AI jako cyfrowy władca. Nowy film Agnieszki Smoczyńskiej może być jednym z najciekawszych thrillerów roku. Już świętuje sukces w USA
Agnieszka Smoczyńska wraca z filmem „Hot Spot”. Futurystyczny thriller science fiction o świecie rządzonym przez sztuczną inteligencję będzie miał premierę na prestiżowym festiwalu w Montrealu.
Agnieszka Smoczyńska wraca z kolejnym międzynarodowym projektem. Po sukcesach „Córek dancingu”, „Fugi” i „Silent Twins” reżyserka prezentuje „Hot Spot”, futurystyczny thriller science fiction z polsko-greckim zapleczem produkcyjnym i obsadą, gdzie znaleźli się m.in. Andrzej Konopka, Noomi Rapace oraz Reika Kirishima. Film zostanie po raz pierwszy pokazany publiczności podczas Fantasia International Film Festival w Montrealu, jednego z najważniejszych festiwali kina gatunkowego w Ameryce Północnej. W tym artykule: „Hot Spot”: o czym jest nowy film Agnieszki Smoczyńskiej? Kto wystąpi w filmie „Hot Spot”? „Hot Spot” z premierą na Fantasia International Film Festival Kiedy można obejrzeć „Hot Spot” w kinach? „Hot Spot”: o czym jest nowy film Agnieszki Smoczyńskiej? „Hot Spot” przenosi widzów do niedalekiej przyszłości, gdzie porządek społeczny wyznacza świadoma sztuczna inteligencja. Głównym bohaterem jest prywatny detektyw prowadzący śledztwo w sprawie morderstwa. Sprawa szybko okazuje się jednak znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. Trop prowadzi do grupy rebeliantów, którzy mogą zagrozić władzy cyfrowego systemu. Im głębiej bohater wnika w śledztwo, tym mocniej zaciera się granica między prawdą, kontrolą i iluzją. Nowy projekt Smoczyńskiej zapowiadany jest jako mroczny, futurystyczny thriller, który łączy kino gatunkowe z bardzo aktualnym tematem sztucznej inteligencji. To historia osadzona w świecie rządzonym przez algorytmy, ale też opowieść o lękach coraz częściej towarzyszących współczesności: utracie kontroli, zależności od technologii i pytaniu, kto naprawdę podejmuje decyzje w cyfrowej rzeczywistości. Kto wystąpi w filmie „Hot Spot”? Za scenariusz „Hot Spot” odpowiada Robert Bolesto. Film jest polsko-grecką koprodukcją. Po stronie polskiej za projekt odpowiadała firma Madants wraz z partnerami, a po stronie greckiej Neda Film. Wśród producentek znalazły się Bogna Szewczyk-Skupień i Klaudia Śmieja-Rostworowska z Madants oraz Gregory Jankilevitsch. W obsadzie pojawią się nazwiska dobrze znane fanom kina autorskiego i gatunkowego. Andrzej Konopka, prywatnie mąż Agnieszki Smoczyńskiej, występował już m.in. w „Córkach dancingu”. Noomi Rapace widzowie kojarzą z „Dziewczyny z tatuażem” i „Prometeusza”, a Reikę Kirishimę z „Drive My Car” oraz „Norwegian Wood”. „Hot Spot” z premierą na Fantasia International Film Festival Światowa premiera „Hot Spot” podczas Fantasia International Film Festival jest ważnym sygnałem dla branży. Montrealski festiwal, organizowany od 1996 roku, uchodzi za jedno z najważniejszych miejsc prezentacji horroru, science fiction, fantasy i kina kultowego. Swoje tytuły pokazywali tam m.in. Bong Joon-ho, Guillermo del Toro i Park Chan-wook. Agnieszka Smoczyńska od lat konsekwentnie buduje pozycję jednej z najbardziej wyrazistych polskich reżyserek na międzynarodowej scenie. Jej pełnometrażowy debiut „Córki dancingu” zdobył nagrodę za najlepszy debiut podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Później powstała „Fuga”, a następnie anglojęzyczne „Silent Twins”, które zdobyło Złote Lwy w Gdyni. Smoczyńska współtworzyła także pierwszy polski serial Netfliksa, „1983”, oraz pracowała przy serialu „Warrior Nun”. Kiedy można obejrzeć „Hot Spot” w kinach? Amerykańska premiera kinowa „Hot Spot” została zaplanowana na 21 sierpnia. Tytuł trafi do kin w tym samym terminie co kilka innych głośnych produkcji, m.in. thriller „The Rivals of Amziah King”, komedia „Spa Weekend”, horror „Naznaczony: Wyjście z mrocznego wymiaru” oraz sensacyjny „Buntownik” z Jasonem Stathamem. Wszystko wskazuje na to, że „Hot Spot” będzie jednym z tych filmów, które wpisują się w najważniejsze współczesne rozmowy o technologii, przyszłości i granicach ludzkiej wolności. W rękach Smoczyńskiej science fiction może jednak stać się czymś więcej niż efektowną wizją świata po cyfrowej rewolucji. To zapowiedź kina niepokojącego, stylowego i bardzo na czasie.
Od Lyncha po Wajdę. Paweł Pawlikowski wskazał 10 najważniejszych filmów, które go ukształtowały
Wśród tytułów znalazły się dzieła Lyncha, Felliniego, Malicka i Godarda, ale szczególną uwagę przyciąga film Andrzeja Wajdy, który reżyser umieścił bardzo wysoko.
Paweł Pawlikowski, laureat Oscara za „Idę” i nagrody za reżyserię „Ojczyzny” w Cannes 2026, wskazał w rozmowie z The Criterion Collection 10 filmów, które miały dla niego największe znaczenie. To nie jest klasyczna lista „najlepszych filmów wszech czasów”, ale raczej prywatna mapa kinowych zachwytów. Widać w niej fascynację europejskim kinem autorskim, francuską nową falą, Fellinim, Malickiem i filmami, które bardziej niż prostą fabułą działają obrazem, rytmem i atmosferą. Najmocniej z polskiej perspektywy wybrzmiewa obecność dzieła Andrzeja Wajdy. Film znalazł się na trzecim miejscu zestawienia, tuż za „Nocą po ciężkim dniu” Richarda Lestera i „Pół żartem, pół serio” Billy’ego Wildera. 10 najważniejszych filmów według Pawła Pawlikowskiego „Noc po ciężkim dniu”, reż. Richard Lester View oEmbed on the source website „Pół żartem, pół serio”, reż. Billy Wilder View oEmbed on the source website „Popiół i diament”, reż. Andrzej Wajda „Niebiańskie dni” oraz „Badlands”, reż. Terrence Malick „Miłość blondynki”, reż. Miloš Forman „Szalony Piotruś” oraz „Żyć własnym życiem”, reż. Jean-Luc Godard „Za naszą miłość”, reż. Maurice Pialat „Dziecko wojny”, reż. Andriej Tarkowski „Amarcord”, „Osiem i pół” oraz „Słodkie życie”, reż. Federico Fellini „Mulholland Drive”, reż. David Lynch „Popiół i diament” wysoko w zestawieniu Pawlikowskiego Trzecie miejsce dla filmu Andrzeja Wajdy nie wygląda tu jak przypadek. „Popiół i diament” to jeden z najważniejszych tytułów polskiej szkoły filmowej, a jednocześnie film, który łączy historię, emocje i bardzo świadomą formę. Nietrudno zobaczyć, dlaczego mógł być ważny dla Pawlikowskiego, reżysera przywiązanego do precyzji kadru, ciszy, niedopowiedzeń i napięcia między prywatnym losem a wielką historią. View oEmbed on the source website W pierwszej piątce listy znalazły się też dwa filmy Terrence’a Malicka: „Niebiańskie dni” i „Badlands”. To wybór, który dobrze pasuje do kina Pawlikowskiego - obraz często mówi tu więcej niż dialog, a emocje budowane są przez światło, rytm i kompozycję. View oEmbed on the source website Od Lyncha po Felliniego. Ta lista mówi sporo o kinie Pawlikowskiego Zestawienie Pawlikowskiego jest bardzo różnorodne, ale nie chaotyczne. Z jednej strony pojawia się w nim „Mulholland Drive” Davida Lyncha, film-labirynt o tożsamości, pragnieniach i iluzji. Z drugiej, trzy tytuły Felliniego: „Amarcord”, „Osiem i pół” i „Słodkie życie”, czyli kino pełne wspomnień, fantazji i autorskiej wolności. View oEmbed on the source website Są też filmy Godarda, Formana, Pialata i Tarkowskiego. Każdy z tych wyborów pokazuje inne źródło inspiracji: nowofalową energię, czułość wobec bohaterów, duchowy wymiar obrazu albo zamiłowanie do kina, które nie tłumaczy wszystkiego do końca. Dlatego ta lista jest ciekawa nie tylko dla fanów Pawlikowskiego. To także gotowa ściąga dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć, skąd bierze się jego filmowy język: oszczędny, elegancki, melancholijny i bardzo świadomy tego, jak wielką siłę może mieć pojedynczy kadr.
AI wybrała 10 poruszających filmów na Dzień Dziecka. Historie o przyjaźni, dorastaniu i rodzinie to must-watch nie tylko dla najmłodszych
Sztuczna inteligencja wybrała tytuły, które potrafią wzruszyć mocniej niż niejeden dramat. Historie o przyjaźni, dorastaniu i rodzinie poruszą każdego, niezależnie od wieku.
Dzień Dziecka to dobry moment, by wrócić do filmów, które nie tylko bawią najmłodszych, ale też rezonują z dorosłymi. Najlepsze kino familijne nie traktuje dziecięcych emocji jak czegoś błahego. Przeciwnie, potrafi opowiedzieć o tęsknocie, dorastaniu, samotności, rodzinie, przyjaźni czy stracie w sposób prosty, piękny i zrozumiały dla różnych pokoleń. W zestawieniu wskazanym przez AI znalazły się animacje i filmy, które wzruszają, ale nie przytłaczają. Są tu historie idealne na spokojny rodzinny wieczór, ale też produkcje dla nieco starszych dzieci: mogą stać się początkiem ważnej rozmowy. Oto 10 filmów wartych obejrzenia w Dzień Dziecka: nie tylko z dziećmi, ale też dla dziecka, którym kiedyś sami byliśmy. W tym artykule: „Coco” (2017) „W głowie się nie mieści” (2015) „Paddington” (2014) „E.T.” (1982) „Cudowny chłopak” (2017) „Mój sąsiad Totoro” (1988) „Gdzie jest Nemo?” (2003) „Odlot” (2009) „Mały Książę” (2015) „Most do Terabithii” (2007) 1. „Coco” (2017) Animacja w reżyserii Lee Unkricha, współreżyserowana przez Adriana Molinę, to jedna z najbardziej wzruszających opowieści o rodzinie, pamięci i sile międzypokoleniowych więzi. Bohaterem jest Miguel: chłopiec marzy o muzyce, choć w jego rodzinie od pokoleń panuje zakaz grania. Przez splot niezwykłych wydarzeń trafia do Krainy Umarłych, gdzie próbuje odkryć prawdę o swoich przodkach i własnym talencie. „Coco” zachwyca kolorami, muzyką i humorem, ale jego największa siła tkwi w emocjach. To opowieść o tym, że pamięć o bliskich jest formą miłości, a rodzinne historie, nawet te trudne, kształtują nas bardziej, niż przypuszczamy. Idealny na Dzień Dziecka, szczególnie dla rodzin, które chcą obejrzeć coś pięknego, ciepłego i naprawdę poruszającego. View oEmbed on the source website 2. „W głowie się nie mieści” (2015) Film w reżyserii Pete’a Doctera i Ronniego del Carmen to jeden z najtrafniejszych tytułów o dziecięcych emocjach. Jego bohaterką jest Riley, dziewczynka, która po przeprowadzce do San Francisco musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W jej głowie obserwujemy personifikowane emocje: Radość, Smutek, Strach, Gniew i Odrazę, które próbują pomóc jej przejść przez trudny moment dorastania. „W głowie się nie mieści” świetnie działa zarówno na dzieci, jak i rodziców. Najmłodszym pomaga zrozumieć, że każda emocja jest potrzebna, także smutek. Dorosłym przypomina, jak delikatny i skomplikowany bywa świat dziecka. Na rodzinny seans w Dzień Dziecka sprawdzi się znakomicie, bo po napisach końcowych naturalnie otwiera rozmowę o uczuciach. View oEmbed on the source website 3. „Paddington” (2014) „Paddington”, wyreżyserowany przez Paula Kinga, to film oparty na kultowej postaci misia stworzonej przez Michaela Bonda. Tytułowy bohater przybywa z Peru do Londynu w poszukiwaniu domu. Zagubiony na stacji Paddington spotyka rodzinę Brownów. Ta daje mu tymczasowe schronienie, choć szybko okazuje się, że obecność małego niedźwiadka zmieni ich życie bardziej, niż ktokolwiek się spodziewał. To jedna z najcieplejszych współczesnych propozycji familijnych. Traktuje o życzliwości, akceptacji i tym, że dom nie zawsze jest miejscem naszego pochodzenia, ale często tym, gdzie ktoś nas przyjmuje. Jest zabawny, elegancki wizualnie i pełen uroku, a przy tym niesie bardzo prostą, ale ważną lekcję: dobroć naprawdę ma znaczenie. View oEmbed on the source website 4. „E.T.” (1982) Klasyk Stevena Spielberga z 1982 roku od dekad wzrusza kolejne pokolenia widzów. Opowiada historię Elliotta: samotny chłopiec zaprzyjaźnia się z kosmitą pozostawionym na Ziemi. Wspólnie z rodzeństwem próbuje pomóc mu wrócić do domu, ukrywając go przed dorosłymi i służbami, które widzą w nim raczej obiekt badań niż istotę potrzebującą pomocy. „E.T.” to nie tylko film science fiction dla dzieci, ale przede wszystkim opowieść o empatii, samotności i sile przyjaźni. Działa szczególnie mocno, bo pokazuje świat oczami dziecka: pełen lęku, zachwytu, tajemnic i ogromnej potrzeby bliskości. Na Dzień Dziecka to wybór nostalgiczny, ale wciąż aktualny. View oEmbed on the source website 5. „Cudowny chłopak” (2017) Obraz Stephena Chbosky’ego powstał na podstawie bestsellerowej powieści R.J. Palacio. Głównym bohaterem jest August „Auggie” Pullman, chłopiec z deformacją twarzy, który po latach nauki w domu po raz pierwszy trafia do zwykłej szkoły. Musi zmierzyć się z ciekawością, uprzedzeniami, samotnością, ale też odkryć, że przyjaźń i odwaga mogą pojawić się w najmniej spodziewanych momentach. W obsadzie znaleźli się m.in. Jacob Tremblay, Julia Roberts i Owen Wilson. Film wzrusza bez nadmiernego sentymentalizmu. Dobrze pokazuje perspektywę dziecka, które czuje się inne, ale też jego rodziny, rówieśników i nauczycieli. „Cudowny chłopak” jest świetnym wyborem dla starszych dzieci, bo po seansie można porozmawiać o empatii, wykluczeniu, wyglądzie, odwadze i codziennej życzliwości. View oEmbed on the source website 6. „Mój sąsiad Totoro” (1988) Japońska animacja Hayao Miyazakiego ze Studia Ghibli to jeden z najdelikatniejszych filmów familijnych w historii kina. Opowiada o dwóch siostrach, Satsuki i Mei: dziewczynki przeprowadzają się z ojcem na wieś, by być bliżej chorej mamy. W nowym domu i pobliskim lesie odkrywają magiczne istoty, w tym tytułowego Totoro, dobrego ducha natury. „Mój sąsiad Totoro” nie pędzi, nie krzyczy i nie próbuje za wszelką cenę rozśmieszyć widza. Jego przekaz tkwi w czułości, prostocie i dziecięcym spojrzeniu na świat. To historia o wyobraźni, bliskości z naturą i lęku o ukochaną osobę, opowiedziany z niezwykłą łagodnością. Idealny wybór na spokojniejszy, bardziej poetycki seans. View oEmbed on the source website 7. „Gdzie jest Nemo?” (2003) Animacja Pixara w reżyserii Andrew Stantona i Lee Unkricha to pozornie lekka podwodna przygoda, ale pod jej kolorową powierzchnią kryje się bardzo emocjonalna historia. Nemo, mała rybka, zostaje schwytany na Wielkiej Rafie Koralowej i trafia do akwarium w Sydney. Jego ojciec, Marlin, który po rodzinnej tragedii stał się nadopiekuńczy i pełen lęku, wyrusza w podróż, by odnaleźć syna. Ta produkcja szczególnie mocno trafia do rodziców. Opowiada o potrzebie ochrony dziecka, ale też o konieczności pozwolenia mu na samodzielność. Dla dzieci jest pełną humoru i przygód historią o odwadze, dla dorosłych – piękną lekcją zaufania. View oEmbed on the source website 8. „Odlot” (2009) „Odlot” to film wyreżyserowany przez Pete’a Doctera i Boba Petersona. Jego bohaterem jest Carl Fredricksen. Starszy mężczyzna po stracie ukochanej żony postanawia spełnić ich dawne marzenie o podróży do Ameryki Południowej. Przyczepia do domu tysiące balonów i wyrusza w niezwykłą podróż, nie wiedząc, że na pokładzie znalazł się także mały skaut Russell. Pierwsze minuty „Odlotu” uchodzą za jedną z najbardziej wzruszających sekwencji w historii animacji. Mówi o żałobie, samotności i stracie, ale też o tym, że nowe przygody i relacje mogą pojawić się nawet wtedy, gdy wydaje się, że wszystko, co najważniejsze, już się wydarzyło. To propozycja piękna, mądra i bardzo poruszająca. View oEmbed on the source website 9. „Mały Książę” (2015) Animowana adaptacja książki Antoine’a de Saint-Exupéry’ego wyreżyserowana przez Marka Osborne’a łączy klasyczną opowieść o Małym Księciu z historią dziewczynki wychowywanej przez bardzo ambitną mamę, która planuje każdy szczegół jej przyszłości. Dopiero spotkanie z ekscentrycznym sąsiadem, Lotnikiem, otwiera przed nią świat wyobraźni, wolności i pytań. To film dla rodzin, które lubią spokojniejsze, bardziej refleksyjne kino. Opowiada o dzieciństwie, presji dorastania, przyjaźni i tym, że najważniejsze rzeczy często wymykają się logice dorosłych. Może wzruszyć szczególnie rodziców czasem łapiących się na tym, że zbyt szybko wymagają od dzieci „dorosłości”. Dodatkowy plus? Marillon Cotillard i Jeff Bridges w odsłonie dubbingowej. View oEmbed on the source website 10. „Most do Terabithii” (2007) Dzieło Gábora Csupó z 2007 roku, oparty na powieści Katherine Paterson opowiada o Jessim i Leslie: dzieci zaprzyjaźniają się i tworzą własne wyobrażone królestwo, Terabithię. W świecie fantazji mogą być odważni, wolni i ważni, nawet jeśli codzienność bywa dla nich trudna. To piękna produkcja o przyjaźni, wyobraźni i dojrzewaniu, idealny szczególnie dla starszych dzieci. Jej emocjonalny ciężar jest większy niż w wielu klasycznym kinie familijnym. Właśnie dlatego może stać się ważnym seansem, pod warunkiem że obejrzymy ją razem i zostawimy po niej przestrzeń na rozmowę.
Filmy Bollywood, które choć raz w życiu trzeba zobaczyć. Oto 10 indyjskich hitów kinowych od których trudno się oderwać
Filmy bollywood to wschodni odpowiednik amerykańskiego kina Hollywood. Hinduskie produkcje zwykle są jednak znacznie dłuższe, a przy tym pełne kolorów, muzyki i orientalnego tańca. Poznaj ranking 10 najlepszych filmów Bollywood!
Przez lata kino Bollywood było dla wielu widzów pierwszym skojarzeniem z Indiami - pełnym emocji, kolorów, muzyki i historii miłosnych opowiadanych z rozmachem, którego próżno szukać w zachodnich produkcjach. I choć dziś indyjska kinematografia to znacznie szersze zjawisko, obejmujące także mroczne thrillery, kino społeczne czy ambitne dramaty, to właśnie Bollywood wciąż pozostaje jej najbardziej rozpoznawalnym obliczem. Mało kto jednak wie, że Indie produkują rocznie więcej filmów niż Hollywood - a sama „fabryka snów” w Mumbaju od dekad funkcjonuje jako osobny, niezwykle wpływowy ekosystem kulturowy. W Bollywood muzyka nie jest dodatkiem, ale integralną częścią narracji. Termin „filmy Bollywood” powstał w latach 70. ubiegłego wieku, jako połączenie słów "Bollywood" i "Hollywood". Nazwa znana na całym świecie nie jest zbyt lubiana w samych Indiach. Mieszkańcy tego kraju wolą nazywać swoje produkcje filmowe jako "hindi cinema". Filmy Bollywood mają też swoje gwiazdy, których sława już dawno temu przekroczyła granice Indii. Aishwarya Rai, Priyanka Chopra, Deepika Padukone, Shah Rukh Khan, Akshay Kumar, Amitabh Bachchan, Hrithik Roshan - to tylko kilka nazwisk mających na swoim koncie tytuły bollywoodzkie. Co ciekawe, wiele klasycznych tytułów Bollywood z lat 90. i 2000. globalna publiczność odkrywa dopiero dziś - dzięki platformom streamingowym i rosnącej popularności kina indyjskiego poza Azją. To właśnie dlatego powracają one w rankingach „must watch”, zachwycając zarówno widzów nostalgią, jak i zupełnie nową estetyką opowiadania historii. Poniżej znajdziesz zestawienie 10 indyjskich filmów, które najlepiej pokazują różnorodność Bollywood - od kultowych romansów, przez rodzinne dramaty, aż po widowiskowe kino historyczne. W tym artykule: Czasem słońce, czasem deszcz, reż. Karan Johar, 2001 Dzisiejsza miłość, reż. Imtiaz Ali, 2009 Nigdy nie mów żegnaj, reż. Karan Johar, 2006 Tanhaji: The Unsung Warrior, reż. Om Raut, 2020 Koyla, reż. Rakesh Roshan, 1997 Gdyby jutra nie było, reż. Nikhil Advani, 2003 Housefull 4, reż. Farhad Samji, 2019 Lagaan, reż. Ashutosh Gowariker, 2001 Fanaa, reż. Kunal Kohli, 2006 Saathiya, reż. Shaad Ali, 2002 Czasem słońce, czasem deszcz, reż. Karan Johar, 2001 To jeden z największych hitów indyjskiego kina. Jeśli lubisz filmy bollywood z Shah Rukh Khanem, ten na pewno ci się spodoba! Stanowi afirmację takich wartości jak przyjaźń, rodzina, optymizm i odwaga. Jest to historia młodego małżeństwa Nandini i Yasha, którzy krótko po ślubie postanawiają adoptować małego Rahula, obdarzając chłopca prawdziwą miłością. Po niedługim czasie na świecie pojawia się biologiczny syn pary, o imieniu Rohan. Mijają lata. Starszy syn, hołdując tradycji, wyjeżdża na studia do Londynu, aby po ich ukończeniu przejąć rodzinny majątek. Po powrocie zakochuje się w Anjali, jednak jego ojciec nie akceptuje tego związku, ponieważ dziewczyna pochodzi z niższych sfer. Rahul, mimo zakazu ojca, postanawia poślubić swoją ukochaną, a ten w konsekwencji wydziedzicza syna i każe mu opuścić dom. Młoda para wyjeżdża z kraju. Po latach młodszy syn, Rohan, postanawia odnaleźć brata i pogodzić skłóconą rodzinę. Hit dostępny jest na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Dzisiejsza miłość, reż. Imtiaz Ali, 2009 Najlepsze filmy bollywood nawet z najbardziej zagorzałego racjonalisty potrafią wycisnąć łzy wzruszenia. Jedną z takich produkcji stanowi „Dzisiejsza miłość”, komediodramat romantyczny z Saifa Ali Khanem i Deepiką Padukone w rolach głównych. To poruszająca historia miłości Kaia i Meer. Para poznała się na londyńskim uniwersytecie i w oczach społeczeństwa był to związek idealny. Niestety, kiedy los wystawił tę miłość na pierwszą poważną próbę, którą stanowiła rozłąka, związek się rozpadł. Meer postanowiła wyjechać do Indii, by podjąć pracę przy restaurowaniu fresków, podczas gdy Kai zostaje w Anglii. Pewnego dnia spotyka on mężczyznę, który namawia młodzieńca, by walczył o swoją miłość. Ten postanawia jednak pozostać jedynie przyjacielem Meer i zaczyna spotykać się z inną kobietą, podobnie jak Meer, która w międzyczasie związała się z Vikramem. Dopiero kiedy Meer informuje Kaia o swoim ślubie, zrozumiał on swój ogromny błąd. Film dostępny jest na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Nigdy nie mów żegnaj, reż. Karan Johar, 2006 Shah Rukh Khan to gwiazda, bez której indyjskie filmy romantyczne wręcz nie mogą się obejść i „Nigdy nie mów żegnaj” jest właśnie jednym z nich. Aktor wciela się tutaj w Deva Sarana, wybitnego sportowca, który odnosi liczne sukcesy w dziedzinie piłki nożnej. Jego życie jest szczęśliwe i beztroskie – jest majętny i ma kochającą żonę Rheę i małego synka. Pewnego dnia jego życie diametralnie się zmienia. Spotyka dziewczynę o imieniu Maya, która nie jest pewna czy chce wyjść za mąż za swojego przyjaciela. Dev przekonuje ją do poślubienia jej ukochanego Rishiego. Po długiej rozmowie z kobietą Dev wraca zamyślony do domu. Nieoczekiwanie potrąca go samochód, co całkowicie przekreśla jego dalszą karierę sportowca. W jego idealnym dotąd małżeństwie coraz częściej pojawiają się konflikty i nieporozumienia. Po czterech latach mężczyzna ponownie spotyka Mayę, a ich serdeczna przyjaźń z czasem przeradza się w miłość. Obecnie niedostępny w streamingu. Film co jakiś czas wraca do katalogu Netflixa. Tanhaji: The Unsung Warrior, reż. Om Raut, 2020 Indyjskie filmy to nie tylko komedie romantyczne. „Tanhaji: The Unsung Warrior” jest historyczno – biograficznym filmem akcji, w którym w głównych rolach zagrali Ajay Devgan, Saif Ali Khan, Kajol Devgan, Sharad Kelkar i Luke Kenny. Fabuła filmu umiejscowiona jest w XVII wieku i opowiada o losach Tanajiego, który podejmuje heroiczną próbę odzyskania fortecy Kondhana po tym, jak przejęli ją Mogołowie. Ciekawostką jest, że film został wydany zarówno w formacie 2D, jak i w wersji 3D, co zdecydowanie wyróżnia go na tle innych produkcji. Tytuł dostępny jest na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Koyla, reż. Rakesh Roshan, 1997 Nieliczne filmy bollywood dostępne w Polsce mogą poszczycić się tym, że reprezentują wiele gatunków. „Koyla” łączy w sobie takie gatunki filmowe jak dramat miłosny, musical, jednocześnie będąc filmem akcji. Jego tematem przewodnim jest zemsta i miłość. W rolach głównych możemy obserwować grę aktorską takich indyjskich gwiazd jak Shah Rukh Khan, Amrish Puri oraz Madhuri Dixit. Ta wzruszająca historia opowiada o losach Shankara, od najmłodszych lat będącego wiernym i posłusznym sługą potężnego Raja. Ten z kolei jest właścicielem kopalni, który w oczach swoich pracowników umiejętnie kreuje się na troskliwego opiekuna, podczas gdy w rzeczywistości potrafi wyzyskiwać swoich robotników bez najmniejszych skrupułów. Śmiało można powiedzieć, że Raja nie posiada kręgosłupa moralnego, czego konsekwencją jest wielkie oszustwo, którego się dopuścił, by Gauri zgodziła się zostać jego żoną. Prowadząc z nią korespondencję, wysyła kobiecie zdjęcie młodego Shankara, kłamiąc, że jest to jego własne oblicze. Oszukana kobieta dopiero w dniu ślubu dowiaduje się, że Raja w rzeczywistości wygląda zupełnie inaczej i jest znacznie starszy. Chce odwołać ślub, niestety zostaje uwięziona w domu swojego przyszłego męża. Raja jest na tyle bezwzględny, że bez zawahania pozwala na morderstwo brata swojej wybranki, który to próbuje ją uwolnić. Na ratunek kobiecie przychodzi zakochany w niej Shankar, po raz pierwszy w życiu dopuszczając się buntu wobec swojego pana. Para postanawia uciec, a złowrogi Raja zbiera broń i wyrusza wraz ze swoimi ludźmi w wielką pogoń za kochankami. Dostępny głównie w wypożyczalniach VOD. View oEmbed on the source website Gdyby jutra nie było, reż. Nikhil Advani, 2003 To kolejny indyjski film, w którym występuje słynny Shah Rukh Khan, a obok niego tacy aktorzy jak Jaya Bhaduri, Saif Ali Khan, Preity Zinta oraz Sushma Seth. Tematem przewodnim filmu jest pojednanie w skłóconej rodzinie, która dotknięta została dramatem zdrady i samobójstwa, a także niezwykła przemiana człowieka, wywołana za pomocą miłości, poświęcenia i przyjaźni. Jak na Bollywood przystało, produkcja pełna jest piosenek i tańca. Film przedstawia historię Nainy, studentki, mieszkającej wraz ze swoją indyjską rodziną w Nowym Jorku. Przyjaźni się z Rohitem, którego uważa za niepoprawnego playboya. Ten jednak nigdy nie próbuje jej uwieść, szanując ich przyjaźń. Nawet gdyby próbował, to najprawdopodobniej jego plany zakończyłyby się fiaskiem, ponieważ Naina nie jest zwolenniczką flirtów i nie wierzy w takie ideały jak rodzina czy związki. Jej negatywne nastawienie jest wynikiem licznych dramatów i przeciwności losu trapiących jej dom rodzinny. Pewnego dnia do sąsiedniego domu wprowadza się chłopak o imieniu Aman, który szybko zjednuje sobie wszystkich okolicznych mieszkańców. Wyjątek stanowi Naina, którą irytuje jego radosne i beztroskie podejście do życia. Nie wie jednak, że nowy sąsiad skrywa tajemnicę, która na zawsze odmieni jej życie. Tytuł dostępny rotacyjnie (m in. na Netflix/Apple TV) View oEmbed on the source website Housefull 4, reż. Farhad Samji, 2019 „Housefull 4” to indyjska komedia, będąca czwartą odsłoną serii Housefull. Zagrali w niej tacy aktorzy jak Akshay Kumar, Riteish Deshmukh, Bobby Deol, Kriti Sanon, Pooja Hegde i Kriti Kharbanda. Film podejmuje problematykę zjawiska reinkarnacji, obejmującej okres 600 lat, a dokładniej czas od 1419 do 2019 roku. Głównym bohaterem jest Harry, fryzjer, który wraz z braćmi prowadzi w Londynie studio fryzjerskie. Często boryka się z niezrozumiałymi przebłyskami minionej epoki. Jest szalenie roztargniony, a w konsekwencji pewnego dnia naraża się groźnemu gangsterowi, gubiąc jego worek z ogromną sumą pieniędzy. Przestępcy, używając gróźb, żądają od braci zwrotu pieniędzy. Aby móc sprostać tej sytuacji, bracia postanawiają poślubić córki bardzo zamożnego potentata biznesowego. Ślub ma miejsce w Indiach, w mieście Sitamgarh, w którym to boy hotelowy nieoczekiwanie rozpoznaje w braciach reinkarnacje ludzi żyjących w 1419 roku. W wyniku splotu zdarzeń, Harry orientuje się, że towarzyszące mu przebłyski z przeszłości mają coś wspólnego z wizją pracownika hotelu. Postanawia umówić się z nim na spotkanie w mieście Madhavgarg, w którym to jego wizje znacząco przybierają na sile. Tytuł dostępny jest w opcji na wypożyczenie na platformie Apple TV oraz Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website Lagaan, reż. Ashutosh Gowariker, 2001 „Lagaan” jest eposem historycznym, stanowiącym mieszankę musicalu, historii miłosnej i kolonialnego dramatu. Był nominowany do Oscara jako najlepszy film nieanglojęzyczny. W głównych rolach zagrali Aamir Khan i Gracy Singh. Akcja filmu umiejscowiona jest w 1893 roku, kiedy to Indie okupowane były przez Brytyjczyków. Jeden z oprawców, kapitan Russel, bezwzględnie gnębi wysokimi podatkami mieszkańców podległego mu rejonu Indii. Hindusi nie mają pieniędzy, a ich sytuację dramatycznie pogarsza panująca od dłuższego czasu susza. Pewnego dnia arogancki Anglik rzuca mieszkańcom wioski wyzwanie sportowe: zwolni ich na 3 lata z płacenia podatków, jeśli wygrają grę w krykieta, natomiast jeśli przegrają, podatki wzrosną trzykrotnie, co w okresie suszy oznaczałoby ich śmierć. Hindusi podejmują wyzwanie. Film dostępny jest w bibliotece Netflixa. View oEmbed on the source website Fanaa, reż. Kunal Kohli, 2006 14 lat temu film ten stanowił w Indiach jeden z największych przebojów. Co ciekawe, zdjęcia do produkcji były realizowane w Indiach i… w Polsce! A dokładniej w Zakopanem. W rolach głównych występują Kajol i Aamir Khan. O czym jest ten film? Kajol wciela się w Zooni, niewidomą kaszmirską dziewczynę, która pewnego dnia spotyka Rehana Qadri, będącego lokalnym przewodnikiem i znanym flirciarzem. Rehan jest zafascynowany niewidomą dziewczyną, która dzięki jego barwnym opowieściom, oczyma wyobraźni jest w stanie zobaczyć i poczuć niezwykłą atmosferę tego Delhi. Zooni nie wie jednak, że Rehan skrywa przed nią inne, nieznane oblicze. Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website Saathiya, reż. Shaad Ali, 2002 „Saayhiya” jest bollywoodzkim dramatem, będącym debiutem reżyserskim Shaada Ali. Film ten stanowi remake tamilskiej produkcji z 2000 roku o tytule „Alaipayuthey”. W rolach głównych występują Rani Mukerji, Vivek Oberoi i Tanuja. Fabuła filmu opowiada o losach mężczyzny o imieniu Aditya, młodego mieszkańca Bombaju, który otworzył własną firmę komputerową. Pewnego dnia w pociągu spotyka Suhani Sharmę, w której szybko się zakochuje. Ta jednak początkowo nie odwzajemnia jego gorących uczuć. W krótkim czasie Aditya udowadnia ukochanej, że są sobie przeznaczeni. Para planuje duży ślub, jednak rodzinne spotkanie zamienia się w ogromną awanturę, rujnując romantyczne plany zakochanych. Para postanawia uciec. Film również dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Ten oscarowy film rozdziera serce i zostaje na długo. To opowieść o bólu, który zamienia się w coś więcej
Kiedy kino dotyka najgłębszych emocji, zostaje z nami na dłużej niż dwie godziny seansu. Dzieło Chloé Zhao to film, który nie tylko rozdziera serce, ale też pokazuje, jak z największego cierpienia może narodzić się coś pięknego. To opowieść, która zostaje w nas na długo po napisach końcowych.
Spis treści: Historia, która porusza do głębi Wizualny majstersztyk i aktorskie arcydzieła Historia, która porusza do głębi Adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O’Farrell przenosi nas do XVI-wiecznej Anglii, gdzie poznajemy rodzinę Szekspira w obliczu niewyobrażalnej straty. Film skupia się na Agnes, żonie Williama Szekspira, i ich synu Hamnecie, który staje się symbolem bólu, żałoby i miłości. To nie jest kolejna biografia wielkiego dramatopisarza - to intymna opowieść o rodzinie, której świat rozpada się na kawałki. Twórcy „Hamneta” nie boją się trudnych tematów. Śmierć dziecka, rozpacz, samotność – wszystko to pokazane jest z niezwykłą wrażliwością i subtelnością. Ale to, co najbardziej porusza, to sposób, w jaki film ukazuje przemianę bólu w coś więcej. Dla Szekspira tragedia staje się impulsem do stworzenia jednego z najważniejszych dzieł w historii literatury. Dla Agnes - siłą do przetrwania i odnalezienia siebie na nowo. Wizualny majstersztyk i aktorskie arcydzieła Każde ujęcie w „Hamnecie” jest dopracowane do perfekcji. Kostiumy, scenografia, muzyka – wszystko tworzy niezwykły klimat, który przenosi widza w czasie i przestrzeni. Aktorskie kreacje, zwłaszcza odtwórczyni roli Agnes, zapierają dech w piersiach. To dzięki nim emocje są tak autentyczne, a ból bohaterów staje się naszym własnym. „Hamnet” to nie tylko opowieść o stracie. To film o miłości, nadziei i sile, która pozwala przetrwać nawet największą tragedię. Po seansie trudno wrócić do codzienności - obrazy i emocje jeszcze długo nie pozwalają o sobie zapomnieć. To kino, które nie tylko wzrusza, ale i daje nadzieję, że z bólu może narodzić się coś wyjątkowego. To jeden z tych filmów, które zostają w sercu na zawsze. Jeśli szukasz prawdziwych emocji i opowieści, która porusza najczulsze struny duszy - „Hamnet” jest obowiązkową pozycją na twojej liście. Nic dziwnego, że jest to dzieło, które polecają ludzie sztuki. „To jest film, który zrobił na mnie ogromne wrażenie, aż nie sądziłam, ze aż takie” - podkreśla aktorka Katarzyna Zawadzka. Oscarowe nominacje nie są tu przypadkiem. To film, który na długo zostaje w pamięci i sercu.
Millennium Docs Against Gravity 2026 startuje już za chwilę - ponad 170 filmów i wydarzenia, których nie możesz przegapić
Już za chwilę startuje jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych w Europie. 23. edycja Millennium Docs Against Gravity ponownie zamieni polskie miasta w przestrzeń rozmów o świecie, emocjach i tym, co naprawdę nas porusza. W programie znalazło się ponad 170 filmów dokumentalnych, a także wydarzenia specjalne, koncerty i spotkania z twórcami. Sprawdzamy, co warto zobaczyć.
Do startu 23. edycji Millennium Docs Against Gravity zostało już tylko 10 dni. Festiwal odbędzie się od 8 do 17 maja 2026 roku w kinach w siedmiu miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Łodzi i Bydgoszczy. Następnie, od 19 maja do 1 czerwca, wydarzenie przeniesie się także do przestrzeni online. MDAG to dziś największy festiwal filmowy w Polsce i drugi co do wielkości festiwal dokumentalny w Europie. W 2025 roku zgromadził ponad 181 tysięcy widzów i widzek — i wszystko wskazuje na to, że tegoroczna edycja przyciągnie jeszcze większą publiczność. Na stronie festiwalu dostępny jest już pełny harmonogram projekcji, a sprzedaż biletów na seanse właśnie ruszyła. Kończy się także sprzedaż karnetów i akredytacji — na stronie zostały już ostatnie sztuki. To właśnie one zapewniają dostęp do pełnego programu, czyli ponad 170 filmów dokumentalnych z całego świata. Jak co roku MDAG proponuje kino, które nie tylko opowiada historie, ale też zmusza do refleksji — o świecie, relacjach, technologii czy przyszłości planety. Wydarzenia specjalne: kino wszystkimi zmysłami Festiwal to jednak nie tylko seanse. W programie znalazły się także wydarzenia specjalne, które poszerzają doświadczenie kina o kolejne zmysły i konteksty. Jednym z nich jest autorski format PURO Film to Table, łączący projekcję filmową z doświadczeniem kulinarnym. Po seansie filmu „Piąta pora roku” w reżyserii Giuseppe Carrieriego widzowie wezmą udział w kolacji degustacyjnej inspirowanej historią pięciu włoskich szefowych kuchni. To opowieść o jedzeniu jako nośniku pamięci, emocji i tożsamości — kontynuowana przy stole, już poza salą kinową. Pokazy specjalne W programie znalazły się także wyjątkowe pokazy specjalne. Jednym z nich jest projekcja filmu „Przesuwając granice” w Planetarium Centrum Nauki Kopernik, połączona ze spotkaniem z reżyserem Julienem Elie. Film przenosi widzów do Boca Chica — miejsca, gdzie rozwój technologiczny ściera się z delikatnym ekosystemem. To opowieść o ambicjach związanych z podbojem kosmosu i pytanie o ich realną cenę. Koncerty, które dopełniają filmowe doświadczenie MDAG od lat łączy kino z muzyką — i nie inaczej będzie w tym roku. W programie znalazły się m.in.: występ Andriego Snæra Magnasona i Bartka Wąsika w Iluzjonie, poświęcony relacji między pamięcią a naturą koncert Joshua Eustisa i Kelly Moran z Orkiestrą Polskiego Radia w Studiu im. Lutosławskiego występ EABS inspirowany twórczością Sun Ra To wydarzenia, które rozwijają filmowe narracje i pozwalają doświadczyć ich w zupełnie inny sposób. Nowa nagroda: Dokumentalne Grand Prix FIPRESCI Tegoroczna edycja przynosi także ważną nowość. MDAG staje się domem prestiżowej nagrody Dokumentalnego Grand Prix FIPRESCI, przyznawanej przez międzynarodowe grono krytyków filmowych. Pokaz nagrodzonego filmu odbędzie się 9 maja w warszawskiej Kinotece. Co warto zobaczyć: polecenia dyrektora festiwalu Jak co roku, dyrektor festiwalu Artur Liebhart przygotował swoje autorskie TOP 10 filmów, które szczególnie warto zobaczyć. Wśród nich znalazły się m.in.: „Bugboy”, reż. Lucas Paleocrassas Pasja pomaga przeżyć najtrudniejszy czas. Yorgos, główny bohater filmu „Bugboy”, to nieśmiały nastolatek z wadą wzroku. Odnajduje odwagę dzięki więzi ze świerszczem o imieniu Isabella. Film łączy realizm z metaforyczną baśnią, pokazując lekcję przyjaźni, zaufania i dorastania. „Yo (Miłość jest zbuntowanym ptakiem)”, reż. Anna Fitch, Banker White Jak w tytule. Po śmierci przyjaciółki Anna przez dekadę odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki o tym samym imieniu. Film łączy ostatni rok życia Yo z twórczą interpretacją jej historii, pokazując siłę pamięci, miłości i artystycznej kreacji. „Bez końca”, reż. Michał Marczak Najdłużej szukamy tego, co zgubiliśmy w sobie Daniel nie słyszał, jak jego syn Krzysiek wychodzi z domu i idzie na most, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem zniknął: skoczył do rzeki albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. „Moje wszystkie głosy”, reż. Maasja Ooms Terapia może być fascynująca Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób i ich głosy – chroniące lub zagrażające. Rewolucyjna terapia pozwala im zyskać akceptację siebie i zmierzyć się z traumą, rysując fascynujący portret niezwykłego świata ludzkiego umysłu. „Love-22-Love”, reż. Jeroen Kooijmans Sztuka + miłość = piękno Jeroen Kooijmans dokumentuje 30 lat pełnych miłości, tworzenia i kryzysów psychicznych. To poetycki hołd dla żony i filmowy pamiętnik – list miłosny pełen sztuki. „Był sobie śnieg”, reż. Nikolaus Geyrhalter Tam, gdzie śnieg i lód nadal rządzą, tam żyją szczęśliwi ludzie Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż przez śnieżne i lodowe krajobrazy Japonii, Kanady, Islandii, Alp i Antarktydy. Film balansuje między zachwytem nad tym światem a melancholią jego utraty, pokazując zmiany w środowisku oraz tysiące form śniegu i lodu. „Sny o słoniach”, reż. Werner Herzog Herzog znów na tropie. Ale tym razem... Szaleni naukowcy i podróżnicy – to bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na postaci dra Steve’a Boyesa, który tropi słonie-olbrzymy w Angoli, na niezamieszkałych terenach, przez lokalnych mieszkańców nazywanych „końcem świata”. „Wax & Gold”, reż. Ruth Beckermann Jeden hotel, siła młodzieńczej fascynacji i Kapuściński Pobyt w legendarnym Hiltonie w Addis Abebie i „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia dla wielowarstwowej opowieści o imperialnej przeszłości Etiopii, teraźniejszości i ukrytych poetyckich znaczeniach, które je łączą. „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue Epicka historia kręcona przez 11 lat. Wybitne „Mariinka” zaczyna się na długo przed tym, nim zaczęła się pełnowymiarowa inwazja Rosji. Na wschodzie Ukrainy śledzimy losy kilku młodych Ukraińców, których życie na zawsze zostało ukształtowane przez ponad dziesięć lat wojny i konfliktu w Donbasie. „U źródła światła - 11 pieśni dla Fidżi”, reż. Cynthia Beatt Powrót do swojego wewnętrznego źródła Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Czy odnajdzie ją jej alter ego, w które wciela się Tilda Swinton? W tym roku Artur Liebhart wybrał także swoim zdaniem najciekawsze tytuły z sekcji THE BEST OF MDAG, czyli filmów dokumentalnych prezentowanych na MDAG w ubiegłych latach, które podbiły serca publiczności. „List do redakcji”, reż. Alan Berliner Hymn żałobny dla prasy drukowanej poprzez 7076 zdjęć Film zbudowany ze zdjęć z „The New York Times” to osobista refleksja Alana Berlinera i elegia dla drukowanej gazety. Kolaż łączy powagę z wizualną fantazją, rozważając upływ czasu, starzenia się i zmiany w erze cyfrowej. „Życie Jane”, reż. Lorenz Knauer Jane Goodall – wspaniała postać, gościni naszego festiwalu w 2011 roku Jane Goodall – słynna badaczka szympansów i działaczka ekologiczna – przez ponad 20 lat podróżowała po świecie, szerząc nadzieję na ochronę planety. Film śledzi jej misję, pokazując archiwalia z jej życia i przełomowych badań w Park Narodowy Gombe. „Nadprodukcja: Terror konsumpcji”, reż. Erik Gandini Dlaczego przestaliśmy kontestować system? Spytaj reżysera po projekcji Film o konsumpcjonizmie, który poruszył widownię na całym świecie. Wykorzystując język teledysków, propagandy i reklamy, stawia pytania o szczęście, pustkę i alternatywy wobec globalnego kapitalizmu. W centrum – kontrowersyjny filozof John Zerzan. To tylko część programu, który — jak co roku — łączy intymne historie z tematami globalnymi. MDAG: festiwal dla wszystkich Organizatorzy mocno podkreślają także dostępność festiwalu. Dzięki wsparciu partnerów filmy z Konkursu Głównego będą dostępne z audiodeskrypcją, a wybrane pokazy także z napisami dla osób niesłyszących oraz tłumaczeniem na język migowy. Festiwal oferuje również wsparcie w organizacji udziału w wydarzeniach, co czyni go jednym z bardziej inkluzywnych wydarzeń filmowych w Europie. Bilety na seanse oraz wydarzenia towarzyszące są już dostępne — zarówno online, jak i w kasach kin. Mecenasem tytularnym wydarzenia jest Bank Millenium. Patronem medialnym Festiwalu jest ELLE.
Kino na Obcasach w Multikinie: „Diabeł ubiera się u Prady 2” - zobacz powrót kultowych bohaterek już 4 maja
Maj to miesiąc rozkwitu, nowej energii i... gorących premier kinowych. Już 4 maja 2026 roku Multikino zaprasza na wyjątkową, majową odsłonę uwielbianego cyklu Kino na Obcasach. Tym razem na wielkim ekranie zagości tytuł, na który fani czekali równe dwie dekady. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to kontynuacja legendarnego hitu z 2006 roku, który nie tylko zdefiniował gatunek komedii lifestylowej, ale stał się stałym elementem popkultury.
Wielki powrót ikonicznej obsady Dwadzieścia lat po premierze pierwszej części, emocje w redakcji „Runway” wcale nie opadły. Największym atutem sequela jest fakt, że na ekranie ponownie zobaczymy aktorski kwartet marzeń. Meryl Streep powraca jako bezkompromisowa i chłodna Miranda Priestly, której każde skinienie głowy decyduje o losach światowych projektantów. Obok niej wystąpią Anne Hathaway jako Andrea Sachs, która przez lata przeszła ogromną przemianę, oraz niezastąpiona Emily Blunt w roli Emily Charlton. Całość dopełnia charyzmatyczny Stanley Tucci, czyli filmowy Nigel. Akcja filmu ponownie przenosi nas do serca tętniącego życiem Nowego Jorku. Tym razem jednak bohaterowie muszą zmierzyć się z zupełnie nowymi wyzwaniami. Świat wielkiej mody, który znaliśmy, ewoluował – tradycyjne magazyny walczą o przetrwanie w dobie cyfrowej rewolucji, a media społecznościowe dyktują nowe zasady gry. Czy Miranda Priestly odnajdzie się w świecie influencerów i natychmiastowych trendów z TikToka? „Diabeł ubiera się u Prady 2” to inteligentne, zabawne i refleksyjne spojrzenie na ambicję, lojalność oraz cenę, jaką płaci się za sukces w branży, która nigdy nie zasypia. Więcej niż tylko seans – wieczór pełen atrakcji Kino na Obcasach to coś więcej niż zwykłe wyjście do kina. To czas na relaks z przyjaciółkami i okazja do wspólnego świętowania. Jak na każde wydarzenie z tego cyklu przystało, pokazowi towarzyszyć będą liczne niespodzianki. Na uczestniczki i uczestników czekają pakiety prezentowe od partnerów i sponsorów, konkursy z nagrodami oraz wyjątkowa atmosfera, która sprawi, że ten wieczór w Multikinie stanie się niezapomnianym przeżyciem. Szczególne wydarzenie przygotowaliśmy dla widzów w warszawskim Multikinie Złote Tarasy. To właśnie tam odbędą się unikalne „Lekcje Wartości” z Grażyną Torbicką. Spotkanie z ambasadorką marki L'Oréal Paris będzie doskonałą okazją do rozmowy o pewności siebie, sile kobiet i wartościach, które pomagają nam odnaleźć się we współczesnym świecie. Gdzie nas znajdziesz? Majowa edycja KNO odbędzie się w wybranych kinach sieci Multikino w całej Polsce: Elbląg, Gdańsk, Głogów, Katowice, Kłodzko, Koszalin, Kraków, Leszno, Mielec, Olsztyn, Poznań Stary Browar, Rzeszów, Rumia, Słupsk, Szczecin, Świdnica, Tychy Gemini, Warszawa Młociny, Warszawa G City Targówek, Warszawa Złote Tarasy, Włocławek, Wrocław Pasaż oraz Zabrze. Bilety są już dostępne w kasach kin, na stronie MULTIKINO oraz w aplikacji mobilnej. Nie zwlekaj – świat Mirandy Priestly nie lubi spóźnień! Zapraszamy na wieczór, w którym styl spotyka się z wielkimi emocjami. Patronem medialnym pokazu jest ELLE.
10 filmów o nowym początku, które leczą serce. To historie o kobietach, które po przejściach odzyskują siebie
Nie każde kino ma dawać ukojenie, ale są filmy, które pomagają oswoić stratę, rozczarowanie, żałobę i moment życiowego zawieszenia. Te historie o kobietach po rozwodzie, po stracie i po kryzysie przypominają, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odzyskać sprawczość, czułość wobec siebie i odwagę, by zacząć od nowa.
W kinie postać kobiety po przejściach to jeden z wiodących motywów. Kobiece historie są pełne jest emocji, trudnych wyborów i transformacji. Takie filmy ukazują, jak doświadczenia zmieniają człowieka, jak można odrodzić się po porażce i odnaleźć nowe drogi szczęścia. Często te historie są inspirujące i pełne nadziei, pokazując, że nawet po najtrudniejszych przejściach można zacząć od nowa. Ekspertem "od kobiet" jest Pedro Almodóvar, który właśnie kobietom po trudnych doświadczeniach życiowych poświęcił w swoich filmach najwięcej uwagi. Jego bohaterki to kobiety, które zmierzą się z cierpieniem, ale często znajduje siłę, by odbudować swoje życie. Takich filmów jest jednak o wiele więcej. Czego możemy się nauczyć od filmowych "kobiet po przejściach"? 1. Siła i wytrwałość Filmowe bohaterki odkrywają w sobie głęboko zakorzenioną siłę, której wcześniej nie były świadome. Mimo trudności potrafią wstać, walczyć i szukać nowych dróg. 2. Dojrzałość emocjonalna Kobiety, które dostały trudną lekcję od życia stają się bardziej świadome swoich emocji i potrzeb. Może bardziej zrozumieć siebie i innych, stając się bardziej empatyczną i wyrozumiałą. Jej doświadczenia dają jej perspektywę, która pozwala lepiej radzić sobie z trudnymi sytuacjami. 3. Otwartość na zmiany Doświadczone kobiety są bardziej otwarta na zmiany. Z większą odwagą podchodzą do nieznanych dróg, gotowe są wyjść ze swojej strefy komfortu. 4. Samodzielność i niezależność Kobiety zmuszone do radzenia sobie z trudnościami na własną rękę, odkrywają, że potrafi działać bez wsparcia innych. 5. Chęć do naprawiania siebie W końcu bohaterki filmowe często chcą przejść przez proces uzdrawiania – nie tylko na poziomie emocjonalnym, ale także fizycznym i mentalnym. Szukają terapii, duchowych praktyk lub po prostu starają się na nowo odkrywać, kim są i czego naprawdę chcą w życiu. Filmy, które dają siłę: 10 historii, które powinna zobaczyć każda kobieta po przejściach "Pod słońcem Toskanii" (2003) Bohaterka (Diane Lane) po bolesnym rozwodzie zmaga się z utratą równowagi emocjonalnej i brakiem weny twórczej, co prowadzi ją w stan głębokiego przygnębienia. Jej najlepsza przyjaciółka, Patti, sugeruje, by udała się do Toskanii, by znaleźć ukojenie. Na miejscu Frances, niemal spontanicznie, decyduje się na zakup malowniczej willi Bramasole. Do jej odnowienia zatrudnia polskich robotników, którzy szybko stają się nie tylko pomocnikami, ale także bliskimi towarzyszami. Paweł (Paweł Szadja), Jerzy (Valentine Pelka) i Dawid (Kristoffer Ryan Winters) razem z Frances spożywają posiłki, dzielą się swoimi miłosnymi rozterkami i wzajemnie się wspierają w trudnych chwilach. W nowym otoczeniu Frances odzyskuje radość życia, a los niespodziewanie przynosi jej miłość. "Dzika droga" (2014) Reese Witherspoon wciela się w Cheryl Strayed, która po trudnych doświadczeniach (rozwód, strata matki) wyrusza na samotny pieszy szlak, by odzyskać równowagę życiową. To ekranizacja bestsellerowej, autobiograficznej książki Cheryl Strayed. Rola przyniosła Reese Witherspoon drugą nominację do Oscara. "Wszystko o mojej matce" (1999) Manuela chce w dniu urodzin swojego dorastającego syna spełnić jego życzenie i wyjawić mu, kto jest jego ojcem. Jednak w dniu urodzin chłopak ginie w tragicznym wypadku. Manuela wyrusza do Barcelony odnaleźć jego ojca. "Wszystko o mojej matce" to obsypane nagrodami, jedno z największych dzieł Pedro Almodovara. "Jedz, módl się, kochaj" (2010) Główna bohaterka to kobieta po rozwodzie, która postanawia zmienić swoje życie, podróżując po świecie w poszukiwaniu sensu i spełnienia. Wierząc, że sensem istnienia jest coś więcej niż mąż, dom i kariera, główna bohaterka odkrywa w sobie nowy apetyt na życie. W tej inspirującej, historii Liz opuszcza Nowy Jork i wyrusza na trwającą rok podróż, podczas której odwiedza Włochy, Indie i Bali, próbując odkryć na nowo samą siebie poprzez nowe doznania smakowe, medytację i perspektywę odnalezienia prawdziwej miłości. W rolach głównych: Julia Roberts, James Franco i Javier Bardem. "Erin Brockovich" (2000) Julia Roberts jako samotna matka, która podejmuje walkę z korporacją i odnajduje siłę w działaniu na rzecz innych. To prawdziwa historia Erin Brockowich, samotnej matki, która walczy o odszkodowanie dla ofiar zanieczyszczeń wody w małym miasteczku. "Obiecująca. Młoda. Kobieta". (2020) Po tym, jak tajemnicze wydarzenie wykoleja jej karierę, niegdyś obiecująca młoda kobieta (Carey Mulligan) zaczyna wieść podwójne nocne życie i wieczorami próbuje pomścić przyjaciółkę ze studenckich czasów. Reżyserski debiut Emerald Fennell to wyjątkowo udany głos sprzeciwu wobec przemocy seksualnej. "Pokój" (2015) Brie Larson gra kobietę, która po latach spędzonych w niewoli próbuje nauczyć się świata na nowo i ochronić swojego syna przed bólem, którego sama doświadczyła. To przejmująca, ale ostatecznie wzmacniająca opowieść o odzyskiwaniu podmiotowości po traumie. "Nomadland" (2020) Fern, z dnia na dzień musi zmierzyć się z brutalną rzeczywistością amerykańskiej recesji. Gdy jej rodzinne miasteczko Empire znika z mapy wraz z upadkiem lokalnej fabryki, traci nie tylko pracę, lecz także dom i poczucie zakorzenienia. "Nomadland" to ciche, piękne kino o żałobie, wolności i budowaniu siebie od nowa. "Joy" (2015) Jennifer Lawrence wciela się w kobietę po rozwodzie, która mimo rodzinnego chaosu i finansowych problemów buduje własny biznes. "Joy" pokazuje, że siła nie zawsze objawia się spektakularnie - czasem zaczyna się od uporu, by wreszcie zawalczyć o własne życie. "P.S. Kocham cię" (2007) Holly (Hilary Swank) po śmierci męża zostaje sama z żałobą, lękiem i poczuciem utraty gruntu pod nogami. Seria listów, które zostawił jej ukochany, pomaga jej krok po kroku wrócić do świata, relacji i własnych pragnień. To romantyczny, ale też pokrzepiający film o tym, że po wielkiej stracie można nauczyć się żyć na nowo.
To jeden z najbardziej poruszających filmów, które widziałam. Dzieło Villeneuve’a zachwyciło krytyków jak mało który tytuł
„Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnym sekrecie, a kończy jako jeden z najbardziej wstrząsających seansów współczesnego kina. To tytuł, który zdecydowanie warto dopisać do listy.
Są takie filmy, których nie da się po prostu wymazać z pamięci. „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a należy właśnie do tej kategorii: to przejmująca, wielowarstwowa opowieść o rodzinnych tajemnicach, wojnie i traumie przenoszonej z pokolenia na pokolenie. Reżyser prowadzi widza przez historię bolesną, gęstą od milczenia i niedopowiedzeń, a jednocześnie opowiedzianą z wyjątkową precyzją. To kino wstrząsa nie tylko skalą tragedii, ale też prawdą o tym, jak głęboko przeszłość potrafi wrosnąć w ludzkie życie. W tym artykule: „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć Obsada i twórcy „Pogorzeliska” Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnej tajemnicy, ale bardzo szybko odsłania znacznie głębszą, ciemniejszą warstwę. Po śmierci Nawal Marwan jej dorosłe dzieci – Jeanne i Simon – otrzymują zaskakujący testament. Kobieta zobowiązuje ich do podróży z Kanady na Bliski Wschód, gdzie mają odnaleźć ojca, którego uważali za zmarłego, oraz brata, o którego istnieniu nigdy nie wiedzieli. Dopiero gdy dostarczą dwa listy, otrzymają trzeci – przeznaczony dla nich. To, co początkowo wydaje się prywatnym śledztwem, szybko zamienia się w poruszającą podróż przez traumę, wojnę i pamięć. Villeneuve prowadzi widza przez historię, w której to, co najbardziej bolesne, przez lata pozostaje niewypowiedziane – a jednak nigdy naprawdę nie znika. View oEmbed on the source website Największa siła „Pogorzeliska” tkwi właśnie w tej konstrukcji. Tu nie ma tanich zwrotów akcji ani emocjonalnych chwytów. Każde odkrycie wydaje się nie tyle szokiem dla samego efektu, ile nieuchronną konsekwencją wszystkiego, co wcześniej zostało przemilczane. Obsada i twórcy „Pogorzeliska” „Pogorzelisko” jest adaptacją sztuki Wajdiego Mouawada, a scenariusz napisali Denis Villeneuve i Valérie Beaugrand-Champagne. W obsadzie znaleźli się między innymi Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin, Maxim Gaudette i Rémy Girard. Światowa premiera odbyła się 3 września 2010 roku, a film został później pokazany także w Telluride. „Pogorzelisko” było nominowane do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego podczas 83. ceremonii, a także do BAFTA w kategorii filmu nieanglojęzycznego. W dorobku ma również Grand Prix Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego. Tytuł nie epatuje emocjami w prosty sposób, ale zostawia widza z czymś znacznie mocniejszym – z ciszą, w której jeszcze długo wybrzmiewają pytania o pamięć, winę i dziedziczenie traumy. Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino Na Filmwebie „Pogorzelisko” ma dziś oceny 8,1 od widzów i 8,0 od krytyków, co tylko potwierdza status tego tytułu jako jednej z najmocniej przeżywanych produkcji w dorobku Denisa Villeneuve’a. W opiniach najczęściej wracają trzy wątki: miażdżąca siła finału, precyzja reżyserii i emocjonalny ciężar, który zostaje z widzem przez długi czas. Filmweb pokazuje też skalę tego odbioru – to 56 tys. ocen widzów i 46 ocen krytyków. Wśród głosów widzów szczególnie wybrzmiewają słowa: „Arcydzieło. Zakończenie jest jednym z najbardziej wstrząsających, ale też i pięknych, jakie widziałam” czy „Villeneuve po raz kolejny nie zawodzi. Historia okropieństwa wojny domowej i rodzinna tragedia. Wgniata w fotel”. Z krytycy określają „Pogorzelisko” jako „Wielkie kino, ale nie chcę do niego nigdy wracać. Wystarczy, że pierwszy seans zmiótł mnie kompletnie z planszy” czy „mocny i treściwy seans”.
Obsypany nagrodami dramat trafi do polskich kin. To ważny głos o dojrzewaniu i stawianiu granic, który powinien obejrzeć każdy rodzic
Film „Dyrygent” w reżyserii Ondřeja Provazníka trafi do polskich kin 10 kwietnia. Tytuł inspirowany prawdziwymi wydarzeniami opowiada o 13-letniej Karolinie w prestiżowym chórze i o tym, dlaczego młodzi często milczą, gdy ktoś przekracza granice.
10 kwietnia do polskich kin wejdzie „Dyrygent”, czesko-słowacki dramat Ondřeja Provazníka, który bierze na warsztat temat szczególnie trudny: milczenie dzieci i nastolatków wtedy, gdy czują, że ktoś przekracza granice. Historia trzynastoletniej Karoliny, przyjętej do prestiżowego żeńskiego chóru, prowadzi widza przez świat obietnic, ambicji i rosnącego napięcia, gdzie sygnały ostrzegawcze potrafią zniknąć w cieniu sukcesu. W tym artykule: Fabuła i obsada „Dyrygenta” „Dyrygent” zdobył ogrom nagród: na czym polega jego fenomen? Dlaczego warto obejrzeć film „Dyrygent”? Fabuła i obsada „Dyrygenta” Karolina trafia do miejsca, które z zewnątrz wygląda jak spełnienie marzeń: dyscyplina, talent, elegancja sceny i wspólnota głosów. Z czasem ta idealna kompozycja zaczyna jednak brzmieć fałszywie. W relacji między nastolatkami a dorosłymi odsłania się zależność, nierównowaga sił i stopniowe przesuwanie granic. W głównej roli występuje Kateřina Falbrová, a obok niej widzimy Juraja Loja jako tytułowego dyrygenta. To opowieść o dorastaniu, gdy dojrzewanie nie jest romantyczną kliszą, lecz testem: czy młoda osoba potrafi nazwać niepokój, kiedy wokół wszyscy mówią o szansie, przywileju i „wielkim wejściu” w lepszy świat. Kluczowym mechanizmem pozostaje brak przejrzystych zasad. Tam, gdzie kryteria oceny są niejasne, a decyzje zapadają w wąskim gronie, rośnie niepewność. A niepewność bywa idealnym paliwem dla milczenia: łatwiej się wycofać, niż ryzykować utratę miejsca, na które pracowało się miesiącami. View oEmbed on the source website „Dyrygent” zdobył ogrom nagród: na czym polega jego fenomen? „Dyrygent” przyjeżdża do Polski ze sporym bagażem wyróżnień. Zdobył trzy Czeskie Lwy: za najlepszą rolę kobiecą dla Kateřiny Falbrové, a także za muzykę (Jonatan Pastirčák i Ondřej Mikula) oraz dźwięk (Juraj Mravec i Piotr Čechák). Czescy krytycy uznali go za najlepszy film 2025 roku, a podczas festiwalu w Karlowych Warach Falbrová otrzymała indywidualne wyróżnienie specjalne, zaś produkcja została uhonorowana nagrodą Label Europa Cinemas. W Sofii film sięgnął po główną nagrodę i wyróżnienie FIPRESCI. Te laury robią wrażenie, ale prawdziwe napięcie buduje się w codzienności: w próbach, w spojrzeniach, w przerwach, w których młode osoby uczą się, że o pewnych rzeczach nie mówi się głośno. „Dyrygent” jest inspirowany głośną sprawą chóru Bambini di Praga i właśnie dlatego działa jak zimny prysznic dla dorosłych przekonanych, że „dzieci na pewno powiedziałyby od razu”. W Polsce dramat będzie dystrybuowany szeroko: zaplanowano co najmniej 200 pokazów w całym kraju. Dlaczego warto obejrzeć film „Dyrygent”? Warto obejrzeć „Dyrygenta”, bo to nie jest kolejna historia o utraconej niewinności opowiedziana w przewidywalny sposób, ale przejmujący obraz o mechanizmach milczenia, presji i zależności, które dorośli zbyt często bagatelizują. Ondřej Provazník pokazuje świat widziany z perspektywy młodej bohaterki, bez uproszczeń i łatwych osądów, dzięki czemu napięcie buduje się tu nie przez spektakularne sceny, ale przez to, co niedopowiedziane, kruche i coraz bardziej niepokojące. To kino zostaje z widzem na długo, bo dotyka tematów znacznie szerszych niż sama fabuła i pyta o to, czy naprawdę umiemy słuchać dzieci i nastolatków, kiedy próbują zasygnalizować, że dzieje się coś złego. Jak mówi Filip Hornik z Akcji Uczniowskiej: „Potrzebna jest przestrzeń, w której młody człowiek może mówić o tym, co czuje i czego doświadcza”, a „Dyrygent” bardzo wyraźnie pokazuje, jak bolesne bywają skutki braku takiej przestrzeni. Siłą filmu są również znakomite role, na czele z Kateřiną Falbrovą, oraz atmosfera, która sprawia, że „Dyrygent” działa jednocześnie jako dramat psychologiczny i ważny głos w dyskusji o granicach, zaufaniu i odpowiedzialności dorosłych.