Millennium Docs Against Gravity 2026 startuje już za chwilę - ponad 170 filmów i wydarzenia, których nie możesz przegapić
Już za chwilę startuje jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych w Europie. 23. edycja Millennium Docs Against Gravity ponownie zamieni polskie miasta w przestrzeń rozmów o świecie, emocjach i tym, co naprawdę nas porusza. W programie znalazło się ponad 170 filmów dokumentalnych, a także wydarzenia specjalne, koncerty i spotkania z twórcami. Sprawdzamy, co warto zobaczyć.
Do startu 23. edycji Millennium Docs Against Gravity zostało już tylko 10 dni. Festiwal odbędzie się od 8 do 17 maja 2026 roku w kinach w siedmiu miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Łodzi i Bydgoszczy. Następnie, od 19 maja do 1 czerwca, wydarzenie przeniesie się także do przestrzeni online. MDAG to dziś największy festiwal filmowy w Polsce i drugi co do wielkości festiwal dokumentalny w Europie. W 2025 roku zgromadził ponad 181 tysięcy widzów i widzek — i wszystko wskazuje na to, że tegoroczna edycja przyciągnie jeszcze większą publiczność. Na stronie festiwalu dostępny jest już pełny harmonogram projekcji, a sprzedaż biletów na seanse właśnie ruszyła. Kończy się także sprzedaż karnetów i akredytacji — na stronie zostały już ostatnie sztuki. To właśnie one zapewniają dostęp do pełnego programu, czyli ponad 170 filmów dokumentalnych z całego świata. Jak co roku MDAG proponuje kino, które nie tylko opowiada historie, ale też zmusza do refleksji — o świecie, relacjach, technologii czy przyszłości planety. Wydarzenia specjalne: kino wszystkimi zmysłami Festiwal to jednak nie tylko seanse. W programie znalazły się także wydarzenia specjalne, które poszerzają doświadczenie kina o kolejne zmysły i konteksty. Jednym z nich jest autorski format PURO Film to Table, łączący projekcję filmową z doświadczeniem kulinarnym. Po seansie filmu „Piąta pora roku” w reżyserii Giuseppe Carrieriego widzowie wezmą udział w kolacji degustacyjnej inspirowanej historią pięciu włoskich szefowych kuchni. To opowieść o jedzeniu jako nośniku pamięci, emocji i tożsamości — kontynuowana przy stole, już poza salą kinową. Pokazy specjalne W programie znalazły się także wyjątkowe pokazy specjalne. Jednym z nich jest projekcja filmu „Przesuwając granice” w Planetarium Centrum Nauki Kopernik, połączona ze spotkaniem z reżyserem Julienem Elie. Film przenosi widzów do Boca Chica — miejsca, gdzie rozwój technologiczny ściera się z delikatnym ekosystemem. To opowieść o ambicjach związanych z podbojem kosmosu i pytanie o ich realną cenę. Koncerty, które dopełniają filmowe doświadczenie MDAG od lat łączy kino z muzyką — i nie inaczej będzie w tym roku. W programie znalazły się m.in.: występ Andriego Snæra Magnasona i Bartka Wąsika w Iluzjonie, poświęcony relacji między pamięcią a naturą koncert Joshua Eustisa i Kelly Moran z Orkiestrą Polskiego Radia w Studiu im. Lutosławskiego występ EABS inspirowany twórczością Sun Ra To wydarzenia, które rozwijają filmowe narracje i pozwalają doświadczyć ich w zupełnie inny sposób. Nowa nagroda: Dokumentalne Grand Prix FIPRESCI Tegoroczna edycja przynosi także ważną nowość. MDAG staje się domem prestiżowej nagrody Dokumentalnego Grand Prix FIPRESCI, przyznawanej przez międzynarodowe grono krytyków filmowych. Pokaz nagrodzonego filmu odbędzie się 9 maja w warszawskiej Kinotece. Co warto zobaczyć: polecenia dyrektora festiwalu Jak co roku, dyrektor festiwalu Artur Liebhart przygotował swoje autorskie TOP 10 filmów, które szczególnie warto zobaczyć. Wśród nich znalazły się m.in.: „Bugboy”, reż. Lucas Paleocrassas Pasja pomaga przeżyć najtrudniejszy czas. Yorgos, główny bohater filmu „Bugboy”, to nieśmiały nastolatek z wadą wzroku. Odnajduje odwagę dzięki więzi ze świerszczem o imieniu Isabella. Film łączy realizm z metaforyczną baśnią, pokazując lekcję przyjaźni, zaufania i dorastania. „Yo (Miłość jest zbuntowanym ptakiem)”, reż. Anna Fitch, Banker White Jak w tytule. Po śmierci przyjaciółki Anna przez dekadę odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki o tym samym imieniu. Film łączy ostatni rok życia Yo z twórczą interpretacją jej historii, pokazując siłę pamięci, miłości i artystycznej kreacji. „Bez końca”, reż. Michał Marczak Najdłużej szukamy tego, co zgubiliśmy w sobie Daniel nie słyszał, jak jego syn Krzysiek wychodzi z domu i idzie na most, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem zniknął: skoczył do rzeki albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. „Moje wszystkie głosy”, reż. Maasja Ooms Terapia może być fascynująca Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób i ich głosy – chroniące lub zagrażające. Rewolucyjna terapia pozwala im zyskać akceptację siebie i zmierzyć się z traumą, rysując fascynujący portret niezwykłego świata ludzkiego umysłu. „Love-22-Love”, reż. Jeroen Kooijmans Sztuka + miłość = piękno Jeroen Kooijmans dokumentuje 30 lat pełnych miłości, tworzenia i kryzysów psychicznych. To poetycki hołd dla żony i filmowy pamiętnik – list miłosny pełen sztuki. „Był sobie śnieg”, reż. Nikolaus Geyrhalter Tam, gdzie śnieg i lód nadal rządzą, tam żyją szczęśliwi ludzie Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż przez śnieżne i lodowe krajobrazy Japonii, Kanady, Islandii, Alp i Antarktydy. Film balansuje między zachwytem nad tym światem a melancholią jego utraty, pokazując zmiany w środowisku oraz tysiące form śniegu i lodu. „Sny o słoniach”, reż. Werner Herzog Herzog znów na tropie. Ale tym razem... Szaleni naukowcy i podróżnicy – to bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na postaci dra Steve’a Boyesa, który tropi słonie-olbrzymy w Angoli, na niezamieszkałych terenach, przez lokalnych mieszkańców nazywanych „końcem świata”. „Wax & Gold”, reż. Ruth Beckermann Jeden hotel, siła młodzieńczej fascynacji i Kapuściński Pobyt w legendarnym Hiltonie w Addis Abebie i „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia dla wielowarstwowej opowieści o imperialnej przeszłości Etiopii, teraźniejszości i ukrytych poetyckich znaczeniach, które je łączą. „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue Epicka historia kręcona przez 11 lat. Wybitne „Mariinka” zaczyna się na długo przed tym, nim zaczęła się pełnowymiarowa inwazja Rosji. Na wschodzie Ukrainy śledzimy losy kilku młodych Ukraińców, których życie na zawsze zostało ukształtowane przez ponad dziesięć lat wojny i konfliktu w Donbasie. „U źródła światła - 11 pieśni dla Fidżi”, reż. Cynthia Beatt Powrót do swojego wewnętrznego źródła Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Czy odnajdzie ją jej alter ego, w które wciela się Tilda Swinton? W tym roku Artur Liebhart wybrał także swoim zdaniem najciekawsze tytuły z sekcji THE BEST OF MDAG, czyli filmów dokumentalnych prezentowanych na MDAG w ubiegłych latach, które podbiły serca publiczności. „List do redakcji”, reż. Alan Berliner Hymn żałobny dla prasy drukowanej poprzez 7076 zdjęć Film zbudowany ze zdjęć z „The New York Times” to osobista refleksja Alana Berlinera i elegia dla drukowanej gazety. Kolaż łączy powagę z wizualną fantazją, rozważając upływ czasu, starzenia się i zmiany w erze cyfrowej. „Życie Jane”, reż. Lorenz Knauer Jane Goodall – wspaniała postać, gościni naszego festiwalu w 2011 roku Jane Goodall – słynna badaczka szympansów i działaczka ekologiczna – przez ponad 20 lat podróżowała po świecie, szerząc nadzieję na ochronę planety. Film śledzi jej misję, pokazując archiwalia z jej życia i przełomowych badań w Park Narodowy Gombe. „Nadprodukcja: Terror konsumpcji”, reż. Erik Gandini Dlaczego przestaliśmy kontestować system? Spytaj reżysera po projekcji Film o konsumpcjonizmie, który poruszył widownię na całym świecie. Wykorzystując język teledysków, propagandy i reklamy, stawia pytania o szczęście, pustkę i alternatywy wobec globalnego kapitalizmu. W centrum – kontrowersyjny filozof John Zerzan. To tylko część programu, który — jak co roku — łączy intymne historie z tematami globalnymi. MDAG: festiwal dla wszystkich Organizatorzy mocno podkreślają także dostępność festiwalu. Dzięki wsparciu partnerów filmy z Konkursu Głównego będą dostępne z audiodeskrypcją, a wybrane pokazy także z napisami dla osób niesłyszących oraz tłumaczeniem na język migowy. Festiwal oferuje również wsparcie w organizacji udziału w wydarzeniach, co czyni go jednym z bardziej inkluzywnych wydarzeń filmowych w Europie. Bilety na seanse oraz wydarzenia towarzyszące są już dostępne — zarówno online, jak i w kasach kin. Mecenasem tytularnym wydarzenia jest Bank Millenium. Patronem medialnym Festiwalu jest ELLE.
Kino na Obcasach w Multikinie: „Diabeł ubiera się u Prady 2” - zobacz powrót kultowych bohaterek już 4 maja
Maj to miesiąc rozkwitu, nowej energii i... gorących premier kinowych. Już 4 maja 2026 roku Multikino zaprasza na wyjątkową, majową odsłonę uwielbianego cyklu Kino na Obcasach. Tym razem na wielkim ekranie zagości tytuł, na który fani czekali równe dwie dekady. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to kontynuacja legendarnego hitu z 2006 roku, który nie tylko zdefiniował gatunek komedii lifestylowej, ale stał się stałym elementem popkultury.
Wielki powrót ikonicznej obsady Dwadzieścia lat po premierze pierwszej części, emocje w redakcji „Runway” wcale nie opadły. Największym atutem sequela jest fakt, że na ekranie ponownie zobaczymy aktorski kwartet marzeń. Meryl Streep powraca jako bezkompromisowa i chłodna Miranda Priestly, której każde skinienie głowy decyduje o losach światowych projektantów. Obok niej wystąpią Anne Hathaway jako Andrea Sachs, która przez lata przeszła ogromną przemianę, oraz niezastąpiona Emily Blunt w roli Emily Charlton. Całość dopełnia charyzmatyczny Stanley Tucci, czyli filmowy Nigel. Akcja filmu ponownie przenosi nas do serca tętniącego życiem Nowego Jorku. Tym razem jednak bohaterowie muszą zmierzyć się z zupełnie nowymi wyzwaniami. Świat wielkiej mody, który znaliśmy, ewoluował – tradycyjne magazyny walczą o przetrwanie w dobie cyfrowej rewolucji, a media społecznościowe dyktują nowe zasady gry. Czy Miranda Priestly odnajdzie się w świecie influencerów i natychmiastowych trendów z TikToka? „Diabeł ubiera się u Prady 2” to inteligentne, zabawne i refleksyjne spojrzenie na ambicję, lojalność oraz cenę, jaką płaci się za sukces w branży, która nigdy nie zasypia. Więcej niż tylko seans – wieczór pełen atrakcji Kino na Obcasach to coś więcej niż zwykłe wyjście do kina. To czas na relaks z przyjaciółkami i okazja do wspólnego świętowania. Jak na każde wydarzenie z tego cyklu przystało, pokazowi towarzyszyć będą liczne niespodzianki. Na uczestniczki i uczestników czekają pakiety prezentowe od partnerów i sponsorów, konkursy z nagrodami oraz wyjątkowa atmosfera, która sprawi, że ten wieczór w Multikinie stanie się niezapomnianym przeżyciem. Szczególne wydarzenie przygotowaliśmy dla widzów w warszawskim Multikinie Złote Tarasy. To właśnie tam odbędą się unikalne „Lekcje Wartości” z Grażyną Torbicką. Spotkanie z ambasadorką marki L'Oréal Paris będzie doskonałą okazją do rozmowy o pewności siebie, sile kobiet i wartościach, które pomagają nam odnaleźć się we współczesnym świecie. Gdzie nas znajdziesz? Majowa edycja KNO odbędzie się w wybranych kinach sieci Multikino w całej Polsce: Elbląg, Gdańsk, Głogów, Katowice, Kłodzko, Koszalin, Kraków, Leszno, Mielec, Olsztyn, Poznań Stary Browar, Rzeszów, Rumia, Słupsk, Szczecin, Świdnica, Tychy Gemini, Warszawa Młociny, Warszawa G City Targówek, Warszawa Złote Tarasy, Włocławek, Wrocław Pasaż oraz Zabrze. Bilety są już dostępne w kasach kin, na stronie MULTIKINO oraz w aplikacji mobilnej. Nie zwlekaj – świat Mirandy Priestly nie lubi spóźnień! Zapraszamy na wieczór, w którym styl spotyka się z wielkimi emocjami. Patronem medialnym pokazu jest ELLE.
10 filmów o nowym początku, które leczą serce. To historie o kobietach, które po przejściach odzyskują siebie
Nie każde kino ma dawać ukojenie, ale są filmy, które pomagają oswoić stratę, rozczarowanie, żałobę i moment życiowego zawieszenia. Te historie o kobietach po rozwodzie, po stracie i po kryzysie przypominają, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odzyskać sprawczość, czułość wobec siebie i odwagę, by zacząć od nowa.
W kinie postać kobiety po przejściach to jeden z wiodących motywów. Kobiece historie są pełne jest emocji, trudnych wyborów i transformacji. Takie filmy ukazują, jak doświadczenia zmieniają człowieka, jak można odrodzić się po porażce i odnaleźć nowe drogi szczęścia. Często te historie są inspirujące i pełne nadziei, pokazując, że nawet po najtrudniejszych przejściach można zacząć od nowa. Ekspertem "od kobiet" jest Pedro Almodóvar, który właśnie kobietom po trudnych doświadczeniach życiowych poświęcił w swoich filmach najwięcej uwagi. Jego bohaterki to kobiety, które zmierzą się z cierpieniem, ale często znajduje siłę, by odbudować swoje życie. Takich filmów jest jednak o wiele więcej. Czego możemy się nauczyć od filmowych "kobiet po przejściach"? 1. Siła i wytrwałość Filmowe bohaterki odkrywają w sobie głęboko zakorzenioną siłę, której wcześniej nie były świadome. Mimo trudności potrafią wstać, walczyć i szukać nowych dróg. 2. Dojrzałość emocjonalna Kobiety, które dostały trudną lekcję od życia stają się bardziej świadome swoich emocji i potrzeb. Może bardziej zrozumieć siebie i innych, stając się bardziej empatyczną i wyrozumiałą. Jej doświadczenia dają jej perspektywę, która pozwala lepiej radzić sobie z trudnymi sytuacjami. 3. Otwartość na zmiany Doświadczone kobiety są bardziej otwarta na zmiany. Z większą odwagą podchodzą do nieznanych dróg, gotowe są wyjść ze swojej strefy komfortu. 4. Samodzielność i niezależność Kobiety zmuszone do radzenia sobie z trudnościami na własną rękę, odkrywają, że potrafi działać bez wsparcia innych. 5. Chęć do naprawiania siebie W końcu bohaterki filmowe często chcą przejść przez proces uzdrawiania – nie tylko na poziomie emocjonalnym, ale także fizycznym i mentalnym. Szukają terapii, duchowych praktyk lub po prostu starają się na nowo odkrywać, kim są i czego naprawdę chcą w życiu. Filmy, które dają siłę: 10 historii, które powinna zobaczyć każda kobieta po przejściach "Pod słońcem Toskanii" (2003) Bohaterka (Diane Lane) po bolesnym rozwodzie zmaga się z utratą równowagi emocjonalnej i brakiem weny twórczej, co prowadzi ją w stan głębokiego przygnębienia. Jej najlepsza przyjaciółka, Patti, sugeruje, by udała się do Toskanii, by znaleźć ukojenie. Na miejscu Frances, niemal spontanicznie, decyduje się na zakup malowniczej willi Bramasole. Do jej odnowienia zatrudnia polskich robotników, którzy szybko stają się nie tylko pomocnikami, ale także bliskimi towarzyszami. Paweł (Paweł Szadja), Jerzy (Valentine Pelka) i Dawid (Kristoffer Ryan Winters) razem z Frances spożywają posiłki, dzielą się swoimi miłosnymi rozterkami i wzajemnie się wspierają w trudnych chwilach. W nowym otoczeniu Frances odzyskuje radość życia, a los niespodziewanie przynosi jej miłość. "Dzika droga" (2014) Reese Witherspoon wciela się w Cheryl Strayed, która po trudnych doświadczeniach (rozwód, strata matki) wyrusza na samotny pieszy szlak, by odzyskać równowagę życiową. To ekranizacja bestsellerowej, autobiograficznej książki Cheryl Strayed. Rola przyniosła Reese Witherspoon drugą nominację do Oscara. "Wszystko o mojej matce" (1999) Manuela chce w dniu urodzin swojego dorastającego syna spełnić jego życzenie i wyjawić mu, kto jest jego ojcem. Jednak w dniu urodzin chłopak ginie w tragicznym wypadku. Manuela wyrusza do Barcelony odnaleźć jego ojca. "Wszystko o mojej matce" to obsypane nagrodami, jedno z największych dzieł Pedro Almodovara. "Jedz, módl się, kochaj" (2010) Główna bohaterka to kobieta po rozwodzie, która postanawia zmienić swoje życie, podróżując po świecie w poszukiwaniu sensu i spełnienia. Wierząc, że sensem istnienia jest coś więcej niż mąż, dom i kariera, główna bohaterka odkrywa w sobie nowy apetyt na życie. W tej inspirującej, historii Liz opuszcza Nowy Jork i wyrusza na trwającą rok podróż, podczas której odwiedza Włochy, Indie i Bali, próbując odkryć na nowo samą siebie poprzez nowe doznania smakowe, medytację i perspektywę odnalezienia prawdziwej miłości. W rolach głównych: Julia Roberts, James Franco i Javier Bardem. "Erin Brockovich" (2000) Julia Roberts jako samotna matka, która podejmuje walkę z korporacją i odnajduje siłę w działaniu na rzecz innych. To prawdziwa historia Erin Brockowich, samotnej matki, która walczy o odszkodowanie dla ofiar zanieczyszczeń wody w małym miasteczku. "Obiecująca. Młoda. Kobieta". (2020) Po tym, jak tajemnicze wydarzenie wykoleja jej karierę, niegdyś obiecująca młoda kobieta (Carey Mulligan) zaczyna wieść podwójne nocne życie i wieczorami próbuje pomścić przyjaciółkę ze studenckich czasów. Reżyserski debiut Emerald Fennell to wyjątkowo udany głos sprzeciwu wobec przemocy seksualnej. "Pokój" (2015) Brie Larson gra kobietę, która po latach spędzonych w niewoli próbuje nauczyć się świata na nowo i ochronić swojego syna przed bólem, którego sama doświadczyła. To przejmująca, ale ostatecznie wzmacniająca opowieść o odzyskiwaniu podmiotowości po traumie. "Nomadland" (2020) Fern, z dnia na dzień musi zmierzyć się z brutalną rzeczywistością amerykańskiej recesji. Gdy jej rodzinne miasteczko Empire znika z mapy wraz z upadkiem lokalnej fabryki, traci nie tylko pracę, lecz także dom i poczucie zakorzenienia. "Nomadland" to ciche, piękne kino o żałobie, wolności i budowaniu siebie od nowa. "Joy" (2015) Jennifer Lawrence wciela się w kobietę po rozwodzie, która mimo rodzinnego chaosu i finansowych problemów buduje własny biznes. "Joy" pokazuje, że siła nie zawsze objawia się spektakularnie - czasem zaczyna się od uporu, by wreszcie zawalczyć o własne życie. "P.S. Kocham cię" (2007) Holly (Hilary Swank) po śmierci męża zostaje sama z żałobą, lękiem i poczuciem utraty gruntu pod nogami. Seria listów, które zostawił jej ukochany, pomaga jej krok po kroku wrócić do świata, relacji i własnych pragnień. To romantyczny, ale też pokrzepiający film o tym, że po wielkiej stracie można nauczyć się żyć na nowo.
To jeden z najbardziej poruszających filmów, które widziałam. Dzieło Villeneuve’a zachwyciło krytyków jak mało który tytuł
„Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnym sekrecie, a kończy jako jeden z najbardziej wstrząsających seansów współczesnego kina. To tytuł, który zdecydowanie warto dopisać do listy.
Są takie filmy, których nie da się po prostu wymazać z pamięci. „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a należy właśnie do tej kategorii: to przejmująca, wielowarstwowa opowieść o rodzinnych tajemnicach, wojnie i traumie przenoszonej z pokolenia na pokolenie. Reżyser prowadzi widza przez historię bolesną, gęstą od milczenia i niedopowiedzeń, a jednocześnie opowiedzianą z wyjątkową precyzją. To kino wstrząsa nie tylko skalą tragedii, ale też prawdą o tym, jak głęboko przeszłość potrafi wrosnąć w ludzkie życie. W tym artykule: „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć Obsada i twórcy „Pogorzeliska” Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnej tajemnicy, ale bardzo szybko odsłania znacznie głębszą, ciemniejszą warstwę. Po śmierci Nawal Marwan jej dorosłe dzieci – Jeanne i Simon – otrzymują zaskakujący testament. Kobieta zobowiązuje ich do podróży z Kanady na Bliski Wschód, gdzie mają odnaleźć ojca, którego uważali za zmarłego, oraz brata, o którego istnieniu nigdy nie wiedzieli. Dopiero gdy dostarczą dwa listy, otrzymają trzeci – przeznaczony dla nich. To, co początkowo wydaje się prywatnym śledztwem, szybko zamienia się w poruszającą podróż przez traumę, wojnę i pamięć. Villeneuve prowadzi widza przez historię, w której to, co najbardziej bolesne, przez lata pozostaje niewypowiedziane – a jednak nigdy naprawdę nie znika. View oEmbed on the source website Największa siła „Pogorzeliska” tkwi właśnie w tej konstrukcji. Tu nie ma tanich zwrotów akcji ani emocjonalnych chwytów. Każde odkrycie wydaje się nie tyle szokiem dla samego efektu, ile nieuchronną konsekwencją wszystkiego, co wcześniej zostało przemilczane. Obsada i twórcy „Pogorzeliska” „Pogorzelisko” jest adaptacją sztuki Wajdiego Mouawada, a scenariusz napisali Denis Villeneuve i Valérie Beaugrand-Champagne. W obsadzie znaleźli się między innymi Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin, Maxim Gaudette i Rémy Girard. Światowa premiera odbyła się 3 września 2010 roku, a film został później pokazany także w Telluride. „Pogorzelisko” było nominowane do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego podczas 83. ceremonii, a także do BAFTA w kategorii filmu nieanglojęzycznego. W dorobku ma również Grand Prix Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego. Tytuł nie epatuje emocjami w prosty sposób, ale zostawia widza z czymś znacznie mocniejszym – z ciszą, w której jeszcze długo wybrzmiewają pytania o pamięć, winę i dziedziczenie traumy. Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino Na Filmwebie „Pogorzelisko” ma dziś oceny 8,1 od widzów i 8,0 od krytyków, co tylko potwierdza status tego tytułu jako jednej z najmocniej przeżywanych produkcji w dorobku Denisa Villeneuve’a. W opiniach najczęściej wracają trzy wątki: miażdżąca siła finału, precyzja reżyserii i emocjonalny ciężar, który zostaje z widzem przez długi czas. Filmweb pokazuje też skalę tego odbioru – to 56 tys. ocen widzów i 46 ocen krytyków. Wśród głosów widzów szczególnie wybrzmiewają słowa: „Arcydzieło. Zakończenie jest jednym z najbardziej wstrząsających, ale też i pięknych, jakie widziałam” czy „Villeneuve po raz kolejny nie zawodzi. Historia okropieństwa wojny domowej i rodzinna tragedia. Wgniata w fotel”. Z krytycy określają „Pogorzelisko” jako „Wielkie kino, ale nie chcę do niego nigdy wracać. Wystarczy, że pierwszy seans zmiótł mnie kompletnie z planszy” czy „mocny i treściwy seans”.
Obsypany nagrodami dramat trafi do polskich kin. To ważny głos o dojrzewaniu i stawianiu granic, który powinien obejrzeć każdy rodzic
Film „Dyrygent” w reżyserii Ondřeja Provazníka trafi do polskich kin 10 kwietnia. Tytuł inspirowany prawdziwymi wydarzeniami opowiada o 13-letniej Karolinie w prestiżowym chórze i o tym, dlaczego młodzi często milczą, gdy ktoś przekracza granice.
10 kwietnia do polskich kin wejdzie „Dyrygent”, czesko-słowacki dramat Ondřeja Provazníka, który bierze na warsztat temat szczególnie trudny: milczenie dzieci i nastolatków wtedy, gdy czują, że ktoś przekracza granice. Historia trzynastoletniej Karoliny, przyjętej do prestiżowego żeńskiego chóru, prowadzi widza przez świat obietnic, ambicji i rosnącego napięcia, gdzie sygnały ostrzegawcze potrafią zniknąć w cieniu sukcesu. W tym artykule: Fabuła i obsada „Dyrygenta” „Dyrygent” zdobył ogrom nagród: na czym polega jego fenomen? Dlaczego warto obejrzeć film „Dyrygent”? Fabuła i obsada „Dyrygenta” Karolina trafia do miejsca, które z zewnątrz wygląda jak spełnienie marzeń: dyscyplina, talent, elegancja sceny i wspólnota głosów. Z czasem ta idealna kompozycja zaczyna jednak brzmieć fałszywie. W relacji między nastolatkami a dorosłymi odsłania się zależność, nierównowaga sił i stopniowe przesuwanie granic. W głównej roli występuje Kateřina Falbrová, a obok niej widzimy Juraja Loja jako tytułowego dyrygenta. To opowieść o dorastaniu, gdy dojrzewanie nie jest romantyczną kliszą, lecz testem: czy młoda osoba potrafi nazwać niepokój, kiedy wokół wszyscy mówią o szansie, przywileju i „wielkim wejściu” w lepszy świat. Kluczowym mechanizmem pozostaje brak przejrzystych zasad. Tam, gdzie kryteria oceny są niejasne, a decyzje zapadają w wąskim gronie, rośnie niepewność. A niepewność bywa idealnym paliwem dla milczenia: łatwiej się wycofać, niż ryzykować utratę miejsca, na które pracowało się miesiącami. View oEmbed on the source website „Dyrygent” zdobył ogrom nagród: na czym polega jego fenomen? „Dyrygent” przyjeżdża do Polski ze sporym bagażem wyróżnień. Zdobył trzy Czeskie Lwy: za najlepszą rolę kobiecą dla Kateřiny Falbrové, a także za muzykę (Jonatan Pastirčák i Ondřej Mikula) oraz dźwięk (Juraj Mravec i Piotr Čechák). Czescy krytycy uznali go za najlepszy film 2025 roku, a podczas festiwalu w Karlowych Warach Falbrová otrzymała indywidualne wyróżnienie specjalne, zaś produkcja została uhonorowana nagrodą Label Europa Cinemas. W Sofii film sięgnął po główną nagrodę i wyróżnienie FIPRESCI. Te laury robią wrażenie, ale prawdziwe napięcie buduje się w codzienności: w próbach, w spojrzeniach, w przerwach, w których młode osoby uczą się, że o pewnych rzeczach nie mówi się głośno. „Dyrygent” jest inspirowany głośną sprawą chóru Bambini di Praga i właśnie dlatego działa jak zimny prysznic dla dorosłych przekonanych, że „dzieci na pewno powiedziałyby od razu”. W Polsce dramat będzie dystrybuowany szeroko: zaplanowano co najmniej 200 pokazów w całym kraju. Dlaczego warto obejrzeć film „Dyrygent”? Warto obejrzeć „Dyrygenta”, bo to nie jest kolejna historia o utraconej niewinności opowiedziana w przewidywalny sposób, ale przejmujący obraz o mechanizmach milczenia, presji i zależności, które dorośli zbyt często bagatelizują. Ondřej Provazník pokazuje świat widziany z perspektywy młodej bohaterki, bez uproszczeń i łatwych osądów, dzięki czemu napięcie buduje się tu nie przez spektakularne sceny, ale przez to, co niedopowiedziane, kruche i coraz bardziej niepokojące. To kino zostaje z widzem na długo, bo dotyka tematów znacznie szerszych niż sama fabuła i pyta o to, czy naprawdę umiemy słuchać dzieci i nastolatków, kiedy próbują zasygnalizować, że dzieje się coś złego. Jak mówi Filip Hornik z Akcji Uczniowskiej: „Potrzebna jest przestrzeń, w której młody człowiek może mówić o tym, co czuje i czego doświadcza”, a „Dyrygent” bardzo wyraźnie pokazuje, jak bolesne bywają skutki braku takiej przestrzeni. Siłą filmu są również znakomite role, na czele z Kateřiną Falbrovą, oraz atmosfera, która sprawia, że „Dyrygent” działa jednocześnie jako dramat psychologiczny i ważny głos w dyskusji o granicach, zaufaniu i odpowiedzialności dorosłych.
Te 8 filmów warto obejrzeć w Dzień Kobiet. Szefowa kultury ELLE wybrała tytuły, które celebrują odwagę, wolność i niezależność
Szefowa kultury ELLE Maja Chitro poleca 8 produkcji, które poruszają, inspirują i idealnie sprawdzą się na kobiecy seans z przyjaciółkami albo binge-watching solo.
Dzień Kobiet to świetna okazja, by spojrzeć na kino z szerszej perspektywy – nie tylko przez pryzmat kobiecych bohaterek, ale też emocji, wrażliwości i tematów, które rezonują niezależnie od gatunku. W tym zestawieniu znalazły się filmy bardzo różne: od kameralnych dramatów społecznych, przez psychologiczne thrillery i kino autorskie, po widowiskowe produkcje historyczne oraz biograficzne hity o ikonach popkultury. Łączy je intensywność – wyraziste postaci, mocne historie i reżyseria, która nie boi się mocnych środków wyrazu. To propozycje zarówno dla tych, którzy szukają poruszających, intymnych opowieści, jak i dla widzów ceniących energetyczne kino o wielkich ambicjach i jeszcze większych emocjach. Wszystkie tytuły będą dostępne w marcu są w Player.pl, a 2-miesięczny kod dostępu do platformy otrzymasz po zapisaniu się do newslettera ELLE. Miłego oglądania! W tym artykule: „Sama przeciw wszystkim” „Hashima” „Cienie” „Śnieżny ptak” „Bohemian Rhapsody” „Wilk z Wall Street” „Cudowny chłopak” „Zawsze jest czas na miłość” „Sama przeciw wszystkim” (2016) Dramat społeczny o kobiecie zmuszonej stanąć w pojedynkę wobec systemu, środowiska i osobistej tragedii. Fabuła rozwija się wokół walki o prawdę, sprawiedliwość lub niezależność, a napięcie budowane jest poprzez realistyczną narrację i stopniowe odsłanianie faktów. Reżyseria Johna Maddena najczęściej przyjmuje surowy, oszczędny styl – bez zbędnych ozdobników, z naciskiem na psychologię postaci. To film poważny, chwilami duszny, a najważniejszą rolę odgrywa tu silna, wielowymiarowa kreacja aktorska Jessiki Chastain. View oEmbed on the source website „Hashima” (2018) Widowiskowy hit południowokoreańskiego kina w reżyserii Seung-wana Ryoo przyciągnął do kin ponad 6,5 miliona widzów. Akcja dramatu historycznego rozgrywa się podczas II wojny światowej na wyspie Hashima, gdzie Koreańczycy są zmuszani do niewolniczej pracy w japońskiej kopalni węgla. W centrum historii stoi Kang-Ok Lee (Jung-min Hwang), muzyk samotnie wychowujący córkę, który wraz z nią trafia do obozu i bierze udział w planie desperackiej ucieczki. Produkcja została nagrodzona m.in. na festiwalu w Sitges i wyróżniona za scenografię, zachwycając rozmachem i emocjonalną intensywnością. View oEmbed on the source website „Cienie” (2016) „Cienie” z 2016 roku w reżyserii Thomasa Kruithofa to mroczny dramat z elementami thrillera psychologicznego. Koncentruje się na temacie winy, traumy i powracającej przeszłości. Fabuła ukazuje losy bohaterów uwikłanych w wydarzenia sprzed lat, które konsekwencje zaczynają niebezpiecznie wpływać na teraźniejszość. Reżyser buduje napięcie poprzez oszczędną narrację, powolne tempo i konsekwentnie prowadzony, duszny klimat, operując światłem i cieniem jako symbolicznym motywem wizualnym. Film opiera się na intensywnych, psychologicznie zniuansowanych kreacjach aktorskich. „Śnieżny ptak” (2014) Thriller psychologiczny w reżyserii Gregga Arakiego, oparty na powieści Laury Kasischke. Film śledzi losy Kat Connors (Shailene Woodley), której matka (Eva Green) znika w tajemniczych okolicznościach. W obsadzie pojawia się także Christopher Meloni. Reżyser łączy estetykę lat 80. z duszną, niemal hipnotyczną atmosferą, eksplorując temat dorastania, seksualności i rodzinnych sekretów. To obraz chłodny, niepokojący i zmysłowy zarazem. View oEmbed on the source website „Bohemian Rhapsody” (2018) Wyreżyserowany przez Bryana Singera (ukończony przez Dextera Fletchera) biograficzny dramat muzyczny o Freddi'em Mercury'm i zespole Queen przedstawia drogę zespołu od pierwszych występów po legendarny koncert Live Aid. Rami Malek w roli Mercury’ego stworzył kreację nagrodzoną Oscarem; na ekranie widzimy też Gwilym Lee, Bena Hardy'egp i Josepha Mazzello. To film energetyczny, momentami wzruszający, a przede wszystkim celebrujący wolność i muzyczną pasję. „Bohemian Rhapsody” trafi do Player.pl 15 marca View oEmbed on the source website „Wilk z Wall Street” (2013) Dynamiczny dramat w reżyserii Martina Scorsese, oparty na autobiografii Jordana Belforta. Leonardo DiCaprio w roli bezwzględnego maklera tworzy jedną z najbardziej ekspresyjnych kreacji w swojej karierze; partnerują mu Jonah Hill i Margot Robbie. Film opowiada o spektakularnym wzlocie i upadku finansowego imperium budowanego na oszustwach i nadmiarze. Reżyseria Scorsese jest intensywna, pełna czarnego humoru i narracyjnej energii: fabuła balansuje między satyrą a moralitetem o chciwości i władzy. „Wilk z Wall Street” trafi do Player.pl 8 marca View oEmbed on the source website „Cudowny chłopak” (2017) „Cudowny chłopak” to wzruszający film obyczajowy w reżyserii Stephena Chbosky’ego, oparty na bestsellerowej powieści Raquel J. Palacio. Opowiada historię 10-letniego Auggiego Pullmana (w tej roli znakomity Jacob Tremblay), chłopca urodzonego z deformacją twarzy, który po latach nauki w domu rozpoczyna edukację w zwykłej szkole. Zderzenie z rówieśnikami okazuje się bolesne: Auggie musi zmierzyć się z ciekawością, drwinami i wykluczeniem. Film z czułością pokazuje jednak, że empatia i życzliwość potrafią zmienić wszystko. W rolach rodziców wystąpili Julia Roberts i Owen Wilson. Stworzyli wiarygodny, pełen ciepła portret wspierającej rodziny, a w obsadzie znaleźli się także Izabela Vidovic, Noah Jupe i Millie Davis. Przy budżecie 20 mln dolarów tytuł zarobił ponad 305 mln na świecie, stał się jednym z największych familijnych hitów 2017 roku i zdobył m.in. nagrodę Saturna dla najlepszego filmu niezależnego. View oEmbed on the source website „Cudowny chłopak” trafi do Player.pl 2 marca „Zawsze jest czas na miłość” (2017) Brytyjska komedia obyczajowa w reżyserii Joela Hopkinsa to ciepła, nastrojowa opowieść o uczuciu, które przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie życia. Fabuła przedstawia historię Emily Walters (w tej roli pełna wdzięku Diane Keaton), owdowiałej Amerykanki mieszkającej w londyńskiej dzielnicy Hampstead Village. Kobieta po śmierci męża zmaga się z samotnością i codziennymi trudnościami. Jej życie odmienia spotkanie z ekscentrycznym Donaldem Hornerem (Brendan Gleeson), samotnikiem mieszkającym w prowizorycznej chatce na skraju osiedla. Między dwojgiem dojrzałych, zupełnie różnych ludzi rodzi się uczucie, wystawione na próbę, gdy Donaldowi grozi utrata domu. W obsadzie znaleźli się również James Norton, Lesley Manville i Jason Watkins, którzy dopełniają portret brytyjskiej społeczności z nutą ironii. Choć film spotkał się z mieszanym odbiorem krytyków, jest niezwykle ciepłą historią o drugich szansach i miłości po 50. View oEmbed on the source website
Na co iść do kina w Walentynki 2026? W Dniu Zakochanych warto obejrzeć nie tylko „Wichrowe Wzgórza”, a oto wybory redakcji ELLE
Romantyczne klasyki, ambitne premiery i tytuły nominowane do Oscara – repertuar kin daje swobodę wyboru. Planujesz walentynkowy wieczór we dwoje, seans solo, a może filmową noc z adrenaliną? Oto przegląd produkcji, na które warto wybrać się 14 lutego.
Walentynki 2026 nie muszą oznaczać rezerwacji z kilkutygodniowym wyprzedzeniem ani presji na „wieczór idealny”. Kina w całej Polsce proponują gotowy scenariusz – od kultowych komedii romantycznych, przez ambitne kino autorskie, aż po antywalentynkowe maratony dla tych, którzy wolą bunt niż bukiet róż. Tegoroczny repertuar pozwala na przeżycie 14 lutego dokładnie tak, jak chcemy – romantycznie, refleksyjnie albo zupełnie przewrotnie. W tym artykule: Miłosna uczta w Kinotece: „Pretty Woman” czy „Masz wiadomość” „La Grazia” w reżyserii Paolo Sorrentino w Kinie Kinogram Klasyki w Cinema City: od „Czas na miłość” po „Kocha, lubi, szanuje” „Antywalentynkowy” maraton w Multikinie Seans przed Oscarami 2026: „Hamnet” czy „Wartość sentymentalna” Miłosna uczta w Kinotece: „Pretty Woman” czy „Masz wiadomość” W walentynkowym repertuarze warszawskiej Kinoteki nie mogło zabraknąć tytułów, które od lat definiują romantyczne kino i udowadniają, że najlepsze historie miłosne się nie starzeją. „Pretty Woman” to kultowa opowieść o nieoczekiwanym uczuciu i chemii – z Julią Roberts i Richardem Gere’em w rolach, do których wciąż wracamy z sentymentem. Z kolei „Masz wiadomość” z Meg Ryan i Tomem Hanksem przypomina czasy, gdy miłość zaczynała się od słów pisanych na klawiaturze, a anonimowa korespondencja potrafiła przerodzić się w coś zupełnie realnego. Wybór między tymi klasykami to właściwie jedyna decyzja, jaką trzeba podjąć 14 lutego. Jeśli zależy Ci na najgorętszej premierze miesiąca, bez obaw: wśród propozycji Kinoteki we współpracy z Wolt nie zabraknie też „Wichrowych Wzgórz”. View oEmbed on the source website „La Grazia” w reżyserii Paolo Sorrentino w Kinie Kinogram Równolegle, w warszawskim Kinie Kinogram, oprócz premierowych pokazów „Wichrowych Wzgórz”, widzowie mogą sięgnąć po repertuar z zupełnie innego, bardziej kontemplacyjnego rejestru. Wśród propozycji znalazła się m.in. „La Grazia” – najnowsze dzieło Paolo Sorrentino, które otworzyło festiwal w Wenecji i już dziś określane jest jednym z najważniejszych filmów sezonu. Toni Servillo wciela się tu w prezydenta Włoch stającego przed moralnym dylematem: czy akt łaski może być wyrazem miłosierdzia, czy raczej niebezpiecznym precedensem? Rozgrywająca się w monumentalnych wnętrzach Pałacu Kwirynalskiego historia łączy dramat polityczny z intymną opowieścią o winie, pamięci i miłości, która nie zawsze przynosi ukojenie. „La Grazia” to propozycja dla Ciebie, jeśli w lutym chcesz przeżyć w kinie coś więcej niż klasyczny romans. View oEmbed on the source website Klasyki w Cinema City: od „Czas na miłość” po „Kocha, lubi, szanuje” W walentynkową sobotę romantyczny repertuar przygotowała również sieć Cinema City w całej Polsce. Na dużym ekranie pojawi się „Czas na miłość” Richarda Curtisa – ciepła, pełna brytyjskiego uroku opowieść o młodym mężczyźnie, który odkrywa, że potrafi cofać się w czasie i postanawia wykorzystać tę niezwykłą umiejętność, by zawalczyć o miłość. W rolach głównych zobaczymy Domhnalla Gleesona, Rachel McAdams i Billa Nighy’ego, a za kamerą stoi twórca takich klasyków jak „Notting Hill” czy „To właśnie miłość”. W repertuarze znalazło się także „Kocha, lubi, szanuje” – wielowątkowa historia o uczuciach, rozstaniach i drugich szansach ze Steve’em Carellem, Ryanem Goslingiem, Julianne Moore i Emmą Stone. Dla fanów romansu z nutą fantazji, Cinema City proponuje „Eternity. Wybieram Ciebie” w reżyserii Davida Freyne’a – opowieść o kobiecie, która w zaświatach musi zdecydować, z kim spędzi wieczność. W obsadzie m.in. Elizabeth Olsen, Miles Teller i Callum Turner. View oEmbed on the source website „Antywalentynkowy” maraton w Multikinie Nie przepadasz za typowo walentynkowym klimatem? Multikino przygotowało alternatywę z prawdziwego zdarzenia. Już 13 lutego o godz. 22:00 w wybranych kinach w całej Polsce wystartuje Maraton Antywalentynkowy – nocny seans dla widzów, którzy zamiast różu i przewidywalnych komedii romantycznych wybierają mrok, bunt i intensywne emocje. W programie znalazły się dwie ścieżki: NMF: Horrory – Krew, pot i VHS z przedpremierowym „Dźwiękiem śmierci” oraz zestawem mocnych thrillerów i grozy wyświetlanych w wersji oryginalnej z napisami, a także maraton całej trylogii „Piep*zyć Mickiewicza”, zwieńczony premierą trzeciej części. Lista miast ze specjalnymi seansami obejmuje m.in. Warszawę, Kraków, Wrocław, Poznań i Gdańsk. View oEmbed on the source website Seans przed Oscarami 2026: „Hamnet” czy „Wartość sentymentalna” W oczekiwaniu na galę Oscarów, która odbędzie się 15 marca, warto nadrobić najgłośniejsze tytuły sezonu i samodzielnie wytypować swoich faworytów. Wśród filmów, o których mówi się najwięcej, znajdują się „Hamnet” – subtelna, emocjonalna opowieść inspirowana historią rodziny Williama Szekspira – oraz „Wartość sentymentalna”, kameralny dramat o pamięci i stracie (obecnie trwają specjalne pokazy przedpremierowe). W kinach obejrzycie też tytuł „Wielki Marty” – intensywny komediodramat z hipnotyzującą rolą Timothée Chalameta, portretujący ambicję, pragnienie sukcesu i cenę, jaką płaci się za spełnienie marzeń. Te trzy różne w tonie i stylistyce produkcje pokazują, jak szerokie spektrum emocji obejmuje tegoroczny wyścig po statuetki. To dobry moment, by zobaczyć nominowane tytuły na dużym ekranie i wejść w atmosferę Oscarów z własnym, świadomym werdyktem. View oEmbed on the source website
Ten film o rodzinie, władzy i lojalności na zawsze zmienił historię kina i zdefiniował gatunek „mob movie”. To pozycja obowiązkowa
31 grudnia 1972 roku „Ojciec chrzestny” pojawił się na ekranach polskich kin. Film Francisa Forda Coppoli nie tylko zdobył 3 Oscary, ale przyciągnął niemal 8 mln widzów w PRL. Brutalna, lecz poruszająca opowieść o rodzinie Corleone na zawsze odmieniła historię światowego kina.
„Ojciec chrzestny” (The Godfather) to film, który dawno przestał być tylko klasykiem kina gangsterskiego: stał się popkulturowym punktem odniesienia i wzorem opowiadania o władzy, rodzinie oraz lojalności. Historia rodu Corleone w reżyserii Francisa Forda Coppoli, oparta na powieści Maria Puza, do dziś zachwyca precyzją realizacji, wybitnymi rolami i emocjonalną siłą. Poniżej przyglądamy się temu, co sprawia, że ten tytuł wciąż uchodzi za jeden z najważniejszych w historii kina. W tym artykule: „Ojciec chrzestny”: jeden z najlepszych filmów w historii kina Fabuła „Ojca chrzestnego”: historia rodziny Corleone Kultowa obsada „Ojca chrzestnego” Reżyseria Francisa Forda Coppoli i nowa definicja kina gangsterskiego Symbolika i najważniejsze motywy w filmie „Ojciec chrzestny” Nagrody, Oscary i odbiór krytyków „Ojca chrzestnego” Kontynuacje „Ojca chrzestnego” Wpływ „Ojca chrzestnego” na kino i popkulturę „Ojciec chrzestny”: jeden z najlepszych filmów w historii kina „Ojciec chrzestny” (ang. The Godfather) to amerykański dramat gangsterski w reżyserii Francisa Forda Coppoli, zrealizowany na podstawie powieści Maria Puza (który współtworzył też scenariusz). Pierwsza i najbardziej rozpoznawalna część trylogii miała światową premierę 14 marca 1972 roku, a do polskich kin trafiła kilka miesięcy później. Z czasem urosła do rangi absolutnego klasyka. Na status legendy złożyło się wszystko naraz: aktorskie kreacje (Marlon Brando i Al Pacino), precyzyjna reżyseria, klimat zdjęć, muzyka Nino Roty i dramaturgia historii rozpisanej na losy rodu Corleone. To historia, która jednocześnie działa jak epicka saga i intymny dramat o tym, jak człowiek potrafi zmienić się pod wpływem okoliczności, obowiązku i ambicji. View oEmbed on the source website Fabuła „Ojca chrzestnego”: historia rodziny Corleone Akcja filmu rozgrywa się w latach 1945–1955 w Nowym Jorku i opowiada o rodzinie Corleone, na której czele stoi don Vito Corleone. Historia zaczyna się podczas wesela jego córki Connie – to moment, gdy widać, jak działa władza Corleone: jako „ojciec chrzestny” Vito przyjmuje prośby, udziela przysług, negocjuje wpływy i utrzymuje porządek w swoim świecie. W centrum narracji znajduje się jednak Michael Corleone, najmłodszy syn Vita. Początkowo trzyma się z dala od rodzinnych interesów i próbuje budować własną drogę, ale kolejne wydarzenia – narastający konflikt z rywalami, zamach na ojca i wojna między rodzinami – wciągają go coraz głębiej. Kluczowy jest moment, gdy Michael podejmuje decyzje nieodwracalne: wybiera lojalność wobec rodziny i przechodzi drogę od „wyrzutka” do człowieka, który zaczyna myśleć jak przyszły przywódca. Historia rozwija się jak układanka złożona z rodzinnych rytuałów i brutalnych starć o wpływy. Wątki przenoszą się też na Sycylię, gdzie Michael ukrywa się i doświadcza chwil pozornie „innego życia” – bardziej romantycznego, spokojniejszego – ale i tam przemoc ostatecznie upomina się o swoją część. Finał domyka przemianę bohatera: „Ojciec chrzestny” nie jest tylko opowieścią o mafii, lecz o mechanizmie władzy, który potrafi pochłonąć człowieka, jeśli ten wejdzie do gry na serio. Kultowa obsada „Ojca chrzestnego” Jednym z fundamentów sukcesu „Ojca chrzestnego” jest obsada uznawana dziś za jedną z najlepszych w historii kina. W roli dona Vita Corleone wystąpił Marlon Brando, którego kreacja patriarchy rodu – powściągliwa, a jednocześnie pełna wewnętrznej siły – stała się ikoniczna i przyniosła mu Oscara (choć aktor odmówił jego przyjęcia). Partnerował mu Al Pacino jako Michael Corleone, początkowo niechętnie angażowany przez studio, a dziś powszechnie uznawany za jedną z najwybitniejszych ról w dziejach kina — subtelną, stopniowo mroczniejącą i kluczową dla dramaturgii całej historii. Na drugim planie pojawiają się równie wyraziste postaci: James Caan jako porywczy Sonny Corleone, Robert Duvall w roli Toma Hagena – przybranego członka rodziny i consigliere – oraz Diane Keaton jako Kay Adams, reprezentująca świat stojący w opozycji do mafijnej rzeczywistości Corleonów. Silne role stworzyli także m.in. John Cazale (Fredo Corleone), Richard S. Castellano (Clemenza), Abe Vigoda (Tessio) czy Sterling Hayden jako skorumpowany kapitan policji. Dobór obsady był efektem licznych sporów i ryzykownych decyzji castingowych Francisa Forda Coppoli, który konsekwentnie walczył o mniej oczywistych aktorów włoskiego pochodzenia, zamiast ówczesnych gwiazd Hollywood. Dziś wiadomo, że te wybory były jednymi z najtrafniejszych w historii kina. Reżyseria Francisa Forda Coppoli i nowa definicja kina gangsterskiego Coppola nadał kinu gangsterskiemu skalę i głębię, których wcześniej brakowało w mainstreamie. Zamiast opowiadać o przestępczości z dystansu, prowadzi widza „od środka” – pokazuje rodzinę Corleone jako społeczność z własnymi zasadami, rytuałami i hierarchią. Dzięki temu film działa jak kronika obyczajowa i dramat psychologiczny, a element gangsterski staje się tłem dla opowieści o relacjach, lojalności i przemocy wpisanej w system. Ważny jest też kontekst produkcyjny: Coppola musiał walczyć o swój pomysł (m.in. o osadzenie historii w realiach Nowego Jorku lat 40. i 50., a nie w „tańszej” współczesności), o obsadę oraz o ton całości. Ten upór przełożył się na efekt: „Ojciec chrzestny” jest jednocześnie epicki i intymny, pełen napięcia, ale pozbawiony taniej sensacji. Ogromną rolę odegrały zdjęcia Gordona Willisa, budujące charakterystyczny, niemal malarski styl – gra cieniem, przygaszone wnętrza, kontrolowane światło. Ten styl stał się później jednym z najbardziej rozpoznawalnych kodów wizualnych kina mafijnego. Do tego dochodzi montaż oraz rytm narracji: film nie goni za akcją, tylko konsekwentnie ją buduje, dzięki czemu emocje narastają jak w antycznej tragedii. Symbolika i najważniejsze motywy w filmie „Ojciec chrzestny” Najsilniejszym motywem jest rodzina – rozumiana nie tylko jako więzy krwi, ale też jako struktura władzy. Corleonowie funkcjonują jak imperium, gdzie prywatne i publiczne sprawy stale się przenikają. Wesele, chrzest, pogrzeb, spotkania w gabinecie dona — te rytuały nie są dekoracją. To narzędzia budowania wpływu i kontroli, a zarazem momenty, kiedy najlepiej widać, kto jest „wewnątrz”, a kto pozostaje poza kręgiem. Drugim ważnym tematem jest cena władzy. Michael, wchodząc w rolę przywódcy, stopniowo odcina się od emocji i zwyczajnej bliskości. „Ojciec chrzestny” pokazuje, że w świecie Corleone każdy wybór ma konsekwencje, a przemoc – nawet jeśli uzasadniana „honorem” – zostawia trwały ślad. Symbolicznie widać to w kontrastach: rodzinna czułość obok chłodnej kalkulacji, tradycja obok bezwzględnej modernizacji interesu. Istotne w „Ojcu chrzestnym” są także religia i moralność – szczególnie w scenach, gdzie sacrum miesza się z przemocą. „Ojciec chrzestny” często zestawia podniosłe rytuały z brutalnymi decyzjami, sugerując, że władza potrafi zawłaszczać nawet to, co powinno być czyste i nienaruszalne. Ten dysonans buduje siłę filmu: widz nie dostaje prostego podziału na dobro i zło, tylko opowieść o świecie, gdzie granice są płynne, a „porządek” bywa okupiony cudzą krzywdą. Nagrody, Oscary i odbiór krytyków „Ojca chrzestnego” Sukces „Ojca chrzestnego” był jednocześnie artystyczny i komercyjny. Stał się najbardziej dochodową produkcją 1972 roku, a przez pewien czas należał do ścisłej czołówki najbardziej kasowych filmów wszech czasów. Równie pozytywny był odbiór krytyków: chwalono reżyserię, scenariusz, aktorstwo, muzykę, zdjęcia i sposób pokazania mafii. Na 45. gali Oscarów „Ojciec chrzestny” zdobył trzy statuetki: za najlepszy film, scenariusz adaptowany (Puzo i Coppola) oraz dla najlepszego aktora (Marlon Brando). Jednocześnie zebrał wiele nominacji, m.in. za reżyserię Coppoli i role drugoplanowe (Pacino, Caan, Duvall). Warto pamiętać, że wokół Oscarów narosły też głośne wątki: Brando odmówił przyjęcia nagrody, a Pacino bojkotował ceremonię, czując się niedoceniony kategorią. Co ciekawe, tytuł funkcjonuje też jako instytucja kultury: trafił do National Film Registry Biblioteki Kongresu, a American Film Institute umieścił go na szczytowych miejscach swoich zestawień (w tym jako jeden z najlepszych filmów amerykańskich w historii). Kontynuacje „Ojca chrzestnego” Trylogia „Ojciec chrzestny” obejmuje łącznie trzy filmy oparte na twórczości Maria Puza: Ojciec chrzestny (1972), Ojciec chrzestny II (1974) oraz Ojciec chrzestny III (1990). Druga część, uznawana przez wielu za równorzędne arcydzieło, łączy kontynuację losów Michaela z historią młodości Vita Corleone. Trzecia odsłona zamyka trylogię opowieścią o starzejącym się Michaelu, próbującym zalegalizować rodzinne interesy i rozliczyć się z przeszłością; w 2020 roku Coppola zaprezentował jej nową wersję reżyserską: Śmierć Michaela Corleone. Wpływ „Ojca chrzestnego” na kino i popkulturę Wpływ „Ojca chrzestnego” trudno przecenić, bo w praktyce ustanowił wzorzec nowoczesnej opowieści mafijnej. Po nim kino gangsterskie zaczęło częściej pokazywać gangsterów jako postacie złożone psychologicznie, a nie jedynie „czarne charaktery”. To otworzyło drogę kolejnym wielkim tytułom o przestępczym półświatku – od dzieł Martina Scorsesego po serialowe sagi w rodzaju „Rodziny Soprano”. Film wszedł też do języka i ikonografii popkultury. Pojęcie „ojca chrzestnego” jako figury mafijnej władzy spopularyzowało się właśnie dzięki historii Puza i ekranizacji Coppoli. Do tego dochodzą cytaty, sceny rozpoznawalne nawet przez osoby, które dramatu nie widziały, oraz niekończąca się fala odniesień: parodii, hołdów, nawiązań w serialach animowanych i komediach, a nawet adaptacji w grach. Jednocześnie „Ojciec chrzestny” nie jest wpływowy tylko dlatego, że był „cool”. Produkcja zmieniła sposób opowiadania o amerykańskim śnie, imigracji i narodzinach powojennej potęgi. Dlatego działa także dziś i dalej porusza widzów na całym świecie.
W kinach dawno nie było tak odważnego filmu. Kobiety wychodzą z seansu z wypiekami na twarzy
Płomienny romans, który od pierwszych minut rozpala wyobraźnię króluje na ekranach polskich kin - ale czy taka miłość w ogóle ma szansę się udać? Ten film balansuje na granicy namiętności i obsesji, a emocje, które zostają po seansie, długo nie chcą opaść. Wypieki na twarzy to dopiero początek.
W ostatnich latach kino coraz odważniej zagląda w sferę kobiecych pragnień. Już nie z męskiego punktu widzenia, już nie jako fantazję, ale jako doświadczenie - intensywne, niepokojące, czasem niewygodne. Ten film idealnie wpisuje się w ten trend. Jest sensualny, momentami erotyczny, ale przede wszystkim emocjonalnie bezlitosny. To historia, która nie daje prostych odpowiedzi i nie próbuje nikogo uspokajać. Wręcz przeciwnie - wytrąca z równowagi. O czym właściwie jest film „Dreams”? „Dreams” Michela Franco to historia romansu między dwojgiem ludzi, których dzieli wszystko: wiek, pozycja społeczna, pieniądze i władza. Jennifer - w którą wciela się Jessica Chastain (laureatka Oscara) - zamożna amerykańska filantropka, angażuje się w relację z młodym, utalentowanym meksykańskim tancerzem baletowym Fernando. Kiedy mężczyzna, ryzykując życie, nielegalnie przekracza granicę, by znaleźć się u jej boku i zawalczyć o swoją przyszłość, ich uczucie zostaje wystawione na brutalną próbę. To, co zaczęło się jak namiętny romans, stopniowo odsłania drugie dno: zależność, manipulację i nierówność, które w tej relacji okazują się silniejsze niż miłość. View oEmbed on the source website „Dreams” - romans, który od początku pachnie ryzykiem To nie jest miłość „jak z bajki” - chociaż wszystko zaczyna się dokładnie tak, jakby miała nią być. Spojrzenia, napięcie, magnetyczne przyciąganie. Bohaterowie wchodzą w relację, która szybko przestaje być bezpieczna. Każdy gest ma znaczenie, każde słowo waży więcej, niż powinno. W tym filmie zamiast romantycznej ucieczki dostajemy opowieść o władzy, zależności i granicach, które zacierają się szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Zmysłowość, która działa na ciało, nie tylko na wyobraźnię Ten film jest zmysłowy w sposób rzadko spotykany w kinie głównego nurtu. Kamera długo zatrzymuje się na skórze, dotyku, spojrzeniach. Nie chodzi o dosłowność - raczej o napięcie, które narasta między bohaterami i udziela się widzom. To jedna z tych historii, które ogląda się całym ciałem. Czuć przyspieszone bicie serca, niepokój, lekkie zawstydzenie. I właśnie dlatego tak trudno oderwać wzrok od ekranu. Jednak najmocniejszą stroną filmu jest jego emocjonalna szczerość. Bohaterka nie jest ani ofiarą, ani femme fatale. Jest kobietą, która pragnie, popełnia błędy i ponosi ich konsekwencje. Film nie ocenia - raczej pozwala nam obserwować, jak cienka bywa granica między pożądaniem a destrukcją. To kino, które zostawia przestrzeń na własne emocje i własne wnioski. I właśnie dlatego tak mocno rezonuje z kobiecą widownią. Dlaczego wychodzimy z seansu z wypiekami na twarzy? Bo ten film dotyka tematów, o których wciąż za rzadko mówi się głośno. O pragnieniach, które bywają niewygodne. O relacjach, które zaczynają się jak fantazja, a kończą jak emocjonalny rollercoaster. O tym, że czasem to, co najbardziej nas pociąga, bywa też tym, co najbardziej nas rani. To nie jest łatwy seans - ale zdecydowanie jeden z tych, które zostają w głowie na długo po napisach końcowych. Od 9 stycznia film jest możliwy do zobaczenia na ekranach kin w całej Polsce - zarówno tych studyjnych jak i multuplexów.
Obejrzałam Avatar 3. Czy warto poświęcić na niego 3 godziny i 17 minut swojego życia? [RECENZJA]
Trzecia część „Avatara” trwa ponad trzy godziny i już to budzi emocje. Ale to nie metraż jest tu największym wyzwaniem - tylko wszystko to, co zostaje w nas długo po wyjściu z kina.
Od samego początku, od pierwszej części - jestem fanką „Avatara”. Nie dlatego, że to kino idealne, pełne cytatów, które chce się wywiesić nad drzwiami wejściowymi, ale dlatego, że to kino, które coś we mnie porusza. I robi to konsekwentnie - czasem obrazem, czasem emocją, a czasem tym, czego… wcale nie widać na ekranie. Czy 3 część też to ma? „Avatar: Ogień i popiół” obejrzałam w Sylwestra, dwanaście dni po oficjalnej premierze. Godzina 15:30, kino Kinogram w Warszawie, prawie pełna sala. To ważne, bo choć wielu krytyków mówi dziś o „nudzie” i „braku fabularnych fajerwerków”, publiczność wciąż przychodzi tłumnie oglądać tę historię. W Polsce film w zaledwie 10 dni przyciągnął milion widzów, a wcześniejsze części obejrzały odpowiednio 3,7 mln i ponad 3 mln osób - rekord po pandemii. W obsadzie oprócz głównego duetu Zoe Saldaña i Sam Worthingtona zobaczymy m.in. Sigourney Weaver, Stephen Lang, Kate Winslet i Oona Chaplin jako Varang W tym artykule: Żałoba nie ma jednego języka Pająk, czyli pytanie o granice człowieczeństwa Kupcy wiatru - połączenie Pandory i ludzkich marzeń Ciemna strona Pandory istnieje. Varang jest jak lustro naszego świata Avatar 3 - technologia, która nie przytłacza emocji To nie są dialogi do cytowania. I dobrze „Nuda”? Nie zgadzam się Czy warto obejrzeć Avatar 3? Żałoba nie ma jednego języka Trzecia część „Avatara” jest przede wszystkim filmem o żalu po stracie. I o tym, że każdy przeżywa ją inaczej. Neytiri przeżywa żałobę jak matka - emocjonalnie, gwałtownie, całym ciałem. Jake Sully jak ojciec i żołnierz: zamyka emocje w pracy, w strategii, w kontroli, w planie ochrony rodziny za wszelką cenę. Dla rodzeństwa strata jest jeszcze czymś innym - niezrozumiałą pustką, którą próbują wypełnić wspomnieniami i iluzją, która dopiero z czasem nabiera znaczenia. To kino, które nie próbuje żałoby „ładnie opakować”. Ona tu ciąży, mąci relacje, wpływa na decyzje, zatruwa nawet dobre intencje. Wojna trwa już tak długo, że zaczyna zmieniać tych, którzy mieli być „dobrzy”. Pająk, czyli pytanie o granice człowieczeństwa Jednym z najmocniejszych wątków filmu jest relacja z Pająkiem - ludzkim chłopcem wychowanym przez Na’vi, który stał się częścią rodziny, choć nigdy nie przestaje być „inny”. Na dodatek zostaje obwiniony o śmierć syna Neytiri i Jake'a. To postać-symbol. Łącznik między światami. Dziecko wojny, które nie wybrało swojej roli. Najbardziej poruszający jest jednak moment, w którym Jake staje przed pytaniem, którego żaden ojciec nie chce sobie zadać: czy aby chronić własną rodzinę, jesteśmy w stanie zabić cudze dziecko? Nawet jeśli to dziecko jest furtką przez, którą wróg może zaatakować. Nawet jeśli boimy się, że jego obecność ściągnie śmierć na tych, których kochamy. To moment graniczny - i jeden z tych, które sprawiają, że nie potrafię nazwać tego filmu nudnym. Kupcy wiatru - połączenie Pandory i ludzkich marzeń Na Pandorze, wśród nowych klanów przedstawionych w „Avatar: Ogień i popiół”, pojawiają się także Kupcy wiatru (klany Tlalim, ang. Wind Traders) - nomadyczni handlarze przemierzający wspaniałe przestworza planety, zbliżając plemiona i kultury jak karawany na Jedwabnym Szlaku w dawnych czasach. Ich obecność w filmie to nie tylko kolejny element świata, ale metafora przepływu idei, informacji i tego, co dla nas ludzi nadal najważniejsze: wymiany, podróży i odkrywania siebie nawzajem. I nagle, podczas seansu, gdy wioska na horyzoncie zaczyna pulsować ruchem, docierają do niej statki Kupców wiatru, a ja nagle zamarłam. To był tak piękny widok - gigantyczne statki unoszące się nad ziemią, ich żagle jak skrzydła ważki, tylko że szklane… jakby utkane z samego wiatru, mieniące się niczym witraże w słońcu. Lekkie i kruche jak mydlane bańki. W tej jednej scenie Cameron przypomina, że Pandora to świat nie tylko konfliktu i ognia, ale przede wszystkim przestrzeni i nadziei - miejsca, gdzie wiatr niesie więcej niż towary: niesie historie. Ciemna strona Pandory istnieje. Varang jest jak lustro naszego świata Varang to jedna z najciekawszych postaci w całej sadze - bo po raz pierwszy James Cameron pokazuje nam Na’vi, którzy nie są „lepsi od ludzi” tylko dlatego, że żyją bliżej natury. Varang jest metaforą traumy, która zamienia się w ideologię. Jej gniew i złość nie bierze się znikąd - wyrasta z krzywdy, z życia w świecie spalonym do popiołu, z doświadczenia przemocy, które wypaliło w niej wiarę w Eywę i harmonię. To postać, która mówi wprost: jeśli świat był wobec mnie okrutny, ja też mogę być okrutna wobec świata. Jest okrutna, przebiegła, nastawiona na siebie, żądna zemsty wręcz momentami psychodeliczna. W tym sensie Varang przypomina nam, że zło nie zawsze rodzi się z chciwości - czasem rodzi się z bólu, a wojna bardzo łatwo staje się religią dla tych, którym odebrano wszystko. Cameron pokazuje ją nie po to, by ją usprawiedliwić, ale by ostrzec: nawet najpiękniejsza kultura może zostać zniszczona od środka, jeśli gniew stanie się jedynym językiem. Avatar 3 - technologia, która nie przytłacza emocji Tak, „Avatar 3” to wielkie, hollywoodzkie kino. Sceny walki są monumentalne, choreografowane z rozmachem, a James Cameron nie ma się absolutnie czego wstydzić. Widać pieniądze. Widać czas. Widać obsesję detalu. Ale to, co robi największe wrażenie, to świat podwodny. Tak oddany, że momentami ma się wrażenie, jakby się naprawdę nurkowało. Zatrzymuje się oddech, ciało reaguje instynktownie. A tulkuny - podwodne istoty przypominające wieloryby - kradną serce. Ich wrażliwość, rodzinność i gotowość do poświęceń dla gatunku, który ludzie chcą wytępić, nie ze względu na zagrożenie, nie z powodu głodu, a wyłącznie dla zysku… Brzmi znajomo? Ta historia już była. I wcale nie w zamierzchłych czasach. Lista wymarłych zwierząt wciąż się wydłuża. A na zestawieniu zagrożonych wyginięciem gatunków znajdują się nasze rysie, niedźwiedzie, a także tygrysy sumatrzańskie czy orangutany. To nie są dialogi do cytowania. I dobrze View oEmbed on the source website Trzy godziny i siedemnaście minut to długo. Nie wszystkie dialogi w filmie są górnolotne. Nie wszystkie kwestie zapamiętasz. Ale „Avatar” nigdy nie był filmem o słowach. To kino doświadczenia. Kino, które ma nas przenieść bliżej natury, sprawić, że poczujemy świat - metaforycznie, ale też bardzo fizycznie. Tak bardzo, że po wyjściu z kina segregowanie plastikowych butelek nagle staje się dla Ciebie ważniejsze. A kolejne Converse’y w szafie przestają być oczywistą potrzebą. „Nuda”? Nie zgadzam się Film ma dziś na Filmwebie 7/10. Wielu krytyków zarzuca mu brak fabularnej świeżości. Rozumiem te argumenty - ale się z nimi nie zgadzam. Dla mnie to kino o dojrzewaniu, o pęknięciach, o tym, że świat przestaje być czarno-biały. Że nawet „niebieski” ma wiele odcieni. To nie jest film, który ma cię zaskakiwać co pięć minut. To film, który ma w tobie zostać. Czy warto obejrzeć Avatar 3? Jeśli potrzebujesz związkowej, życiowej albo po prostu ludzkiej refleksji - to propozycja dla ciebie. Ale przygotuj chusteczki. Naprawdę trudno obejrzeć ten film bez tego atrybutu. „Avatar 3” to nie tylko widowisko. To pytanie, czy jeszcze widzimy, czy tylko patrzymy. I czy potrafimy coś zmienić, zanim zostanie nam już tylko popiół...