Na ten serial Netflixa czeka cała Polska. Platforma w końcu uchyliła rąbka tajemnicy i pokazała zwiastun
Netflix uchylił rąbka tajemnicy i w końcu pokazał zapowiedź polskiego serialu, który już teraz określany jest jako jeden z najważniejszych tytułów roku. „Ołowiane dzieci” to produkcja, która przeniesie nas w realia Górnego Śląska lat 70. i opowie historię, która wydarzyła się naprawdę i której konsekwencje wielu mieszkańców Śląska ponosi do dziś.
Urodziłam się na Śląsku, w Rudzie Śląskiej, w 1990 roku, i historię o „ołowianych dzieciach” poznałam jeszcze jako dziecko. To były informacje przekazywane szeptem - z ucha do ucha, które na placu zabaw powtarzały sobie jako mroczną opowieść - która miała wszystkich wystraszyć - bajtle ze śląskich domów - coś, co dorosłym było trudno wprost wypowiedzieć, a młodszym pozostawało w pamięci jako legendarny, tajemniczy dramat naszego regionu. (Ołowianymi dziećmi nierzadko były ciocie i wujkowie moich kolegów i koleżanek, którym udało się przeżyć) Serial, którego reżyserem jest Maciej Pieprzyca, (odpowiedzialny za takie hity jak: „Jestem mordercą”, „Idź przodem bracie”, „Kruk - szepty słychać po zmroku”, „Barbórka” czy „Chce się żyć”) niebawem będzie dostępny (wyłącznie na Netflixie) i już teraz wzbudza ogromne emocje zarówno wśród fanów kina, jak i widzów, którzy w polskich produkcjach szukają historii z krwi i kości. O tym, że ma postać serial opowiadający historię ołowianych dzieci ze Śląska informowano ponad 2 lata temu. „Ołowiane dzieci” - kiedy premiera? Akcja „Ołowianych dzieci” - nowego 6-cio odcinkowego serialu Netflixa opiera się na prawdziwych wydarzeniach, których centrum były katowickie Szopienice - dzielnica stolicy Śląską żyjąca z hutniczej pracy, ale też pogrążona w toksycznych oparach. Huta Szopienice była jednym z największych zakładów przemysłowych w regionie, ale jej działalność miała mroczną stronę. Filtry w kominach były tylko atrapami, a zanieczyszczenia powietrza przekraczały normy nawet tysiąckrotnie. W efekcie setki dzieci z okolicy zaczęły zapadać na ołowicę - chorobę wywołaną długotrwałym zatruciem metalami ciężkimi, której skutki były poważne i trwałe. Netflix miesiącach oczekiwań w końcu zdecydował się zaspokoić ciekawość widzów i pokazał zwiastun „Ołowianych dzieci”. Zapowiada się, że będzie to jedna z najlepszych produkcji Netflix w 2026 roku. Premiera serialu „Ołowiane dzieci” zaplanowana jest na 11 lutego 2026. View oEmbed on the source website Nowy serial Netflixa z Joanną Kulig w roli głównej W głównej roli występuje dobrze znana polskim widzom aktorka - Joanna Kulig, która wciela się w postać dr Wadowskiej-Król z pełną emocjonalną głębią. Towarzyszą jej wybitni aktorzy polskiego kina: Agata Kulesza, Kinga Preis, Michał Żurawski, Marian Dziędziel, Zbigniew Zamachowski, Sebastian Pawlak i Julia Polaczek. Serial pokaże nie tylko dramat medyczny, ale również to, co osoby żyjące w PRL-u przeżyły naprawdę, czyli walkę jednostki z opresyjnym systemem, który przez lata ignorował problem społeczny. Śląsk nie zapomniał tej historii. Ile „ołowianych dzieci” nie przeżyło? Serial „Ołowianych dzieci”, który już teraz zapowiada się na hit 2026 roku to nie fikcyjna, wciągająca opowieść. Śląska społeczność przez lata żyła w cieniu tego problemu, który był przemilczany i tuszowany przez władze. Ołów nie tylko zatruwał organizmy najmłodszych, ale według badań pozostawał w środowisku naturalnym przez wiele lat, wpływając na zdrowie kolejnych pokoleń. Powszechne zainteresowanie opinii publicznej tym dramatem pojawiło się jednak dopiero po wydaniu w 2020 roku książki Michała Jędryki. Autor „Ołowianych dzieci” był jednym z tych uczniów, z których klasy zaczęły znikać dzieci. To on ujawnił skalę tragedii, opowiadając otwarcie o dalekosiężnych skutkach zatrucia. Pięć tysięcy młodych pacjentów trafiło na leczenie. Ilu naprawdę wymagało pomocy? Ilu zmarło z powodu powikłań? Ilu przekazało zmienione geny kolejnym pokoleniom, które wciąż odczuwają konsekwencje skażonego środowiska? Na te pytania odpowiedzi najpewniej nigdy nie poznamy. Lekarka, która uratowała śląskie dzieci. Kim była Jolanta Wadowska-Król? W samym centrum tej prawdziwej poruszającej historii stoi Jolanta Wadowska-Król - lekarz pediatra, która jako pierwsza dostrzegła, że coś jest nie tak z grupą swoich najmłodszych pacjentów. To właśnie ona zauważyła niepokojące objawy - mdłości, bóle brzucha, zmęczenie i charakterystyczne symptomy ołowicy - i rozpoczęła pionierskie badania. Jej determinacja była godna podziwu: mimo presji systemu, prób zastraszenia i groźby zawodowego upadku, nie odpuściła. W efekcie udało jej się przebadać tysiące dzieci, wykazać źródło zatrucia i zaangażować rodzinę oraz władze lokalne w działania naprawcze. Pomogła zorganizować leczenie, wysłać dzieci na rehabilitację i sanatoria, a nawet doprowadzić do przesiedlenia najbardziej zagrożonych rodzin z terenów bezpośrednio sąsiadujących z hutą. Za te wysiłki dr Wadowska-Król została później uhonorowana m.in. tytułem Honorowego Obywatela Katowic i Medalem „Solidarności”, a Uniwersytet Śląski przyznał jej doktorat honoris causa - wyróżnienie, które podkreśla wagę jej wkładu w ochronę zdrowia dzieci.
Dlaczego ten film nie dostał Oscara?! Obejrzałam go ponownie i jest jeszcze lepszy. Ukrywa się w katalogu Netflix
Są takie film, do których wraca się po latach, żeby przekonać się, czy wciąż "działają". "Zimna wojna" należy do tego elitarnego grona. W dodatku film Pawła Pawlikowskiego można oglądać w streamingu.
„Zimna wojna” to opowieść o miłości skazanej na wieczne rozstania i powroty. Film Pawła Pawlikowskiego z 2018 roku poraża wizualnie i emocjonalnie. Doceniony w Cannes i przez magazyn „Empire”, zdobył serca krytyków i publiczności. Niestety nie zdobył tej najważniejszej nagrody, czyli Oscara. Wyścig o statuetkę przegrał z innym wybitnym dziełem. Oba filmy rywalizowały w tej samej kategorii podczas gali rozdania Oscarów, ale to czarno-biała opowieść z Mexico City ostatecznie zdobyła uznanie Amerykańskiej Akademii Filmowej. Chodzi oczywiście o film "Roma". Historia Zuli i Wiktora: miłość w cieniu komunizmu Akcja filmu „Zimna wojna” toczy się w latach 50. i 60. XX wieku w Polsce, Paryżu, Berlinie i Jugosławii. Główni bohaterowie – Zula (Joanna Kulig) i Wiktor (Tomasz Kot) – poznają się podczas przesłuchań do zespołu pieśni i tańca „Mazurek”. Ich historia to dramatyczna opowieść o uczuciu, które przetrwało liczne rozstania i powroty, ale było jednocześnie pełne napięcia, zdrady i nienawiści. Relacja bohaterów odbija się w tytułowej „zimnej wojnie”, zarówno tej globalnej, jak i tej, która toczy się między nimi. Scenariusz autorstwa Pawła Pawlikowskiego i Janusza Głowackiego bazuje na osobistych inspiracjach – bohaterowie noszą imiona rodziców reżysera, którym też dedykowany jest film. W roli Zuli Joanna Kulig dała występ, który przez wielu został określony jako „rola życia”. Zyskała uznanie nie tylko w kraju, ale także za granicą – aktorkę chwalili Julianne Moore, Juliette Binoche oraz Ethan Hawke. Tomasz Kot wcielił się w Wiktora – szarmanckiego muzyka o wyważonym usposobieniu. Razem z Kulig stworzyli duet przywodzący na myśl najlepsze pary z klasycznych filmów nowofalowych. Na drugim planie znakomicie zaprezentowali się Agata Kulesza jako Irena oraz Borys Szyc w roli Lecha Kaczmarka. Wizualna i muzyczna uczta Film został nakręcony w formacie 4:3, w czerni i bieli, co podkreśla chłód i emocjonalne napięcie pomiędzy postaciami. Autorem zdjęć jest Łukasz Żal, który wcześniej współpracował z Pawlikowskim przy filmie „Ida”. Jego praca w „Zimnej wojnie” została oceniona jako wyjątkowo estetyczna – kadry porównywano do listów miłosnych kreślonych kamerą. Muzyka odgrywa w filmie rolę niemal równorzędną z aktorami. Motyw przewodni – piosenka „Dwa serduszka, cztery oczy” – pojawia się w różnych aranżacjach w kolejnych miejscach akcji. Polska muzyka ludowa zderza się z jazzem i rock’n’rollem, a dźwięk idealnie komponuje się z obrazem, podkreślając dramatyzm i rozwój relacji między Zulą a Wiktorem. Dlaczego znów warto obejrzeć film "Zimna wojna"? „Zimna wojna” to uniwersalny czarno-biały film o miłości, który zachwyca nie tylko opowieścią, ale również stroną wizualną i dźwiękową. Film porusza temat polskiej emigracji, wpływu propagandy na kulturę oraz ukazuje, jak trudna może być miłość w czasach PRL-u. Dużą rolę odgrywają tu aktorzy Kulig i Kot, którzy uwodzą widza od pierwszych minut. Film można znów oglądać, dzięki platformie streamingowej Netflix.
Joanna Kulig zapiera dech w kolejnej zagranicznej produkcji. To szokujący thriller o manipulacji i kruchości ludzkiej psychiki
Joanna Kulig i Fanny Ardant spotykają się na ekranie w psychologicznym dramacie „Isola”. W klaustrofobicznej scenerii włoskiej wyspy rozgrywa się historia o izolacji, kontroli i cienkiej granicy między troską a przemocą.
Joanna Kulig, polska aktorka znana z roli w „Zimnej wojnie”, oraz legendarna francuska aktorka Fanny Ardant, połączyły siły w nowym projekcie filmowym zatytułowanym „Isola”. Film ten to psychologiczny dramat, którego akcja toczy się w klaustrofobicznej scenerii włoskiej wyspy. Na ekranie obie aktorki tworzą wyjątkowo intensywny duet, który zmusza widza do zastanowienia się nad granicami opieki, kontroli i przemocy. Akcja „Isoli” na odosobnionej włoskiej wyspie „Isola” to opowieść osadzona w odciętym od świata miejscu – na odosobnionej włoskiej wyspie. To właśnie tam Joanna, w relacji z dużo starszym mężem, zostaje skonfrontowana z nową postacią – opiekunką Adą. Izolacja miejsca staje się tu metaforą dla emocjonalnego uwięzienia i braku ucieczki z toksycznej sytuacji. Na ekranie, oprócz Joanny Kulig i Fanny Ardant, pojawia się także Marco Rossetti – włoski aktor znany m.in. z serialu „Doc – Nelle tue mani”. Wspólnie tworzą zamknięty, trójkątny układ napięć, w którym każda emocja może prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji. Debiut reżyserski Nory Jaenicke z mocnym przesłaniem Za kamerą „Isoli” stoi włosko-niemiecka reżyserka Nora Jaenicke. Choć to jej pełnometrażowy debiut, ma już na swoim koncie liczne krótkie metraże, które zdobyły uznanie na międzynarodowych festiwalach. Jaenicke jest także założycielką i dyrektorką artystyczną Elba Film Festival oraz prowadzi warsztaty scenariuszowe Nostos w Toskanii. Reżyserka wyjaśnia, że film ma na celu ukazanie kruchości ludzkiej psychiki pod wpływem presji, a także pokazanie cienkiej linii między troską a kontrolą. Podkreśla, że chciała opowiedzieć historię o tym, jak łatwo przemoc może przeniknąć do życia kobiety w domowym zaciszu. Psychologiczna gra, która może skończyć się tragicznie Fabuła „Isoli” oparta jest na coraz intensywniejszej i niebezpieczniejszej relacji między dwiema kobietami. Początkowo wydaje się, że Ada ma za zadanie pomóc Joannie w opiece nad jej mężem. Z czasem jednak ich kontakt staje się coraz bardziej skomplikowany i pełen ukrytych intencji. Napięcie między bohaterkami narasta z każdą minutą filmu, prowadząc do dramatycznych konsekwencji. „Isola” to historia o emocjonalnej manipulacji, przemocy domowej i psychicznej presji, jakiej mogą doświadczać kobiety w zamkniętym świecie relacji opartych na zależności. Reżyserka umiejętnie tworzy atmosferę duszności i izolacji, które potęgują dramatyzm każdej sceny. Dzięki udziałowi Joanny Kulig i Fanny Ardant, a także międzynarodowemu zespołowi twórców, „Isola” ma szansę zaistnieć nie tylko na festiwalach, ale również trafić do szerokiego grona widzów na całym świecie. Film został już ukończony i znajduje się po etapie postprodukcji. Oczekuje się, że premiera „Isoli” nastąpi jeszcze w tym roku.
Joanna Kulig u boku francuskiej ikony kina w pełnym napięcia thrillerze psychologicznym. Mamy pierwszy zwiastun
Joanna Kulig kontynuuje swoją międzynarodową karierę, występując obok francuskiej ikony kina, Fanny Ardant, w feministycznym thrillerze psychologicznym „Island”.
Film, którego akcja toczy się na włoskiej wyspie Elba, opowiada o toksycznym związku i walce o emancypację. Do sieci w końcu trafił pierwszy zwiastun i powiemy jedno - jest na co czekać! „Island” – thriller psychologiczny z Joanną Kulig i Fanny Ardant Joanna Kulig, jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek na świecie, po raz kolejny udowadnia, że jest aktorką o wszechstronnym talencie, gotową na trudne i wymagające role, występując w nowym projekcie o nazwie „Island”. Produkcja łączy elementy thrillera psychologicznego i feministycznego dramatu, w którym Kulig wciela się w rolę Joanny – kobiety uwięzionej w trudnym, toksycznym związku z mężem. Obok niej na ekranie pojawia się Fanny Ardant, francuska legenda kina, znana z takich filmów jak „8 kobiet” czy „Wieczna Callas”. W „Island” Ardant gra postać Ady - kobiety, która wywraca życie Joanny do góry nogami, wpływając na jej decyzje i przeobrażenie. Fabuła filmu „Island” Akcja filmu „Island” rozgrywa się na odosobnionej, włoskiej wyspie Elba. Bohaterka Kulig, uwięziona w relacji z mężem, który jest przykuty do łóżka z powodu choroby, żyje w ciągłej kontroli. Mimo że jej mąż nie jest w stanie normalnie funkcjonować, jego dominacja nad Joanną jest niemal absolutna. Spotkanie z Adą wprowadza zamieszanie w życiu bohaterki, ale również otwiera drogę do niezależności. To właśnie pod wpływem Ady, Joanna zaczyna odkrywać nowe pokłady odwagi, robiąc rzeczy, o których wcześniej by się nie śniło. W miarę jak ich relacja się rozwija, napięcie rośnie, a obie kobiety zaczynają uczestniczyć w niepokojącej, dwuznacznej grze emocjonalnej, której finał może zaskoczyć każdego. Włoską produkcję reżyseruje Nora Jaenike – debiut na dużym ekranie Za kamerą „Island” stoi Nora Jaenike, debiutująca w pełnym metrażu reżyserka, która wcześniej zdobyła uznanie za swoje nagradzane produkcje krótkometrażowe. Jaenike jest także autorką scenariusza i pomysłodawczynią tego fascynującego filmu. Reżyserka, która na co dzień pełni rolę dyrektorki artystycznej Elba Film Festival, w „Island” porusza tematy związane z przemocą psychologiczną, presją społeczną i granicą między opieką a kontrolą. „Island” - zwiastun Oficjalny zwiastun filmu „Island” jest już dostępny i robi ogromne wrażenie. Zachwyca nie tylko klimatyczną scenerią wyspy Elba, ale również intensywnym napięciem emocjonalnym między głównymi bohaterkami. Widać w nim, jak Joanna Kulig pod wpływem tajemniczej Ady Fanny Ardant), zmienia się na oczach widza, przechodząc od stanu zależności do stanu siły i niezależności. View oEmbed on the source website Choć data premiery filmu nie została jeszcze ostatecznie określona, jak pisze „Variety”, „Island” znajduje się obecnie w fazie postprodukcji. Premiery możemy się spodziewać jesienią tego roku.
Orły 2025: Najpiękniejsze kreacje z czerwonego dywanu
Czerwony dywan Orłów wypełnił się eleganckimi kreacjami. Kto zachwycił stylizacją podczas rozdania Polskich Nagród Filmowych?
Orły to nie tylko święto kina, ale też mody. Na uroczystości rozdania najważniejszych polskich nagród filmowych roku królowała elegancja. Jakie kreacje przykuły uwagę na tegorocznej gali? Oto przegląd najpiękniejszych stylizacji prosto z Orłów 2025. Podczas rozdania Orłów 2025 Agata Kulesza i Maria Dębska olśniły publiczność, prezentując się w wyjątkowych kreacjach specjalnie zaprojektowanych na tę okazję przez Macieja Zienia. Maja Ostaszewska postawiła na cekinową suknię od duetu MMC Studio, zaś Joanna Kulig zachwyciła kobiecą stylizacją autorstwa Magdy Butrym. Sandra Drzymalska pojawiła się w przylegającym komplecie i ozdobnym biustonoszu. Zestawienie najpiękniejszych kreacji zamyka Michalina Łabacz, która na polskie święto kina wybrała cekinową sukienkę na ramiączkach. Czerwony dywan wypełniły kreacje od topowych polskich projektantów, co podkreśliło nie tylko wyjątkowy charakter wydarzenia, ale również świetne wyczucie stylu gwiazd rodzimego kina.
Ten polski serial na motywach skandynawskiego kryminału Viveki Sten to ukryta perełka. W obsadzie Kulig i Boczarska
Polskie seriale kryminalne nie odbiegają jakością od tych skandynawskich. Podobnie jak one, łączą psychiczne napięcie, tajemnicę i surowe krajobrazy. Taki jest właśnie serial „Zbrodnia” z doskonałą obsadą i świetną intrygą.
Viveka Sten to poczytna, szwedzka pisarka uwielbiana także w Polsce. Nic dziwnego, że polscy twórcy postanowili zekranizować jej powieści. Serial czerpie inspirację z jej cyklu Sandhamn Murders, czyli serii kryminałów osadzonych w szwedzkim Sandhamn, pełnym tajemnic i skomplikowanych relacji międzyludzkich. W rodzimej wersji akcja dzieje się na Helu. Serial „Zbrodnia” – o czym jest? Serial „Zbrodnia” ma dwa sezony. W pierwszym para warszawiaków, Agnieszka i Jerzy (Magdalena Boczarska i Radosław Pazura), spędza wakacje na Helu, ale ich spokój zostaje zakłócony przez znalezienie zwłok mężczyzny na plaży. Agnieszka, która jest psycholożką, zaczyna angażować się w sprawę, co prowadzi do odkrycia mrocznych tajemnic lokalnej społeczności. Śledztwo prowadzi komisarz Tomasz Nowiński (w tej roli Wojciech Zieliński). W drugim sezonie podczas wyścigu konnego zostaje zabity jego zwycięzca, Norbert Brzozowski. Mężczyzna zostaje zastrzelony. W trakcie śledztwa, a także z rozmów osób, które go znały, okazuje się, że Brzozowski dysponował wielkim majątkiem. Pozornie charyzmatyczny i lubiany, miał jednak sporo skrywanych tajemnic. W toku śledztwa okazuje się, że jest wiele osób, które skorzystałyby na jego śmierci: czy był to syn, z którym denat zerwał kontakty? Zdradzona żona czy kochanka, która miała już dość obietnic bez pokrycia? Pod lupą śledczych znajdą się także wspólnicy Brzozowskiego, którym śmierć biznesmena także jest na rękę. Serial „Zbrodnia” – opinie „Zbrodnia” spotkała się z mieszanymi opiniami krytyków i widzów. Zwracano uwagę na realizacyjne niedociągnięcia, np. siermiężne lokowanie produktów i nierówną grę aktorską. Serial ma jednak wielu fanów, zwłaszcza wśród wielbicieli prozy Sten i skandynawskich klimatów. „Ogromnym atutem tego filmu na tle innych współczesnych polskich produkcji z gatunku kina sensacji jest brak obrzydłych, sztampowych i zazwyczaj straszliwie prymitywnie poprowadzonych wątków policyjno-małomiasteczkowej korupcji, przestępczości zorganizowanej i pijaństwa. Tutaj mamy do czynienia z kryminałem klasycznym – zagadką dotyczącą jednego, indywidualnego przestępstwa. Drugim, ogromnym atutem filmu są niezwykłej urody zdjęcia. Przyznam, że mam wielką słabość do Wybrzeża; sądzę jednak, że piękne zdjęcia lotnicze Półwyspu Helskiego i rozsłoneczniona, piaskowa paleta kadrów nikogo wrażliwego na stronę wizualną filmów nie pozostawi obojętnym. Niczego też nie można zarzucić grze aktorskiej – fabuła co prawda nie dostarcza scen wymagających od aktorów popisów maestrii, ale zagrać w sposób prosty i przekonujący to też sztuka" - możemy przeczytać na Filmwebie.
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni: Kochać i być kochanym: „Kobieta z…” [RECENZJA]
Współcześnie przejmująca, zwyczajnie prawdziwa. „Kobieta z…” Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta to opowieść o trudnej drodze do samoakceptacji, ale przede wszystkim historia miłości ponad podziałami.
Międzynarodowa premiera na Festiwalu Filmowym w Wenecji, nominacja do Złotego Lwa, świetne recenzje krytyków i w końcu nominacja do Nagrody Głównej 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Nie trzeba być znawcą filmowym, by udawać się na seans „Kobiety z…” z oczekiwaniami mięsistego seansu. Czy zostają one jednak spełnione? Z nawiązką. W projekcie Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta nie ma elementów jednowymiarowych. „Kobieta z…” to chronologicznie opowiedziana opowieść o życiu transkobiety, ale także odkrywaniu własnej tożsamości, akceptacji, miłości i dorastaniu w opresyjnym środowisku. To hołd złożony osobom transpłciowym, a jednocześnie studium kryzysu – jednostki, jak i rodziny. Andrzej/Alina urodziła się w prowincjonalnym miasteczku, gdzie przez lata musiała ukrywać swoją prawdziwą tożsamość – najpierw przed samą sobą, rodziną, a później żoną i dziećmi. Ból związany z zagubieniem i nieakceptacją towarzyszy nam bowiem już od pierwszej sceny, a przerażająca samotność wybrzmiewać będzie do końca. Przebłyski nadziei przeplatają się z momentami tragicznymi, szczęście w życiu rodzinnym z coraz większym poczuciem klaustrofobii, a walka o siebie z ciągłymi wyrzutami sumienia. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni: Blisko arcydzieła: "Dziewczyna z igłą" [RECENZJA] Ale „Kobieta z…” nie ma jednego bohatera. Już w pierwszym akcie moment nadziei na lepsze jutro przychodzi wraz z pojawieniem się na ekranie Izy (Bogumiła Bajor/Joanna Kulig). Przyjaciółka, powierniczka, bratnia dusza, szybko zamienia się w kochankę, a potem także żonę i matkę. I choć tożsamość Aliny nie jest w żaden sposób powiązana z Izą, Małgorzata Szumowska i Michała Englerta doskonale zdają sobie sprawę z dualizmu czy też tragizmu całej sytuacji. Człowiek nie jest z natury samotną jednostką, a jego decyzje mają skutki uboczne, które dotykają także innych ludzi. Najbardziej dotkliwie, niestety, tych, na których nam zależy. Zarówno Iza, jak i Alina nagle stają przed pytaniami, na które nie ma prawidłowej odpowiedzi. Czym jest miłość? Czym jest rodzina? Czym jest płeć? Joanna Kulig rolą Izy nie tylko pokazała swój wybitny warsztat aktorski, ale również ogromną empatię i wrażliwość. Subtelnymi gestami, a innym razem pełnym ciężaru emocjonalnego wybuchami złości potrafi przeprowadzić swoją bohaterkę przez wszystkie etapy żałoby - nie za partnerem, którego nie znała, a małżeństwem, o jakim marzyła. Na koniec wychodzi na tym z uśmiechem na twarzy i Aliną w objęciu. Jak mówiła sama aktorka: „Związki są różne, a ta nasza różnorodność jest przecież wspaniała. Miłość może funkcjonować poza płcią, poza orientacją seksualną. Nasi bohaterowie początkowo są młodym, heteroseksualnym małżeństwem, potem społeczeństwo zaczyna je postrzegać jako parę lesbijek, ale koniec końców to jest związek, który opiera się na wyjątkowej relacji. Razem są w stanie pokonać przeciwności. Dla bohaterek to są ogromne pokłady emocji”. W końcu „Kobieta z…” Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta to opowieść, która ma edukować. Nie tylko (miejmy nadzieję) widzów o wąskich horyzontach, ale także tych z przysłowiowych wielkich miast, tolerancyjnych, lecz żyjących we własnych bańkach. Historia Aliny skutecznie je pęka, obrazując przy tym, że podziały nie zniknęły wraz z obaleniem komunizmu i sukcesem „Solidarności”. Bo choć minęło kilka dekad, natura ludzka nie zmienia się tak szybko, a jednym remedium na nienawiść, jest miłość.
Joanna Kulig: "Ze stresu i z przeciążenia zaczęłam chorować. W szpitalu usłyszałam, że mam zwolnić" [Kobiety 30-lecia]
Wybitna aktorka. Nasz człowiek w Hollywood. Przejmuje emocje bohaterek, w które się wciela. Po zakończonym filmie, zanim wróci do domu, musi najpierw wrócić do siebie. Joanna Kulig otwiera dziś przed nami drzwi do swojego wewnętrznego świata.
Kogo najchętniej słuchasz? JOANNA KULIG: Uwielbiam Marcina Maseckiego. Ale wszystko zależy od nastroju. Potrafię słuchać jednego zespołu przez długi czas, w nieskończoność. Potem wybieram kolejny i robię to samo – słucham i słucham. Jeśli chodzi o klasykę, bardzo lubię Rachmaninowa, Mozarta, a także muzykę barokową, która uspokaja moje myśli. Podobnie działają na mnie kompozycje Diany Krall. Nie mam jednego ulubionego nurtu. Nieprzypadkowo zadaję to pytanie – skończyłaś Państwową Szkołę Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Krynicy-Zdroju w klasie fortepianu, widziałam Cię na koncercie wybitnej skrzypaczki Anne-Sophie Mutter w Filharmonii Narodowej, a przede wszystkim ciekawi mnie, czym jest dla Ciebie muzyka. Ważnym elementem uspokajającym. Formą sztuki, która natychmiast wyprowadza z jednego stanu i wprowadza w kolejny. Gdy robiłam swój pierwszy film, byłam zauroczona śpiewaczką operową Kathleen Battle. Wydała wtedy z trębaczem Wyntonem Marsalisem album barokowy, który pozwalał mi się skupić przy najtrudniejszych scenach, łatwiej było mi wejść w emocje. Słuchałam wtedy też Motion Trio albo Kapeli ze Wsi Warszawa. Uspokaja mnie muzyka na żywo, czuję tętniące w powietrzu wibracje. Dobrze mi to robi. Chciałabym chodzić na koncerty częściej, ale gdy wpadam już w zdjęcia filmowe trwające po kilkanaście godzin dziennie, to wyskakuję z życia. Zostają Spotify i poszukiwania, często starej, polskiej muzyki. Takie powroty są piękne, ale wydaje mi się, że artyści tworzący rodzimą scenę lat 70. i 80. dziś nie są doceniani. A każdy z nich miał specyficzny, natychmiast rozpoznawalny głos – Grechuta, Niemen, Prońko, Wodecki… Mówisz, że muzyka Cię uspokaja… I pozwala mi się też doenergetyzować. Na planie również? W godzinach przerwy obiadowej staram się medytować przez 20 minut, wtedy korzystam z aplikacji Chodź na Słówko. Czasem zasnę, innym razem idę na 30-minutowy spacer, włączam muzykę, żeby się odciąć. Ale lubię też ciszę. Wiesław Myśliwski w „Ostatnim rozdaniu” pisał: „Są ludzie, którzy nie lubią ciszy, bo gubią się w ciszy jak we mgle. A może cisza jest dla nich równoznaczna z samotnością?”. Wiesz, że kiedyś pomyślałam, że gdybym miała napisać piosenkę, nazwałabym ją „Recepta na ciszę”? Bardzo jej potrzebuję. Bywa, że relaksuję się w pokojach hotelowych, bo mają dźwiękoszczelne szyby, klimatyzację i przygaszone światło. Zauważyłam, że gdy jestem przebodźcowana i wchodzę do takiego pokoju – czystego, w którym nie ma żadnych osobistych rzeczy mogących dekoncentrować, jest cicho i chłodno – najszybciej się regeneruję. Nieważne, jak jestem nerwowa, zawsze zadziała. Łapię się również na tym, że potrzeba mi ciszy w głowie – wtedy idę do lasu, gdzie przy dźwiękach natury odpoczywają i uszy, i myśli. Ważne, żeby ciszę przeżyć. A samotność? Fajnie pobyć samemu z sobą. Czasami zostawiam telefon w domu i wychodzę. Co się wtedy z Tobą dzieje? Po prostu idę. Albo wyjeżdżam. Sama jem śniadania, robię coś dla siebie, nikt niczego ode mnie nie oczekuje. Bardzo cenię taki czas. Jeśli nie wyłączasz się regularnie, choruje mózg – przeczytałam o tym w książce „Emocje destrukcyjne”, w której są zapisane dialogi dalajlamy z naukowcami. Ciągłe przejmowanie się wszystkim może zmęczyć. Warto więc żyć w równowadze. Szukać chwil odosobnienia, w których to ty stajesz się swoim głosem wewnętrznym. A świat wewnętrzny to coś bardzo indywidualnego. Dialog z nim okazuje się ciekawym doświadczeniem. Ale zauważyłam, że gdy mamy nagromadzenie pracy, a potem zostajemy na chwilę sami z sobą, schodzą wszystkie emocje, które można wypłakać. Poczuć samotność, skończoność ludzkiego życia. Kontemplowanie bycia tylko z sobą ciągnie ku duchowości. Czytam właśnie „Akt twórczy. Nowy sposób bycia” Ricka Rubina, opowiadający o kreatywności twórczej wynikającej ze spokoju. W branży filmowej wciąż trzeba dawać z siebie, ale i czerpać z innych. Im częściej się to dzieje, tym bardziej potrzebuję chwil samotności. Wtedy piszę. Zapisuję wszystko, strumienie świadomości. Gdy kończę, czuję ulgę. Co robisz z tymi notatkami? Niektóre wyrzucam. Inne chowam. Potem, kiedy do nich wracam, myślę: „No proszę, zrealizowałam to wszystko”. Po czasie okazuje się, że umysł daje ci sporo sygnałów. To jest intuicja. I jeśli jej nie słuchasz, później możesz się na siebie złościć. Potrafimy ją zagłuszać, ale nie warto. Podejmujesz decyzje intuicyjnie? Jestem osobą impulsywną, czas dzielący myśl od działania to krótka chwila. Bywa, że to dobrze, innym razem uznaję, że temat warto jednak było przemyśleć. Można żałować, że coś się zrobiło albo powiedziało bez przeanalizowania. Dobrze poczekać, aż opadną emocje. Ale tego się uczę. Jeśli chodzi o emocje, intensywnie je przeżywasz także w związku z budowaniem swoich filmowych ról. Wchodzę w role emocjonalnie. Gdy buduję postacie, przeżywam je. Często za bardzo. Dlatego nie mogę grać rocznie w wielu produkcjach, nie wytrzymałabym tego. Co robisz z tymi emocjami po zakończonych zdjęciach? Lubię zamknąć się sama albo wyjechać. To nie tylko kwestia roli, lecz także ludzi. Jestem przebodźcowana, bo przez wiele miesięcy przebywam z grupą osób towarzyszących mi przy budowaniu postaci – to one zapewniają rekwizyty, oświetlają, są ze mną w interakcji, spędzamy razem po 12 godzin dziennie. To jak długie kolonie. Zauważyłam, że po takim doświadczeniu mogę wrócić do domu dopiero, gdy wrócę do siebie. Inaczej nie skupię się na niczym. Nie potrafię. Po zakończonych zdjęciach zawsze planuję cztery wolne dni. Jeszcze inaczej wracam z pracy z zagranicy, gdy organizm cierpi na jet lag. Wtedy zatrzymuję się w swojej pracowni, przestawiam w czasie i na język polski. Dziwny stan. Uczę się i oduczam. Tam wchodzę w obcą strefę kulturową. Często współpracownicy wiedzą niewiele o Polsce. Komunikuję się zupełnie innym kodem, co wzmaga też adrenalinę, więc zjazd jest większy. Tu muszę przestawić się na tryb domowy. Uczę też ludzi, że momentami będę się wyłączać z naszych relacji. I wracać do nich. Moje przyjaciółki to wiedzą. Ale nowi znajomi niekoniecznie. Poza tym nie przenoszę ról do domu. Staram się nie opowiadać o swoich bohaterkach. A jednak musisz to robić po każdej premierze. Gdy po raz pierwszy oglądam gotowy film, nic mi się w moim graniu nie podoba. Przypomina mi się plan, trudno mi dostrzec wykreowaną przeze mnie postać. Inaczej, gdy wracam do niego po jakimś czasie. Wtedy widzę już intencje, które wymyśliłam. Na premierze tego nie ma. Jesteś dla siebie na ekranie surowa, oceniająca? Myślę, że tak, ale trochę się już uspokoiłam. Kiedyś byłam bardzo krytyczna. Teraz potrafię przyglądać się sobie na ekranie w sposób analityczny. Jak w życiu – z perspektywy czasu na różne doświadczenia spoglądamy czulej. Chyba nie do końca gram, tylko przeżywam. Dlatego tak świetnie odnajduję się w kinie. W przeciwieństwie do teatru tu emocji doświadcza się tylko raz A jak patrzysz na ludzi? Potrafisz być asertywna? Nie wiem. Wydaje mi się, że nieźle mi idzie w zwyczajnym, codziennym wydaniu. Ale w tym ekstremalnym, zawodowym, gdy wiele osób potrzebuje do mnie dostępu, zagadania, jest gorzej. Lubię rozmawiać z taksówkarzami, ale czasami zamykam oczy i po prostu udaję, że śpię. Nie mogę cały czas opowiadać. Ale z przyjemnością słucham różnych historii, jest mi miło, że nawet przypadkowe osoby otwierają się przede mną. Kulturalne stawianie granic jest trudne. Ludzie są ciekawi, bo nie wiedzą, że praca aktora to głównie uczenie się tekstu na pamięć, a nie wywiady, festiwale, nagrody. Umiesz nagradzać się za dobrze wykonaną pracę? Lubię proces. Ten dobrze wykonany sam w sobie jest dla mnie nagrodą. Festiwale i premiery są stresujące. Czytasz recenzje filmów, w których grasz? Jesteś ciekawa tego, co inni myślą o Twojej pracy? Ostatnio nie czytam. Kiedyś, gdy grałam w teatrze, ta krytyka była dla mnie bardzo ważna. Podobnie przy pierwszych filmach. Potem przestałam śledzić recenzje. Przeczytałam jedną dotyczącą „Zbrodni pamięci” (reż. Michael Keaton – przyp.red.), jedną „Kobiety z…” (Małgorzaty Szumowskiej – przyp.red.). Lubię za to, kiedy opowiadają mi o nich znajomi. Sama tego unikam. To chyba ze strachu. Ale przed czym? Nie wiem. Gdybym sama czytała recenzje, bardziej bym się nimi przejmowała. Za to gdy mi ktoś o nich opowiada, przejmuję się mniej. A kino spełnia Twoje marzenia czy te marzenia budują się niezależnie? Poznaję mnóstwo ludzi, inne kultury, mogę wnikać w obce osobowości. Od zawsze mnie to inspirowało, bo odnajduję tym samym inne odbicie świata. I tutaj film spełnia moje marzenia. Nigdy nie przypuszczałam, że będę w życiu tyle podróżować. Ale gdyby kino nagle się skończyło i nie mogłabym grać, nie byłby to koniec świata. Poradziłabym sobie, bo najwięcej czerpię z życia. Lubię ludzi, sporty, wspólne śpiewy rytualne… Znalazłabym sposób na obcowanie z drugim człowiekiem. Największą karą byłoby dla mnie odcięcie od świata i wymuszona samotność. Zabranie radości życia to wielkie cierpienie. Dlatego jeśli nie dostaję jakiejś roli, nie wali mi się świat. Nie podchodzę do tego zawodu na zasadzie ambicjonalnej, za wszelką cenę. Aktorstwo to dla mnie zawsze spotkanie. A ja chyba nie do końca gram, tylko przeżywam. Dlatego tak świetnie odnajduję się w kinie. W przeciwieństwie do teatru tu emocji doświadcza się tylko raz. Teatr zaś jest dla mnie wypalający, wymaga powtórzeń podczas kolejnych spektakli i to mnie męczy. Podziwiam aktorów, którzy grają w wielu przedstawieniach, a potem jadą jeszcze na plan. Mnie to zbyt wiele kosztuje. Muszę sobie dozować emocje. Stresuje Cię jeszcze wejście na plan? Nie. Plan jest jak dom, wiem, jak działa, jeśli coś się nie uda, można powtórzyć scenę. Zawsze był domem? Nie, początkowo stresował. Nie miałam doświadczenia filmowego, nie potrafiłam się komunikować, mówić, czego potrzebuję. Z czasem nauczyłam się, czym jest ekipa filmowa, że jest podzielona na piony, z których każdy odpowiada za coś innego. Gdy nauczysz się tej struktury, łatwo w niej funkcjonować, realizować rolę. Dlatego tak ważna jest ekipa i reżyserzy. To taka druga rodzina. W wywiadzie dla ELLE z 2018 roku powiedziałaś: „Mam tendencje do perfekcjonizmu i nie umiem odpuszczać”. Poprawiło mi się. Potrafię już odpuszczać, chociaż czasem perfekcjonizm nadal daje się we znaki. W życiu to trudna cecha. Macierzyństwo pomogło mi się trochę od niej uwolnić. Ale zdaję sobie sprawę, że jest uciążliwa dla bliskich. Za to przy scenariuszach i w aktorstwie – wymarzona. Perfekcjonizm pozwolił mi osiągnąć sukces. I nie da się go wytępić, trzeba raczej zaakceptować. Choć może być niszczący. W moim przypadku na szczęście nie działa destrukcyjnie. Czasami mnie tylko wkurza. Słynnym perfekcjonistą był reżyser Stanley Kubrick, który w „Lśnieniu” kazał Shelley Duvall powtarzać jedną z traumatycznych scen kilkadziesiąt razy. Kubrick robił znakomite filmy, być może właśnie dlatego. Ale reżyser perfekcjonista i aktor perfekcjonista to dwie różne sprawy. Bo aktor jest perfekcyjny w zadanym kontekście, zależnym od scenariusza, wizji reżysera. Czas wyjść z kina. Masz swoje miejsce na ziemi? Lubię Fuertę. Jeżdżę tam z mężem i dzieckiem zimą, to świetna odskocznia. Zimą realizuje się niewiele produkcji. A tam mogę pożyć w dobrej pogodzie. Nikt mnie nie rozpoznaje, cieszę się codziennością. Dlaczego akurat Fuerta? Kiedyś zaprosiła nas tam Gośka Szumowska. I zaczęliśmy wracać. Miłość do Fuerty zapoczątkował Kasper Bajon. Który napisał zresztą „Fuerte”, świetną książkę o wyspie. Można tam naładować baterie. Jesteś odizolowana, bo to wyspa. Ale nie odczuwasz samotności, bo spotykasz się z ludźmi. Fuerta jest dla mnie miejscem bezpiecznym. Czuję tam spokój. Przestaję mieć poczucie winy, że stawiam granice, jeśli chodzi o popularność, bo jestem anonimowa. I tego potrzebuję. Potem wracam i jest świetnie. Moda może być superformą ekspresji, wyrażenia siebie. Tylko trzeba dać sobie czas, żeby własną osobowość nauczyć się określać strojem. I nie przebierać się, tylko ubierać. Ten spokój znajdujesz tylko na Fuercie? Nie, lubię chodzić do Lasu Bielańskiego, kościołów, budowli sakralnych. Zajrzeć do Wojtka, osoby duchownej, bardzo światłego człowieka, który mierzy się z odpowiedziami na bardzo trudne pytania. Lubię z nim pogadać. Powiedział mi kiedyś: „Nie możesz mieć tony przyjaciół, bo żeby utrzymać przyjaźń, każdemu oddajesz część siebie. A kiedy ktoś coś przeżywa, ty przeżywasz z nim”. Ma rację. Lubię również hotele, bo – jak już wspominałam – sprzyjają wyciszeniu. Interesuję się poszukiwaniem siebie. Gdy człowiek jest szczęśliwy, emanuje tym. Miewam wyrzuty sumienia, ale wiele już zrozumiałam. Popularność pozbawia intymności. I jest uciążliwa, ale jest to koszt, który trzeba ponieść, jeśli decydujesz się na ten zawód. Jednocześnie naprawdę warto sobie powtarzać, że nie zawsze musisz być dla wszystkich dostępna. I znaleźć swoją odskocznię. Zdarzają Ci się momenty przytłoczenia, kiedy myślisz, że już nie dasz rady? Pewnie. Teraz rzadziej, bo zaczynam się kontrolować, choć nie na wszystko mam wpływ. Choćbyś nie wiadomo jak perfekcyjnie ułożyła plan, wszystko może się zdarzyć. Ja w pewnym momencie ze stresu i z przeciążenia zaczęłam chorować. W szpitalu usłyszałam, że mam zwolnić, zastanowić się, co robię. Dało mi to do myślenia. Czyli zatrzymała Cię dopiero choroba. Była sygnałem „stop”. Organizm zawsze daje znaki. Nie warto do tego dopuszczać, bo na dłuższą metę taki tryb życia prowadzi do wypalenia. Filmowcy często działają na adrenalinie, gdy kończy się projekt, odchorowują go. Nie brzmi to zbyt zdrowo. Na pewno nie! Praca na planie jest intensywna. Dlatego tak ważny jest odpoczynek po. Jeśli mnie kusi, by wziąć kolejny projekt, zapala mi się czerwona lampka. Raz mnie ścięło, więc nie pozwolę, żeby stało się to ponownie. Nie sztuka wpaść w pracoholizm. Dlatego planuję wypoczynek. Albo to dźwigam, albo rezygnuję z zawodu. Innej drogi nie ma. A co z modą? Ostatnio zaczęła mi się podobać! Często pojawiasz się w rzeczach od Magdy Butrym. Bardzo lubię Magdę. Dobrze czuję się w jej kobiecych projektach. Na początku trudno mi było się w tym odnaleźć. Moda może być superformą ekspresji, wyrażenia siebie, stworzenia swojego stylu. Tylko trzeba dać sobie czas, żeby własną osobowość nauczyć się określać strojem. I nie przebierać się, tylko ubierać. U mnie jest to kompatybilne ze stanem, w którym się znajduję – czasem mam ochotę na dres, a innym razem na sukienkę. Poza tym prywatnie nigdy nie ubieram się tak jak moje bohaterki filmowe. Bo kiedy wychodzę z roli, już do niej nie wracam. To nie ja. To kim Ty się dzisiaj czujesz? Joanną Kulig, aktorką, mamą, żoną. Dobrym człowiekiem. Jestem dobra dla przyjaciółek, rodziny – rodzeństwa, mamy. To dobry moment w moim życiu. Trochę odpuściłam, zrozumiałam, że nie wszystko mogę mieć. A to, co mam, to bardzo dużo.
Joanna Kulig jako Polka, która w latach 70. uratowała kilka tysięcy dzieci. "Ołowiane dzieci" - ta historia to wyciskacz łez
Netflix przygotował kolejną niespodziankę dla fanów rodzimych produkcji. Platforma rozpoczęła właśnie prace nad serialem, którego akcja skupi się w komunistycznej Polsce. „Ołowiane dzieci” opowie historię epidemii ołownicy wśród dzieci z katowickich Szopienic. W roli doktor Jolanty Wadowskiej-Król, która odkryła problem zatrucia ołowiem i stanęła do walki z systemem, zobaczymy Joannę Kulig.
Netflix nie przestaje inwestować w polskie produkcje, a kolejne miesiące na platformie streamingowej zapowiadają się szczególnie ciekawie dla fanów rodzimych filmów i seriali. Wśród premier na uwagę zasługuje wypełnione akcją neowestern „Idź przodem, bracie”, a także stworzony przez Klarę Kochańską-Bajon i Jagodę Szelc serial o rodzicielstwie, „Matki pingwinów”. Do listy dołączył właśnie nowy projekt, który intryguje samą historią, jak i genialną obsadą aktorską. „Ołowiane dzieci”: O czym opowie nowy serial platformy Netflix? Serial Macieja Pieprzyca, reżysera „Chce się żyć”, „Jestem mordercą”, „Ikar. Legenda Mietka Kosza” czy „Kruka”, przeniesie widza do industrialnego klimatu Górnego Śląska lat 70. „Ołowiane dzieci” opowie historię młodej lekarki, Jolanty Wadowskiej-Król, która zauważa, że dzieci z katowickich Szopienic masowo zapadają na ołownicę. W próbie ratowania ich zdrowie stanie do walki z opresyjnym, komunistycznym aparatem państwowym. - Historia epidemii ołowicy wśród śląskich dzieci i bohaterskiej postawy dr Wadowskiej-Król jest na Górnym Śląsku żywa w naszej zbiorowej pamięci. Teraz pora, by przybliżyć ją całej Polsce. W końcu sytuacja, w której to jednostka w słusznej sprawie sprzeciwia się całemu aparatowi władzy to coś, z czym wciąż mamy do czynienia, w wielu miejscach na świecie. Opowieści takie jak „Ołowiane dzieci” niosą uniwersalny przekaz o słuszności, ale też osobistej cenie walki o prawdę i sprawiedliwość – mówi reżyser Maciej Pieprzyca. 6 nowości Netflix wrzesień 2024 filmy i seriale. Trzymający w napięciu kryminał z Javierem Bardem, thriller z Nicole Kidman i biograficzny hit z Erykiem Kulmem „Ołowiane dzieci”: obsada serialu Netfliksa Jak podał Netflix w informacji prasowej, zdjęcia do "Ołowianych dzieci" właśnie ruszyły. Serial inspirowany był nie tylko prawdziwymi wydarzeniami, ale również książką Michała Jędryki o tym samym tytule. W roli Jolanty Wadowskiej-Król zobaczymy Joannę Kulig, gwiazdę urodzinowej okładki z okazji 30-lecia ELLE. Na ekranie partnerować jej będą Agata Kulesza, Kinga Preis, Sebastian Pawlak czy Michał Żurawski.
Joanna Kulig zachwyca w jesiennym płaszczu Magdy Butrym. "Ten model to kwintesencja elegancji i najmodniejszy trend zbliżającej się jesieni" – komentuje stylistka
Jest jedną z najwybitniejszych polskich aktorek i naszym człowiekiem w Hollywood. Choć moda nie jest dla niej priorytetem, ostatnio poświęca jej więcej uwagi. Widać to w stylizacjach, które wybiera na czerwony dywan. Joanna Kulig, bo o niej mowa, w okładkowej sesji ELLE lansuje modny płaszcz na jesień od jednej ze swoich ulubionych projektantek.
Joanna Kulig szczerze o modzie Joanna Kulig zwraca na siebie uwagę za każdym razem, gdy pojawia się publicznie. Bez względu na to, czy jest to czerwony dywan Hollywood, czy warszawska premiera filmu z jej udziałem. Sekret jej stylu? Aktorka doskonale łączy proste, minimalistyczne kroje z subtelnymi, ale wyrazistymi detalami. Często wybiera stonowane kolory, takie jak czerń, biel, szarości, czy beże, które nadają ton jej stylizacjom. Nie boi się jednak odważnych krojów. Choć zawsze wygląda nienagannie, podchodzi do mody z dużym dystansem. Najważniejsze dla nie jest to, by czuć się dobrze w tym, co nosi i pozostać sobą. Moda to dla niej sposób na wyrażenie siebie, ale bez presji ślepego podążania za trendami. W wywiadzie dla ELLE wyznała, że jedną z jej ulubionych projektantek jest Magda Butrym. Bardzo lubię Magdę. Dobrze czuję się w jej kobiecych projektach. Na początku trudno mi było się w tym odnaleźć. Moda może być superformą ekspresji, wyrażenia siebie, żeby własną osobowość nauczyć się określać strojem. I nie przebierać się, tylko ubierać. U mnie jest to kompatybilne ze stanem, w którym się znajduję – czasem mam ochotę na dres, a innym razem na sukienkę. Poza tym prywatnie nigdy nie ubieram się tak jak moje bohaterki filmowe. Bo kiedy wychodzę z roli, już do niej nie wracam. To nie ja. Cały wywiad szefowej działu kultury Mai Chitro z Joanną Kulig przeczytacie w najnowszym numerze ELLE. Urodzinowe wydanie dostępne w sprzedaży od 04.09.2024 r. Joanna Kulig w białym płaszczu Magdy Butrym Kulig wielokrotnie pojawiała się na premierach filmowych w płaszczu, który pełnił funkcję sukienki. Raz był to klasyczny, beżowy trencz, a innym razem skórzany model z mocno zaznaczoną linią ramion. Na ten sam zabieg zdecydowała się stylistka Maja Nastkrętska, stylizująca aktorkę do okładkowej sesji dla ELLE. Ten płaszcz to kwintesencja elegancji i najmodniejszy trend tej jesieni. Lekko oversizowy fason, długość do ziemi, ponadczasowa biel i zdobiące go guziki, które są jak biżuteria, pozwalają na wiele kombinacji stylizacyjnych. Doskonale sprawdzi się zarówno w towarzystwie jeansów, jak i garniturowych zestawów – komentuje stylistka. Wybór padł na projekt Magdy Butrym i biały płaszcz maxi z tkaniny bouclé. Luźny, męski fason, zdefiniowany szerokimi ramionami i eleganckimi, perłowymi guzikami, to kwintesencja stylu Joanny Kulig - miksu elegancji z nonszalancją.