Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-01-23T11:16:12.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ten film o rodzinie, władzy i lojalności na zawsze zmienił historię kina i zdefiniował gatunek „mob movie”. To pozycja obowiązkowa
items: W kinach dawno nie było tak odważnego filmu. Kobiety wychodzą z seansu z wypiekami na twarzy
items: Obejrzałam Avatar 3. Czy warto poświęcić na niego 3 godziny i 17 minut swojego życia? [RECENZJA]
items: 7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze. Te słowa powinna wziąć do serca każda kobieta
items: Brigitte Bardot nie żyje. Ikona francuskiego kina zmarła w wieku 91 lat
items: Już nie „Listy do M.”. Na szczęście, ten ciepły, polski film wypełnia świąteczną lukę w kinach (i w sercach widzów)
items: „Eleanor Wspaniała” to film, który milion razy łamie serce, a potem składa je na nowo
items: 280 dowcipów w 97 minutach? „Wujowy dwór” to brytyjska komedia, która nie zna świętości i właśnie rozbraja kina
items: Brutalna, piękna i hipnotyczna legenda z Karpat. „Dziki” to film, który trzeba zobaczyć - „wbija w fotel jak wilczy zew” [RECENZJA]
items: Ten norweski film, to emocjonalna podróż, której potrzebujesz po obejrzeniu „Domu dobrego”

Ten film o rodzinie, władzy i lojalności na zawsze zmienił historię kina i zdefiniował gatunek „mob movie”. To pozycja obowiązkowa
type: item
date: 2026-01-23T11:16:12.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Kultura
subject: filmy
subject: kino
subject: klasyka
description: 31 grudnia 1972 roku „Ojciec chrzestny” pojawił się na ekranach polskich kin. Film Francisa Forda Coppoli nie tylko zdobył 3 Oscary, ale przyciągnął niemal 8 mln widzów w PRL. Brutalna, lecz poruszająca opowieść o rodzinie Corleone na zawsze odmieniła historię światowego kina.
encoded: „Ojciec chrzestny” (The Godfather) to film, który dawno przestał być tylko klasykiem kina gangsterskiego: stał się popkulturowym punktem odniesienia i wzorem opowiadania o władzy, rodzinie oraz lojalności. Historia rodu Corleone w reżyserii Francisa Forda Coppoli, oparta na powieści Maria Puza, do dziś zachwyca precyzją realizacji, wybitnymi rolami i emocjonalną siłą. Poniżej przyglądamy się temu, co sprawia, że ten tytuł wciąż uchodzi za jeden z najważniejszych w historii kina. W tym artykule: „Ojciec chrzestny”: jeden z najlepszych filmów w historii kina Fabuła „Ojca chrzestnego”: historia rodziny Corleone Kultowa obsada „Ojca chrzestnego” Reżyseria Francisa Forda Coppoli i nowa definicja kina gangsterskiego Symbolika i najważniejsze motywy w filmie „Ojciec chrzestny” Nagrody, Oscary i odbiór krytyków „Ojca chrzestnego” Kontynuacje „Ojca chrzestnego” Wpływ „Ojca chrzestnego” na kino i popkulturę „Ojciec chrzestny”: jeden z najlepszych filmów w historii kina „Ojciec chrzestny” (ang. The Godfather) to amerykański dramat gangsterski w reżyserii Francisa Forda Coppoli, zrealizowany na podstawie powieści Maria Puza (który współtworzył też scenariusz). Pierwsza i najbardziej rozpoznawalna część trylogii miała światową premierę 14 marca 1972 roku, a do polskich kin trafiła kilka miesięcy później. Z czasem urosła do rangi absolutnego klasyka. Na status legendy złożyło się wszystko naraz: aktorskie kreacje (Marlon Brando i Al Pacino), precyzyjna reżyseria, klimat zdjęć, muzyka Nino Roty i dramaturgia historii rozpisanej na losy rodu Corleone. To historia, która jednocześnie działa jak epicka saga i intymny dramat o tym, jak człowiek potrafi zmienić się pod wpływem okoliczności, obowiązku i ambicji. View oEmbed on the source website Fabuła „Ojca chrzestnego”: historia rodziny Corleone Akcja filmu rozgrywa się w latach 1945–1955 w Nowym Jorku i opowiada o rodzinie Corleone, na której czele stoi don Vito Corleone. Historia zaczyna się podczas wesela jego córki Connie – to mom…

Ojciec-chrzestny-film-1573eec.jpg
width: 1400
height: 900

W kinach dawno nie było tak odważnego filmu. Kobiety wychodzą z seansu z wypiekami na twarzy
type: item
date: 2026-01-18T11:00:32.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: jessica chastain
subject: kino
subject: premiery filmowe
subject: romanse
description: Płomienny romans, który od pierwszych minut rozpala wyobraźnię króluje na ekranach polskich kin - ale czy taka miłość w ogóle ma szansę się udać? Ten film balansuje na granicy namiętności i obsesji, a emocje, które zostają po seansie, długo nie chcą opaść. Wypieki na twarzy to dopiero początek.
encoded: W ostatnich latach kino coraz odważniej zagląda w sferę kobiecych pragnień. Już nie z męskiego punktu widzenia, już nie jako fantazję, ale jako doświadczenie - intensywne, niepokojące, czasem niewygodne. Ten film idealnie wpisuje się w ten trend. Jest sensualny, momentami erotyczny, ale przede wszystkim emocjonalnie bezlitosny. To historia, która nie daje prostych odpowiedzi i nie próbuje nikogo uspokajać. Wręcz przeciwnie - wytrąca z równowagi. O czym właściwie jest film „Dreams”? „Dreams” Michela Franco to historia romansu między dwojgiem ludzi, których dzieli wszystko: wiek, pozycja społeczna, pieniądze i władza. Jennifer - w którą wciela się Jessica Chastain (laureatka Oscara) - zamożna amerykańska filantropka, angażuje się w relację z młodym, utalentowanym meksykańskim tancerzem baletowym Fernando. Kiedy mężczyzna, ryzykując życie, nielegalnie przekracza granicę, by znaleźć się u jej boku i zawalczyć o swoją przyszłość, ich uczucie zostaje wystawione na brutalną próbę. To, co zaczęło się jak namiętny romans, stopniowo odsłania drugie dno: zależność, manipulację i nierówność, które w tej relacji okazują się silniejsze niż miłość. View oEmbed on the source website „Dreams” - romans, który od początku pachnie ryzykiem To nie jest miłość „jak z bajki” - chociaż wszystko zaczyna się dokładnie tak, jakby miała nią być. Spojrzenia, napięcie, magnetyczne przyciąganie. Bohaterowie wchodzą w relację, która szybko przestaje być bezpieczna. Każdy gest ma znaczenie, każde słowo waży więcej, niż powinno. W tym filmie zamiast romantycznej ucieczki dostajemy opowieść o władzy, zależności i granicach, które zacierają się szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Zmysłowość, która działa na ciało, nie tylko na wyobraźnię Ten film jest zmysłowy w sposób rzadko spotykany w kinie głównego nurtu. Kamera długo zatrzymuje się na skórze, dotyku, spojrzeniach. Nie chodzi o dosłowność - raczej o napięcie, które narasta między bohaterami i udziela się widzom. To jedna z tych historii, które og…

Dreams-fea3b31.jpg
width: 1400
height: 900

Obejrzałam Avatar 3. Czy warto poświęcić na niego 3 godziny i 17 minut swojego życia? [RECENZJA]
type: item
date: 2026-01-04T12:05:12.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: james cameron
subject: kino
subject: premiery filmowe
description: Trzecia część „Avatara” trwa ponad trzy godziny i już to budzi emocje. Ale to nie metraż jest tu największym wyzwaniem - tylko wszystko to, co zostaje w nas długo po wyjściu z kina.
encoded: Od samego początku, od pierwszej części - jestem fanką „Avatara”. Nie dlatego, że to kino idealne, pełne cytatów, które chce się wywiesić nad drzwiami wejściowymi, ale dlatego, że to kino, które coś we mnie porusza. I robi to konsekwentnie - czasem obrazem, czasem emocją, a czasem tym, czego… wcale nie widać na ekranie. Czy 3 część też to ma? „Avatar: Ogień i popiół” obejrzałam w Sylwestra, dwanaście dni po oficjalnej premierze. Godzina 15:30, kino Kinogram w Warszawie, prawie pełna sala. To ważne, bo choć wielu krytyków mówi dziś o „nudzie” i „braku fabularnych fajerwerków”, publiczność wciąż przychodzi tłumnie oglądać tę historię. W Polsce film w zaledwie 10 dni przyciągnął milion widzów, a wcześniejsze części obejrzały odpowiednio 3,7 mln i ponad 3 mln osób - rekord po pandemii. W obsadzie oprócz głównego duetu Zoe Saldaña i Sam Worthingtona zobaczymy m.in. Sigourney Weaver, Stephen Lang, Kate Winslet i Oona Chaplin jako Varang W tym artykule: Żałoba nie ma jednego języka Pająk, czyli pytanie o granice człowieczeństwa Kupcy wiatru - połączenie Pandory i ludzkich marzeń Ciemna strona Pandory istnieje. Varang jest jak lustro naszego świata Avatar 3 - technologia, która nie przytłacza emocji To nie są dialogi do cytowania. I dobrze „Nuda”? Nie zgadzam się Czy warto obejrzeć Avatar 3? Żałoba nie ma jednego języka Trzecia część „Avatara” jest przede wszystkim filmem o żalu po stracie. I o tym, że każdy przeżywa ją inaczej. Neytiri przeżywa żałobę jak matka - emocjonalnie, gwałtownie, całym ciałem. Jake Sully jak ojciec i żołnierz: zamyka emocje w pracy, w strategii, w kontroli, w planie ochrony rodziny za wszelką cenę. Dla rodzeństwa strata jest jeszcze czymś innym - niezrozumiałą pustką, którą próbują wypełnić wspomnieniami i iluzją, która dopiero z czasem nabiera znaczenia. To kino, które nie próbuje żałoby „ładnie opakować”. Ona tu ciąży, mąci relacje, wpływa na decyzje, zatruwa nawet dobre intencje. Wojna trwa już tak długo, że zaczyna zmieniać tych, którzy mieli …

Avatar-3-Recenzja-b0cc879.jpg
width: 1400
height: 900

7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze. Te słowa powinna wziąć do serca każda kobieta
type: item
date: 2025-12-28T12:24:18.000Z
creator: Aleksandra Michalik
subject: Kultura
subject: cytaty
subject: Gwiazdy
subject: kino
description: Była ikoną kina, symbolem kobiecej wolności i jedną z najbardziej wpływowych postaci popkultury XX wieku. Brigitte Bardot, która zmarła w wieku 91 lat, pozostawiła po sobie nie tylko filmy i legendarny wizerunek „BB”, ale także słowa – szczere, bezkompromisowe i zaskakująco aktualne.
encoded: Dziś, gdy świat żegna ikonę francuskiego kina, wracamy do cytatów, które najlepiej oddają jej filozofię życia. Ikona, która mówiła własnym głosem Informację o śmierci Brigitte Bardot przekazała w niedzielę 28 grudnia Fundacja Brigitte Bardot. „Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski, Madame Brigitte Bardot – światowej sławy aktorki i piosenkarki, która zdecydowała się porzucić prestiżową karierę, aby poświęcić swoje życie i energię ochronie zwierząt oraz działalności fundacji” – czytamy w oficjalnym komunikacie. Nie podano ani dokładnego czasu, ani przyczyny śmierci. Legenda francuskiego filmu, symbol kobiecej niezależności i wolności wyboru, przez całe życie mówiła to, co myślała. Jej wypowiedzi – czasem kontrowersyjne, zawsze szczere – stały się manifestem życia przeżywanego na własnych zasadach. Od gwiazdy kina do kobiety, która wybrała ciszę Brigitte Anne-Marie Bardot urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu. Zaczynała jako baletnica i modelka – przełomem była okładka magazynu ELLE, która otworzyła jej drzwi do kina. Międzynarodową sławę przyniósł jej film „…I Bóg stworzył kobietę” z 1956 roku. Wkrótce stała się ikoną lat 50. i 60., znaną we Francji po prostu jako „BB”. Zagrała w niemal 50 filmach, współpracując z największymi twórcami europejskiego kina. U szczytu kariery zdecydowała się jednak odejść – porzuciła ekran, by poświęcić się działalności na rzecz praw zwierząt. Ten wybór był równie odważny jak jej życie. 7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze 1. „Oddałam mężczyznom swoją urodę i młodość. Zwierzętom oddam swoją mądrość i doświadczenie” To jeden z najbardziej poruszających cytatów Brigitte Bardot – wyznanie kobiety, która świadomie zamknęła etap bycia ikoną pożądania, by odnaleźć sens w dojrzałości i empatii. Bardot pokazuje tu, że prawdziwa wartość nie kończy się wraz z młodością, lecz zmienia swój ciężar i kierunek. 2. „Co może być piękniejszego niż droga staruszka, która z wie…

GettyImages-2164958547-bb3ce6d.jpg
width: 1300
height: 1949

Brigitte Bardot nie żyje. Ikona francuskiego kina zmarła w wieku 91 lat
type: item
date: 2025-12-28T10:32:49.000Z
creator: ELLE
subject: Kultura
subject: breakingnews
subject: Gwiazdy
subject: kino
description: Legenda francuskiego filmu, symbol kobiecej wolności i jedna z największych ikon popkultury XX wieku – Brigitte Bardot – zmarła w wieku 91 lat.
encoded: Informację o jej śmierci przekazała w niedzielę Fundacja Brigitte Bardot. Aktorka, która u szczytu sławy porzuciła kino, by poświęcić się ochronie praw zwierząt, na zawsze zapisała się w historii światowej kultury. Fundacja Brigitte Bardot potwierdza śmierć aktorki „Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski, Madame Brigitte Bardot – światowej sławy aktorki i piosenkarki, która zdecydowała się porzucić prestiżową karierę, aby poświęcić swoje życie i energię ochronie zwierząt oraz działalności fundacji” – czytamy w oficjalnym komunikacie. Fundacja nie podała ani dokładnego czasu, ani przyczyny śmierci artystki. Od paryskiej baletnicy do międzynarodowej gwiazdy Brigitte Anne-Marie Bardot urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu, w zamożnej rodzinie. Początkowo kształciła się w balecie, jednak to modeling otworzył jej drogę do kariery filmowej. Przełomem była okładka magazynu Elle, która zwróciła na nią uwagę twórców kina Prawdziwa sława przyszła w 1956 roku wraz z filmem „…I Bóg stworzył kobietę” (Et Dieu… créa la femme) w reżyserii Rogera Vadima. Rola ta uczyniła z niej międzynarodową gwiazdę i symbol seksualnego wyzwolenia lat 50. We Francji znana była powszechnie jako „BB” – uosobienie nowej kobiecości, wolnej od konwenansów. Najważniejsze filmy Brigitte Bardot W trakcie kariery Brigitte Bardot zagrała w niemal 50 filmach. Do jej najbardziej znanych ról należą występy w „Pogardzie” (Le Mépris) Jeana-Luca Godarda, „Viva Maria!”, „Prawdzie” (La Vérité), „Shalako” czy „Don Juan 73”. Współpracowała z czołowymi twórcami europejskiego kina, a jej ekranowy wizerunek stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w historii filmu. Była również piosenkarką – jej utwory i duety, m.in. z Serge’em Gainsbourgiem, na stałe weszły do kanonu francuskiej kultury popularnej. Porzucenie kina i działalność na rzecz zwierząt U szczytu popularności Bardot podjęła decyzję, która zaskoczyła świat: całkowicie wycofała się z aktorstwa. Ostat…

GettyImages-3325655-d92e623.jpg
width: 1300
height: 858

Już nie „Listy do M.”. Na szczęście, ten ciepły, polski film wypełnia świąteczną lukę w kinach (i w sercach widzów)
type: item
date: 2025-12-16T13:16:19.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: filmy świąteczne
subject: kino
subject: premiery filmowe
description: Od kilku lat grudzień w kinach miał swój rytuał - tuż przed świętami pojawiały się kolejne „Listy do M.”. Nowe historie, powroty bohaterów i mieszanka humoru z emocjami co roku wyciskały łzy i wprowadzały w świąteczny nastrój. Teraz zniknęły, ale na szczęście pojawiła się nowa polska komedia, która w tym samym ciepłym klimacie idealnie wypełnia grudniową lukę.
encoded: Sześć części później „Listy do M.” stały się pełnoprawnym bożonarodzeniowym klasykiem. Filmem, który ogląda się rodzinnie, z przyjaciółkami albo „tak po prostu”, żeby poczuć święta. Dlatego w tym roku ich brak na dużym ekranie jest zaskakująco dotkliwy. W repertuarze kinowym zostaje luka - i potrzeba czegoś, co wypełni ją choć trochę tym samym ciepłem. I właśnie w to miejsce bardzo niepozornie wchodzi nowa polska świąteczna komedia „Piernikowe serce”. „Piernikowe serce” - ciepła alternatywa dla świątecznego klasyka Ten film nie krzyczy do widza plakatami ani agresywną promocją. Wręcz przeciwnie - łatwo go przeoczyć, przeglądając repertuar. A szkoda, bo „Piernikowe serce” to dokładnie ten typ produkcji, który idealnie wpisuje się w grudniowy nastrój. Bez ambicji bycia „drugimi Listami do M”, ale z sercem na właściwym miejscu. To lekka, świąteczna komedia romantyczna, której akcja rozgrywa się w zimowym Toruniu - mieście pokazanym jak z pocztówki. Ośnieżona starówka, świąteczne światełka, zapach pierników niemal wychodzący z ekranu. Już sam klimat wizualny sprawia, że łatwo się w tej historii zanurzyć. W centrum opowieści jest Dagmara (w tej roli dawno nie widziana na dużym ekranie Małgorzata Socha), która po śmierci ojca próbuje spełnić daną mu obietnicę i uruchomić kawiarnię. Równolegle do miasta wraca para z przeszłości - Justyna i Cezary z synem - a ten powrót wymusza konfrontację z emocjami, które od dawna czekały na uporządkowanie. Jest też bardzo udany wątek młodzieżowy: 16-letni Janek i Zuza, których relacja opowiada o pierwszym zauroczeniu w sposób zaskakująco naturalny i świeży. Całość dopełnia duet influencerów - Samanta i Paweł - którzy wprowadzają współczesny humor i energię, momentami balansując na granicy świątecznej przesady, ale skutecznie ożywiają narrację. View oEmbed on the source website Znane twarze i emocje, które działają Obsada to jeden z największych atutów filmu. Małgorzata Socha i Katarzyna Żak tworzą bardzo ciepły, wiarygodny duet, oparty …

Piernikowe-serce-ce05d8d.jpg
width: 1400
height: 900

„Eleanor Wspaniała” to film, który milion razy łamie serce, a potem składa je na nowo
type: item
date: 2025-12-09T13:01:14.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: kino
subject: premiery filmowe
description: „Eleanor Wspaniała” to jeden z tych filmów, które zaczynają się jak ciepła komedia, a kończą w miejscu, gdzie widz musi zebrać emocje z podłogi. Scarlett Johansson, debiutując po drugiej stronie kamery, opowiada o starości, pamięci i samotności z niezwykłą empatią, ale też odwagą.
encoded: Mówi się, że starych drzew się nie przesadza - ale życie nie zawsze pyta o zgodę. Czasem zmiana przychodzi jak nieproszony gość: za szybko, zbyt boleśnie, z emocjami, na które nie jesteśmy przygotowani. Starość bywa cicha, ale jej ciężar często przygniata - zwłaszcza niosącego. Wspomnienia z życia potrafią wracać w najmniej odpowiednich momentach, wwiercają się pod powieki, nawet jeśli człowiek chciałby je wreszcie uśpić. To właśnie o tym - o godzeniu się z przeszłością, która nie chce odejść - opowiada film „Eleanor Wspaniała”. W tym artykule: Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności Starych drzew się nie przesadza... Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności W centrum tej historii stoi 94-letnia Eleanor Morgenstein, grana przez fenomenalną June Squibb. To jedna z jej najpełniejszych ról - dowcipna, ironiczna, trochę krucha, trochę uparta. Eleanor żyje na Florydzie z przyjaciółką Bessie, celebrując rytm codzienności tak stabilny, że aż bajkowy: wspólne śniadania, zakupy, telewizja, plotki. Johansson zaczyna film jak lekką komedię - jakby chciała dać widzom chwilę złudzenia, że nic tu nie zaboli. Ale życie, jak wiemy, nie jest filmem. Idylla pęka. View oEmbed on the source website Starych drzew się nie przesadza... Po dotkliwej stracie Eleanor przeprowadza się do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem. To sekwencje, w których film najpełniej pokazuje swoje serce: samotność bohaterki nie jest ani przerysowana, ani sentymentalna. Jest codzienna. Rozpływa się między ścianami mieszkania, w drobnych nieporozumieniach, w zagubieniu, które wcale nie wygląda dramatycznie - wygląda zwyczajnie. Eleanor czuje się niepotrzebna. A najgorsze: czuje się niewidzialna. Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Wszystko zmienia przypadkow…

Elenor-wspaniala-175c4c6.jpg
width: 1400
height: 900

280 dowcipów w 97 minutach? „Wujowy dwór” to brytyjska komedia, która nie zna świętości i właśnie rozbraja kina
type: item
date: 2025-12-08T18:08:46.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: filmy
subject: kino
subject: premiery filmowe
description: Brytyjczycy znowu robią to, w czym są absolutnymi mistrzami - żartują ze wszystkiego i z wszystkich. „Wujowy dwór”, najnowsza komedia Jima O’Hanlona z imponującą obsadą i scenariuszem pełnym „no mercy humour”, wjeżdża do polskich kin z impetem. I udowadnia, że arystokracja też może stać się materiałem na rozbrajającą farsę.
encoded: Brytyjski humor to osobna kategoria śmiechu. Czasem elegancki, czasem totalnie nieprzystojny, często kompletnie absurdalny - ale zawsze celny. W „Wujowym dworze” (oryg. „Fackham Hall”) ten wachlarz żartów rozciąga się jak nigdy dotąd. Na ekranie ląduje wszystko: humor sytuacyjny, slapstick, gagi językowe, sprośności, klasowe docinki i parodie tak dosadne, że trudno zdecydować, czy to bardziej żart z arystokracji, czy z widza. Krytycy zgodnie podkreślają, że tempo dowcipów jest tu „jak karabin maszynowy”. Elaine Patton z IndieWire zachwycała się dynamiką filmu: „Ledwo zdążyłam przetrawić jeden żart, a już pojawiał się kolejny” - napisała, zwracając uwagę na imponującą liczbę gagów. Maggie Lovitt z Collidera podkreślała teatralną energię produkcji: „'Wujowy dwór' łączy humor sytuacyjny, gagi i riposty pod płaszczykiem farsy w stylu Molièra!” A Pete Hammond z Deadline stwierdził wprost: „Ten film powinien być wyczekiwany przez wszystkich! Komedia najbardziej prosi się o wspólne oglądanie w kinie”. Można więc śmiało powiedzieć, że O’Hanlon nie idzie w półśrodki - serwuje klasyczne angielskie „go big or go home”. „Wujowy dwór” brytyjski humor w polskich kinach „Wujowy dwór” to satyra na brytyjską klasę wyższą, która w filmie… nie ma za grosz klasy. W rezydencji Davenportów problem goni problem: brak męskiego dziedzica, aranżowane małżeństwo, narastające konflikty i dramaty, które - jak to bywa w komedii - szybko zamieniają się w serię niedorzecznych pomyłek. A potem na scenę wchodzi on: Eric Noone - kieszonkowiec, który powinien tylko dostarczyć list, a zamiast tego zostaje… pracownikiem dworu. To z jego perspektywy obserwujemy świat, który wygląda jak „Downton Abbey” wrzucone do pralki na najwyższe obroty. Kiedy dodamy do tego zakazany romans, rodzinne knowania i tajemnicze morderstwo podczas arystokratycznego wesela, wychodzi z tego mieszanka, która brzmi jak „posh chaos” - czyli dokładnie ten rodzaj absurdalnej komedii, który Brytyjczycy kochają najbardziej. View oEmb…

Wujkowy-dwor-40a09c0.jpg
width: 1400
height: 900

Brutalna, piękna i hipnotyczna legenda z Karpat. „Dziki” to film, który trzeba zobaczyć - „wbija w fotel jak wilczy zew” [RECENZJA]
type: item
date: 2025-12-05T19:02:30.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: kino
subject: polskie filmy
subject: premiery filmowe
description: Jaka jest cena wolności? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Maciej Kawulski w swoim najnowszym filmie „Dziki”. W XVII-wiecznych Karpatach, między naturą a cywilizacją, instynktem a władzą, poznajemy półdzikiego wojownika, którego losy wciągają widza w brutalny i przepiękny świat legend, zemsty i siły charakteru.
encoded: Wczoraj, 4 grudnia, podczas przedpremiery w kinie IMAX miałam wyjątkową okazję zobaczyć polski film, kręcony tą samą kamerą co „Diuna” pt. „Dziki”. Na sali oprócz zaproszony dziennikarzy pojawiła się plejada gwiazd: Julia Wieniawa, Aleksander Milwiw-Baron z zespołu Afromental, Anita Sokołowska, Olga Bołądź, Maria Sadowska - reżyserka i piosenkarka, Natasza Urbańska oraz cała obsada filmu: zarówno doświadczeni aktorzy, jak i debiutanci. Oczekiwania wobec tej produkcji były ogromne - w końcu to pierwsza polska produkcja zrealizowana tak, aby mogła zostać wyświetlona w IMAX. Dotychczas żaden polski film nie dostąpił tego zaszczytu lub po prostu nie spełnił warunków, aby skorzystać z dobrodziejstwa IMAX-u. „Dziki” - pierwszy polski film wyświetlany w IMAX Po pierwszych minutach seansu wiedziałam, że… przepadłam. Dawno nie poczułam się tak otulona nie tyle historią, co… legendą. „Dziki” ma w sobie coś z „Wiedźmina” - tego z Michałem Żebrowskim w roli głównej - oraz ze „Starej Baśni” . Przez cały film prowadzi nas narratorka, która niczym szamanka wprowadza widza w świat górskich mitów i tajemnic - tych opowiadanych szeptem, po zmroku przy ognisku. Reżyser Maciej Kawulski sięgnął po polską historię gór - Karpat. Historię, choć w dużej mierze zmyśloną, to wciąż mocno osadzoną w wątkach, o których wolelibyśmy zapomnieć. XVII-wieczne Karpaty to czasy panów i chłopów. Czasy, gdy zwykli ludzie musieli oddawać swoje plony na pańszczyznę, a za kradzież odcinano rękę. To również czasy, gdy wierzenia ludowe mieszały się z chrześcijaństwem i w wielu regionach wygrywały z nim. Oczywiście nie było by tego dzieła - gdyby nie scenarzysta Rafał Lipski (odpowiedzialny również za genialny film „Kulej. Dwie strony medalu”), który wraz z reżyserem stworzył przepiękną historię. Film jest mocny, brutalny, ale także przepiękny scenograficzne i kostiumowo. Ujęcia gór i polskich lasów sprawiają, że widz czuje się „jak u siebie”, a jednocześnie odczuwa potęgę i mrok miejsc, które skrywają niejedn…

Dziki-fefa6de.jpg
width: 1400
height: 900

Ten norweski film, to emocjonalna podróż, której potrzebujesz po obejrzeniu „Domu dobrego”
type: item
date: 2025-11-20T13:52:32.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: filmy
subject: kino
subject: premiery filmowe
description: To prawdziwa autoterapia na ekranie, która uczy czułości wobec siebie i pokazuje, jak wyjść z destrukcyjnych schematów.
encoded: „Dom dobry” Smarzowskiego to film, który każdy powinien zobaczyć - kino mocne, wywołujące emocje potrzebne, choć ciężkie. Po takim seansie przychodzi czas na „Być kochaną” w reżyserii Lilji Ingolfsdottir - na obraz, który nie szokuje spektakularnymi zwrotami akcji, lecz pozwala przepracować własne emocje. Skandynawskie kino od lat przyzwyczaja nas do emocjonalnej brutalności i prawdy opowiadanej bez upiększeń. „Być kochaną” nie jest wyjątkiem. Film Lilji Ingolfsdottir wyświetlany obecnie w polskich kinach - obserwuje Marię, kobietę w momencie rozpadu związku - w jej codziennym świecie: w domu, w gabinecie terapeutycznym, przy córce. Kamera z ręki, naturalne światło, proste kadry - wszystko to zbliża widza do bohaterki, jej lęków i frustracji. Brak dramatycznych fajerwerków sprawia, że każdy moment wydaje się autentyczny, a emocje Marii - namacalne. „Być kochaną”. Idealny film po zobaczeniu „Domu dobrego” Smarzowskiego Film rozpoczyna się jak lekka komedia romantyczna. Sentymentalny montaż pokazuje początki związku Marii: od pierwszego spotkania, przez namiętny początek, aż po zaręczyny i ciążę. Wejście w nowy związek daje bohaterce nadzieję na świeży start. A potem - nagły krach. Głos z offu konstatuje, że piękne chwile są już przeszłością, a rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Podobnie jak w „Domu dobrym”, w „Być kochaną” pojawia się przemoc - ale inna. Trudniejsza do uchwycenia, psychologiczna, subtelna, wykańczająca emocjonalnie. Sigmund, drugi mąż Marii, manipuluje nią, gaslightuje i podważa jej emocje, nie ponosząc żadnych konsekwencji, a w procesie rozstania obwinia wyłącznie ją. Film uczy, że prawdziwa przemiana nie polega na wskazywaniu winnego, lecz na przepracowaniu własnych traum i schematów. View oEmbed on the source website Ekranowa terapia - potrzebny krok w stronę samoakceptacji Centralnym punktem filmu jest proces terapii Marii - wejście w swoje emocje, zrozumienie destrukcyjnych wzorców i nauka samoakceptacji. „Być kochaną” jest niemal one woman…

Byc-kochana-d279bc4.jpg
width: 1400
height: 900