać świata, nie moralizuje, nie wskazuje winnych palcem. Zostawia nas z pytaniem, które wybrzmiewa długo po seansie: co się dzieje z chłopcami, którzy uczą się o relacjach z TikToka i podcastów? I może jeszcze ważniejsze - dlaczego właśnie tam szukają odpowiedzi? To nie jest „ich problem”. To jest nasza rzeczywistość Najbardziej niepokojące w „W głębi manosfery” nie jest to, co mówią jego bohaterowie. Tylko to, jak bardzo ten świat przestał być odległy. To nie są już anonimowi twórcy z drugiego końca świata. To treści, które - dzięki algorytmom - trafiają do naszych telefonów, naszych domów, naszej codzienności. I właśnie dlatego ten dokument zostaje w głowie. Bo trudno już udawać, że to nas nie dotyczy. „W głębi manosfery” dostępne jest na Netflixie. Czy to dobry seans na Wielkanoc? Trudny - ale im szybciej się z nim zmierzymy tym jest nadzieja, że szybciej zrozumiemy. To jeden z tych tytułów, po których: trochę się wkurzasz, trochę nie dowierzasz, a potem zaczynasz się zastanawiać, co się właściwie dzieje - i jak to zatrzymać.
Włączyłam ten true-crime na chybił-trafił i po co mi to było? Ta prawdziwa historia kobiet z Alaski nie pozwoliła mi spokojnie zasnąć
„Lost Women of Alaska” na HBO Max wstrząsa widzami. True‑crime o zaginięciach i morderstwach kobiet w Alaski nie pozwala zasnąć i pokazuje, jak system długo ignorował ich dramatyczne losy.
Czasem, jak każdemu, zdarza mi się po prostu skorzystać z podpowiedzi i włączyć coś „na chybił‑trafił” - bardziej kierując się obrazkiem niż opisem. Bo przyznajmy, te często do najlepszych nie należą, a gdybym się nimi sugerowała, ominęłabym mnóstwo świetnych seriali i filmów. Więc włączyłam nową polecajkę HBO Max. I zaraz tego pożałowałam. Historia kobiet z Alaski, która wydarzyła się naprawdę, nie pozwoliła mi spokojnie zasnąć. „Lost Women of Alaska” - o czym jest true-crime dostępny na HBO Max? „Lost Women of Alaska” to trzyodcinkowy dokument HBO Max, który na pierwszy rzut oka wydaje się klasycznym true-crime: seryjny morderca w Anchorage i kobiety, które padły jego ofiarą. Ale im dalej w ten dokument, tym bardziej widać, że historia ta opowiada o czymś znacznie większym niż sama zbrodnia. Twórcy skupiają się na rdzennych mieszkankach Alaski, kobietach często żyjących na marginesie społecznym - w ubóstwie, z doświadczeniem przemocy czy uzależnień. Część z nich utrzymuje się z pracy seksualnej. W oczach systemu i instytucji te kobiety bywają „niewidzialne” - ich zaginięcia często nie wywołują alarmu. I właśnie to jest najmocniejszy wymiar dokumentu: pokazuje, jak łatwo przeoczyć życie i cierpienie tych, którzy nie pasują do standardowego obrazu ofiary. W tle pojawia się problem MMIW - Missing and Murdered Indigenous Women, czyli zaginięć i zabójstw rdzennych kobiet. Statystyki są przerażające, a wiele spraw przez lata pozostaje nierozwiązanych. „Lost Women of Alaska” skupia się na jednej historii, ale jasno daje do zrozumienia, że to fragment dużo większego, wciąż aktualnego problemu. View oEmbed on the source website Spokój i napięcie w jednym - jak ogląda się dokument To nie jest typowy true-crime pełen dramatycznych zwrotów akcji i sensacyjnych cliffhangerów. Narracja jest spokojna, momentami wręcz powściągliwa, a siła dokumentu kryje się w poruszaniu trudnych pytań: dlaczego niektóre ofiary przyciągają uwagę, a inne długo pozostają niezauważone? Szczególnie poruszające są wątki kobiet, które mimo własnych trudnych doświadczeń zdecydowały się przełamać strach i opowiedzieć prawdę. To dzięki nim sprawca został w końcu zatrzymany, a historie ofiar wysłuchane. Gdzie obejrzeć i dlaczego warto (choć może lepiej nie w nocy) „Lost Women of Alaska” jest w całości dostępny na platformie HBO Max oraz Amazon Prime Video. To dokument, który wciąga i porusza, ale ostrzegam - osobiście nie pozwolił mi spokojnie zasnąć. Historie tych kobiet są przerażająco realne, a świadomość systemowych zaniedbań wbija w fotel. Jeśli więc potrzebujecie się wyspać, lepiej przełóżcie seans na inny dzień, ale nie pomijajcie go - bo naprawdę warto poznać te historie.
Puściłam rodzicom nowy polski serial. Największy zawód sprawił im fakt, że dotychczas ukazały się tylko dwa odcinki [RECENZJA]
Miał być tylko „jeden odcinek przed snem”. Skończyło się na wieczorze pełnym milczenia, niedowierzania i złości. Nowy polski serial „Piekło kobiet” na HBO Max wciąga, ale to nie fabuła przeraża najbardziej - tylko jej aktualność.
Puściłam ten serial moim rodzicom. Mają 70 lat. Mieli obejrzeć „tylko jeden odcinek przed snem”, tak na próbę. Siedzieli jak zahipnotyzowani. Z każdą minutą było w nich coraz więcej emocji - najpierw niedowierzanie, potem złość, w końcu coś pomiędzy przerażeniem a bezsilnością. I to nie dlatego, że „Piekło kobiet” epatuje brutalnością (choć momentami jest naprawdę dosadne), ale dlatego, że bardzo szybko przestaje być opowieścią o przeszłości. Kiedy skończył się drugi odcinek, padło tylko jedno pytanie: „I co dalej? Kiedy następny odcinek?” A potem zapadła cisza, która mówiła więcej niż jakikolwiek komentarz. Nowy polski serial „Piekło kobiet”. To nie lata 30. przerażają najbardziej, tylko to, że niewiele się zmieniło Akcja nowego polskiego serialu rozgrywa się w międzywojennej Warszawie. Są piękne kostiumy - które chętnie nosiłabym w dzisiejszych czasach, eleganckie wnętrza, świat pozornie uporządkowany. I równolegle - drugi, ten sam, tylko że ukryty: przemoc, strach, brak wyboru. I właśnie to uderza najmocniej. Bo choć oglądamy historię sprzed niemal stu lat, bardzo szybko przestajemy myśleć o niej jak o „dawnych czasach”. Tematy, które podejmuje serial - prawo do decydowania o własnym ciele, przemoc wobec kobiet, systemowe lekceważenie ich doświadczeń - brzmią dziś niepokojąco znajomo. To nie jest ten rodzaj „historycznej analogii”, który trzeba sobie dopowiedzieć. Ona narzuca się sama. I jest w tym coś naprawdę wkurzającego. Bo mamy 2026 rok. A momentami czujemy się, jakbyśmy w Polsce cofnęli się o całe dekady. View oEmbed on the source website „Piekło kobiet” serial kryminalny, który wciąga. Ale to tylko pretekst Fabuła „Piekła kobiet” opiera się na śledztwie - śmierć młodej kobiety po nielegalnym zabiegu aborcji prowadzi główną bohaterkę, Helenę, wprost do świata, którego wcześniej nie widziała. Jest zagadka, jest napięcie, jest tajemniczy „Uczciwy Jan”. Serial świetnie działa nie tylko jak opowieść o trudnych losach kobiet ale także jako kryminał - wciąga, prowadzi widza, zostawia tropy. Ale bardzo szybko staje się jasne, że to tylko rama. Bo najważniejsze nie jest to, kto jest winny. Tylko dlaczego ten świat w ogóle na to pozwala. Kobiety w centrum. I role, które zostają w głowie Na pierwszym planie jest znana z rewelacyjnej roli w filmie „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego - Agata Turkot. Gra Helenę - kobietę silną, świadomą, żyjącą w bańce uprzywilejowania, która powoli zaczyna rozumieć, jak kruche są jej granice. Obok niej występuje świetny Mateusz Damięcki jako mąż Maksymilian - z pozoru „normalny”, ale im dalej, tym bardziej niepokojący. Bardzo mocno wybrzmiewa też drugi plan: Katarzyna Herman, Maria Kowalska czy Borys Szyc, który tworzy postać boleśnie aktualną w swoim cynizmie i ideologicznej ślepocie. To serial, który daje przestrzeń kobietom - ich emocjom, doświadczeniom, perspektywie. I robi to w sposób, który trudno zignorować. Jak wyglądały „zabiegi” aborcji w Polsce w latach 30.? W serialu porażają sceny nielegalnych aborcji - brutalne, surowe, momentami aż trudne do oglądania. Obraz zagiętego wieszaka, który wchodzi w ciało kobiety, uwierzcie mi - zostaje w głowie na długo. Ale to nie jest efekt dla efektu. To przypomnienie, jak wyglądało „podziemie” - świat tzw. babek czy akuszerek, kobiet (często bez wykształcenia medycznego), które zajmowały się „spędzaniem płodu”, bo antykoncepcja oraz inne możliwości po prostu nie istniały. W latach 30. w Polsce, przy restrykcyjnym prawie, takie zabiegi odbywały się w ukryciu, w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić - i jeszcze trudniej zaakceptować. Ale jeszcze bardziej niż same sceny aborcji uderzyło mnie coś innego. To, jak bardzo kobiety były wtedy sprowadzone do roli ozdoby - obecnej, ale niesłyszanej. Bez realnego wpływu, bez prawa do decyzji, nawet o własnym ciele. I trudno nie myśleć o tym w kontekście współczesności. Bo choć minęły dekady, wciąż są w Polsce kobiety, które muszą wyjeżdżać za granicę, by bezpiecznie przerwać ciążę. Wciąż istnieje podziemie - tyle że, choć warunki lepsze, to nadal nie daje ono bezpieczeństwa, opieki, wsparcia, na jakie zasługuje każda osoba w takiej sytuacji. To nigdy nie jest i nie będzie łatwy temat. To jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie może podjąć kobiet - i chyba właśnie dlatego najmniej potrzebuje ocen - zwłaszcza wygłaszanych z taką lekkością przez panów zza sejmowych ław w idealnie uszytych garniaczkach. „Piekło kobiet” to serial, który zostaje z widzem na długo Na platformie HBO Max obecnie dostępne są dwa odcinki „Piekła kobiet”, a kolejne będą pojawiać się w każdy piątek aż do zakończenia emisji serii, która zaplanowana jest na 10 kwietnia. I oczywiście - można zarzucić temu serialowi, że jest momentami zbyt „ładny”. Że kadry są zbyt ostre, zbyt dopracowane, że brakuje tej ziarnistości obrazu, która lepiej oddałaby szorstkość międzywojnia. Że nowoczesna muzyka nie zawsze wpisuje się w historyczne ramy. Można. Tylko… po co? Bo to nie jest serial, który ma być muzealną rekonstrukcją epoki. To opowieść, która ma trafić tu i teraz - w naszą wrażliwość, nasze emocje, nasze współczesne lęki. Są takie seriale, które się ogląda. I takie, które się przeżywa. „Piekło kobiet” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Nie dlatego, że jest łatwe. Wręcz przeciwnie - momentami jest niewygodne, duszne, trudne do zniesienia. Ale właśnie dzięki temu działa. Uświadamia. Wkurza. Zostawia z myślą, że to wszystko nie powinno być już aktualne. A jednak jest. I może właśnie dlatego moi rodzice - ludzie, którzy widzieli już naprawdę dużo, są wierzący i nie są aktywistami walczącymi o prawo do aborcji - nie potrafili się od niego oderwać i czekają na kolejne odcinki.
„nieZWYKŁA KOBIETA” z BANDI. Spotkanie o sile, uważności i kobiecości bez presji
To było spotkanie o kobiecości rozumianej bez presji, pośpiechu i gonitwy za ideałem — za to z uważnością na siebie, swoje potrzeby i własną definicję piękna. Trzecia edycja wydarzenia „nieZWYKŁA KOBIETA”, organizowanego przez markę BANDI, połączyła świat pielęgnacji, inspirujących rozmów i kobiecej solidarności.
W centrum wydarzenia znalazło się ważne przesłanie: każda kobieta jest niezwykła nie pomimo codzienności, ale właśnie dzięki niej. To w codziennych wyborach, sile, wrażliwości i autentyczności kryje się to, co najcenniejsze. – Przyciągamy niezwykłe kobiety, choć tak naprawdę każda z nas jest niezwykła. To dla nas okazja do spotkań i rozmów z klientkami, przyjaciółkami, rodziną – dziś świętujemy w naprawdę bliskim gronie. To moment celebracji kobiecości. Choć warto robić to każdego dnia, Dzień Kobiet daje pretekst, by na chwilę się zatrzymać i docenić siebie. Bez gonienia za ideałami, za to z uważnością na własną siłę i wyjątkowość – powiedziała dyrektor ds. rozwoju strategicznego Bandi Cosmetics. Program wydarzenia wypełniły spotkania z ekspertkami, które mówiły o pielęgnacji włosów, kondycji skóry i budowaniu świadomego wizerunku. Klaudia Nawrocka opowiadała o błędach, których warto unikać w codziennej pielęgnacji włosów, oraz wyjaśniała, co można zobaczyć podczas badania trichoskopowego. Viola Godlewska – trycholożka, stylistka gwiazd i ambasadorka BANDI – skupiła się na problemie wypadania włosów i sposobach przeciwdziałania temu zjawisku. Nie zabrakło też szerszego spojrzenia na relację między urodą a dobrostanem. Magdalena Szymczak-Kępka, nazywająca siebie „psychologiem od włosów”, poprowadziła warsztaty „Skóra jako lustro psychiki. Wpływ stresu i emocji na kondycję skóry”. Dominika Chróścielska, znana w sieci jako MikaChr, pokazała, jak za pomocą analizy kolorystycznej i dobrze dobranych barw podkreślać naturalne atuty urody. Wśród gości specjalnych znaleźli się Aleksandra Filipek, dziennikarka RMF FM, oraz Aleksander Sikora, prezenter telewizyjny. Wspólnie poprowadzili spotkanie zatytułowane „Pewność siebie zaczyna się od głosu”, poświęcone komunikacji, autentyczności i wewnętrznej sile. Padło też pytanie o to, kim dziś jest niezwykła kobieta. – Niezwykła kobieta to taka, która zna swoje atuty, ale też akceptuje wady i potrafi przekuć je w siłę. To właśnie jest piękne – powiedziała Aleksandra Filipek. – Niezwykła kobieta to taka, która nie musi niczego udowadniać – ani podniesionym głosem, ani temperamentem. Po prostu wie, ile jest warta. Dopiero gdy przyjmujemy siebie w całości, możemy dać innym autentyczność – a ta zawsze obroni się sama – dodał Aleksander Sikora. Trzecia edycja wydarzenia „nieZWYKŁA KOBIETA” po raz kolejny pokazała, że kobiecość nie potrzebuje jednej definicji. Może być czuła i silna, spokojna i wyrazista, codzienna i wyjątkowa zarazem. I właśnie z takich spotkań zostaje najwięcej — nie tylko beauty know-how, ale też poczucie, że warto zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na siebie z większą uważnością. Materiał promocyjny marki
Binkowski Resort zamiast Bali? Ten jeden adres to absolutny „must-visit” na weekend z przyjaciółkami
Błękitna woda o temperaturze 32°C, szum prawdziwych palm i zimne Prosecco sączone w basenie na dachu przy zachodzie słońca. Choć brzmi to jak scenariusz egzotycznych wakacji na drugim końcu świata, ten luksusowy azyl znajduje się znacznie bliżej. Odkrywamy Binkowski Resort – miejsce, które udowadnia, że aby poczuć tropikalny raj, nie potrzebujesz paszportu, a jedynie paczki najlepszych przyjaciółek.
W kalendarzu każdej kobiety powinien widnieć jeden stały punkt: weekendowy reset „tylko dla nas”. To ten moment, kiedy zawodowe projekty i codzienna logistyka zostają za drzwiami, a priorytetem staje się regeneracja, wspólny śmiech i celebracja przyjaźni. Szukając destynacji, która sprosta wymaganiom współczesnych estetek i miłośniczek slow-life, warto skierować wzrok na kielecki Park Baranowski. To właśnie tutaj Binkowski Resort stworzył enklawę luksusu, która staje się najgorętszym adresem na mapie kobiecych wyjazdów w Polsce. Tropikalny azyl: Lato przez cały rok Pierwsze kroki w Basenach Tropikalnych to natychmiastowy przeskok w inny wymiar. W cieniu żywych palm, sprowadzonych prosto z najgorętszych zakątków świata, panuje wieczne lato. Dla grup przyjaciółek to przestrzeń idealna: możecie porzucić ciężkie płaszcze na rzecz stylowych kostiumów kąpielowych i poczuć wakacyjną energię bez względu na to, co dzieje się za oknem. To tutaj zaczyna się Wasza wspólna przygoda. Błogie lenistwo na leżakach pośród bujnej roślinności, kąpiele w krystalicznej wodzie i ta jedyna w swoim rodzaju atmosfera „rajskiej wyspy”, która pozwala całkowicie odciąć się od przebodźcowanego świata. To miejsce, gdzie czas mierzy się nie w godzinach, a w liczbie wspólnych toastów wznoszonych w cieniu egzotycznych liści. SPA i Sauny: Głęboki reset zmysłów Prawdziwy luksus to doświadczenia, które zostają w pamięci na lata, a oferta Binkowski Spa i Saun Świętokrzyskich to w tej dziedzinie pozycje obowiązkowe. Wasza podróż ku odprężeniu może zacząć się od rytuału Hammam – zmysłowej ceremonii na rozgrzanym kamieniu, gdzie peeling rękawicą Kessa i masaż gęstą pianą pozwalają dosłownie „wyrzucić” z siebie stres całego tygodnia, pozostawiając skórę jedwabiście gładką. Równie magicznym i unikalnym momentem jest kąpiel w kamiennych wannach, z których rozpościera się kojący widok na korony drzew – to tutaj czas naprawdę staje w miejscu. Dopełnieniem regeneracji są Sauny Świętokrzyskie, największy kompleks w regionie, gdzie profesjonalni saunamistrzowie celebrują autorskie seanse, łącząc prozdrowotną moc gorącego powietrza z kojącą aromaterapią i widowiskowymi pokazami, które zachwycają każdą zmysłową podróżniczkę. Basen na dachu: Wasz prywatny „Sky Club” Jeśli miałybyście wybrać jedno miejsce, w którym zrobicie najbardziej spektakularne, „instagramowe” zdjęcia z wyjazdu, jest to bez wątpienia basen na dachu. To unikalna w skali kraju atrakcja, która nadaje wyjazdowi prestiżowego, filmowego charakteru. Wyobraźcie to sobie: zanurzone w ciepłej wodzie, z orzeźwiającym koktajlem w dłoni, podziwiacie panoramę Kielc i zalesione wzgórze Karczówka. To właśnie tutaj, pod gołym niebem, toczą się najszczersze rozmowy o życiu i marzeniach. To kwintesencja nowoczesnego luksusu – wolność, przestrzeń i bliskość najważniejszych osób w iście królewskim wydaniu. Dlaczego Binkowski Resort to Wasz nowy numer jeden? To miejsce udowadnia, że aby poczuć się jak w raju, nie trzeba planować dalekich podróży. Wystarczy zaprosić najbliższe osoby do enklawy, w której natura spotyka się z nowoczesnym komfortem i egzotyczną energią. Binkowski Resort rozumie potrzeby współczesnych kobiet – potrzebę piękna, profesjonalnej opieki i autentycznego relaksu. Jeśli szukasz pomysłu na niezapomniany wyjazd panieński, okrągłe urodziny lub po prostu chcesz zorganizować spontaniczną ucieczkę od codzienności z przyjaciółkami – Binkowski Resort to adres, który musisz odwiedzić. Bo każda z nas zasługuje na odrobinę Bali w sercu Polski. Gotowe na wspólny wyjazd? Odkryjcie dedykowane pakiety pobytowe stworzone z myślą o kobietach na www.binkowskiresort.pl i zarezerwujcie czas, który na długo pozostanie w Waszej pamięci. Materiał promocyjny Binkowski Resort
Relaks to nie luksus. Ale kobiety nadal mają problem z odpoczynkiem, bo przecież „inni mają gorzej”
Dlaczego nie potrafimy odpoczywać i same nie dajemy sobie na to przyzwolenia? A nawet gdy zwolnimy tempo, wpadamy w pułapkę presji samorozwoju? Czy w bańce produktywności nauka odpuszczenia jest w ogóle możliwa?
W cieniu codziennego pędu – między obowiązkami domowymi, wychowywaniem dzieci, kolejnym szkoleniem, dopinaniem projektów w pracy – narasta kryzys, o którym wciąż mówi się zbyt rzadko. W Polsce problemy ze zdrowiem psychicznym dotykają milionów – co czwarta osoba doświadcza ich w swoim życiu (wg raportu Zdrowie psychiczne Polaków 2020-2025), a kobiety częściej niż mężczyźni zgłaszają objawy lęku i depresji. Jednocześnie europejskie badania pokazują, że znaczna część matek czuje się „mentalnie przeciążona”, a objawy wypalenia dotyczą jednej na pięć kobiet (raport State of Motherhood in Europe 2024). Ten ciężar psychiczny nie jest wyłącznie efektem indywidualnej słabości – to odbicie presji kulturowych i systemowych oczekiwań, według których kobiety mają „ogarnąć wszystko” i jednocześnie nie narzekać. W tym kontekście pojawia się nowy nurt badań i praktyki: psychologia odpoczynku – która wreszcie stawia regenerację i prawdziwy relaks w centrum narracji o zdrowiu psychicznym kobiet. Ale czy wszystkie możemy (i chcemy) pozwolić sobie na ten „luksus”? Kobiety nie potrafią odpoczywać? Oto, co mówią liczby Statystyki to nie tylko epidemiologia. Milion osób z depresją, setki tysięcy leczonych, rosnące zapotrzebowanie na leczenie farmakologiczne – w zestawieniu z realiami życia kobiet te liczby zaczynają opowiadać historię chronicznego przeciążenia. Kobiety częściej niż mężczyźni zgłaszają objawy lęku i korzystają z pomocy psychiatrycznej. WHO alarmuje, że także depresja występuje u nich dwa razy częściej. To nie wyłącznie kwestia biologii, a raczej splot czynników hormonalnych, kulturowych i systemowych. Ale w danych niemal nie widać ciągłego napięcia (w końcu: „wszyscy się czymś stresujemy”), które jeszcze nie jest diagnozą, ale już może świadczyć o wyczerpaniu. Wiele kobiet trafia do systemu dopiero wtedy, gdy organizm przestaje współpracować – pojawia się bezsenność, lęk, przewlekłe zmęczenie. Choć wypalenie definiujemy najczęściej jako problem sfery zawodowej, w przypadku kobiet trudno oddzielić pracę od życia prywatnego. Po pierwszej zmianie często zaczyna się przecież druga – opiekuńcza i emocjonalna. Psychologia odpoczynku: dlaczego tak bardzo jej potrzebujemy? Współczesna narracja o zdrowiu psychicznym koncentruje się na radzeniu sobie z kryzysami i zwiększaniu efektywności. Rzadziej zastanawiamy się, jak przywracać poczucie bezpieczeństwa i… wyhamowywać. Psychologia długo skupiała się na reakcji „walcz albo uciekaj”, znacznie rzadziej – na procesie powrotu do równowagi. Nawet dobrostan stał się „projektem do zrealizowania”. Medytacja, sen, ruch – wszystko ma być „zrobione dobrze”. Gdy odpoczynek się nie udaje, pojawia się wstyd. Tylko że regeneracja nie jest luksusem, ale… warunkiem zdrowia. Jeśli miliony kobiet żyją w stanie napięcia, problem nie dotyczy wyłącznie leczenia kryzysów, tylko braku systemowej zgody, by powiedzieć: stop. Psychologia odpoczynku zmienia tę perspektywę: zamiast pytać, jak lepiej funkcjonować pod presją, pokazuje, jak przywrócić równowagę. To odejście od narracji wydajności na rzecz narracji bezpieczeństwa: dla kobiet wychowanych do nieustannego „ogarniania” może to być jeden z najtrudniejszych, ale najważniejszych przełomów. „Nie mam czasu, by wypić spokojnie kawę”. Czy kobiety same narzucają sobie presję produktywności? „Nie mam czasu, żeby spokojnie wypić kawę” – to zdanie wraca w rozmowach jak coś oczywistego, niemal neutralnego. A przecież mówi bardzo dużo. Nie tylko o braku czasu, ale o… braku zgody na bezczynność. Marta, 25-letnia specjalistka ds. marketingu, opowiada mi, że nawet gdy ma wolny wieczór, nie potrafi po prostu go „przeżyć”. – Automatycznie szukam czegoś, co mogłabym zrobić: webinar, kurs, dodatkowe zlecenie. Boję się, że jeśli odpuszczę, wypadnę z obiegu – mówi. Odpoczynek łatwo zamienia się w jej odczuciu w poczucie straty czasu. Karolina, 35-letnia menadżerka i mama, opisuje podobne napięcie, choć jej codzienność wygląda inaczej. – Kiedy dzieci zasną i wreszcie jest cisza, siadam z kubkiem herbaty. I po chwili czuję ukłucie: powinnam odpisać na maile, przygotować prezentację. Trudno mi uznać, że ta chwila jest wystarczającym powodem, żeby nic nie robić – przyznaje. Z kolei Agnieszka, 50-letnia dyrektorka warszawskiej podstawówki, mówi mi o presji, która towarzyszy jej od dekad. – Wychowałam się w przekonaniu, że trzeba być zaradną i nie narzekać. Nawet gdy w teorii mogę sobie pozwolić na wolniejsze tempo, mam w głowie głos: nie przesadzaj, inni mają ciężej – opowiada. Czuje, że odpoczynek wciąż wymaga usprawiedliwienia. W tych historiach widać coś wspólnego: presja produktywności nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Często jest już w środku – jako wewnętrzny standard, według którego wartość mierzy się działaniem. I nawet, kiedy kalendarz na chwilę pustoszeje, napięcie zostaje. Well-being shame, czyli kiedy rozwój staje się koniecznością Agnieszka, Marta i Karolina wcale nie są odosobnionymi przypadkami. Co gorsza, nawet, jeśli znajdą moment na relaks, ale nie zmienią wpajanego im od lat podejścia do odpoczynku, istnieje ryzyko, że… zaczną traktować go jak kolejne zadanie do odhaczenia i wpadną w pułapkę presji samorozwoju. Okazuje się, że w logice kultury nieustannej pracy nad sobą nawet odpoczynek przestaje być przestrzenią wytchnienia, a staje się kolejnym projektem do zrealizowania. „Well-being shame” to wstyd, który pojawia się wtedy, gdy nie medytujemy wystarczająco regularnie, nie jemy dość zdrowo, nie praktykujemy wdzięczności, nie jesteśmy wystarczająco uważni. Dbanie o siebie zaczyna pełnić funkcję normy – moralnego obowiązku dbania o siebie w sposób produktywny i mierzalny. Między innymi o tej pułapce pisze psycholożka, autorka podcastu „Sznurowadła myśli” i dziennikarka Kama Wojtkiewicz w nowej książce „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej”. Autorka przyznaje, że do jej gabinetu nierzadko trafiają osoby, które mają za sobą odbyte procesy terapeutyczne i rozwojowe, cały zestaw narzędzi i wiedzy o sobie, a mimo to wciąż mówią: „nadal czuję się niewystarczająca”. Powraca poczucie wadliwości i przekonanie, że „inni są gdzieś dalej”. – Rzadko pojawia się moment symbolicznego domknięcia, w którym można powiedzieć: „już wystarczy, mogę zakończyć pracę nad sobą i zacząć żyć” – dodaje. Ten mechanizm szczególnie wyraźnie widać w podejściu do odpoczynku. Kobiety, jak zauważa psycholożka, często przychodzą do psychologów i psychoterapeutów z deklaracją: „chciałabym nauczyć się lepiej odpoczywać”. Jednak gdyby przyjrzeć się ich codzienności, okazuje się, że jest ona „skoncentrowana na pracy opiekuńczej i emocjonalnej” – na planowaniu, organizowaniu, monitorowaniu potrzeb innych. W takiej rzeczywistości regeneracja staje się kolejnym zadaniem do zoptymalizowania. A przecież – jak mówi Kama Wojtkiewicz – jeśli podchodzimy do odpoczynku zadaniowo, nie mamy szansy wejść w specyficzny stan umysłu, który nie jest nastawiony na działanie, tylko na bycie i rejestrowanie otaczającego nas świata. Kultura, w której funkcjonujemy, nie pozwala nam być nieproduktywnymi, nakazuje natomiast wiecznie działać – dodaje. W tym sensie „well-being shame” jest logiczną konsekwencją tej machiny: skoro zawsze można zrobić więcej, to nawet regeneracja staje się polem do oceny i porównań. Zamiast pytać, czego naprawdę potrzebujemy, zaczynamy analizować, czy robimy „wystarczająco dużo” dla swojego dobrostanu. Troska o siebie – zamiast przynosić ulgę – generuje kolejne napięcie. Samorozwój, który ma być odpowiedzią na przeciążenie, staje się jego bardziej subtelną, ale… równie wymagającą formą. Kobieta zrelaksowana – czyli jaka? Kim jest zatem „kobieta zrelaksowana”? W perspektywie, którą proponuje Nicola Jane Hobbs w książce „Kobieta zrelaksowana. Odzyskaj spokój i zacznij żyć”, na pewno nie jest ona tą, która „zasłużyła” na odpoczynek po perfekcyjnie odhaczonej liście zadań. To kobieta, która przestaje żyć w „survival mode” – stanie, który wiele klientek opisuje jako „przebieganie przez życie” bez możliwości zatrzymania się. Hobbs mówi wprost: Tymczasem wiele kobiet ma poczucie winy – bo, jak zauważa, odpoczynek bywa odbierany jako sprzeciw wobec kulturowych wartości produktywności, efektywności i optymalizacji. Wewnętrzne reguły – „nie wolno odpoczywać, dopóki wszystko nie jest zrobione” – splatają się z poczuciem własnej wartości tak silnie, że relaks zaczyna zagrażać tożsamości osoby „ogarniętej”. Hobbs pokazuje też wymiar pokoleniowy: nasze babki funkcjonowały w wyraźnym podziale ról. Pokolenie naszych matek usłyszało, że „może mieć wszystko” – karierę, dzieci, perfekcyjny dom – ale odpoczynek przestał mieścić się w grafiku. Młodsze kobiety są bardziej świadome potrzeby self-care, ale tu pojawia się inna pułapka: media społecznościowe i kult „10-etapowych porannych rutyn”. Zamiast snu – kolejne kroki do wdrożenia. Zamiast ulgi – presja, by „zmaksymalizować” pół godziny relaksu. Dlatego kobieta zrelaksowana nie jest bierna ani wycofana. Hobbs przywołuje tu etymologię angielskiego słowa „relax” – „uwolnić”. Bycie zrelaksowaną oznacza wolność wyboru tego, co naprawdę ma znaczenie. To zdolność życia według własnych wartości, nawet jeśli nie wpisują się one w „definicję sukcesu”. To także świadomość, że życie bywa zmienne: przeżywamy czas intensywnego wzrostu, ale też okresy spowolnienia. – To, że potrzebujemy więcej snu czy wolniejszego tempa, nie oznacza, że zostajemy w tyle – podkreśla Hobbs. Ważne jest też zrozumienie, że relaks nie jest aktem egoizmu. Autorka mówi o „efekcie fali”: gdy kobieta jest ugruntowana i spokojna, jej układ nerwowy współreguluje innych – dzieci, partnerów, współpracowników. Gdy jest przeciążona i rozdrażniona, napięcie również się rozlewa. Relaks staje się więc aktem odpowiedzialności – nie tylko wobec siebie, ale i wobec otoczenia. W tym sensie kobieta zrelaksowana to ta, która ma odwagę rozpocząć zmianę. – Potrzeba odwagi, by stać się zrelaksowaną kobietą – mówi Hobbs. – To oznacza pójście pod prąd kultury nieustannej produktywności. Najtrudniejszy jest pierwszy krok: pozwolenie sobie na odpoczynek bez uzasadniania go osiągnięciem. Kiedy jednak pojawia się doświadczenie ulgi – moment, w którym ciało naprawdę czuje, że jest bezpieczne – rodzi się impuls do dalszej zmiany. Czy możemy przestać się wiecznie się poprawiać? Po analizie danych, spotkaniach z ekspertkami i rozmowach z bliskimi mi kobietami nasuwa mi się jeden, mocny obraz: życie w nieustannym rozkroku. Między presją, by być wydajną, skuteczną, „ogarniętą”, a presją, by być coraz lepszą wersją siebie. Z jednej strony tempo i checklisty, z drugiej – terapia, rozwój, praca nad emocjami, która też potrafi zamienić się w kolejne zadanie do wykonania. W tym wszystkim znika prosta zgoda na to, że można na chwilę przestać się… poprawiać. A przecież odpoczynek nie jest nagrodą za spełnione oczekiwania ani luksusem zarezerwowanym dla nielicznych. Jest czymś podstawowym – jak oddech. Warunkiem wyjścia z trybu przetrwania, z życia z zaciśniętymi zębami. Może więc najważniejsze pytanie nie brzmi: jak robić więcej, jak rozwijać się szybciej, jak lepiej „ogarniać”. Może chodzi o to, czy potrafimy pozwolić sobie – choć na chwilę – przestać udowadniać swoją wartość. Dobra wiadomość? Każda, nawet najmniejsza, zgoda na odpuszczenie może stać się początkiem większej zmiany, jeżeli tylko sobie na nią pozwolimy. Nicola Jane Hobbs to psycholożka, terapeutka integratywna oraz badaczka nauk społecznych, specjalizująca się w temacie relacji kobiet z odpoczynkiem. Od ponad dekady wspiera kobiety w obszarze zdrowia, dobrostanu oraz rozwoju osobistego i zawodowego, łącząc coaching, jogę, medytację i pracę terapeutyczną. Jest założycielką The Relaxed Woman – platformy online oferującej warsztaty i kursy pomagające kobietom uwolnić się od stresu, przeciążenia i wypalenia. Mieszka w Brighton w Wielkiej Brytanii. W marcu 2026 nakładem wyd. PWN ukaże się w Polsce jej książka „Kobieta zrelaksowana. Odsyskaj spokój i zacznij żyć”. Kama Wojtkiewicz to psycholożka, dziennikarka i autorka popularnego podcastu Sznurowadła myśli. Autorka książki „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej" wydanej przez Wydawnictwo AGORA. Jej teksty ukazały się w magazynach Newsweek Psychologia, Vogue, KUKBUK, Wysokie Obcasy, Glamour.pl i innych. Absolwentka Prawa na King’s College London w Wielkiej Brytanii, jednolitych studiów magisterskich z Psychologii Klinicznej i Zdrowia na Uniwersytecie SWPS w Warszawie i II stopnia ZPSM Nr 1 w klasie skrzypiec. Doświadczenie kliniczne zdobywała na Oddziale Całodobowym w Klinice Psychiatrii, Stresu Bojowego i Psychotraumatologii w Wojskowym Instytucie Medycznym w Warszawie. Prowadzi warsztaty psychoedukacyjne, konsultacje psychologiczne i psychoedukuje w mediach społecznościowych (@sznurowadla.mysli).
To najbardziej rozpalający zmysły serial na Netflix. Dobrze, że ma 2 sezony, bo totalnie mnie urzekł
Zmysłowy, prowokujący i na wskroś intymny - taki jest „Sex/Life”. Serial, który sprawia, że serce bije szybciej, fantazje stają się realne, a codzienność nabiera nieoczekiwanej pikanterii.
W latach 90. kobiety pochłaniały romanse w ilościach hurtowych. były tzw. Harlequiny i powieści Danielle Steel, a później E.L. James podbiła świat tworząc „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Teraz przyszła pora na ekranizacje, które łączą zmysłowość z codziennym życiem - i tu pojawia się „Sex/Life”. To taki Harlequin dla współczesnych kobiet: pikantny, odważny, czasem zabawny, a czasem prowokujący do myślenia o tym, czego naprawdę pragniemy. „Sex/Life” najbardziej zmysłowy serial na Netflix Główna bohaterka - Billie Connelly (Sarah Shahi) żyje w pozornie idealnym świecie: dom, dzieci, kochający mąż. A jednak w jej wnętrzu pali się ogień dawnych pragnień, który nie pozwala zapomnieć o tym, co było - i co może wrócić. Zmęczona życiem, znudzona związkiem, który bardziej przypomina koleżeństwo niż partnerstwo coraz częściej zanurza się w swoich fantazjach o Brade’ie - dawnym chłopaku, z którym przeżyła dziką, niczym nieskrępowaną miłość. Jej mąż, Cooper (Mike Vogel), stara się nadążyć, ale rutyna i dorosłe obowiązki stają na przeszkodzie. Sceny intymne nie są tu tylko pikantnym dodatkiem - są bramą do świata kobiecej tęsknoty, pożądania i odkrywania siebie na nowo. To serial, który mówi wprost: kobieta może chcieć wszystkiego i nie wstydzi się za tym tęsknić. View oEmbed on the source website Chemia, która wciąga i elektryzuje Sarah Shahi jest absolutnie hipnotyzująca - zarówno w scenach namiętności, jak i w momentach zwątpienia. Adam Demos jako Brad to czysta, elektryzująca seksualność, a Mike Vogel jako Cooper wprowadza potrzebny kontrast - stabilność i czułość. Dialogi w tym serialu bywają momentami przerysowane, ale w tym tkwi ich urok: każdy szept, każde spojrzenie działa jak katalizator emocji, które przenoszą widza w sam środek relacji bohaterów. Drugi sezon: więcej namiętności i nowych wyzwań View oEmbed on the source website Drugi sezon „Sex/Life” przenosi Billie w zupełnie nowe obszary życia i pragnień. Po burzliwych wydarzeniach z pierwszego sezonu wraca do odkrywania siebie - teraz jako doktorantka psychologii, prowadzi zajęcia dla studentów i próbuje odnaleźć równowagę między karierą, uczuciami i fantazjami. Brad wciąż kusi, a Cooper stara się nadążyć 0 napięcie i zmysłowość rosną z odcinka na odcinek. To sezon pełen nowych emocji, przygód i decyzji, które pokazują, że życie kobiety wcale nie jest proste - nawet jeśli wygląda idealnie z zewnątrz. Dlaczego warto zanurzyć się w „Sex/Life” To nie tylko erotyk, to podróż w głąb kobiecych pragnień i wyborów. Serial łączy guilty pleasure z autentycznymi emocjami, pokazując, że życie i miłość są pełne kompromisów, fantazji i nieoczekiwanych zwrotów. Idealny do binge-watchingu, dla kobiet, które lubią podkręcać temperaturę, śmiać się z absurdów i - przede wszystkim - przypomnieć sobie, że pragnienie intensywności i wolności nie zna wieku ani granic.
Czarno-biały film, który pokonał „Barbie”. Powinien być wake up callem każdej kobiety
Są filmy, które bawią, wzruszają i jednocześnie biją prosto w serce. „Jutro będzie nasze” to opowieść o przemocy, patriarchacie i kobiecej sile, która wstrząsnęła włoską publicznością i od 18 stycznia wchodzi do polskiego streamingu na Canal+. To nie tylko film - to ostrzeżenie, przypomnienie i inspiracja w jednym.
Każda z nas w życiu ma swoje wake-up calle - te chwile, które nagle otwierają oczy i każą się zatrzymać, spojrzeć na siebie i swoje życie bez złudzeń. To może być wydarzenie, rozmowa, książka, a czasem właśnie film. Wake-up call nie pyta, nie prosi, nie dyskutuje - po prostu uderza w serce i mówi: teraz musisz działać, teraz musisz postawić granice, wziąć swoje życie w swoje ręce. „Jutro będzie nasze” jest właśnie takim filmem. To mocny, czasem gorzki, czasem zabawny, ale zawsze prawdziwy sygnał, że kobieca siła nie zna kompromisów i nie czeka, aż ktoś jej przyzna prawo do własnego życia. „Jutro będzie nasze” wchodzi na Canal+. To czarno-biały film, który powinien każdy zobaczyć Akcja filmu rozgrywa się w 1946 roku w powojennym Rzymie - mieście biednym, pełnym życia w bramach kamienic i ulic tętniących od chaosu oraz nadziei na nową przyszłość. W tym świecie spotykamy Dalię, matkę trójki dzieci, żonę brutalnego Ivano, którego przemoc wobec żony jest codziennością. Pierwsza scena filmu jest szokująca - cios zadany zaraz po przebudzeniu, niemal tak zwyczajny, jak poranne espresso z cornetto. To pokazuje, że dla wielu kobiet opresja i przemoc były (i wciąż bywają) elementem codzienności. Paola Cortellesi, debiutująca jako reżyserka i wcielająca się w Dalię, pokazuje ten świat czarno-białą, teatralną kreską. Kadry 4:3 przywodzą na myśl włoski neorealizm De Sici i Rosseliniego, ale równocześnie pozwalają wprowadzić elementy ironii, humoru i satyry. Domowy terror miesza się tu z taneczną choreografią, groteską i groteskową przewrotnością. Ivano, kreowany jako kompletny idiota, staje się symbolem patriarchatu i cyklu przemocy przekazywanego z pokolenia na pokolenie. Film wyprodukowany w 2023 roku stał się ogromnym hitem w kinach, przewyższając pod względem oglądalności hollywoodzką produkcję „Barbie” - stając się tym samym jednym z największych włoskich sukcesów kasowych. View oEmbed on the source website Włoski humor i ironia w cieniu tragedii Pomimo poważnego tematu, film nie jest ciężki w odbiorze. Cortellesi potrafi wplatać komediowe sceny w momenty dramatyczne, balansując między śmiechem a łzami widza. Czarno-białe kadry z teatralnym sznytem, przerysowane postaci, taniec łączący przemoc z operą - to zabieg ryzykowny, ale jednocześnie nowatorski i efektowny. Humor nie odejmuje wagi historii, lecz pozwala odbiorcy spojrzeć na problem z dystansem i jednocześnie odczuć jego prawdziwą moc. Feministyczny manifest w powojennej Italii Film nie jest jedynie opowieścią o jednej kobiecie. To manifest o zmianach społecznych i emancypacji Włoszek po II wojnie światowej. Dalia staje się symbolem powolnego przebudzenia kobiecej siły. Jej córka Marcella pokazuje, że nadchodzą nowe pokolenia kobiet, które nie będą akceptować starych norm i ograniczeń. 2 czerwca 1946 roku Włoszki po raz pierwszy mogły głosować w referendum - a Cortellesi wykorzystuje tę historyczną cezurę, by podkreślić wagę osobistych wyborów i przemian społecznych. Cortellesi czerpie inspirację z historii swoich babć i prababci, które opowiadały jej o życiu w świecie pełnym przemocy, przemilczeń i ograniczeń. Rzym pokazany w filmie tętni życiem, ale też odzwierciedla trudności i niesprawiedliwości tamtej epoki - życie codzienne miesza się tu z wielką historią. Wake up call każdej kobiety Najbardziej poruszający jest moment, gdy Dalia odkrywa własną moc. Nie tylko w relacjach z brutalnym mężem, ale też w kontekście wychowania dzieci i walki o ich bezpieczeństwo. To kobieta, która wbrew pokoleniowym ograniczeniom i patriarchalnej tradycji, decyduje się żyć po swojemu. Ten film jest śmiechem i łzami, dramatem i triumfem, opowieścią o tym, że emancypacja zaczyna się w domu, w sercu i w codziennych decyzjach. „Jutro będzie nasze” od 18 stycznia dostępne będzie w streamingu na Canal+. To nie tylko film - to wake-up call, który każda kobieta powinna zobaczyć przynajmniej raz, aby zapamiętać, że niezależnie w jakim miejscu w życiu się znajdujemy - zawsze można zacząć - od jutra.
Kobiety nie wspierają kobiet? Iwona Kozera zdradza, co naprawdę dzieje się w zarządach
Podczas rozmowy z Iwoną Kozerą, Kara Becker zapytała o początki jej kariery i o to, jak zmieniała się mentalność kobiet w podejściu do własnej drogi zawodowej. Kozera przyznaje, że choć zmiany są widoczne, życzyłaby sobie, by następowały szybciej – szczególnie w kontekście odwagi do walki o rozwój i przełamywania barier, które wciąż utrudniają kobietom awans na najwyższe stanowiska.
Spis treści: Paradygmat równości i kultura organizacyjna Kobiecość w biznesie – autentyczność ponad wszystko Fundacja Liderek Biznesu – wspólnota wsparcia Paradygmat równości i kultura organizacyjna Kozera przyznaje, że kiedyś nie była zwolenniczką parytetów, ale z czasem zmieniła podejście. Wskazuje, że polityka równościowa to nie tylko liczby, ale przede wszystkim kultura biznesu. – Nasza kultura organizacyjna jest oparta na merytoryce. Kluczowe jest, by ocena pracowników i możliwości rozwoju były oparte wyłącznie na kompetencjach – podkreśla. Dodaje, że równie ważny jest tzw. „tone from the top” – autentyczne przekonanie zarządzających o wartości równości. Strukturalne systemy rekrutacji, zarządzania talentami, awansów i wynagrodzeń powinny być transparentne i sprawiedliwe, niezależnie od płci czy wieku. Kobiecość w biznesie – autentyczność ponad wszystko W latach 80. kobiety, by odnaleźć się w świecie biznesu, często przyjmowały męskie wzorce, zarówno w ubiorze, jak i zachowaniu. Dziś, jak zauważa Kozera, coraz bardziej doceniamy autentyczność. – Nie jestem zwolenniczką upodabniania się do mężczyzn. Wartość każdej osoby w zarządzie polega na tym, że wnosi własny punkt widzenia – mówi. Badania potwierdzają, że zróżnicowane zespoły zarządzające osiągają lepsze wyniki, bo potrafią spojrzeć na problem z różnych perspektyw. – Bądźmy sobą, ale pracujmy nad słabościami. Autentyczność nie zwalnia z rozwoju – dodaje. Przykład Alexandrii Ocasio-Cortez, która podczas zaprzysiężenia miała czerwoną szminkę i duże kolczyki, pokazuje, że kobiecość w polityce i biznesie wciąż bywa komentowana. Kozera zauważa, że choć społeczeństwo staje się bardziej otwarte, pewne granice wizerunkowe nadal istnieją. – Ważne, by nasz wygląd nie był tematem zastępczym. Skupiajmy się na tym, co mamy do zrobienia – podsumowuje. Fundacja Liderek Biznesu – wspólnota wsparcia Iwona Kozera podkreśla, że za sukcesem Fundacji Liderek Biznesu stoją przede wszystkim mentorzy i mentorki oraz cały zespół fundacji. – Idea mentoringu narodziła się, gdy kobiety z mojej firmy zaczęły szukać wsparcia i rady. Z czasem powstały programy, które pomagają kobietom rozwijać się i wspierać nawzajem – opowiada. Kobiety nie wspierają kobiet? Rozmowa z Iwoną Kozerą pokazuje, jak wiele zależy od kultury organizacyjnej, systemowych rozwiązań i autentyczności liderów. Mentoring, empatia i otwartość na różnorodność to przyszłość zarządzania – nie tylko wśród kobiet, ale w całym biznesie. Przede wszystkim jednak – wspierajmy się nawzajem, bo razem możemy więcej.