Każda kobieta po 50. powinna obejrzeć ten film. To amerykańska wersja chilijskiego hitu. "Dodał mi skrzydeł po życiowym kryzysie"
Filmy o kobietach po pięćdziesiątce pokazują, że nigdy nie jest za późno na zmiany, realizację marzeń i odważne kroki. „Gloria Bell” z Julianne Moore to opowieść, która przypomina, że każdy moment może stać się początkiem czegoś nowego i pięknego.
Bliska sześćdziesiątki, po rozwodzie, z dorosłymi dziećmi i pracą, która nie przynosi spełnienia. Oto Gloria Bell, która mogłaby pogodzić się z rutyną i cichą samotnością. Zamiast tego wybiera taniec, flirt i odwagę mówienia głośno o swoich pragnieniach. W filmie Sebastiána Lelio Julianne Moore tworzy poruszający portret kobiety, która nie zamierza być niewidzialna. Chce kochać, śmiać się i korzystać z życia, nawet jeśli świat wokół podsuwa jej inne scenariusze. To historia o dojrzałości bez rezygnacji i o potrzebie bliskości, która nie zna wieku. Film aktualnie można obejrzeć online na Apple TV i Prime Video. "Gloria Bell": „Kiedy świat będzie się kończył, ja będę tańczyła” Gloria po nudnej pracy w ubezpieczeniach spędza samotne wieczory na dancingach, śpiewając do popowych przebojów z lat 80., pijąc alkohol i próbując wyrwać się z szarej codzienności. Nie godzi się na samotność, głośno śmieje się podczas gry w paintball, flirtuje, szuka okazji do miłości i odważnie przyznaje, że chce korzystać z życia. „Kiedy świat będzie się kończył, ja będę tańczyła” – wyznaje przyjaciołom. Julianne Moore, znana z ról w „Godzinach” i „Still Alice”, tworzy w „Glorii Bell” niezwykle wyrazistą i autentyczną kreację. Jej postać spotyka Arnolda, granego przez Johna Turturro, doświadczonego życiowo rozwodnika prowadzącego park rozrywki. Ich relacja to prawdziwy rollercoaster emocji - namiętność miesza się z niepewnością. "Gloria Bell" jako głos kobiet łamiących stereotypy Reżyser Sebastián Lelio, nagrodzony za chilijską „Glorię” z 2013 roku, zdecydował się na amerykańską reinterpretację tej historii z powodu podziwu dla Julianne Moore. W obu wersjach kobieta musi stawić czoła uprzedzeniom i własnym lękom, ale amerykańska „Gloria Bell” akcentuje indywidualizm i walkę o szczęście każdego dnia. Bohaterka otwarcie mówi o swoich potrzebach, wyznacza granice, nie rezygnuje z troski o bliskich. Wspiera dorosłe dzieci, utrzymuje kontakt z byłą rodziną męża, pozostaje lojalna wobec przyjaciółki. W „Glorii Bell” muzyka odgrywa istotną rolę. Na ścieżce dźwiękowej znalazły się ponadczasowe hity, m.in. „Love Is In The Air”, „September”, „Boogie Wonderland”, „Gloria” Laury Branigan, utwory Bonnie Tyler, Thin Lizzy czy Olivii Newton-John. Utwory te nadają energii każdej scenie, podkreślając euforię i smutek bohaterki. Film nie jest komedią, lecz nie brakuje w nim humoru i gorzkiej refleksji. "Gloria Bell"- manifest odwagi i niezależności Film Sebastiána Lelio to wyrazisty głos w debacie o roli dojrzałych kobiet, ich prawie do szczęścia i wolności od społecznych schematów. "Gloria Bell" jest psychologicznym portretem kobiety, która pomimo samotności nie poddaje się i walczy o swoje marzenia. To opowieść o pokonywaniu mentalnych barier i odwadze do bycia sobą.
Wygrał Złotego Lwa i zmienił spojrzenie na śmierć. Dostępny w streamingu film Almodóvara z Tildą Swinton działa jak terapia
„W pokoju obok” Pedro Almodóvara to poruszająca opowieść o przyjaźni, godności i wyborze śmierci na własnych warunkach. Dzięki reżyserii i aktorstwu Julianne Moore oraz Tildy Swinton film zapada w pamięć jako pełen emocji i piękna.
Pedro Almodóvar to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych reżyserów współczesnego kina, którego filmy od lat poruszają widzów na całym świecie. Jego twórczość wyróżnia się niezwykłą wrażliwością, bogactwem kolorów oraz odważnym podejściem do tematów związanych z tożsamością, emocjami i relacjami międzyludzkimi. Filmy takie jak „Wszystko o mojej matce”, „Porozmawiaj z nią”, „Volver” czy „Skóra, w której żyję” stały się ikonami światowego kina, łącząc głębokie refleksje nad ludzką naturą z wyjątkowym kunsztem artystycznym. Jego ostatni film jest dostępny w streamingu na Canal Plus VOD. Ekranizacja powieści Sigrid Nunez Film „W pokoju obok” Pedra Almodóvara to ekranizacja powieści „Pełnia miłości” Sigrid Nunez, poruszającej temat radzenia sobie z utratą i siły bliskich relacji. Książka i film ukazują uzdrawiającą moc obecności oraz przyjaźń, która przetrwa nawet najtrudniejsze chwile. Almodóvar wzbogacił tę historię swoją charakterystyczną wrażliwością, tworząc poruszające i pełne nadziei kino. "W pokoju obok” - Julianne Moore i Tilda Swinton w rolach głównych Film opowiada historię dwóch przyjaciółek – Marthy, byłej wojennej korespondentki, która zmaga się z nieuleczalną chorobą, oraz Ingrid, pisarki. Spotykają się po latach w szpitalu, co prowadzi do refleksji nad życiem, śmiercią i relacjami międzyludzkimi. Martha, chcąc odejść godnie i na własnych warunkach, prosi Ingrid o pomoc w realizacji swojej ostatniej woli. Almodóvar, znany z dbałości o detale wizualne, stworzył film pełen kolorów, symboli i bogatej scenografii, która wzmacnia przekaz emocjonalny. W filmie występują dwie znakomite aktorki – Julianne Moore i Tilda Swinton. Moore gra Ingrid, natomiast Swinton wcieliła się w podwójną rolę Marthy oraz jej córki Michelle. Kreacje obu artystek zostały wysoko ocenione przez krytyków i przyczyniły się do sukcesu produkcji na festiwalach filmowych, gdzie film zdobył nagrody za reżyserię i aktorstwo. "W pokoju obok" (OPINIA) Recenzenci zwracają uwagę, że „W pokoju obok” to nie tylko film o chorobie i śmierci, ale przede wszystkim o godności, prawie do samostanowienia i ważnych relacjach międzyludzkich. „W pokoju obok” pokazuje niezwykłą wrażliwość Pedro Almodóvara, który poprzez mistrzowskie operowanie kolorem i detalem tworzy intymną opowieść o przyjaźni, godności i wyborze śmierci na własnych warunkach. Choć film jest po angielsku, doskonałe kreacje Julianne Moore i Tildy Swinton nadają mu uniwersalny wymiar. Szczególnie poruszający jest kontrast między egocentryczną Marthą a bezwarunkową pomocą Ingrid. Mimo ograniczonego czasu ekranowego dla Ingrid, jej postać wnosi wielką emocjonalną głębię. Almodóvar podejmuje trudne tematy samostanowienia i ulgi w cierpieniu, a estetyka i muzyka czynią film niezapomnianym doświadczeniem. "W pokoju obok” na platformie Canal+ VOD Na platformie Canal+ VOD można już obejrzeć film Pedro Almodóvara pt. „W pokoju obok”.
Odkryłam kostiumowy serial z Julianne Moore w roli głównej. Szykujcie się na kolejne zarwane noce po „Bridgertonach”
Na Netflix właśnie wjechały finałowe cztery odcinki 4. sezonu „Bridgertonów” - i wszyscy wiemy, że pochłoniemy je w jeden wieczór. A potem? Spokojnie. Znalazłam kostiumowy serial, który wypełni tę pustkę z rozmachem.
Na Netflixie właśnie wylądowały finałowe cztery odcinki 4. sezonu „Bridgertonów”. I choć obiecujemy sobie „tylko jeden”, doskonale wiemy, że skończy się na zarwanej nocy. Pastelowe suknie, napięcie budowane spojrzeniami, romanse, które smakują jak deser po kolacji - to działa za każdym razem. Tylko co dalej, kiedy napisy końcowe znikną z ekranu? Ja wpadłam w tę panikę chwilę wcześniej. I wtedy trafiłam na serial, który kostiumowy świat traktuje znacznie mniej niewinnie. W „Mary & George” namiętność nie jest podszyta rumieńcem, ale chłodną kalkulacją. Tu romans to narzędzie władzy, a łóżko - to pole bitwy. Julianne Moore gra matkę, która nie zamierza wydawać syna za dobrze urodzoną pannę. Ona chce, by został kochankiem króla. I zrobi wszystko, by tak się stało. Jeśli więc po „Bridgertonach” macie ochotę na coś bardziej bezczelnego, mroczniejszego i odważniejszego w scenach - właśnie znaleźliście serial, który nie tylko wypełni pustkę. On ją przejmie. Kostiumowy serial „Mary & George” który szokuje widzów SkyShowtime Serial „Mary & George”, który pojawił się w streamingu w 2024 roku błyskawicznie wywołał ogromne emocje wśród widzów, stając się jednym z najbardziej kontrowersyjnych i szokujących tytułów dostępnych obecnie na SkyShowtime. Akcja rozgrywa się na królewskim dworze Anglii u boku Jakuba I, gdzie ambicje, seks i morderstwa są codziennością. Głównymi bohaterami są Mary Villiers - uboga szlachcianka oraz jej syn George. Ta para z bezwzględnością walczy o pozycję i władzę, nie cofając się przed żadnym skandalem. Historia rozpoczyna się od wysłania George'a na francuską edukację, podczas której młodzieniec doskonali się w szermierce, tańcu oraz sztuce uwodzenia. Już pierwsze sceny jasno wskazują, że czeka nas bezkompromisowa opowieść pełna fizycznego pożądania i bezpruderyjnych relacji. Gdy George wraca do Anglii, matka nakłania go, by wykorzystał swoją urodę i wdzięk, by wspiąć się na sam szczyt społecznej drabiny. Ich celem jest zbliżenie się do króla Jakuba I, znanego z wyjątkowego upodobania do młodych mężczyzn. Seks, orgie i zbrodnia - nowe granice kostiumowego dramatu historycznego Jeśli uważacie, że w „Bridgertonach” widzieliście już wszystko, to serial „Mary & George” udowodni wam, że jesteście w błędzie. Ten tytuł nie ukrywa swojej odważnej strony. Widzowie mogą spodziewać się licznych scen erotycznych, orgii, a także krwawych intryg, zdrad i nawet morderstw. Serial nie boi się przekraczać kolejnych barier, pokazując, jak blisko jest od królewskiego łoża do królewskiej władzy. Fabuła jest gęsta od dworskich spisków i manipulacji, a każda kolejna scena przynosi zwroty akcji, których nie powstydziłaby się żadna współczesna produkcja. Julianne Moore i Nicholas Galitzine - duet, który rozgrywa wszystkich na królewskim dworze Julianne Moore jako Mary Villiers wprowadza na ekran niezwykłą energię. Jej postać nie cofa się przed niczym, by osiągnąć upragniony cel - od pierwszych chwil widz ma świadomość, że jej ambicja nie zna granic. Syn George grany przez przystojnego Nicholasa Galitzine, z początku niepewny, z biegiem fabuły coraz lepiej radzi sobie w świecie bezwzględnych intryg i staje się centralną postacią królewskich gier. Ich relacja napędzana przez sojusz, wzajemne ambicje, a czasem skrajnie szokujące decyzje - wciąga widzów tak bardzo, że ciężko oderwać się od ekranu. Realizm, który szokuje - nie tylko historia, lecz prawdziwe „guilty pleasure” Chociaż „Mary & George” luźno inspiruje się prawdziwymi wydarzeniami opisanymi przez Benjamina Woolleya w książce „The King's Assassin: The Fatal Affair of George Villiers and James I”, serial nie stara się być podręcznikiem historii. To rozrywka, która nie wstydzi się swojej niegrzecznej strony. Kostiumy, scenografia i dialogi oddają klimat XVII-wiecznej Anglii, ale najważniejsze są emocje, pożądanie oraz dworskie knowania. To właśnie ta wybuchowa mieszanka sprawia, że widzowie nie mogą oderwać się od ekranu. Co po „Bridgertonach”? Serial „Mary & George” dostępny na SkyShowtime W Polsce „Mary & George” dostępny jest na platformie SkyShowtime. Całość składa się z siedmiu odcinków. Produkcja nieustannie zaskakuje tempem, brakiem moralizatorskiego tonu i wyrazistymi postaciami. Jest tu wszystko co widzowie lubią w kostiumowych serialach: seks, władza, zdrada i morderstwo. Po zakończonej historii w „Bridgertonach” to właśnie ten serial dla wielu widzów stanie się nowym ulubieńcem. To prawdziwy fenomen, który nie zna kompromisów i który będziecie oglądać z wypiekami na twarzy.
Jeśli Virginia Woolf miała rację, ten film złamie ci serce. To jedna z najbardziej poruszających opowieści o kobiecej samotności
Są filmy, które ogląda się raz i takie, które zostają w człowieku jak rana. „Godziny” to intymny portret kobiet na granicy wytrzymałości. 22 lata po premierze nadal rozdziera serce i zostawia ciszę, której nie da się zagłuszyć.
Niełatwo opowiadać o emocjach, które są tak ciche, że niemal niewidzialne. O rozpaczy, która nie krzyczy. O depresji, która nie wygląda jak filmowy dramat, tylko jak zwykły dzień: śniadanie, kwiaty, zakupy, uśmiech do kogoś, kto nie ma pojęcia, że w środku właśnie trwa pożar. I może dlatego „Godziny” Stephena Daldry’ego to film absolutnie wyjątkowy - bo dotyka tematów, o których wciąż mówimy za rzadko i zbyt ostrożnie. To kino, które nie jest dla każdego. I nie dlatego, że jest „ambitne” czy „trudne”. Po prostu: ono trafia w te miejsca w człowieku, które zwykle staramy się zaszyć na głucho. „Godziny” - o czym jest film, który rozdziera od środka? „Godziny” to opowieść zbudowana z trzech historii, trzech epok i trzech kobiet, które - choć dzieli je czas - zmagają się z podobnym poczuciem pustki, zagubienia i bólu istnienia. Wszystkie przeżywają jeden dzień, pozornie zwyczajny. Ale to właśnie ten dzień okaże się granicą. Momentem, po którym nic już nie będzie takie samo. Pierwszą bohaterką jest Virginia Woolf (Nicole Kidman), pisarka zmagająca się z chorobą psychiczną, która w latach 20. XX wieku zaczyna pisać „Panią Dalloway”. Poznajemy ją w czasie, gdy próbuje wrócić do życia po pobycie w szpitalu - przeniesiona na wieś, odcięta od miasta, otoczona troską, która bardziej przypomina kontrolę niż czułość. Drugą postacią jest Laura Brown (Julianne Moore), gospodyni domowa z lat 50., żona i matka, która - mimo idealnego życia w amerykańskim stylu - czuje się jak więzień własnej codzienności. Jej frustracja nie ma jednego źródła. Jest raczej sumą wszystkiego, co niewypowiedziane i przemilczane. Trzecia bohaterka to Clarissa Vaughan (Meryl Streep), nowojorska intelektualistka żyjąca współcześnie, nazywana przez znajomych „panią Dalloway”. Jej życie z pozoru wygląda stabilnie, dojrzale, bezpiecznie. Ale to tylko powierzchnia. W środku Clarissa nosi ciężar niespełnienia i świadomość, że czas przecieka jej przez palce. Wszystkie trzy historie łączy „Pani Dalloway” autorstwa Virginii Woolf - książka, która staje się lustrem, a jednocześnie kluczem do zrozumienia, jak bardzo można być samotnym nawet wtedy, gdy jest się otoczonym ludźmi. View oEmbed on the source website Virginia Woolf - kim była pisarka, która stała się sercem „Godzin”? Virginia Woolf w tym przypadku nie jest jedynie nazwiskiem. To symbol. Biseksualna pisarka, która potrafiła pisać o ludzkiej psychice w sposób tak przenikliwy, że do dziś brzmi to niemal jak zapis cudzych myśli. Urodziła się 25 stycznia 1882 roku w Londynie. Była jedną z najważniejszych brytyjskich pisarek XX wieku i ikoną modernizmu. Jej twórczość, oparta na introspekcji, emocjach i strumieniu świadomości, zmieniła literaturę - sprawiła, że powieść zaczęła przypominać ludzkie wnętrze: nieuporządkowane, bolesne, pulsujące. Najbardziej znane dzieła Woolf to m.in. „Pani Dalloway”, „Do latarni morskiej” czy „Orlando”. Pisała również eseje, w tym słynny „Własny pokój”, będący jednym z najważniejszych tekstów feministycznych w historii literatury. Jej życie naznaczone było depresją i nawrotami choroby psychicznej. Woolf przez lata walczyła z wewnętrznymi demonami, aż w 1941 roku odebrała sobie życie - obciążyła kieszenie płaszcza kamieniami i weszła do rzeki Ouse. To właśnie ten cień - obecny w jej biografii, prozie i myśleniu - unosi się nad całym filmem Stephena Daldry’ego. Nicole Kidman, Julianne Moore i Meryl Streep - obsada, która hipnotyzuje Trudno wyobrazić sobie inny film, w którym obsada byłaby tak bezbłędnie dobrana. Trzy główne role to aktorskie arcydzieło - i właściwie nie ma tu miejsca na fałsz. Nicole Kidman jako Virginia Woolf jest niemal nierozpoznawalna. Charakteryzacja sprawiła, że aktorka znika pod twarzą postaci, ale to nie ona jest najważniejsza. Najważniejsze jest to, co dzieje się w oczach Woolf: apatia, napięcie, zmęczenie i inteligencja, która zdaje się przekleństwem. Kidman stworzyła rolę, która nie prosi o uwagę - tylko ją zabiera. Bez pytania. Julianne Moore, znana m.in. z „Daleko od nieba” czy „Motyl Still Alice”, gra Laurę Brown z przejmującą kruchością. Jej bohaterka nie jest dramatyczna. Nie robi scen. Nie krzyczy. Ona po prostu powoli gaśnie, aż widz zaczyna rozumieć, że depresja często wygląda właśnie tak: jak spokojne wykonywanie codziennych obowiązków w stanie kompletnego emocjonalnego paraliżu. No i Meryl Streep - legenda kina („Diabeł ubiera się u Prady”, „Sprawa Kramerów”, „Wybór Zofii”) - w roli Clarissy jest idealnie wyważona. To kobieta, która przez lata nauczyła się funkcjonować w świecie, organizować wszystko, ratować innych… ale nie potrafi uratować samej siebie. Streep gra ją z taką prawdą, że trudno od tego uciec. W filmie pojawia się również Ed Harris („Truman Show”, „Apollo 13”) jako Richard - poeta chory na AIDS, będący jedną z najbardziej tragicznych postaci całej historii. W drugoplanowych rolach błyszczy Toni Collette („Dziedzictwo. Hereditary”, „Mała miss”), która nawet w krótkich scenach zostawia po sobie emocjonalny ślad. To obsada, która nie gra „o Oscary”. To obsada, która gra o prawdę. „Pani Dalloway” i trzy kobiety: dlaczego ten film działa tak mocno? Najbardziej niezwykłe w „Godzinach” jest to, jak film opowiada o sprawach, które w teorii są banalne. Śniadanie. Kwiaty. Przyjęcie. Zakupy. Dom. Urodziny. Ale Daldry pokazuje, że w tych drobnych czynnościach może kryć się dramat. Że można mieć wszystko - i czuć się, jakby nie miało się nic. Że można być kochaną żoną i matką, a jednocześnie marzyć o tym, żeby zniknąć. Każda z bohaterek przechodzi przez moment, w którym zadaje sobie pytanie: czy ja jeszcze żyję? Czy tylko odgrywam rolę? To film o kobietach, które czują, że żyją dla innych: dla męża, dla dziecka, dla przyjaciół, dla społeczeństwa. I nagle dociera do nich coś potwornego - że może nigdy nie żyły dla siebie. „Godziny” są więc nie tylko historią o depresji. Są filmem o wolności. O cenie, jaką płaci się za bycie „dobrą”. I o tym, jak okrutnie łatwo można zostać zamkniętym w cudzym scenariuszu. Muzyka Philipa Glassa - dźwięk, który wbija się pod skórę Nie da się mówić o „Godzinach” bez wspomnienia o muzyce Philipa Glassa. To nie jest zwykła ścieżka dźwiękowa. To puls filmu. Pomost łączący trzy historie, trzy epoki i trzy psychiki. Glass nie prowadzi emocji widza za rękę - on je napędza, zagęszcza, podkręca, aż trudno złapać oddech. Ta muzyka jest jak myśl, która wraca. Jak lęk, który nie znika. Jak cisza po płaczu. I być może właśnie dlatego „Godziny” zostają w człowieku na długo po seansie - bo ich dźwięk jest niemal fizyczny. Dlaczego „Godziny” to film, po którym nie da się wrócić do siebie? Są filmy, które kończą się wraz z napisami. I są takie, które zostawiają w człowieku ciężar - jakby ktoś wyjął z niego coś miękkiego i delikatnego, a potem kazał normalnie żyć. „Godziny” należą do tej drugiej kategorii. To kino, które czasem się dłuży, czasem męczy swoją precyzją, czasem wydaje się chłodne jak perfekcyjnie zaprojektowana rzeźba. Ale potem przychodzi scena, spojrzenie, jedno zdanie - i nagle widz czuje, że coś w nim pęka. Film nie udaje, że życie ma proste odpowiedzi. Nie sprzedaje taniej nadziei. Nie podsuwa wygodnych morałów. Zamiast tego mówi: tak, czasem boli. Tak, czasem nie wiesz, po co żyjesz. Tak, czasem chcesz zniknąć. I nie jesteś w tym sama. A to jedno z najbardziej brutalnie uczciwych zdań, jakie kino potrafi powiedzieć. „Godziny” - film, który zmusza do zadania sobie pytania „Godziny” są jak mroczny poemat. Jak elegia o kobiecej psychice, której nikt nie chce do końca zrozumieć. Jak portret intymnej desperacji, pokazanej bez histerii, bez melodramatycznych skrótów, za to z przejmującą prawdą. To film o tym, że czas mija. Że dni składają się w miesiące. Miesiące w lata. A potem człowiek budzi się nagle i uświadamia sobie, że być może nie przeżył swojego życia - tylko je przetrwał. Dzieło Stephena Daldry’ego można obecnie zobaczyć na platformie Apple TV. I jeśli istnieje kino, które potrafi zmusić widza do zatrzymania się na moment i zadania sobie pytania: czy ja jestem szczęśliwa?… to właśnie „Godziny”. Można je kochać. Można ich nie rozumieć. Można je odrzucić. Ale nie da się ich obejrzeć obojętnie. Przynajmniej ja nie potrafię.
Sydney Sweeney hipnotyzuje w karmazynowej kreacji na premierze nowego thrillera. Ta elegancka suknia to ideał na wesele
Sydney Sweeney nie przestaje zachwycać. 27-letnia gwiazda „Euforii” i „Tylko nie ty” zdobywa serca fanów na całym świecie, nie tylko dzięki swoim niezapomnianym rolom, ale także dzięki doskonałemu wyczuciu stylu. Jej ostatniej kreacji z premiery thrillera „Kresy szczerości” nie sposób przeoczyć.
Podczas premiery nowego thrillera „Kresy szczerości” w Nowym Jorku, Sydney Sweeney po raz kolejny udowodniła, że jest jedną z najlepiej ubranych gwiazd młodego pokolenia. Jej spektakularna kreacja, w której wyglądała niczym księżniczka, przyciągnęła uwagę wszystkich obecnych. Sydney Sweeney, jak zawsze, przyćmiła innych gości, a jej wygląd był tematem rozmów na całym świecie. Sydney Sweeney w karmazynowej kreacji od Very Wang Na premierze najnowszego filmu ze swoim udziałem, Sydney Sweeney po raz pierwszy pojawiła się publicznie po rozstaniu z Jonathanem Davino, swoim długoletnim narzeczonym. To z pewnością przyciągnęło dodatkową uwagę mediów i fanów, którzy nie mogli oderwać wzroku od jej oszałamiającej kreacji. Choć zerwanie zaręczyn z Davino było szeroko komentowane w sieci, Sydney nie pozwoliła, by prywatne sprawy miały wpływ na jej profesjonalizm i elegancję i udowodniła to na czerwonym dywanie. Aktorka zaprezentowała się w karmazynowej sukni balowej od Very Wang. Kreacja została wykonana z włoskiego jedwabiu i podkreślała idealnie sylwetkę Sydney, szczególnie jej talię osy. Marszczone akcenty oraz głęboki dekolt kontrastowały z bufiastym dołem, a całość dopełniały luźno ułożone blond loki oraz subtelny makijaż w odcieniach nude. Sydney Sweeney potwierdziła rozstanie z narzeczonym Sydney Sweeney po rozstaniu z Jonathanem Davino pojawiła się na czerwonym dywanie po raz pierwszy. Choć publicznie nie komentowała rozstania, jej stylizacja mówiła sama za siebie. Gwiazda zdecydowała się na wyrazisty, ale elegancki wybór – karmazynowa suknia była manifestem jej siły i pewności siebie. Jak podkreśliła 27-letnia aktorka w niedawnym wywiadzie, mimo trudnego momentu w życiu stara się odnaleźć siebie i szukać pozytywów, a po rozstaniu „czuje się świetnie”: O czym jest thriller „Kresy szczerości"? Film „Kresy szczerości” w reżyserii Michaela Pearce'a trafi na platformę Apple TV+ już 13 czerwca. Jest to thriller psychologiczny oparty na scenariuszu Brada Ingelsby'ego, twórcy "Mare z Easttown". W filmie Sydney Sweeney wciela się w postać Claire, która pewnej nocy pojawia się w domu swojej matki, Kate Garretson (Julianne Moore), cała pokryta cudzą krwią. Kate, mierząc się z osobistą stratą, musi stawić czoła mrocznym tajemnicom przeszłości, a pytanie, jak daleko posunie się w ochronie swojej córki, staje się ważnym elementem fabuły. Pełen napięcia thriller zapewni widzom emocjonującą podróż, a Sydney Sweeney i Julianne Moore tworzą niezapomniane kreacje aktorskie.
Julianne Moore pomaga Sydney Sweeney ukryć ciało. Mroczny thriller twórcy „Mare z Easttown” testuje granice matczynej miłości
„Echo Valley” to nowy, ekscytujący thriller z Julianne Moore i Sydney Sweeney, który zadebiutuje 13 czerwca na platformie Apple TV+. Film opowiada historię matki i córki, których życie zmienia się w dramatyczny sposób po tajemniczym wydarzeniu.
W tym artykule: Echo Valley – Pierwszy zwiastun thrillera z Julianne Moore i Sydney Sweeney Matka i córka: Julianne Moore i Sydney Sweeney Thriller „Echo Valley” – reżyseria i scenariusz Obsada i Premiera „Echo Valley” na Apple TV+ Echo Valley – pierwszy zwiastun thrillera z Julianne Moore i Sydney Sweeney Apple TV+ właśnie zaprezentowało pierwszy zwiastun thrillera „Echo Valley” (w Polsce „Kresy Szczerości”), który wprowadza widzów w mroczny, emocjonujący świat matki i córki. Film z Julianne Moore i Sydney Sweeney w rolach głównych zapowiada się na trzymający w napięciu thriller psychologiczny. Opowieść skupia się na losach Kate Garretson (w tej roli Julianne Moore), która zmaga się z osobistą tragedią po stracie partnera, oraz jej córki Claire (Sydney Sweeney), która wraca do domu w dramatycznych okolicznościach – cała pokryta cudzą krwią. „Echo Valley” to historia pełna napięcia, w której główną rolę odgrywa nie tylko zbrodnia, ale także emocjonalne poświęcenie matki, gotowej zrobić wszystko, by ochronić swoje dziecko. Zwiastun już teraz wzbudza ogromne zainteresowanie i wskazuje na niezwykle mocne relacje między bohaterkami, które staną przed niewyobrażalnym wyborem. Premiera filmu zaplanowana jest na 13 czerwca 2025 roku na platformie Apple TV+. View oEmbed on the source website Matka i córka: Julianne Moore i Sydney Sweeney Julianne Moore oraz Sydney Sweeney to duet, który bez wątpienia przyciągnie uwagę widzów. Moore wciela się w postać Kate Garretson – matki, która po śmierci swojego partnera izoluje się na farmie w Pensylwanii, gdzie prowadzi życie z dala od ludzi, opiekując się końmi i prowadząc lekcje jazdy konnej. Z kolei Claire, jej córka, grana przez Sydney Sweeney, to młoda kobieta, która zmaga się z uzależnieniem i trudną przeszłością. Kiedy Claire powraca do domu cała we krwi, Kate staje przed ogromnym wyzwaniem. Film stawia pytanie, jak daleko matka może posunąć się, by ochronić swoją córkę. To nie tylko thriller, ale także historia o miłości, poświęceniu i granicach, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć dla najbliższych. Thriller „Echo Valley” – reżyseria i scenariusz Reżyserią filmu zajął się Michael Pearce, który zdobył uznanie za swoje wcześniejsze produkcje, takie jak „Pod ciemnymi gwiazdami” (Beast). Pearce znany jest z umiejętności budowania napięcia i wprowadzania widza w mroczny świat emocji. Scenariusz „Echo Valley” napisał Brad Ingelsby, twórca popularnego serialu „Mare z Easttown”. Ingelsby doskonale zna się na tworzeniu skomplikowanych postaci i relacji, które trzymają w napięciu do samego końca. W „Echo Valley” skupił się na dynamicznej i pełnej sekretów relacji matki i córki, osadzając ją w mrocznym thrillerze psychologicznym, który porusza trudne tematy. Film „Echo Valley” nie jest jedynie opowieścią o morderstwie, ale także o tym, jak daleko człowiek jest w stanie posunąć się, by chronić swoich bliskich – niezależnie od kosztów, jakie może to ze sobą nieść. Obsada i premiera „Echo Valley” na Apple TV+ Oprócz Julianne Moore i Sydney Sweeney w filmie występują także Domhnall Gleeson, Kyle MacLachlan, Fiona Shaw i Edmund Donovan, którzy dopełniają obsadę, dodając kolejne warstwy emocjonalnego napięcia do historii. Produkcja powstała we współpracy Apple Studios oraz Scott Free Productions, należącego do Ridleya Scotta, a także The Walsh Company. Producentami wykonawczymi są Scott Greenberg, Rebecca Feuer, Nicole Jordan-Webber oraz Erika Olde z Black Bicycle Entertainment. „Echo Valley” zadebiutuje na platformie Apple TV+ już 13 czerwca 2025 roku. Film zapowiada się na emocjonujący thriller psychologiczny, który z pewnością dostarczy widzom niezapomnianych wrażeń. Fani mocnych dramatów rodzinnych i psychologicznych thrillerów nie będą mogli tego przegapić.
Julianne Moore jako królowa manipulacji. Nowy serial Netflixa to satyra pokazująca, jak niebezpieczna jest pozorna perfekcja
Netflix zaprezentował zwiastun "Syren", nowego miniserialu z Julianne Moore w roli głównej. Mroczna komedia o toksycznych relacjach i społecznych nierównościach trafi na platformę już w maju.
W tym artykule: O czym opowiada serial "Syreny"? Gwiazdorska obsada "Syren" Kto stworzył "Syreny"? Kulisy powstania serialu Dlaczego warto obejrzeć "Syreny"? "Syreny" na Netfliksie – kiedy premiera nowego serialu? O czym opowiada serial "Syreny"? "Syreny" to „seksowna, mroczna i zabawna eksploracja kobiecości, władzy i klas społecznych” – opisuje nową produkcję sam Netflix. Serial ukazuje historię Devon (Meghann Fahy), która próbuje wyrwać swoją siostrę Simone (Milly Alcock) spod wpływu enigmatycznej Michaelii Kell (Julianne Moore). Jak podkreśla twórczyni serialu, Molly Smith Metzler, „ta opowieść ma w sobie dużo pazura”. „Są w niej prawdziwe momenty dramatu i będzie sprawiać ludziom dyskomfort. Operatywność to słowo, którego lubię używać, aby ją opisać” – mówiła Metzler. Akcja rozgrywa się podczas jednego weekendu w luksusowej rezydencji na plaży, gdzie za fasadą bogactwa i blichtru czają się mroczne sekrety. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada "Syren" Na ekranie zobaczymy plejady aktorskich gwiazd: Julianne Moore jako Michaela Kell Meghann Fahy jako Devon DeWitt Milly Alcock jako Simone DeWitt Kevin Bacon jako Peter Kell Glenn Howerton, Felix Solis oraz Bill Camp w kluczowych rolach drugoplanowych „Julianne Moore była wymarzoną kandydatką” do roli Michaeli – zdradziła Metzler. „Julianne wydaje się eteryczna. Pochodzi jakby z innego królestwa. Nie jest normalsem.” „Casting Meghann Fahy był jak dar z niebios” – dodała. „Devon to metronom serialu – ustawia rytm i komediowe tempo całej historii.” Kto stworzył "Syreny"? Kulisy powstania serialu Za "Syreny" odpowiada Molly Smith Metzler, twórczyni "Sprzątaczki", która przyniosła Netfliksowi trzy nominacje do Emmy. Serial bazuje na sztuce „Elemeno Pea”, napisanej przez Metzler podczas studiów w Juilliard. Producentami wykonawczymi są: Molly Smith Metzler, Dani Gorin, Tom Ackerley, Margot Robbie oraz Nicole Kassell, która wyreżyserowała dwa pierwsze odcinki. Dlaczego warto obejrzeć "Syreny"? "Syreny" to emocjonalna eksploracja relacji międzyludzkich, walki o władzę i społecznych podziałów. Serial przyciąga zarówno gwiazdorską obsadą, jak i niepokojącą atmosferą. Jak zapowiada Netflix, to „mroczna satyra na klasizm i toksyczne relacje na szczycie społecznej drabinki”. Jeśli szukasz emocji, refleksji i dużej dawki czarnego humoru – "Syreny" mogą być strzałem w dziesiątkę. "Syreny" na Netfliksie – kiedy premiera nowego serialu? Premiera miniserialu "Syreny" odbędzie się 22 maja na platformie Netflix. Wszystkie pięć odcinków zostanie udostępnionych jednocześnie, w sam raz do weekendowego maratonu!
Julianne Moore: od kelnerki po laureatkę Oscara, która nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa
Julianne Moore jest jedną z najbardziej cenionych aktorek Hollywood. Na przestrzeni lat jej kariera rozkwitała, a role, jakie w tym czasie stworzyła, na trwałe zapisały się w historii kina.
W tym artykule: Julianne Moore: po szczeblach kariery Julianne Moore: nagrody i upragniony Oscar Wspaniała kreacja Julianne Moore u Almodóvara Julianne Moore: życie prywatne Julianne Moore: po szczeblach kariery Kiedy słyszymy nazwisko Julianne Moore, od razu przed oczami widzimy rudowłosą piękność z jasną, piegowatą skórą. Ten wizerunek stał się jej znakiem rozpoznawczym. Julie Anne Smith (bo tak naprawdę nazywa się aktorka) urodziła się 3 grudnia 1960 roku w Fayetteville, Karolina Północna. Jej ojciec był sędzią wojskowym, a matka (imigrantka ze Szkocji) pracownikiem socjalnym, co wiązało się z częstymi przeprowadzkami. Mimo zmieniającego się otoczenia Moore znalazła sposób, aby wyrażać swoje emocje i zainteresowanie światem przez aktorstwo. Studiowała na Uniwersytecie Bostońskim, a następnie wyjechała do Nowego Jorku, gdzie oprócz występów w broadwayowskich produkcjach, pracowała jako kelnerka. Julianne Moore zadebiutowała w roku 1984 w serialu “The Edge of Night”, zaś rok później wystąpiła w podwójnej roli sióstr Frannie i Sabriny w serialu “As the World Turns”. Jej talent został doceniony i w 1988 roku otrzymała nagrodę Emmy. Na wielkim ekranie Julianne debiutuje w horrorze “Opowieści z ciemnej strony” (1990). Później występuje między innymi u braci Coen, Gusa Van Santa i Roberta Altmana. To właśnie za rolę w filmie “Na skróty” otrzymuje Złoty Glob i Puchar Volpi w Wenecji. Przełomem dla Julianne Moore była rola w filmie “Boogie Nights” (1997), w którym zagrała aktorkę filmów dla dorosłych w latach 70., zdobywając pierwszą nominację do Oscara (dla najlepszej aktorki drugoplanowej) i drugą do Złotego Globu. Od tego momentu jej kariera nabrała rozpędu. Julianne Moore: nagrody i upragniony Oscar Upragniony Oscar przyszedł w 2015 roku wraz z filmem “Motyl. Still Alice” Richarda Glatzera i Washa Westmorelanda. Moore zagrała rolę Alice Howland, kobiety zmagającej się z wczesną formą choroby Alzheimera. Moore została doceniona za subtelność i głębię, z jaką oddała stopniowe wyniszczanie bohaterki przez chorobę. Oprócz Oscara Julianne Moore otrzymała także nagrodę Złoty Glob dla najlepszej aktorki w dramacie. Rok wcześniej Julianne zdobyła Złotą Palmę na 67. MFF w Cannes dla najlepszej aktorki za występ w filmie “Mapy gwiazd” Davida Cronenberga. W filmowym dorobku Julianne Moore warto wymienić wspaniałe kreacje w filmach takich jak “Magnolia” (1999) Paula Thomasa Andersona, “Godziny” (2002) Stephena Daldry’ego oraz “Daleko od nieba” (2002), gdzie rola zdesperowanej gospodyni domowej z lat 50. przyniosła jej kolejną nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w dramacie oraz nagrodę publiczności na festiwalu Biennale w Wenecji. Za rolę w filmie “Godziny” w 2003 roku Moore przywozi z Berlina Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki. Wspaniała kreacja Julianne Moore u Almodóvara Julianne Moore powróciła w 2024 roku w niezwykle poruszającej kreacji u Pedro Almodóvara w filmie “W pokoju obok”. Aktorka zagrała u boku Tildy Swinton. To historia dwóch przyjaciółek, z których jedna (Swinton) walczy z rakiem. Ingrid, w tej roli Julianne Moore, towarzyszy jej w chorobie. To przepiękna historia o przyjaźni, wsparciu i odchodzeniu oraz afirmacji życia pokazanej oczami hiszpańskiego reżysera. "Oglądając je, można usłyszeć bicie serca. Mówią o tym, co to znaczy być człowiekiem, żyć, mieć ciało, przyjaciela, świadka. Ingrid postanowiła, że będzie obok Marthy. Bała się, była przerażona, ale dzięki swojej przyjaciółce nauczyła się być obecna. Dzięki temu zaczęła żyć pełniej. Jeśli wiesz, że trzymasz w dłoniach pękniętą szklankę, zaczynasz bardziej ją cenić - tak już jest. Pedro pięknie pokazuje to w tym i innych swoich obrazach. Kiedy kończy się film, odchodzisz z poczuciem, że zobaczyłaś siebie i innych. Czujesz wdzięczność za każdy dzień" - mówiła Moore podczas festiwalu w Wenecji. Film “W pokoju obok” nagrodzono Złotym Lwem za najlepszy film festiwalu i mówi się, że to dopiero początek nagród dla tej produkcji. Czy Julianne Moore może liczyć na kolejnego Oscara za rolę Ingrid? View oEmbed on the source website Julianne Moore: życie prywatne W życiu prywatnym Julianne Moore jest żoną reżysera Barta Freundlicha (od 2003 roku), z którym ma dwójkę dzieci: syna Caleba i córkę Liv. To drugi mąż aktorki. Pierwszym był John Gould Rubin (1986-1995). Bart jest młodszy od Moore o dziesięć lat. Po latach wspominał, jak doszło do spotkania z Julianne. Kiedy mając 26 lat pracował nad swoim pierwszym filmem metrażowym “Zjazd”, szukał aktorki do głównej roli. I tak wybór padł na Julianne Moore. To był czas kiedy Moore podnosiła się po rozwodzie. Właśnie zakończyła swoje dziewięcioletnie małżeństwo. Początkowo obydwoje odganiali od siebie myśl o byciu razem. “To była ogromna różnica! On miał 26 lat, ja 35! Ale im lepiej go poznawałam, tym starszy i dojrzalszy mi się wydawał” - wspominała Moore. Po siedmiu latach od pierwszego spotkania wzięli kameralny ślub. Już wtedy trzymali na rękach swoje dwie pociechy: roczną córeczkę Liv i pięcioletniego synka Caleba. Julianne Moore pytana o receptę na udany związek odpowiada: “W naszej kulturze mówi się, że jeśli chcesz zrobić karierę, musisz ciężko pracować, chodzić do szkoły, szukać pracy, przykładać się. A miłość ma ci się po prostu przydarzyć. Pewnego dnia spotykasz kogoś i jakbyś dostała obuchem w głowę, bum! Tak się dzieje w komediach romantycznych. W prawdziwym życiu trzeba poświęcić czas na uczucie i budowanie związku.” Kiedy razem z mężem i dorosłymi już dziećmi pozuje na czerwonym dywanie, widać, że jest spełnioną mamą, żoną i aktorką, która z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.
“Podkowy” to najmodniejsze jeansy na zimę 2024/2025. Uwielbiają je Katie Holmes i dziewczyny z Kopenhagi
Debata pod tytułem "rurki czy szerokie nogawki" to już przeszłość. Teraz najgorętszym (i najbardziej kontrowersyjnym) modelem jeansów jest "horseshoe" albo "barrel leg" - w wolnym tłumaczeniu "podkowy". Obok tego architektonicznego fasonu nie da się przejść obojętnie...
Barrel leg, czyli jeansy podkowy Jak sama nazwa wskazuje, ich nietypowy kształt jest dopasowany w talii i kostkach, ale wygina się po bokach i nabiera maksymalnej szerokości w okolicy kolan. Jeansy podkowy przypominają trochę retro fason mom jeans, które robiły furorę w 2018 roku - ich wysoki stan podkreśla talię i przytula się do bioder, ale zwężające się nogawki mają zdecydowanie bardziej przerysowaną, architektoniczną formę. W swoim najbardziej okazałym wydaniu wyglądają prawie jak rzeźby sztuki współczesnej. Podkowy robią niesamowicie efektowne wrażenie, ale w gruncie rzeczy są praktyczniejsze od puddle jeans, które nieuchronnie zbierają kurz i błoto przy każdym założeniu (co jest ogromnym plusem zwłaszcza o tej porze roku), i wygodniejsze od rurek, bo nie opinają nogi. Kochamy ich nonszalancki luz i strukturalny fason. To idealna kombinacja - i nie tylko my jesteśmy tego zdania. Według danych platformy Lyst, wyszukiwania "barrel jeans" wzrosły o 150% w ciągu zaledwie miesiąca, odkąd pojawiły się w wiosennych pokazach. Jeansy "podkowy" na wybiegu Daniel Roseberry, dyrektor kreatywny Schiaparelli, też zainspirował się kształtem podkowy. Jeansy przypominające formą nawiasy zostały zestawione ze złotymi sandałkami i eleganckim żakietem. Kopenhaska marka Remain poszła w bardziej swobodnym, niemalże grunge'owym kierunku. Tym razem jeansy podkowy pojawiły się w możliwie najsurowszej formie. Nowojorska marka Tibi maksymalnie stonowała ten polaryzujący kształt - na pierwszy rzut oka można pomylić je z typowymi jeansami baggy, które królowały przez kilka ostatnich sezonów. Nogawki w kształcie łagodnych nawiasów to dobre rozwiązanie dla tych z nas, które chcą przetestować nowy gorący trend w subtelniejszy sposób. View Burdaffi on the source website Gwiazdy pokochały barrel jeans Jak to bywa w przypadku najbardziej polaryzujących i nietypowych trendów, mainstream potrzebował kilku miesięcy, żeby oswoić się z dziwacznym kształtem podkowy. Świat mody pokochał je jednak bez reszty. Na początku marca jedna z pionierek tego trendu, Julianne Moore, wyszła na ulice Nowego Jorku w ultraszykownej wersji "Canadian tuxedo" (znanego też jako denimowy garnitur). Dopasowana w talii kurtka, która lekko rozszerzała się w okolicy bioder, płynnie przechodziła w pasujące jeansy podkowy. Monochromatyczny look wyglądał świeżo, a zarazem elegancko. Katie Holmes, która w ostatnich latach stała się totalną ikoną szykownych stylizacji na co dzień, zakochała się w fasonie barrel jeans i ma w swojej garderobie kilka różnych par - od subtelnych do najbardziej dramatycznych. Wygląda na to, że apetyt na podkowiaste fasony rośnie w miarę noszenia - zobaczcie, jak nosiła je w 2023 roku (od lewej), a w czym pokazała się wczoraj: Fanką tego polaryzującego fasonu dżinsów jest też Rosie Huntington-Whiteley, która włączyła je do swojej casualowej stylizacji. Jak nosić jeansy podkowy? To jeden z tych fasonów-jednorożców, który pasuje na każdy wzrost i (prawie) każdą figurę. Chociaż na wybiegach pojawiały się w niemal karykaturalnej formie, w sklepach dominują ich bardziej stonowane, nadające się na co dzień wersje, dlatego z łatwością możesz po prostu zastąpić nimi swoje dotychczasowe jeansy - ale jeśli chcesz wynieść te stylizacje na wyższy poziom, czytaj dalej. Jeansy podkowy można stylizować na dwa sposoby - pozwolić im odgrywać pierwsze skrzypce w zestawie z dopasowanym w talii topem oraz smukłymi butami, albo pobawić się formą i zestawić z luźniejszymi warstwami, balansując całość podkreślającym talię paskiem. Fanki minimalizmu docenią ich architektoniczny kształt - dzięki temu, że skupiają na sobie uwagę, reszta stylizacji może być oszczędna (żeby nie powiedzieć basic!), a i tak będzie sprawiać wrażenie wyrafinowanej. Zobaczcie, jak wystylizowały ten fason uczestniczki Copenhagen Fashion Week: View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Można je nosić nawet do biura - wystarczy dodać marynarkę wiązaną w pasie, żeby wyostrzyć kontury sylwetki: Gwarantujemy, że jeśli odważysz się je założyć, zyskasz natychmiastowe bonusowe punkty do swojej aury cool girl.
Julianne Moore i Tilda Swinton jako przyjaciółki po przejściach. Mamy pierwszy zwiastun „W pokoju obok” Pedro Almodóvara
Pedro Almodóvar powraca, tym razem w pierwszej anglojęzycznej produkcji. „W pokoju obok” z Tildą Swinton i Juliane Moore zadebiutuje na ekranie pod koniec 2024 roku. Co jeszcze wiadomo o nowym projekcie hiszpańskiego reżysera? Zobaczcie pierwszy zwiastun film.
Pedro Almodóvar to jeden z najwybitniejszych twórców światowego kina, który w ciągu 50-letniej kariery znacznie przyczynił się do rozwoju hiszpańskiej kinematografii. Dziś na koncie ma dwie statuetki Oscara za „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”. Nic dziwnego, że każda nowa produkcja reżysera wzbudza spore zainteresowanie. „W pokoju obok” – co wiemy o nowym filmie Pedro Almodóvara? „W pokoju obok” to pierwsza nieanglojęzyczna produkcja hiszpańskiego reżysera. Film zadebiutuje na ekranie 2 wrześnie podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji, gdzie powalczy w Konkursie Głównym o Złotego Lwa. Dramat będzie rywalizować z takimi tytułami, jak „Queer” Luki Guadagnino, „The Order” Justina Kurzela i „Joker: : Folie à Deux” Todda Philipsa. Światowa premiera „W pokoju obok” zaplanowana jest natomiast na 20 grudnia 2024 roku. Film oparty jest na powieści Sigrid Nunez „What Are You Going Through”. W głównych rolach zobaczymy Tildę Swinton i Julianne Moore. Na ekranie wcielą się w bliskie przyjaciółki, które wznawiają kontakt po latach. Obok aktorek wystąpią m.in. Alessandro Nivola, Melina Matthews, Sarah Demeestere i John Turturro. Pedro Pascal i Ethan Hawke w zwiastunie „Strange Way of Life”. Queerowy western Pedro Almodóvara złamie nam serca Pierwszy zwiastun „W pokoju obok”. O czym opowie film? We wtorek, 20 sierpnia Sony Pictures Classics opublikowało pierwszy zwiastun „W pokoju obok” Almodóvara. Film opowie historię Marty (Tilda Swinton), korespondentki wojennej i niedoskonałej matki, oraz jej pełnej żalu córki. Wskutek nieporozumienia obie od lat nie mają ze sobą kontaktu. Ingrid (Julianne Moore), pisarka i niegdyś bliska przyjaciółka Marty, stanie się powiernicą bolesnych tajemnic zarówno matki, jak i córki. Poza relacją matki i córki film skupi się na przyjaźni Marty i Ingrid, która odradza się po latach rozłąki w „równie ekstremalnych, co zaskakująco słodkich okolicznościach”. View oEmbed on the source website