Ten kultowy thriller z 1991 roku z Jodie Foster zdobył 5 Oscarów. "To filmowe dzieło o naturze zła"
Jeśli pragniesz thrillera, który wciąga niczym mroczna opowieść szeptana po zmroku, „Milczenie owiec” będzie wyborem doskonałym. Ten przełomowy film odmienił oblicze gatunku, a jego bohaterowie - nieugięta agentka Clarice Starling i genialnie złowrogi dr Hannibal Lecter - na zawsze zapisali się w zbiorowej wyobraźni.
„Milczenie owiec” z 1991 roku to jeden z tych filmów, do których wraca się nie tylko przy okazji Halloween, ale zawsze wtedy, gdy ma się ochotę poczuć dreszcz dobrze opowiedzianej historii. Trudno uwierzyć, że minęły już 34 lata – a jednak wciąż robi to samo, niepodrabialne wrażenie. Ten thriller zdobył pięć najważniejszych Oscarów, wchodząc do ekskluzywnego grona produkcji nagrodzonych tzw. Wielką Piątką. Dla wielu widzów – i dla mnie również – to film, który zostaje gdzieś pod skórą. "Milczenie owiec": genialne role Hopkinsa i Foster Premiera "Milczenia owiec" miała miejsce w 1991 roku. Film opowiada historię młodej agentki FBI, Clarice Starling, która prowadzi śledztwo w sprawie seryjnego mordercy znanego jako "Buffalo Bill". Aby schwytać przestępcę, Clarice nawiązuje współpracę z uwięzionym psychiatrą i kanibalem, dr. Hannibalem Lecterem. Ich relacja staje się kluczowa dla rozwiązania sprawy, a jednocześnie stanowi fascynujące studium psychologiczne. Od pierwszych minut „Milczenie owiec” przyciąga jak hipnotyczny sen. Widz zostaje wrzucony w świat, w którym cisza mówi więcej niż słowa, a najmniejsze spojrzenie potrafi przeszyć na wskroś. To nie jest film o potworach z zewnątrz – to film o potworach w nas samych. Hannibal Lecter, zagrany z przerażającą precyzją przez Hopkinsa, nie krzyczy, nie grozi – on analizuje, wnika, uwodzi intelektem. Jego spokój jest bardziej niepokojący niż krzyk. z kolei, Clarice Starling, w interpretacji Jodie Foster, to z kolei kwintesencja siły wrażliwości. Jej bohaterka nie jest bezbłędna, ale prawdziwa – przestraszona, ambitna, pełna wewnętrznego napięcia. W relacji między nią a Lecterem kryje się coś więcej niż klasyczna gra śledczego z przestępcą. To subtelna psychologiczna rozmowa o naturze zła, o empatii, o cenie, jaką płaci się za poznanie drugiego człowieka. "Jeszcze nigdy nie oglądałem thrillera, w którym morderca jest tak groźny i zarazem inteligentny jak Hannibal Lecter. Po obejrzeniu tego filmu doszedłem do wniosku, że już nigdy nikt nie wymyśli psychopaty doskonalszego od słynnego doktora. Na dodatek w »Milczeniu owiec« mamy drugiego równie interesującego psychola – Buffalo Billa, który obdziera kobiety ze skóry. Obaj są postaciami, już można powiedzieć, legendarnymi.” - pisał w recenzji shady_88 (filmweb.pl) 5 Oscarów dla "Milczenia owiec" i nieoceniony wpływ na popkulturę Nie bez powodu „Milczenie owiec” zdobyło pięć Oscarów – w tym za najlepszy film, reżyserię i obie role pierwszoplanowe. To jeden z trzech filmów w historii, które zgarnęły tzw. Wielką Piątkę nagród Akademii. To nie tylko triumf kina grozy, ale triumf inteligentnego opowiadania o ludzkiej psychice. Film Jonathana Demme’a wyróżnia się tym, że nie szuka tanich emocji. Nie ma tu przesadnej przemocy czy efektów specjalnych. Jest napięcie budowane szeptem, błyskiem w oku, drobnym drgnięciem ust. I to właśnie ta powściągliwość sprawia, że obraz jest tak intensywny. Postać dr. Hannibala Lectera stała się ikoną popkultury, inspirując liczne adaptacje, sequele oraz seriale telewizyjne. Film jest często analizowany w kontekście studiów nad kinem, psychologią oraz kryminologią. "Milczenie owiec" - gdzie obejrzeć? "Milczenie owiec" jest dostępne na platformie streamingowej Prime Video.
Ten thriller zdobył 5 najważniejszych Oscarów i do dziś hipnotyzuje mrokiem. Po 35 latach wraca do kin
„Milczenie owiec” wraca na wielki ekran. Film Jonathana Demme’a, który przyniósł Jodie Foster i Anthony’emu Hopkinsowi role życia, zostanie pokazany w odrestaurowanej wersji 4K.
W tym artykule: „Milczenie owiec” wraca do kin po 35 latach Film, który zdobył „Wielką Piątkę” Oscarów Jodie Foster i Anthony Hopkins w rolach, których nie da się zapomnieć „Milczenie owiec” wraca do kin po 35 latach Są filmy, które mimo upływu lat nie tracą nic ze swojej siły. „Milczenie owiec” zdecydowanie należy do tego grona. Thriller Jonathana Demme’a z 1991 roku po 35 latach od premiery wraca do polskich kin w odrestaurowanej wersji 4K. Ogólnopolska re-premiera została zapowiedziana na 12 czerwca 2026 roku, a film będzie można obejrzeć w oryginalnej wersji językowej z polskimi napisami. Powrót „Milczenia owiec” na duży ekran to coś więcej niż nostalgiczny seans. To okazja, by przypomnieć sobie film, który na stałe wszedł do historii kina i popkultury. Historia młodej kadetki FBI, Clarice Starling, która prowadzi śledztwo w sprawie brutalnego mordercy Buffalo Billa, do dziś działa z podobną intensywnością. Zwłaszcza gdy na ekranie pojawia się doktor Hannibal Lecter, genialny psychiatra, morderca i kanibal, z którym Clarice musi podjąć niebezpieczną psychologiczną grę. Film, który zdobył „Wielką Piątkę” Oscarów „Milczenie owiec” to jeden z zaledwie trzech filmów w historii, którym udało się zdobyć tak zwaną „Wielką Piątkę” Oscarów. Produkcja została nagrodzona w najważniejszych kategoriach: najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz oraz najlepsze pierwszoplanowe role aktorskie dla Jodie Foster i Anthony’ego Hopkinsa. Ten wynik do dziś pozostaje jednym z najbardziej imponujących osiągnięć w historii Akademii. Obok „Milczenia owiec” w tym elitarnym gronie znajdują się tylko „Ich noce” Franka Capry oraz „Lot nad kukułczym gniazdem” Miloša Formana. Nie chodzi jednak wyłącznie o statuetki. Film Demme’a wciąż fascynuje tym, jak precyzyjnie buduje napięcie. Nie potrzebuje nadmiaru efektów ani dosłowności. Wystarczają spojrzenia, cisza, dialogi i wrażenie, że każde słowo może zmienić układ sił między bohaterami. Jodie Foster i Anthony Hopkins w rolach, których nie da się zapomnieć Trudno dziś wyobrazić sobie „Milczenie owiec” bez Jodie Foster i Anthony’ego Hopkinsa, choć oboje nie byli oczywistymi wyborami od samego początku. Do roli Clarice Starling rozważano między innymi Michelle Pfeiffer, Emmę Thompson, Meg Ryan, Andie MacDowell i Melanie Griffith. Hannibala Lectera miał początkowo zagrać Gene Hackman, który był też brany pod uwagę jako reżyser filmu. Ostatecznie to Foster i Hopkins stworzyli duet, który przeszedł do historii kina. Ona jako ambitna, młoda agentka FBI, próbująca odnaleźć się w świecie zdominowanym przez mężczyzn. On jako Lecter, elegancki, lodowato spokojny i absolutnie niepokojący. Ich rozmowy są sercem filmu, bardziej przypominają pojedynek niż klasyczne przesłuchanie. To właśnie dzięki nim „Milczenie owiec” pozostaje thrillerem, który nie tylko straszy, ale też hipnotyzuje. Warto dodać, że film powstał na podstawie powieści Thomasa Harrisa z 1988 roku, a postać Hannibala Lectera była inspirowana prawdziwym lekarzem, którego pisarz poznał w meksykańskim więzieniu. Być może dlatego ekranowy Lecter do dziś wydaje się tak niepokojąco wiarygodny. I właśnie dlatego powrót „Milczenia owiec” do kin może być jednym z najciekawszych wydarzeń dla miłośników klasyki kina w 2026 roku.
„Batman w spódnicy”. Ten zapomniany dreszczowiec z 2007 roku to kinowa perełka. Nie mogę uwierzyć, że zobaczyłam go dopiero teraz
Jeśli myślałaś, że widziałaś już wszystkie typy „mścicielek” na ekranie, Erika Bain z filmu Neila Jordana zmieni Twoje wyobrażenie o kobiecej sile. Strach, ból i żądza sprawiedliwości splatają się w historii, która trzyma w napięciu do ostatniej minuty. To nie jest zwykły thriller - to film, który wnika pod skórę i nie puszcza.
Co byś zrobiła, gdyby ktoś zabił twojego partnera - człowieka, z którym miałaś spędzić resztę życia? Gdybyś dowiedziała się, że winni pozostaną bezkarni, że system, który miał chronić, zawiódł, a sprawiedliwość istnieje tylko w teorii? Gdybyś spojrzała mordercy w oczy i wiedziała, że nikt inny nie wymierzy kary - czy pociągnęłabyś za spust? Neil Jordan i kino, które wstrząsa Neil Jordan - twórca takich hitów jak „Gra pozorów”, czy „Wywiad z wampirem” - po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć kino mroczne, pierwotne i emocjonalnie skrajne. W „Odważnej” każdy krok bohaterki jest przepełniony niepokojem, a ulice Nowego Jorku stają się areną wewnętrznej walki. To film, w którym strach miesza się z pragnieniem zemsty, a widz wciągany jest w psychologiczną grę bohaterki - kobiety, której codzienność zostaje brutalnie wywrócona do góry nogami. Jodie Foster w roli Eriki Bain jest absolutnie magnetyczna. Każde spojrzenie, każdy drobny gest oddaje emocje, które trudno opisać słowami: poczucie krzywdy, niepewności i niepowstrzymanej potrzeby sprawiedliwości. Zapomniany dreszczowiec z 2007 roku mroczny jak najlepsze produkcje Netflixa. O czym jest „Odważna”? Erika i jej narzeczony padają ofiarą brutalnego napadu, w którym on ginie, a ona ledwo uchodzi z życiem. Trauma zmienia ją na zawsze. Spacer po ulicy, który kiedyś był zwykłym przyjemnym rytuałem, staje się aktem odwagi. Erika postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Broń w jej dłoniach to symbol transformacji - z delikatnej kobiety w bezwzględną mścicielkę. Neil Jordan balansuje na cienkiej granicy między sprawiedliwością a moralnym dylematem: komu odebrać życie, a komu darować? W tych momentach film staje się niemalże psychologiczną studnią emocji, w której każdy z nas odnajdzie cząstkę własnego strachu. View oEmbed on the source website Aktorski majstersztyk i napięcie, które nie opuszcza Jodie Foster daje pokaz aktorskiej perfekcji, której trudno się oprzeć. Terrence Howard w roli gliniarza Mercer wprowadza kontrapunkt, subtelnie ukazując fascynację bohaterką. Między nimi rodzi się napięcie, które dodaje filmowi dodatkowej warstwy złożoności. To nie tylko historia zemsty - to portret kobiety, która mierzy się z własnymi słabościami i niepewnością, a widz staje się niemal uczestnikiem jej walki. Film może kojarzyć się z klasycznym „Życzeniem śmierci”, ale Erika Bain to zupełnie inny typ bohaterki. Delikatna, a zarazem niepokojąco bezwzględna, balansuje między ofiarą a katem. To „Batman w spódnicy” - piszą w komentarzach na Filmwebie widzowie - który wciąga emocjonalnie i pozostawia w widzu ślad, którego nie da się zignorować. Dla kogo jest „Odważna”? Film polecam przede wszystkim widzom, którzy cenią aktorski talent Jodie Foster i historie o kobiecej sile po traumie. Jeśli szukasz kina akcji w klasycznym wydaniu, możesz poczuć lekkie rozczarowanie - to nie jest film pełen wybuchów i pościgów. To psychologiczny thriller, który wnika pod skórę i zmusza do refleksji. To opowieść o strachu, który można przemienić w siłę, i o mocy decyzji, które definiują człowieka. Produkcja z rewelacyjną Jodie Foster w roli głównej jest dostępna w podstawowym katalogu thrillerów na Amazon Prime Video.
Alexandra Hedison znana jest nie tylko jako żona Jodie Foster. To ceniona fotografka i reżyserka
Alexandra Hedison od ponad dziesięciu lat tworzy szczęśliwy związek z aktorką Jodie Foster. Kim jest kobieta, wobec której Foster publicznie nie boi się okazywać uczuć?
W tym artykule: Kim jest Alexandra Hedison? Związek Alexandry Hedison z Ellen DeGeneres Alexandra Hedison i Jodie Foster Kim jest Alexandra Hedison? Alexandra Hedison, prywatnie żona aktorki Jodie Foster. Zawodowo - ceniona fotografka, której prace można znaleźć w galeriach i muzeach na całym świecie (Paryżu, Los Angeles czy Korei). Hedison jest również aktorką i reżyserką oraz posiada wiele innych pasji. Urodzona 10 lipca 1969 roku w Los Angeles, Alexandra jest córką aktorskiej pary, Davida i Bridget Hedisonów. Jej ojciec, David Hedison, był aktorem znanym z roli w filmie "The Fly" z 1958 roku oraz jako agent Felix Leiter w filmach o Jamesie Bondzie: “Żyj i pozwól umrzeć” oraz “Licencja na zabijanie”. Jej mama, Bridget Hedison pracowała między innymi za kulisami produkcji kultowego serialu “Dynastia”. Chociaż Alexandra dorastała w blasku Hollywood, szybko odnalazła swoją własną drogę w kierunku sztuk wizualnych. Ukończyła studia na Antioch University, wcześniej studiowała na UCLA i SUNY Purchase. Jej twórczość fotograficzna łączy minimalistyczne podejście z introspekcją, co sprawia, że jej prace przyciągają uwagę zarówno krytyków, jak i kolekcjonerów. Alexandra próbowała swoich sił również jako architektka. W 2006 roku wzięła udział w reality show “Designing Blind”. W latach dziewięćdziesiątych zagrała między innymi w: “Melrose Place” i “Lois & Clark” oraz w “The L Word”. Jednak aktorstwo nie było jej prawdziwą pasją. “Utrzymywałam się, ale byłam nieszczęśliwa” – mówiła w The New York Times. “Aktorzy muszą cały czas znajdować się w centrum uwagi. To nie ja.” W 2024 roku Hedison wyreżyserowała krótki film dokumentalny o niebinarnym autorze, poecie i komiku Aloku Vaid-Menonie. Premiera odbyła się na Festiwalu Filmowym Sundance. Związek Alexandry Hedison z Ellen DeGeneres O Alexandrze Hedison zrobiło się głośno za sprawą związku z amerykańską aktorką i scenarzystką Ellen DeGeneres. Para spotykała się od 2000 do 2004 roku. “Musiałabym być Oprah, żeby z nią konkurować” – mówiła żartobliwie Hedison w wywiadzie dla The New York Times w 2004 roku. „Przyznaję, że są momenty, kiedy nie mogę dostać rezerwacji w popularnej restauracji, dopóki nie powiem, że to dla mnie i Ellen” - wyznała, mówiąc o popularności partnerki. Chociaż DeGeneres i Hedison podobno rozmawiały o planach adopcji dziecka w październiku 2004 roku, rozstały się pod koniec roku. Tuż po rozstaniu ich wspólne zdjęcie znalazło się na okładce The Advocate. Aby wyjaśnić zaistniałą sytuację, Ellen DeGeneres wydała oświadczenie, w którym wyjaśniła, że moment publikacji zbiegł się z nieoczekiwanym rozstaniem z Alexandrą Hedison. „Jedną rzeczą, której żałuję w związku z tym artykułem jest to, że ludzie, którzy będą go czytać, nie zrozumieją, co się dzieje” – wyznała DeGeneres. “Moje życie zostało udokumentowane przez Alexa dla The Advocate. To był pierwszy raz, kiedy zrobiłyśmy coś takiego. Kto by pomyślał, że publikacja i moment jej ukazania się okażą się słodko-gorzkie?” Alexandra Hedison dodała: „Nigdy bym nie napisała tej historii, gdybym myślała, że ​​nie będziemy razem dzisiaj”. W wywiadzie, który został przeprowadzony 14 listopada, DeGeneres wyznała swoją miłość do Hedison. „Kiedy powiedziałam 'kocham Alex i jestem szczęśliwsza niż kiedykolwiek', wszystkie te rzeczy były prawdą, nadal ją kocham i bardzo mi na niej zależy. Życie jest pełne niespodzianek i nikt nie wie, co przyniesie jutro. To nie jest łatwe, ale naprawdę pracujemy nad tym, aby radzić sobie z tym w zdrowy, prywatny sposób. I nie trzeba dodawać, że nadal szanujemy się. Wspierałyśmy się i pomagałyśmy sobie nawzajem w trudnych chwilach, i to wsparcie nadal jest obecne”. Alexandra Hedison i Jodie Foster Po latach Alexandra odnalazła szczęście u boku Jodie Foster. W kwietniu 2014 roku Foster i Hedison po roku znajomości wzięły ślub. Jeszcze podczas rozdania Złotych Globów w 2013 roku Jodie otwarcie mówiła, że jest singielką. Ceremonia i związek pary były owiane tajemnicą. Dopiero w lipcu 2021 roku, kiedy Jodie Foster odbierała Honorową Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes, razem z żoną po raz pierwszy przeszły po czerwonym dywanie. - „Ale jestem dumna z mojej żony”, napisała w mediach społecznościowych Hedison, zamieszczając zdjęcie Jodie tuż przed ceremonią. Wcześniej, w lutym 2021 r. kiedy Foster odbierała statuetkę Złotego Globa w czasie pandemii, razem z Alexandrą siedziały na kanapie w jedwabnych pidżamach w towarzystwie psa Ziggi. – „Kocham moją żonę. Dziękuję Ci Alex” – powiedziała Jodie, kiedy ogłoszono, że wygrywa w kategorii najlepszej aktorki drugoplanowej. - „Codziennie napełniasz mnie dumą, ale tym razem było wyjątkowo zabawnie” – dodała. Alexandra Hedison z okazji urodzin Foster (19 listopada) często zamieszcza na swoim Instagramie wspólne zdjęcia i wyznania miłości: “Kochanie ciebie jest proste jak bułka z masłem. Wszystkiego najlepszego piękna”. Również Jodie Foster w ostatnim czasie coraz częściej publicznie okazuje swoje uczucia wobec Alexandry. W kwietniu 2024 roku para obchodziła 10. rocznicę ślubu. Akurat zbiegło się to w czasie, kiedy Jodie brała udział w ceremonii odciśnięcia stóp i dłoni przed teatrem TCL w Los Angeles. - „Bardzo cię kocham i jestem wdzięczna za wspólne życie” - powiedziała Foster do swojej żony ze sceny.
Jodie Foster: filmy, kariera i życie prywatne aktorki
Jodie Foster wyznaczyła nowe standardy dla kobiet w przemyśle filmowym. Wspaniała aktorka, laureatka Oscara, reżyserka, mama, spełniona kobieta. Jak rozwijała się kariera Jodie Foster?
W tym artykule: Jodie Foster: narodziny gwiazdy Jodie Foster sięga po Oscara Jodie Foster: reżyserka i wizjonerka Jodie Foster: mama, żona i strażniczka prywatności Jodie Foster: narodziny gwiazdy Jodie Foster już jako dziecko miała niezwykły talent. Szybko okazało się, że to ona będzie zarabiać na utrzymanie rodziny. Wychowywana jako jedna z trójki rodzeństwa przez matkę Evelyn “Brandy” Foster (piosenkarkę i agentkę gwiazd) czuje presję i odpowiedzialność. Przypadkowo trafia do reklamy kremów do opalania, w której miał wystąpić jej brat. Wybrali trzyletnią Jodie. W wieku sześciu lat debiutuje w serialu komediowym “Mayberry R.F.D.”, później filmie telewizyjny “Menace on the Mountain”. Mając dziesięć lat debiutuje na wielkim ekranie w filmie Disney'a “Napoleon i Samantha”. Dwa lata później ma okazję zagrać jedną z drugoplanowych ról u Martina Scorsese w filmie “Alicja już tu nie mieszka”. Za kolejną rolę u reżysera dostaje nominację do Oscara. To właśnie w filmie “Taksówkarz” (1976) wciela się w postać nastoletniej prostytutki i gra razem z Robertem de Niro. - Choć całe dzieciństwo spędziłam przed kamerami, dopiero podczas pracy przy „Taksówkarzu” zdałam sobie sprawę, że aktorstwo to coś więcej niż zabawa i bycie sobą. Że to praca, która wymaga zmierzenia się z wyzwaniami, że potrzeba do niej arsenału instrumentów pomagających przedstawić postać, która jest zupełnie różna ode mnie. Ten film zmienił moje życie, ale czułam się jak ryba wyjęta z wody. Na szczęście był z nami Bob (Robert de Niro - przyp. red.) - mówiła aktorka po latach w wywiadzie dla „New York Timesa”. Jodie Foster sięga po Oscara W latach 80. Jodie Foster zrywa z wizerunkiem dziecięcej gwiazdy i wciela się w dojrzałe role, które okazały się dla niej trampoliną do najważniejszych nagród w branży. Za dramat “Oskarżeni” (1988) otrzymuje pierwszego Oscara. Rola zgwałconej kobiety Sarah Tobias, walczącej o sprawiedliwość przyniosła jej uznanie i dwie prestiżowe nagrody. Oprócz Oscara aktorka otrzymała nagrodę Złotego Globu. Jodie Foster nie mogła sobie wymarzyć, że zaledwie trzy lata później w jej ręce trafi drugi Oscar, a rola agentki FBI Clarice Starling w filmie “Milczenie owiec” przejdzie do historii. “W przypadku Clarice od razu wyobraziłam sobie jej głos. Głównie dlatego, że była kimś, kogo zraniło milczące krwawienie zabijanych owiec i że nie mogła nic zrobić, by im pomóc. Moja mama powiedziała: „Dlaczego chcesz grać postać, która jest cicha i myszowata?”. Ale Clarice nosiła w sobie tę cichość, prawie wstyd, że nie była większa, że nie była silniejsza. To osoba próbująca przezwyciężyć defekt ciała, w którym się urodziła (…)” - mówiła o swojej roli Foster dla “Variety”. W tej samej rozmowie Anthony Hopkins, który również otrzymał Oscara za rolę Hannibala Lectera wyznał: “Nie mogłem uwierzyć w swoje szczęście i bałem się z tobą rozmawiać. Myślałem: ona właśnie zdobyła Oscara.” Premiera filmu odbyła się w 1991 roku. Później Jodie Foster zagrała jeszcze w filmach “Cienie we mgle” (reż. Woody Allen), “Sommersby” (u boku Richarda Gere’a) czy komedii “Maverick” z Melem Gibsonem. Jodie Foster: reżyserka i wizjonerka Jodie Foster nie zadowoliła się sukcesem wyłącznie jako aktorka. Zadebiutowała jako reżyserka w 1991 roku filmem “Mały człowiek Tate”. To historia chłopca o niezwykłym talencie i wyzwaniom, jakie niesie dorastanie w społeczeństwie, które nie zawsze rozumie wyjątkowość jednostek. Film spotkał się z uznaniem krytyków i widzów, a dla Foster był kamieniem milowym w budowaniu pozycji w tym świecie. W 1992 roku Jodie założyła własną firmę producencką Egg Pictures. W ten sposób mogła realizować projekty wykraczające poza typowe ramy hollywoodzkiej fabuły. Egg Pictures skoncentrowało się na produkcji filmów artystycznych i niszowych, wprowadzając historie o wyraźnym przekazie społecznym i emocjonalnej głębi. Przykładem jest “Dom na krańcu świata (1995), film o poszukiwaniu tożsamości i rodzinnych relacjach, oraz “Beaver” (2011), poruszający temat zdrowia psychicznego. Firma pozwoliła Foster stworzyć projekty, które przemawiały do widza nie komercyjnym blaskiem, ale autentycznością i szczerością. Hilary Swank: filmy, kariera i życie prywatne aktorki - Produkcja filmowa to okropna praca, za którą nikt ci nigdy nie dziękuje – mówiła, zamykając firmę po dziesięciu latach. – Dobrze było dojść do punktu, w którym udowodniłam sobie, że potrafię to robić. Że jestem w tym niezła. I że już nie muszę popisywać się sama przed sobą. Jodie Foster: mama, żona i strażniczka prywatności Jodie Foster znana jest z tego, że bardzo chroni prywatność. Ma to swoje uzasadnienie. Studiując na Uniwersytecie w Yale przeżyła traumę. Niezrównoważony psychicznie mężczyzna, chcąc zaimponować aktorce, postrzelił prezydenta Ronalda Reagana. Jodie zrobiła sobie rok przerwy w nauce, a zamachowiec (John Hinckley) został uniewinniony za niepoczytalność i osadzony w zakładzie psychiatrycznym. Aktorka ma dwóch synów Charlesa Bernarda Fostera (ur. 1998) i Kita Bernarda Fostera (ur. 2001). Do tej pory nie wiadomo, kto jest ich ojcem. Media spekulowały, że aktorka poddała się in vitro, a dawcą był jej wieloletni przyjaciel. Jodie Foster przez lata związana była z producentką filmową Cydney Bernard, którą poznała na planie filmu “Sommersby” w 1993 roku. Jednak dopiero podczas gali magazynu „The Hollywood Reporter” w 2007 roku odbierając nagrodę podziękowała swojej “pięknej Cydney”, która wspierała ją w trudnych chwilach. Niespełna rok później media doniosły o rozstaniu pary. Podczas Złotych Globów w 2013 roku kiedy Jodie Foster odbierała nagrodę, zwróciła się do byłej partnerki: “Dziękuję ci, Cyd. Jestem bardzo dumna z naszej nowoczesnej rodziny i naszych niezwykłych synów, Charliego i Kita, dzięki którym oddycham i mogę się rozwijać.” Aktorka po raz pierwszy odniosła się do plotek i ogłosiła, że jest singielką: - “Jestem trochę zdenerwowana, choć pewnie nie tak, jak moi PR-owcy. Zrobiłam swój coming out już z tysiąc lat temu. Wtedy po cichu, jako młoda dziewczyna, otworzyłam się przed bliskimi, rodziną, współpracownikami. Właściwie to przed wszystkimi, których spotykałam na swojej drodze. Czuję jednak, że muszę głośno powiedzieć to, czego nie odważyłam się powiedzieć publicznie do teraz. Chcę z dumą ogłosić, że jestem... singielką.” W kwietniu 2014 roku Foster poślubiła Alexandrę Hedison, fotografkę i aktorkę, znaną również z wcześniejszego związku z Ellen DeGeneres. W lutym 2021 roku odbierając kolejną statuetkę Złotego Globu, razem siedziały na sofie (z powodu pandemii wręczenie nagród odbywało się zdalnie). – Kocham moją żonę – powiedziała Jodie, kiedy ogłoszono, że wygrywa w kategorii najlepszej aktorki drugoplanowej. - “Codziennie napełniasz mnie dumą, ale tym razem było wyjątkowo zabawnie” – dodała. Foster i Hedison tworzą silną, wspierającą się parę, pozostając jedną z najbardziej dyskretnych, ale zarazem podziwianych par w Hollywood.
Jodie Foster nie lubi pracować z dwudziestolatkami? Według aktorki generacja Z jest „naprawdę irytująca”
Kiedy wydawało się, że o „roszczeniowej i rozwydrzonej” generacji Z napisano już wszystko, swoje trzy grosze musiała dorzucić Jodie Foster. Czy gwiazda dołączyła do chóru krytycznych głosów, nieustannie kwestionujących postawy i wartości najmłodszego pokolenia pracowników? Nie do końca.
Na pewno nieraz zdarzyło wam się natknąć na tekst, w którym dwudziestoletni pracownik korporacji gra rolę najmroczniejszego czarnego charakteru? Z rozmysłem rzuca kierownictwu kłody pod nogi, odmawiając bezpłatnych nadgodzin i odbierania telefonu w weekendy. O zgrozo, w mediach społecznościowych lansuje trendy takie jak quiet quitting czy lazy girl job, przez które wskaźniki efektywności lecą na łeb, na szyję. Czy w walce o przyjazne środowisko pracy i zdrowy balans między życiem zawodowym a prywatnym posuwa się czasem do przesady? Na biurowych korytarzach zapewne można spotkać skrajne przypadki. Jednak koniec końców każde pokolenie ma swoje zalety i przywary, a do tego uczy się na błędach starszych koleżanek i kolegów. Osoby urodzone między 1996 a 2012 rokiem nie są tutaj wyjątkiem. Z jednej strony wkraczający na rynek milenialsi też zbierali cięgi. Powielane na masową skalę stereotypy na temat generacji Z można więc zrzucić na odwieczne różnice pokoleniowe. Jednak tym razem nie do końca przychylne opinie napływają już nie tylko z oszklonych drapaczy chmur, ale także z Hollywood... Jodie Foster nie lubi pracować z dwudziestolatkami? Według aktorki generacja Z jest „naprawdę irytująca” W kwestii Gen Z postanowiła wypowiedzieć się Jodie Foster. „Są naprawdę irytujący, szczególnie w miejscu pracy. Mówią: »Nie, nie mam dziś na to ochoty. Przyjdę na 10:30«. Albo kiedy zwrócę im uwagę, że zrobili błędy gramatyczne w mailach. Pytam: »Nie sprawdziłeś pisowni?« A oni na to: »Dlaczego miałbym się tym zajmować, czy to nie jest ograniczające?«” – powiedziała z lekkim przekąsem w rozmowie z Guardianem. Ostra ocena? Tylko pozornie. Gwiazda szybko spuściła z tonu i podkreśliła, że wcale nie czuje się lepsza od przedstawicieli pokolenia Z. Zamiast tego ma dla nich kilka cennych rad, które mogą znacznie ułatwić współpracę między różnymi grupami wiekowymi. Ze względu na wykonywaną od dziecięcych lat profesję swoje porady skierowała oczywiście do początkujących aktorów: „Muszą się nauczyć relaksu, jak nie rozmyślać za dużo, jak dorobić się czegoś własnego. Mogę pomóc im to odnaleźć. To o wiele zabawniejsza pozycja niż bycie – przy całej tej presji – głównym bohaterem historii”. Nie są to tylko czcze słowa. Niedawno aktorka sama wyciągnęła rękę do Belli Ramsey z „The Last od Us”. „Często kontaktuję się z młodymi aktorami. Czuję, że to moja powinność, ponieważ mnie samej było trudno, kiedy dorastałam” – mówi. Przyznaje też, że podobają jej się modowe wybory Ramsey, na które ona nie mogła sobie pozwolić w przeszłości. „Nie mieliśmy wolności. Mam nadzieję, że zwrot w stronę autentyczności oferuje tę prawdziwą wolność” – tłumaczy. Jodie Foster podochodzi więc do dzisiejszych dwudziestolatków z dużym zrozumieniem i otwartą głową. 61-latka jawi się jako zwolenniczka budującego dialogu i wymiany doświadczeń, co wydaje się najlepszą możliwą drogą. Tylko brać przykład. Milenialsi i Generacja Z uciekają w klasykę przed przebodźcowaniem
Cannes 2021: stylizacja Marion Cotillard zaskoczyła wszystkich! Co miała na sobie aktorka podczas spotkania z fotoreporterami?
Festiwal Filmowy w Cannes 2021 dopiero się zaczął, a już trafił na pierwsze strony serwisów internetowych. Powodem jest Marion Cotillard, a dokładnie jej nietuzinkowa stylizacja.
A przecież francuska gwiazda uznawana jest za jedną z najlepiej ubranych aktorek w branży. Tym razem jednak to co miała na sobie Marion Cotillard raczej nie zachwycił internautów... Cannes 2021: stylizacja Marion Cotillard zaskoczyła wszystkich! Co miała na sobie aktorka podczas spotkania z fotoreporterami? Marion Cotillard przyjechała do Cannes w ramach swojego najnowszego filmu "Anette", którego premiera zaplanowana jest właśnie na pierwszy wieczór słynnego festiwalu. Produkcja w reżyserii Leosa Carax ("Holy Motors", "Pola X", "Kochankowie z Pont-Neuf") opowiada historię związku pewnej diwy operowej i standupowego komika. Na Lazurowym Wybrzeżu pojawiła się cała ekipa razem z Adamem Driverem na czele. Tradycyjnie goście specjalni w ciągu dnia biorą udział w konferencjach prasowych oraz pozują fotografom (słynny "photocall"). Tak było i tym razem, a jedną z pierwszych gwiazd, która stanęła przed obiektywami była właśnie Marion Cotillard. 45-letnia Paryżanka pojawiła się w biało-czarnym komplecie, który komentują wszyscy. Choć sesja ma charakter półoficjalny zaproszone osoby korzystają z usług stylistów. Tak było i tym razem, ale chyba nikt nie spodziewał się, że Cotillard wystąpi w biało-czarnej koszuli oraz w... kolarkach! Cały look pochodzi z kolekcji Chanel. Czy to idealny zestaw na taką okazję jak Cannes 2021? Zdania są podzielone. Cannes 2021: 10 premier, których nie możemy się doczekać Cannes 2021: gwiazdy na słynnym festiwalu filmowym Do słynnej nadmorskiej miejscowości zjechały się już pierwsze gwiazdy. O prestiżową Złotą Plamę powalczy aż 24 filmów, w tym "The French Dispatch" Wesa Andersona, "Tout s'est bien passé" François Ozona, czy "Memoria" Apichatponga Weerasethakula z Tilda Swinton. Wszystkie dzieła w konkursie głównym oceniać będą: Spike Lee (reżyser, przewodniczący jury), Maggie Gyllenhaal (aktorka), Melanie Laurent (Aktorka), Mati Diop (reżyserka i scenarzystka), Mylene Farmer (piosenkarka), Jessica Hausner (reżyserka i scenarzystka), Kleber Mendonca Filho (reżyser, producent i scenarzysta), Tahar Rahim (aktor) oraz Song Kang-ho (aktor). Laureatką honorową tegorocznej Złotej Palmy została Jodie Foster, która odbierze statuetkę podczas gali otwarcia (wręczy jej ją Pedro Almodóvar). Zarówno jury, jak i Foster spotkali się dziś z fotografami - zdjęcia znajdziesz w naszej galerii. Festiwal Cannes 2021 potrwa od 6 do 17 lipca.
Mimo rangi i prestiżu wiele osób mówi o nim „targowisko próżności”. Festiwal filmowy w Cannes już dawno za nami, ale analiza jego zmieniającego się charakteru trwa.
Susan Sarandon, Geena Davis i Salma Hayek zawitały w tym roku na Riwierę Francuską nie z powodu premier. Jodie Foster przyjechała do Cannes nie tylko dlatego, że pokazywała poza konkursem „Zakładnika z Wall Street” w swojej reżyserii. Uwielbiana przez Francuzów Juliette Binoche również miała powody, by pojawić się na festiwalu niezależnie od udziału w konkursowej produkcji Brunona Dumonta „Ma loute”. Choć aktorki były widoczne na czerwonym dywanie, przyznały, że decydujące okazało się zaproszenie na cykl spotkań pt. „Women in Motion”. Założenie tej inicjatywy jest proste: doceniać, nagradzać, łączyć i promować utalentowane przedstawicielki środowiska filmowego. Harmonogram zakładał siedem spotkań (czasem nawet trzygodzinnych) z gwiazdami i z udziałem dziennikarzy, co na 11 dni tegorocznego festiwalu, wypełnionego od rana do wieczora pokazami, sesjami, wywiadami, stanowiło intensywną propozycję. Wizja posłuchania aktorek dyskutujących na tematy okołofilmowe wydała mi się jednak nęcąca. Jak się okazało, nie byłam w tym odosobniona. Tak pomyślała chyba połowa z trzech tysięcy akredytowanych w Cannes dziennikarzy, którzy też postanowili zrezygnować z seansów i szturmować kameralne jak na festiwal spotkania (w salce hotelowej z widokiem na morze mieściło się około 60 osób). Żeby wziąć udział w „Women in Motion”, każdorazowo trzeba było ubiegać się o pozwolenie, niezależnie od akredytacji. Mnie udało się je zdobyć dzięki współpracy z ELLE. Gdy Susan Sarandon i Geena Davis wchodzą na salę, od razu uruchamiają salwy braw. Nie wyglądają tak jak przed laty (co nie jest oczywiste w świecie show-biznesu) i może właśnie dlatego ich naturalna, szlachetna dojrzałość budzi entuzjazm. Tak niewiele, a przy tym tak wiele w świecie iluzji, nie tylko filmowej. Wspaniały film Ridleya Scotta z ich udziałem, „Thelma i Louise”, powstał już 25 lat temu. Tak, dokładnie tyle (liczyłam dwa razy na kalkulatorze, bo przecież się wydaje, że było to całkiem niedawno). To dobry pretekst do tego, by się zastanowić, jakie zmiany zaszły od tamtej pory. Jak historia dwóch kobiet, które mają odwagę porzucić domową rutynę na rzecz szalonej wyprawy, zostałaby nakręcona współcześnie? Sarandon stwierdziła sceptycznie, że dzisiaj taki film nie mógłby powstać bez przypisania twórcom ideologicznych zapędów. – A przecież, by kręcić filmy, trzeba mieć głowę wolną od emblematycznych haseł – dodała. – To nie jest film o feministkach, ale o każdej z nas – wtórowała jej Geena Davis. Każda z nas skacze z „klifu” codziennie, dokonując okrutnych, trudnych wyborów. I nikt nie kręci o nas filmów, dziewczyny! Sarandon zauważyła, że chociaż jest coraz więcej reżyserek, to wciąż funkcjonują w branży na prawach wyjątku. Kobiety dużo ciężej muszą pracować na sukces, a w dodatku często im się zarzuca, że osiągnęły go drogą na skróty: – Irytuje mnie, gdy ktoś insynuuje, że moja zdolna koleżanka dostała rolę, bo się z kimś przespała. Dlaczego podważa się jej talent? Salma Hayek podała przykłady z własnego doświadczenia po to, by zilustrować skalę nierówności panujących w branży filmowej. – Raz usłyszałam: „Jesteś piękna, zdolna i mądra. Poprostu miałaś nieszczęście urodzić się po złej stronie granicy” – wspominała Hayek, która pochodzi z Meksyku. – „Nigdy nie wyjdziesz poza role służących w amerykańskim kinie. Tym bardziej z twoim akcentem!”. Aktorka przyznała, że bardzo ją ta opinia zabolała. Dziś docenia swoje korzenie i szczerość rozmówcy, który ją zmotywował do pracy nad sobą, rynkiem i... akcentem. Jednak Hayek miała przygotowane też inne opowieści, dużo bardziej gorzkie, bez happy endu. – Czy wiecie, że w Hollywood aktorzy zwykle mają zakontraktowany wpływ na wybór aktorki, która ma im partnerować? Decyzja nie zależy od reżysera castingu, tylko od osobistych i towarzyskich preferencji – mówiła. – Zapytałam o to kolegę, wielką gwiazdę za oceanem, z którym grałam, więc chyba powinnam być mu wdzięczna. Przyznał mi rację. Gdy spytałam, dlaczego to takie ważne, odpowiedział że chce mieć wybór, kogo będzie musiał całować. Słyszycie to?! On chce mieć wybór, nie wystarczają mu milionowe gaże! Wydało mi się to niezwykle seksistowskie. Jodie Foster starała się zgłębić genezę dysproporcji w płacach kobiet i mężczyzn nie tylko wśród aktorów. Mówiła też o tym, jak trudno było jej się przebić z pomysłem na pierwszy film, mimo że była już uznaną aktorką z nagrodami na koncie. – Nikt nie chciał uwierzyć w mój pomysł na kino – wspominała. – Po prostu potencjalni sponsorzy nie sądzili, by kobieta za kamerą mogła generować sukces frekwencyjny, finansowy i artystyczny. Patrzyli na mnie jak na kosmitkę. Przyczyna? Według Foster kobiety dały sobie wmówić, że ktoś wie lepiej, jaki rodzaj kina je interesuje. Co więcej, producenci filmowi nie mają przekonania co do tego, że aktorka lub reżyserka pociągnie za sobą tłumy. Za każdym razem musi wykazać, że wygeneruje zysk. – Jak to udowodnić? – pytała retorycznie Foster. – Nikt nie prosi mężczyzn o dowody ich sukcesu przed jego osiągnięciem – ironizowała. – Dałyśmy się przekonać, że lepiej, gdy decydują za nas mężczyźni, bo to oni znają nasz gust filmowy. Nie znają. Za to bardzo chcę go kształtować. Niedawno zrealizowałam thriller sensacyjny. Trzech z czterech producentów, do których zgłosiłam się po wsparcie, zapewniło mnie, że rozważa moją propozycję, o ile zamienię gatunek na komedię romantyczną, bo to pewniejszy format w kinie tworzonym z myślą o kobietach. Tylko dlatego, że jestem kobietą moje kino automatycznie jest definiowane jako to dla kobiet? Czy to oznacza, że większość filmów jest dla mężczyzn, bo ich autorzy to mężczyźni? Śmieszny wniosek w branży, w której ponad połowę widowni stanowią kobiety! Aktorka Chloë Sevigny przyjechała do Cannes ze swoim krótkometrażowym filmem „Kitty” (to jej debiut reżyserski). Mówiła: – Wielokrotnie na planie spotykałam się z sytuacją, w której kobieta podnosząca głos lub wdająca się w sprzeczkę, gdy się z czymś nie zgadza, jest uznawana za histeryczkę. Jej zdaniem w konsekwencji dziewczyny nie angazują się potem w żadne konflikty ani dyskusje z obawy przed tym, że nie zostaną ponownie zatrudnione. – Chciałabym, by w tym biznesie zezwalano im na to samo co mężczyznom, aby skala ocen była dla wszystkich jednakowa – podkreślała Sevigny. Przyznała też, że długo zwlekała, nim stanęła za kamerą: – Wydaje mi się, że budowanie i umacnianie wiary w siebie i w to, że ma się coś do zaoferowania światu, trwają dłużej u kobiet niż u mężczyzn. Tracimy czas na mnóstwo wątpliwości. To oczywiście kwestia wychowania i obyczajowości, ale kobieta zwykle musi zmierzyć się całą masą leków narzuconych przez normy i system, w którym żyje. Mężczyzna nie pokonuje tego typu barier. Już pierwsza edycja cyklu „Women in Motion” z 2015 roku była powiewem świeżości, chociaż Thierry Fremaux, dyrektor festiwalu, spotkał się z falą krytyki. Zarzucono mu, że podpina się pod modne feministyczne hasła, by festiwal jawił się jako impreza na czasie. Tymczasem, chcąc wziąć w niej udział, trzeba podporządkować się bardzo określonemu wzorcowi kobiecości. Jeszcze w zeszłym roku Emily Blunt, gwiazda konkursowego filmu „Sicario” Denisa Villeneuve’a, wyrażała głośno swój sprzeciw wobec restrykcyjnych zasad, według których na galowe pokazy aktorki, reżyserki i producentki obowiazkowo muszą wkładać szpilki. – Znam mnóstwo kobiet, które ze wzgledów zdrowotnych nie mogą chodzić w butach na obcasach. Czy to je dyskwalifikuje jako widzów? – pytała, choć sama nie miała odwagi wyłamać sie z dress code’u. Zrobiła to w tym roku Julia Roberts, gwiazda filmu „Zakładnik z Wall Street” w reżyserii Jodie Foster. Amerykańska aktorka przybyła na czerwony dywan… boso. „Czy na pewno mogę wejść?” – pytała zakłopotanego ochroniarza z niewinnym uśmiechem (oczywiście nikt nie zatrzyma Julii Roberts…). Jodie Foster pękała z dumy, a partnerujący obu artystkom George Clooney tłumaczył, że ma… niewyszorowane pięty, dlatego przyszedł w butach. Całe zdarzenie celnie skomentowała Juliette Binoche, która także była tegorocznym gościem „Women in Motion”. – Myślałam, że Europa oprze się chorobie idealnego stroju, urody, uśmiechu, zachowania – mówiła z rozczarowaniem. – Ameryka ma swoją poprawność, czasami mi się wydaje, że wręcz nadpoprawność. Gram w filmach, więc wiem, co to znaczy iluzja. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek wcześniej – czyli w latach, gdy byłam młoda i mogłam się na to nabrać – czuję się zakładniczką jakiegoś przedziwnego systemu. Wszędzie czytam, że to na mnie chodzą tłumy do kina, że to ja generuję sukces filmu. Jeśli jestem siłą napędową, to dlaczego pozostawia mi się tak niewielkie pole do decyzji? Zaczynam wręcz brzydzić się tego, co osiągnęłam, wiedząc, jak niewiele ode mnie zależy. To nie jest mój triumf, moje wybory, moje pole bitwy. A jednak jest to zawód, który wykonuje od lat, który kocham, spełniam się w nim. Jak ochronić siebie w tym świecie? Jak pozostać sobą na własnych warunkach i nie iść na bolesne kompromisy? Te pytania rzucają inne światło na czerwony dywan i pozwalają zrozumieć, dlaczego bose stopy Julii Roberts uwolnione z niewygodnych szpilek to nie tylko smaczna anegdota z targowiska próżności. Teskt Anna Serdiukow
Kto z kim trzyma sztamę? Które gwiazdy wspólnie jeżdżą na wakacje, zakupy lub pomagają sobie podczas trudnych chwil? Sprawdźcie!
Rzadko pozują wspólnie na "ściankach". Czasem możemy przeczytać o ich relacji w wywiadach, raz na jakiś czas paparazzi zrobią im wspólne zdjęcie. Gwiazdy swoje przyjaźnie trzymają w tajemnicy. Częściej możemy usłyszeć o ich dzieciach czy gorących, ale krótkotrwałych romansach. Oczywiście są wyjątki od reguły. Victoria Beckham okzjonalnie publikuje na Twitterze wspólną fotografię z Evą Longorią. Sofia Coppola od lat wspiera Marca Jacobsa (nie tylko nosząc jego projekty na ważnych galach). Lea Michele wyznaje w ELLE US (zobacz tutaj), że po śmierci narzeczonego pomogła jej Kate Hudson. Podczas ostatniej gali rozdania Złotych Globów Jodie Foster przyjmując nagrodę za całokształ twórczości wspomniała o Melu Gibsonie. A Quentin Tarantino nie ukrywał, że poczekał, aż Uma Thurman urodzi, żeby nagrać "Kill Bill Vol. 2"! Dzięki tym przeciekom wiemy, kto z kim trzyma w przemyśle rozrywkowym. Przyjaźnie w show-biznesie >>