Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2025-05-14T10:07:27.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Mozart w nowej odsłonie. Warszawska Opera Kameralna prezentuje „Requiem” na nowej płycie
items: Warszawa w rytmie Mozarta: 34. Festiwal Mozartowski już od 8 maja
items: ELLE KLASYKA GATUNKU: "Nie powiem ci, że świadomie idę pod prąd, bo to byłaby poza, coś nienaturalnego". Rozmowa z Mikołajem Woźniakiem, pianistą, zwycięzcą cyklu
items: 175. rocznica śmierci Chopina. Co jadał Fryderyk Chopin w Paryżu?
items: Giulio Cesare, najważniejsze wydarzenie XII Festiwalu Oper Barokowych, premierowo w Warszawskiej Operze Kameralnej
items: Romantyczne kompozycje wracają. Wystartował Festiwal Romantycznych Kompozycji: Elsner i Jego Następcy
items: Mezzosopranistka Joyce DiDonato : "Kariera to bardzo wymagający kochanek" [WYWIAD]
items: „W muzyce od zawsze pociągało mnie jej niezrozumienie”. O lecie miłości i nowym autorskim projekcie opowiada Bartek Wąsik [Wywiad]
items: Wiolonczelistka Dobrawa Czocher: "Jest we mnie część mroczna. Dla przeciwwagi bywam pogodna." [WYWIAD]
items: Trzy ostatnie symfonie Mozarta w Warszawskiej Operze Kameralnej

Mozart w nowej odsłonie. Warszawska Opera Kameralna prezentuje „Requiem” na nowej płycie
type: item
date: 2025-05-14T10:07:27.000Z
subject: Kultura
subject: festiwale muzyczne
subject: filharmonia
subject: klasyka gatunku
subject: koncerty
subject: muzyka
description: Warszawska Opera Kameralna rozpoczęła 34. Festiwal Mozartowski z rozmachem godnym największych scen świata. W poniedziałkowy wieczór, 12 maja, Filharmonia Narodowa w Warszawie wypełniła się nie tylko dźwiękami monumentalnego Requiem d-moll KV 626 Wolfganga Amadeusza Mozarta, ale także osobistościami świata kultury, sztuki i mediów.
encoded: Premierowy koncert był zarazem wydarzeniem towarzyszącym premierze nowego albumu z tym arcydziełem – i bez wątpienia jednym z najważniejszych kulturalnych momentów tej wiosny. Nowe wydanie legendarnego Requiem to dzieło Warszawskiej Opery Kameralnej, które zostało zarejestrowane z udziałem wybitnych solistów – Doroty Szczepańskiej (sopran), Mayi Gour (mezzosopran), Benjamina Huletta (tenor) i Rafała Siwka (bas). Towarzyszyli im Zespół Wokalny WOK oraz orkiestra Musicae Antiquae Collegium Varsoviense pod batutą Adama Banaszaka. To właśnie to wykonanie trafiło na płytę wydaną przez renomowaną wytwórnię DUX. Nagranie powstało z poszanowaniem zasad wykonawstwa historycznego – w stroju 430 Hz i na podstawie edycji urtext New Mozart Edition. „To jest ogromna odpowiedzialność, zarazem i przywilej, nagrywać to arcydzieło. To jest również spełnienie marzeń bardzo wielu muzyków, którzy chcą się zmierzyć z ostatnim, nieukończonym utworem największego, być może, kompozytora w dziejach muzyki klasycznej. To arcydzieło ma tę niezwykłą cechę, że jest niezmiennie aktualne” – podkreśla maestro Adam Banaszak. Artyści dążyli do absolutnej wierności intencjom Mozarta, co wybrzmiało także w refleksjach Rafała Siwka, śpiewającego partię basu: „Jeżeli trzymamy się dokładnie tego, co napisał kompozytor, a szczególnie Mozart, który zapisywał wszystko tak jak trzeba, to wykonanie wtedy jest najpiękniejsze. Mam nadzieję, że starałem się trzymać jak najbliżej myśli Wolfganga Amadeusza”. Nowe Requiem dostępne jest nie tylko w wersji cyfrowej i na CD, ale także na winylu – z myślą o melomanach celebrujących każdy detal dźwięku w jego najbardziej szlachetnej, analogowej formie. „Sam rytuał odtwarzania takiej płyty jest wyjątkowym przeżyciem” – dodaje Banaszak. W poniedziałkowy wieczór, 12 maja, Filharmonia Narodowa gościła wielu znakomitych artystów, przedstawicieli świata kultury i mediów, którzy licznie przybyli na galowy koncert otwierający 34. Festiwal Mozartowski. To właśnie tutaj, w sercu W…

A1B01836-7e345ea.jpg
width: 3840
height: 2560

Warszawa w rytmie Mozarta: 34. Festiwal Mozartowski już od 8 maja
type: item
date: 2025-04-30T13:49:26.000Z
subject: Kultura
subject: festiwale muzyczne
subject: filharmonia
subject: klasyka
subject: klasyka gatunku
subject: koncerty
description: Zbliża się jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń w kulturalnym kalendarzu stolicy. Już 8 maja Warszawska Opera Kameralna otwiera 34. edycję Festiwalu Mozartowskiego – najdłuższego festiwalu na świecie, poświęconego wyłącznie twórczości Wolfganga Amadeusza Mozarta. Przez ponad dwa miesiące stolica Polski rozbrzmiewać będzie kompozycjami jednego z największych muzycznych geniuszy w historii, przyciągając do Warszawy zarówno zagorzałych melomanów, jak i tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z klasyką.
encoded: Tegoroczna odsłona zapowiada się wyjątkowo – wielowymiarowa, ambitna, pełna emocji, niespodzianek i świeżych interpretacji. To nie tylko spotkanie z muzyką, ale także z literaturą, filozofią i teatrem – wszystko to w aurze ponadczasowej harmonii i sztuki, która nie traci na aktualności. Wielkie otwarcie: „Łaskawość Tytusa” w nowej odsłonie Wydarzenie zainauguruje premiera opery La clemenza di Tito w reżyserii Anny Sroki-Hryń – znakomitej aktorki i artystki, która swoją wrażliwością i teatralnym językiem potrafi dotknąć najgłębszych emocji. Jej wizja tej rzadziej granej opery Mozarta to pogłębiona psychologiczna i duchowa opowieść o człowieku – jego słabościach, wewnętrznych konfliktach i walce z własną naturą. W centrum dramatu znajduje się trio Vitellia–Sesto–Tito, uwikłane w emocjonalne relacje i brutalny świat władzy. Sroka-Hryń przekonuje, że choć świat się zmienił – technologia, tempo życia, kontekst – to ludzkie namiętności pozostają te same. Opera staje się więc metaforyczną wiwisekcją współczesności i duchowym lustrem naszych czasów. La Clemenza di Tito w mojej interpretacji to pogłębiona na poziomie psychologicznym i metafizycznym opowieść o Człowieku, o jego skomplikowanej, delikatnej naturze. Tito jawi się nie tylko jako Cesarz, ale jako człowiek, człowiek omylny, z krytycznym wglądem w siebie. Osią opery jest trio Vitellia, Sesto, Tito, gdzie Sesto stanowi centrum konfliktu. Relacje łączące to trio są niejednoznaczne, a ich tłem jest przemocowy, bezwzględny świat starożytnego Rzymu. Czyżby starożytnego? Siła dramatów Szekspira, literatury Dostojewskiego czy wielkich dzieł operowych polega na ich uniwersalizmie. Wprawdzie mamy samoloty, internet, szybki przepływ informacji, polecieliśmy w kosmos, sztuczna inteligencja usprawnia procesy podejmowania decyzji, ale człowiek się nie zmienił. Nie zmieniają się żądze i namiętności, którym podlegamy jako ludzie. Zmienił się tylko anturaż, a sposoby manipulacji stały się bardziej zakamuflowane i wyrafinowane. Libr…

Projekt-bez-nazwy19-4793763.jpg
width: 1920
height: 1080

ELLE KLASYKA GATUNKU: "Nie powiem ci, że świadomie idę pod prąd, bo to byłaby poza, coś nienaturalnego". Rozmowa z Mikołajem Woźniakiem, pianistą, zwycięzcą cyklu
type: item
date: 2025-01-08T10:15:23.000Z
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
description: Gdy pytam go o fortepian, odpowiada, że najważniejsza jest znajomość sztuki, kontekstów, języków. Wtedy rodzą się ciekawsze interpretacje, a tylko o takie mu chodzi. Stawia sobie poprzeczkę wysoko. Jak najwyżej. Wielki talent. Mikołaj Woźniak. Rocznik 2003. Zielonogórzanin studiujący w szwajcarskiej Musik-Akademie Basel w klasie prof. Claudio Martineza Mahnera. I zwycięzca cyklu ELLE Klasyka Gatunku.
encoded: Mógł zostać gitarzystą, ale repertuar zdecydował, że skupił się na fortepianie. Grał koncerty z największymi orkiestrami już w wieku kilkunastu lat. Wychodził na sceny m.in. Carnegie Hall, Wielkiej Sali Opery Kairskiej czy Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach. W 2020 roku otrzymał stypendium Morningside Music Bridge, programu organizowanego przez New England Conservatory w Bostonie, a trzy lata później został wybrany jako jeden z dwunastu pianistów z całego świata do udziału w mistrzowskich kursach Oxford Piano Festival. Współtworzy arcyciekawy duet kameralny na fortepian i wiolonczelę z Michałem Balasem, którego gościliśmy na łamach ELLE kilka miesięcy temu. Mikołaj Woźniak, mimo skończonych dopiero 21 lat, jest ponadprzeciętnie świadomym artystą, bez strachu wsłuchującym się w swoją muzyczną intuicję i wybierającym niekonwencjonalne ścieżki rozwoju. M.in. to sprawiło, że redakcja ELLE postanowiła przyznać mu tytuł KLASYKA GATUNKU. Jak podkreśla redaktor naczelna, Marta Tabiś-Szymanek: „Ujął nas wysoką świadomością medialną. Rozmowa i odpowiedni kontakt z dziennikarzami to dziś jeden z warunków przebicia się ze swoją sztuką w świecie, który atakuje nas każdego dnia tysiącem bodźców. Mikołaj potrafi przedrzeć się przez tę gęstwinę treści ze swoją wrażliwością i talentem”. Czym jest dla Woźniaka muzyka? Co robi, gdy potrzebuje ciszy? Dlaczego „showmaństwo” go nuży? O tym opowiada w naszej rozmowie. Potrafisz odpoczywać? Nie mam wakacji bez fortepianu. Choć jest to moment, w którym mogę poświęcić więcej uwagi sprawom niemuzycznym. Ale dzień musi być zintegrowany z ćwiczeniem. Gdy np. wracam do domu, do Zielonej Góry, mogę się zobaczyć z rodziną, znajomymi i pobyć przez jakiś czas w jednym miejscu. Wakacje to dla mnie brak podróży, wyjazdów. Lotniska i czekanie na samolot kojarzą się zawsze z pracą. Odpoczywam więc „lokalnie”, a od niedawna szczególnie dobrze w moim rodzinnym mieście. Nadal nie odpowiedziałeś na pytanie… Bo ja się tego ca…

mikolaj-wozniak-a44a85d.jpg
width: 2500
height: 1667

175. rocznica śmierci Chopina. Co jadał Fryderyk Chopin w Paryżu?
type: item
date: 2024-10-17T12:15:45.000Z
subject: Kultura
subject: fryderyk chopin
subject: klasyka gatunku
description: 17 października mija 175. rocznica śmierci Fryderyka Chopina. A że o najwybitniejszych artystach najlepiej opowiadać codziennością, a nie wielkimi historiami, dziś przyjrzymy się temu, co jadał kompozytor.
encoded: „Rano budzi mię nieznośnie głupi służący, wstaję – przynoszą mi kawę”, pisał w korespondencji Fryderyk Chopin. Niewiele wiadomo na temat jego upodobań kulinarnych z okresu warszawskiego. W swoich listach zajmował się w tym czasie głównie sprawozdaniami z koncertów i spotkań towarzyskich. Ale o kawie w tym kontekście nie ma co dyskutować. Napój ten był wyjątkowo popularny w dworskiej XIX-wiecznej kuchni, tuż obok warzonego piwa. „Małej czarnej” kilka wersów w „Panu Tadeuszu” poświęcał Mickiewicz, jej smakiem zachwycali się ówcześni podróżnicy. Kawę importowano tu od XVII wieku i palono na miejscu. Dobrą i mocną nazywano w tym czasie w Europie – „polską”. Słabą – „niemiecką”. Jednak fakt, że w listach z czasów, gdy Chopin mieszkał w Warszawie brakuje jego spowiedzi żywieniowej, nie oznacza, że kompozytor nie okazał się stałym bywalcem popularnych kawiarni, stających się już wtedy centrami kultury, zupełnie jak w Paryżu. W Muzeum Fryderyka Chopina i na stronach Narodowego Instytutu możemy prześledzić trasę ulubionych miejscówek muzyka – od Honoratki, przez U Brzezińskiej, po U Kopciuszka – gdzie bywali starsi od Chopina artyści, aż po Dziurkę, znajdującą się wyżej, na półpiętrze. Tu najchętniej wpadali młodzi romantycy. Chopin ulubiona kuchnia O wiele więcej, choć wciąż umiarkowanie, na temat kuchni, jaką lubił kompozytor, można dowiedzieć się ze świadectw z okresu francuskiego, a szczególnie paryskiego. Powszechnie wiadomo, że największą kulinarną miłością darzył gorącą czekoladę. Muzykolog dr Wojciech Bońkowski w książce „Chopin Gourmet” (wyd. NIFC) cytuje list artysty do siostry z 1847 roku: „Moja czekolada przychodzi mi z Bordeaux, gdzie ją robią umyślnie bez żadnego aromu w domu prywatnym, u kuzynów jednej z moich poczciwych elewek, która mię tą czekoladą żywi”. Cóż, gdziekolwiek nie udałby się Chopin, tam witano go właśnie tym przysmakiem. Gdy muzyk przybył do Paryża, krajobraz gastronomiczny miasta właśnie się zmieniał. Była to konsekwencja rewolucji lipcowej, k…

175-rocznica-smierci-chopina-co-jadal-fryderyk-chopin-w-paryzu-4f777c5.jpg
width: 2536
height: 3391

Giulio Cesare, najważniejsze wydarzenie XII Festiwalu Oper Barokowych, premierowo w Warszawskiej Operze Kameralnej
type: item
date: 2024-10-09T15:39:30.000Z
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
description: Opera Giulio Cesare, HWV 17 Georga Friedricha Händla do libretta Nicoli Francesco Hayma, arcydzieło XVIII-wiecznej muzyki jest jednym z najczęściej wykonywanych tytułów na scenach operowych świata. W 2024 roku mija dokładnie 300 lat od pierwszego wykonania opery w Londynie. Premiera w Warszawskiej Operze Kameralnej zaplanowana jest na 10 października.
encoded: Co oprócz okrągłej rocznicy partytury Juliusza Cezara sprawia, że jest ona warta przypomnienia i nowej interpretacji? Po pierwsze: muzyka Händla. Zmienna, pełna uczucia, namiętności i żaru, mieniąca się rozmaitymi barwami i rytmami: od zmysłowości i radości, przez bohaterstwo i zemstę, po smutek i ból. Napędem jest tu ciągły kontrast, pozbawiony schematyzmu i monotonii. Słychać to już w jednej z pierwszych odsłon, wypełnionej różnymi reakcjami na wieść o śmierci Pompejusza. Cezar jest wściekły (bohaterska aria Empio, dirò, tu sei), Kornelia chce umrzeć (jej aria Priva son d’ogni conforto to lament-płacz, delikatny i cichy), Sekstus pragnie zemsty (aria Svegliatevi nel core jest ostra, prowadzona dużymi skokami, w zmiennym rytmie), Achillas jest pod urokiem Kornelii, podobnie Kurius. A wszystko rozgrywa się w ciągu kilkunastu zaledwie minut, na jednej niewielkiej przestrzeni. Pięknie, przejmująco i zmysłowo. Po drugie: tematyka. Giulio Cesare Händla opowiada głównie o pragnieniu. Silnym, wyniszczającym, pchającym do natychmiastowego działania, rodzącym gwałtowne reakcje. Każdy kogoś i czegoś pragnie, od razu, od wejścia. Jednocześnie każdy ma jasno określony cel. Kornelia pragnie śmierci, Sekstus chce pomścić ojca i zabić króla, Ptolomeusz i Kleopatra marzą o władzy. Cezar pożąda Kleopatry, Achillas i Ptolomeusz – Kornelii, podobnie Kurius. Jedynym nieskażonym wydaje się Nirenus, służący i powiernik egipskiej królowej. Dramma jest też przesiąknięta okrucieństwem i śmiercią. Na Cezara przygotowywany jest zamach, na własne życie targają się Kornelia i Sekstus, młody Rzymianin trzykrotnie usiłuje zabić Ptolomeusza, w walce umiera Achillas, zginąć ma także Kleopatra. Opera ma trzy akty i trzydzieści jeden scen. Oto Cezar pokonał Pompejusza i ściga go po Egipcie. Na prośbę jego żony Kornelii i syna Sekstusa chce jednak zawrzeć z nim ugodę. Nie zdąża, albowiem w darze od egipskiego władcy Ptolomeusza otrzymuje głowę martwego już rywala. Konflikt między Cezarem i Ptolemeusz…

giulio-cesare-370ebed.jpg
width: 2500
height: 1667

Romantyczne kompozycje wracają. Wystartował Festiwal Romantycznych Kompozycji: Elsner i Jego Następcy
type: item
date: 2024-08-31T08:48:52.000Z
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
subject: koncerty
description: Chopin, Penderecki, Haydn, Mozart, Szymanowska – to tylko kilku muzyków, których kompozycje usłyszymy w Łazienkach Królewskich. W piątek 30 sierpnia, po raz szósty, startuje Festiwal Romantycznych Kompozycji: Elsner i Jego Następcy.
encoded: Kim był Józef Elsner? Kim był Józef Elsner, którego nazwisko zainspirowało twórców festiwalu? Polskim kompozytorem doby romantyzmu. Lecz szerokiej publiczności Elsner dał się poznać jako nauczyciel Fryderyka Chopina. Początkowo odnosił sukcesy jako solista – sopran. Potem świetnie radził sobie w grze na skrzypcach. Komponowaniem zajął się dopiero po przenosinach do Lwowa – był 1792 rok. Powstały wtedy opery, a artystę wkrótce pochłonęła muzyka ludowa. Zaczął ją z umiłowaniem wykorzystywać w swoich utworach instrumentalnych. W 1799 trafił do Warszawy, gdzie aż do 1824 zarządzał operą w Teatrze Narodowym. Równocześnie wydawał dzieła kompozytorów polskich. Aktywnie nauczał też w Szkole Głównej Muzyki, związanej wykładami z Uniwersytetem Warszawskim. Tu kształcił m.in. wspomnianego już Chopina, który był jego uczniem od 1822 roku. Elsner od początku widział w pianiście geniusza. O przywiązaniu mężczyzn świadczą zachowane listy. Nic więc dziwnego, że Elsner stał się patronem Festiwalu Romantycznych Kompozycji: Elsner i Jego Następcy, który po raz szósty zagości w warszawskich Łazienkach Królewskich na przełomie sierpnia i września. Przez tydzień uznani muzycy klasyczni, w tym m.in. Kirył Keduk, Łukasz Chrzęszczyk czy Marek Szlezer, swoją grą oddawać będą cześć nie tylko Elsnerowi, ale i innym artystom, jak Chopin, Schubert, Wieniawski, Penderecki. Tegoroczny program składa się z czterech koncertów kameralnych i trzech recitali fortepianowych, a szczególny akcent położony zostanie na polskie XIX-wieczne kompozycje tworzące podwaliny stylu narodowego. Festiwal otworzył koncert, podczas którego wybrzmiało Trio fortepianowe G-dur op. 40 Józefa Wieniawskiego, wymagające dużej sprawności i wirtuozerstwa, Trio fortepianowe g-moll Fryderyka Chopina i Chaccone in memoriam Giovanni Paolo II Krzysztofa Pendereckiego. Gdzie i kiedy? Program festiwalu poniżej: 30 sierpnia 2024, godz. 18.30 Teatr Królewski (Stara Oranżaria) Józef Wieniawski Trio fortepianowe G-dur op. 40 Fryderyk Chop…

teatr-krolewski-bdc79c9.jpg
width: 630
height: 436

Mezzosopranistka Joyce DiDonato : "Kariera to bardzo wymagający kochanek" [WYWIAD]
type: item
date: 2024-08-30T07:27:14.000Z
creator: Weronika Płocha
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
description: Światowej sławy mezzosopranistka Joyce DiDonato w Warszawie! Już 2. września amerykańska gwiazda muzyki klasycznej wystąpi w Studio Koncertowym Polskiego Radia m. Witolda Lutosławskiego w stolicy. Koncert inauguruje 12. Festiwal Oper Barokowych organizowany przez Warszawską Operę Kameralną, który potrwa od 2 września do 30 listopada 2024 roku. Z Joyce rozmawiamy m.in. o wymagającej wyrzeczeń ścieżce zawodowej, najlepszych jej rolach i pracy z więźniami z Sing Sing.
encoded: Jak przygotowuje się Pani do nowych ról operowych? Jakie są Pani rytuały przed wyjściem na scenę? Zanim wyjdę na scenę w premierowy wieczór jakiejkolwiek nowej roli, muszę poczuć, że jestem w sercu i duszy postaci. Muszę głęboko zrozumieć, dlaczego wszystko, co za chwilę wyśpiewam, MUSI być wyśpiewane. Jeśli nie mogę znaleźć powodu, dla którego coś musi być zaśpiewane, to znaczy, że nie jestem gotowa! Bez takiego poziomu jasności nie sądzę, aby publiczność mogła w pełni zanurzyć się w fantazji i zostać przeniesiona w inny świat. Potrzebuję porządnie się wyspać, a wtedy jestem gotowa. Mój jedyny prawdziwy rytuał polega na tym, aby w zasadzie NIE mieć rytuału, ponieważ przy moich częstych podróżach i nieprzewidywalnym życiu nie chcę, aby jakiekolwiek zakłócenie wpłynęło na moją gotowość i spokój ducha. Czy jest rola, którą szczególnie Pani uwielbia i do której zawsze z radością wraca? Uwielbiałam śpiewać rolę cesarzowej rzymskiej Agrypiny w operze Händla, ponieważ była niezwykle potężna i całkowicie bezwzględna, co sprawiało, że była ogromną radością do grania. Ale przywilej śpiewania roli siostry Helen Prejean w „Dead Man Walking”, opowiadając o prawdziwej, czystej miłości przez całą noc, był być może moją największą radością. Współpracowała Pani z wieloma dyrygentami i reżyserami. Czy są takie osoby, z którymi współpraca była dla Pani szczególnie inspirująca? Czuję, że moją muzyczną bratnią duszą jest Yannick Nézet-Séguin, ponieważ występowaliśmy razem od ponad 15 lat i wydaje się, że czytamy sobie nawzajem w myślach. Dzielimy priorytet, aby nigdy nie traktować żadnej nuty jako oczywistości, a zawsze dążyć do poruszenia publiczności poprzez zaangażowanie i gorące pragnienie przekazywania światu transformacyjnej mocy muzyki. Inną zmieniającą życie współpracą jest ta z mężczyznami z więzienia Sing Sing o maksymalnym rygorze. Pracuję z nimi od prawie 10 lat w ramach przełomowego programu Carnegie Hall, i nauczyli mnie ogromnej ilości na temat tego, jak wykorzystać muzy…

joyce-didonato-wywiad1-31cb200.jpg
width: 2500
height: 1667

„W muzyce od zawsze pociągało mnie jej niezrozumienie”. O lecie miłości i nowym autorskim projekcie opowiada Bartek Wąsik [Wywiad]
type: item
date: 2024-06-26T11:55:33.000Z
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
subject: wywiady
description: Dziś będzie o miłości. I o jednym z najciekawszych polskich pianistów o niespotykanej muzycznej wrażliwości. Bartek Wąsik to twórca wszechstronny, który zaskakuje biorąc na warsztat nie tylko Radiohead czy Ryūichiego Sakamoto. W swoim autorskim projekcie Pianokrąg wychodzi do parku i otacza ludzi… namiętnością.
encoded: Lato miłości. Dla każdego inne. Bo każdy ma przecież inne oczekiwania. Może być romantyczne. Dzikie. Pierwsze takie. Albo kolejne. Może być też muzyczne. Uczucia zdominują tegoroczny, autorski cykl koncertów fortepianowych Bartka Wąsika – Pianokrąg. Wąsik to pianista, kompozytor, aranżer. Członek zespołów Kwadrofonik i Lutosławski Piano Duo. Zachwycający solista tworzący swój własny, intymny świat, do którego odważnie – bo blisko, również w sensie fizycznym – dopuszcza słuchaczy. Grał dotąd m.in. w Carnegie Hall, Chicago Symphony Center czy w Filharmonii Berlińskiej. Pianokrąg, który odbywa się w przestrzeni warszawskiej Królikarni – XVIII-wiecznego pałacu projektu Dominika Merliniego – staje się coraz większym projektem. Ewoluował z cyklu koncertów i dziś funkcjonuje również jako audycja w radiowej Trójce, a jesienią ukaże się w formie płyty. Rozmawiamy z Wąsikiem o tym, jak powstał Pianokrąg, o jego wrażliwości, najpiękniejszej muzyce, byciu zbyt poważnym, odmienianiu przez przypadki słowa „wojna“, wzruszeniach i płaczu. A zaczynamy – a jakże – od miłości… Krzysiek Fajgiel MAJA CHITRO: Czym jest dla ciebie miłość? BARTEK WĄSIK: Jest rodzajem ulgi, ale i ciężaru. Mówiąc „ciężar” mam na myśli odpowiedzialność, która swoje waży, której nie da się tak po prostu z siebie zdmuchnąć. A co z ulgą? Bo miłość kojarzy mi się z odłożeniem własnych spraw. Wtedy robi się już rzeczy we dwójkę, wspólnie się to wszystko niesie. Ale miłość to też wzrost, płodność, rozkwit. Przez kilka lat, kiedy w Królikarni odbywały się moje koncerty, doświadczałem wzrastającego uczucia, którego nie potrafiłem do końca nazwać. Udało mi się to dopiero w tym roku. Zrozumiałem, że to rodzaj miłości. I nie chodzi o to, że ludzie mnie kochają. To ja kocham publiczność, kocham widok ze schodów na park, kiedy ludzie rzeczywiście tam są, słuchają, leżą. Wtedy myślę sobie, jak to się stało, że taki Bartek, który całkiem niedawno, jako dzieciak, pykał na pianinie i śpiewał u cioci na imieninach, stoi dziś p…

bartek-wasik-befb7f3.jpg
width: 1667
height: 2500

Wiolonczelistka Dobrawa Czocher: "Jest we mnie część mroczna. Dla przeciwwagi bywam pogodna." [WYWIAD]
type: item
date: 2024-04-04T20:04:54.000Z
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
subject: kulturalna elle
description: Podczas Timeless Film Festival Dobrawa Czocher, kompozytorka i wiolonczelistka, zagra skomponowane przez siebie utwory i pejzaż dźwiękowy, które przez cały czas projekcji będą towarzyszyć obrazom francuskiej reżyserki Germaine Dulac. Rozmawiamy, na chwilę przed festiwalem, o muzyce filmowej, o punktach odniesienia, które należy pielęgnować, kiedy jedna z dziedzin życia właśnie się wali, o kobietach w świecie sztuki i tęsknotach Dobrawy.
encoded: Jest jedną z najzdolniejszych polskich wiolonczelistek. Skupiona na rozmowie, ale w jej obecności czuć pewną fascynującą ulotność, niedzisiejszość. Słychać to również w jej muzyce – płycie „Dreamscapes“ czy projektach stworzonych we współpracy z Hanią Ra-ni – „Białej Fladze“ i „Inner Symphonies“ wydanych przez prestiżową wytwórnię Deut-sche Grammophon. Spotykamy się w związku z Timeless Film Festival – festiwalem powstały, by wpro-wadzić w ruch klasykę kina, jej historię. I od kina w naszej rozmowie zaczynamy. Pamiętasz swój pierwszy film, który zaparł ci dech w piersiach? Film, który w ogóle pozbawił mnie tchu to „Motyl i skafander” w reż. Juliana Schnabla. To on sprawił, że zaczęłam się interesować niszowym kinem. Dostrzegłam w nim coś „swojego”. Ciekawy jest motyw człowieka, który nagle traci wszystko i jedynym sposo-bem, w jaki może komunikować się ze światem to mruganie okiem („Motyl i skafander” opowiada prawdziwą historię redaktora naczelnego francuskiej edycji „Elle", Jean-Dominique'a Bauby, który w wieku 43 lat został sparaliżowany w wyniku udaru. Paraliż objął całe jego ciało z wyjątkiem lewego oka. Mrugając napisał autobiografię „Skafander i motyl”, przyp.red.). Tak mnie to poruszyło, że żyłam później z pytaniami, kim ja mogłabym być, gdyby świat się nagle zawalił? Kim byłabym, gdybym nie miała sprawnych rąk i nie mogła grać? I co wymyśliłaś? Byłoby trudno. Musiałabym przedefiniować całą swoją tożsamość, a z drugiej strony wierzę, że trzeba żyć w taki sposób, żeby nie opierać swojej wartości i całego jestestwa na instrumencie. To naturalne, że poczucie wartości będziemy opierać na pracy, włas-nych osiągnięciach, ale nie jest to dobry kierunek. Trzeba zachować balans – spełniać się np. w związku, mieć grono wspaniałych przyjaciół, oddawać się ważnym dla siebie te-matom, jak akcje charytatywne, wspomagać schronisko… Cokolwiek, co da ci punkt od-niesienia, jeśli twoje życie zawodowe nagle się zatrzyma. I to jest film, który mi to uświadomił. A był taki film,…

dobrawa-czocher-8c6c523.jpg
width: 1667
height: 2500

Trzy ostatnie symfonie Mozarta w Warszawskiej Operze Kameralnej
type: item
date: 2024-03-28T20:32:20.000Z
subject: Kultura
subject: klasyka gatunku
description: Nowy dyrygent maestro Adam Banaszak, wspaniałe symfonie Mozarta czyli co nowego w Warszawskiej Operze Kameralnej?
encoded: Do grona twórców Warszawskiej Opery Kameralnej dołączył wybitny dyrygent Adam Banaszak, który została kierownikiem muzycznym Orkiestry Musicae Antiquae Collegium Varsoviense. „Jestem przekonany, że moje doświadczenie w prowadzeniu tak wymagających dramatur-gicznie dzieł jak np. Don Carlos, Tosca czy Faust&quot w połączeniu z szacunkiem do wy-konawstwa na instrumentach historycznych może dać ekscytujący efekt. W minionym tylko roku dyrygowałem szereg spektakli W.A. Mozarta takich jak: Wesele Figara, Czarodziejski flet czy Cosi fan tutte. Wykonania Don Giovanniego, które poprowadziłem w Warszawskiej Operze Kameralnej, pokazały mi zespół na bardzo wysokim poziomie, ambitny, z którym mówimy tym samym językiem muzycznym." Pierwsza premierą, którą Maestro Banaszak poprowadził w Warszawskiej Operze Kameralnej, były Trzy ostatnie symfonie Mozarta w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. Symfonie Mozart pisał przez całe życie: pierwszą w wieku zaledwie 8 lat, ostatnią natomiast w wieku 41, trzy lata przed śmiercią. Ciekawe, że swoje trzy ostatnie, wielkie symfonie Mozart napisał w niespełna trzy miesiące: pomiędzy czerwcem a sierpniem 1788 roku. Symfonia Es-dur (KV 543) nr 39 jest czystym szczęściem. Jak pisze polski biograf Mozarta, Stefan Jarociński: „Wszystko tu toczy się z niesłychaną siłą inwencji: po romantycznie uroczystym Adagio rozwija się od razu płynące śpiewnie Allegro; po nim przychodzi poetyckie Andante, zakończone dwoma ostrymi akordami całej orkiestry; z kolei słynny, pełen gracji Menuet stwarza swym wyrazistym rytmem kontrast z pojawiającym się tuż po nim trio, gdzie klarnet prostą i czułą kantyleną wyczarowuje całą słodycz duszy Mozarta; wreszcie wartkie Allegro […] zamyka symfonię akcentami wiary, która nie zna przeszkód”. Symfonia g-moll (KV 550) nr 40 oddaje cały dramatyzm i rozdarcie złożonej osobowości Mozarta. Ma cztery części (Molto allegro – Allegro, Andante, Menuetto – Trio, Allegro assai), a jej główny motyw poj…

trzy-symfonie-mozarta-w-warszawskiej-operze-kameralnej-10e98ab.jpg
width: 2500
height: 1667