Prezydencki duet bez protokołu. Intymny serial o rodzinie Kwaśniewskich powstaje dla Prime Video
Przez lata byli postrzegani jako instytucja. Jacy są naprawdę? Nowy serial dokumentalny platformy Prime Video pokaże prywatne życie najbardziej stylowej pary polskiej polityki z trzech perspektyw - także oczami ich córki.
Przez lata byli czymś więcej niż tylko parą w Pałacu Prezydenckim. Aleksander Kwaśniewski i Jolanta Kwaśniewska szybko zaczęli funkcjonować w wyobraźni Polaków jako symbol epoki transformacji - pierwsza para nowoczesnej Polski, elegancki „prezydencki duet”, który łączył polityczną powagę z wyraźnym wyczuciem stylu. On - jeden z najmłodszych prezydentów III RP, sprawny komunikator i polityk nowej generacji. Ona - pierwsza dama, która niemal natychmiast stała się ikoną klasy i elegancji, wyznaczając standard dla kolejnych mieszkanek Pałacu Prezydenckiego. W latach 90. i na początku XXI wieku wielu komentatorów pisało o nich wręcz jako o „najbardziej stylowej parze polskiej polityki”. Wizerunek Jolanty Kwaśniewskiej budował się na kilku poziomach jednocześnie. Z jednej strony była aktywną pierwszą damą - założycielką Fundacja Porozumienie Bez Barier, obecną w działaniach społecznych i charytatywnych. Z drugiej - bohaterką magazynów lifestyle’owych, które analizowały jej styl, dyplomatyczną elegancję i sposób bycia. Dla wielu Polek była - i wciąż pozostaje kimś w rodzaju punktu odniesienia: pierwszą damą, która pokazała, że polityczna rola może iść w parze z kobiecością, klasą i pewnością siebie. Polityka konta prywatne życie Kwaśniewskich Jednocześnie historia tej pary nigdy nie była jednowymiarowa. Publiczne życie niesie ze sobą także momenty trudniejsze - polityczne napięcia, medialne kontrowersje czy wydarzenia, które na chwilę zmieniały ton narracji wokół prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego W takich momentach obraz „idealnej pierwszej pary” był poddawany próbie, a prywatne życie stawało się częścią publicznej dyskusji. Może właśnie dlatego historia Kwaśniewskich wciąż budzi ciekawość. Za wizerunkiem politycznej instytucji kryło się przecież małżeństwo, rodzina i dorastająca w świetle kamer córka - Aleksandra Kwaśniewska. To napięcie między oficjalną rolą a zwyczajnym życiem sprawia, że opowieść o tej rodzinie wciąż wydaje się nie do końca opowiedziana. I właśnie dlatego platforma Prime Video zdecydowała się przyjrzeć tej historii z bliska - w nowym serialu dokumentalnym, który ma pokazać Kwaśniewskich nie jako polityczny symbol, lecz jako zwykłych ludzi. Amazon Prime Video szykuje serial o Kwaśniewskich Prime Video pracuje nad nową lokalną produkcją własną: powstaje serial dokumentalny o rodzinie Kwaśniewskich. Projekt ma przybliżyć życie Aleksandra Kwaśniewskiego, Jolanty Kwaśniewskiej oraz ich córki Aleksandry i skupić się na tym, jak wygląda codzienność, gdy życie prywatne nieustannie zderza się z rolą publiczną. Informację ogłoszono w komunikacie Prime Video - 12 marca 2026 r. Produkcja nie ma jeszcze oficjalnego tytułu. Zapowiedziano czteroodcinkowy format, opowiedziany z trzech osobistych perspektyw. Twórcy stawiają na wgląd w relacje i emocje, a nie na polityczną opowieść. Oś serialu ma pokazać, jak rodzina próbowała prowadzić zwyczajne życie w sytuacji, w której była postrzegana nie jako mąż i żona, rodzice oraz córka, lecz jako instytucja. To ma być punkt wyjścia do historii o presji i o tym, jak „publiczne” potrafi wchodzić do domu. Prywatne nagrania z lat 90. i 2000 oraz archiwa mają zbudować tło epoki Serial ma łączyć współczesne materiały z nigdy wcześniej niepokazywanymi prywatnymi nagraniami wideo z lat 90. i 2000, a także ze starannie wyselekcjonowanymi archiwami publicznymi. W praktyce oznacza to przeplatanie codziennych scen z zapisami z czasów, gdy cała Polska patrzyła na Pałac Prezydencki. W zapowiedziach podkreślono też wątki rodzinne: małżeństwo wystawione na próbę i ocenę opinii publicznej oraz dorastającą w pałacu prezydenckim córkę, która poszukuje normalności. Za produkcję odpowiada Watchout Studio. Kiedy premiera? Wiadomo, że serial przedstawi najważniejsze okresy w życiu Kwaśniewskich: lata poprzedzające prezydenturę (1989–1995), pierwszą kadencję (1995–2000) i drugą (2000–2005), a następnie życie rodzinne po zakończeniu urzędowania. Zapowiedziano, że widzowie zobaczą przełomowe momenty polskiej transformacji z perspektywy osób, które doświadczały ich wspólnie, w centrum uwagi opinii publicznej. Za realizację odpowiada Watchout Studio. Producentami są Izabela Kiszka i Krzysztof Terej, a reżyserem Kuba Mikurda. Prime Video zapowiada, że dokument zadebiutuje wyłącznie na ich platformie na początku 2027 roku.
Zimą 2025 „fluffy chestnut jacket” będziemy nosić do jeansów wide leg. To duet idealny wg Jolanty Kwaśniewskiej
Jolanta Kwaśniewska udowadnia, że minimalizm można z powodzeniem połączyć z najnowszymi trendami ze stolic mody. Jej stylizacja to gotowa inspiracja na jesienno-zimowy zestaw.
Jesienno-zimowe stylizacje utrzymane w duchu „quiet luxury” zyskują nowe życie dzięki prostym, ale świadomym wyborom. Doskonałym przykładem jest look Jolanty Kwaśniewskiej, gdzie minimalizm spotyka się z trendami z wybiegów. Zamiast przeskalowanych dodatków żona Aleksandra Kwaśniewskiego postawiła na fakturę i proporcje — wybrała kasztanową kurtkę „fluffy” projektu Łukasza Jemioła oraz jeansy z rozszerzanymi nogawkami. Jolanta Kwaśniewska nosi kasztanową kurtkę „fluffy” do jeansów wide leg Jolanta Kwaśniewska postawiła na jeden z najbardziej charakterystycznych elementów jesiennej i zimowej garderoby projektu Łukasza Jemioła — puszystą, kasztanową kurtkę typu „fluffy”, która jest esencją tegorocznych trendów. Zestawiła ją z jeansami wide leg o nieco „spranym” odcieniu, optycznie wydłużającymi sylwetkę. Całość dopełniają czarne buty i wyraziste okulary w grubych oprawkach, które stały się znakiem rozpoznawczym wyważonego stylu i minimalistycznej elegancji byłej pierwszej damy. View Burdaffi on the source website Jak stylizować „fluffy jacket” jesienią i zimą wzorem it-girls? It-girls traktują kurtkę typu „fluffy jacket” jako element, który ma grać pierwsze skrzypce, więc zestawiają go z prostą, ciemną bazą: golfem lub koszulą, czarnymi spodniami, gładkimi jeansami czy midi spódnicą o linii A. Do codziennych outfitów dobierają masywne buty — loafersy na grubszej podeszwie albo wyższe kozaki — a wieczorem zamieniają je na eleganckie szpilki lub buty „pointed toe” pod szeroką nogawkę. W chłodniejsze trendsetterki dni łączą zaś puszystą kurtkę z obcisłym golfem, cienką czapką z kaszmiru i dużym szalem, tworząc efekt „otulenia”. Klucz do estetyki „effortless chic” to balans: pełna objętości góra i minimalistyczne dodatki. View Burdaffi on the source website Kurtki w stylu Jolanty Kwaśniewskiej w modnych kolorach znalazłam m.in. w Reserved czy Answear. To nie tylko odcienie brązu czy beżu, ale też pudrowy róż, który z pewnością pomoże przełamać jesienną chandrę.
50-tko, chinosy wracają na salony! Spodnie ⅞ w stylu Jolanty Kwaśniewskiej będą numerem jeden na jesień
Chinosy w długości ⅞ to nowy filar jesiennej garderoby. W wersji inspirowanej Jolantą Kwaśniewską łączą wygodę z nienachalną elegancją, udowadniając, że klasyka potrafi być wyjątkowo modna – także po pięćdziesiątce.
Jesień 2025 to sezon, w którym klasyka nabiera nowego blasku. Na wybiegach i w modzie ulicznej króluje ponadczasowy fason – chinosy w długości ⅞. To model, który odsłania kostkę, dodaje lekkości całej sylwetce i pozwala wyeksponować buty, czyniąc je centralnym punktem stylizacji. Jolanta Kwaśniewska udowadnia, że w dojrzałym wieku można nosić je z klasą, stawiając na elegancki minimalizm: granatowe chinosy ⅞, koszula w paski i klasyczne szpilki to przepis na look, który jest jednocześnie ponadczasowy i wpisuje się w najnowsze trendy. Świat mody na chwilę odwraca się od ultra-szerokich fasonów i kieruje uwagę na spodnie, które podkreślają figurę w subtelny sposób. Chinosy ⅞ mają lekko dopasowaną nogawkę i długość, która pozwala bawić się obuwiem – od klasycznych loafersów po botki na obcasie. Dzięki swojej uniwersalności pasują do eleganckich koszul, swetrów w serek, ale też luźnych marynarek o męskim kroju. Jak nosić chinosy ⅞ po 50-tce? Sekret tkwi w proporcjach. Chinosy najlepiej zestawiać z górą, która optycznie wydłuży sylwetkę – koszula w pionowe paski, sweter wkładany do środka lub taliowana marynarka będą idealnym wyborem. Na co dzień można połączyć je z miękkim, kaszmirowym kardiganem i skórzanymi loafersami. Na wieczór – jedwabny top, długi płaszcz i botki na obcasie. Ważne jest też, by wybrać chinosy z materiałów o dobrej jakości – sztywniejsza bawełna lub wełna sprawią, że spodnie będą wyglądały schludnie przez cały dzień. View Burdaffi on the source website Tegoroczny street style udowadnia, że chinosy ⅞ świetnie odnajdują się w klimacie nowoczesnej elegancji. Ulice Paryża i Mediolanu opanowały stylizacje, w których spodnie w tym kroju łączono z oversize’owymi koszulami, wełnianymi płaszczami o prostym kroju i butami, które przyciągały wzrok – od lakierowanych mokasynów po botki w kontrastowych kolorach. Widać też tendencję do przełamywania klasyki sportowymi akcentami – chinosy ⅞ w duecie z eleganckimi sneakersami i skórzaną torebką tworzą look, który jest i komfortowy, i dopracowany. View Burdaffi on the source website Chinosy to idealny fason spodni na jesień 2025 Chinosy ⅞ to spodnie, które nie znają ograniczeń wiekowych. Ich prosty krój i umiejętność dopasowania się do różnych stylów sprawiają, że można je nosić zarówno do pracy, jak i na weekendowe wyjście. Stylizacja inspirowana Jolantą Kwaśniewską pokazuje, że dojrzała elegancja może być lekka i świeża – a w tym sezonie to właśnie takie połączenie klasyki i nowoczesności jest na wagę złota.
Jolanta Kwaśniewska po mistrzowsku stylizuje białą marynarkę na lato. Jej żakiet z peleryną podkręci nawet minimalistyczną stylizację
Jolanta Kwaśniewska nie przestaje zachwycać elegancją, ponadczasowym stylem, ale i znajomością trendów. Na gali magazynu "Twój Styl", gdzie została uhonorowana prestiżowym tytułem Kobiety Roku 2024, po raz kolejny pokazała, że jest symbolem klasy.
Biały garnitur Jolanty Kwaśniewskiej – połączenie klasyki z nowoczesnością Jolanta Kwaśniewska została wyróżniona tytułem Kobiety Roku 2024 przyznawanym przez redakcję magazynu "Twój Styl". To wyraz uznania dla jej wieloletniego zaangażowania społecznego, pracy na rzecz różnych inicjatyw, a także klasy, z jaką reprezentowała Polskę na arenie międzynarodowej, pełniąc rolę Pierwszej Damy.Na tę wyjątkową okazję Jolanta Kwaśniewska wybrała biały garnitur, który od razu przyciągał uwagę swoją prostą, ale elegancką formą. Składał się z pudełkowej marynarki i szerokich spodni – klasyka mody, ale z odrobiną współczesnego twistu. Czym wyróżnia się ten garnitur? Przede wszystkim marynarką z peleryną , która w tym sezonie podbiła wybiegi i serca trendsetterek. Tego typu marynarka jest idealnym rozwiązaniem na wszelkie formalne okazje, ale także te mniej zobowiązujące, gdzie zależy nam na wyrazistej, ale nadal klasycznej stylizacji. Komu pasuje biały garnitur? To opcja dla każdej kobiety, która szuka eleganckiej alternatywy dla tradycyjnych sukienek. Postaw na model z pelerynową marynarką lub wiązaniem w talii - ten mały detal dodaje nowoczesnego charakteru. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Jak podkręcić stylizację z eleganckim garniturem? Lekcja stylu od Jolanty Kwaśniewskiej Do garnituru Jolanta Kwaśniewska dobrała biżuterię z pereł, która kojarzy się z ponadczasową elegancją. Była Pierwsza Dama zrezygnowała jednak z minimalistycznego łańcuszka i kolczyków na rzecz „statement jewellery” - jednego z najgorętszych trendów na lato 2025. Na czym polega? To biżuteria, która ma przyciągać wzrok i być głównym punktem całej stylizacji. Im większa i bardziej ekstrawagancka, tym lepsza! Takie akcenty wnoszą świeży, nowoczesny twist do całego looku. View Burdaffi on the source website Biżuteria z perłami od lat króluje w kolekcjach topowych projektantów. W tym sezonie do mody Chanel i Louis Vuitton wprowadzili ją ponownie na wybiegi, nadając jej współczesnego, odważnego charakteru. Minimalizm chwilowo odkładamy na bok i sięgamy po kolie w rozmiarze XXL, wiszące kolczyki z dużymi perłami oraz podwójne bransolety. Będą idealnym uzupełnieniem monochromatycznych, eleganckich stylizacji - jak ta w wykonaniu Jolanty Kwaśniewskiej.
Jolanta Kwaśniewska pokazuje, jak nosić spodnie 7/8 w stylizacji idealnej dla kobiet 50+
Na galę konkursu „Sukces Pisany Szminką” Jolanta Kwaśniewska wybrała zestaw, który udowadnia, że spodnie 7/8 mogą być niezwykle stylowe. Zwłaszcza w wersji czarnej, eleganckiej i dobrze skrojonej.
Kilka dni po swoich 70. urodzinach Jolanta Kwaśniewska pojawiła się publicznie w stylizacji, którą można potraktować jako podręcznikowy przykład tego, jak ubierać się „klasycznie, ale nie nudno”. Czerń od stóp do głów, proste fasony, oszczędna biżuteria – wszystko znane i sprawdzone. Najbardziej interesującym elementem były spodnie o długości 7/8 – wąskie, z lekko połyskującego materiału, sięgające tuż nad kostkę. To fason, który nie ma najlepszej prasy – bywa oskarżany o skracanie sylwetki – ale w tym wypadku zagrał dobrze. Pomogły obcasy, lekko trapezowa tunika i dodatki, które nie próbowały „robić stylizacji”, tylko ją uzupełniały. Drapieżny akcent w postaci wzorzystych szpilek? Może zaskakiwać, ale nie kłóci się z resztą, a do tego wydłuża nogi. Spodnie 7/8 – kiedyś trudne, dziś coraz częstsze Przez lata uważane za fason ryzykowny, spodnie 7/8 wracają do łask – również wśród kobiet 50+. Powód jest prosty: odpowiednio dobrana długość optycznie wydłuża nogi i eksponuje kostki, co działa korzystnie przy bardziej dojrzałych sylwetkach. Warunek: dobre buty i odpowiednie proporcje. Na plus: dają się łatwo stylizować. Wersja z dzianiną i balerinami sprawdzi się na co dzień, ta z lejącej tkaniny i obcasem – na bardziej oficjalne okazje. Kwaśniewska wybrała wariant elegancki, ale daleki od wieczorowego przepychu. To pokazuje, że spodnie 7/8 nie muszą być tylko „modnym kaprysem” – mogą być też częścią dobrze działającej garderoby. View Burdaffi on the source website Jak nosić długość 7/8 po pięćdziesiątce? – Unikaj zbyt ciężkiego obuwia – jeśli spodnie kończą się nad kostką, masywne buty mogą zaburzyć proporcje. – Postaw na prostotę – ten fason sam w sobie wystarczy. Nie potrzebuje miliona trendów wokół. – Dopasuj górę do sylwetki – luźniejszy top zrównoważy bardziej dopasowany dół (i odwrotnie). Stylizacja Kwaśniewskiej to nie przełom, ale dobry przykład tego, jak można korzystać z klasyki w sposób, który po prostu działa. Bez rewolucji – i może właśnie dlatego się sprawdza. View Burdaffi on the source website
Na gali wszyscy patrzyli tylko na nią. Jolanta Kwaśniewska skradła show w stylizacji jak ze „Śniadania u Tiffany'ego”
Jolanta Kwaśniewska od lat jest ikoną stylu, a jej ostatnia stylizacja na gali Best Brands Awards 2025 tylko potwierdziła tę tezę. 69-latka olśniła w eleganckim looku inspirowanym stylistyką kultowego filmu. Trudno oderwać wzrok.
Na gali Best Brands Awards 2025 w Zamku Ujazdowskim w Warszawie Jolanta Kwaśniewska przyciągała spojrzenia wszystkich swoją stylizacją. W długiej czarnej sukni o minimalistycznym kroju, uzupełnionej satynową narzutką z bufiastymi rękawami oraz efektowną biżuterią, była pierwsza dama po raz kolejny udowodniła, że elegancja to jej znak rozpoznawczy. Czerń w nowoczesnym wydaniu – sukienka i dodatki Jolanty Kwaśniewskiej Jolanta Kwaśniewska, była pierwsza dama, pojawiła się jako honorowa gościni na prestiżowej gali Best Brands Awards 2025. Jedno z najważniejszych wydarzeń w biznesie, nazywane często „Oscarami marketingu”, przyciągnęło wielu znakomitych gości. Na tę wyjątkową okazję Jolanta Kwaśniewska wybrała długą, czarną suknię o prostym kroju, który wyeksponował jej ramiona. Połyskująca narzutka z bufiastymi rękawami i satynowym wykończeniem nadała całości niepowtarzalnego szyku. Czarne szpilki z noskiem w szpic podkreśliły wieczorowy charakter stroju, tworząc spójną i elegancką całość. Podkreślone czerwoną szminką usta w połączeniu z czarnym total lookiem tworzyły klimat przywołujący kultową rolę Audrey Hepburn w „Śniadaniu u Tiffany'ego”. Biżuteria Jolanty Kwaśniewskiej dopełniła stylizację Największą uwagę podczas gali przyciągnęła biżuteria Jolanty Kwaśniewskiej. Masywna kolia i długie kolczyki, a także zegarek stanowiły wyrazisty akcent. To właśnie takie detale, świadomie dobrane i eksponowane, sprawiają, że stylizacje byłej pierwszej damy zawsze są perfekcyjnie wyważone i zachwycają precyzją. Projektantka Ewa Minge już jakiś czas temu podkreślała, że styl Jolanty Kwaśniewskiej to doskonałe połączenie klasyki z nowoczesnością, co wielokrotnie przynosiło jej świetne recenzje, także poza granicami Polski. Jej look na Zamku Ujazdowskim potwierdził, że nie tylko sama odzież, ale sposób jej stylizowania decyduje o sile modowego przekazu. Niedawno Jolanta Kwaśniewska lansowała modną, tweedową marynarkę, która sprawdzi się na wiosnę i chłodniejsze, letnie dni. Jedno jest pewne: jej styl nieustannie inspiruje Polki i nic nie wskazuje, by miało się to zmienić. View Burdaffi on the source website
Najmodniejsza marynarka wiosny 2025? Jolanta Kwaśniewska już ją nosi – ten tweedowy klasyk sprawdzi się też jesienią
Jolanta Kwaśniewska wybrała tweedową marynarkę – klasykę, która idealnie pasuje do dojrzałego stylu (ale nie tylko i mamy na to dowody). Jesienią ten sam model wykorzystasz w warstwowych stylizacjach.
Wiosenna pogoda wciąż nas nie rozpieszcza – nic więc dziwnego, że modowe trendy na ten sezon nadal koncentrują się na stylowej odzieży wierzchniej. Co warto z czym łączyć? Na co zamienić klasyczny trencz i jaka jest szykowna alternatywa dla wiosennej kurtki? Jedną z nich zaprezentowała prezydentowa Jolanta Kwaśniewska, udowadniając, że tweedowa marynarka to nie tylko jesienny klasyk – tej wiosny z powodzeniem zastępuje trencz i nadaje stylizacji szyku. Zapomnijcie o beżowym trenczu. Wiosną 2025 r. jego miejsce zajmuje ikoniczna tweedowa marynarka&nbsp Stylizacja prezydentowej Jolanty Kwaśniewskiej Czarno-biała, tweedowa, o pudełkowym fasonie – właśnie taką marynarkę wybrała Jolanta Kwaśniewska. I choć na zdjęciu opublikowanym na Instagramie przez modelkę Bognę Sworowską widać jedynie fragment stylizacji prezydentowej, to wystarcza, by uznać ją za idealny przykład „tweedowej gorączki” rodem z 2010 roku. Pani Jolanta zestawiła marynarkę z czarnym golfem i masywnym naszyjnikiem z pereł, tworząc klasycznie elegancki look. Nie sposób pominąć również dodatków, które dopełniają całości – czerwona szminka na ustach, klasyczne, eleganckie oprawki okularów, perłowe kolczyki oraz wyrazista biżuteria na dłoniach. Tak skomponowana stylizacja sprawdzi się zarówno na wiosnę, jak i jesień. Tweedowa marynarka Przez wiele lat beżowy trencz był pierwszym wyborem, jeśli chodzi o odzież wierzchnią na wiosnę. I to się nie zmienia – nadal go nosimy, mamy coraz to nowe sposoby na wystylizowanie go. ale doskonale wiemy, że to nie jedyny modny wybór na wiosnę 2025. Tym bardziej, że obecna dobitnie pokazuje – lepiej mieć pod ręką więcej niż jedną alternatywę. Tweedowa marynarka, inspirowana stylem Chanel i francuską modą, wraca — i to nie tylko w stylizacjach prezydentowej Jolanty Kwaśniewskiej, ale także na wybiegach i ulicach największych stolic mody. Oto kilka przykładów: Jak nosić tweedową marynarkę wiosną 2025? Inspiracje prosto z paryskiego Tygodnia Mody są cenne, ale warto wspomnieć też o kilku trendach, które mogą się okazać przydatne podczas stylizowania tweedowej marynarki. Pierwszym z nich jest powrót skinny jeans – bardzo dopasowanych spodni, które około 2010 roku stanowiły niemal obowiązkowe towarzystwo dla tweedowych marynarek. Dziś, w 2025 roku, ten duet powraca, choć w odświeżonym wydaniu. Jeśli jednak nie jesteś fanką skinny jeans, świetną alternatywą są szerokie garniturowe spodnie lub rozkloszowane spódnice midi, które równie efektownie komponują się z tweedem. View Burdaffi on the source website Tweedowa marynarka to niezwykle wdzięczny element garderoby, który pozwala na eksperymentowanie z różnymi stylami. W wersji codziennej warto połączyć ją z prostym białym t-shirtem, jeansami typu wide-leg i wygodnymi sneakersami – taki zestaw sprawdzi się idealnie na spacer czy spotkanie z przyjaciółmi. Dla bardziej eleganckiego efektu dopasowaną marynarkę zestaw z satynową spódnicą midi i botkami na obcasie, tworząc szykowną stylizację na wieczór. Z kolei miłośniczki minimalistycznych rozwiązań mogą postawić na monochromatyczny komplet z marynarką i pasującymi spodniami – idealny do pracy lub na formalne spotkanie.
Jolanta Kwaśniewska olśniewa na premierze książki. Jej marynarka w stylu "power dressing" to ideał dla dojrzałych kobiet
Jolanta Kwaśniewska po raz kolejny udowodniła, że jest ikoną stylu, a szyk i klasa to jej drugie imię. Podczas premiery swojej najnowszej książki, "Pierwsza Dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł", zachwyciła oryginalną stylizacją.
Jolanta Kwaśniewska przed trzema dekadami stworzyła w Polsce urząd pierwszej damy i to ona do dzisiaj wygrywa we wszelkich sondażach oceniających działalność żon prezydentów. Od wielu lat olśniewa także uśmiechem, klasą i niezwykłymi stylizacjami. Premiera książki "Pierwsza Dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł" We wtorkowy wieczór w Pałacu Krasińskich w Warszawie odbyła się uroczysta premiera książki "Pierwsza Dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł". Publikacja przybliża kulisy życia prywatnego byłej Pierwszej Damy, o których wcześniej nie mówiła. Zgodnie z oficjalnym opisem książki, przeczytamy w niej m.in. o: "dzieciństwie pierwszej damy, jej studiach w Trójmieście, trudnych początkach w Warszawie, wyczekiwanym macierzyństwie, zakładaniu własnej firmy, brutalnej kampanii prezydenckiej w latach 90. i przeprowadzce do Pałacu Prezydenckiego". Publikacja dostępna jest już w salonach Empik, a 23 października trafi do pozostałych księgarń. W tym wyjątkowym dniu byłą Pierwszą Damę wspierał m.in. mąż Aleksander Kwaśniewski, córka Aleksandra Kwaśniewska oraz Martyna Wojciechowska, Grażyna Wolszczak Joanna Przetakiewicz, Gosia Baczyńska czy Marta Żmuda Trzebiatowska. Jolanta Kwaśniewska w zupełnie nowej odsłonie otwiera dekadę lat 90. w jubileuszowym wydaniu ELLE. Takiej jej jeszcze nie widzieliście [WIDEO] Jolanta Kwaśniewska zachwyca w stylizacji "power dressing" Jolanta Kwaśniewska jak zwykle zachwyciła nienagannym stylem, pojawiając się na premierze w niebanalnym zestawie z marynarką wpisującą się w trend "power dressing". Ta modowa koncepcja stawia na mocne, zdefiniowane linie, a ubiór jest synonimem siły oraz pewności siebie. Wybór ten nie był przypadkowy: Marynarkę tę zaproponowała jej na jednej z sesji zdjęciowych stylistka – Agnieszka Ścibior i Pani Prezydentowa fantastycznie w niej się czuła. Podczas wczorajszego wieczoru chciała postawić na look silnej kobiety. – zdradza nam Artur Stefaniak – Szef Biura Prasowego Fundacji Jolanty Kwaśniewskiej. W skład stylizacji Pierwszej Damy wchodziła szara marynarka Moschino o męskim kroju, ozdobiona kontrastowym kołnierzem, czarne spodnie oraz botki w tym samym kolorze. Szyku i modowego akcentu dodały długie kolczyki, które idealnie zgrały się z całą stylizacją. Jolanta Kwaśniewska udowodniła, że styl "power dressing" jest idealny nie tylko na biznesowe spotkania, ale także na ważne wydarzenia publiczne. Jej stylizacja podkreślała pewność siebie i elegancję, które doskonale wpisują się w nowoczesne podejście do kobiecej mody. View Burdaffi on the source website
Jolanta Kwaśniewska: Wiedziałam, że muszę zapracować i zasłużyć na miano pierwszej damy [Kobiety 30-lecia]
To będzie historia o tym, jak stać się ikoną stylu, zaczynając od zbyt krótkiej spódnicy. To opowieść o kobiecie, która chciała pomagać, potrafiła namówić do tego najważniejsze małżonki głów państw i zebrać miliony dla potrzebujących. W końcu to ballada o miłości, partnerstwie, szacunku i nadziei. I tylko mały wyimek biografii, która jest najbardziej wyczekiwaną książką tego roku.
Dobry mąż w małżeństwie nie narzuca się z obecnością” – powiedział Aleksander Kwaśniewski podczas tegorocznej konferencji Impact w Poznaniu. Przez salę przetoczyły się brawa i salwy śmiechu. Wystąpienie byłego prezydenta i jego żony zostało uznane za jedno z najlepszych. Nie wszyscy wiedzieli, że państwo Kwaśniewscy są tak naturalni, szczerzy, zabawni, z dystansem. Nie opowiadali o wielkiej polityce, tylko dzielili się historiami ze swojego życia, w którym odgrywała ona pierwszoplanową rolę. Cała sala żegnała ich owacją na stojąco. Rok temu wyszła biografia Aleksandra Kwaśniewskiego „Prezydent”. Od kilku miesięcy nad swoją pracuje pierwsza dama. Książka będąca zapisem rozmowy przeprowadzonej przez Emilię Padoł ukaże się w drugiej połowie października nakładem wydawnictwa W.A.B. Pani prezydentowa przegląda kalendarze, notatki, listy, pamiątki. Wracają wspomnienia. I od nich zaczynam naszą rozmowę. W lutym 1998 roku pojawiła się Pani na okładce ELLE. Rok po wygranych przez męża wyborach. Jak Pani wspomina tę sesję? JOLANTA KWAŚNIEWSKA: Nigdy wcześniej nie miałam do czynienia ze światową, fantastyczną ekipą. Przylecieli z Paryża, z rewelacyjnymi stylizacjami z najlepszych domów mody: Dior, Max Mara, Armani, Chanel. Kreacje były wyszukane, ale naturalne. Zdjęcie okładkowe w beżowym golfie i camelowych spodniach to cała ja. Dziś też bym się tak ubrała. Lubię taki sportowy look. I było to coś innego, niż styl ówczesnych pierwszych dam, które pokazywały się głównie w kostiumach. Moda była tu prosta, wysublimowana, a ja czułam się we wszystkim, jakby to była moja druga skóra. Bardzo lubię tę sesję. Jedno ze zrobionych wtedy zdjęć po dziś dzień stoi na biurku mojego małżonka. Zgodziła się Pani podciąć włosy. Pamiętam to do dziś, bo nigdy wcześniej nie byłam tak strzyżona. Za tą zmianą stała Lucia Hierachi. Przed sesją poprosiła mnie, żebym pochyliła głowę do przodu i w tej pozycji podcinała mi włosy. Na zdjęciach wyglądało to ciekawie, ale samodzielne ułożenie włosów następnego dnia nie było już takie proste. Kilka dni później mieliśmy z mężem wizytę prezydenta Litwy. Nie mogłam okiełznać tej fryzury. Pomogła mi fryzjerka, na początku była trochę zdziwiona tym kształtem. A makijaż? Przygotował go Jacques Clements z Estée Lauder. To był najszybszy make-up w moim życiu. Poza tym Jacques zaproponował mi coś, co przypomina naciąganie oczu. Przypiął gumki przy skroniach, które umiejętnie zakrył włosami. To było dość bolesne, ale moje oczy od razu nabrały kociego wyglądu. Efekt był świetny. Jak została odebrana ta sesja w ELLE? Większość osób mówiło: „Wow! Piękna”. Świat mody przyjął ją entuzjastycznie. Zaskoczyło mnie jednak wiele głosów krytyki. „Dlaczego Kwaśniewska ubiera się w Valentino i Diora?” – czytałam w mediach. Zadziwiające było to oburzanie się, że pierwsza dama ma na sesji takie stylizacje. Ale do fali krytyki na temat moich strojów przywykłam niestety podczas pierwszych lat prezydentury męża. Za krótka spódnica podczas oficjalnych wizyt? W pierwszym etapie prezydentury mojego małżonka nie miałam nikogo do pomocy. Żałuję, że nie mogłam skorzystać wtedy ze wsparcia stylistki. Stroje wybierałam sama, np. w Domach Towarowych Centrum. W marcu 1996 roku, trzy miesiące po naszym zaprzysiężeniu, gościliśmy królową Elżbietę. Pożyczyłam wtedy rzeczy od przyjaciółek i sióstr. Przed każdym wyjazdem układałam sobie zestawy na łóżku. Proszę sobie wyobrazić tygodniową podróż do Ameryki Południowej, kiedy w Polsce było –10 st. C, a ja dobierałam stylizacje na 35 st. C. Analizowałam każdy punkt programu wizyty i pod niego dopasowywałam strój. Do tej pory śni mi się koszmar: ochrona przychodzi do mojego pokoju w pałacu prezydenckim i mówi, że pora zabrać walizki. A ja w panice orientuję się, że jeszcze nic nie przygotowałam na wyjazd. Inne pierwsze damy miały wielki komfort. Kreacje Bernadette Chirac pochodziły z francuskich domów mody Dior czy Chanel. Pierwszą damę Ameryki ubierał Oscar de la Renta. Stylistki wybierały im dodatki i biżuterię. Wtedy u nas nikomu nawet nie przyszło do głowy, że żona prezydenta powinna mieć wokół siebie ludzi, którzy by jej pomogli. Bo to jest full time job. Stworzyła Pani wszystko od początku… Pierwszą damą zostałam, mając 40 lat. Byłam młodsza niż moja córka obecnie. Od samego początku czułam na sobie ciężar tej roli. Musiałam ją ukształtować – od gabinetu pierwszej damy, którego wcześniej nie było, po plan mojej pracy. Chciałam też stworzyć ciepły dom dla naszej rodziny, a także zmienić i doposażyć wszelkie pomieszczenia reprezentacyjne pałacu prezydenckiego. Wiedziałam, że muszę zapracować i zasłużyć na miano pierwszej damy. Dlaczego? Tak się wtedy czułam. Prosiłam, by zwracano się do mnie „małżonka prezydenta”. To mój mąż został wybrany na ten urząd, a ja byłam tylko żoną Aleksandra Kwaśniewskiego. Dopiero po kilku latach złapałam się na tym, że już wszyscy do mnie mówią „pierwsza damo”, „pani prezydentowo”, „first lady”. To przyszło naturalnie, moja pozycja stała się ugruntowana, szanowana zarówno dzięki projektom krajowym, jak i międzynarodowym, w których uczestniczyłam. Byłam doradczynią Kofi Annana, stałam się członkinią organizacji Center for Missing and Exploited Children z siedzibą w Nowym Jorku, zaproszono mnie do współpracy z fundacją Jimmy’ego i Rosalynn Carterów, co było dla mnie zaszczytem. Ale chyba najtrudniej było zyskać sympatię tu, w Polsce. Zaczynałam w trudnym momencie. Mówiono o mnie „żona komucha Kwaśniewskiego”. Mój mąż wygrywał wybory z legendą Solidarności Lechem Wałęsą, ale ciągle był postrzegany jako człowiek poprzedniego reżimu. Mówiono, że jak Kwaśniewski zostanie prezydentem, to cały świat się odwróci od Polski. Było wiele gróźb wobec nas. W drodze na zaprzysiężenie płynęły mi łzy. Przed nami ze względów bezpieczeństwa jechał samochód z oficerami BOR-u z bronią. Podczas uroczystości część osób nie wstało. To było traumatyczne. Ale wiedziałam, że muszę zacisnąć zęby, zakasać rękawy i wziąć się do pracy. Zawsze byłam aktywna. Byłam druhną drużynową, przewodniczącą klasy. Od samego początku czułam na sobie ciężar tej roli. Musiałam ją ukształtować – od gabinetu pierwszej damy, którego wcześniej nie było, po plan mojej pracy. Taki gen społecznika. Gen pomagania, brania na siebie odpowiedzialności. Sprawczość jest dla mnie niezwykle ważna. Jeśli coś postanawiam, doprowadzam to do końca. I tak było z rolą pierwszej damy – musiałam wymyślić się na nowo. A strój był tego częścią. Inspirowała mnie Jackie Kennedy. Uwielbiałam jej styl, te rękawy trzy czwarte, kostiumy. Ikona mody. Była taka classy. Ale dla mnie to nie był naturalny sposób ubierania się. Wcześniej nosiłam się bardziej sportowo, casualowo. Prowadziłam swoją agencję nieruchomości, pokazywałam klientom domy, mieszkania, więc wybierałam wygodne rzeczy, dżinsy, płaskie buty. I nagle znalazłam się w sytuacji, która wymagała ode mnie wielkiej zmiany. Zdałam sobie sprawę z tego, że każdy mój strój będzie komentowany, udokumentowany na zdjęciach. Poprosiłam moją przyjaciółkę, Malinę Sobiech, właścicielkę firmy Caterina, by na zaprzysiężenie uszyła mi granatowy kostium z kremową lamówką i pięknymi guzikami. Klasycznie i elegancko. A spódnicę miałam przed kolano, bo zawsze chodziłam w takiej długości. Jak to mówi Pani mąż: najpiękniejsze nogi świata. Kochany mąż (śmiech). Mam taką ulubioną fotografię z czasów zaprzysiężenia. W pałacyku na Foksal usiadłam w fotelu z różą, a nasz fotograf, pan Damazy, zrobił mi zdjęcie, które potem funkcjonowało całe lata jako moje oficjalne. Ale niezależnie, co na siebie włożyłam, wszystko było sprowadzane do długości mojej spódnicy. Podczas wizyty królowej Elżbiety szokowałam, bo zdaniem dziennikarzy miałam mini. Na inne spotkanie włożyłam przepiękną suknię, którą ręcznie haftowały i wyszywały perełkami krawcowe z Lublina. Ale komentarz był jeden: za duży dekolt. Jeszcze inna wizyta – za głębokie wycięcie na plecach. Jeśli ktoś nie lubił mojego męża, zawsze mógł mnie skrytykować. Jednak tymi „wpadkami” zyskała Pani sympatię Polek. Dla milionów jest Pani ikoną stylu od prawie trzech dekad. Z czasem tak się stało, ale na początku ta medialna krytyka była dla mnie bolesna. Jak w przypadku dezaprobowanej przez niektórych fryzury. Z mojej perspektywy dobrze w niej wyglądałam. Chętnie bym do niej wróciła. Bo patrzę na Annę Wintour, Brigitte Macron – bob zawsze jest w modzie. Zresztą moja fryzjerka, pani Iza, mówiła mi, że klientki przychodziły do niej i prosiły o fryzurę na Kwaśniewską. Tak samo było z ubraniami. Malina, która szyła mi kostiumy, śmiała się, że cokolwiek włożę, to najlepiej się jej sprzedaje. To było dla mnie miłe. W ELLE w 1996 roku powiedziała Pani: „Boję się o młodych ludzi, żyjemy w coraz większym stresie, coraz mniej czasu poświęcamy naszym dzieciom”. Dziś to nadal aktualne. Żyjemy w nieporównywalnie większym stresie niż prawie 30 lat temu. Codzienne problemy powodują, że nie możemy poświęcić naszym dzieciom tyle czasu, ile powinniśmy. Młodym ludziom często brakuje rozmów i wsparcia ze strony bliskich. Słyszymy, choćby w naszej fundacji, od młodych osób o ich obawach, o tym, że żyją z dnia na dzień. Fundację założyła Pani ponad 28 lat temu. Skąd wziął się ten pomysł? Miałam setki spotkań, na których ludzie opowiadali mi swoje historie. Dostawałam prośby, żebym pomogła np. w zebraniu 100 tysięcy dolarów na przeszczep szpiku kostnego w Stanach Zjednoczonych. Chciałam działać w sensowny sposób, zbierać pieniądze na konkretne cele. Jestem zwolenniczką rozwiązań systemowych. Ale było wiele osób, które mówiły, że moja decyzja o założeniu fundacji to populizm. „Kwaśniewska chce się przypodobać Polakom” – pisali. Jednak szybko się okazało, że ludzie docenili moją pracę. Bardzo ważna była dla mnie pomoc osobom z niepełnosprawnościami. Stąd nazwa fundacji: Porozumienie bez Barier. Dla wielu było zadziwiające, że gdy skończyła się prezydentura Aleksandra Kwaśniewskiego, moja fundacja działała dalej. Ciągle rodzą się nowe potrzeby, nowe pomysły. Przez lata dbaliśmy o dzieci, ale po 2012 roku zwróciłam uwagę na grupę całkowicie niezaopiekowaną. To osoby starsze, których standard życia jest bardzo często przerażający. Zainicjowaliśmy programy skierowane do nich. Powinni cieszyć się jesienią życia. Za rok sama skończę 70 lat. Nie zamierzam rezygnować z najmodniejszych spodni i sportowych butów. Chcę być sobą. I namawiam do tego innych. Prowadziłam projekt o oswajaniu starości. Zaprosiłam do niego wspaniałych gości. Ula Dudziak powiedziała: „Mam 70 lat. Mam superseks. Serce nie siwieje”. Każdy z nas ma prawo do szczęścia, wyrażania siebie. Patrzę z zachwytem na kobiety z siwymi włosami, sama chciałabym takie mieć. Podziwiam dojrzałe Włoszki i Francuzki, które chodzą na plaży w strojach dwuczęściowych, ubrane w biżuterię i piękne kapelusze. Ta ich pomarszczona skóra jest piękna. One żyją, jak chcą. Jak zachowuje się taką pewność siebie, urodę i odwagę? Moja maksyma brzmi: „Nieważne co, tylko kto o mnie mówi”. Istotne jest dla mnie to, co mówią i myślą o mnie ci, na których mi zależy. Wiem, że jest grupa osób, która mnie nie lubi. Zawsze będzie mnie krytykować. Miałam też dużo szczęścia, że w czasie prezydentury męża nie było social mediów, internetu. Tam naprawdę można przeczytać straszne rzeczy. A żyjemy tu i teraz. Najważniejsze, to otaczać się niewielką grupą, ale naprawdę prawdziwych przyjaciół. Odcinajmy od siebie wampiry energetyczne. To nas uwalnia od złej energii, jesteśmy w stanie rozłożyć skrzydła i lecieć wysoko. Spotykam się z kobietami w całym kraju i słyszę, że daję im moc. To również mnie dodaje skrzydeł. Co często powtarzam, jest to formuła win-win. Po takim wydarzeniu wszystkie czujemy się wygrane. Mówię im, że każda z nich ma w sobie coś wyjątkowego, unikatowego, jakąś umiejętność, ukryty skarb. Ale widzę, jak bardzo Polki nie doceniają siebie. Mimo że młode dziewczyny wydają się o wiele silniejsze niż my ze starszych pokoleń, są introwertyczne i zbyt surowe dla siebie. Nie potrafią zobaczyć, że są piękne, wykształcone, zdolne. Dlatego wciąż powinniśmy je wzmacniać. Kiedy słyszę komplementy na swój temat, często czuję się zawstydzona. Wiem, jak to jest być najbrzydszą z sióstr. Najmłodsza Ala urodziła się jak laleczka. Piękna, z długimi, czarnymi włosami. Wandeczka – blondyneczka, kręcone włosy z kokardkami. A ja? Łobuz z chłopięcą figurą. Coś takiego jak malowanie się, modne stroje w ogóle mnie nie interesowało. Dostrzegłam w sobie kobiecość dopiero na studiach, jak zapuściłam włosy, a koledzy zaczęli mnie adorować. Ale Pani pokochała, jak mówi, Olka. Kiedy mąż oznajmił swoim rodzicom, że bierze ze mną ślub, byli zdziwieni, bo nie słyszeli wcześniej o mnie. Jego mama zapytała: „Czy ona nie jest zanuda?”. Chodziło o to, czy mam nos na kwintę i myślę, że szklanka jest do połowy pusta. Wyjaśnił, że odwrotnie – jestem optymistką. Mama Olka powiedziała: „No to cudownie, pobierajcie się!”. Od pierwszego spotkania bardzo i szczerze przypadłyśmy sobie do serca. Inspirowała mnie Jackie Kennedy. Uwielbiałam jej styl, te rękawy trzy czwarte, kostiumy. Ikona mody. Była taka classy. Ale dla mnie to nie był naturalny sposób ubierania się. Od którego momentu życia zaczyna Pani swoją opowieść w książce? Od dzieciństwa. Piszę o sytuacjach, które mi się przytrafiły przez 10 lat prezydentury mojego małżonka. Wspominam setki spotkań, w których miałam szczęście uczestniczyć. Choćby wczoraj znalazłam swoje listy, do których nie zaglądałam 25 lat. Korespondowałam wtedy z całym światem: królowymi, Paulo Coelho, Szimonem Peresem, Chrisem de Burghiem. Czasem mam wrażenie, że to mi się przyśniło. Jolanta Kwaśniewska z Gdańska-Wrzeszcza, kraju z marnym PKB, który nie był w Unii Europejskiej, zakłada fundację i zbiera pieniądze dzięki wsparciu wspaniałych ludzi. Cudowne czasy. Do dziś wspominam spotkanie z Rosalynn i Jimmym Carterami w Finlandii, gdzie rozmawialiśmy o naszych działaniach charytatywnych. Moja praca była coraz bardziej zauważana – mówili o mnie: Hillary Clinton ze Wschodu. To, co mnie cieszyło, kiedy miałam już fundację, to dzielenie się doświadczeniami. Przyjechała do mnie Alma Adamkiene˙, żona prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa, by się dowiedzieć, jak założyć fundację. Kateryna Juszczenko, jak zobaczyła, że otwieram klinikę onkologii dziecięcej, powiedziała: „Jolanta, zrobię to samo, powiedz, jak zebrać sześć milionów”. I to pomaganie tak niesie mnie przez lata, ładuje moje akumulatory, pozytywna energia ludzi, kobiet po prostu uskrzydla. Jak Pani sobie radzi z tymi dramatycznymi historiami? To bardzo trudne, bo jestem nadwrażliwa. Przeżywam każdą historię. Fundacja to podziękowanie za mój dobry los. Mam wspaniałą rodzinę. Mąż jest moim największym przyjacielem, Olusia osobą, której mogę bardzo dużo powiedzieć, co mnie oczyszcza. Mam tak cudnego partnera, że radość z nim się mnoży, a problemy dzielą się na pół. Idziemy na spacer, słuchamy dobrej muzyki, oglądamy film. Spotykam się z grupą dziewczyn, które uwielbiam od lat, są mi bardzo bliskie. Zobaczymy nową wystawę, rozmawiamy, często pojawiają się pomysły na nowe projekty. Czerpię z tego energię. Dla mnie dziś jest najważniejsze tu i teraz, to, jak spędzamy każdy dzień, nienawidzę bylejakości. I to jest chyba odpowiedź na pytanie, jak sobie radzić z trudnościami – najbliżsi ludzie wokół. Co Panią niepokoi w dzisiejszym świecie? Mnóstwo rzeczy. Współczuję młodemu pokoleniu. Mam wrażenie, że my byliśmy tym najszczęśliwszym. Urodziłam się 10 lat po wojnie. Czas biedy. Ale równie ciężko było wszystkim. Żebyśmy dobrze wyglądały, mój tata jechał do Bielska po wełniany materiał. Potem moja sąsiadka szyła nam z niego płaszczyki. Nie było zawiści, cieszyliśmy się z małych rzeczy. Nawet w tych strasznych latach 50. i 60. czuliśmy, że jest świat, o którym marzymy. Pochodzę z Gdańska, tam się wychowałam. Zawsze patrząc na morze, miałam wrażenie, że jak tylko wsiądę na statek i je przepłynę, znajdę się w innym miejscu. Wykształcenie było dla mnie przepustką do lepszego życia. Wierzyłam, że jest nadzieja. Przyszedł 2004 rok, przystąpienie do Unii Europejskiej. To jeden z najważniejszych momentów w moim życiu. Otwarcie granic, wejście do strefy Schengen. Pierwsze środki, które zaczęły spływać do Polski – wiedzieliśmy, jak kraj się zmienia. Więc to, co teraz dzieje się za wschodnią granicą, jest dramatem. Mój największy niepokój to wojna i niepewność, co może zrobić Putin. Putin, z którym spotykaliśmy się, wydawał się miłym facetem. Nie mam pojęcia, jakie mogą być jego kolejne kroki. Martwi mnie głos młodych ludzi, którzy w związku z sytuacją polityczną na świecie obawiają się powiększać rodzinę. To straszne, że nie wiemy, co może się zdarzyć. Ale wojna jest też na Bliskim Wschodzie. Dodatkowo fala uchodźców z Afryki, w której nie da się żyć. Na granicy z Białorusią mnóstwo prowokacji, ale również tysiące potrzebujących. Jak przez ostatnich 30 lat zmieniły się kobiety w Polsce? Są o wiele bardziej świadome. Moje pokolenie ulegało lękom, nie walczyło o swoje. Pamiętam, jak właściciel jednej z firm zaproponował mi, żebym została jego pełnomocniczką. Odmówiłam, bo Oleńka była mała, trzeba było zająć się domem, robić zakupy, sprzątać. Mąż zawsze bardzo dużo pracował. Do mnie należały wywiadówki, odrabianie lekcji, ogarnianie całego domu. Nie przyjęłam tej oferty i to był błąd. Powinnam wynegocjować zasady, dzięki którym mogłabym to zrobić. Teraz widzę, że kobiety potrafią stawiać warunki – jeden dzień wolny w tygodniu, żeby mieć czas dla dziecka, albo krótsze godziny pracy. Myślę, że mężczyźni dojrzeli do tego, że wychowanie dzieci to nie poświęcenie, lecz radość. Zauważam, że dziewczyny potrafią dogadywać się ze swoimi partnerami, wspólnie prowadząc dom, dzieląc się obowiązkami, także rodzicielskimi. Polki są też coraz lepiej wykształcone. Jednak ciągle jest nas za mało w tych wszystkich miejscach, gdzie są prestiż i duże pieniądze, czyli w zarządach, radach nadzorczych. To wciąż męski świat. Sama zrezygnowała Pani z pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, kiedy okazało się, że jest Pani w ciąży. Dziecko było dla mnie najważniejsze. Te trzy pierwsze lata były cudowne. Bardzo cieszyłam się, że mogę Oleńce objaśniać świat. Wspaniale wspominam ten czas. Dziecko jest jak komoda z głębokimi szufladami. To, co za młodu włożysz, będziesz wyjmować przez całe życie. Na przykład Oleńka świetnie gotuje, bo kiedy była mała, robiłyśmy to razem. Wciąż nurtuje mnie jedno pytanie: czy w 2005 roku naprawdę rozważała Pani start w wyborach prezydenckich po kończącej się drugiej kadencji męża? Moja popularność w drugiej kadencji rzeczywiście była duża. Mówiono, że dałam się poznać jako osoba pochylająca się nad każdym. To prawda, objechałam Polskę wszerz i wzdłuż. Do tej pory ponad 50 proc. Polaków uważa, że byłam najlepszą pierwszą damą. Zastanawiano się, że skoro nie Aleksander Kwaśniewski, to może Jolanta. Przypomnę, że to mój mąż był orędownikiem umieszczenia w konstytucji zapisu o maksymalnie dwóch kadencjach prezydenta. Ale dla mnie kandydowanie nie wchodziło w grę nawet przez sekundę. Wiedziałam, czym była 10-letnia kadencja. To mój mąż podpisał kontrakt z Polakami, wygrywając wybory, i tę funkcję sprawował najlepiej, jak potrafił. Moim obowiązkiem było wspieranie go i rola, którą sama sobie narzuciłam, wymyśliłam. Czułam się spełniona, ale też przemęczona, nie wiem, czy nie warto nawet użyć słowa „wypalona”. Kiedy byłam w Stanach Zjednoczonych, a zaraz potem jechałam do Chin, mój organizm odmówił mi posłuszeństwa. Położyłam się do łóżka i nie mogłam wstać. Byłam wyczerpana, musiałam dostać kroplówki, żeby się spionizować. Więc po 10 latach miałam poczucie dobrze spełnionego obowiązku i nie wyobrażałam sobie, że teraz ja będę frontmanką, a mój mąż będzie stał dwa kroki za mną. Nie było wątpliwości, kto jest numerem jeden w tej rodzinie. Po 10 latach miałam poczucie dobrze spełnionego obowiązku i nie wyobrażałam sobie, że teraz ja będę frontmanką, a mój mąż będzie stał dwa kroki za mną. Nie było wątpliwości, kto jest numerem jeden w tej rodzinie. A czy Polska jest teraz gotowa na pierwszą prezydentkę? Gdybym miała powiedzieć, na którą kobietę bym zagłosowała, to byłaby to prof. Ewa Łętowska. Wspaniała postać, z wielką kulturą osobistą, erudytka, pracowita, nikogo niedeprecjonująca. Taka powinna być głowa państwa. Problem polega na tym, że bardzo trudno jest wygrać wybory bez wsparcia całego aparatu partyjnego. Trzeba sobie zdać sprawę z tego, że kampania to długa i ciężka praca. Hillary Clinton się nie udało. Przegrała z Trumpem. Przyznam, że dla mnie to bardzo smutne, że kobiety jej nie poparły. Trzymam teraz kciuki za Kamalę Harris, wierzę, że zwycięży. Czym Pani nas zaskoczy w swojej książce? Zaskakująca jest przede wszystkim dla mnie samej. Dzięki przeglądaniu tysięcy zdjęć i dokumentów odtworzyłam historie, o których już nie pamiętałam, a o wielu nigdy nie mówiłam. Długo też odkładałam jej powstanie. Miałam taki pomysł zaraz po zakończeniu prezydentury męża, ale zawsze były ważniejsze sprawy w fundacji, praca w telewizji. Ale kiedy mąż wydał swoją książkę, pomyślałam, że gdybym nagle odeszła, to mojej historii nikt nie opowie, bo w wielu sytuacjach byłam sama. Kiedy o tym mówię, muszę się uszczypnąć, by sprawdzić, czy to zdarzyło się naprawdę. Ta książka mnie zadziwia i mam nadzieję, że zadziwi również czytelników. To będzie moja historia, cała ja.