Już nie „Listy do M.”. Na szczęście, ten ciepły, polski film wypełnia świąteczną lukę w kinach (i w sercach widzów)
Od kilku lat grudzień w kinach miał swój rytuał - tuż przed świętami pojawiały się kolejne „Listy do M.”. Nowe historie, powroty bohaterów i mieszanka humoru z emocjami co roku wyciskały łzy i wprowadzały w świąteczny nastrój. Teraz zniknęły, ale na szczęście pojawiła się nowa polska komedia, która w tym samym ciepłym klimacie idealnie wypełnia grudniową lukę.
Sześć części później „Listy do M.” stały się pełnoprawnym bożonarodzeniowym klasykiem. Filmem, który ogląda się rodzinnie, z przyjaciółkami albo „tak po prostu”, żeby poczuć święta. Dlatego w tym roku ich brak na dużym ekranie jest zaskakująco dotkliwy. W repertuarze kinowym zostaje luka - i potrzeba czegoś, co wypełni ją choć trochę tym samym ciepłem. I właśnie w to miejsce bardzo niepozornie wchodzi nowa polska świąteczna komedia „Piernikowe serce”. „Piernikowe serce” - ciepła alternatywa dla świątecznego klasyka Ten film nie krzyczy do widza plakatami ani agresywną promocją. Wręcz przeciwnie - łatwo go przeoczyć, przeglądając repertuar. A szkoda, bo „Piernikowe serce” to dokładnie ten typ produkcji, który idealnie wpisuje się w grudniowy nastrój. Bez ambicji bycia „drugimi Listami do M”, ale z sercem na właściwym miejscu. To lekka, świąteczna komedia romantyczna, której akcja rozgrywa się w zimowym Toruniu - mieście pokazanym jak z pocztówki. Ośnieżona starówka, świąteczne światełka, zapach pierników niemal wychodzący z ekranu. Już sam klimat wizualny sprawia, że łatwo się w tej historii zanurzyć. W centrum opowieści jest Dagmara (w tej roli dawno nie widziana na dużym ekranie Małgorzata Socha), która po śmierci ojca próbuje spełnić daną mu obietnicę i uruchomić kawiarnię. Równolegle do miasta wraca para z przeszłości - Justyna i Cezary z synem - a ten powrót wymusza konfrontację z emocjami, które od dawna czekały na uporządkowanie. Jest też bardzo udany wątek młodzieżowy: 16-letni Janek i Zuza, których relacja opowiada o pierwszym zauroczeniu w sposób zaskakująco naturalny i świeży. Całość dopełnia duet influencerów - Samanta i Paweł - którzy wprowadzają współczesny humor i energię, momentami balansując na granicy świątecznej przesady, ale skutecznie ożywiają narrację. View oEmbed on the source website Znane twarze i emocje, które działają Obsada to jeden z największych atutów filmu. Małgorzata Socha i Katarzyna Żak tworzą bardzo ciepły, wiarygodny duet, oparty bardziej na spojrzeniach niż wielkich deklaracjach. Barbara Kurdej-Szatan, Olga Bołądź, Mikołaj Roznerski i Piotr Głowacki świetnie odnajdują się w komediowym rytmie, a młodzi aktorzy - Jakub Strach i Weronika Mania - wnoszą do historii autentyczność i lekkość, której często brakuje w podobnych produkcjach. „Piernikowe serce” nie próbuje udawać kina wybitnego. To film, który dokładnie wie, czym jest i po co jest: świąteczną opowieścią o rodzinie, drugich szansach i bliskości. Są momenty wzruszenia, są sceny, które wywołują uśmiech, jest też kilka zgrzytów (nachalne lokowanie produktów potrafi na chwilę wybić z rytmu), ale ogólny bilans pozostaje bardzo na plus. Czy „Piernikowe serce” zastąpi „Listy do M.”? Nie. I wcale nie musi. Ale jeśli w tym roku brakuje ci w kinie tego jednego świątecznego seansu, po którym wychodzi się z lekkim sercem i poczuciem, że „to już święta” - „Piernikowe serce” sprawdzi się idealnie. To film, który najlepiej ogląda się bez wielkich oczekiwań. Z kubkiem herbaty po seansie, z myślą, że czasem świąteczne kino nie musi być głośne, żeby działało. W tym roku - zamiast „Listów do M.” - to właśnie on ma szansę ogrzać widzów w kinowych salach.
„Eleanor Wspaniała” to film, który milion razy łamie serce, a potem składa je na nowo
„Eleanor Wspaniała” to jeden z tych filmów, które zaczynają się jak ciepła komedia, a kończą w miejscu, gdzie widz musi zebrać emocje z podłogi. Scarlett Johansson, debiutując po drugiej stronie kamery, opowiada o starości, pamięci i samotności z niezwykłą empatią, ale też odwagą.
Mówi się, że starych drzew się nie przesadza - ale życie nie zawsze pyta o zgodę. Czasem zmiana przychodzi jak nieproszony gość: za szybko, zbyt boleśnie, z emocjami, na które nie jesteśmy przygotowani. Starość bywa cicha, ale jej ciężar często przygniata - zwłaszcza niosącego. Wspomnienia z życia potrafią wracać w najmniej odpowiednich momentach, wwiercają się pod powieki, nawet jeśli człowiek chciałby je wreszcie uśpić. To właśnie o tym - o godzeniu się z przeszłością, która nie chce odejść - opowiada film „Eleanor Wspaniała”. W tym artykule: Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności Starych drzew się nie przesadza... Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Film „Eleanor Wspaniała” to poruszająca opowieść o starości i samotności W centrum tej historii stoi 94-letnia Eleanor Morgenstein, grana przez fenomenalną June Squibb. To jedna z jej najpełniejszych ról - dowcipna, ironiczna, trochę krucha, trochę uparta. Eleanor żyje na Florydzie z przyjaciółką Bessie, celebrując rytm codzienności tak stabilny, że aż bajkowy: wspólne śniadania, zakupy, telewizja, plotki. Johansson zaczyna film jak lekką komedię - jakby chciała dać widzom chwilę złudzenia, że nic tu nie zaboli. Ale życie, jak wiemy, nie jest filmem. Idylla pęka. View oEmbed on the source website Starych drzew się nie przesadza... Po dotkliwej stracie Eleanor przeprowadza się do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem. To sekwencje, w których film najpełniej pokazuje swoje serce: samotność bohaterki nie jest ani przerysowana, ani sentymentalna. Jest codzienna. Rozpływa się między ścianami mieszkania, w drobnych nieporozumieniach, w zagubieniu, które wcale nie wygląda dramatycznie - wygląda zwyczajnie. Eleanor czuje się niepotrzebna. A najgorsze: czuje się niewidzialna. Międzypokoleniowa przyjaźń, która zmienia wszystko Wszystko zmienia przypadkowe wejście do grupy wsparcia. Eleanor trafia tam przez pomyłkę, ale zostaje i wypowiada zdanie, które nie powinno paść. Zdanie, które natychmiast zaczyna żyć własnym życiem. Niewinne opowiadanie głównej bohaterki staje się historią, która wzbudza zainteresowanie młodej studentki dziennikarstwa, Niny (Erin Kellyman). Między kobietami rodzi się niezwykła, międzypokoleniowa więź: pełna humoru, empatii, ale też bolesnych pytań. Kiedy Nina zaczyna widzieć w Eleanor mentorkę, seniorka jest zmuszona skonfrontować się z prawdą, której nie chciała już więcej do siebie dopuszczać. Debiut reżyserski Scarlett Johansson o pamięci, kłamstwie i żałobie Scarlett Johansson prowadzi tę historię z dużą delikatnością, choć nie unika dramatyzmu. Nawet wtedy, gdy dotyka tematu Holokaustu - nie przez wielkie sceny, lecz przez pamięć ocalałych, która z roku na rok rozpływa się coraz szybciej. Film nie staje się historią o traumie, a raczej o tym, jaki ciężar niesie niewypowiedziana prawda. Największą moc „Eleanor Wspaniałej” niesie jednak June Squibb (94 l.). Jej twarz - niemal stuletnia mapa życia - opowiada więcej niż dialogi. Ma w sobie humor, bunt, kruchość, i ten rodzaj światła, które pojawia się tylko u aktorek, które niczym koty „przeżyły kilka żyć”. Jej relacja z Kellyman jest szczera, pełna chemii i wzajemnego ciepła, które rzadko udaje się odtworzyć na ekranie. Film w polskich kinach można oglądać od 5 grudnia. Dzieło aktorki Scarlett Jahoansson (znanej z filmów Woody’ego Allena oraz filmowego Uniwersum Marvela) przez 4 dni zdążyło zebrać całkiem sporo pozytywnych recenzji, zwłaszcza wśród widzów. „Film bardzo wzruszający, przedstawia coś czego nikt nie jest w stanie uniknąć czyli starość jednakże w wersji ciężkiej bo jest to samotna starość z trudnymi wspomnieniami. Po mimo tego że w materiale jest poruszany temat holokaustu codzienność głównej bohaterki jest przedstawiona w bardzo humorystyczny sposób- serdecznie polecam film dla każdej grupy wiekowej.” - brzmi jeden z wielu komentarzy na platformie Filmweb.pl. Kilka niedociągnięć - i magia, która mimo to działa Czy Johansson czasem sięga po zbyt łatwe emocjonalne chwyty? Owszem. Czy niektóre wątki - jak potrzeba bliskości w starszym wieku- otrzymują zbyt mało miejsca? Również. Ale mimo to film robi dokładnie to, co kino środka powinno: daje widzom coś do poczucia, przemyślenia, przeżycia. I robi to z wdziękiem. „Eleanor Wspaniała” ma w sobie wszystko, by stać się hitem. Nie dlatego, że jest perfekcyjna, lecz dlatego, że jest po prostu ludzka...
280 dowcipów w 97 minutach? „Wujowy dwór” to brytyjska komedia, która nie zna świętości i właśnie rozbraja kina
Brytyjczycy znowu robią to, w czym są absolutnymi mistrzami - żartują ze wszystkiego i z wszystkich. „Wujowy dwór”, najnowsza komedia Jima O’Hanlona z imponującą obsadą i scenariuszem pełnym „no mercy humour”, wjeżdża do polskich kin z impetem. I udowadnia, że arystokracja też może stać się materiałem na rozbrajającą farsę.
Brytyjski humor to osobna kategoria śmiechu. Czasem elegancki, czasem totalnie nieprzystojny, często kompletnie absurdalny - ale zawsze celny. W „Wujowym dworze” (oryg. „Fackham Hall”) ten wachlarz żartów rozciąga się jak nigdy dotąd. Na ekranie ląduje wszystko: humor sytuacyjny, slapstick, gagi językowe, sprośności, klasowe docinki i parodie tak dosadne, że trudno zdecydować, czy to bardziej żart z arystokracji, czy z widza. Krytycy zgodnie podkreślają, że tempo dowcipów jest tu „jak karabin maszynowy”. Elaine Patton z IndieWire zachwycała się dynamiką filmu: „Ledwo zdążyłam przetrawić jeden żart, a już pojawiał się kolejny” - napisała, zwracając uwagę na imponującą liczbę gagów. Maggie Lovitt z Collidera podkreślała teatralną energię produkcji: „'Wujowy dwór' łączy humor sytuacyjny, gagi i riposty pod płaszczykiem farsy w stylu Molièra!” A Pete Hammond z Deadline stwierdził wprost: „Ten film powinien być wyczekiwany przez wszystkich! Komedia najbardziej prosi się o wspólne oglądanie w kinie”. Można więc śmiało powiedzieć, że O’Hanlon nie idzie w półśrodki - serwuje klasyczne angielskie „go big or go home”. „Wujowy dwór” brytyjski humor w polskich kinach „Wujowy dwór” to satyra na brytyjską klasę wyższą, która w filmie… nie ma za grosz klasy. W rezydencji Davenportów problem goni problem: brak męskiego dziedzica, aranżowane małżeństwo, narastające konflikty i dramaty, które - jak to bywa w komedii - szybko zamieniają się w serię niedorzecznych pomyłek. A potem na scenę wchodzi on: Eric Noone - kieszonkowiec, który powinien tylko dostarczyć list, a zamiast tego zostaje… pracownikiem dworu. To z jego perspektywy obserwujemy świat, który wygląda jak „Downton Abbey” wrzucone do pralki na najwyższe obroty. Kiedy dodamy do tego zakazany romans, rodzinne knowania i tajemnicze morderstwo podczas arystokratycznego wesela, wychodzi z tego mieszanka, która brzmi jak „posh chaos” - czyli dokładnie ten rodzaj absurdalnej komedii, który Brytyjczycy kochają najbardziej. View oEmbed on the source website 280 żartów? Brzmi absurdalnie - i o to chodzi Twórcy - z Jimmym Carrem na czele - zapowiadali, że w filmie - trwającym 97 minut znajduje się aż 280 dowcipów. Gdyby faktycznie je policzyć, można by uznać, że „Wujowy dwór” jest najgęściej naszpikowaną żartami brytyjską komedią ostatnich lat. Nie wszystkie są trafione, ale nawet te słabsze giną pod naporem kolejnych. Duch Monty Pythona i Mela Brooksa unosi się nad całą produkcją - i to nieprzypadkowo. Tu absurd jest paliwem. Tu żaden temat nie jest święty - nawet Taylor Swift. Tu humor jest niepoprawny, przewrotny i czasami tak niedorzeczny, że aż znakomity. Jak mawiają Brytyjczycy: “it’s so wrong, it’s right.” Dla kogo jest ten film? Jeśli lubisz seriale pokroju: „’Allo ‘Allo!”, „Latający cyrk Monty Pythona”, „Hotel Zacisze” (Fawlty Towers), „Czarna Żmija”, „Wielka”, „The Goes Wrong Show” to „Wujowy dwór” jest po prostu twoim kinowym przeznaczeniem. To komedia, która znów pokazuje, że Brytyjczycy potrafią połączyć klasę, bezczelność i absurd w sposób absolutnie unikalny. W filmie pojawiają się m.in.: Damian Lewis („Pewnego razu... w Hollywood”, „Homeland”), Katherine Waterston („Obcy: Przymierze”, „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”), Tom Felton („Harry Potter”, „Geneza Planety Małp”), Thomasin McKenzie („Jojo Rabbit”, „Ostatniej nocy w Soho”), Ben Radcliffe („Wiedźmin”, „Władcy przestworzy”). To ekipa, która sprawia, że nawet najbardziej przegięte sceny mają odpowiednią wagę i charyzmę - a widz ma wrażenie, że ogląda grupę znajomych, która bawi się równie dobrze, co publiczność. To pełna energii, pyszna, wywrotowa komedia - coś pomiędzy „Downton Abbey” a „Monty Pythonem”, czyli najbardziej brytyjskie połączenie, jakie tylko można sobie wyobrazić. Film można oglądać w polskich kinach od 5 grudnia 2025.
Brutalna, piękna i hipnotyczna legenda z Karpat. „Dziki” to film, który trzeba zobaczyć - „wbija w fotel jak wilczy zew” [RECENZJA]
Jaka jest cena wolności? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Maciej Kawulski w swoim najnowszym filmie „Dziki”. W XVII-wiecznych Karpatach, między naturą a cywilizacją, instynktem a władzą, poznajemy półdzikiego wojownika, którego losy wciągają widza w brutalny i przepiękny świat legend, zemsty i siły charakteru.
Wczoraj, 4 grudnia, podczas przedpremiery w kinie IMAX miałam wyjątkową okazję zobaczyć polski film, kręcony tą samą kamerą co „Diuna” pt. „Dziki”. Na sali oprócz zaproszony dziennikarzy pojawiła się plejada gwiazd: Julia Wieniawa, Aleksander Milwiw-Baron z zespołu Afromental, Anita Sokołowska, Olga Bołądź, Maria Sadowska - reżyserka i piosenkarka, Natasza Urbańska oraz cała obsada filmu: zarówno doświadczeni aktorzy, jak i debiutanci. Oczekiwania wobec tej produkcji były ogromne - w końcu to pierwsza polska produkcja zrealizowana tak, aby mogła zostać wyświetlona w IMAX. Dotychczas żaden polski film nie dostąpił tego zaszczytu lub po prostu nie spełnił warunków, aby skorzystać z dobrodziejstwa IMAX-u. „Dziki” - pierwszy polski film wyświetlany w IMAX Po pierwszych minutach seansu wiedziałam, że… przepadłam. Dawno nie poczułam się tak otulona nie tyle historią, co… legendą. „Dziki” ma w sobie coś z „Wiedźmina” - tego z Michałem Żebrowskim w roli głównej - oraz ze „Starej Baśni” . Przez cały film prowadzi nas narratorka, która niczym szamanka wprowadza widza w świat górskich mitów i tajemnic - tych opowiadanych szeptem, po zmroku przy ognisku. Reżyser Maciej Kawulski sięgnął po polską historię gór - Karpat. Historię, choć w dużej mierze zmyśloną, to wciąż mocno osadzoną w wątkach, o których wolelibyśmy zapomnieć. XVII-wieczne Karpaty to czasy panów i chłopów. Czasy, gdy zwykli ludzie musieli oddawać swoje plony na pańszczyznę, a za kradzież odcinano rękę. To również czasy, gdy wierzenia ludowe mieszały się z chrześcijaństwem i w wielu regionach wygrywały z nim. Oczywiście nie było by tego dzieła - gdyby nie scenarzysta Rafał Lipski (odpowiedzialny również za genialny film „Kulej. Dwie strony medalu”), który wraz z reżyserem stworzył przepiękną historię. Film jest mocny, brutalny, ale także przepiękny scenograficzne i kostiumowo. Ujęcia gór i polskich lasów sprawiają, że widz czuje się „jak u siebie”, a jednocześnie odczuwa potęgę i mrok miejsc, które skrywają niejedną tajemnicę. View oEmbed on the source website „Dziki” - recenzja filmu W centrum opowieści stoi półdziki, niemy wojownik - wychowany zarówno przez zwierzęta, jak i ludzi gór. Mimo prób „oswojenia” wciąż ma w sobie naturę wilka. Jego los splata się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą zemstę. Na tle monumentalnych gór rodzi się pojedynek dwóch światów - natury i cywilizacji, wolności i fanatyzmu, instynktu i władzy. Wraz z innymi wyrzutkami tworzy „stado” - zbójów, które napada na przejeżdżające przez góry orszaki i kradnie cenne łupy. Jednym z tych łupów są insygnia papieskie - zarzewie wojny. Film pokazuje, jak wielką moc ma jedność i współpraca - bohaterowie w obliczu niebezpieczeństwa muszą odłożyć na bok spory, by przetrwać razem. W produkcji nie brakuje również wątków miłosnych, siły przyjaźni, wiary, oddania i zemsty. Dzieło Macieja Kawulskiego doskonale pokazuje, jaka jest cena wolności. Uwaga spoiler - główny bohater zapłaci za nią najwyższą cenę. „Dziki” to więc tak naprawdę opowieść o wolności, naturze, instynkcie, władzy i cenie, jaką trzeba za to wszystko zapłacić. Tomasz Włosok - niemy wojownik pełen emocji Tomasz Włosok znany z filmów taki jak „Kulej. Dwie strony medalu”, „Jak pokochałam gangstera”, „Hiacynt” czy „Piosenki o miłości” może wpisać kolejną genialną rolę na swoją listę. Jego „Dziki” - choć przez cały film prawie nie wydaje z siebie dźwięku - jest odegrany tak, że zapominamy o tym. Nasze zmysły kompletnie tego nie potrzebują. Wszystko jest zrozumiałe, a mimika twarzy aktora zawiera więcej niż tysiąc słów. Niema rola wymusiła na aktorze niezwykłą pracę z ciałem, gestem i mimiką, dzięki czemu jego postać daje się odczuć jako jeszcze bardziej dzika. Psychodeliczny inkwizytor Sebastiana Fabijańskiego I choć Włosok jest w czołówce moich ulubionych polskich aktorów, to uważam, że rolę życia odgrywa w tej produkcji Sebastian Fabijański. W pierwszych kadrach jest kompletnie nie do poznania… Aktor niesamowicie wcielił się w postać „muszkietera”-inkwizytora będącego na usługach Rzymu i samego papieża, który przybywa do Polski, aby odzyskać skradzione papieskie insygnia. Fabijański gra okrutną, sadystyczną i psychodeliczną postać, której siłą napędową jest znęcanie się nad innymi, ich ból, cierpienie i śmierć. Inkwizytor z uśmiechem pastwi się nad niewiernymi, to daje mu poczucie władzy… Ma w sobie niemożliwą do pohamowania rządzę seryjnego mordercy z najlepszych thrillerów. Aktor gra tak dobrze, że widz może odczuć emocje i mrok inkwizytora niemal na własnej skórze. Uważam, że nikt, absolutnie nikt, nie byłby w stanie z polskiej obsady zagrać tej roli tak, jak zrobił to Fabijański - na granicy szaleństwa, mroku i nadprzyrodzonych sił „danych od boga”. Bo, postać grana przez Fabijańskiego oczywiście morduje „w imię boże” - i uważa, że właśnie przez to ma do tego prawo. Doborowa obsada w filmie „Dziki”. Leszek Lichota i Agata Buzek i inni Kolejną postacią, która mnie urzekła, jest postać Macieja grana przez Leszka Lichotę. Aktor niesamowicie wciela się w role, których się podejmuje. W tym filmie jego Maciej ma coś z kapitana Wiktora Rebrowa z serialu „Wataha” (jeśli nie widzieliście - koniecznie zobaczcie): dzikość, szacunek do przyrody i poczucie odpowiedzialności za innych. Jest jak stary wojownik, który niesie brzemię swojego losu i liczy, że kolejne pokolenie nie będzie już musiało. W filmie występuje także Agata Buzek - dawno nie widziana na dużym ekranie - która asystuje Lichocie w wielu scenach. Gra tutaj górską szamankę, która opiekuje się Dzikim. Wieszczka w oszczędnych, lecz trafnych słowach stara się tłumaczyć ludziom dziką naturę. Aktorka idealnie odegrała rolę opiekunki, żyjącej w zgodzie z przyrodą i siłami natury, oddającej cześć ziemskim bogom. Kawulski zaskoczył mnie świetnym doborem "reszty" obsady - praktycznie wszędzie, gdzie nie spojrzymy, pojawiają się aktorzy, których znamy i cenimy z wielu ról: Janusz Chabior, Borys Szyc, Mirosław Zbrojewicz czy Jarosław Boberek. Aktorzy pojawiają się w epizodycznych, ale jakże ważnych momentach filmu fantastycznie uzupełniając historię. Dlaczego warto zobaczyć „Dzikiego” w IMAX Film wchodzi do kin 1 stycznia 2026 roku i nie zdziwię się, jeśli przyciągnie tłumy. Mnie bardzo mocno zaskoczył jakością i fabułą. Wciągnął, a nim się obejrzałam, ponad dwie godziny seansu minęły. I nie potrzebowałam ani popcornu, ani nachosów - film ma w sobie tyle emocji, że szkoda by mi było tracić czas na zapychacze. Oglądanie „Dzikiego” w IMAX to gwarancja idealnego obrazu, dźwięku i akustyki sali, które pozwalają wyraźnie usłyszeć polskie dialogi, z czym wiele rodzimych produkcji ma ogromny problem. Tak więc jeśli chcecie zanurzyć się w świat legend, tajemnic i poczuć, jaką cenę naprawdę ma wolność - kupujcie bilety. Nie będziecie zawiedzeni.
Ten norweski film, to emocjonalna podróż, której potrzebujesz po obejrzeniu „Domu dobrego”
To prawdziwa autoterapia na ekranie, która uczy czułości wobec siebie i pokazuje, jak wyjść z destrukcyjnych schematów.
„Dom dobry” Smarzowskiego to film, który każdy powinien zobaczyć - kino mocne, wywołujące emocje potrzebne, choć ciężkie. Po takim seansie przychodzi czas na „Być kochaną” w reżyserii Lilji Ingolfsdottir - na obraz, który nie szokuje spektakularnymi zwrotami akcji, lecz pozwala przepracować własne emocje. Skandynawskie kino od lat przyzwyczaja nas do emocjonalnej brutalności i prawdy opowiadanej bez upiększeń. „Być kochaną” nie jest wyjątkiem. Film Lilji Ingolfsdottir wyświetlany obecnie w polskich kinach - obserwuje Marię, kobietę w momencie rozpadu związku - w jej codziennym świecie: w domu, w gabinecie terapeutycznym, przy córce. Kamera z ręki, naturalne światło, proste kadry - wszystko to zbliża widza do bohaterki, jej lęków i frustracji. Brak dramatycznych fajerwerków sprawia, że każdy moment wydaje się autentyczny, a emocje Marii - namacalne. „Być kochaną”. Idealny film po zobaczeniu „Domu dobrego” Smarzowskiego Film rozpoczyna się jak lekka komedia romantyczna. Sentymentalny montaż pokazuje początki związku Marii: od pierwszego spotkania, przez namiętny początek, aż po zaręczyny i ciążę. Wejście w nowy związek daje bohaterce nadzieję na świeży start. A potem - nagły krach. Głos z offu konstatuje, że piękne chwile są już przeszłością, a rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Podobnie jak w „Domu dobrym”, w „Być kochaną” pojawia się przemoc - ale inna. Trudniejsza do uchwycenia, psychologiczna, subtelna, wykańczająca emocjonalnie. Sigmund, drugi mąż Marii, manipuluje nią, gaslightuje i podważa jej emocje, nie ponosząc żadnych konsekwencji, a w procesie rozstania obwinia wyłącznie ją. Film uczy, że prawdziwa przemiana nie polega na wskazywaniu winnego, lecz na przepracowaniu własnych traum i schematów. View oEmbed on the source website Ekranowa terapia - potrzebny krok w stronę samoakceptacji Centralnym punktem filmu jest proces terapii Marii - wejście w swoje emocje, zrozumienie destrukcyjnych wzorców i nauka samoakceptacji. „Być kochaną” jest niemal one woman show - cały ciężar emocjonalny spoczywa na barkach aktorki Helgi Guren. Jej kreacja jest subtelna, pełna mikroekspresji, ciszy i drobnych napięć mięśni twarzy, które mówią więcej niż słowa. Za tę rolę aktorka otrzymała główną nagrodę aktorską podczas gali Amanda - norweskiego odpowiednika Oscara. To film dla tych, którzy w kinie szukają prawdy, a nie efektów specjalnych. Po obejrzeniu „Domu dobrego” - „Być kochaną” staje się obowiązkową ekranową autoterapią - pokazuje, jak przetwarzać trudne emocje, stawić czoła toksycznym relacjom i nauczyć się kochać siebie. Nie daje gotowych odpowiedzi, ale otwiera przestrzeń do refleksji i samopoznania. „Dom dobry” - kino, które wstrząsa i zostawia pytania, na które potrzebujemy odpowiedzi „Dom dobry” to absolutny must-see dla każdego widza w Polsce. Film Wojciecha Smarzowskiego bije rekordy frekwencji - w ciągu 10 dni od premiery obejrzało go ponad 1,2 mln osób - i nic dziwnego. To seans brutalny, niewygodny i emocjonalnie wykańczający: przemoc fizyczna, psychiczna, ekonomiczna i seksualna ukryta w domach, które pozornie wydają się „normalne” i „dobre”, uderza w widza boleśnie i bezpośrednio. Po wyjściu z kina wiele osób doświadcza ciszy pełnej pytań, wątpliwości i emocji, które trudno poukładać - film nie daje łatwych odpowiedzi. W tym kontekście „Być kochaną” staje się idealną kontynuacją tej emocjonalnej podróży. To seans-terapia, która pozwala uporządkować uczucia po kinowym wstrząsie, spojrzeć w głąb siebie i zrozumieć, jak radzić sobie z własnymi emocjami. Podobnie jak „Dom dobry”, porusza trudne tematy - w tym przemoc emocjonalną i manipulację - ale robi to w sposób pozwalający widzowi na refleksję i pracę nad sobą. W norweskim dziele gaslighting i obciążanie winą są jak kubeł zimnej wody, który spada na główną bohaterkę - działa oczyszczająco: nie daje gotowych recept, ale pokazuje, że poukładanie własnego świata od nowa jest możliwe.
To będzie najdłuższy Avatar w historii kina. „Ogień i popiół” wprowadzi nas w nową erę Pandory
Była ziemia, była woda, teraz przychodzi czas na ogień. „Avatar: Ogień i popiół” Jamesa Camerona ma dać widzom jeszcze więcej niż dwie poprzednie części - emocji, wizualnych cudów i dramatów rodziny Sullych. To nie tylko kolejny rozdział kultowej sagi - to najdłuższa część całej serii, która wciągnie widzów w świat Pandory na niespotykaną dotąd skalę.
Od premiery pierwszego „Avatara” w 2009 roku minęło już 16 lat. Film z Samem Worthingtonem i Zoe Saldaną okazał się światowym fenomenem, zdobywając trzy Oscary, w tym za najlepsze zdjęcia, i bijąc rekordy z przychodami na poziomie 2,9 miliarda dolarów. Jego kontynuacja, „Avatar: Istota wody” (2022), choć wprowadziła nas w wodne królestwa Pandory, nie tylko podtrzymała legendę serii, ale i przyniosła kolejne miliardy na kontach producentów - ponad 2,3 mld dolarów - przy budżecie sięgającym 460 mln USD. W tym artykule znajdziesz: „Avatar: Ogień i popiół” najdłuższą częścią sagi Jamesa Camerona „Ogień i popiół” już w grudniu w kinach. O czym jest 3 część Avatara? Gwiazdy, które wracają i nowe twarze w Avatarze 3 Avatar to technologiczny majstersztyk Camerona Co dalej z Pandorą? Czwarta część już w produkcji „Avatar: Ogień i popiół” najdłuższą częścią sagi Jamesa Camerona Teraz Cameron przygotowuje nas na jeszcze więcej. „Avatar: Ogień i popiół”, trzecia część cyklu, jest najdłuższym filmem serii, trwającym aż 195 minut, co czyni go również najdłuższym premierowym tytułem dużej wytwórni w tym roku. Decyzja o wydłużeniu metrażu wynikała z potrzeby dokładnego poznania bohaterów i zgłębienia kultury Pandory. Jak zdradził sam reżyser w rozmowie z Empire: „Krótko mówiąc, mieliśmy zbyt wiele świetnych pomysłów w pierwszym akcie drugiego filmu. Musieliśmy je rozwinąć, by postacie naprawdę mogły oddychać. [...] Nie chcę, żeby ktoś narzekał na długość filmu, skoro potrafi bez mrugnięcia okiem oglądać seriale przez osiem godzin z rzędu.”. Premiera światowa odbędzie się 17 grudnia, w Polsce zaś, 3 część Avatara na ekranach wyświetlona zostanie jeszcze przed Wigilią - 19 grudnia. View oEmbed on the source website „Ogień i popiół” już w grudniu w kinach. O czym jest 3 część Avatara? W „Ognie i popiele” śledzimy losy Jake’a Sully’ego (Sam Worthington, znany z „Starcia tytanów”) i Neytiri (Zoe Saldana, nagrodzona m.in. za „Strażników Galaktyki”), którzy po tragedii rodzinnej - śmierci najstarszego syna - próbują odbudować swoje życie. Tym razem akcja przenosi się z morskich pejzaży na wulkany i tereny ognistego plemienia Na’vi, tzw. Ludu Popiołu. W centrum uwagi znajdzie się Kiri, córka biologiczna doktor Grace Augustine (grana w pierwszej części przez cudowną Sigourney Weaver), wychowanka Sullych, której mitologia stanowi duchowy klucz do całej sagi. Widzowie zobaczą także pokojowo nastawiony nomadyczny klan Tlalim, czyli Wietrznych Handlarzy, poruszających się przy pomocy aeromeduz. Nowe lokacje, podniebne walki i dramat rodzinny sprawiają, że film ma być brutalniejszy i bardziej emocjonalny niż poprzednie odsłony. Gwiazdy, które wracają i nowe twarze w Avatarze 3 Oprócz Worthingtona i Saldany na ekran powrócą: Cliff Curtis („Wódz wojownik”) jako Tonowari, Stephen Lang („Nie oddychaj”) jako pułkownik Quaritch, Kate Winslet („Mare z Easttown”, „Lektor”, „Titanic”) w roli Ronal - przywódczyni klanu Metkayina, a także niezastąpiona Sigourney Weaver („Obcy - ósmy pasażer Nostromo”). Nie zabraknie także nowych postaci, które zasilą film i uczynią go jeszcze bardziej klimatycznym. Do obsady dołączy: Oona Chaplin (znana z charyzmatycznej postaci Talisy Maegyr z „Gry o tron”) jako złowroga Varang i David Thewlis (kojarzony szerszej publiczności z roli profesora Lupina w „Harrym Potterze i więźniu z Azkabanu”) jako przywódca Wietrznych Handlarzy. Taki zestaw gwiazd gwarantuje nie tylko aktorską jakość, ale i różnorodność doświadczeń, jakie Cameron wprowadza do swojej historii. Avatar to technologiczny majstersztyk Camerona Nie byłoby „Avatara” bez wizjonerskiego połączenia aktorstwa i technologii. Reżyser James Cameron - odpowiedzialny za takie ekranowe hity jak „Terminator”, „Obcy” czy „Titanic” - wynalazł sposób, by emocje aktorów przenieść wprost na cyfrowe postacie - dzięki motion capture każdy gest, każdy cień emocji na twarzy bohatera staje się namacalny. To technika, w której ruchy aktorów rejestrują specjalne czujniki, a komputer przetwarza je na animowane postacie, tworząc wrażenie, że Na’vi naprawdę istnieją i oddychają tuż obok nas. W „Istocie wody” ta technologia osiągnęła nowy poziom - Cameron uchwycił realistyczne fale, wirujące bąbelki powietrza i odbicia światła pod wodą. Aktorzy musieli uczyć się perfekcyjnie kontrolować oddech i poruszać się w wodzie, by każda scena wyglądała autentycznie. Efekt jest zachwycający: każdy liść, każdy strumień ognia, każda kropla deszczu na Pandorze żyje własnym życiem. I choć to wydaje się to niemożliwe, to w „Ogniu i popiele” będzie jeszcze lepiej. Motion capture wraca w pełnej krasie, pozwalając na jeszcze większą swobodę w budowaniu emocji i szczegółów świata. Pandora tętni tu prawdziwym życiem - od porannych mgieł po wirujące iskry ognia - a wszystko po to, abyśmy poczuli się częścią tego niezwykłego uniwersum, niemal jakbyśmy mogli sięgnąć i dotknąć nieznanej, bajkowej krainy. Co dalej z Pandorą? Czwarta część już w produkcji 3 część Avatara czeka jeszcze na swoją premierę, ale James Cameron nie przestaje rozwijać uniwersum - zdjęcia do czwartej części „Avatara” powstały częściowo równolegle z „Ognem i popiołem”, aby zachować spójność wieku młodych bohaterów. Choć premiera czwartej odsłony zaplanowana jest dopiero na 21 grudnia 2029 roku, już teraz wiadomo, że film będzie kolejnym technologiczno-artystycznym majstersztykiem. Cameron nie odpuszcza i zapowiada, że fabuła przyniesie zarówno emocjonalne napięcie, jak i epickie wizualne widowisko, wciągając widza jeszcze głębiej - o ile to możliwe - w świat Pandory. Przyszłość piątej części Avatara wciąż stoi pod znakiem zapytania, ale fani serii mogą być pewni, że wychodząc w grudniu z kina po obejrzeniu 3 części Avatara (3 godziny i 15 minut bez reklam) saga Sullych jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.
Najbardziej znana seria o iluzjonistach po 10 latach wraca do kin. Czy pobije fenomen poprzednich części?
Magia, adrenalina i powrót jednej z najbardziej kasowych serii dekady. „Iluzja 3” debiutuje dziś w kinach - a widzowie już zacierają ręce. Po dekadzie przerwy Czterej Jeźdźcy wracają w nowej odsłonie, z nowymi twarzami i nowym reżyserem. Pytanie brzmi: czy kolejny pokaz filmowej sztuki iluzji znów zahipnotyzuje widzów w Polsce?
Iluzjoniści od zawsze fascynowali widzów. Od średniowiecznych sztukmistrzów i jarmarcznych kuglarzy, przez słynnego Jeana-Eugène’a Robert-Houdina, aż po największą ikonę XX wieku - Davida Copperfielda, który w latach 90. sprawił, że magia na nowo stała się popkulturowym fenomenem. Seria „Iluzja” ucieleśnia tę wielowiekową tradycję. Każdy film działa jak misternie przygotowany pokaz magii: odwraca uwagę, rozprasza, kusi widowiskowością, a potem - gdy najmniej się tego spodziewamy - wykonuje ruch, który zmienia wszystko. To kino, na którym nie wolno nawet mrugnąć, bo można przegapić kluczowy element układanki. „Iluzja 3” wchodzi do kin. Co tym razem zobaczymy na ekranie? Trzecia część kultowej serii otwiera zupełnie nowy etap w historii Czterech Jeźdźców. Tym razem bohaterowie łączą siły z młodym pokoleniem iluzjonistów, by dokonać śmiałego skoku na diament o bezcennej wartości. Na ich drodze staje międzynarodowa organizacja przestępcza, a jedynym sposobem na jej rozbicie jest seria trików, które wymykają się wszelkiej logice. Serię zawsze napędzała charyzma aktorów. W trzeciej odsłonie znów zobaczymy Jesse’ego Eisenberga, Woody’ego Harrelsona, Islę Fisher, Dave’a Franco i niezastąpionego Morgana Freemana. Do ekipy dołączają także świeże, imponujące nazwiska: Rosamund Pike, Justice Smith, Dominic Sessa oraz Ariana Greenblatt. To połączenie doświadczenia z nową energią, które ma dać serii nowe życie. Za kamerą stanął Ruben Fleischer - specjalista od energicznego, pełnego humoru kina akcji („Venom”, „Zombieland”). Zwiastun nie pozostawia złudzeń: będzie szybko, efektownie i z twistami, które potrafią zaskoczyć nawet największych sceptyków filmowej magii. A co najważniejsze: „Iluzja 3” po 10 latach wchodzi do polskich kin właśnie dziś. I choć pierwsi recenzenci są podzieleni, jedno jest pewne - „Iluzja 3” ponownie budzi emocje. Film ma najwyższy wynik „świeżości” w historii serii na Rotten Tomatoes (60%), a krytycy filmowi podkreślają, że produkcja łączy absurdalną zabawę, energię obsady i efektowne twisty, dzięki którym widzowie będą bawić się naprawdę dobrze. View oEmbed on the source website Fenomen serii „Iluzja” - jak to się zaczęło? Kiedy w 2013 roku na ekrany trafiła pierwsza część „Iluzji”, nikt nie spodziewał się, że ten film stanie się globalnym zjawiskiem. A jednak zarobił ponad 350 milionów dolarów i stworzył nową definicję filmowego „show”. Produkcja połączyła kino akcji, kryminał i sceniczne sztuczki w sposób, który natychmiast podbił widownię. Opowieść o grupie błyskotliwych iluzjonistów działających pod szyldem tajemniczego OKA była jak powiew świeżości. Skoki dokonane w świetle reflektorów, manipulacje, tricki, które widzowie odtwarzali klatka po klatce - seria stworzyła swój własny język, jednocześnie flirtując z tradycją wielkich mistrzów iluzji. W 2016 roku pojawiła się druga odsłona, która również przyciągnęła miliony widzów. I choć krytycy byli podzieleni, publiczność ponownie dała się uwieść. „Iluzja” oraz „Iluzja 2” stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych filmowych dekady. Część trzecia ma być początkiem czegoś większego: Ruben Fleischer otrzymał już zielone światło, by nakręcić również czwartą część. Dlaczego iluzja tak nas przyciąga? Zanim kino opanowały spektakularne efekty specjalne, magię tworzyli ludzie. Już w średniowieczu wędrowni kuglarze, zwani „mistrzami sztuk tajemnych”, gromadzili tłumy na jarmarkach, pokazując „cuda”, które dla widzów były równie niepojęte, co zakazane. W epoce renesansu pojawiły się pierwsze traktaty o sztuce złudzeń, a wraz z nimi iluzjoniści, którzy zaczęli łączyć magię z nauką. Prawdziwą legendą XIX wieku stał się Jean Eugène Robert-Houdin, uważany za ojca nowoczesnej iluzji scenicznej - elegancki, precyzyjny, odarty z cyrkowej krzykliwości. Na jego barkach wyrośli kolejni mistrzowie: tajemniczy Harry Kellar, błyskotliwy Howard Thurston, a przede wszystkim Harry Houdini, który uczynił z ucieczek z kajdanek międzynarodowy spektakl i ikonę popkultury, żyjąc na granicy mitu. View oEmbed on the source website W XX wieku magia przeniosła się z teatrów do telewizji. Lata 70. i 80. należały do Douga Henninga, który zmienił iluzję w psychodeliczny pop-show, a dekadę później nastała era wizualnego przepychu i wielkich iluzji. To wtedy światem zawładnął David Copperfield - człowiek, który „przenikał przez Wielki Mur Chiński”, sprawił, że Statua Wolności „zniknęła” i uczynił magię globalną rozrywką w czasach, gdy wszystko zdawało się możliwe. Jego pokazy oglądał cały świat, a młode pokolenie, zafascynowane niemożliwym, zaczęło masowo sięgać po karty, monety i sztuczki. Dziś magia znów wraca - w nowoczesnej, kinowej wersji. I właśnie dlatego „Iluzja 3” budzi tyle emocji: bo od średniowiecznych kuglarzy po Copperfielda w Las Vegas jedno jest niezmienne… ludzie kochają dać się oszukać, jeśli iluzjoniści robią to z wdziękiem.
Najnowszy film Safdie trzyma w napięciu i nie daje o sobie zapomnieć. Dwayne Johnson stworzył rolę, która wymyka się schematom
W swoim najnowszym filmie, specjalizujący się w bezbłędnych thrillerach psychologicznych, Benny Safdie rekonstruuje gatunek kina sportowego. „Smashing Machine” to nie opowieść o słynnym herosie, a człowieku w kryzysie. To też najlepsza rola Dwayna Johnsona w jego karierze, ale czy przyniesie mu Oscara?
Spis treści: Kulisy produkcji filmu „Smashing Machine” Maszyna do miażdżenia – o czym opowiada film „Smashing Machine”? Estetyka filmu „Smashing Machine” Gdzie oglądać film „Smashing Machine”? Dwayne Johnson w roli zapaśnika? Brzmi jak kino akcji z obowiązkowym nokautem w trzecim akcie. Ale „Smashing Machine” idzie pod prąd i zamiast siłowej narracji serwuje opowieść o kruchej męskości, samotności i cenie sukcesu. Benny Safdie w swoim solowym reżyserskim debiucie nie tworzy sportowego widowiska, lecz intymny portret człowieka, który nie potrafi znieść przegranej, ani na ringu, ani w życiu. Kulisy produkcji filmu „Smashing Machine” Benny Safdie, do tej pory kojarzony był z wizualnym chaosem i neurotyczną intensywnością tym razem obiera zupełnie inny kierunek. W swoim pierwszym samodzielnym projekcie fabularnym zatytułowanym „Smashing Machine”, reżyser proponuje portret zawodnika mieszanych sztuk walki, Marka Kerra, który daleki jest od hollywoodzkich schematów. Nie celebruje tryumfu, nie gloryfikuje upadku, a zamiast wielkich momentów, mamy tu ciszę szatni, drżenie dłoni po walce i powolne oddalanie się od bliskich. Kerr to postać autentyczna, zapaśnik, dwukrotny mistrz UFC, który w drugiej połowie lat 90. był uważany za jednego z najbardziej niepokonanych zawodników w historii MMA. Safdie nie sięga jednak po biograficzny przegląd całej kariery. Jego obraz obejmuje zaledwie trzy lata z jego życia, od momentu szczytu w 1997 roku do bolesnego upadku na początku nowego milenium. Główne akcenty nie padają na kolejne zwycięstwa na ringu, ale na złożone relacje rodzinne, kryzys psychiczny, uzależnienie od opioidów i walkę z własnym ego. Kamera Maceo Bishopa unika celebracji walk, zamiast tego często filmuje je zza lin, z dystansu dalekich planów, które odbierają brutalnym scenom dynamikę, zamieniając je w statyczne obrazy fizycznego trudu. Maszyna do miażdżenia – o czym opowiada film „Smashing Machine”? Tytułowa „maszyna do miażdżenia” to nie tylko sportowe alter ego Kerra, ale również ironiczny komentarz do mechanizmu autodestrukcji, w który wpada główny bohater. Na ekranie wciela się w niego Dwayne Johnson, który sam w sobie jest prowokacją. Johnson, ikona kina akcji i były wrestler, musi zagrać człowieka całkowicie pozbawionego ekranowego heroizmu. Jego Mark Kerr to mężczyzna ogromny, ale emocjonalnie zablokowany. Momentami mówi niemal szeptem, wycofany i niepewny, dopiero w konfrontacjach z partnerką, albo w wyniku załamań emocjonalnych, pęka na oczach widza. Relacja Kerra z Dawn Staples, graną przez Emily Blunt, stanowi jeden z najważniejszych wątków. To związek pełen napięć i niedopowiedzeń, będący emocjonalnym tańcem dwojga ludzi, którzy się kochają, ale nie potrafią ze sobą rozmawiać. Safdie nie rozwija psychologii żadnej ze stron, wobec czego na próżno szukać tu diagnoz czy też rozwiązań. Kamera zagląda do ich wspólnego mieszkania, rejestruje kłótnie, grymasy i spojrzenia. Postać Blunt to nie pełnokrwista bohaterka dramatyczna, ale odbicie emocji Kerra, ich katalizator i zarazem ofiara. Jej historia, choć obecna, pozostaje niewybrzmiana i być może to zabieg zamierzony, bo jednak ten film nie jest o niej, a o braku jej osoby w życiu Kerra. Estetyka filmu „Smashing Machine” „Smashing Machine” nie jest klasycznym biopikiem ani widowiskiem dla fanów MMA. To film zawieszony między dokumentalną obserwacją a stylizowanym dramatem, który jawi się jako opowieść rozgrywana w rejestrach niemal naturalistycznych, lecz ujęta w ramy surowej, elegancko ascetycznej formy. W warstwie wizualnej dominuje paleta przygaszonych barw, błękity fluorescencyjnych szatni, szarości industrialnych hal, brunatne tonacje domowych wnętrz. Kamera niemal nigdy nie trzyma się postaci frontalnie, a raczej zagląda zza framug drzwi, ślizga się po krawędziach kadru, pozostaje o krok z tyłu. Tworzy to wrażenie ciągłej obserwacji, jakbyśmy byli świadkami czegoś zbyt intymnego, by można było patrzeć wprost. To samo dotyczy ścieżki dźwiękowej Nala Sinephro, opartej na miękkim jazzie i ambientowych pulsacjach, co nie prowadzi emocji, ale raczej je rozrzedza. Nie ma tu monumentalnych wejść orkiestry ani motywów, które pchają fabułę do przodu. Zamiast tego, powolne przesunięcia tonacji, synkopowane rytmy, dźwięki zawieszone na granicy ciszy. Estetyka jest więc zarazem wycofana i bezpośrednia, a obrazy i dźwięki nie podbijają emocji, tylko je kontemplują. Taki wybór formalny stawia widza w pozycji nie uczestnika, lecz świadka, nie bohatera na ringu, lecz osoby siedzącej w cieniu trybun, obserwującej zmagania z bólem, z ciałem i z własnym cieniem. Gdzie oglądać film „Smashing Machine”? View oEmbed on the source website Film miał swoją premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2025, gdzie zdobył Srebrnego Lwa za reżyserię. Choć nie jest klasycznym biopikiem ani też widowiskiem dla fanów MMA, to propozycja intrygująca, opowiadająca o męskości pozbawionej zbroi, o tym, jak trudno nauczyć się przegrywać i że nie każda walka kończy się gongiem. Polską premierę „Smashing machine” miało 17 października i od tamtej pory dostępne jest w kinach w całym kraju.
Gdyby nie oni, te kultowe dzieła nie odniosłyby takiego sukcesu. Zestawienie 6 najpiękniejszych duetów filmowych wszech czasów
O statusie arcydzieła świadczy nie tylko wrażliwość reżysera, kreatywność scenarzysty czy umiejętności operatora. Niektóre z filmowych sukcesów, twórcy zawdzięczają przede wszystkim... doskonałym kreacjom aktorskim! Od legendarnego „Bonnie i Clyde" po kontrowersyjną „Tajemnicę Brokeback Mountain”, to zestawienie podsumowuje najpiękniejsze duety w historii kinematografii.
Te obrazy, z ich niezapomnianymi duetami, ukazują siłę i piękno relacji międzyludzkich, które, choć często pełne przeszkód, stają się fundamentem filmowych opowieści. Każdy z tych duetów pokazuje, jak różne mogą być formy miłości i przyjaźni, od przygód pełnych buntu po subtelne rozmowy o życiu i uczuciach. To zestawienie ukazuje sześć najpiękniejszych duetów ekranowych, które udowadniają prawdziwość frazeologizmu „co dwie głowy to nie jedna”. 1. „Bonnie i Clyde”, reż. Arthur Penn (1967) W „Bonnie i Clyde” Arthur Penn stworzył niezapomniany duet, który na zawsze zapisał się w historii kina. Warren Beatty i Faye Dunaway w rolach tytułowych bohaterów, Bonnie Parker i Clyde’a Barrowa, wykreowali postacie pełne sprzeczności, pioniersko łącząc romantyzm z brutalnością. Ich historia to opowieść o miłości i przestępczości, której nie da się zapomnieć. Ich dynamika jest elektryzująca, Bonnie i Clyde to para, która w swojej brawurze, pasji i młodzieńczej naiwności nie boi się łamać zasad, nawet jeśli oznacza to konfrontację z wymiarem sprawiedliwości. Ich historia miała ogromny wpływ na kinematografię, wprowadzając zupełnie nową jakość do kina sensacyjnego. 2. „Thelma i Louise”, reż. Ridley Scott (1991) „Thelma i Louise” to film, który nie tylko zrewolucjonizował sposób patrzenia na kobiece postacie w kinie, ale również stworzył jeden z najbardziej ikonicznych duetów filmowych w historii. Geena Davis i Susan Sarandon w rolach tytułowych bohaterek towarzyszą sobie w podróży, która zaczyna się jako niewinna, escapistyczna przygoda, a kończy w konfrontacji z brutalną rzeczywistością. Ich siostrzeńska przyjaźń, pełna zaufania, buntu i odwagi, inspiruje do dziś. To film o wolności, przekraczaniu granic i walce o własną tożsamość, który jest jednocześnie pełen humoru, emocji i refleksji na temat roli kobiet we współczesnym społeczeństwie. 3. „Leon zawodowiec”, reż. Luc Besson (1994) W „Leonie zawodowcu” Jean Reno i Natalie Portman stworzyli duet, który wciągnął widzów w pełen emocji, mroczny świat. Tytułowy Leon to zimny, profesjonalny zabójca, który w nieoczekiwanym zbiegu okoliczności zostaje opiekunem młodej, zagubionej dziewczynki, Mathildy (w tej roli debiutująca Portman). Ich relacja jest pełna sprzeczności i napięcia, z jednej strony ma charakter opiekuńczy, z drugiej zachowywany jest w niej niepokojący, chłodny dystans. „Leon zawodowiec” to film o nieoczywistych więzach, ochronie i relacjach międzyludzkich, gdzie miłość, choć inna niż ta w tradycyjnych opowieściach, jest głównym motorem napędowym bohaterów. 4. „Pulp Fiction”, reż. Quentin Tarantino (1994) W „Pulp Fiction” duet Johna Travolty i Samuela L. Jacksona stworzył jedną z najbardziej ikonicznych par w historii kina. Ich bohaterowie, Vincent Vega i Jules Winnfield, to płatni zabójcy, którzy między kolejnymi egzekucjami prowadzą błyskotliwe, acz pełne absurdu rozmowy o sensie życia, moralności i… jedzeniu. Chemia między nimi, połączona z genialnym scenariuszem Quentina Tarantino, nadaje filmowi niepowtarzalny rytm i humor, który kontrastuje z brutalnością świata przedstawionego. Jackson zachwyca ekspresją i charyzmą, z kolei Travolta, lekkością i nonszalancją, a razem tworzą duet, który stał się ikoną popkultury. To właśnie dzięki nim „Pulp Fiction” stało się kultowym manifestem kina lat 90. 5. „Przed wschodem słońca”, reż. Richard Linklater (1995) W „Przed wschodem słońca” Ethan Hawke i Julie Delpy w rolach Jessego i Céline tworzą jeden z najsubtelniejszych romantycznych duetów filmowych wszech czasów. Ich spotkanie w pociągu, które przeradza się we wspólny spacer po Wiedniu, to historia pełna emocji, filozoficznych rozmów o życiu, miłości i rozważań o przyszłości. „Przed wschodem słońca” to film, który udowadnia, że jedno spotkanie może zmienić nasze życie, ale także przypomina o niepewności i ulotności chwil. Ich wymiana zdań jest pełna młodzieńczej energii, marzeń i nadziei, ale także bezpośrednich, dojrzałych refleksji. Dzieło Linklatera to opowieść o prawdziwej więzi między dwojgiem ludzi, którzy mimo krótkiego czasu spędzonego razem, pozostają w sercu widza na zawsze. 6. „Tajemnica Brokeback Mountain”, reż. Ang Lee (2005) „Tajemnica Brokeback Mountain” to poruszająca opowieść o zakazanej miłości dwóch mężczyzn. Ennis (Heath Ledger) i Jack (Jake Gyllenhaal) przez lata ukrywają swoje uczucie pod przykrywką niewinnej przyjaźni, żyjąc w konserwatywnej społeczności. Film Anga Lee to historia pełna bólu, tęsknoty i żalu, ale także nadziei na miłość, która nigdy nie gaśnie. Ledger i Gyllenhaal stworzyli niezapomniane postacie, których uczucie, choć nieoczywiste, jest głębokie i autentyczne. Ich złożona relacja ukazana z niespotykaną dotychczas czułością przedarła się do mainstreamowego kina, torując drogę przyszłym reprezentacjom par jednopłciowych. Dzieło udowadnia, że zarówno społeczne jak i osobiste ograniczenia kształtują życie, ale przede wszystkim jak miłość potrafi przetrwać wszelkie przeciwności losu.
Melancholijny nastrój, oniryczne opowieści i gesty silniejsze od słów. TOP 5 najważniejszych filmów francuskich. Numer 2. to perełka Nouvelle Vague
To kino, w którym sen przenika się z rzeczywistością, a melancholia staje się formą miłości. Francuskie filmu udowadniają, że gest, spojrzenie czy cisza potrafią być równie wymowne co słowa. Oto zestawienie pięciu najważniejszych francuskich filmów, które uczyniły z emocji sztukę i zmieniły oblicze światowej kinematografii.
Te dzieła nie tylko inspirują największych współczesnych twórców, ale przede wszystkim ukształtowały obecną branżę filmową i nauczyły nas wrażliwości. Od przełomowych dzieł artystów Nowej Fali, po oniryczne opowieści o ponadczasowym przekazie. To zestawienie to przewodnik po najważniejszych francuskich dziełach, które na zawsze zapisały się w historii kinematografii. 1. „400 batów”, reż. François Truffaut (1959) „400 batów” to film, który zapoczątkował słynną, francuską Nową Falę oraz erę kina autorskiego. To także debiut reżyserski François Truffaut i prawdopodobnie najbardziej osobiste dzieło w jego karierze. To wnikliwa opowieść o Anoine Doinel'u, chłopcu dorastającym w Paryżu, który stopniowo oddala się od świata dorosłych. Zaniedbywany przez rodziców, źle traktowany w szkole i nierozumiany przez otoczenie, rozpoczyna okres buntu, który nie rodzi się z nienawiści, a z potrzeby wolności. Reżyser za sprawą postaci Antoine (będącej jego dziecięcym alterego) rewolucjonizuje postrzeganie dziecka w kinematografii. Ukazując jego pełnowymiarowy i złożony charakter, unika sentymentalizmu i upiększeń, za to opowiada z humanistyczną wrażliwością. W „400 batów” Truffaut umieścił wszystkie elementy Nowej Fali, a w tym nieprofesjonalnych aktorów, liczne improwizacje, zdjęcia w plenerach, a także subiektywny punkt widzenia. Twórca mistrzowsko połączył realizm obyczajowy z poetyckim nastrojem wolności, tworząc ponadczasową opowieść o trudnościach dojrzewania w świecie skrojonym pod dorosłych. 2. „Do utraty tchu”, reż. Jean-Luc Godard (1960) To arcydzieło, które ukształtowało współczesną kinematografię. Legenda francuskiej Nowej Fali, Jean-Luc Godard w „Do utraty tchu” opowiada historię, zafascynowanego gangsterskim kinem amerykańskim, Michela, który sam ucieka przed wymiarem sprawiedliwości. Jako azyl wybiera Paryż, gdzie ukrywa się w domu swojej dziewczyny Patricii. To film pełen błyskotliwych dialogów, będący oknem na świat francuskiej stolicy lat 60. Lecz to nie fabuła przyniosła mu status legendy, a sposób w jaki został opowiedziany. Godard przełomowo zerwał ze wszystkimi utartymi schematami kinowej narracji, wprowadzając takie rozwiązania jak spontaniczny montaż (tzw. jump cuts), świadome łamanie iluzji filmowej (in. czwartej ściany) czy kręcenie z ręki, które nadało całości surowy, dokumentalny styl. Główny bohater, w którego wcielił się Belmondo, to jeden z pierwszych filmowych antybohaterów, który zainspirował takich twórców jak Al Pacino, Scorsese czy Tarantino. „Do utraty tchu” to esencja Nowej Fali, która nie potrzebowała spektakularnej oprawy i budżetu, by tworzyć z pasją, intuicją i wolnością. 3. „Pianistka”, reż. Michael Haneke (2001) „Haneke tworzy kino, które boli, ale właśnie dlatego jest ono konieczne”, napisał o tym dziele The Guardian. Kultowy reżyser, słynący z chłodnych, analitycznych narracji stworzył film, obok którego nie da się przejść obojętnie. To opowieść o Erice Kohut (w tej roli ikona francuskiego kina, Isabelle Huppert), surowej nauczycielce fortepianu, która żyje pod emocjonalnym jarzmem swojej matki. Jej życie jest zdominowane przez represję, samotność i obsesję kontroli, co jest widzowi stopniowo odkrywane gdy kobieta wdaje się w relację z jednym ze swoich uczniów. Romans staje się destrukcyjnym polem walki, gdzie spotykają się erotyzm, przemoc i władza. Mimo złożoności i nieoczywistej moralnej postawy głównej bohaterki, reżyser nie podejmuje prób ocenienia jej, pozwalając odbiorcy na samodzielną interpretację, która, uwierzcie na słowo, nie jest łatwa. To kino, które niepokoi rosnącym napięciem psychologicznym, ukazywanym w aluzyjnych gestach, dopracowanych kadrach i muzyki największych twórców romantyzmu. „Pianistka” do dziś szokuje i udowadnia, jak duży wpływ na dorosłe życie mają wartości wyniesione z rodzinnego domu. 4. „Amelia”, reż. Jean-Pierre Jeunet (2001) To jeden z najbardziej charakterystycznych francuskich filmów, któremu, mimo licznych nominacji, jakimś cudem umknęła statuetka Oscara. To opowieść o ekscentrycznej młodej kobiecie zamieszkującej czarującą, paryską dzielnicę Montmarte. Amelia, choć nieco introwertyczna, ciekawa jest świata i ludzi, czego doświadcza wszystkimi możliwymi zmysłami. Tym samym, widz zaproszony jest w bajkowy świat, którego, analogicznie do głównej bohaterki, doświadcza wielozmysłowo. Wielobarwna mozaika detali i sugestii umieszczona w samym sercu Paryża to opowieść o marzeniach i miłości, która zaskakuje. Szczególnie zapada w pamięć doskonała kreacja Audrey Tatou, która tym występem ugruntowała swoją pozycję w branży filmowej. „Amelia” to dzieło jedyne w swoim rodzaju, które do dziś zachwyca onirycznym stylem narracji i romantyczną scenerią stolicy Francji. 5. „Nietykalni”, reż. Olivier Nakache, Éric Toledano (2011) Od dnia premiery ten film przez 10 kolejnych tygodni utrzymywał się jako numer 1 w kinach, tym samym plasując się na drugim miejscu najchętniej oglądanych w historii francuskiej kinematografii. „Nietykalni” to komediodramat, który podbił serca widzów na całym świecie, podejmując niełatwą problematykę z niespotykaną czułością i humorem. To opowieść o przyjaźni dwójce mężczyzn, których los łączy w wyniku przypadku. Driss jest chłopakiem z paryskich przedmieść, który niedawno opuścił więzienne mury, z kolei Phillippe to zamożny mężczyzna z ruchową niepełnosprawnością. Ich drogi stykają się, gdy Driss zostaje zatrudniony jako opiekun Phillippe. Lecz to nie tylko opowieść o przyjaźni, ale także społeczny komentarz na temat klasowości i generowanych przez nią uprzedzeń. „Nietykalni” to jeden z najpiękniejszych filmów dotykających tematu niepełnosprawności, którą twórcy przedstawiają z poruszającą subtelnością oraz ogromną dawką ciepła i humoru.