Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Hanną Lis: „Nie wstydzę się wieku, pieniędzy ani ambicji”
"Szczęścia można się nauczyć. Z biegiem lat wypracowałam jego własną produkcję. Smutek przeżywam cicho, a radość głośno. O smutku mówię mało, o radości często – to kluczowe" – mówi Joanna Przetakiewicz. To rozmowa o prawdziwej kobiecej sile i bezkompromisowości w stawianiu na swoim.
Hanna Lis: Spotykamy się w sobotni poranek u ciebie w domu. Herbata się parzy, psy biegają dookoła. Błogostan… Joanna Przetakiewicz: Wiem, do czego pijesz. Ci, którzy mnie nie znają, raczej nie kojarzą mnie ze spokojem. Ja cię znam i też nie kojarzę ze spokojem. Raczej z turbo doładowaniem. Co to za magia dzieje się w domu? Dom jest cudem. Rajem, azymutem, strefą totalnego bezpieczeństwa i – tak jak powiedziałaś – spokojem. Tu odpoczywam. Często mówi się, żeby wyjechać na wakacje – wtedy można będzie odpocząć. Moje tak nie wyglądają. Zwykle są krótkie, maksymalnie siedmiodniowe, więc wyciskam z nich, ile tylko mogę. Dla mnie wyjazd na narty oznacza bycie rano na stoku, wieczorem na kolacji. Po drodze shopping, gadanie godzinami z przyjaciółmi i na koniec dnia randka z Rinkem. Nie znoszę marnować czasu, więc moje wakacje to nie odpoczynek, tylko szał. Znamy się, więc mogę potwierdzić. Jednak jesteś wręcz uosobieniem totalnej autodyscypliny i życia zaplanowanego w najdrobniejszych szczegółach. Tak, w Excelu niemal. Właśnie dlatego żyję jak w szwajcarskim zegarku, bo wiem, że jeśli czegoś precyzyjnie nie zaplanuję, to tego marginesu dla „szału” nie będzie. Doprecyzujmy, czym jest „szał”? To możliwość postawienia mojego Excela na głowie. Jutro będzie taka kombinacja. Pobudka o 5.30, bo jest akcja ocieplania schronisk dla psów i trzeba zrobić to natychmiast, ponieważ w nocy będzie minus 17 stopni. Szałem jest też ciągły rozwój – to wielki składnik mojego szczęścia. Ostatnio siedziałam z przyjaciółmi i planowaliśmy podróże. Nagle mówię: „Zaraz, stop! Muszę mieć czas na rozwój!”. Chcę mieć czas na pracę, na zdobywanie i osiąganie. Daleko mi do tego, by jeździć po świecie i żyć z tego, co mam. Czasami zastanawiam się, jak Rinke nadąża. Nadąża znakomicie, bo sam dużo pracuje i intensywnie żyje. Podziwiam w nim ambicję, pracowitość i dyscyplinę. A spokój? Moim zdaniem największym prezentem, jaki mężczyzna może dać kobiecie, jest poczucie spokoju. I Rinke mi to daje. Wracając do domu, nie muszę się zastanawiać, czy mąż będzie sfochowany, czy przywlecze z pracy problemy i frustracje. Po różnych życiowych zakrętach i doświadczeniach wiem, że najważniejsze to mieć partnera, który jest twoim przyjacielem. W miłości przyjaźń jest najistotniejsza. Własny biznes, Era Nowych Kobiet, akcje społeczne. Do tego rodzina i przyjaciele, na których zawsze masz czas. Nie dostajesz palpitacji serca, kiedy patrzysz w kalendarz? Czasami dostaję. Ale nie potrafię ani nie potrzebuję długo odpoczywać. Szybko się regeneruję i mimo że zrobiłam ostatnio akcję o wypaleniu zawodowym, sama lubię się zajechać. Nie potrafiłabym żyć inaczej. Nasze drogi przecinają się od ponad 21 lat. Bardzo ten czas cię zmienił? Mam 58 lat i czuję się jak 58-latka. Doświadczyłam ogromu dobra, ale i sporo traum. Za to fundamentalne cechy charakteru, jak rozmach, brak umiaru i zdrowego rozsądku, pozostają oczywiście niezmienne. A poważnie: zmieniłam się. I całe szczęście. Często, mając najlepsze intencje, składamy sobie życzenia: „Nigdy się nie zmieniaj”. Otóż odwrotnie! Zmieniaj się cały czas! Buduj siebie! Idź coraz wyżej, idź nieznaną drogą. Już to kiedyś odszczekałam, ale uczynię to publicznie. Pamiętasz swój wywiad w „Playboyu” przed laty? Ja ci wtedy mówiłam: „Aśka, po co ci to? Za chwilę dostaniesz łomot, zlinczują cię”. Wywiad był świetny, ale zdjęcia odważne, byłam sceptyczna. Nie tylko ty. Wszyscy byli sceptyczni. Raptem kilka osób o tym wiedziało i większość była na „nie”. Ale postawiłaś na swoim. Na okładce wystąpiłaś na swoją pięćdziesiątkę, a zdanie: „Kobieta z wiekiem nie staje się przezroczysta, tylko bardziej wyrazista” przemeblowało wiele w głowach. W mojej też. Często działam intuicyjnie. Gdy ktoś pyta, czy przemyślałam temat, zdarza mi się odpowiadać szczerze, że nie, ale tak czuję. Kiedyś syn powiedział mi: „Nie rób tego, jeśli twoja rakieta nie jest wysterowana w dobrym kierunku”. Ja na to: „Moja rakieta na pewno jest wysterowana w dobrym kierunku. Jeszcze nie wiem dokładnie, jaka będzie jej trajektoria, ale wiem, że cel jest dobry”. Cel to piąć się w górę. Ufasz własnej intuicji. Zbyt często, niestety, boimy się słuchać swojego wewnętrznego głosu, a to zwykle on jest najlepszym doradcą. Za bardzo kalkulujemy. Zbyt dużą wagę przywiązujemy do strachu przed tym, co powiedzą inni. Okładka „Playboya” w wieku 50 lat była ogromnym ryzykiem. Ale czułam, że to przełom w moim życiu, choć jeszcze nie bardzo wiedziałam, jaki. Pierwszy raz użyłam w tym wywiadzie sformułowania „kobieta nowej ery”. Wysłałam jasny sygnał: skończyłam 50 lat i nie zamierzam się tego wstydzić ani zwalniać tempa. Taki mam plan na życie. I powiem ci, że największą satysfakcją był dla mnie telefon od mojej przyjaciółki. Jej 87-letnia wówczas mama, mieszkająca w małej miejscowości, była zachwycona tą publikacją. Gdy to usłyszałam, zrozumiałam, że po prostu… jedziemy! I pojechałaś. Okładka stała się zalążkiem Ery Nowych Kobiet. To był dobry timing, bo zobacz, ile wspaniałego wydarzyło się w ostatnich latach na całym świecie. Tak, aktorki po pięćdziesiątce, po sześćdziesiątce, które nie tak dawno temu byłyby przez Hollywood wykluczane, dziś znów grają główne role. Bo nadeszła nowa era. Dojrzałe kobiety stały się widoczne. Okazało się, że jesteśmy wpływowe w wielu obszarach – od społecznych, przez ekonomiczne, po polityczne. I nawet patriarchalny świat już nie jest w stanie zignorować tak olbrzymiej grupy. Wpajam to moim dziewczynom z Ery Nowych Kobiet. Jesteście sprawcze, wszystko przed wami! Tym młodym też, żeby wiedziały, że życie nie kończy się po czterdziestce. Kiedy my byłyśmy bardzo młode, panowało przekonanie, że po czterdziestce to już tylko wnuki i szydełkowanie. Nie wiem jeszcze, jak i gdzie zrobię sześćdziesiątkę, ale gwarantuję ci, że to na pewno będzie szał i obłęd! Oprócz szału i obłędu przeżyłaś też ciężkie chwile. Byłam świadkiem, więc wiem, że nie ściemniasz, kiedy mówisz, że szczęścia można się nauczyć. Wieczorem dostawałaś kopa od życia, a rano wstawałaś z uśmiechem i robiłaś jajecznicę dla 15 osób, w tym czwórki naszych dzieci. Życie składa się z miłości i z jej braku. Z lęku i ze strachu. Z ciemności i ze światła. I chodzi o to, żeby zawsze tego światła szukać. Przez wszystkie ciężkie chwile, które przechodziłam i nadal niejednokrotnie przechodzę, powtarzam sobie, że czasami trzeba coś stracić, żeby coś zyskać. Pewne historie w życiu są po prostu podatkiem od szczęścia. Płacisz i idziesz dalej. Nie roztrząsasz przeszłości. Skupiasz się na tu i teraz. Sama sobie tej siły zazdroszczę. Tego, że ja nigdy nie mam pretensji „wstecz”. Ani do ludzi, ani do życia. Myślę, że gdyby nie Freud, ale Adler został niegdyś ojcem współczesnej psychoanalizy, to ludzie byliby dziś o wiele szczęśliwsi. Bo inaczej niż Freud, który każe wracać do dawnych traum, Adler daje narzędzia, żeby pójść do przodu. Niestety, psychoterapia bazuje dziś w największej mierze na Freudzie i rozdrapywaniu ran. Wiem, że rzuci się na nas pewnie część psychologów i powie: „Co wy tam wiecie!”. Ale to, jak ludziom każe się grzebać w dramatach przeszłości, jest złe, fatalne. Bardzo mądrze mówi o tym dr Ewa Woydyłło. Na którą w związku z powyższym wylano ostatnio kubły pomyj. Pewnie i na nas się wyleją. Niestety, ludzki mózg jest tak skonstruowany, że wyraźniej pamięta to, co złe. Jeżeli co tydzień rozgrzebujesz swoje dzieciństwo i całe zło, które ci się w życiu przytrafiło, to te złe emocje tylko w sobie utrwalasz. Sypiesz sól na ranę. Po co? Czy nie lepiej popracować nad przyszłością? Praca nad szczęściem to też jest praca. Jestem zdecydowanie pro Adler. Bo z tego grzebania w przeszłości wynikają idiotyczne wnioski, że ludzie nie powinni wybaczać. To społecznie trujące i strasznie nieodpowiedzialne. Widzę dookoła siebie ludzi, którym wmówiono, że w imię własnego dobra powinni zerwać więzy z rodzicami, bo mieli „trudne dzieciństwo”. I nie mówimy tu o molestowaniu czy przemocy, tylko o zwykłych rodzicielskich błędach. A potem rodzice umierają i taki człowiek zostaje z poczuciem winy, z niedokończoną rozmową, złamany. I to mnie przeraża. Znowu powołam się na Ewę Woydyłło. Ewa mówi przecież, że terapeuci są po to, żeby… …dawać nadzieję i prowadzić do przodu. Właśnie! A nie do zapiekania się w sobie, multiplikowania złości i odcinania się od tego, co czasami jest najważniejsze. I dokładnie to, co powiedziałaś – czasami jest za późno na rozmowę, która być może przyniosłaby spokój. Trzeba wybaczać. Na premierze książki Oprah Winfrey w Australii zrozumiałam, dlaczego ona jest dziś tym, kim jest. Opowiedziała o swoim dzieciństwie. O dorastaniu w biedzie i przemocy, przed którą nie uchroniła jej własna matka, a którą Oprah opiekowała się do późnej starości. Lecąc prywatnym samolotem, dowiedziała się od lekarza, że mama umiera. Zadzwoniła do znajomego księdza, pytając, co ma zrobić, jak się pożegnać. „Podziękuj jej za to, co zrobiła w twoim życiu” – poinstruował. „Ale za co? Nigdy mi nie pomogła, nigdy nie powiedziała pocieszającego słowa, nigdy niczego dobrego mnie nie nauczyła” – wymieniała dziennikarka. A jednak kazała pilotowi zawrócić. W drodze do szpitala doznała olśnienia. Przecież jej matka była nastolatką, kiedy ją urodziła. Przecież mogła ciążę usunąć, a jednak tego nie zrobiła. I pożegnała ją słowami: „Mamo, dziękuję ci, bo wiem, że było ci ciężko, a jednak byłaś tak dzielna, że mnie urodziłaś. I zobacz, gdzie nas to zaprowadziło”. Jej mama odeszła w spokoju. A ona została w spokoju. I o to chyba chodzi w wybaczaniu. Wybaczamy także dla siebie, trochę egoistycznie, w czym nie ma nic złego. Pomaganie też jest egoistyczne! Bo poczucia szczęścia, które daje ci to, że komuś ułatwiłaś życie, że jesteś sprawcza, nie da się porównać z niczym innym. To może być zwykły telefon i pytanie: „Co słychać?”. Im więcej pomagasz, tym większe masz poczucie spełnienia i sensu życia. Więc każdemu życzę takiego egoizmu. I pieniędzy, bo uparcie przekonujesz, że pieniądze, owszem, dają szczęście. Dość odważne, gdy w Polsce wciąż pokutuje przekonanie, że o pieniądzach nie wypada rozmawiać. Zwłaszcza kobietom. Najwięcej rodzinnych kłótni w naszym kraju dotyczy właśnie pieniędzy – aż 78 proc.! Mówimy więc o gigantycznym zjawisku. Kobiety wstydzą się negocjować swoje pensje, krępują się rozmawiać o alimentach. I właśnie owo skrępowanie jest zgubne. No bo spójrz na matkę ciężko chorego dziecka – czy ona krępuje się założyć zbiórkę na leczenie? I powiedz tej matce, która jest zmuszona żebrać o życie i zdrowie, że „pieniądze szczęścia nie dają”. Na pewno dają poczucie bezpieczeństwa. A ono jest fundamentalne dla szczęścia każdego człowieka. Nie oszukujmy się, niemal każda trudna sytuacja w życiu jest bardziej znośna, kiedy masz pieniądze. I dlatego powinniśmy, zwłaszcza my, kobiety, przestać wstydzić się o nich rozmawiać. „Powiedziała milionerka” – utnie ktoś. Sama miała lepszy start, dała lepszy start swoim dzieciom. To prawda. Najczęściej niestety jest tak, że ktoś, kto urodził się w dużym mieście, w zamożniejszej rodzinie, ma łatwiej na starcie, nie oszukujmy się. Ale to nie znaczy, że ktoś z małego miasta czy wsi jest skazany na dożywocie w więzieniu niemożliwości. Wkurza mnie, kiedy ludziom wmawia się, że pochodzenie determinuje ich los. To podcina skrzydła już na starcie. Pełna zgoda. Jednak tzw. lepszy start może ułatwić życie, ale niczego nie gwarantuje. Bo nie każdy umie skorzystać z uprzywilejowanej pozycji, którą dostał od losu. Bardzo łatwo przepuścić nawet największą fortunę. I równie łatwo można kogoś zdyskredytować, mówiąc: „Bo ty miałeś z górki”, kiedy nic nie wiemy o tym człowieku ani nie mamy pojęcia, z jakimi problemami musiał się w życiu zmagać. Skoro porównałyśmy mindset Freuda i Adlera, to nasuwa się porównanie Marksa z Heglem. Pierwszy twierdził, że byt kształtuje świadomość, a drugi, że świadomość kształtuje byt. Już wiemy z polskiego podwórka i doświadczeń komuny, że ten pierwszy głosił srogie głupoty. To świadomość kształtuje nasze życie, a więc i byt, a nie odwrotnie. Jest takie powiedzenie, że albo uczysz się przez całe życie oszczędzać, albo tak żyć, żeby nie musieć oszczędzać. I to jest dla mnie złota zasada: zawsze chcieć więcej. Głód życia jest wartością samą w sobie. Kiedyś przeprowadziłam eksperyment oszczędnościowy. Trwał dwa miesiące. Stwierdziłam, że tu się z niczego nie da zrezygnować. Mało tego – chcę więcej! Więc muszę na to „więcej” więcej pracować. Co byś dzisiaj doradziła jako przedsiębiorczyni młodej dziewczynie albo 50-latce, która chce założyć coś swojego, własny, choćby malutki biznes? Są proste rzeczy, które dają kobiecie wolność i zwiększają jej szanse. Począwszy od posiadania prawa jazdy i własnego konta bankowego. One dają wolność przemieszczania się, płacenia własnych rachunków. Dziewczynom w Erze Nowych Kobiet mówię: „Ludzie! Nie znoszę pracować sama, kocham pracować w teamie”. Bo ty jesteś bardzo stadna, nie tylko w pracy. Jestem stadna i jestem przeciwniczką teorii „mówiły jaskółki, że niedobre są spółki”. Uważam, że są genialne i miałam z nimi tylko dobre doświadczenia. Bo jak najłatwiej wyjść z impasu? Dołączyć do grupy. A czy jest dwuosobowa, czy dwustuosobowa – nie ma znaczenia. Grupa daje ci siłę. Przykład: posiadasz niewiele, ale masz umiejętności, talent, np. do pieczenia ciast czy robienia na drutach. Ktoś inny ma pieniądze do zainwestowania, ktoś lokal, który stoi pusty. W ENK mamy mnóstwo takich sytuacji. Jedne dziewczyny założyły cukiernię, inne kwiaciarnię. Grupa daje ci siłę, drugi człowiek – największe wsparcie. Mój tata zwykł często powtarzać konfucjańskie: „Ludzie potykają się nie o góry, a o kretowiska”. Mam wrażenie, że największe kretowiska są w naszych głowach – lęki, które nas ograniczają. Tak, sami sobie tworzymy ograniczenia. Spójrz na historie ludzi, którzy mają wielkie firmy. Przeważnie wcale nie były dziedziczone, tylko powstały w garażach, w dziuplach. Ich twórcy mieli odwagę, a nawet pewien rodzaj beztroski w podejmowaniu ryzyka. Instynkt mówił im, że się uda. Spotkałam kilka twoich „enek” przypadkiem w pociągu. To, jak sobie i innym pomagały w podróży, było niesamowite. Widać, że wytworzyły poczucie wspólnotowości, które chętnie przelewają na innych. To jest instynkt, pierwotny wręcz. Naprawdę nie ma lepszej życiowej czy biznesowej inwestycji niż najbliżsi, „twoi ludzie”. Oni dają ci energię. Więc wyjdź do nich, poproś o spotkanie. Zapisz się do jakiejś grupy: sportowej, filmowej, do klubu książki. To jest złota recepta na życie – przyłączyć się do innych. Wtedy naprawdę dzieją się cuda. Coraz mniej będzie tych cudów, jeśli prawdą jest, że trwa pandemia samotności. Co się wydarzyło? Nie ma co utyskiwać i jęczeć, ale prawdą jest, że wydarzył się internet, który z jednej strony daje nam wiele szans, a z drugiej sprawia, że wszystko przychodzi zbyt łatwo. Kiedyś ludzie musieli się o siebie bardziej starać, wysłać choćby list czy czekać godzinami na międzymiastową. Znaliśmy swoich sąsiadów. Dziś mamy tysiące znajomych na Instagramie, a jednocześnie nie ma nikogo, kto nakarmi naszego kota. Rozmieniamy relacje międzyludzkie na drobne. Nic z tego nie będzie. Zrób sobie listę osób, do których możesz o każdej porze dnia i nocy zadzwonić po wsparcie. Dbaj o nich. Stara zasada, od zarania dziejów: najważniejsze jest mieć swoje plemię. Co oprócz dbania o swoje plemię masz w Excelu na ten rok? W życiowym Excelu tak samo ważne jak jego prowadzenie jest ciągłe weryfikowanie, a gdy zajdzie potrzeba – edytowanie. Są w nim trzy rubryki. Jedna obejmuje cele i marzenia, druga to dochód, a trzecia to koszty uzyskania dochodu, ergo spełnienia marzeń i osiągnięcia celów. I jeżeli koszty uzyskania przekraczają dochód, jeżeli czujesz, że za sukces zapłacisz samotnością, frustracją i depresją – zmień kurs. Podobnie w relacjach międzyludzkich. Jeśli chcesz być wspaniałym przyjacielem czy partnerem, ale dostajesz tylko bęcki, także całkiem dosłownie – bo ostatnio razem obejrzałyśmy „Dom dobry” – to zmień kurs, pilnie. Tak, czasami trzeba uciec, daleko nawet, żeby dać sobie szansę. Odciąć pewne relacje, jak wycina się nowotwór. Bo bywa, że tylko taki ruch uleczy cię na zawsze. I właśnie dlatego ten życiowy Excel trzeba nieustannie weryfikować. Życzenia na 2026 rok? Życzę nam wszystkim, żebyśmy mieli właściwie wycelowany radar na ludzi. I zawsze mieli w nich oparcie.
Każda fashionistka marzy o takim dodatku. Joanna Przetakiewicz już go ma
W świecie mody są przedmioty, które z biegiem lat nie tracą na wartości, a wręcz zyskują status kultowych. Jednym z nich jest torebka Kelly od Hermès – ikona elegancji, której historia sięga niemal 90 lat, a jej uroda i funkcjonalność niezmiennie zachwycają kolejne pokolenia kobiet.
Spis treści: Historia, która inspiruje Kelly dziś – więcej niż klasyka Historia, która inspiruje Początki Kelly sięgają lat 30. XX wieku, kiedy to Hermès zaprezentował model Sac à dépêches. Jednak prawdziwą sławę zyskał dopiero w latach 50., kiedy Grace Kelly – księżna Monako i ikona stylu – została sfotografowana z torebką Hermès, próbując ukryć przed paparazzi ciążowy brzuszek. Od tego czasu model otrzymał jej imię i stał się symbolem luksusu oraz klasy. Vintage Kelly, o której opowiada Joanna Przetakiewicz powstała niemal 60 lat temu. To nie tylko przedmiot użytkowy, ale prawdziwe dzieło sztuki rzemieślniczej. Ręcznie szyta ze skóry najwyższej jakości, z charakterystycznym zapięciem i geometrycznym kształtem, zachwyca precyzją wykonania. Z biegiem lat skóra nabiera szlachetnej patyny, a każdy detal – od metalowych okuć po wnętrze wykończone skórą – opowiada historię poprzednich właścicielek. Kelly dziś – więcej niż klasyka Posiadanie Kelly to nie tylko deklaracja stylu, ale także inwestycja. Modele vintage osiągają na aukcjach zawrotne ceny, a ich wartość stale rośnie. To także manifestacja szacunku dla tradycji i rzemiosła – każda torebka powstaje przez kilkadziesiąt godzin, a mistrzowie sztuki kaletniczej dbają o najdrobniejsze szczegóły. Dziś Kelly noszą gwiazdy, influencerki i kolekcjonerki na całym świecie. Torebka doskonale komponuje się zarówno z elegancką suknią, jak i codziennym denimem. Jest symbolem niezależności, siły i wyrafinowanego gustu. W czasach, gdy moda coraz częściej sięga po wartości vintage, torebka Kelly staje się nie tylko dodatkiem, ale także opowieścią o kobiecości, historii i marzeniach. Kelly od Hermès to coś więcej niż torebka. To legenda, która trwa – niezależnie od zmieniających się trendów. Jej vintage wersja, mająca prawie 60 lat, udowadnia, że prawdziwa elegancja nigdy nie wychodzi z mody.
To nie przypadek, że zawsze wygląda perfekcyjnie. Joanna Przetakiewicz zdradza swoją zasadę nr 1
Joanna Przetakiewicz od lat zachwyca stylem i klasą. Jej stylizacje są nie tylko inspiracją dla wielu Polek, ale też potwierdzeniem, że moda to sztuka konsekwencji. Czy to na czerwonym dywanie, czy podczas codziennych spacerów po mieście, zawsze wygląda nienagannie.
Spis treści: Zasada nr 1: Sprawdzone połączenia Długie płaszcze – must have na każdą porę roku Krótka marynarka – kluczowy akcent Zasada nr 1: Sprawdzone połączenia Joanna Przetakiewicz nie ulega chwilowym trendom. Wybiera to, co sprawdzone, ponadczasowe i pasujące do jej sylwetki oraz osobowości. Jej garderoba opiera się na kilku kluczowych elementach, które tworzą bazę stylizacji. Nie eksperymentuje na siłę. Zawsze stawia na klasykę z nutą nowoczesności. To daje pewność, że stylizacja wygląda dobrze w każdej sytuacji. Sukienki o prostym kroju i długości 7/8 to prawdziwy znak rozpoznawczy Przetakiewicz. Proste, eleganckie sukienki o długości 7/8 podkreślają kobiecą sylwetkę, a jednocześnie są niezwykle wygodne i uniwersalne. Joanna wybiera stonowane kolory – beże, biel, czerń, czasem delikatne pastele. Dzięki temu jej stylizacje są subtelne, ale zawsze przyciągają uwagę. Długie płaszcze – must have na każdą porę roku Długi płaszcz to kolejny element garderoby, bez którego Joanna nie wyobraża sobie swojej szafy. To nie tylko praktyczne okrycie na chłodniejsze dni, ale przede wszystkim modowy akcent, który potrafi całkowicie odmienić charakter stylizacji. Długi, dobrze skrojony płaszcz dodaje szyku i elegancji, a przy tym pozostaje ponadczasowy – niezależnie od zmieniających się trendów. Długi płaszcz idealnie dopełnia zarówno kobiecą sukienkę i wysokie kozaki, jak i codzienny zestaw z jeansami i t-shirtem. Wystarczy zarzucić go na ramiona, by nawet najprostszy look zyskał klasę i modowy sznyt. To właśnie dzięki takim elementom każda stylizacja nabiera harmonii i pewności siebie, a całość prezentuje się wyjątkowo stylowo. Krótka marynarka – kluczowy akcent Najważniejszy detal? Krótka marynarka. Joanna Przetakiewicz nie rozstaje się z tym elementem garderoby. Krótka marynarka podkreśla talię, wydłuża nogi i sprawia, że cała sylwetka wygląda lekko i proporcjonalnie. Często łączy ją z prostą sukienką lub spodniami z wysokim stanem, tworząc spójną, harmonijną całość. Sekret Joanny Przetakiewicz tkwi w konsekwencji i świadomości własnego stylu. Zamiast podążać za każdą nowinką, wybiera to, co już sprawdziło się w jej przypadku. Dzięki temu zawsze wygląda świeżo, elegancko i… perfekcyjnie.
„12/15”: Najodważniejsza kampania roku. Joanna Przetakiewicz mówi o tym, o czym inni boją się mówić
Kiedy świat mówi: „mężczyzna nie płacze”, Joanna Przetakiewicz odpowiada: „mężczyzna też cierpi, milczy i – niestety – czasem odchodzi”. Jej najnowsza kampania „12/15” to nie kolejny projekt wizerunkowy. To emocjonalny sztorm, który uderza prosto w tabu związane ze zdrowiem psychicznym mężczyzn.
Codziennie w Polsce odbiera sobie życie 15 osób – z czego aż 12 to mężczyźni. Te liczby noszą w sobie ogrom bólu, ciszy i desperacji. To do nich Joanna Przetakiewicz kieruje swój apel – by dać im głos, wsparcie i przestrzeń do mówienia. Kulisy kampanii „12/15”: od pomysłu do performance’u Prace nad projektem „12/15” trwały miesiącami – konsultacje z psychologami, dane naukowe, analizy społeczne, a także kreatywne koncepty wizualne. Współpracowały przy nich renomowane instytucje – m.in. Uniwersytet SWPS, Polska Akademia Nauk – oraz agencje marketingowe, które zaangażowały się pro bono: VML oraz SEC Newgate CEE. Oficjalna inauguracja akcji odbyła się 11 czerwca 2024 roku w przestrzeni Bohema2.8 w Warszawie. Goście, myśląc, że zobaczą pokaz mody, zostali skonfrontowani z performance’em – 12 mężczyzn, jeden po drugim, spadający w symboliczną otchłań, reprezentujący ofiary samobójstw. Ten prowokujący obraz stanowił metaforę niewidoczności cierpienia. W ten sposób projektantka chciała zwrócić uwagę na to, że izolacja i cierpienie psychiczne bywa niezauważalne nawet dla osób w otoczeniu. Na wydarzeniu obecne były przedstawicielki rządu – m.in. minister zdrowia Izabela Leszczyna oraz minister edukacji Barbara Nowacka – które oficjalnie zadeklarowały wsparcie dla inicjatywy. W trakcie przemówień podano, że w 2024 roku na poprawę opieki psychicznej w Polsce zostaną przeznaczone środki w wysokości 4,2 mld zł – z budżetu państwa i funduszy unijnych. W pierwszej fazie kampania dotarła do blisko 10 milionów odbiorców — co pokazuje, że jej komunikaty znalazły rezonans w społeczeństwie. Komunikacja z sercem – cele, narzędzia, przyszłe działania Akcja „12/15” stawia przed sobą kilka kluczowych imperatywów: Normalizacja rozmów o kryzysie psychicznym – szczególnie w gronie mężczyzn, którym często odmawia się prawa do wrażliwości. Edukacja i dostęp do pomocy – uruchomiono portal (koalicjaprzeciwkosamotności.pl) z bazą specjalistów, grup wsparcia i materiałów merytorycznych. Działania lokalne i dialog społeczny – klubowe spotkania w ramach Ery Nowych Kobiet, wydarzenia typu „Kryzysowy Coming Out”, cykl rozmów „Życie od nowa” emitowany na kanale VIVA, z udziałem znanych osób, które opowiedzą o swoich kryzysach i sposobach radzenia sobie. Utrzymywanie stałej obecności medialnej i społecznej presji na instytucje publiczne – by problem nie zniknął po medialnym szumie. Dlaczego to ważne: spojrzenie szersze niż kampania „12/15” to nie tylko projekt medialny – to fala apelu do społecznej refleksji nad tym, jak traktujemy emocje, psychikę i wsparcie bliskich. W czasach, gdy samotność, pandemia, niepewność ekonomiczna i presja społeczna nasilają wyzwania psychiczne, inicjatywy takie jak ta stają się kluczowe. Joanna Przetakiewicz pokazuje, że odpowiedzialność społeczna nie jest dodatkiem do działalności – może być jej rdzeniem. To nie tylko manifest – to wezwanie, żebyśmy bardziej się słuchali, zauważali i reagowali. Nie zostawiali w ciszy tych, którzy cierpią.
Te trzy elementy powinny znaleźć się w garderobie kobiety z klasą. Joanna Przetakiewicz wymieniła swoje klasyki na jesień
Styl Joanny Przetakiewicz od lat uchodzi za wzór elegancji – prosty, a jednocześnie pełen wyrafinowania. Projektantka zdradza, że jesienią stawia na trzy niezbędne elementy, które jej zdaniem budują ponadczasową garderobę kobiety z klasą.
Spis treści: Joanna Przetakiewicz o sukience idealnej Długi płaszcz – jesienny niezbędnik Krótka marynarka w roli klasyka Trio doskonałe według Joanny Przetakiewicz Joanna Przetakiewicz o sukience idealnej Na pierwszym miejscu znajduje się sukienka o długości 7/8. To fason, który pięknie podkreśla sylwetkę i jednocześnie daje ogromną swobodę stylizacji. W swojej prostocie staje się tłem dla dodatków – klasycznych szpilek, botków czy wysokich kozaków. Dzięki temu jeden element potrafi odmienić charakter całego looku, od codziennego po wieczorowy. View Burdaffi on the source website Długi płaszcz – jesienny niezbędnik Drugim nieodłącznym elementem jesiennej garderoby jest płaszcz. Długi, o miękkiej linii i eleganckim fasonie, działa jak modowa kropka nad „i”. Otula sylwetkę, nadaje jej lekkości i charakteru, a jednocześnie zapewnia wygodę w chłodniejsze dni. To właśnie ten element sprawia, że każda stylizacja nabiera paryskiego szyku – niezależnie od tego, co skrywamy pod spodem. Krótka marynarka w roli klasyka Trzecim filarem jest krótka marynarka – według Przetakiewicz absolutnie niezastąpiona. Jej zadaniem jest podkreślanie proporcji i nadawanie całości bardziej współczesnego charakteru. W zestawie z prostą sukienką potrafi dodać lekkości, a z płaszczem – zbudować wielowymiarową stylizację. To właśnie ten element wnosi do garderoby nutę nowoczesności, zachowując przy tym ponadczasowy charakter. Trio doskonałe według Joanny Przetakiewicz Sukienka 7/8, długi płaszcz i krótka marynarka to zdaniem projektantki fundament stylu, który nie poddaje się sezonowym modom. Razem tworzą spójną, klasyczną całość, pozwalając każdej kobiecie wyglądać szykownie i z klasą – niezależnie od wieku czy okazji.
Anja Rubik błyszczy w Cannes 2025. Od jej minimalistycznej kreacji „slip dress” ze zmysłowymi wycięciami trudno oderwać wzrok
Anja Rubik po raz kolejny pokazała, że jest ikoną stylu na światowych wydarzeniach. Polska modelka przyciągała spojrzenia na 78. Festiwalu Filmowym w Cannes 2025, a jej suknia z sensualnym wycięciem na plecach skradła całe show. Kto jeszcze się pojawił?
19 maja Anja Rubik pojawiła się w Cannes na premierze filmu „Highest 2 Lowest”, a jej kreacja projektu Anthony'ego Vaccarello – dyrektora kreatywnego marki Saint Laurent skradła całe show. Anja Rubik w śmietankowej „slip dress” w Cannes 2025 Festiwal w Cannes co roku przyciąga setki gwiazd kina, mody i kultury, a na czerwonym dywanie królują najpiękniejsze i najodważniejsze kreacje. W tym roku polskie gwiazdy ponownie podbiły serca mediów i widzów, prezentując stylizacje, które wyróżniały się na tle międzynarodowej publiczności: prym wiódł look Anji Rubik z premiery filmu „Highest 2 Lowest”. Długa, satynowa suknia „slip dress” zaskakiwała minimalizmem i klasą, a jednocześnie wyróżniała się efektownymi wycięciami nie tylko na plecach, ale i pod biustem. Ten model zaprojektował specjalnie dla swojej przyjaciółki dyrektor kreatywny Saint Laurent, Anthony Vaccarello. Uwagę zwraca też biżuteria Anji Rubik: kontrastujący z suknią naszyjnik-łańcuch i dopasowana do niego bransoletka przełamały nieco minimalistyczny sznyt i nadały całej stylizacji wyrazistości. Modelka kolejny raz udowodniła, że elegancja i minimalizm zawsze się obronią. Dzień wcześniej z kolei Rubik postawiła na inną stylizację – na galę „Kering Women In Motion Awards” założyła obszerny garnitur o męskim kroju, który podkreślał ramiona, do którego dopasowała klasyczną białą koszulę i krawat. Polskie gwiazdy w Cannes 2025 Nie tylko Anja Rubik zrobiła wrażenie na czerwonym dywanie w Cannes. Joanna Przetakiewicz również zadała szyku na Lazurowym Wybrzeżu, prezentując się w długiej, czarnej sukni, która miejscami delikatnie prześwitywała. Całość uzupełniały złote dodatki oraz modne okulary, tworząc wyrafinowany i nowoczesny total look. Jej stylizacja była stonowana, ale wyrazista i idealnie wpisała się w trendy na 78. edycji festiwalu. Sporym zaskoczeniem było pojawienie się Julii Tychoniewicz – córki byłej Miss Polonia, Ewy Tyleckiej. Influencerka na galę w Cannes wybrała obszerną, odkrywającą ramiona suknię z efektownym odcięciem w talii. Gwiazda „The Traitors” wieczorowy look w czerni uzupełniła o klasyczną, srebrną biżuterię, a upięcie jej blond włosów dodawało elegancji. Jak wiadomo, rok 2025 przyniósł istotne zmiany w regulaminie festiwalu. Organizatorzy podkreślili, że nagość oraz zbyt obszerne kreacje, które utrudniają poruszanie się i zajmowanie miejsc, są zakazane: Wiele gwiazd, podobnie jak Anja Rubik, w myśl obowiązujących zasad postawiło na minimalistyczne, ale efektowne stylizacje. Efekt? Elektryzujący!
Tak pachnie luksus. Joanna Przetakiewicz od lat jest wierna tym perfumom. To kwintesencja elegancji i kobiecości
Niektóre zapachy stają się czymś więcej niż tylko dodatkiem. Tworzą aurę, definiują styl i stają się częścią tożsamości. W świecie mody i biznesu niewiele kobiet tak konsekwentnie buduje swój wizerunek jak Joanna Przetakiewicz – a jej wybór perfum to prawdziwa lekcja klasy.
Spis treści: Joanna Przetakiewicz i jej wizytówka w zapachu The Different Company Sublime Balkiss – sekret jej stylu Joanna Przetakiewicz i jej wizytówka w zapachu Joanna Przetakiewicz od lat słynie z nienagannego stylu i wyrafinowanego podejścia do luksusu. Jej obecność w świecie mody to mieszanka siły, kobiecości i swobody – wartości, które przenosi także na swoje codzienne wybory. W świecie, gdzie trendy zmieniają się w zawrotnym tempie, ona pozostaje wierna temu, co autentyczne i ponadczasowe. Właśnie dlatego jej ulubione perfumy nie podążają za sezonowymi nowinkami, lecz ucieleśniają filozofię trwałej elegancji. View Burdaffi on the source website The Different Company Sublime Balkiss – sekret jej stylu Dopiero gdy poznajemy flakon, który towarzyszy jej od lat, rozumiemy w pełni jej podejście do luksusu. Joanna Przetakiewicz wybiera The Different Company Sublime Balkiss – zapach, który łączy w sobie subtelną zmysłowość i wyrafinowanie. To perfumy, które nie krzyczą, lecz intrygują, tworząc wokół siebie aurę klasy. Ich delikatna, a jednocześnie charakterystyczna kompozycja to dowód, że prawdziwy luksus nie potrzebuje manifestów – wystarczy obecność, którą się pamięta.
Żurnalista: "Bałem się swoich słabości, bałem się swoich myśli, bałem się swojej przeszłości". Od pożegnalnych listów do medialnego sukcesu
Jego drogą była pełna ostrych zakrętów, które zbudowały go jako człowieka. Odrodził się w Internecie, gdzie swój wizerunek oparł na anonimowości. Cztery życiowe kryzysy traktuje jak lekcję, którą musiał odrobić. Dlaczego Żurnalista nie chciał ujawnić swojej twarzy?
Żurnalista w szczerej rozmowie z Joanną Przetakiewicz-Rooyens w cyklu "Życie od nowa" Zanim został fenomenem medialny na skalę całego kraju, generującym w 3 miesiące niemal 90 milionów odtworzeń, przeszedł drogę, która była pełna głodu, bólu i samotności. Od zakończonych fiaskiem biznesów, które pozostawiły tylko długi i trudne wspomnienia, przez depresję i chwile refleksji nad sensem życia, po bezdomność i biedę. Chociaż jego życie nie było "usłane różami", nie poddał się w realizacji marzeń. Znałem życie od strony lęku, bólu, głodu i strachu. Miałem takie przeczucie, że jeżeli to jest życie, to nie jest dla mnie. Byłem w kompletnym dole, w fatalnym miejscu swojego życia. Otępiały, smutny i brutalnie sprowadzony na ziemię. Wtedy nastąpiło we mnie pęknięcie. Chciałem wreszcie o tym powiedzieć, bo zawsze zaciskałem pięści, płakałem w poduszkę, a to był taki moment, że pomyślałem sobie, że chcę pierwszy raz to powiedzieć. Na nowo odrodził się w Internecie, gdzie zaczął publikować listy pożegnalne, poruszając setki tysięcy ludzi. W rozmowie z Joanną Przetakiewicz-Rooyens, Żurnalista opowiada historię swojego życia, którą można potraktować jako jego spowiedź. Jak podkreśla pierwszą od dawna i ostatnią. View oEmbed on the source website
Czarna spódnica maxi jeszcze nigdy nie wyglądała tak dobrze. Tak stylizuje ją elegancka Joanna Przetakiewicz
Joanna Przetakiewicz wie, jak przyciągnąć uwagę na czerwonym dywanie. Na gali finałowej Plebiscytu Znakomitość Roku 2024 zachwyciła minimalistycznym, ale bardzo efektownym zestawem, w którym kluczową rolę grała czarna spódnica maxi.
16 października finał Plebiscytu Znakomitość Roku DOZ.pl zgromadził liczne gwiazdy, a na ściance pojawiły się m.in. Bogna Sworowska, Marta Żmuda-Trzebiatowska czy Lidia Popiel. Wśród nich znalazła się też Joanna Przetakiewicz, która zdołała przykuć spojrzenia swoim prostym, ale wyrafinowanym lookiem. Projektantka postawiła na czerń od stóp do głów, pokazując, że elegancja tkwi w szczegółach i przemyślanych połączeniach. Czarna maxi w nowoczesnym wydaniu Podstawą stylizacji była dopasowana, czarna spódnica maxi, która wniosła nutę dramatyzmu i klasycznego szyku. Długość do samej ziemi nadała sylwetce harmonii i wdzięku, a minimalistyczna forma pozwoliła na subtelne podkreślenie figury. Przetakiewicz zrównoważyła prostotę spódnicy skórzaną kurtką o oversize'owym fasonie. Ten duet to doskonały przykład, jak łączyć klasyczne elementy z nowoczesnym twistem, aby stworzyć świeży i ponadczasowy look. Kontrastujące tekstury to klucz do sukcesu Skórzana kurtka, którą wybrała Przetakiewicz, dodawała całości stylizacji nieco pazura, przełamując zachowawczy charakter długiej spódnicy. Luźny, szeroki kołnierz kurtki przyciągał wzrok, tworząc interesujący kontrast z prostą linią dołu i dodając zmysłowości strategicznie odsłoniętym dekoltem. Talię podkreślał skórzany pasek; całość uzupełniała skórzana kopertówka. Joanna Przetakiewicz po raz kolejny udowodniła, że mniej znaczy więcej, a odpowiednie dodatki mogą wynieść prostą czarną maxi na nowy poziom szyku.
Kuba Błaszczykowski szczerze o tragedii z dzieciństwa: „Poradziłem sobie z rzeczami, które niejednokrotnie dorosłe osoby po prostu zgniotły”
Kuba Błaszczykowski nie był jeszcze tak szczery. W rozmowie z Joanną Przetakiewicz w talk-show „Życie od nowa” mówi o piłkarskiej emeryturze, hejcie i osobistej tragedii, która spotkała go, gdy był zaledwie jedenastoletnim chłopcem.
Joanna Przetakiewicz rozpoczęła właśnie nowy cykl szczerych rozmów z wybitnymi mężczyznami. W „Życiu od nowa” będą oni mieli okazję, by opowiedzieć swoje historie i udowodnić, że szczerość to nie słabość, a siła, odwaga i mądrość. Pierwszym gościem, którego zaprosiła do swojego domu projektantka, jest Kuba Błaszczykowski. Kuba Błaszczykowski gościem Joanny Przetakiewicz w cyklu „Życie od nowa” Jeden z najbardziej szanowanych polskich sportowców ostatnich lat, legenda Borussi Dortmund i Wisły Kraków, wielokrotny reprezentant Polski w piłce nożnej. W rozmowie z Joanną Przetakiewicz Jakub Błaszczykowski pokazuje swoje drugie oblicze i wraca do najtrudniejszym momentów ze swojego życia. Co sprawiło, że traumatyczne dzieciństwo nie przekreśliło jego marzeń? Skąd miał w sobie siłę, by iść dalej i się nie poddawać? Ja nie wiem do tej pory, czy potrafię sobie z tym poradzić. (…) Jeżeli wiemy, że coś nas dotyka pierwszy raz, to mamy, tak jak słusznie zauważyłaś, tę wiarę, siłę. Natomiast jeżeli ja dzisiaj miałbym powiedzieć, żebym był w stanie z tą głową i z tą świadomością, którą posiadam, przejść tą samą drogę, myślę, że byłoby mi dużo, dużo ciężej. W dalszej części rozmowy wyznał, że dużym wsparciem na co dzień jest dla niego żona, z którą może porozmawiać o wszystkim, ale która jednocześnie szanuje i rozumie momenty, w których potrzebuje samotności. Akurat mam to szczęście, że żona potrafi od razu wyczuć mój nastrój. Jestem tego typu człowiekiem, który nie potrafi tak schować w sobie problemy, żeby ich nie okazywać. Natomiast tak już mam, życie mnie tak w pewnym sensie wychowało, że w momencie, kiedy sam nie przetrawię w środku tych wszystkich problemów, to ciężko mi o nich rozmawiać. Sam muszę sobie po prostu z nimi poradzić wewnętrznie i wtedy jestem w stanie się uzewnętrznić. Natomiast dopóty, dopóki tego nie zrobię i nie poukładam sobie tego wszystkiego w głowie, to jest mi ciężko. View oEmbed on the source website „Lewandowski – Nieznany” już na Amazon Prime. „Moja kariera wciąż trwa, ale w jej tle działo się bardzo wiele rzeczy, o których nigdy głośno nie mówiłem” Kuba Błaszczykowski o skomplikowanej relacji z ojcem W rozmowie z Joanną Przetakiewicz piłkarz poruszył także temat tragedii, której doświadczył w dzieciństwie. Gdy miał zaledwie 11 lat, jego ojciec – zmagający się w tamtym czasie z chorobą alkoholową – zamordował jego matkę. Jak wyglądało życie po traumie? Potrzebowałem czasu, żeby pewne rzeczy zrozumieć. Potrzebowałem czasu, żeby wybaczyć na przykład ojcu. Potrzebowałem też takich momentów, żeby zacząć się zastanawiać nad tym (…), czy ja byłbym w stanie dojść tu, gdzie jestem, gdyby mnie nie spotkała taka tragedia? Wiele pytań sobie zadawałem na ten temat i jakby ciężko mi znaleźć na niektóre odpowiedź. Natomiast to, co dla mnie jest bardzo ważne, to jest to, że sobie poradziłem z ogromem problemów. które niejednokrotnie dorosły dorosłe osoby po prostu zgniotły. – powiedział w pierwszym odcinku cyklu "Życie od nowa" Kuba Błaszczykowski. Chwilę później opowiedział o tym, jak udało mu się wybaczyć ojcu po tak strasznej zbrodni. – Nie zastanawiałem się nad tym. Ja myślę, że pierwszym etapem to był moment narodzin mojej pierwszej córki. To był pierwszy etap takich moich wewnętrznych przemyśleń i z każdym rokiem, z każdym dniem, który upływał, troszeczkę inaczej zacząłem podchodzić do tego wszystkiego i zacząłem, tak jak powiedziałem, starać się skupiać nie na przyczynie, tylko na tym, dlaczego się to wszystko wzięło. I po prostu analizując to wszystko i też analizując pewne fakty doszedłem do takiego wniosku, że niestety, ale mój ojciec był człowiekiem, który był wykształcony, był bardzo ambitny i myślę właśnie, że ta ambicja, którą posiadał, po prostu doprowadziła do tego, co zrobił. Bo uważam, że tak jest i tak też w sumie jest niekiedy w sporcie, że ta ambicja potrafi działać jak trucizna – zdradził w osobistym wyznaniu sportowiec.