Ten norweski film, to emocjonalna podróż, której potrzebujesz po obejrzeniu „Domu dobrego”
To prawdziwa autoterapia na ekranie, która uczy czułości wobec siebie i pokazuje, jak wyjść z destrukcyjnych schematów.
„Dom dobry” Smarzowskiego to film, który każdy powinien zobaczyć - kino mocne, wywołujące emocje potrzebne, choć ciężkie. Po takim seansie przychodzi czas na „Być kochaną” w reżyserii Lilji Ingolfsdottir - na obraz, który nie szokuje spektakularnymi zwrotami akcji, lecz pozwala przepracować własne emocje. Skandynawskie kino od lat przyzwyczaja nas do emocjonalnej brutalności i prawdy opowiadanej bez upiększeń. „Być kochaną” nie jest wyjątkiem. Film Lilji Ingolfsdottir wyświetlany obecnie w polskich kinach - obserwuje Marię, kobietę w momencie rozpadu związku - w jej codziennym świecie: w domu, w gabinecie terapeutycznym, przy córce. Kamera z ręki, naturalne światło, proste kadry - wszystko to zbliża widza do bohaterki, jej lęków i frustracji. Brak dramatycznych fajerwerków sprawia, że każdy moment wydaje się autentyczny, a emocje Marii - namacalne. „Być kochaną”. Idealny film po zobaczeniu „Domu dobrego” Smarzowskiego Film rozpoczyna się jak lekka komedia romantyczna. Sentymentalny montaż pokazuje początki związku Marii: od pierwszego spotkania, przez namiętny początek, aż po zaręczyny i ciążę. Wejście w nowy związek daje bohaterce nadzieję na świeży start. A potem - nagły krach. Głos z offu konstatuje, że piękne chwile są już przeszłością, a rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Podobnie jak w „Domu dobrym”, w „Być kochaną” pojawia się przemoc - ale inna. Trudniejsza do uchwycenia, psychologiczna, subtelna, wykańczająca emocjonalnie. Sigmund, drugi mąż Marii, manipuluje nią, gaslightuje i podważa jej emocje, nie ponosząc żadnych konsekwencji, a w procesie rozstania obwinia wyłącznie ją. Film uczy, że prawdziwa przemiana nie polega na wskazywaniu winnego, lecz na przepracowaniu własnych traum i schematów. View oEmbed on the source website Ekranowa terapia - potrzebny krok w stronę samoakceptacji Centralnym punktem filmu jest proces terapii Marii - wejście w swoje emocje, zrozumienie destrukcyjnych wzorców i nauka samoakceptacji. „Być kochaną” jest niemal one woman show - cały ciężar emocjonalny spoczywa na barkach aktorki Helgi Guren. Jej kreacja jest subtelna, pełna mikroekspresji, ciszy i drobnych napięć mięśni twarzy, które mówią więcej niż słowa. Za tę rolę aktorka otrzymała główną nagrodę aktorską podczas gali Amanda - norweskiego odpowiednika Oscara. To film dla tych, którzy w kinie szukają prawdy, a nie efektów specjalnych. Po obejrzeniu „Domu dobrego” - „Być kochaną” staje się obowiązkową ekranową autoterapią - pokazuje, jak przetwarzać trudne emocje, stawić czoła toksycznym relacjom i nauczyć się kochać siebie. Nie daje gotowych odpowiedzi, ale otwiera przestrzeń do refleksji i samopoznania. „Dom dobry” - kino, które wstrząsa i zostawia pytania, na które potrzebujemy odpowiedzi „Dom dobry” to absolutny must-see dla każdego widza w Polsce. Film Wojciecha Smarzowskiego bije rekordy frekwencji - w ciągu 10 dni od premiery obejrzało go ponad 1,2 mln osób - i nic dziwnego. To seans brutalny, niewygodny i emocjonalnie wykańczający: przemoc fizyczna, psychiczna, ekonomiczna i seksualna ukryta w domach, które pozornie wydają się „normalne” i „dobre”, uderza w widza boleśnie i bezpośrednio. Po wyjściu z kina wiele osób doświadcza ciszy pełnej pytań, wątpliwości i emocji, które trudno poukładać - film nie daje łatwych odpowiedzi. W tym kontekście „Być kochaną” staje się idealną kontynuacją tej emocjonalnej podróży. To seans-terapia, która pozwala uporządkować uczucia po kinowym wstrząsie, spojrzeć w głąb siebie i zrozumieć, jak radzić sobie z własnymi emocjami. Podobnie jak „Dom dobry”, porusza trudne tematy - w tym przemoc emocjonalną i manipulację - ale robi to w sposób pozwalający widzowi na refleksję i pracę nad sobą. W norweskim dziele gaslighting i obciążanie winą są jak kubeł zimnej wody, który spada na główną bohaterkę - działa oczyszczająco: nie daje gotowych recept, ale pokazuje, że poukładanie własnego świata od nowa jest możliwe.
To będzie najdłuższy Avatar w historii kina. „Ogień i popiół” wprowadzi nas w nową erę Pandory
Była ziemia, była woda, teraz przychodzi czas na ogień. „Avatar: Ogień i popiół” Jamesa Camerona ma dać widzom jeszcze więcej niż dwie poprzednie części - emocji, wizualnych cudów i dramatów rodziny Sullych. To nie tylko kolejny rozdział kultowej sagi - to najdłuższa część całej serii, która wciągnie widzów w świat Pandory na niespotykaną dotąd skalę.
Od premiery pierwszego „Avatara” w 2009 roku minęło już 16 lat. Film z Samem Worthingtonem i Zoe Saldaną okazał się światowym fenomenem, zdobywając trzy Oscary, w tym za najlepsze zdjęcia, i bijąc rekordy z przychodami na poziomie 2,9 miliarda dolarów. Jego kontynuacja, „Avatar: Istota wody” (2022), choć wprowadziła nas w wodne królestwa Pandory, nie tylko podtrzymała legendę serii, ale i przyniosła kolejne miliardy na kontach producentów - ponad 2,3 mld dolarów - przy budżecie sięgającym 460 mln USD. W tym artykule znajdziesz: „Avatar: Ogień i popiół” najdłuższą częścią sagi Jamesa Camerona „Ogień i popiół” już w grudniu w kinach. O czym jest 3 część Avatara? Gwiazdy, które wracają i nowe twarze w Avatarze 3 Avatar to technologiczny majstersztyk Camerona Co dalej z Pandorą? Czwarta część już w produkcji „Avatar: Ogień i popiół” najdłuższą częścią sagi Jamesa Camerona Teraz Cameron przygotowuje nas na jeszcze więcej. „Avatar: Ogień i popiół”, trzecia część cyklu, jest najdłuższym filmem serii, trwającym aż 195 minut, co czyni go również najdłuższym premierowym tytułem dużej wytwórni w tym roku. Decyzja o wydłużeniu metrażu wynikała z potrzeby dokładnego poznania bohaterów i zgłębienia kultury Pandory. Jak zdradził sam reżyser w rozmowie z Empire: „Krótko mówiąc, mieliśmy zbyt wiele świetnych pomysłów w pierwszym akcie drugiego filmu. Musieliśmy je rozwinąć, by postacie naprawdę mogły oddychać. [...] Nie chcę, żeby ktoś narzekał na długość filmu, skoro potrafi bez mrugnięcia okiem oglądać seriale przez osiem godzin z rzędu.”. Premiera światowa odbędzie się 17 grudnia, w Polsce zaś, 3 część Avatara na ekranach wyświetlona zostanie jeszcze przed Wigilią - 19 grudnia. View oEmbed on the source website „Ogień i popiół” już w grudniu w kinach. O czym jest 3 część Avatara? W „Ognie i popiele” śledzimy losy Jake’a Sully’ego (Sam Worthington, znany z „Starcia tytanów”) i Neytiri (Zoe Saldana, nagrodzona m.in. za „Strażników Galaktyki”), którzy po tragedii rodzinnej - śmierci najstarszego syna - próbują odbudować swoje życie. Tym razem akcja przenosi się z morskich pejzaży na wulkany i tereny ognistego plemienia Na’vi, tzw. Ludu Popiołu. W centrum uwagi znajdzie się Kiri, córka biologiczna doktor Grace Augustine (grana w pierwszej części przez cudowną Sigourney Weaver), wychowanka Sullych, której mitologia stanowi duchowy klucz do całej sagi. Widzowie zobaczą także pokojowo nastawiony nomadyczny klan Tlalim, czyli Wietrznych Handlarzy, poruszających się przy pomocy aeromeduz. Nowe lokacje, podniebne walki i dramat rodzinny sprawiają, że film ma być brutalniejszy i bardziej emocjonalny niż poprzednie odsłony. Gwiazdy, które wracają i nowe twarze w Avatarze 3 Oprócz Worthingtona i Saldany na ekran powrócą: Cliff Curtis („Wódz wojownik”) jako Tonowari, Stephen Lang („Nie oddychaj”) jako pułkownik Quaritch, Kate Winslet („Mare z Easttown”, „Lektor”, „Titanic”) w roli Ronal - przywódczyni klanu Metkayina, a także niezastąpiona Sigourney Weaver („Obcy - ósmy pasażer Nostromo”). Nie zabraknie także nowych postaci, które zasilą film i uczynią go jeszcze bardziej klimatycznym. Do obsady dołączy: Oona Chaplin (znana z charyzmatycznej postaci Talisy Maegyr z „Gry o tron”) jako złowroga Varang i David Thewlis (kojarzony szerszej publiczności z roli profesora Lupina w „Harrym Potterze i więźniu z Azkabanu”) jako przywódca Wietrznych Handlarzy. Taki zestaw gwiazd gwarantuje nie tylko aktorską jakość, ale i różnorodność doświadczeń, jakie Cameron wprowadza do swojej historii. Avatar to technologiczny majstersztyk Camerona Nie byłoby „Avatara” bez wizjonerskiego połączenia aktorstwa i technologii. Reżyser James Cameron - odpowiedzialny za takie ekranowe hity jak „Terminator”, „Obcy” czy „Titanic” - wynalazł sposób, by emocje aktorów przenieść wprost na cyfrowe postacie - dzięki motion capture każdy gest, każdy cień emocji na twarzy bohatera staje się namacalny. To technika, w której ruchy aktorów rejestrują specjalne czujniki, a komputer przetwarza je na animowane postacie, tworząc wrażenie, że Na’vi naprawdę istnieją i oddychają tuż obok nas. W „Istocie wody” ta technologia osiągnęła nowy poziom - Cameron uchwycił realistyczne fale, wirujące bąbelki powietrza i odbicia światła pod wodą. Aktorzy musieli uczyć się perfekcyjnie kontrolować oddech i poruszać się w wodzie, by każda scena wyglądała autentycznie. Efekt jest zachwycający: każdy liść, każdy strumień ognia, każda kropla deszczu na Pandorze żyje własnym życiem. I choć to wydaje się to niemożliwe, to w „Ogniu i popiele” będzie jeszcze lepiej. Motion capture wraca w pełnej krasie, pozwalając na jeszcze większą swobodę w budowaniu emocji i szczegółów świata. Pandora tętni tu prawdziwym życiem - od porannych mgieł po wirujące iskry ognia - a wszystko po to, abyśmy poczuli się częścią tego niezwykłego uniwersum, niemal jakbyśmy mogli sięgnąć i dotknąć nieznanej, bajkowej krainy. Co dalej z Pandorą? Czwarta część już w produkcji 3 część Avatara czeka jeszcze na swoją premierę, ale James Cameron nie przestaje rozwijać uniwersum - zdjęcia do czwartej części „Avatara” powstały częściowo równolegle z „Ognem i popiołem”, aby zachować spójność wieku młodych bohaterów. Choć premiera czwartej odsłony zaplanowana jest dopiero na 21 grudnia 2029 roku, już teraz wiadomo, że film będzie kolejnym technologiczno-artystycznym majstersztykiem. Cameron nie odpuszcza i zapowiada, że fabuła przyniesie zarówno emocjonalne napięcie, jak i epickie wizualne widowisko, wciągając widza jeszcze głębiej - o ile to możliwe - w świat Pandory. Przyszłość piątej części Avatara wciąż stoi pod znakiem zapytania, ale fani serii mogą być pewni, że wychodząc w grudniu z kina po obejrzeniu 3 części Avatara (3 godziny i 15 minut bez reklam) saga Sullych jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.
Najbardziej znana seria o iluzjonistach po 10 latach wraca do kin. Czy pobije fenomen poprzednich części?
Magia, adrenalina i powrót jednej z najbardziej kasowych serii dekady. „Iluzja 3” debiutuje dziś w kinach - a widzowie już zacierają ręce. Po dekadzie przerwy Czterej Jeźdźcy wracają w nowej odsłonie, z nowymi twarzami i nowym reżyserem. Pytanie brzmi: czy kolejny pokaz filmowej sztuki iluzji znów zahipnotyzuje widzów w Polsce?
Iluzjoniści od zawsze fascynowali widzów. Od średniowiecznych sztukmistrzów i jarmarcznych kuglarzy, przez słynnego Jeana-Eugène’a Robert-Houdina, aż po największą ikonę XX wieku - Davida Copperfielda, który w latach 90. sprawił, że magia na nowo stała się popkulturowym fenomenem. Seria „Iluzja” ucieleśnia tę wielowiekową tradycję. Każdy film działa jak misternie przygotowany pokaz magii: odwraca uwagę, rozprasza, kusi widowiskowością, a potem - gdy najmniej się tego spodziewamy - wykonuje ruch, który zmienia wszystko. To kino, na którym nie wolno nawet mrugnąć, bo można przegapić kluczowy element układanki. „Iluzja 3” wchodzi do kin. Co tym razem zobaczymy na ekranie? Trzecia część kultowej serii otwiera zupełnie nowy etap w historii Czterech Jeźdźców. Tym razem bohaterowie łączą siły z młodym pokoleniem iluzjonistów, by dokonać śmiałego skoku na diament o bezcennej wartości. Na ich drodze staje międzynarodowa organizacja przestępcza, a jedynym sposobem na jej rozbicie jest seria trików, które wymykają się wszelkiej logice. Serię zawsze napędzała charyzma aktorów. W trzeciej odsłonie znów zobaczymy Jesse’ego Eisenberga, Woody’ego Harrelsona, Islę Fisher, Dave’a Franco i niezastąpionego Morgana Freemana. Do ekipy dołączają także świeże, imponujące nazwiska: Rosamund Pike, Justice Smith, Dominic Sessa oraz Ariana Greenblatt. To połączenie doświadczenia z nową energią, które ma dać serii nowe życie. Za kamerą stanął Ruben Fleischer - specjalista od energicznego, pełnego humoru kina akcji („Venom”, „Zombieland”). Zwiastun nie pozostawia złudzeń: będzie szybko, efektownie i z twistami, które potrafią zaskoczyć nawet największych sceptyków filmowej magii. A co najważniejsze: „Iluzja 3” po 10 latach wchodzi do polskich kin właśnie dziś. I choć pierwsi recenzenci są podzieleni, jedno jest pewne - „Iluzja 3” ponownie budzi emocje. Film ma najwyższy wynik „świeżości” w historii serii na Rotten Tomatoes (60%), a krytycy filmowi podkreślają, że produkcja łączy absurdalną zabawę, energię obsady i efektowne twisty, dzięki którym widzowie będą bawić się naprawdę dobrze. View oEmbed on the source website Fenomen serii „Iluzja” - jak to się zaczęło? Kiedy w 2013 roku na ekrany trafiła pierwsza część „Iluzji”, nikt nie spodziewał się, że ten film stanie się globalnym zjawiskiem. A jednak zarobił ponad 350 milionów dolarów i stworzył nową definicję filmowego „show”. Produkcja połączyła kino akcji, kryminał i sceniczne sztuczki w sposób, który natychmiast podbił widownię. Opowieść o grupie błyskotliwych iluzjonistów działających pod szyldem tajemniczego OKA była jak powiew świeżości. Skoki dokonane w świetle reflektorów, manipulacje, tricki, które widzowie odtwarzali klatka po klatce - seria stworzyła swój własny język, jednocześnie flirtując z tradycją wielkich mistrzów iluzji. W 2016 roku pojawiła się druga odsłona, która również przyciągnęła miliony widzów. I choć krytycy byli podzieleni, publiczność ponownie dała się uwieść. „Iluzja” oraz „Iluzja 2” stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych filmowych dekady. Część trzecia ma być początkiem czegoś większego: Ruben Fleischer otrzymał już zielone światło, by nakręcić również czwartą część. Dlaczego iluzja tak nas przyciąga? Zanim kino opanowały spektakularne efekty specjalne, magię tworzyli ludzie. Już w średniowieczu wędrowni kuglarze, zwani „mistrzami sztuk tajemnych”, gromadzili tłumy na jarmarkach, pokazując „cuda”, które dla widzów były równie niepojęte, co zakazane. W epoce renesansu pojawiły się pierwsze traktaty o sztuce złudzeń, a wraz z nimi iluzjoniści, którzy zaczęli łączyć magię z nauką. Prawdziwą legendą XIX wieku stał się Jean Eugène Robert-Houdin, uważany za ojca nowoczesnej iluzji scenicznej - elegancki, precyzyjny, odarty z cyrkowej krzykliwości. Na jego barkach wyrośli kolejni mistrzowie: tajemniczy Harry Kellar, błyskotliwy Howard Thurston, a przede wszystkim Harry Houdini, który uczynił z ucieczek z kajdanek międzynarodowy spektakl i ikonę popkultury, żyjąc na granicy mitu. View oEmbed on the source website W XX wieku magia przeniosła się z teatrów do telewizji. Lata 70. i 80. należały do Douga Henninga, który zmienił iluzję w psychodeliczny pop-show, a dekadę później nastała era wizualnego przepychu i wielkich iluzji. To wtedy światem zawładnął David Copperfield - człowiek, który „przenikał przez Wielki Mur Chiński”, sprawił, że Statua Wolności „zniknęła” i uczynił magię globalną rozrywką w czasach, gdy wszystko zdawało się możliwe. Jego pokazy oglądał cały świat, a młode pokolenie, zafascynowane niemożliwym, zaczęło masowo sięgać po karty, monety i sztuczki. Dziś magia znów wraca - w nowoczesnej, kinowej wersji. I właśnie dlatego „Iluzja 3” budzi tyle emocji: bo od średniowiecznych kuglarzy po Copperfielda w Las Vegas jedno jest niezmienne… ludzie kochają dać się oszukać, jeśli iluzjoniści robią to z wdziękiem.
Najnowszy film Safdie trzyma w napięciu i nie daje o sobie zapomnieć. Dwayne Johnson stworzył rolę, która wymyka się schematom
W swoim najnowszym filmie, specjalizujący się w bezbłędnych thrillerach psychologicznych, Benny Safdie rekonstruuje gatunek kina sportowego. „Smashing Machine” to nie opowieść o słynnym herosie, a człowieku w kryzysie. To też najlepsza rola Dwayna Johnsona w jego karierze, ale czy przyniesie mu Oscara?
Spis treści: Kulisy produkcji filmu „Smashing Machine” Maszyna do miażdżenia – o czym opowiada film „Smashing Machine”? Estetyka filmu „Smashing Machine” Gdzie oglądać film „Smashing Machine”? Dwayne Johnson w roli zapaśnika? Brzmi jak kino akcji z obowiązkowym nokautem w trzecim akcie. Ale „Smashing Machine” idzie pod prąd i zamiast siłowej narracji serwuje opowieść o kruchej męskości, samotności i cenie sukcesu. Benny Safdie w swoim solowym reżyserskim debiucie nie tworzy sportowego widowiska, lecz intymny portret człowieka, który nie potrafi znieść przegranej, ani na ringu, ani w życiu. Kulisy produkcji filmu „Smashing Machine” Benny Safdie, do tej pory kojarzony był z wizualnym chaosem i neurotyczną intensywnością tym razem obiera zupełnie inny kierunek. W swoim pierwszym samodzielnym projekcie fabularnym zatytułowanym „Smashing Machine”, reżyser proponuje portret zawodnika mieszanych sztuk walki, Marka Kerra, który daleki jest od hollywoodzkich schematów. Nie celebruje tryumfu, nie gloryfikuje upadku, a zamiast wielkich momentów, mamy tu ciszę szatni, drżenie dłoni po walce i powolne oddalanie się od bliskich. Kerr to postać autentyczna, zapaśnik, dwukrotny mistrz UFC, który w drugiej połowie lat 90. był uważany za jednego z najbardziej niepokonanych zawodników w historii MMA. Safdie nie sięga jednak po biograficzny przegląd całej kariery. Jego obraz obejmuje zaledwie trzy lata z jego życia, od momentu szczytu w 1997 roku do bolesnego upadku na początku nowego milenium. Główne akcenty nie padają na kolejne zwycięstwa na ringu, ale na złożone relacje rodzinne, kryzys psychiczny, uzależnienie od opioidów i walkę z własnym ego. Kamera Maceo Bishopa unika celebracji walk, zamiast tego często filmuje je zza lin, z dystansu dalekich planów, które odbierają brutalnym scenom dynamikę, zamieniając je w statyczne obrazy fizycznego trudu. Maszyna do miażdżenia – o czym opowiada film „Smashing Machine”? Tytułowa „maszyna do miażdżenia” to nie tylko sportowe alter ego Kerra, ale również ironiczny komentarz do mechanizmu autodestrukcji, w który wpada główny bohater. Na ekranie wciela się w niego Dwayne Johnson, który sam w sobie jest prowokacją. Johnson, ikona kina akcji i były wrestler, musi zagrać człowieka całkowicie pozbawionego ekranowego heroizmu. Jego Mark Kerr to mężczyzna ogromny, ale emocjonalnie zablokowany. Momentami mówi niemal szeptem, wycofany i niepewny, dopiero w konfrontacjach z partnerką, albo w wyniku załamań emocjonalnych, pęka na oczach widza. Relacja Kerra z Dawn Staples, graną przez Emily Blunt, stanowi jeden z najważniejszych wątków. To związek pełen napięć i niedopowiedzeń, będący emocjonalnym tańcem dwojga ludzi, którzy się kochają, ale nie potrafią ze sobą rozmawiać. Safdie nie rozwija psychologii żadnej ze stron, wobec czego na próżno szukać tu diagnoz czy też rozwiązań. Kamera zagląda do ich wspólnego mieszkania, rejestruje kłótnie, grymasy i spojrzenia. Postać Blunt to nie pełnokrwista bohaterka dramatyczna, ale odbicie emocji Kerra, ich katalizator i zarazem ofiara. Jej historia, choć obecna, pozostaje niewybrzmiana i być może to zabieg zamierzony, bo jednak ten film nie jest o niej, a o braku jej osoby w życiu Kerra. Estetyka filmu „Smashing Machine” „Smashing Machine” nie jest klasycznym biopikiem ani widowiskiem dla fanów MMA. To film zawieszony między dokumentalną obserwacją a stylizowanym dramatem, który jawi się jako opowieść rozgrywana w rejestrach niemal naturalistycznych, lecz ujęta w ramy surowej, elegancko ascetycznej formy. W warstwie wizualnej dominuje paleta przygaszonych barw, błękity fluorescencyjnych szatni, szarości industrialnych hal, brunatne tonacje domowych wnętrz. Kamera niemal nigdy nie trzyma się postaci frontalnie, a raczej zagląda zza framug drzwi, ślizga się po krawędziach kadru, pozostaje o krok z tyłu. Tworzy to wrażenie ciągłej obserwacji, jakbyśmy byli świadkami czegoś zbyt intymnego, by można było patrzeć wprost. To samo dotyczy ścieżki dźwiękowej Nala Sinephro, opartej na miękkim jazzie i ambientowych pulsacjach, co nie prowadzi emocji, ale raczej je rozrzedza. Nie ma tu monumentalnych wejść orkiestry ani motywów, które pchają fabułę do przodu. Zamiast tego, powolne przesunięcia tonacji, synkopowane rytmy, dźwięki zawieszone na granicy ciszy. Estetyka jest więc zarazem wycofana i bezpośrednia, a obrazy i dźwięki nie podbijają emocji, tylko je kontemplują. Taki wybór formalny stawia widza w pozycji nie uczestnika, lecz świadka, nie bohatera na ringu, lecz osoby siedzącej w cieniu trybun, obserwującej zmagania z bólem, z ciałem i z własnym cieniem. Gdzie oglądać film „Smashing Machine”? View oEmbed on the source website Film miał swoją premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2025, gdzie zdobył Srebrnego Lwa za reżyserię. Choć nie jest klasycznym biopikiem ani też widowiskiem dla fanów MMA, to propozycja intrygująca, opowiadająca o męskości pozbawionej zbroi, o tym, jak trudno nauczyć się przegrywać i że nie każda walka kończy się gongiem. Polską premierę „Smashing machine” miało 17 października i od tamtej pory dostępne jest w kinach w całym kraju.
Gdyby nie oni, te kultowe dzieła nie odniosłyby takiego sukcesu. Zestawienie 6 najpiękniejszych duetów filmowych wszech czasów
O statusie arcydzieła świadczy nie tylko wrażliwość reżysera, kreatywność scenarzysty czy umiejętności operatora. Niektóre z filmowych sukcesów, twórcy zawdzięczają przede wszystkim... doskonałym kreacjom aktorskim! Od legendarnego „Bonnie i Clyde" po kontrowersyjną „Tajemnicę Brokeback Mountain”, to zestawienie podsumowuje najpiękniejsze duety w historii kinematografii.
Te obrazy, z ich niezapomnianymi duetami, ukazują siłę i piękno relacji międzyludzkich, które, choć często pełne przeszkód, stają się fundamentem filmowych opowieści. Każdy z tych duetów pokazuje, jak różne mogą być formy miłości i przyjaźni, od przygód pełnych buntu po subtelne rozmowy o życiu i uczuciach. To zestawienie ukazuje sześć najpiękniejszych duetów ekranowych, które udowadniają prawdziwość frazeologizmu „co dwie głowy to nie jedna”. 1. „Bonnie i Clyde”, reż. Arthur Penn (1967) W „Bonnie i Clyde” Arthur Penn stworzył niezapomniany duet, który na zawsze zapisał się w historii kina. Warren Beatty i Faye Dunaway w rolach tytułowych bohaterów, Bonnie Parker i Clyde’a Barrowa, wykreowali postacie pełne sprzeczności, pioniersko łącząc romantyzm z brutalnością. Ich historia to opowieść o miłości i przestępczości, której nie da się zapomnieć. Ich dynamika jest elektryzująca, Bonnie i Clyde to para, która w swojej brawurze, pasji i młodzieńczej naiwności nie boi się łamać zasad, nawet jeśli oznacza to konfrontację z wymiarem sprawiedliwości. Ich historia miała ogromny wpływ na kinematografię, wprowadzając zupełnie nową jakość do kina sensacyjnego. 2. „Thelma i Louise”, reż. Ridley Scott (1991) „Thelma i Louise” to film, który nie tylko zrewolucjonizował sposób patrzenia na kobiece postacie w kinie, ale również stworzył jeden z najbardziej ikonicznych duetów filmowych w historii. Geena Davis i Susan Sarandon w rolach tytułowych bohaterek towarzyszą sobie w podróży, która zaczyna się jako niewinna, escapistyczna przygoda, a kończy w konfrontacji z brutalną rzeczywistością. Ich siostrzeńska przyjaźń, pełna zaufania, buntu i odwagi, inspiruje do dziś. To film o wolności, przekraczaniu granic i walce o własną tożsamość, który jest jednocześnie pełen humoru, emocji i refleksji na temat roli kobiet we współczesnym społeczeństwie. 3. „Leon zawodowiec”, reż. Luc Besson (1994) W „Leonie zawodowcu” Jean Reno i Natalie Portman stworzyli duet, który wciągnął widzów w pełen emocji, mroczny świat. Tytułowy Leon to zimny, profesjonalny zabójca, który w nieoczekiwanym zbiegu okoliczności zostaje opiekunem młodej, zagubionej dziewczynki, Mathildy (w tej roli debiutująca Portman). Ich relacja jest pełna sprzeczności i napięcia, z jednej strony ma charakter opiekuńczy, z drugiej zachowywany jest w niej niepokojący, chłodny dystans. „Leon zawodowiec” to film o nieoczywistych więzach, ochronie i relacjach międzyludzkich, gdzie miłość, choć inna niż ta w tradycyjnych opowieściach, jest głównym motorem napędowym bohaterów. 4. „Pulp Fiction”, reż. Quentin Tarantino (1994) W „Pulp Fiction” duet Johna Travolty i Samuela L. Jacksona stworzył jedną z najbardziej ikonicznych par w historii kina. Ich bohaterowie, Vincent Vega i Jules Winnfield, to płatni zabójcy, którzy między kolejnymi egzekucjami prowadzą błyskotliwe, acz pełne absurdu rozmowy o sensie życia, moralności i… jedzeniu. Chemia między nimi, połączona z genialnym scenariuszem Quentina Tarantino, nadaje filmowi niepowtarzalny rytm i humor, który kontrastuje z brutalnością świata przedstawionego. Jackson zachwyca ekspresją i charyzmą, z kolei Travolta, lekkością i nonszalancją, a razem tworzą duet, który stał się ikoną popkultury. To właśnie dzięki nim „Pulp Fiction” stało się kultowym manifestem kina lat 90. 5. „Przed wschodem słońca”, reż. Richard Linklater (1995) W „Przed wschodem słońca” Ethan Hawke i Julie Delpy w rolach Jessego i Céline tworzą jeden z najsubtelniejszych romantycznych duetów filmowych wszech czasów. Ich spotkanie w pociągu, które przeradza się we wspólny spacer po Wiedniu, to historia pełna emocji, filozoficznych rozmów o życiu, miłości i rozważań o przyszłości. „Przed wschodem słońca” to film, który udowadnia, że jedno spotkanie może zmienić nasze życie, ale także przypomina o niepewności i ulotności chwil. Ich wymiana zdań jest pełna młodzieńczej energii, marzeń i nadziei, ale także bezpośrednich, dojrzałych refleksji. Dzieło Linklatera to opowieść o prawdziwej więzi między dwojgiem ludzi, którzy mimo krótkiego czasu spędzonego razem, pozostają w sercu widza na zawsze. 6. „Tajemnica Brokeback Mountain”, reż. Ang Lee (2005) „Tajemnica Brokeback Mountain” to poruszająca opowieść o zakazanej miłości dwóch mężczyzn. Ennis (Heath Ledger) i Jack (Jake Gyllenhaal) przez lata ukrywają swoje uczucie pod przykrywką niewinnej przyjaźni, żyjąc w konserwatywnej społeczności. Film Anga Lee to historia pełna bólu, tęsknoty i żalu, ale także nadziei na miłość, która nigdy nie gaśnie. Ledger i Gyllenhaal stworzyli niezapomniane postacie, których uczucie, choć nieoczywiste, jest głębokie i autentyczne. Ich złożona relacja ukazana z niespotykaną dotychczas czułością przedarła się do mainstreamowego kina, torując drogę przyszłym reprezentacjom par jednopłciowych. Dzieło udowadnia, że zarówno społeczne jak i osobiste ograniczenia kształtują życie, ale przede wszystkim jak miłość potrafi przetrwać wszelkie przeciwności losu.
Melancholijny nastrój, oniryczne opowieści i gesty silniejsze od słów. TOP 5 najważniejszych filmów francuskich. Numer 2. to perełka Nouvelle Vague
To kino, w którym sen przenika się z rzeczywistością, a melancholia staje się formą miłości. Francuskie filmu udowadniają, że gest, spojrzenie czy cisza potrafią być równie wymowne co słowa. Oto zestawienie pięciu najważniejszych francuskich filmów, które uczyniły z emocji sztukę i zmieniły oblicze światowej kinematografii.
Te dzieła nie tylko inspirują największych współczesnych twórców, ale przede wszystkim ukształtowały obecną branżę filmową i nauczyły nas wrażliwości. Od przełomowych dzieł artystów Nowej Fali, po oniryczne opowieści o ponadczasowym przekazie. To zestawienie to przewodnik po najważniejszych francuskich dziełach, które na zawsze zapisały się w historii kinematografii. 1. „400 batów”, reż. François Truffaut (1959) „400 batów” to film, który zapoczątkował słynną, francuską Nową Falę oraz erę kina autorskiego. To także debiut reżyserski François Truffaut i prawdopodobnie najbardziej osobiste dzieło w jego karierze. To wnikliwa opowieść o Anoine Doinel'u, chłopcu dorastającym w Paryżu, który stopniowo oddala się od świata dorosłych. Zaniedbywany przez rodziców, źle traktowany w szkole i nierozumiany przez otoczenie, rozpoczyna okres buntu, który nie rodzi się z nienawiści, a z potrzeby wolności. Reżyser za sprawą postaci Antoine (będącej jego dziecięcym alterego) rewolucjonizuje postrzeganie dziecka w kinematografii. Ukazując jego pełnowymiarowy i złożony charakter, unika sentymentalizmu i upiększeń, za to opowiada z humanistyczną wrażliwością. W „400 batów” Truffaut umieścił wszystkie elementy Nowej Fali, a w tym nieprofesjonalnych aktorów, liczne improwizacje, zdjęcia w plenerach, a także subiektywny punkt widzenia. Twórca mistrzowsko połączył realizm obyczajowy z poetyckim nastrojem wolności, tworząc ponadczasową opowieść o trudnościach dojrzewania w świecie skrojonym pod dorosłych. 2. „Do utraty tchu”, reż. Jean-Luc Godard (1960) To arcydzieło, które ukształtowało współczesną kinematografię. Legenda francuskiej Nowej Fali, Jean-Luc Godard w „Do utraty tchu” opowiada historię, zafascynowanego gangsterskim kinem amerykańskim, Michela, który sam ucieka przed wymiarem sprawiedliwości. Jako azyl wybiera Paryż, gdzie ukrywa się w domu swojej dziewczyny Patricii. To film pełen błyskotliwych dialogów, będący oknem na świat francuskiej stolicy lat 60. Lecz to nie fabuła przyniosła mu status legendy, a sposób w jaki został opowiedziany. Godard przełomowo zerwał ze wszystkimi utartymi schematami kinowej narracji, wprowadzając takie rozwiązania jak spontaniczny montaż (tzw. jump cuts), świadome łamanie iluzji filmowej (in. czwartej ściany) czy kręcenie z ręki, które nadało całości surowy, dokumentalny styl. Główny bohater, w którego wcielił się Belmondo, to jeden z pierwszych filmowych antybohaterów, który zainspirował takich twórców jak Al Pacino, Scorsese czy Tarantino. „Do utraty tchu” to esencja Nowej Fali, która nie potrzebowała spektakularnej oprawy i budżetu, by tworzyć z pasją, intuicją i wolnością. 3. „Pianistka”, reż. Michael Haneke (2001) „Haneke tworzy kino, które boli, ale właśnie dlatego jest ono konieczne”, napisał o tym dziele The Guardian. Kultowy reżyser, słynący z chłodnych, analitycznych narracji stworzył film, obok którego nie da się przejść obojętnie. To opowieść o Erice Kohut (w tej roli ikona francuskiego kina, Isabelle Huppert), surowej nauczycielce fortepianu, która żyje pod emocjonalnym jarzmem swojej matki. Jej życie jest zdominowane przez represję, samotność i obsesję kontroli, co jest widzowi stopniowo odkrywane gdy kobieta wdaje się w relację z jednym ze swoich uczniów. Romans staje się destrukcyjnym polem walki, gdzie spotykają się erotyzm, przemoc i władza. Mimo złożoności i nieoczywistej moralnej postawy głównej bohaterki, reżyser nie podejmuje prób ocenienia jej, pozwalając odbiorcy na samodzielną interpretację, która, uwierzcie na słowo, nie jest łatwa. To kino, które niepokoi rosnącym napięciem psychologicznym, ukazywanym w aluzyjnych gestach, dopracowanych kadrach i muzyki największych twórców romantyzmu. „Pianistka” do dziś szokuje i udowadnia, jak duży wpływ na dorosłe życie mają wartości wyniesione z rodzinnego domu. 4. „Amelia”, reż. Jean-Pierre Jeunet (2001) To jeden z najbardziej charakterystycznych francuskich filmów, któremu, mimo licznych nominacji, jakimś cudem umknęła statuetka Oscara. To opowieść o ekscentrycznej młodej kobiecie zamieszkującej czarującą, paryską dzielnicę Montmarte. Amelia, choć nieco introwertyczna, ciekawa jest świata i ludzi, czego doświadcza wszystkimi możliwymi zmysłami. Tym samym, widz zaproszony jest w bajkowy świat, którego, analogicznie do głównej bohaterki, doświadcza wielozmysłowo. Wielobarwna mozaika detali i sugestii umieszczona w samym sercu Paryża to opowieść o marzeniach i miłości, która zaskakuje. Szczególnie zapada w pamięć doskonała kreacja Audrey Tatou, która tym występem ugruntowała swoją pozycję w branży filmowej. „Amelia” to dzieło jedyne w swoim rodzaju, które do dziś zachwyca onirycznym stylem narracji i romantyczną scenerią stolicy Francji. 5. „Nietykalni”, reż. Olivier Nakache, Éric Toledano (2011) Od dnia premiery ten film przez 10 kolejnych tygodni utrzymywał się jako numer 1 w kinach, tym samym plasując się na drugim miejscu najchętniej oglądanych w historii francuskiej kinematografii. „Nietykalni” to komediodramat, który podbił serca widzów na całym świecie, podejmując niełatwą problematykę z niespotykaną czułością i humorem. To opowieść o przyjaźni dwójce mężczyzn, których los łączy w wyniku przypadku. Driss jest chłopakiem z paryskich przedmieść, który niedawno opuścił więzienne mury, z kolei Phillippe to zamożny mężczyzna z ruchową niepełnosprawnością. Ich drogi stykają się, gdy Driss zostaje zatrudniony jako opiekun Phillippe. Lecz to nie tylko opowieść o przyjaźni, ale także społeczny komentarz na temat klasowości i generowanych przez nią uprzedzeń. „Nietykalni” to jeden z najpiękniejszych filmów dotykających tematu niepełnosprawności, którą twórcy przedstawiają z poruszającą subtelnością oraz ogromną dawką ciepła i humoru.
Wizjoner, który na zawsze zmienił historię kinematografii. Ten brawurowy serial dokumentalny na Apple TV zdradza kulisy życia Martina Scorsese
To jeden z najbardziej rozpoznawalnych reżyserów w historii. Jego dzieła do dziś przyciągają do kin rzesze widzów i pobijają rekordy oglądalności. Martin Scorsese to niewątpliwie legenda współczesnej kinematografii, a kim jest tak na prawdę? Odpowiedź znajdziesz oglądając najnowszą produkcję Apple TV – serial dokumentalny „Pan Scorsese”.
Spis treści: Kulisy serialu „Pan Scorsese” Legenda, wizjoner, marzyciel – o czym opowiada serial „Pan Scorsese”? Gdzie oglądać serial „Pan Scorsese”? Jeden z najbardziej wyczekiwanych dokumentów tego sezonu już dostępny na platformie Apple TV. Prywatne archiwum, osobiste anegdoty i szereg komentarzy od największych twórców branży filmowej. Poznaj prawdziwe kulisy sławy wizjonera współczesnej kinematografii – Martina Scorsese. Kulisy serialu „Pan Scorsese” Rebecca Miller doskonale wie jakimi zasadami rządzi się branża filmowa. Jako aktorka zadebiutowała w 1988 roku, jednakże szybko zrozumiała, że swoją miłość do kina musi eksplorować jeszcze silniej. Tak więc, w 1995 roku na świat wyszła „Angela”, pierwsze dzieło Miller w roli reżyserki. Doskonały debiut podbił najważniejsze festiwale filmów niezależnych, a w tym Sundance oraz Gotham, zdobywając cztery statuetki, z czego trzy wylądowały w dłoniach samej twórczyni. Niespełna 2 lata temu mieliśmy szansę podziwiać jej kunszt w kinowym hicie „Miłość bez ostrzeżenia”, który w Polsce był głośno dyskutowany za sprawą angażu Joanny Kulig. Miller powróciła w tym roku, kontynuując passę dokumentu o życiu słynnego ojca, w brawurowym serialu dla Apple TV, który jest najambitniejszym dotychczas powstałym portretem legendy kina – Martina Scorsese. Niezależnie od tego czy jest się zagorzałym fanem kinematografii, czy też filmy traktuje się jako formę źródło rozrywki, nazwisko tego reżysera znają wszyscy. Martin Scorsese to człowiek legenda, którego kariera rozpoczęła się… 7 dekad temu, co na stan obecny daje mu status jednego z najaktywniejszych twórców w historii. W skład jego bogatej filmografii, choć trudnej do oszacowania, wchodzi około 70 produkcji, a w tym tak nieoczywiste pozycje jak teledysk do piosenki „Bad” Michaela Jacksona czy czterogodzinny dokument „Bez stałego adresu: Bob Dylan”, w którym wypowiada się sam muzyk. Pełnometrażowych filmów fabularnych wyreżyserował 27, obsypując statuetkami Oscara około 18 współpracowników. To właśnie dzięki niemu Robert De Niro uzyskał swoje pierwsze wyróżnienie Akademii. Sam Scorsese nominowany był 15 razy za 11 różnych tytułów, lecz nagrodzony został dopiero w 2006 roku za kultowy thriller „Infiltracja”. Jego życie, choć płodne artystycznie, owiane było tajemnicą, której rąbka uchyla w najnowszym serialu dokumentalnym „Pan Scorsese”. Legenda, wizjoner, marzyciel – o czym opowiada serial „Pan Scorsese”? Urodził się w 1942 roku w Nowym Jorku, jako syn dzieci sycylijskich imigrantów. Dorastał we wschodniej części Manhattanu, który różnił się diametralnie od swojego obecnego stanu. Pełna przemocy generowanej przez lokalne gangi, okolica ukształtowała jego wrażliwość oraz stała się jedną z największych inspiracji artystycznych. Martin czuł pociąg do sztuki już we wczesnych latach życia, a regularnie zabierający go do kina rodzice pomogli odnaleźć docelową ścieżkę zawodową. Rozkochany w stylu wielkich produkcji Hollywood, przeprowadził się do Los Angeles, gdzie ambitnie rozpoczął swoją karierę. Lecz życie w branży filmowej nie zawsze usłane było różami. Nowatorskie podejście do kina i wiara we własny talent była zarówno jego siłą jak i przekleństwem. Serial dokumentalny w reżyserii Miller dzieli jego życie na pięć tematycznych rozdziałów, które doskonale nakreślają kontekst historyczno-polityczny, życie prywatne oraz kulisy sławy Scorsese. „Pan Scorsese” nie jest suchym zbiorem faktów z życia artysty. To intymny portret legendy, w którym wiele z wydarzeń opowiada on sam. Pogłębione wywiady z reżyserem i najbliższymi współpracownikami zwinnie mieszają się z jego prywatnym archiwum. Wraz z takimi ikonami kina jak Jodie Foster, Robert De Niro, Steven Spielberg czy Spike Lee, analizuje swoje najbardziej kultowe dzieła i zdradza największe kulisy ich powstawania. Efektem jest wciągająca, osobista opowieść o człowieku, który na zawsze zmienił oblicze kinematografii. To także historia, która dogłębnie inspiruje – by wierzyć, spełniać marzenia i nigdy nie oglądać się za siebie. Gdzie oglądać serial „Pan Scorsese”? View oEmbed on the source website Serial dokumentalny „Pan Scorsese” swoją premierę miał 17 października i można oglądać go w ramach subskrypcji platformy Apple TV.
Bella vita na wielkim ekranie. TOP 6 najpiękniejszych włoskich filmów. Numer drugi zawsze mnie wzrusza
To zestawienie jest miłosnym listem skierowanym do włoskiej kinematografii, która od zawsze uważana była za jedną z czołowych na arenie międzynarodowej. Zapierające dech w piersi krajobrazy, niepowtarzalny klimat la dolce vita i legendarni reżyserzy. Te sześć filmów to okno na świat słonecznej Italii.
1. „Osiem i pół”, reż. Federico Fellini (1963) To film, który zdefiniował pojęcie kina jako sztuki osobistej. Fellini opowiada historię reżysera Guido (Marcello Mastroianni), uwięzionego między twórczym kryzysem a własnymi wspomnieniami. Narracja „Osiem i pół” jest jak sen – płynna, oniryczna i pełna symboli. Kamera sunie przez świat marzeń, wspomnień, kobiecych twarzy i dziecięcych fantazji, tworząc obraz człowieka poszukującego sensu w chaosie. Dzięki temu dziełu mamy okazję zajrzeć w fascynujące wnętrze legendarnego reżysera, bez którego branża kinematografii nie miałaby swej obecnej formy. 2. „Cinema Paradiso”, reż. Giuseppe Tornatore (1988) Kino jako wspomnienie, dzieciństwo jako magia. Tornatore opowiada historię Salvatore, chłopca dorastającego w małym sycylijskim miasteczku, który zafascynowany jest światłem projektora i ciepłem starego kina. „Cinema Paradiso” to hymn o miłości do filmu, ale też o przemijaniu, które nie odbiera wspomnieniom blasku. To właśnie dzięki temu dziełu zakochałam się w kinie, a gdy tylko zapominam o jego magicznych właściwościach, szybko powtarzam seans. Trudno przejść obojętnie obok monumentalnej ścieżki dźwiękowej autorstwa legendy włoskiej muzyki, Ennio Morricone, która doskonale oddaje nostalgiczną atmosferę historii. 3. „Listonosz”, reż. Michael Radford (1994) „Listonosz” to film o prostocie, która staje się poezją. Zamieszkujący jedną z małych, włoskich wysepek Mario jest lokalnym listonoszem. Pewnego dnia do jego rodzinnego miasteczka przyjeżdża słynny poeta, Pablo Neruda, uciekający przed chilijskim reżimem. Między mężczyznami szybko pojawi się przyjacielska relacja, w której dominują rozmowy o słowach, miłości i pięknie świata. Scenariusz filmu jest niczym wiersz – melancholijny i emocjonalny, a każde wypowiadane zdanie niesie ze sobą magię poezji i siłę słońca Italii. To film o tym, że sztuka potrafi zmienić człowieka, a uczucia, nawet te nieśmiałe i niewypowiedziane, są najczystszą formą życia. 4. „Życie jest piękne”, reż. Roberto Benigni (1997) To jeden z tych filmów, który powinien obejrzeć każdy. „Życie jest piękne” porusza problematykę jednego z najciemniejszych rozdziałów w historii świata, lecz robi to z przełomową subtelnością. Pochodzenia żydowskiego Guido, więziony jest wraz z synem w obozie koncentracyjnym. Świadom okrutności miejsca, stara się zrobić wszystko by oszczędzić Giosue brutalności rzeczywistości, wobec czego wmawia mu, że oboje biorą udział w konkursie. Benigni, zajmujący rolę reżysera i głównego bohatera, nowatorsko połączył tragizm i komizm, czego wynikiem jest poruszająca opowieść o poświęceniu, szlachetności i miłości. Nic dziwnego, że obraz ten zdobył aż cztery statuetki Oscara. 5. „Wielkie piękno”, reż. Paolo Sorrentino (2013) Rzym nocą, Rzym o świcie, Rzym w blasku i w rozkładzie. Sorrentino stworzył współczesną elegię o przemijaniu, próżności i poszukiwaniu sensu w świecie, który wszystko już widział. Jep Gambardella (Toni Servillo) jest cenionym pisarzem i bywalcem włoskich salonów, który przemierza miasto jak duch, szukając wśród ruin czegoś prawdziwego. „Wielkie piękno” to film, który hipnotyzuje, za pomocą estetycznych kadrów, podniosłej muzyki i ponadczasowej problematyki. Każda scena tego dzieła jest niczym obraz spod pędzla Michała Anioła – monumentalna i pełna włoskiej energii. To film, który przypomina, że prawdziwe piękno odnajdziemy, jeżeli rozejrzymy się wokół. 6. „Nienasyceni”, reż. Luca Guadagnino (2015) Lato, słońce i napięcie pod skórą. Na dwa lata przed słynnym „Tamte dni, tamte noce” Guadagnino stworzył dramat, który kipi od emocji i zachwyca włoskim krajobrazem. „Nienasyceni” opowiada o czwórce bohaterów, którzy spotykają się w willi na południu Włoch, miejscu, gdzie pragnienie miesza się z zazdrością, a miłość z destrukcją. To film o zmysłowości, która potrafi być zarazem błogosławieństwem jak i przekleństwem. Reżyser maluje emocje światłem i dźwiękiem, tworząc wizualną symfonię pożądania skąpaną w morskiej bryzie i palących słonecznych promieniach. Guadagnino pokazuje, że nienasycenie to nie wada, lecz dowód, że wciąż chce się czuć.
Mało kto o nim słyszał, a to jeden z najpiękniejszych filmów ostatnich lat. Prawdziwa perła, którą trzeba zobaczyć
W świecie kina, gdzie głośne premiery i spektakularne produkcje często przyciągają całą uwagę, łatwo przeoczyć filmy, które nie krzyczą, ale szepczą – subtelnie, cicho, a jednak zostawiają trwały ślad w sercu widza. Taką właśnie perełką jest „Perfect Days” w reżyserii Wima Wendersa. Choć wielu o nim nie słyszało, to jeden z najpiękniejszych filmów ostatnich lat. Dlaczego warto go zobaczyć?
Spis treści: Codzienność, która staje się poezją Piękno prostoty Dlaczego warto zobaczyć „Perfect Days”? Codzienność, która staje się poezją Głównym bohaterem „Perfect Days” jest Hirayama, mężczyzna pracujący jako sprzątacz toalet publicznych w Tokio. Jego życie wydaje się monotonne, wręcz przewidywalne – codziennie te same rytuały, te same ulice, te same czynności. Jednak właśnie w tej powtarzalności kryje się magia filmu. Wenders z niezwykłą wrażliwością pokazuje, jak codzienność może być źródłem piękna i inspiracji, jeśli tylko nauczymy się patrzeć uważnie. „Perfect Days” to film, w którym najważniejsze rzeczy dzieją się między słowami. Obserwujemy bohatera, jego gesty, spojrzenia, drobne rytuały. Każdy kadr jest jak obraz – przemyślany, pełen detali, nastrojowy. Muzyka, dźwięki miasta, szelest liści – wszystko to buduje atmosferę, która otula widza i pozwala zanurzyć się w świecie Hirayamy. Piękno prostoty W dobie, gdy kino często stawia na efekty specjalne, nagłe zwroty akcji i spektakularne emocje, „Perfect Days” zachwyca prostotą. To film o tym, co naprawdę ważne: o uważności, wdzięczności za małe rzeczy, o odnajdywaniu szczęścia w codziennych chwilach. To także opowieść o samotności, ale nie tej bolesnej – raczej o samotności wybranej, która daje przestrzeń do refleksji i bycia w zgodzie ze sobą. Nie sposób nie wspomnieć o poruszającej roli Kōji Yakusho, który wciela się w Hirayamę. Jego gra jest subtelna, wyważona, pełna czułości i autentyczności. Aktor pokazuje, jak wiele można wyrazić bez słów – wystarczy spojrzenie, uśmiech, drobny gest. Za tę rolę Yakusho został doceniony na wielu festiwalach filmowych, a jego kreacja na długo pozostaje w pamięci. Dlaczego warto zobaczyć „Perfect Days”? To film, który pozwala się zatrzymać, odetchnąć, spojrzeć na życie z innej perspektywy. W świecie pełnym pośpiechu i hałasu „Perfect Days” jest jak łyk świeżego powietrza, przypomnienie, że szczęście można znaleźć w najprostszych rzeczach. To prawdziwa perła współczesnego kina, którą po prostu trzeba zobaczyć. „Perfect Days” to film, który zostaje w sercu na długo. Jeśli szukacie czegoś więcej niż tylko rozrywki, jeśli pragniecie przeżyć prawdziwe filmowe katharsis – ten tytuł jest dla was.
Gdyby Bond był kobietą, nazywałby się Skarbek. Jej historia wreszcie doczekała się ekranizacji
Choć Krystyna Skarbek była inspiracją dla Iana Fleminga i ulubioną agentką Churchilla, przez lata pozostawała w cieniu. Film „Skarbek”, który wejdzie do kin 3 października, przedstawia niezwykłe życie kobiety, która rzuciła wyzwanie historii. W roli głównej Morgane Polański, a na drugim planie pojawiają się m.in. Agata Kulesza i Piotr Adamczyk.
James Bond został wymyślony. Krystyna Skarbek istniała naprawdę. Dla wielu to wciąż nieznane nazwisko, choć jej dokonania miały wpływ na losy II wojny światowej. Była pierwszą kobietą-agentką, której powierzono operacyjne zadania terenowe w ramach brytyjskiego wywiadu. Przed wojną została wybrana Miss Polonia, była też mistrzynią jeździectwa. Później, w realiach wojennego chaosu, przyjęła wiele tożsamości – udawała prostytutkę, sprzątaczkę, nauczycielkę. Skarbek działała samotnie, za linią wroga. Przenosiła przez góry propagandowe materiały, nawiązywała kontakt z ruchem oporu, przekazywała aliantom informacje z okupowanej Polski. Była „ulubionym szpiegiem Winstona Churchilla” i – co może zaskakiwać – inspiracją dla postaci Jamesa Bonda. Za każdą z tych masek kryła się jednak ta sama osoba: sprytna, nieustraszona i piekielnie inteligentna polska szpiegini. I choć za życia stała się legendą, przez dziesięciolecia pozostawała w cieniu historii. Aż do teraz. Film „Skarbek” w reżyserii Jamesa Marquanda to próba oddania sprawiedliwości tej niezwykłej postaci. To nie tylko kino gatunkowe, ale też wyraz hołdu dla kobiety, która – jak mówi odtwórczyni głównej roli Morgane Polański – „jest absolutnie fascynująca”. Czas na kobiety na pierwszym planie „Ile jeszcze kobiet zostało przemilczanych przez historię?” – to pytanie powraca w kontekście filmu „Skarbek”. Przez lata w filmach szpiegowskich kobiety były jedynie tłem dla męskich bohaterów – femmes fatales, pomocniczkami i kochankami. Krystyna Skarbek łamała schematy w życiu, a teraz również w kinie. Jak mówi reżyser James Marquand, jego zamiarem było spojrzenie na wszystko w trochę głębszy sposób i zadanie pytań o to, co kryje się pod powierzchnią heroizmu. Krystyna nie odnajdywała się bowiem w czasach pokoju i to wojna dawała jej poczucie życiowego sensu. W filmie staje się archetypem tragicznej bohaterki – silnej, lecz naznaczonej wewnętrzną pustką. Gwiazdorska obsada i europejski rozmach W roli tytułowej wystąpiła Morgane Polański – córka Romana Polańskiego i Emmanuelle Seigner. Według reżysera, aktorka od pierwszych dni na planie wniosła do postaci Krystyny coś dzikiego i niebezpiecznego, a zarazem wyjątkowo prawdziwego. Jej korzenie – polskie, francuskie i żydowskie – sprawiły, że doskonale rozumiała emocjonalną głębię swojej bohaterki. W filmie zobaczymy także Malcolma McDowella, Stevena Waddingtona, Fredericka Schmidta, Ingvara Sigurðssona oraz plejadę polskich aktorów: Agatę Kuleszę, Piotra Adamczyka, Piotra Trojana, Piotra Głowackiego i Jacka Belera. Wszyscy oni dopełniają opowieść o kobiecie, która – jak mówi McDowell – „nie znała pojęcia niemożliwe”. Produkcja jest wspólnym przedsięwzięciem polsko-brytyjskim, zrealizowanym m.in. przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Polskiej Fundacji Narodowej i Dolnośląskiego Centrum Filmowego. Ważnym elementem produkcji są również lokalizacje – film kręcono m.in. w Bystrzycy Kłodzkiej, Warszawie, Konstancinie i na Dolnym Śląsku. Część tych miejsc „udaje” Francję z lat 40., inne – okupowaną Polskę. Wśród scen szczególnie zapadających w pamięć twórcy wymieniają scenę bombardowania francuskiego miasteczka czy dramatyczną finałową konfrontację między bohaterką a hitlerowskim kapitanem, w którego wciela się Piotr Adamczyk. Film, który stawia pytania „Skarbek” to coś więcej niż kino. To także głos w ważnym historycznym i społecznym dialogu. Sir Nicholas Borton, były głównodowodzący Wielonarodowego Korpusu Szybkiego Reagowania w NATO, podkreśla, że film ma „wartość edukacyjną” i „jest ważny dla stosunków brytyjsko-polskich”. Jego zdaniem, przypomina o sile partnerstwa między narodami, które razem przeciwstawiały się nazizmowi. Obecna sytuacja geopolityczna nadaje filmowi „Skarbek” nowego wymiaru. Zdjęcia do produkcji rozpoczęły się tuż po wybuchu wojny w Ukrainie. Twórcy wspominają poruszające momenty, gdy ukraińscy statyści – grający ofiary hitlerowskich zbrodni – długo nie chcieli podnosić się po ujęciach. „Skarbek” nie jest jedynie filmem wojennym. To opowieść o kobiecie, która wiedziała, że świat nie zawsze daje drugą szansę. I która – zamiast czekać, aż historia się o niej upomni – sama ją napisała. Jak zauważa producent Robert Chadaj: „Powstaje tak wiele produkcji o wymyślonych superbohaterach, a ona była bohaterką z krwi i kości”. Materiał promocyjny Media Squad Distribution