Te 8 filmów warto obejrzeć w Dzień Kobiet. Szefowa kultury ELLE wybrała tytuły, które celebrują odwagę, wolność i niezależność
Szefowa kultury ELLE Maja Chitro poleca 8 produkcji, które poruszają, inspirują i idealnie sprawdzą się na kobiecy seans z przyjaciółkami albo binge-watching solo.
Dzień Kobiet to świetna okazja, by spojrzeć na kino z szerszej perspektywy – nie tylko przez pryzmat kobiecych bohaterek, ale też emocji, wrażliwości i tematów, które rezonują niezależnie od gatunku. W tym zestawieniu znalazły się filmy bardzo różne: od kameralnych dramatów społecznych, przez psychologiczne thrillery i kino autorskie, po widowiskowe produkcje historyczne oraz biograficzne hity o ikonach popkultury. Łączy je intensywność – wyraziste postaci, mocne historie i reżyseria, która nie boi się mocnych środków wyrazu. To propozycje zarówno dla tych, którzy szukają poruszających, intymnych opowieści, jak i dla widzów ceniących energetyczne kino o wielkich ambicjach i jeszcze większych emocjach. Wszystkie tytuły będą dostępne w marcu są w Player.pl, a 2-miesięczny kod dostępu do platformy otrzymasz po zapisaniu się do newslettera ELLE. Miłego oglądania! W tym artykule: „Sama przeciw wszystkim” „Hashima” „Cienie” „Śnieżny ptak” „Bohemian Rhapsody” „Wilk z Wall Street” „Cudowny chłopak” „Zawsze jest czas na miłość” „Sama przeciw wszystkim” (2016) Dramat społeczny o kobiecie zmuszonej stanąć w pojedynkę wobec systemu, środowiska i osobistej tragedii. Fabuła rozwija się wokół walki o prawdę, sprawiedliwość lub niezależność, a napięcie budowane jest poprzez realistyczną narrację i stopniowe odsłanianie faktów. Reżyseria Johna Maddena najczęściej przyjmuje surowy, oszczędny styl – bez zbędnych ozdobników, z naciskiem na psychologię postaci. To film poważny, chwilami duszny, a najważniejszą rolę odgrywa tu silna, wielowymiarowa kreacja aktorska Jessiki Chastain. View oEmbed on the source website „Hashima” (2018) Widowiskowy hit południowokoreańskiego kina w reżyserii Seung-wana Ryoo przyciągnął do kin ponad 6,5 miliona widzów. Akcja dramatu historycznego rozgrywa się podczas II wojny światowej na wyspie Hashima, gdzie Koreańczycy są zmuszani do niewolniczej pracy w japońskiej kopalni węgla. W centrum historii stoi Kang-Ok Lee (Jung-min Hwang), muzyk samotnie wychowujący córkę, który wraz z nią trafia do obozu i bierze udział w planie desperackiej ucieczki. Produkcja została nagrodzona m.in. na festiwalu w Sitges i wyróżniona za scenografię, zachwycając rozmachem i emocjonalną intensywnością. View oEmbed on the source website „Cienie” (2016) „Cienie” z 2016 roku w reżyserii Thomasa Kruithofa to mroczny dramat z elementami thrillera psychologicznego. Koncentruje się na temacie winy, traumy i powracającej przeszłości. Fabuła ukazuje losy bohaterów uwikłanych w wydarzenia sprzed lat, które konsekwencje zaczynają niebezpiecznie wpływać na teraźniejszość. Reżyser buduje napięcie poprzez oszczędną narrację, powolne tempo i konsekwentnie prowadzony, duszny klimat, operując światłem i cieniem jako symbolicznym motywem wizualnym. Film opiera się na intensywnych, psychologicznie zniuansowanych kreacjach aktorskich. „Śnieżny ptak” (2014) Thriller psychologiczny w reżyserii Gregga Arakiego, oparty na powieści Laury Kasischke. Film śledzi losy Kat Connors (Shailene Woodley), której matka (Eva Green) znika w tajemniczych okolicznościach. W obsadzie pojawia się także Christopher Meloni. Reżyser łączy estetykę lat 80. z duszną, niemal hipnotyczną atmosferą, eksplorując temat dorastania, seksualności i rodzinnych sekretów. To obraz chłodny, niepokojący i zmysłowy zarazem. View oEmbed on the source website „Bohemian Rhapsody” (2018) Wyreżyserowany przez Bryana Singera (ukończony przez Dextera Fletchera) biograficzny dramat muzyczny o Freddi'em Mercury'm i zespole Queen przedstawia drogę zespołu od pierwszych występów po legendarny koncert Live Aid. Rami Malek w roli Mercury’ego stworzył kreację nagrodzoną Oscarem; na ekranie widzimy też Gwilym Lee, Bena Hardy'egp i Josepha Mazzello. To film energetyczny, momentami wzruszający, a przede wszystkim celebrujący wolność i muzyczną pasję. „Bohemian Rhapsody” trafi do Player.pl 15 marca View oEmbed on the source website „Wilk z Wall Street” (2013) Dynamiczny dramat w reżyserii Martina Scorsese, oparty na autobiografii Jordana Belforta. Leonardo DiCaprio w roli bezwzględnego maklera tworzy jedną z najbardziej ekspresyjnych kreacji w swojej karierze; partnerują mu Jonah Hill i Margot Robbie. Film opowiada o spektakularnym wzlocie i upadku finansowego imperium budowanego na oszustwach i nadmiarze. Reżyseria Scorsese jest intensywna, pełna czarnego humoru i narracyjnej energii: fabuła balansuje między satyrą a moralitetem o chciwości i władzy. „Wilk z Wall Street” trafi do Player.pl 8 marca View oEmbed on the source website „Cudowny chłopak” (2017) „Cudowny chłopak” to wzruszający film obyczajowy w reżyserii Stephena Chbosky’ego, oparty na bestsellerowej powieści Raquel J. Palacio. Opowiada historię 10-letniego Auggiego Pullmana (w tej roli znakomity Jacob Tremblay), chłopca urodzonego z deformacją twarzy, który po latach nauki w domu rozpoczyna edukację w zwykłej szkole. Zderzenie z rówieśnikami okazuje się bolesne: Auggie musi zmierzyć się z ciekawością, drwinami i wykluczeniem. Film z czułością pokazuje jednak, że empatia i życzliwość potrafią zmienić wszystko. W rolach rodziców wystąpili Julia Roberts i Owen Wilson. Stworzyli wiarygodny, pełen ciepła portret wspierającej rodziny, a w obsadzie znaleźli się także Izabela Vidovic, Noah Jupe i Millie Davis. Przy budżecie 20 mln dolarów tytuł zarobił ponad 305 mln na świecie, stał się jednym z największych familijnych hitów 2017 roku i zdobył m.in. nagrodę Saturna dla najlepszego filmu niezależnego. View oEmbed on the source website „Cudowny chłopak” trafi do Player.pl 2 marca „Zawsze jest czas na miłość” (2017) Brytyjska komedia obyczajowa w reżyserii Joela Hopkinsa to ciepła, nastrojowa opowieść o uczuciu, które przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie życia. Fabuła przedstawia historię Emily Walters (w tej roli pełna wdzięku Diane Keaton), owdowiałej Amerykanki mieszkającej w londyńskiej dzielnicy Hampstead Village. Kobieta po śmierci męża zmaga się z samotnością i codziennymi trudnościami. Jej życie odmienia spotkanie z ekscentrycznym Donaldem Hornerem (Brendan Gleeson), samotnikiem mieszkającym w prowizorycznej chatce na skraju osiedla. Między dwojgiem dojrzałych, zupełnie różnych ludzi rodzi się uczucie, wystawione na próbę, gdy Donaldowi grozi utrata domu. W obsadzie znaleźli się również James Norton, Lesley Manville i Jason Watkins, którzy dopełniają portret brytyjskiej społeczności z nutą ironii. Choć film spotkał się z mieszanym odbiorem krytyków, jest niezwykle ciepłą historią o drugich szansach i miłości po 50. View oEmbed on the source website
Na co iść do kina w Walentynki 2026? W Dniu Zakochanych warto obejrzeć nie tylko „Wichrowe Wzgórza”, a oto wybory redakcji ELLE
Romantyczne klasyki, ambitne premiery i tytuły nominowane do Oscara – repertuar kin daje swobodę wyboru. Planujesz walentynkowy wieczór we dwoje, seans solo, a może filmową noc z adrenaliną? Oto przegląd produkcji, na które warto wybrać się 14 lutego.
Walentynki 2026 nie muszą oznaczać rezerwacji z kilkutygodniowym wyprzedzeniem ani presji na „wieczór idealny”. Kina w całej Polsce proponują gotowy scenariusz – od kultowych komedii romantycznych, przez ambitne kino autorskie, aż po antywalentynkowe maratony dla tych, którzy wolą bunt niż bukiet róż. Tegoroczny repertuar pozwala na przeżycie 14 lutego dokładnie tak, jak chcemy – romantycznie, refleksyjnie albo zupełnie przewrotnie. W tym artykule: Miłosna uczta w Kinotece: „Pretty Woman” czy „Masz wiadomość” „La Grazia” w reżyserii Paolo Sorrentino w Kinie Kinogram Klasyki w Cinema City: od „Czas na miłość” po „Kocha, lubi, szanuje” „Antywalentynkowy” maraton w Multikinie Seans przed Oscarami 2026: „Hamnet” czy „Wartość sentymentalna” Miłosna uczta w Kinotece: „Pretty Woman” czy „Masz wiadomość” W walentynkowym repertuarze warszawskiej Kinoteki nie mogło zabraknąć tytułów, które od lat definiują romantyczne kino i udowadniają, że najlepsze historie miłosne się nie starzeją. „Pretty Woman” to kultowa opowieść o nieoczekiwanym uczuciu i chemii – z Julią Roberts i Richardem Gere’em w rolach, do których wciąż wracamy z sentymentem. Z kolei „Masz wiadomość” z Meg Ryan i Tomem Hanksem przypomina czasy, gdy miłość zaczynała się od słów pisanych na klawiaturze, a anonimowa korespondencja potrafiła przerodzić się w coś zupełnie realnego. Wybór między tymi klasykami to właściwie jedyna decyzja, jaką trzeba podjąć 14 lutego. Jeśli zależy Ci na najgorętszej premierze miesiąca, bez obaw: wśród propozycji Kinoteki we współpracy z Wolt nie zabraknie też „Wichrowych Wzgórz”. View oEmbed on the source website „La Grazia” w reżyserii Paolo Sorrentino w Kinie Kinogram Równolegle, w warszawskim Kinie Kinogram, oprócz premierowych pokazów „Wichrowych Wzgórz”, widzowie mogą sięgnąć po repertuar z zupełnie innego, bardziej kontemplacyjnego rejestru. Wśród propozycji znalazła się m.in. „La Grazia” – najnowsze dzieło Paolo Sorrentino, które otworzyło festiwal w Wenecji i już dziś określane jest jednym z najważniejszych filmów sezonu. Toni Servillo wciela się tu w prezydenta Włoch stającego przed moralnym dylematem: czy akt łaski może być wyrazem miłosierdzia, czy raczej niebezpiecznym precedensem? Rozgrywająca się w monumentalnych wnętrzach Pałacu Kwirynalskiego historia łączy dramat polityczny z intymną opowieścią o winie, pamięci i miłości, która nie zawsze przynosi ukojenie. „La Grazia” to propozycja dla Ciebie, jeśli w lutym chcesz przeżyć w kinie coś więcej niż klasyczny romans. View oEmbed on the source website Klasyki w Cinema City: od „Czas na miłość” po „Kocha, lubi, szanuje” W walentynkową sobotę romantyczny repertuar przygotowała również sieć Cinema City w całej Polsce. Na dużym ekranie pojawi się „Czas na miłość” Richarda Curtisa – ciepła, pełna brytyjskiego uroku opowieść o młodym mężczyźnie, który odkrywa, że potrafi cofać się w czasie i postanawia wykorzystać tę niezwykłą umiejętność, by zawalczyć o miłość. W rolach głównych zobaczymy Domhnalla Gleesona, Rachel McAdams i Billa Nighy’ego, a za kamerą stoi twórca takich klasyków jak „Notting Hill” czy „To właśnie miłość”. W repertuarze znalazło się także „Kocha, lubi, szanuje” – wielowątkowa historia o uczuciach, rozstaniach i drugich szansach ze Steve’em Carellem, Ryanem Goslingiem, Julianne Moore i Emmą Stone. Dla fanów romansu z nutą fantazji, Cinema City proponuje „Eternity. Wybieram Ciebie” w reżyserii Davida Freyne’a – opowieść o kobiecie, która w zaświatach musi zdecydować, z kim spędzi wieczność. W obsadzie m.in. Elizabeth Olsen, Miles Teller i Callum Turner. View oEmbed on the source website „Antywalentynkowy” maraton w Multikinie Nie przepadasz za typowo walentynkowym klimatem? Multikino przygotowało alternatywę z prawdziwego zdarzenia. Już 13 lutego o godz. 22:00 w wybranych kinach w całej Polsce wystartuje Maraton Antywalentynkowy – nocny seans dla widzów, którzy zamiast różu i przewidywalnych komedii romantycznych wybierają mrok, bunt i intensywne emocje. W programie znalazły się dwie ścieżki: NMF: Horrory – Krew, pot i VHS z przedpremierowym „Dźwiękiem śmierci” oraz zestawem mocnych thrillerów i grozy wyświetlanych w wersji oryginalnej z napisami, a także maraton całej trylogii „Piep*zyć Mickiewicza”, zwieńczony premierą trzeciej części. Lista miast ze specjalnymi seansami obejmuje m.in. Warszawę, Kraków, Wrocław, Poznań i Gdańsk. View oEmbed on the source website Seans przed Oscarami 2026: „Hamnet” czy „Wartość sentymentalna” W oczekiwaniu na galę Oscarów, która odbędzie się 15 marca, warto nadrobić najgłośniejsze tytuły sezonu i samodzielnie wytypować swoich faworytów. Wśród filmów, o których mówi się najwięcej, znajdują się „Hamnet” – subtelna, emocjonalna opowieść inspirowana historią rodziny Williama Szekspira – oraz „Wartość sentymentalna”, kameralny dramat o pamięci i stracie (obecnie trwają specjalne pokazy przedpremierowe). W kinach obejrzycie też tytuł „Wielki Marty” – intensywny komediodramat z hipnotyzującą rolą Timothée Chalameta, portretujący ambicję, pragnienie sukcesu i cenę, jaką płaci się za spełnienie marzeń. Te trzy różne w tonie i stylistyce produkcje pokazują, jak szerokie spektrum emocji obejmuje tegoroczny wyścig po statuetki. To dobry moment, by zobaczyć nominowane tytuły na dużym ekranie i wejść w atmosferę Oscarów z własnym, świadomym werdyktem. View oEmbed on the source website
Ten film o rodzinie, władzy i lojalności na zawsze zmienił historię kina i zdefiniował gatunek „mob movie”. To pozycja obowiązkowa
31 grudnia 1972 roku „Ojciec chrzestny” pojawił się na ekranach polskich kin. Film Francisa Forda Coppoli nie tylko zdobył 3 Oscary, ale przyciągnął niemal 8 mln widzów w PRL. Brutalna, lecz poruszająca opowieść o rodzinie Corleone na zawsze odmieniła historię światowego kina.
„Ojciec chrzestny” (The Godfather) to film, który dawno przestał być tylko klasykiem kina gangsterskiego: stał się popkulturowym punktem odniesienia i wzorem opowiadania o władzy, rodzinie oraz lojalności. Historia rodu Corleone w reżyserii Francisa Forda Coppoli, oparta na powieści Maria Puza, do dziś zachwyca precyzją realizacji, wybitnymi rolami i emocjonalną siłą. Poniżej przyglądamy się temu, co sprawia, że ten tytuł wciąż uchodzi za jeden z najważniejszych w historii kina. W tym artykule: „Ojciec chrzestny”: jeden z najlepszych filmów w historii kina Fabuła „Ojca chrzestnego”: historia rodziny Corleone Kultowa obsada „Ojca chrzestnego” Reżyseria Francisa Forda Coppoli i nowa definicja kina gangsterskiego Symbolika i najważniejsze motywy w filmie „Ojciec chrzestny” Nagrody, Oscary i odbiór krytyków „Ojca chrzestnego” Kontynuacje „Ojca chrzestnego” Wpływ „Ojca chrzestnego” na kino i popkulturę „Ojciec chrzestny”: jeden z najlepszych filmów w historii kina „Ojciec chrzestny” (ang. The Godfather) to amerykański dramat gangsterski w reżyserii Francisa Forda Coppoli, zrealizowany na podstawie powieści Maria Puza (który współtworzył też scenariusz). Pierwsza i najbardziej rozpoznawalna część trylogii miała światową premierę 14 marca 1972 roku, a do polskich kin trafiła kilka miesięcy później. Z czasem urosła do rangi absolutnego klasyka. Na status legendy złożyło się wszystko naraz: aktorskie kreacje (Marlon Brando i Al Pacino), precyzyjna reżyseria, klimat zdjęć, muzyka Nino Roty i dramaturgia historii rozpisanej na losy rodu Corleone. To historia, która jednocześnie działa jak epicka saga i intymny dramat o tym, jak człowiek potrafi zmienić się pod wpływem okoliczności, obowiązku i ambicji. View oEmbed on the source website Fabuła „Ojca chrzestnego”: historia rodziny Corleone Akcja filmu rozgrywa się w latach 1945–1955 w Nowym Jorku i opowiada o rodzinie Corleone, na której czele stoi don Vito Corleone. Historia zaczyna się podczas wesela jego córki Connie – to moment, gdy widać, jak działa władza Corleone: jako „ojciec chrzestny” Vito przyjmuje prośby, udziela przysług, negocjuje wpływy i utrzymuje porządek w swoim świecie. W centrum narracji znajduje się jednak Michael Corleone, najmłodszy syn Vita. Początkowo trzyma się z dala od rodzinnych interesów i próbuje budować własną drogę, ale kolejne wydarzenia – narastający konflikt z rywalami, zamach na ojca i wojna między rodzinami – wciągają go coraz głębiej. Kluczowy jest moment, gdy Michael podejmuje decyzje nieodwracalne: wybiera lojalność wobec rodziny i przechodzi drogę od „wyrzutka” do człowieka, który zaczyna myśleć jak przyszły przywódca. Historia rozwija się jak układanka złożona z rodzinnych rytuałów i brutalnych starć o wpływy. Wątki przenoszą się też na Sycylię, gdzie Michael ukrywa się i doświadcza chwil pozornie „innego życia” – bardziej romantycznego, spokojniejszego – ale i tam przemoc ostatecznie upomina się o swoją część. Finał domyka przemianę bohatera: „Ojciec chrzestny” nie jest tylko opowieścią o mafii, lecz o mechanizmie władzy, który potrafi pochłonąć człowieka, jeśli ten wejdzie do gry na serio. Kultowa obsada „Ojca chrzestnego” Jednym z fundamentów sukcesu „Ojca chrzestnego” jest obsada uznawana dziś za jedną z najlepszych w historii kina. W roli dona Vita Corleone wystąpił Marlon Brando, którego kreacja patriarchy rodu – powściągliwa, a jednocześnie pełna wewnętrznej siły – stała się ikoniczna i przyniosła mu Oscara (choć aktor odmówił jego przyjęcia). Partnerował mu Al Pacino jako Michael Corleone, początkowo niechętnie angażowany przez studio, a dziś powszechnie uznawany za jedną z najwybitniejszych ról w dziejach kina — subtelną, stopniowo mroczniejącą i kluczową dla dramaturgii całej historii. Na drugim planie pojawiają się równie wyraziste postaci: James Caan jako porywczy Sonny Corleone, Robert Duvall w roli Toma Hagena – przybranego członka rodziny i consigliere – oraz Diane Keaton jako Kay Adams, reprezentująca świat stojący w opozycji do mafijnej rzeczywistości Corleonów. Silne role stworzyli także m.in. John Cazale (Fredo Corleone), Richard S. Castellano (Clemenza), Abe Vigoda (Tessio) czy Sterling Hayden jako skorumpowany kapitan policji. Dobór obsady był efektem licznych sporów i ryzykownych decyzji castingowych Francisa Forda Coppoli, który konsekwentnie walczył o mniej oczywistych aktorów włoskiego pochodzenia, zamiast ówczesnych gwiazd Hollywood. Dziś wiadomo, że te wybory były jednymi z najtrafniejszych w historii kina. Reżyseria Francisa Forda Coppoli i nowa definicja kina gangsterskiego Coppola nadał kinu gangsterskiemu skalę i głębię, których wcześniej brakowało w mainstreamie. Zamiast opowiadać o przestępczości z dystansu, prowadzi widza „od środka” – pokazuje rodzinę Corleone jako społeczność z własnymi zasadami, rytuałami i hierarchią. Dzięki temu film działa jak kronika obyczajowa i dramat psychologiczny, a element gangsterski staje się tłem dla opowieści o relacjach, lojalności i przemocy wpisanej w system. Ważny jest też kontekst produkcyjny: Coppola musiał walczyć o swój pomysł (m.in. o osadzenie historii w realiach Nowego Jorku lat 40. i 50., a nie w „tańszej” współczesności), o obsadę oraz o ton całości. Ten upór przełożył się na efekt: „Ojciec chrzestny” jest jednocześnie epicki i intymny, pełen napięcia, ale pozbawiony taniej sensacji. Ogromną rolę odegrały zdjęcia Gordona Willisa, budujące charakterystyczny, niemal malarski styl – gra cieniem, przygaszone wnętrza, kontrolowane światło. Ten styl stał się później jednym z najbardziej rozpoznawalnych kodów wizualnych kina mafijnego. Do tego dochodzi montaż oraz rytm narracji: film nie goni za akcją, tylko konsekwentnie ją buduje, dzięki czemu emocje narastają jak w antycznej tragedii. Symbolika i najważniejsze motywy w filmie „Ojciec chrzestny” Najsilniejszym motywem jest rodzina – rozumiana nie tylko jako więzy krwi, ale też jako struktura władzy. Corleonowie funkcjonują jak imperium, gdzie prywatne i publiczne sprawy stale się przenikają. Wesele, chrzest, pogrzeb, spotkania w gabinecie dona — te rytuały nie są dekoracją. To narzędzia budowania wpływu i kontroli, a zarazem momenty, kiedy najlepiej widać, kto jest „wewnątrz”, a kto pozostaje poza kręgiem. Drugim ważnym tematem jest cena władzy. Michael, wchodząc w rolę przywódcy, stopniowo odcina się od emocji i zwyczajnej bliskości. „Ojciec chrzestny” pokazuje, że w świecie Corleone każdy wybór ma konsekwencje, a przemoc – nawet jeśli uzasadniana „honorem” – zostawia trwały ślad. Symbolicznie widać to w kontrastach: rodzinna czułość obok chłodnej kalkulacji, tradycja obok bezwzględnej modernizacji interesu. Istotne w „Ojcu chrzestnym” są także religia i moralność – szczególnie w scenach, gdzie sacrum miesza się z przemocą. „Ojciec chrzestny” często zestawia podniosłe rytuały z brutalnymi decyzjami, sugerując, że władza potrafi zawłaszczać nawet to, co powinno być czyste i nienaruszalne. Ten dysonans buduje siłę filmu: widz nie dostaje prostego podziału na dobro i zło, tylko opowieść o świecie, gdzie granice są płynne, a „porządek” bywa okupiony cudzą krzywdą. Nagrody, Oscary i odbiór krytyków „Ojca chrzestnego” Sukces „Ojca chrzestnego” był jednocześnie artystyczny i komercyjny. Stał się najbardziej dochodową produkcją 1972 roku, a przez pewien czas należał do ścisłej czołówki najbardziej kasowych filmów wszech czasów. Równie pozytywny był odbiór krytyków: chwalono reżyserię, scenariusz, aktorstwo, muzykę, zdjęcia i sposób pokazania mafii. Na 45. gali Oscarów „Ojciec chrzestny” zdobył trzy statuetki: za najlepszy film, scenariusz adaptowany (Puzo i Coppola) oraz dla najlepszego aktora (Marlon Brando). Jednocześnie zebrał wiele nominacji, m.in. za reżyserię Coppoli i role drugoplanowe (Pacino, Caan, Duvall). Warto pamiętać, że wokół Oscarów narosły też głośne wątki: Brando odmówił przyjęcia nagrody, a Pacino bojkotował ceremonię, czując się niedoceniony kategorią. Co ciekawe, tytuł funkcjonuje też jako instytucja kultury: trafił do National Film Registry Biblioteki Kongresu, a American Film Institute umieścił go na szczytowych miejscach swoich zestawień (w tym jako jeden z najlepszych filmów amerykańskich w historii). Kontynuacje „Ojca chrzestnego” Trylogia „Ojciec chrzestny” obejmuje łącznie trzy filmy oparte na twórczości Maria Puza: Ojciec chrzestny (1972), Ojciec chrzestny II (1974) oraz Ojciec chrzestny III (1990). Druga część, uznawana przez wielu za równorzędne arcydzieło, łączy kontynuację losów Michaela z historią młodości Vita Corleone. Trzecia odsłona zamyka trylogię opowieścią o starzejącym się Michaelu, próbującym zalegalizować rodzinne interesy i rozliczyć się z przeszłością; w 2020 roku Coppola zaprezentował jej nową wersję reżyserską: Śmierć Michaela Corleone. Wpływ „Ojca chrzestnego” na kino i popkulturę Wpływ „Ojca chrzestnego” trudno przecenić, bo w praktyce ustanowił wzorzec nowoczesnej opowieści mafijnej. Po nim kino gangsterskie zaczęło częściej pokazywać gangsterów jako postacie złożone psychologicznie, a nie jedynie „czarne charaktery”. To otworzyło drogę kolejnym wielkim tytułom o przestępczym półświatku – od dzieł Martina Scorsesego po serialowe sagi w rodzaju „Rodziny Soprano”. Film wszedł też do języka i ikonografii popkultury. Pojęcie „ojca chrzestnego” jako figury mafijnej władzy spopularyzowało się właśnie dzięki historii Puza i ekranizacji Coppoli. Do tego dochodzą cytaty, sceny rozpoznawalne nawet przez osoby, które dramatu nie widziały, oraz niekończąca się fala odniesień: parodii, hołdów, nawiązań w serialach animowanych i komediach, a nawet adaptacji w grach. Jednocześnie „Ojciec chrzestny” nie jest wpływowy tylko dlatego, że był „cool”. Produkcja zmieniła sposób opowiadania o amerykańskim śnie, imigracji i narodzinach powojennej potęgi. Dlatego działa także dziś i dalej porusza widzów na całym świecie.
W kinach dawno nie było tak odważnego filmu. Kobiety wychodzą z seansu z wypiekami na twarzy
Płomienny romans, który od pierwszych minut rozpala wyobraźnię króluje na ekranach polskich kin - ale czy taka miłość w ogóle ma szansę się udać? Ten film balansuje na granicy namiętności i obsesji, a emocje, które zostają po seansie, długo nie chcą opaść. Wypieki na twarzy to dopiero początek.
W ostatnich latach kino coraz odważniej zagląda w sferę kobiecych pragnień. Już nie z męskiego punktu widzenia, już nie jako fantazję, ale jako doświadczenie - intensywne, niepokojące, czasem niewygodne. Ten film idealnie wpisuje się w ten trend. Jest sensualny, momentami erotyczny, ale przede wszystkim emocjonalnie bezlitosny. To historia, która nie daje prostych odpowiedzi i nie próbuje nikogo uspokajać. Wręcz przeciwnie - wytrąca z równowagi. O czym właściwie jest film „Dreams”? „Dreams” Michela Franco to historia romansu między dwojgiem ludzi, których dzieli wszystko: wiek, pozycja społeczna, pieniądze i władza. Jennifer - w którą wciela się Jessica Chastain (laureatka Oscara) - zamożna amerykańska filantropka, angażuje się w relację z młodym, utalentowanym meksykańskim tancerzem baletowym Fernando. Kiedy mężczyzna, ryzykując życie, nielegalnie przekracza granicę, by znaleźć się u jej boku i zawalczyć o swoją przyszłość, ich uczucie zostaje wystawione na brutalną próbę. To, co zaczęło się jak namiętny romans, stopniowo odsłania drugie dno: zależność, manipulację i nierówność, które w tej relacji okazują się silniejsze niż miłość. View oEmbed on the source website „Dreams” - romans, który od początku pachnie ryzykiem To nie jest miłość „jak z bajki” - chociaż wszystko zaczyna się dokładnie tak, jakby miała nią być. Spojrzenia, napięcie, magnetyczne przyciąganie. Bohaterowie wchodzą w relację, która szybko przestaje być bezpieczna. Każdy gest ma znaczenie, każde słowo waży więcej, niż powinno. W tym filmie zamiast romantycznej ucieczki dostajemy opowieść o władzy, zależności i granicach, które zacierają się szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Zmysłowość, która działa na ciało, nie tylko na wyobraźnię Ten film jest zmysłowy w sposób rzadko spotykany w kinie głównego nurtu. Kamera długo zatrzymuje się na skórze, dotyku, spojrzeniach. Nie chodzi o dosłowność - raczej o napięcie, które narasta między bohaterami i udziela się widzom. To jedna z tych historii, które ogląda się całym ciałem. Czuć przyspieszone bicie serca, niepokój, lekkie zawstydzenie. I właśnie dlatego tak trudno oderwać wzrok od ekranu. Jednak najmocniejszą stroną filmu jest jego emocjonalna szczerość. Bohaterka nie jest ani ofiarą, ani femme fatale. Jest kobietą, która pragnie, popełnia błędy i ponosi ich konsekwencje. Film nie ocenia - raczej pozwala nam obserwować, jak cienka bywa granica między pożądaniem a destrukcją. To kino, które zostawia przestrzeń na własne emocje i własne wnioski. I właśnie dlatego tak mocno rezonuje z kobiecą widownią. Dlaczego wychodzimy z seansu z wypiekami na twarzy? Bo ten film dotyka tematów, o których wciąż za rzadko mówi się głośno. O pragnieniach, które bywają niewygodne. O relacjach, które zaczynają się jak fantazja, a kończą jak emocjonalny rollercoaster. O tym, że czasem to, co najbardziej nas pociąga, bywa też tym, co najbardziej nas rani. To nie jest łatwy seans - ale zdecydowanie jeden z tych, które zostają w głowie na długo po napisach końcowych. Od 9 stycznia film jest możliwy do zobaczenia na ekranach kin w całej Polsce - zarówno tych studyjnych jak i multuplexów.
Obejrzałam Avatar 3. Czy warto poświęcić na niego 3 godziny i 17 minut swojego życia? [RECENZJA]
Trzecia część „Avatara” trwa ponad trzy godziny i już to budzi emocje. Ale to nie metraż jest tu największym wyzwaniem - tylko wszystko to, co zostaje w nas długo po wyjściu z kina.
Od samego początku, od pierwszej części - jestem fanką „Avatara”. Nie dlatego, że to kino idealne, pełne cytatów, które chce się wywiesić nad drzwiami wejściowymi, ale dlatego, że to kino, które coś we mnie porusza. I robi to konsekwentnie - czasem obrazem, czasem emocją, a czasem tym, czego… wcale nie widać na ekranie. Czy 3 część też to ma? „Avatar: Ogień i popiół” obejrzałam w Sylwestra, dwanaście dni po oficjalnej premierze. Godzina 15:30, kino Kinogram w Warszawie, prawie pełna sala. To ważne, bo choć wielu krytyków mówi dziś o „nudzie” i „braku fabularnych fajerwerków”, publiczność wciąż przychodzi tłumnie oglądać tę historię. W Polsce film w zaledwie 10 dni przyciągnął milion widzów, a wcześniejsze części obejrzały odpowiednio 3,7 mln i ponad 3 mln osób - rekord po pandemii. W obsadzie oprócz głównego duetu Zoe Saldaña i Sam Worthingtona zobaczymy m.in. Sigourney Weaver, Stephen Lang, Kate Winslet i Oona Chaplin jako Varang W tym artykule: Żałoba nie ma jednego języka Pająk, czyli pytanie o granice człowieczeństwa Kupcy wiatru - połączenie Pandory i ludzkich marzeń Ciemna strona Pandory istnieje. Varang jest jak lustro naszego świata Avatar 3 - technologia, która nie przytłacza emocji To nie są dialogi do cytowania. I dobrze „Nuda”? Nie zgadzam się Czy warto obejrzeć Avatar 3? Żałoba nie ma jednego języka Trzecia część „Avatara” jest przede wszystkim filmem o żalu po stracie. I o tym, że każdy przeżywa ją inaczej. Neytiri przeżywa żałobę jak matka - emocjonalnie, gwałtownie, całym ciałem. Jake Sully jak ojciec i żołnierz: zamyka emocje w pracy, w strategii, w kontroli, w planie ochrony rodziny za wszelką cenę. Dla rodzeństwa strata jest jeszcze czymś innym - niezrozumiałą pustką, którą próbują wypełnić wspomnieniami i iluzją, która dopiero z czasem nabiera znaczenia. To kino, które nie próbuje żałoby „ładnie opakować”. Ona tu ciąży, mąci relacje, wpływa na decyzje, zatruwa nawet dobre intencje. Wojna trwa już tak długo, że zaczyna zmieniać tych, którzy mieli być „dobrzy”. Pająk, czyli pytanie o granice człowieczeństwa Jednym z najmocniejszych wątków filmu jest relacja z Pająkiem - ludzkim chłopcem wychowanym przez Na’vi, który stał się częścią rodziny, choć nigdy nie przestaje być „inny”. Na dodatek zostaje obwiniony o śmierć syna Neytiri i Jake'a. To postać-symbol. Łącznik między światami. Dziecko wojny, które nie wybrało swojej roli. Najbardziej poruszający jest jednak moment, w którym Jake staje przed pytaniem, którego żaden ojciec nie chce sobie zadać: czy aby chronić własną rodzinę, jesteśmy w stanie zabić cudze dziecko? Nawet jeśli to dziecko jest furtką przez, którą wróg może zaatakować. Nawet jeśli boimy się, że jego obecność ściągnie śmierć na tych, których kochamy. To moment graniczny - i jeden z tych, które sprawiają, że nie potrafię nazwać tego filmu nudnym. Kupcy wiatru - połączenie Pandory i ludzkich marzeń Na Pandorze, wśród nowych klanów przedstawionych w „Avatar: Ogień i popiół”, pojawiają się także Kupcy wiatru (klany Tlalim, ang. Wind Traders) - nomadyczni handlarze przemierzający wspaniałe przestworza planety, zbliżając plemiona i kultury jak karawany na Jedwabnym Szlaku w dawnych czasach. Ich obecność w filmie to nie tylko kolejny element świata, ale metafora przepływu idei, informacji i tego, co dla nas ludzi nadal najważniejsze: wymiany, podróży i odkrywania siebie nawzajem. I nagle, podczas seansu, gdy wioska na horyzoncie zaczyna pulsować ruchem, docierają do niej statki Kupców wiatru, a ja nagle zamarłam. To był tak piękny widok - gigantyczne statki unoszące się nad ziemią, ich żagle jak skrzydła ważki, tylko że szklane… jakby utkane z samego wiatru, mieniące się niczym witraże w słońcu. Lekkie i kruche jak mydlane bańki. W tej jednej scenie Cameron przypomina, że Pandora to świat nie tylko konfliktu i ognia, ale przede wszystkim przestrzeni i nadziei - miejsca, gdzie wiatr niesie więcej niż towary: niesie historie. Ciemna strona Pandory istnieje. Varang jest jak lustro naszego świata Varang to jedna z najciekawszych postaci w całej sadze - bo po raz pierwszy James Cameron pokazuje nam Na’vi, którzy nie są „lepsi od ludzi” tylko dlatego, że żyją bliżej natury. Varang jest metaforą traumy, która zamienia się w ideologię. Jej gniew i złość nie bierze się znikąd - wyrasta z krzywdy, z życia w świecie spalonym do popiołu, z doświadczenia przemocy, które wypaliło w niej wiarę w Eywę i harmonię. To postać, która mówi wprost: jeśli świat był wobec mnie okrutny, ja też mogę być okrutna wobec świata. Jest okrutna, przebiegła, nastawiona na siebie, żądna zemsty wręcz momentami psychodeliczna. W tym sensie Varang przypomina nam, że zło nie zawsze rodzi się z chciwości - czasem rodzi się z bólu, a wojna bardzo łatwo staje się religią dla tych, którym odebrano wszystko. Cameron pokazuje ją nie po to, by ją usprawiedliwić, ale by ostrzec: nawet najpiękniejsza kultura może zostać zniszczona od środka, jeśli gniew stanie się jedynym językiem. Avatar 3 - technologia, która nie przytłacza emocji Tak, „Avatar 3” to wielkie, hollywoodzkie kino. Sceny walki są monumentalne, choreografowane z rozmachem, a James Cameron nie ma się absolutnie czego wstydzić. Widać pieniądze. Widać czas. Widać obsesję detalu. Ale to, co robi największe wrażenie, to świat podwodny. Tak oddany, że momentami ma się wrażenie, jakby się naprawdę nurkowało. Zatrzymuje się oddech, ciało reaguje instynktownie. A tulkuny - podwodne istoty przypominające wieloryby - kradną serce. Ich wrażliwość, rodzinność i gotowość do poświęceń dla gatunku, który ludzie chcą wytępić, nie ze względu na zagrożenie, nie z powodu głodu, a wyłącznie dla zysku… Brzmi znajomo? Ta historia już była. I wcale nie w zamierzchłych czasach. Lista wymarłych zwierząt wciąż się wydłuża. A na zestawieniu zagrożonych wyginięciem gatunków znajdują się nasze rysie, niedźwiedzie, a także tygrysy sumatrzańskie czy orangutany. To nie są dialogi do cytowania. I dobrze View oEmbed on the source website Trzy godziny i siedemnaście minut to długo. Nie wszystkie dialogi w filmie są górnolotne. Nie wszystkie kwestie zapamiętasz. Ale „Avatar” nigdy nie był filmem o słowach. To kino doświadczenia. Kino, które ma nas przenieść bliżej natury, sprawić, że poczujemy świat - metaforycznie, ale też bardzo fizycznie. Tak bardzo, że po wyjściu z kina segregowanie plastikowych butelek nagle staje się dla Ciebie ważniejsze. A kolejne Converse’y w szafie przestają być oczywistą potrzebą. „Nuda”? Nie zgadzam się Film ma dziś na Filmwebie 7/10. Wielu krytyków zarzuca mu brak fabularnej świeżości. Rozumiem te argumenty - ale się z nimi nie zgadzam. Dla mnie to kino o dojrzewaniu, o pęknięciach, o tym, że świat przestaje być czarno-biały. Że nawet „niebieski” ma wiele odcieni. To nie jest film, który ma cię zaskakiwać co pięć minut. To film, który ma w tobie zostać. Czy warto obejrzeć Avatar 3? Jeśli potrzebujesz związkowej, życiowej albo po prostu ludzkiej refleksji - to propozycja dla ciebie. Ale przygotuj chusteczki. Naprawdę trudno obejrzeć ten film bez tego atrybutu. „Avatar 3” to nie tylko widowisko. To pytanie, czy jeszcze widzimy, czy tylko patrzymy. I czy potrafimy coś zmienić, zanim zostanie nam już tylko popiół...
7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze. Te słowa powinna wziąć do serca każda kobieta
Była ikoną kina, symbolem kobiecej wolności i jedną z najbardziej wpływowych postaci popkultury XX wieku. Brigitte Bardot, która zmarła w wieku 91 lat, pozostawiła po sobie nie tylko filmy i legendarny wizerunek „BB”, ale także słowa – szczere, bezkompromisowe i zaskakująco aktualne.
Dziś, gdy świat żegna ikonę francuskiego kina, wracamy do cytatów, które najlepiej oddają jej filozofię życia. Ikona, która mówiła własnym głosem Informację o śmierci Brigitte Bardot przekazała w niedzielę 28 grudnia Fundacja Brigitte Bardot. „Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski, Madame Brigitte Bardot – światowej sławy aktorki i piosenkarki, która zdecydowała się porzucić prestiżową karierę, aby poświęcić swoje życie i energię ochronie zwierząt oraz działalności fundacji” – czytamy w oficjalnym komunikacie. Nie podano ani dokładnego czasu, ani przyczyny śmierci. Legenda francuskiego filmu, symbol kobiecej niezależności i wolności wyboru, przez całe życie mówiła to, co myślała. Jej wypowiedzi – czasem kontrowersyjne, zawsze szczere – stały się manifestem życia przeżywanego na własnych zasadach. Od gwiazdy kina do kobiety, która wybrała ciszę Brigitte Anne-Marie Bardot urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu. Zaczynała jako baletnica i modelka – przełomem była okładka magazynu ELLE, która otworzyła jej drzwi do kina. Międzynarodową sławę przyniósł jej film „…I Bóg stworzył kobietę” z 1956 roku. Wkrótce stała się ikoną lat 50. i 60., znaną we Francji po prostu jako „BB”. Zagrała w niemal 50 filmach, współpracując z największymi twórcami europejskiego kina. U szczytu kariery zdecydowała się jednak odejść – porzuciła ekran, by poświęcić się działalności na rzecz praw zwierząt. Ten wybór był równie odważny jak jej życie. 7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze 1. „Oddałam mężczyznom swoją urodę i młodość. Zwierzętom oddam swoją mądrość i doświadczenie” To jeden z najbardziej poruszających cytatów Brigitte Bardot – wyznanie kobiety, która świadomie zamknęła etap bycia ikoną pożądania, by odnaleźć sens w dojrzałości i empatii. Bardot pokazuje tu, że prawdziwa wartość nie kończy się wraz z młodością, lecz zmienia swój ciężar i kierunek. 2. „Co może być piękniejszego niż droga staruszka, która z wiekiem nabiera mądrości? Każdy wiek może być czarujący, pod warunkiem, że się w nim żyje” Bardot sprzeciwiała się kultowi wiecznej młodości na długo zanim stało się to tematem publicznej debaty. Jej słowa są pochwałą starzenia się bez wstydu i udawania – z akceptacją, ciekawością i wewnętrzną wolnością. 3. „Odkryłam, że przyjaźń jest równie ważna jak miłość i wcale nie jest od niej łatwiejsza” Ten cytat odsłania bardziej intymne oblicze aktorki. Bardot przypomina, że relacje oparte na przyjaźni wymagają takiej samej uważności, lojalności i odwagi jak miłość romantyczna – a czasem są nawet trudniejsze, bo pozbawione iluzji. 4. „Dla miłości nie jest ważne, aby ludzie do siebie pasowali, ale by byli razem szczęśliwi” Bardot nie wierzyła w idealne dopasowanie ani romantyczne klisze. Jej spojrzenie na miłość jest zaskakująco pragmatyczne i dojrzałe. Szczęście – a nie perfekcja – jest tu wartością nadrzędną. Ten cytat przypomina, że relacje nie muszą spełniać cudzych oczekiwań ani społecznych norm. Wystarczy, że są prawdziwe i dają radość tym, którzy w nich są. 5. „Niezależność. Przecież ona nie istnieje na zewnątrz, ale wewnątrz nas. Jeśli wewnętrznie zależę od czegokolwiek lub kogokolwiek nie pomogą mi nawet najbardziej sprzyjające warunki” To jedno z kluczowych zdań w filozofii Brigitte Bardot. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że wolność nie zależy od statusu, pieniędzy czy okoliczności. Jeśli wewnętrznie jesteśmy zależni – od opinii, relacji, lęków – żadne sprzyjające warunki nam nie pomogą. To cytat o odpowiedzialności za siebie i o odwadze bycia wolnym najpierw w myślach. 6. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza” W tym cytacie splatają się dwie wartości, które były dla niej kluczowe: empatia i odpowiedzialność. Dla Bardot futro nie było luksusem ani ozdobą – było świadectwem cierpienia. Jej słowa podważają estetykę opartą na przemocy i stawiają pytanie o granice mody oraz moralności. 7. „Przez całe moje życie, podczas tego filmu, a także przed i po nim, nigdy nie byłam taka, jaka chciałam być, czyli szczera, uczciwa i bezpośrednia. Nie byłam skandalistką, nie chciałam nią być. Chciałam być sobą. Tylko sobą” Ten cytat jest jednym z najbardziej osobistych i gorzkich wyznań Brigitte Bardot. Odsłania rozdźwięk między wizerunkiem, który narzucił jej świat, a kobietą, którą chciała być naprawdę. Przez lata postrzegana jako prowokatorka i symbol skandalu, Bardot wielokrotnie podkreślała, że nigdy nie dążyła do szokowania. Chciała jedynie szczerości – wobec siebie i innych. Jej słowa zostają z nami. Tak jak ona – na zawsze.
Brigitte Bardot nie żyje. Ikona francuskiego kina zmarła w wieku 91 lat
Legenda francuskiego filmu, symbol kobiecej wolności i jedna z największych ikon popkultury XX wieku – Brigitte Bardot – zmarła w wieku 91 lat.
Informację o jej śmierci przekazała w niedzielę Fundacja Brigitte Bardot. Aktorka, która u szczytu sławy porzuciła kino, by poświęcić się ochronie praw zwierząt, na zawsze zapisała się w historii światowej kultury. Fundacja Brigitte Bardot potwierdza śmierć aktorki „Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski, Madame Brigitte Bardot – światowej sławy aktorki i piosenkarki, która zdecydowała się porzucić prestiżową karierę, aby poświęcić swoje życie i energię ochronie zwierząt oraz działalności fundacji” – czytamy w oficjalnym komunikacie. Fundacja nie podała ani dokładnego czasu, ani przyczyny śmierci artystki. Od paryskiej baletnicy do międzynarodowej gwiazdy Brigitte Anne-Marie Bardot urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu, w zamożnej rodzinie. Początkowo kształciła się w balecie, jednak to modeling otworzył jej drogę do kariery filmowej. Przełomem była okładka magazynu Elle, która zwróciła na nią uwagę twórców kina Prawdziwa sława przyszła w 1956 roku wraz z filmem „…I Bóg stworzył kobietę” (Et Dieu… créa la femme) w reżyserii Rogera Vadima. Rola ta uczyniła z niej międzynarodową gwiazdę i symbol seksualnego wyzwolenia lat 50. We Francji znana była powszechnie jako „BB” – uosobienie nowej kobiecości, wolnej od konwenansów. Najważniejsze filmy Brigitte Bardot W trakcie kariery Brigitte Bardot zagrała w niemal 50 filmach. Do jej najbardziej znanych ról należą występy w „Pogardzie” (Le Mépris) Jeana-Luca Godarda, „Viva Maria!”, „Prawdzie” (La Vérité), „Shalako” czy „Don Juan 73”. Współpracowała z czołowymi twórcami europejskiego kina, a jej ekranowy wizerunek stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w historii filmu. Była również piosenkarką – jej utwory i duety, m.in. z Serge’em Gainsbourgiem, na stałe weszły do kanonu francuskiej kultury popularnej. Porzucenie kina i działalność na rzecz zwierząt U szczytu popularności Bardot podjęła decyzję, która zaskoczyła świat: całkowicie wycofała się z aktorstwa. Ostatni film z jej udziałem powstał w 1973 roku. Od tego momentu poświęciła swoje życie działalności na rzecz ochrony praw zwierząt. Założona przez nią Fundacja Brigitte Bardot stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych organizacji prozwierzęcych w Europie. Jak podkreślono w oświadczeniu fundacji, aktorka świadomie zrezygnowała z kariery, by oddać swoją energię dobrostanowi zwierząt. Jej wizerunek – utrwalony w filmach, fotografii i muzyce – na zawsze pozostanie jednym z najważniejszych symboli francuskiej kultury XX wieku.
Już nie „Listy do M.”. Na szczęście, ten ciepły, polski film wypełnia świąteczną lukę w kinach (i w sercach widzów)
Od kilku lat grudzień w kinach miał swój rytuał - tuż przed świętami pojawiały się kolejne „Listy do M.”. Nowe historie, powroty bohaterów i mieszanka humoru z emocjami co roku wyciskały łzy i wprowadzały w świąteczny nastrój. Teraz zniknęły, ale na szczęście pojawiła się nowa polska komedia, która w tym samym ciepłym klimacie idealnie wypełnia grudniową lukę.
Sześć części później „Listy do M.” stały się pełnoprawnym bożonarodzeniowym klasykiem. Filmem, który ogląda się rodzinnie, z przyjaciółkami albo „tak po prostu”, żeby poczuć święta. Dlatego w tym roku ich brak na dużym ekranie jest zaskakująco dotkliwy. W repertuarze kinowym zostaje luka - i potrzeba czegoś, co wypełni ją choć trochę tym samym ciepłem. I właśnie w to miejsce bardzo niepozornie wchodzi nowa polska świąteczna komedia „Piernikowe serce”. „Piernikowe serce” - ciepła alternatywa dla świątecznego klasyka Ten film nie krzyczy do widza plakatami ani agresywną promocją. Wręcz przeciwnie - łatwo go przeoczyć, przeglądając repertuar. A szkoda, bo „Piernikowe serce” to dokładnie ten typ produkcji, który idealnie wpisuje się w grudniowy nastrój. Bez ambicji bycia „drugimi Listami do M”, ale z sercem na właściwym miejscu. To lekka, świąteczna komedia romantyczna, której akcja rozgrywa się w zimowym Toruniu - mieście pokazanym jak z pocztówki. Ośnieżona starówka, świąteczne światełka, zapach pierników niemal wychodzący z ekranu. Już sam klimat wizualny sprawia, że łatwo się w tej historii zanurzyć. W centrum opowieści jest Dagmara (w tej roli dawno nie widziana na dużym ekranie Małgorzata Socha), która po śmierci ojca próbuje spełnić daną mu obietnicę i uruchomić kawiarnię. Równolegle do miasta wraca para z przeszłości - Justyna i Cezary z synem - a ten powrót wymusza konfrontację z emocjami, które od dawna czekały na uporządkowanie. Jest też bardzo udany wątek młodzieżowy: 16-letni Janek i Zuza, których relacja opowiada o pierwszym zauroczeniu w sposób zaskakująco naturalny i świeży. Całość dopełnia duet influencerów - Samanta i Paweł - którzy wprowadzają współczesny humor i energię, momentami balansując na granicy świątecznej przesady, ale skutecznie ożywiają narrację. View oEmbed on the source website Znane twarze i emocje, które działają Obsada to jeden z największych atutów filmu. Małgorzata Socha i Katarzyna Żak tworzą bardzo ciepły, wiarygodny duet, oparty bardziej na spojrzeniach niż wielkich deklaracjach. Barbara Kurdej-Szatan, Olga Bołądź, Mikołaj Roznerski i Piotr Głowacki świetnie odnajdują się w komediowym rytmie, a młodzi aktorzy - Jakub Strach i Weronika Mania - wnoszą do historii autentyczność i lekkość, której często brakuje w podobnych produkcjach. „Piernikowe serce” nie próbuje udawać kina wybitnego. To film, który dokładnie wie, czym jest i po co jest: świąteczną opowieścią o rodzinie, drugich szansach i bliskości. Są momenty wzruszenia, są sceny, które wywołują uśmiech, jest też kilka zgrzytów (nachalne lokowanie produktów potrafi na chwilę wybić z rytmu), ale ogólny bilans pozostaje bardzo na plus. Czy „Piernikowe serce” zastąpi „Listy do M.”? Nie. I wcale nie musi. Ale jeśli w tym roku brakuje ci w kinie tego jednego świątecznego seansu, po którym wychodzi się z lekkim sercem i poczuciem, że „to już święta” - „Piernikowe serce” sprawdzi się idealnie. To film, który najlepiej ogląda się bez wielkich oczekiwań. Z kubkiem herbaty po seansie, z myślą, że czasem świąteczne kino nie musi być głośne, żeby działało. W tym roku - zamiast „Listów do M.” - to właśnie on ma szansę ogrzać widzów w kinowych salach.
„Eleanor Wspaniała” to film, który milion razy łamie serce, a potem składa je na nowo
„Eleanor Wspaniała” to jeden z tych filmów, które zaczynają się jak ciepła komedia, a kończą w miejscu, gdzie widz musi zebrać emocje z podłogi. Scarlett Johansson, debiutując po drugiej stronie kamery, opowiada o starości, pamięci i samotności z niezwykłą empatią, ale też odwagą.
Mówi się, że starych drzew się nie przesadza - ale życie nie zawsze pyta o zgodę. Czasem zmiana przychodzi jak nieproszony gość: za szybko, zbyt boleśnie, z emocjami, na które nie jesteśmy przygotowani. Starość bywa cicha, ale jej ciężar często przygniata - zwłaszcza niosącego. Wspomnienia z życia potrafią wracać w najmniej odpowiednich momentach, wwiercają się pod powieki, nawet jeśli człowiek chciałby je wreszcie uśpić. To właśnie o tym - o godzeniu się z przeszłością, która nie chce odejść - opowiada film „Eleanor Wspaniała”. W tym artykule: Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności Starych drzew się nie przesadza... Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności W centrum tej historii stoi 94-letnia Eleanor Morgenstein, grana przez fenomenalną June Squibb. To jedna z jej najpełniejszych ról - dowcipna, ironiczna, trochę krucha, trochę uparta. Eleanor żyje na Florydzie z przyjaciółką Bessie, celebrując rytm codzienności tak stabilny, że aż bajkowy: wspólne śniadania, zakupy, telewizja, plotki. Johansson zaczyna film jak lekką komedię - jakby chciała dać widzom chwilę złudzenia, że nic tu nie zaboli. Ale życie, jak wiemy, nie jest filmem. Idylla pęka. View oEmbed on the source website Starych drzew się nie przesadza... Po dotkliwej stracie Eleanor przeprowadza się do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem. To sekwencje, w których film najpełniej pokazuje swoje serce: samotność bohaterki nie jest ani przerysowana, ani sentymentalna. Jest codzienna. Rozpływa się między ścianami mieszkania, w drobnych nieporozumieniach, w zagubieniu, które wcale nie wygląda dramatycznie - wygląda zwyczajnie. Eleanor czuje się niepotrzebna. A najgorsze: czuje się niewidzialna. Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Wszystko zmienia przypadkowe wejście do grupy wsparcia. Eleanor trafia tam przez pomyłkę, ale zostaje i wypowiada zdanie, które nie powinno paść. Zdanie, które natychmiast zaczyna żyć własnym życiem. Niewinne opowiadanie głównej bohaterki staje się historią, która wzbudza zainteresowanie młodej studentki dziennikarstwa, Niny (Erin Kellyman). Między kobietami rodzi się niezwykła, międzypokoleniowa więź: pełna humoru, empatii, ale też bolesnych pytań. Kiedy Nina zaczyna widzieć w Eleanor mentorkę, seniorka jest zmuszona skonfrontować się z prawdą, której nie chciała już więcej do siebie dopuszczać. Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Scarlett Johansson prowadzi tę historię z dużą delikatnością, choć nie unika dramatyzmu. Nawet wtedy, gdy dotyka tematu Holokaustu - nie przez wielkie sceny, lecz przez pamięć ocalałych, która z roku na rok rozpływa się coraz szybciej. Film nie staje się historią o traumie, a raczej o tym, jaki ciężar niesie niewypowiedziana prawda. Największą moc „Eleanor Wspaniałej” niesie jednak June Squibb (94 l.). Jej twarz - niemal stuletnia mapa życia - opowiada więcej niż dialogi. Ma w sobie humor, bunt, kruchość, i ten rodzaj światła, które pojawia się tylko u aktorek, które niczym koty „przeżyły kilka żyć”. Jej relacja z Kellyman jest szczera, pełna chemii i wzajemnego ciepła, które rzadko udaje się odtworzyć na ekranie. Film w polskich kinach można oglądać od 5 grudnia. Dzieło aktorki Scarlett Jahoansson (znanej z filmów Woody’ego Allena oraz filmowego Uniwersum Marvela) przez 4 dni zdążyło zebrać całkiem sporo pozytywnych recenzji, zwłaszcza wśród widzów. „Film bardzo wzruszający, przedstawia coś czego nikt nie jest w stanie uniknąć czyli starość jednakże w wersji ciężkiej bo jest to samotna starość z trudnymi wspomnieniami. Po mimo tego że w materiale jest poruszany temat holokaustu codzienność głównej bohaterki jest przedstawiona w bardzo humorystyczny sposób- serdecznie polecam film dla każdej grupy wiekowej.” - brzmi jeden z wielu komentarzy na platformie Filmweb.pl. Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Czy Johansson czasem sięga po zbyt łatwe emocjonalne chwyty? Owszem. Czy niektóre wątki - jak potrzeba bliskości w starszym wieku- otrzymują zbyt mało miejsca? Również. Ale mimo to film robi dokładnie to, co kino środka powinno: daje widzom coś do poczucia, przemyślenia, przeżycia. I robi to z wdziękiem. „Eleanor Wspaniała” ma w sobie wszystko, by stać się hitem. Nie dlatego, że jest perfekcyjna, lecz dlatego, że jest po prostu ludzka...
280 dowcipów w 97 minutach? „Wujowy dwór” to brytyjska komedia, która nie zna świętości i właśnie rozbraja kina
Brytyjczycy znowu robią to, w czym są absolutnymi mistrzami - żartują ze wszystkiego i z wszystkich. „Wujowy dwór”, najnowsza komedia Jima O’Hanlona z imponującą obsadą i scenariuszem pełnym „no mercy humour”, wjeżdża do polskich kin z impetem. I udowadnia, że arystokracja też może stać się materiałem na rozbrajającą farsę.
Brytyjski humor to osobna kategoria śmiechu. Czasem elegancki, czasem totalnie nieprzystojny, często kompletnie absurdalny - ale zawsze celny. W „Wujowym dworze” (oryg. „Fackham Hall”) ten wachlarz żartów rozciąga się jak nigdy dotąd. Na ekranie ląduje wszystko: humor sytuacyjny, slapstick, gagi językowe, sprośności, klasowe docinki i parodie tak dosadne, że trudno zdecydować, czy to bardziej żart z arystokracji, czy z widza. Krytycy zgodnie podkreślają, że tempo dowcipów jest tu „jak karabin maszynowy”. Elaine Patton z IndieWire zachwycała się dynamiką filmu: „Ledwo zdążyłam przetrawić jeden żart, a już pojawiał się kolejny” - napisała, zwracając uwagę na imponującą liczbę gagów. Maggie Lovitt z Collidera podkreślała teatralną energię produkcji: „'Wujowy dwór' łączy humor sytuacyjny, gagi i riposty pod płaszczykiem farsy w stylu Molièra!” A Pete Hammond z Deadline stwierdził wprost: „Ten film powinien być wyczekiwany przez wszystkich! Komedia najbardziej prosi się o wspólne oglądanie w kinie”. Można więc śmiało powiedzieć, że O’Hanlon nie idzie w półśrodki - serwuje klasyczne angielskie „go big or go home”. „Wujowy dwór” brytyjski humor w polskich kinach „Wujowy dwór” to satyra na brytyjską klasę wyższą, która w filmie… nie ma za grosz klasy. W rezydencji Davenportów problem goni problem: brak męskiego dziedzica, aranżowane małżeństwo, narastające konflikty i dramaty, które - jak to bywa w komedii - szybko zamieniają się w serię niedorzecznych pomyłek. A potem na scenę wchodzi on: Eric Noone - kieszonkowiec, który powinien tylko dostarczyć list, a zamiast tego zostaje… pracownikiem dworu. To z jego perspektywy obserwujemy świat, który wygląda jak „Downton Abbey” wrzucone do pralki na najwyższe obroty. Kiedy dodamy do tego zakazany romans, rodzinne knowania i tajemnicze morderstwo podczas arystokratycznego wesela, wychodzi z tego mieszanka, która brzmi jak „posh chaos” - czyli dokładnie ten rodzaj absurdalnej komedii, który Brytyjczycy kochają najbardziej. View oEmbed on the source website 280 żartów? Brzmi absurdalnie - i o to chodzi Twórcy - z Jimmym Carrem na czele - zapowiadali, że w filmie - trwającym 97 minut znajduje się aż 280 dowcipów. Gdyby faktycznie je policzyć, można by uznać, że „Wujowy dwór” jest najgęściej naszpikowaną żartami brytyjską komedią ostatnich lat. Nie wszystkie są trafione, ale nawet te słabsze giną pod naporem kolejnych. Duch Monty Pythona i Mela Brooksa unosi się nad całą produkcją - i to nieprzypadkowo. Tu absurd jest paliwem. Tu żaden temat nie jest święty - nawet Taylor Swift. Tu humor jest niepoprawny, przewrotny i czasami tak niedorzeczny, że aż znakomity. Jak mawiają Brytyjczycy: “it’s so wrong, it’s right.” Dla kogo jest ten film? Jeśli lubisz seriale pokroju: „’Allo ‘Allo!”, „Latający cyrk Monty Pythona”, „Hotel Zacisze” (Fawlty Towers), „Czarna Żmija”, „Wielka”, „The Goes Wrong Show” to „Wujowy dwór” jest po prostu twoim kinowym przeznaczeniem. To komedia, która znów pokazuje, że Brytyjczycy potrafią połączyć klasę, bezczelność i absurd w sposób absolutnie unikalny. W filmie pojawiają się m.in.: Damian Lewis („Pewnego razu... w Hollywood”, „Homeland”), Katherine Waterston („Obcy: Przymierze”, „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”), Tom Felton („Harry Potter”, „Geneza Planety Małp”), Thomasin McKenzie („Jojo Rabbit”, „Ostatniej nocy w Soho”), Ben Radcliffe („Wiedźmin”, „Władcy przestworzy”). To ekipa, która sprawia, że nawet najbardziej przegięte sceny mają odpowiednią wagę i charyzmę - a widz ma wrażenie, że ogląda grupę znajomych, która bawi się równie dobrze, co publiczność. To pełna energii, pyszna, wywrotowa komedia - coś pomiędzy „Downton Abbey” a „Monty Pythonem”, czyli najbardziej brytyjskie połączenie, jakie tylko można sobie wyobrazić. Film można oglądać w polskich kinach od 5 grudnia 2025.