"To film, którego teraz potrzebujesz". Prawdziwa historia herosa, który pokonał nałogi. Zagrał go Jakub Gierszał. Za kamerą reżyser hitu "Bogowie"
Szukasz filmu, który postawi cię na nogi i przywróci wiarę we własne siły? Film „Najlepszy” opowiada historię Jerzego Górskiego. To inspirowana faktami opowieść o drodze od uzależnienia od narkotyków do sportowego przełomu i zwycięstwa w Double Ironman.
Historia Jerzego Górskiego to opowieść o niesamowitej przemianie, której fundamenty zostały zbudowane na nieustannej walce z samym sobą. Film „Najlepszy” w reżyserii Łukasza Palkowskiego przedstawia drogę mężczyzny, który z uzależnienia od narkotyków oraz licznych porażek odbudowuje swoje życie, a wszystko to w cieniu ekstremalnych wyzwań sportowych. Jerzy Górski, grany przez Jakuba Gierszała, nie tylko staje do walki z demonami przeszłości, ale także z własnym ciałem i umysłem w jednym z najtrudniejszych wyścigów na świecie - Double Ironman. To historia o nieugiętej determinacji, w której sport nie jest tylko tłem, lecz prawdziwym testem charakteru. "Najlepszy": od nałogu do mety (OPINIA) Historia, którą pokazuje film „Najlepszy”, dotyczy Jerzego Górskiego. W tej opowieści widać ostrą zmianę kursu: od uzależnienia od narkotyków, przez pobyty w ośrodkach odwykowych i kolejne porażki, aż po decyzję o radykalnym uporządkowaniu życia. Punkt zwrotny przychodzi wraz ze sportem, który staje się nowym celem i codzienną dyscypliną. Finał tej drogi ma konkretną nazwę i miejsce: zwycięstwo w ekstremalnym triathlonie Double Ironman w Stanach Zjednoczonych. Film porusza serca i zostaje w pamięci na długo. Jest niesamowicie angażujący i motywujący, a po seansie czujemy się, jakbyśmy zostali „odmienieni” - zafascynowani siłą, determinacją i przemianą bohatera, który od nałogu przechodzi do niezwykłego sportowego sukcesu. „Najlepszy” to doskonale zrealizowana, emocjonalnie głęboka biografia, która inspiruje i zostaje w sercu na długo. Jakub Gierszał w roli Jerzego Górskiego, a za kamerą Łukasz Palkowski W postać Jerzego Górskiego wciela się Jakub Gierszał. Reżyserem produkcji jest Łukasz Palkowski znany z filmu „Bogowie”. „Najlepszy” jest pomyślany jako kino o przemianie i walce z samym sobą, w którym sport nie jest tłem, tylko próbą charakteru i testem wytrwałości. Na ekranie obok Jakuba Gierszała pojawiają się także Arkadiusz Jakubik, Janusz Gajos, Tomasz Kot, Anna Próchniak oraz Kamila Kamińska. Gdynia i reakcje widzów: 4 nagrody, w tym nagroda publiczności Wątek wychodzenia z uzależnienia i budowania siebie od podstaw okazał się na tyle poruszający, że produkcja została zauważona na festiwalu w Gdyni. Film zdobył 4 nagrody, w tym nagrodę publiczności. Opowieść o Jerzym Górskim została opisana także w książce „Najlepszy” Łukasza Grassa.
Wojna, która boli bardziej niż huk armat. Polski thriller „Pojedynek” z międzynarodową obsadą zostaje pod skórą na długo [RECENZJA]
„Pojedynek” zagląda wojnie prosto w oczy. W murach Kozielska polscy oficerowie stają do nierównej walki z NKWD. Ten psychologiczny dramat zostaje w pamięci na długo.
„Pojedynek” nie krzyczy. Nie epatuje ogniem, nie oślepia wybuchami. On patrzy prosto w oczy – i nie pozwala odwrócić wzroku. To wojna bez huku armat, za to z ciszą tak gęstą, że boli. Wojna, która toczy się w spojrzeniach, w niedopowiedzianych groźbach, w drżeniu dłoni nad klawiaturą pianina. Już od pierwszych minut wiedziałam, że to nie będzie kolejny film o II wojnie światowej. Otwierająca scena walk jest tylko bramą – krótkim, brutalnym wstępem do świata, w którym prawdziwa bitwa dopiero się zaczyna. Potem trafiamy do klasztoru w Kozielsku. Miejsca, które kiedyś było przestrzenią modlitwy i ciszy, a staje się sceną psychologicznego spektaklu. Polscy oficerowie, naukowcy, artyści – elita narodu – zamknięci przez NKWD, poddani grze, w której stawką nie jest życie, lecz coś znacznie trudniejszego do obrony: godność. Film Łukasza Palkowskiego, który trafił do kin 27 lutego, ukazuje wojnę podstępną, zimną, niemal laboratoryjną, gdzie stawką jest ludzkie sumienie i godność. Gierszał o „Pojedynku”: „Wystarczy jeden gest, by napięcie było nie do zniesienia” Historia młodego pianisty Karola Grabowskiego (Jakub Gierszał) staje się lustrem dla moralnych wyborów człowieka w ekstremalnych warunkach. Gierszał mistrzowsko pokazał jego siłę i opór w starciu z sowieckim agentem NKWD, Wasilijem Zarubinem (Aidan Gillen). Sam aktor przyznaje, że praca nad rolą była wymagająca: „Starałem się pokazać subtelne działanie zła. Nie zawsze trzeba pokazywać katowanie czy śmierć – czasem wystarczy jeden gest, jedno spojrzenie, żeby napięcie było nie do zniesienia.” I rzeczywiście, te drobne niuanse między nim a Gillenem tworzą niesamowity dramat psychologiczny – każdy ruch i każda cisza mają tu znaczenie. To, co uderza w „Pojedynku”, to też umiejętne balansowanie dramatu i chwili oddechu, a nawet żartu. Gierszał zauważa: „Humor widoczny w filmie daje trochę wytchnienia. Jeden uśmiech potrafi uratować sytuację.” Te momenty humoru są dla widza prawdziwym wybawieniem – pozwalały złapać oddech, a jednocześnie potęgowały kontrast między cierpieniem a codziennością więźniów. Poczucie humoru nie oznacza jednak utraty powagi i przekazu historycznego. Tomasz Kot wspominał scenę, w której niemieccy i radzieccy żołnierze świętują upadek Polski, jako „element bardzo potrzebny, bo uświadamia dramat dziesiątek tysięcy ludzi”. I rzeczywiście, ta scena wywarła na mnie ogromne wrażenie – czułam smutek i przerażenie, które pozostały we mnie długo po seansie. View oEmbed on the source website Siła kobiet w „Pojedynku” – Julia Pietrucha o jedynej kobiecie w Kozielsku Nie mniej poruszająca jest postać grana przez Julię Pietruchę, oparta na prawdziwej historii Janiny Lewandowskiej – jedynej kobiety w obozie w Kozielsku. Jak mówi mi aktorka: „(Janina) była silna i przetrwała w obozie dzięki charakterowi i pochodzeniu – była córką wojskowego, i to ją definiowało.” Ta siła wybrzmiewa w wielu scenach. Jej bohaterka nie potrzebuje wielkich słów, by pokazać odwagę. Wystarczy spojrzenie, spokojny ton głosu, gest wsparcia wobec współwięźniów. Zachowuje godność w świecie zaprojektowanym tak, by ją odebrać. Jest symbolem cichej, wręcz matczynej opiekuńczości i determinacji – tej, która nie gaśnie nawet w obliczu terroru. Pianino i „Anioły” – muzyczny wymiar filmu „Pojedynek” Muzyka w „Pojedynku” nie jest tłem – jest sercem tej historii. Karol Grabowski jako pianista nie tylko gra; on walczy. Każdy dźwięk staje się próbą charakteru, testem lojalności, subtelną formą nacisku ze strony NKWD. Pianino zamienia się w narzędzie psychologicznej presji, a melodia potrafi być równie okrutna jak przesłuchanie. Równie ważny jest muzyczny wymiar roli Julii Pietruchy. Jej wrażliwość wnosi do filmu delikatność, która kontrastuje z brutalnością systemu. Pietrucha nagrała z Mrozem wzruszającą balladę „Anioły (Pojedynek)”, promującą film. Utwór przygotowany z udziałem 15-osobowej orkiestry i aranżacją Daniela Nosewicza, a teledysk wyreżyserowany przez Krystiana Dłubałę, staje się emocjonalnym dopełnieniem tej opowieści – jak cichy lament nad losem bohaterów. View oEmbed on the source website „Pojedynek” to kino, o którym nie wolno zapomnieć Thriller Łukasza Palkowskiego pokazuje wojnę w sposób nieszablonowy, ale równie dramatyczny. Na ekranie widzimy spektakularnych bitew – jest napięcie psychiczne, subtelne manipulacje, presja i dramat jednostki. Tomasz Kot podkreśla: „Historia w soczewce pokazuje dramat ludzi, którzy musieli się odnaleźć w świecie, który ich chciał złamać.” I rzeczywiście, ta perspektywa działa – widz czuje niemal fizycznie, że każde spojrzenie, każdy gest bohaterów waży na ich losie i na odbiorze filmu. Końcowa scena, w której bohaterowie pozornie odzyskują wolność, to moment absolutnie poruszający. Julia Pietrucha mówi: „To, co widzimy w pociągu, to ta przewrotna ulga i wolność – ale też gorzka świadomość tego, co stanie się lada moment.” Niestety, wszyscy wiemy, jak tragicznie zakończył się ich los. „Pojedynek” to historia, która zostaje w sercu długo po seansie. Aktorska gra, subtelna narracja i emocjonalna głębia sprawiają, że miałam ciarki od pierwszej sceny. Momentami uroniłam łzę, ale czułam przede wszystkim dumę i wdzięczność, że ta część historii Polski nadal jest ważna i się o niej mówi. To kino, które nie tylko pokazuje przeszłość, ale każe spojrzeć w przyszłość – na to, czym jest człowieczeństwo, godność i odwaga, o których nie wolno nam nigdy zapomnieć.
Najlepszy polski thriller ostatnich lat na Netflix. Doskonały Tomasz Schuchardt i tajemniczy Jakub Gierszał
Szukasz filmu, który zostawia pod skórą niepokój i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po seansie? „Doppelgänger. Sobowtór” to wybór idealny. Na ekranie błyszczą Jakub Gierszał i Tomasz Schuchardt. Ich aktorski duet przykuwa uwagę od pierwszych minut.
„Doppelgänger. Sobowtór” to jeden z najmocniejszych polskich thrillerów ostatnich lat, w którym Jan Holoubek z wyczuciem odtwarza duszny klimat PRL-u lat 70. i 80. Nagrodzony w Gdyni za reżyserię, zdjęcia, scenografię i drugoplanową rolę męską, po premierze na Netflixie szybko trafił na szczyt popularności. Historia rodziny ze Strasburga, której życie zmienia się wraz z pojawieniem się sobowtóra Hansa Steinera, przeradza się w gęsty thriller szpiegowski o podwójnej tożsamości. Mocne role Jakuba Gierszała, Tomasza Schuchardta, Wiktorii Gorodeckiej, Andrzeja Seweryna i Katarzyny Herman podkreślają siłę tej opowieści, wpisującej się w rosnącą popularność polskiego kina kryminalnego. Spis treści: Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA Dorobek reżysera filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Jan Holoubek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich reżyserów ostatnich lat. Jego filmy i seriale zdobywają uznanie zarówno widzów, jak i krytyków, a niektóre z nich zdobyły prestiżowe nagrody. W 2020 roku Holoubek wyreżyserował film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”, który opowiada prawdziwą historię Tomasza Komendy, niesłusznie skazanego i spędzającego 18 lat w więzieniu. Produkcja zdobyła m.in. Orła za najlepszą reżyserię oraz Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w Tallinie. W 2023 roku reżyser zaprezentował „Doppelgängera. Sobowtóra” – szpiegowski thriller oparty na autentycznych wydarzeniach z lat 70., które dotyczą Jerzego Kaczmarka, agenta działającego pod fałszywą tożsamością. Jan Holoubek ma także na koncie filmy dokumentalne, takie jak „Słońce i cień” z 2007 roku, poświęcony postaci Gustawa Holoubka, oraz „Pocztówki z Republiki Absurdu” z 2014 roku, ukazujące realia PRL. W telewizji Holoubek zasłynął serialem „Rojst”, emitowanym w latach 2018–2024, który zdobył Orła za najlepszy filmowy serial fabularny w 2021 roku. View Burdaffi on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - mroczna tonacja i poczucie ciągłego zagrożenia Za reżyserię "Doppelgänger. Sobowtór" odpowiada Jan Holoubek, który w swoim filmie stworzył unikalną atmosferę pełną psychologicznych i emocjonalnych napięć. Holoubeka, znany z pracy nad wieloma dramatami, wykorzystał swoje doświadczenie, aby stworzyć thriller, który angażuje widza zarówno pod względem fabularnym, jak i wizualnym. Reżyser bardzo skutecznie buduje napięcie poprzez minimalizm i zmysłowość w kreowaniu niepokoju, dając widzowi poczucie, że bohaterka jest w ciągłym zagrożeniu, co odzwierciedla mroczna tonacja filmu. Wielowarstwowość fabuły, w połączeniu z intensywną atmosferą, sprawia, że "Doppelgänger. Sobowtór" staje się filmem, który trwa w pamięci. View oEmbed on the source website „Doppelgänger. Sobowtór” - RECENZJA „Doppelgänger. Sobowtór” nie jest tytułem w stylu Jamesa Bonda. Nie znajdziemy tu pościgów, strzelanin, tłumu pięknych kobiet oraz drinków martini. Trudno też szukać porównań do popularnego wśród polskich widzów filmu "Zawód szpieg" z Bradem Pittem I Robertem Redfordem. Jednak już w pierwszych scenach polskiej produkcji czuć pewne napięcie, które momentami słabnie (Hans jest wręcz urodzonym szpiegiem i wiele rzeczy idzie mu jak z płatka), by znów sięgnąć zenitu. Niebezpieczne decyzje, emocje kłębiące się w nim. Trudne relacje z rodzicami, uczucie do Niny. Tego jest sporo - w pewnym momencie Hans walczy z samym sobą i swoimi przekonaniami. Za to Jan robi wszystko co może w komunistycznym kraju, żeby poznać prawdę o sobie. A to niełatwe, choć pokonuje wiele przeszkód. Jego odwaga i dążenie do celu często zaskakuje. Który z nich wygrywa walkę o widza? Obaj aktorzy spełniają się w swoich rolach, ale to Gierszał bardziej przyciąga uwagę. Bardzo pomaga mu w tym również świat Hansa. Kolorowe i świetnie wystylizowane na obrazkach lokacje i stylizacje. Szary Gdańsk nie ma tutaj aż tak wiele do zaoferowania. Oprócz świetnie dobranych bohaterów, warto się też przyjrzeć innym elementom filmu. Kostiumy Weroniki Orlińskiej idealnie podkreślają te dwa różne światy, a zdjęcia Bartłomieja Kaczmarka subtelnie przypominają kolorystykę, którą widzieliśmy już w "Wielkiej wodzie". Oboje zresztą pracowali już z Holoubkiem. Ale nie tylko oni, bo ponownie w teamie znaleźli się również Jan Komar (muzyka), Marek Warszewski (scenografia), czy Andrzej Gołda, który jest autorem scenariusza. View Burdaffi on the source website
Ten film poleca Agnieszka Holland. Absurdalny musical w klimacie lat 80. W obsadzie Gierszał, Cielecka, Preis
"Córki dancingu" z 2015 roku to jeden z najczęściej docenianych polskich filmów za granicą. Lista nagród dla dzieła Agnieszki Smoczyńskiej jest naprawdę długa. To również jeden z najważniejszych polskich filmów według Agnieszki Holland.
"Córki dancingu" to pełnometrażowy debiut Agnieszki Smoczyńskiej, który wymyka się jednoznacznej klasyfikacji gatunkowej. Najbliżej mu do musicalu, ale film zawiera również elementy horroru i baśni. Jego akcja toczy się w roztańczonej i cekinowej Warszawie lat 80., gdzie za kolorową fasadą kryją się mroczne tajemnice i przemoc. Film można teraz obejrzeć na TVP VOD. "Córki dancingu" - syreny, dancingi i lata 80. Głównymi bohaterkami są dwie syreny – Srebrna i Złota – w które wcielają się Marta Mazurek i Michalina Olszańska. Syreny zostają znalezione nad Wisłą przez muzyków estradowego zespołu Figi i Daktyle i dołączają do grupy. Choć piękne i kuszące, są też śmiertelnie niebezpieczne. Wrażliwe, naiwne i podatne na silne emocje, potrafią nie tylko odgryźć palec, ale i wyrwać serce. Srebrna zakochuje się w Basiście (Jakub Gierszał), co uruchamia dramatyczny wątek miłosny z baśniowym przekleństwem: jeśli syrena zakocha się w człowieku, a on poślubi inną, syrena zamieni się w morską pianę. Miłość staje się więc grą na śmierć i życie. Jednym z najmocniejszych punktów filmu jest muzyka. Za ścieżkę dźwiękową odpowiada zespół Ballady i Romanse, czyli siostry Zuzia i Basia Wrońskie. Ich kompozycje – zarówno oryginalne, jak i interpretacje kultowych polskich piosenek – nadają filmowi hipnotyzujący klimat. Od Warszawy po Sundance: międzynarodowy sukces filmu Film "Córki dancingu" z 2025 roku w reżyserii Agnieszki Smoczyńskiej zdobył liczne nagrody zarówno na krajowych, jak i międzynarodowych festiwalach filmowych. Lista nagród jest naprawdę długa: nagroda za najlepszy debiut reżyserski w Gdyni (2015), Nagroda Specjalna Jury za unikalną wizję i oryginalny zamysł artystyczny na Sundance Film Festival (2016), trzy nagrody: za najlepszy film, najlepszą reżyserię oraz najlepsze efekty specjalne na Fantasporto w Porto (2016). Ponadto, film zdobył nagrody na festiwalach w Nashville, Wilnie, Sofii i Montrealu. Ponadto w 2025 w ramach cyklu Mistrzowska Piątka 50. FPFF, gdzie pięcioro filmowców i filmowczyń opowiada o polskich filmach szczególnie dla nich ważnych, film doceniła sama Agnieszka Holland: „Córki dancingu” to zaskakujący, oryginalny i pełen energii film – i to nie tylko na tle polskiego kina. Koncept, forma, muzyka, humor i sensualna witalność – to pierwsze określenia, które przychodzą mi do głowy w kontekście tego błyskotliwego debiutu Agnieszki Smoczyńskiej.” - powiedziała reżyserka.
Mocny dramat wojenny z Gierszałem to „film o ludzkich namiętnościach, słabościach i trudach”. Aż dławi od emocji
To poruszająca opowieść o wyborach, które rozdzierają serce. W świecie, gdzie lojalność i zdrada splatają się z miłością i lękiem, każdy gest ma wagę życia. Film, który boli, zachwyca i zostaje w pamięci na długo.
Film „Biała odwaga” w reżyserii Marcina Koszałki to prawdziwa emocjonalna bomba. Akcja toczy się na Podhalu podczas niemieckiej okupacji i opowiada o dwóch braciach – Andrzeju i Maćku Zawratach. Jeden daje się wciągnąć w pułapkę kolaboracji z Niemcami, drugi zostaje kurierem tatrzańskim i staje po stronie oporu. Andrzeja, granego przez Filipa Pławiaka, do zdrady przekonuje niemiecki naukowiec Wolfram von Kamitz (Jakub Gierszał). Mami go wizją, że górale to nie Polacy, tylko zagubiony szczep germański. Maćka, w którego wciela się Julian Świeżewski, nie przekonuje ta narracja – walczy po stronie Polski i ryzykuje życie na szlakach przemytniczych przez Tatry. Zdjęcia kręcono w majestatycznych Tatrach – m.in. w okolicach Morskiego Oka i Czarnego Stawu. Tatry nie są tu tylko tłem – są niemym świadkiem dramatu. Goralenvolk – kiedy pseudonauka dzieliła naród Sercem całego dramatu jest koncepcja Goralenvolk. Niemcy chcieli podzielić Polaków, pokazując, że górale to „nie Polacy, tylko Germanie”. Brzmi absurdalnie? A jednak – znaleźli się tacy, którzy w to uwierzyli. Opierali się na „badaniach”, w których dowodzono, że blond włosy i niebieskie oczy to znak pochodzenia od aryjskiej rasy panów. Na podstawie tej teorii, Niemcy chcieli stworzyć nową grupę narodową – „Górali”, którzy mieli być lojalni wobec III Rzeszy. Góralskie kenkarty przyjęło 27 tysięcy osób – czyli 16% mieszkańców objętego akcją terenu. Warto jednak pamiętać: wielu ludzi nie miało wyboru – byli zastraszani, oszukiwani albo po prostu chcieli przeżyć. Prawdziwe historie, które zainspirowały film Choć Andrzej i Maciek Zawratowie są fikcyjni, ich losy to odbicie prawdziwych dramatów. Szczególnie rzuca się w oczy podobieństwo do kuzynów Krzeptowskich: Wacława – przywódcy Goralenvolku – i Józefa – legendarnego kuriera tatrzańskiego, który ponad 50 razy pokonał trasę Zakopane–Budapeszt. Józef, pytany po wojnie, dlaczego ryzykował życie, odpowiadał: „żeby chociaż o jednym Krzeptowskim mówili dobrze”. „Biała odwaga” nie daje prostych odpowiedzi. Zadaje za to trudne pytania: czym jest zdrada, co to znaczy być lojalnym, i czy w czasach wojny da się ocalić godność. Marcin Koszałka, wspólnie z Łukaszem M. Maciejewskim, stworzył film, który nie tylko pokazuje historię, ale prowokuje do rozmowy. To „film o ludzkich namiętnościach, słabościach i trudach radzenia sobie z ekstremalnymi sytuacjami. Genialne aktorstwo i doskonałe operowanie muzyką i dźwiękiem” (Filmweb). View oEmbed on the source website Film obejrzycie na Amazon Prime Video.
Ten thriller historyczny może być jedną z najważniejszych premier roku. W obsadzie Gierszał, Linda i gwiazdor „Gry o tron”
Film, który zatrzyma oddech i poruszy sumienia. „Pojedynek” to brutalna i emocjonalna opowieść o próbie psychicznego złamania polskiego pianisty przez agenta NKWD. W rolach głównych Jakub Gierszał i Aidan Gillen.
„Pojedynek” to najnowsza propozycja Łukasza Palkowskiego, twórcy takich tytułów jak „Bogowie” i „Najlepszy”. Tym razem reżyser sięga po temat historyczny i przedstawia mniej znany, ale istotny epizod z czasów II wojny światowej. Film osadzony jest w realiach 1939 roku i opowiada o aresztowaniu oraz indoktrynacji polskiej elity przez sowieckie służby. W tym artykule: „Pojedynek”: nowy thriller reżysera „Bogów” Fabuła filmu „Pojedynek” Obsada filmu: Gierszał, Gillen, Linda i międzynarodowe gwiazdy „Pojedynek”: nowy thriller reżysera „Bogów” Łukasz Palkowski, reżyser „Bogów” i „Najlepszego”, powraca z filmem, który – jak sam przyznaje – poruszył go do głębi. „Pojedynek” to nie tylko kino historyczne, ale także mocny thriller psychologiczny, skłaniający do refleksji nad siłą ducha, moralnością i oporem wobec zła. Palkowski podkreśla, że historia była dla niego impulsem do przemyśleń na temat współczesności i potrzeby opowiadania o bohaterach naszej przeszłości w nowoczesny sposób. „Pojedynek” wejdzie do kin 27 lutego 2026 roku, a zwiastun produkcji już teraz wzbudza ogromne emocje i zapowiada produkcję, która nie tylko opowiada historię, ale i stawia trudne pytania. Ta opowieść z pewnością długo nie pozwoli o sobie zapomnieć. View oEmbed on the source website Fabuła filmu „Pojedynek” Akcja „Pojedynku” toczy się w 1939 roku, w czasie, gdy Polska staje się ofiarą rosyjskiej agresji. Aresztowany przez NKWD młody pianista trafia do ośrodka odosobnienia mieszczącego się w dawnym klasztorze. Tam, wśród brutalnej indoktrynacji i atmosfery strachu, staje się celem sowieckiego oficera. Agent, przekonany, że jego złamanie może otworzyć drogę do podporządkowania reszty więźniów, rozpoczyna bezwzględną grę. Nie ma tu fizycznej przemocy, ale jest presja psychiczna, manipulacja i próba wykorzenienia tożsamości. „Pojedynek” między nimi to symboliczna walka dwóch światów – godności i opresji, wiary i propagandy. Obsada filmu: Gierszał, Gillen, Linda i międzynarodowe gwiazdy Jakub Gierszał w produkcji „Pojedynek” wciela się w rolę młodego pianisty, którego niezłomna postawa staje się osią fabularną filmu. Jego przeciwnika gra Aidan Gillen – światowej sławy aktor, znany z roli Littlefingera w „Grze o tron”. Na ekranie pojawią się również: Bogusław Linda, Julia Pietrucha, Wojciech Mecwaldowski, Anna Próchniak, Mateusz Kościukiewicz, Antoni Pawlicki oraz Tomasz Kot. W międzynarodowej obsadzie znalazł się również Paul Freeman – znany z „Poszukiwaczy zaginionej Arki”. Choć akcja rozgrywa się w 1939 roku, „Pojedynek” niesie ze sobą uniwersalne przesłanie. Mentalność oprawców, próby manipulacji i niszczenia ducha ludzkiego wciąż są niepokojąco aktualne.
Jakub Gierszał: „Miłość jest siłą napędową świata. Zawsze to czułem, tylko czasami człowiek o tym w trakcie zapomina” [WYWIAD]
Jaki jest naprawdę Jakub Gierszał? Ważniejsze pytanie brzmi: jakim jest aktorem? Przestrzeń, którą wokół siebie stworzył służy procesowi artystycznemu. Bo Kuba dziś nie tylko wciela się w role, lecz także buduje nowe światy.
Zbyszek Cybulski jak żywy – pomyślałam co najmniej kilka razy podczas naszej sesji zdjęciowej. Inspiruje Cię polskie kino? Wychowałeś się na nim? JAKUB GIERSZAŁ: Tak i nie, bo jestem w pewnym sensie dzieckiem Niemiec. Wiem, jak to brzmi, ale tam się wychowywałem. I zauważyłem, że niemiecka kultura ma wielki kompleks Ameryki. Kiedy to poczułeś? Jakiś czas temu, gdy zacząłem grać i w Polsce, i w Niemczech. Z perspektywy wszystko widać lepiej. Dlatego jeśli miałbym odpowiedzieć na twoje pytanie, wychowywałem się właściwie na kinie i telewizji amerykańskiej. To był mój początek. Polskie kino nadrobiłem, gdy zacząłem interesować się filmem, ale jeszcze kilka rzeczy mi zostało. Widziałem za to niemal wszystkie obrazy Zbyszka Cybulskiego. Gdy byłem studentem szkoły teatralnej (Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie – przyp. red.), wybierałem sobie ulubionych aktorów, którzy zapisali się w historii. Prześledziłem tak m.in. twórczość Cybulskiego, Deana, Pacino, czytałem wywiady, biografie, oglądałem filmy. Od Cybulskiego do Deana niedaleko – w końcu aktora nazywano polskim Jamesem Deanem. Zgadza się. Przecież Scorsese i DiCaprio jeszcze odwołują się do „Popiołu i diamentu” Wajdy – do starej polskiej szkoły filmu. Nie dziwię się, bo miała w sobie coś magicznego. Co to znaczy? Myślę, że zespoły filmowe były wówczas konglomeratem twórczych ludzi, zapewniały jakąś formę bezpieczeństwa dla ich pracy – może przesadą byłoby powiedzieć, że panowała atmosfera rodzinna, ale na pewno był to rodzaj wymiany intelektualno- artystycznej na poziomie osobistym. Z o wiele mniej korporacyjnymi strukturami niż te, na których dziś opiera się kino, ale nie tylko. To były wspaniałe warunki do pracy. No i istniał wróg polityczny, przeciw któremu się tworzyło. My kontra oni. Morgenstern, Has… To gwarantuje napęd do poszukiwań. Dziś wszystko wygląda już inaczej. Chcesz powiedzieć, że teraz, kiedy wchodzisz na plan, nie ma tej magii? Nie, plan to zawsze magiczny czas, ale w dzisiejszym świecie przeważa liczba projektów nastawionych na tzw. content. To słowo nawet w filmie staje się dziś dominujące. I jak wiemy, potrafi zabić sztukę wszelaką. Choć nie musi. Tak jak wąskie postrzeganie. Idee, o których modnie jest terazopowiadać, mają wartość, ale krótkoterminową. Społeczeństwo się zmienia i tak już będzie. To dobrze. Ale sprawia to, że część historii przestaje być po kilku latach aktualna. A egzystencjalne filmy tamtych czasów opisywały coś większego – jaki jest sens istnienia, czym jest miłość, złamane serce. I brały to na warsztat. No to czym jest miłość? Miłość jest siłą napędową świata. Zawsze to czułem, tylko czasami człowiek o tym w trakcie zapomina. A jak Ty kochasz? Życie? Może być życie. Podobno ludzie dzielą się na dwie kategorie: tych, którzy wybierają niekochanie, bo nie chcą przeżywać zawodu miłosnego, i tych, którzy powiedzą, że mimo bólu było warto. Należę do tej drugiej grupy. Dobrze jest mieć otwarte serce, bo mam wrażenie, że wtedy ci, którzy mają inaczej, koniec końców odbiją się od ciebie. Wierzę w to i się tego trzymam, choć życie potrafi być brutalne. To znaczy ludzie w życiu. I potem trzeba się zregenerować, poukładać to w sobie. W języku niemieckim jest takie słowo „urvertrauen” – pierwotne zaufanie do świata. Dzieci je mają – takie nieograniczone, że świat jest otwarty, wspaniały. Staram się to pielęgnować, bo szybko można zgorzknieć. Albo zapomnieć, po co to wszystko. Dzieci mają to do siebie, że również się buntują. Ale buntownikiem w kinie nazywano też Cybulskiego, od którego zaczęliśmy – zapracował sobie na to w „Pociągu”, „Końcu nocy” czy „Popiele i diamencie”. W Tobie i Twojej karierze też od początku szukano rebelianta – od tego się zresztą zaczęło: „Wszystko, co kocham”, „Sala samobójców”. Te obrazy ustawiły Twój bardzo konkretny publiczny profil. Bunt, którego w Tobie szukano, był prawdziwy? Nie był. Wiele rzeczy, których się we mnie szuka, jest nieprawdą. Ale wtedy znosiłem to bardzo słabo, wydawało mi się, że stworzono mój obraz, naczynie, które teraz powinienem wypełnić. Stawałem więc przed absurdalnym, niewidzialnym obowiązkiem tego, że muszę stać się tą osobą. W pewnym momencie wymagano ode mnie, żebym wypowiadał się w imieniu swojego pokolenia. A ja nie chciałem, bo głosem pokolenia się nie czułem. Za to w pracy najszybciej postawię granice i najszybciej się zbuntuję. Tak było już w szkole teatralnej. Nie zgadzałem się z sytuacją, w której wmawiano nam, że to my jesteśmy dla szkoły, a nie szkoła dla nas. Młodzi ludzie, ambitni, nie mogą dać swoim pragnieniom wyrazu w szkole artystycznej, bo ogranicza ich system. Mnie się wydawało, że po to idę do takiej instytucji, żeby móc się otworzyć, eksplorować to, co poza granicami. I teraz pytanie – czym był ten bunt Cybulskiego? Rebelianctwem dla rebelianctwa? Ja myślę, że raczej ludzką ciekawością, odpowiedzią na kontekst czasu, w którym żył i tworzył. Czy kontestowanie nie jest po to, by zwątpić głośno w to, co zastane, i w zamian stworzyć coś nowego? W życiu chyba należy wychodzić poza ramy. Tylko nikt nas tego nie uczy. Ale i tu miałem przewagę dzięki wychowaniu w Niemczech, gdzie zwracaliśmy się do nauczycieli po imieniu. Gdy wróciłem do Polski, ustawiono mnie w dwuszeregu, kazano wyciągnąć ręce z kieszeni i na trzy cztery mówić „dzień dobry”. Dopiero potem można było ewentualnie zadać pytanie. Wzbudzało to moją niezgodę, bo byłem przyzwyczajony do innych zasad. Młodość to do siebie ma. A Ciebie nadal nazywa się przecież reprezentantem młodego pokolenia aktorów. Kiedy przestaje się być młodym aktorem w tym fachu? Na tym właśnie polega haczyk aktorstwa, że to inni mówią ci, kim jesteś. I jaki jesteś: młody czy stary. Albo że się już skończyłeś. Przeszkadza Ci to ołatkowanie? To nie tak, że mi przeszkadza, po prostu nie jestem już w stanie zagrać niektórych postaci, wcielić się w młodszego. Wizualnie może by się udało, ale nie poruszę w sobie pewnych spraw wiarygodnie, bo dojrzałem. Mam 37 lat. Ciąży mi za to łatka „młodego zbuntowanego”, bo ogranicza mi zakres aktorskiego pola i ról. Dlatego ważyło to na moich decyzjach. Wybierałem zawsze inaczej, niż tego ode mnie oczekiwano. Starałem się unikać ról, które by sugerowały, że tkwię w młodzieńczym buncie. I z całym szacunkiem do Deana i Cybulskiego – ich mity są nadal tak żywe, bo istnieją wciąż w energii buntu. Byli młodzi, gdy zginęli. Obaj tragicznie. Ta aura ożywia mit, zapewnia mu długowieczność. Ja się z tym nie utożsamiam. Żyj szybko, umieraj młodo? No nie. Ja myślę o zawodzie w perspektywie długiej drogi. I tylko ode mnie zależy, jak ją poprowadzę, ile będę miał szczęścia, jakie mam możliwości i ograniczenia, by próbować pracować z tym, co mam do dyspozycji. Czyli droga, nie cel? Tak. Ale musi być coś na końcu. Człowiek zawsze do czegoś aspiruje, a po drodze okazuje się, że trzeba rewidować plany. Dobrze jest mieć cel, ale dążenie do niego jest ważniejsze od jego osiągnięcia. Twoje cele też się zmieniają? Na pewno, bo zmienia się rzeczywistość. Zwłaszcza dzisiaj dzieje się to w takim tempie, że trzeba czasami przewartościować założenia na nowo. I zastanowić się, czego tu jeszcze chcę? Co robię? Co mogę zrobić? Agnieszka Osiecka w „Szpetnych czterdziestoletnich” pisała: „Młodość jest potwornie ciężkim przypadkiem i chyba nie ma nikogo, kto by z tego wyszedł bez powikłań”. Wychodziłeś? Młodość to trudny okres. Gdybym mógł się zamienić na coś z 20-letnim sobą, to może na wytrzymałość fizyczną, ale na stan psychiczny to niechętnie. Gdy przyjrzeć się Twojej aktorskiej biografii, wybierasz zwykle postacie o skomplikowanej kondycji mentalnej, jak Langer. Lub takie, które mają coś do załatwienia ze światem, jak w „Ultima Thule”. Są role śledczych, agentów – tu „Doppelgänger. Sobowtór”, „Kolory zła: Czerwień”, nawet słuchowisko „Arka. Niebo”. I te postacie same do mnie przychodzą. Gdy próbuję kogoś zagrać, chcę pokazać drugie albo trzecie dno. A tak naprawdę nigdy nie zastanawiałem się z tej perspektywy nad swoimi wyborami – że postacie, które gram, są skomplikowane, trudne. Dla mnie najważniejszym kryterium jest to, czy mam do czynienia z ciekawą materią. Punktem wyjścia do pracy nad moimi bohaterami jest element empatii, zrozumienia, braku oceny. Podobno złych gra się ciekawiej. Tak, bo jest to rodzaj uwolnienia. Nic dziwnego, trudno się utożsamić ze złoczyńcą. Ale do Langera – psychopatycznego mordercy stworzonego przez Remigiusza Mroza – trochę się przywiązałeś. Tym razem fabuła, w przeciwieństwie do „Chyłki” jest skupiona już tylko na złoczyńcy, którego grasz. „Langer” to spin-off. Okazało się, że czytelnicy i widzowie polubili tę postać, zaintrygowała ich. Zaczepiano mnie nawet na ulicy i pytano, czy jeszcze wróci. A mój zawód to też bycie entertainerem, mam dostarczać rozrywki. Jestem z tym pogodzony. W pewnym momencie zgłosił się SkyShowtime z propozycją spin-offu – dla mnie to świetna sytuacja. Ciekawa jest ta Twoja samoświadomość bycia entertainerem – wymaga dużej pracy z ego. Opanowanie ego jest jednym z podstawowych zobowiązań mnie jako artysty. Długo trwał ten proces? Ciągle trwa. Ale nadeszło kilka momentów w życiu, kiedy bardzo świadomie zdecydowałem, że pora się tym zająć. Zawsze w kontekście pracy. Chodziło o projekty – zrozumiałem wtedy, że to czas na wycofanie, powstrzymanie się przed chęcią grania pierwszych skrzypiec w danej sytuacji. Dużo dała mi praca na różnych planach, kiedy grywałem drugo-, trzecioplanowe role. Starałem się zawsze przyjąć z pokorą swoją funkcję i wypełnić ją jak najlepiej. Do tego, co robię, zobowiązuje mnie świat zewnętrzny, odpowiedzialność społeczna – oczywiście o wiele mniej znacząca niż w przypadku lekarza czy policjanta. Z mojej strony w najlepszym wypadku polega na dołożeniu się do kulturalnego dziedzictwa. No, bo co innego robić, jeśli nie służyć czemuś większemu? Szczególnie w świecie, w którym dziś żyjemy. Przy całej mojej miłości do kina to nie film jest dziś najważniejszy. Mamy masę problemów, z którymi musimy się mierzyć na co dzień. Warto mieć tego świadomość i obserwować, co się dzieje. Jednak jeśli jako aktor wywołasz swoją grą w człowieku refleksję, to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić. Aktor powinien się angażować w życie społeczno-polityczne? W politykę w ogóle – choć nie wykluczam, być może kiedyś odkryję w sobie potrzebę jej komentowania. Ale na ten temat trzeba mieć dużą wiedzę. A społecznie, jeśli tylko można komuś pomóc – instytucji, fundacji – to jak najbardziej. A co z odpowiedzialnością za projekty, w których się bierze udział? Dziś padają różne oskarżenia, jeśli chodzi o fabułę. Gdy Zac Efron zagrał Teda Bundy’ego, a Evan Peters Jeffreya Dahmera, w mediach zawrzało. Zdajemy sobie sprawę z popularności true crime, ale i glamouryzowania przemocy. W obu filmach się to wydarzyło, mordercy wzbudzali zachwyt widzów, choć byli realnymi osobami. Langer to wytwór wyobraźni Remigiusza Mroza i jest atrakcyjnym, zamożnym mężczyzną, przedstawicielem świata, do którego wielu aspiruje… To, jak zostanie zinterpretowany projekt, w który aktor jest zaangażowany, nie zależy od niego. Ja się tego nie boję. Jako twórcy nie możemy brać odpowiedzialności za to, co zrodzi się w głowach widzów. Ale w mediach, jak powiedziałaś, pojawił się trend na mianowanie głównymi bohaterami przestępców. Po obejrzeniu jednego z najlepszych seriali w historii, „Narcos”, złapałam się w pewnej chwili na współczuciu dla Pabla Escobara, barona narkotykowego. Bo taką tendencję mamy jako ludzie, że gdy widzimy jakąś postać, staramy się jej nadać ludzki wymiar. W kinie trzeba to zrobić, żeby widz chciał ją oglądać. Gdy komuś współczujemy, interesujemy się nim. Ale koniec końców nie możemy zapomnieć, kim jest, co robi. Wtedy film może być przestrogą przed takim światem, nawet eleganckim. „Langer” pokazuje, co władza może zrobić z człowiekiem. Brutalność pojawia się dziś w wielu filmach. Spójrz na „Anorę” – jest okropnie brutalna. Ale seks i przemoc się sprzedaje. Kinem brutalnym jest też Tarantino, tylko równoważy je on swoim absurdalnym humorem – i świetnie się to ogląda. „Dahmera” nie obejrzałem, bo nie podobało mi się jego okrucieństwo. Na szczęście wszyscy mamy wybór – możemy coś włączyć albo wyłączyć. Co jest więc ciekawego w postaci Langera? Absurd świata, w którym żyje. Połączenie przemocy z dziwnym poczuciem humoru, kiczem, układającym się w nową formę serialu. Nie do końca wszystko jest na poważnie. Lubię tę zabawę formą i to ona sprawia mi tu największą przyjemność. Zdarza Ci się uciekać ze świata kina? Tak. Wszyscy żyjemy w bańkach. Na początku byłem w niej zatopiony, bo jak jest się nowym w środowisku, to dobrze się wszystkim interesować. Z czasem zacząłem cenić fakt, że nie muszę w tym uczestniczyć. Zrozumiałem, że powinienem się skupiać na rzeczach, na które mam wpływ. Żyć własnym życiem. Wyjeżdżam więc poznawać świat. Dystansuję się. W jakąś inną sztukę też uciekasz? Zdarzyło mi się zajmować muzyką, ale hobbystycznie. Jestem na tyle związany z filmem, że staram się pracować nad własnymi projektami. I wtedy staję się kimś innym niż tylko aktorem. To powoduje, że mam poczucie większej sprawczości, tworzenia czegoś z niczego. I jest to uczucie, którego teraz najbardziej potrzebuję. Szczególnie jeśli zostajesz za to doceniony, jak za „Ultima Thule”, który współprodukowałeś. Choć nigdy nie wiesz, czy film się spodoba. Ale „Ultima Thule” faktycznie zdobył nagrodę w Gdyni. Taka nagroda waży inaczej od aktorskiej? Nie wiem… Ale nagroda za „Ultimę…” sprawiła mi ogromną radość. Jednak nie przywiązuję się bardzo do nagród jako takich. Cieszę się, gdy projekty, nad którymi pracuję, w ogóle trafiają do ludzi. W tym wypadku jestem twórcą okoliczności, nie odgrywam w nich tylko określonej roli. Dlatego daje to taką satysfakcję. Zobaczymy, jak będzie dalej… Chcesz mi o czymś opowiedzieć? Mogę powiedzieć tyle, że pracujemy z Klaudiuszem Chrostowskim (reżyserem „Ultima Thule” – przyp. red.), żeby powstał kolejny film w naszej koprodukcji. Zapytałam Cię o ucieczkę w sztukę nie bez powodu. Na początku przyszłego roku do kin wejdzie film „Pojedynek”, w którym zagrasz pianistę. Reżyser Łukasz Palkowski (m.in. „Langer”, „Chyłka”, „Behawiorysta” – przyp. red.) stworzył film właściwie historyczny, ale opowiedziany w inny sposób. Dochodzi do pojedynku polskiego oficera – pianisty – z zarządcą obozu, w którym podczas II wojny światowej są osadzeni m.in. polscy żołnierze. Będzie to pojedynek o duszę pianisty. W filmie zagrał też Aidan Gillen, znany m.in. z „Gry o tron” czy „Peaky Blinders”. Próbujemy opowiedzieć o kawałku historii Polski. I nagrywaliście po polsku, angielsku i rosyjsku. Ty grasz regularnie w Niemczech. To Twój drugi język. Jak bardzo różni się gra w języku polskim od tej w niemieckim? Jak wyrażasz emocje, bo słowa w języku obcym, niezależnie od poziomu jego znajomości, nabierają innego znaczenia, mają różne natężenie emocjonalne. Niedawno czytałem o tym, że podobno u ludzi dwujęzycznych może się wykształcić inna osobowość związana z drugim językiem, budują się nowe połączenia neuronów. Niemiecki był w zasadzie moim pierwszym językiem. Posługiwałem się nim lepiej niż polskim. Wszystko, co pamiętam z dzieciństwa, było po niemiecku. W Niemczech gram teraz śledczego, konkretnego faceta, więc może dlatego wydaje mi się, że jestem konkretniejszy? Pewne jest, że za granicą jestem innym Kubą niż w Polsce. Co w takim razie najtrudniej przychodzi Ci w życiu? Zrozumienie, w jakim miejscu drogi, o której rozmawialiśmy, jestem. I docenienie tego etapu. Chodzę na różne kompromisy w życiu zawodowym, ale nadal chcę tworzyć i uczestniczyć w kinie. Często nie daję sobie oddechu, cisnę, żeby iść dalej i jeszcze dalej. A może powinienem się na chwilę zatrzymać? Czasem trudno przychodzi mi odpoczynek. Potrafisz być czuły wobec siebie i swoich wyborów? Czasami tak. Ale myślę, że mam jeszcze przestrzeń na poprawę.
Jakub Gierszał: „Jak najmniej mieć wspólnego z tym światem, w którym pracuję na co dzień” [WYWIAD]
Unika świateł fleszy, a najwięcej sensu odnajduje w pracy od podstaw – jeszcze zanim kamera zacznie nagrywać. W szczerej rozmowie z ELLE Jakub Gierszał opowiada o tym, jak odnajduje siebie po roli, o kinie jako miłości życia i o tym, dlaczego czasem trzeba zmienić perspektywę.
Spis treści: Jakub Gierszał o tym, co go satysfakcjonuje w kinie Jakub Gierszał o sztuce dobrego wypoczynku Jakub Gierszał o tym, co go satysfakcjonuje w kinie Kiedy jest tylko aktorem, wchodzi do projektu jak gość. Największą satysfakcję z pracy nad filmem czerpie, kiedy tworzy go od początku. „Czuję, że jestem u siebie” — przyznaje Jakub Gierszał. Aktor przypisuje procesowi twórczemu największą wartość. W filmie „Ultima Thule” Gierszał zaangażował się jako współproducent — to właśnie wtedy poczuł pełnię sprawczości. Nie grał tylko roli. Współtworzył świat. Ale granie to nie tylko emocje zapisane w scenariuszu. To również stan zawieszenia. — „Po roli nie jestem już postacią, ale jeszcze nie wróciłem do siebie. To limbo” — przyznaje. Czas po ostatnim klapsie to moment cichy, intymny, często trudny. — „To zostawia ślady. Na długo. Może na zawsze”. Jakub Gierszał o sztuce dobrego wypoczynku Dystans – to słowo pojawia się u niego często. Dystans do show-biznesu, dystans do siebie, dystans do zawodu. — „Jak najmniej mieć wspólnego z tym światem, w którym pracuję na co dzień” — mówi bez wahania. Znika więc. Podróżuje, zmienia perspektywę, „tapetę”, jak sam to nazywa. Ciepło, woda, inna przestrzeń – to jego azyl. Tam ładuje baterie, tam staje się znowu sobą. Rytuały? Są. Ale nie mogą stać się rutyną. — „Staram się nie powtarzać własnych schematów. Może dlatego ten zawód tak mnie trzyma – bo wciąż mnie łamie i zmusza do szukania od nowa” — mówi. Kino nie jest więc tylko jego pracą. To jego język. Pasja. Ucieczka. I sposób na zrozumienie siebie. Zobacz także: Maja Ostaszewska zdradza, co było dla niej największym wyzwaniem jako dojrzałej aktorki „Nie robiłam tego nigdy wcześniej” | Elle.pl "Mama nauczyła mnie, że jak jest ci źle – wyjdź do ludzi" - Lara Gessler zdradza, co ją najbardziej zaskoczyło w świecie mody, jaką jest mamą i skąd pochodzi imię jej córki | Elle.pl
Namiętny romans i obsesyjny seryjny morderca. Już dziś premiera jednego z najbardziej wyczekiwanych polskich seriali tego roku
Dziś na platformie SkyShowtime zadebiutował długo wyczekiwany serial „Langer”, będący adaptacją bestsellerowej powieści Remigiusza Mroza. Od początku wzbudza ogromne emocje.
„Langer” jest ekranizacją bestsellerowej powieści Remigiusza Mroza. Książka przedstawia historię człowieka złożonego, balansującego na granicy prawa i moralności, który zmaga się z przestępczością i własnymi demonami. Adaptacja wiernie oddaje ducha powieści, oferując widzom zagadki, tajemnice i niespodziewane zwroty akcji. Kim jest Langer? Jakub Gierszał w tytułowej roli Piotr Langer to postać znana już widzom z serialu „Chyłka”, gdzie po raz pierwszy zaprezentowano jego kontrowersyjną, złoczyńczą naturę. W „Langerze” poznajemy go bliżej – to rzutki, obyty i inteligentny biznesmen z mroczną przeszłością, który od lat wymyka się wymiarowi sprawiedliwości. W nowym serialu wciela się w niego ponownie Jakub Gierszał, który podkreśla, że powrót do tej samej postaci po latach to unikalne doświadczenie i wyzwanie. Langer to nie tylko kryminalista, ale postać złożona, balansująca na granicy prawa i moralności. Fabuła serialu „Langer” Sześcioodcinkowy serial opowiada o walce prokuratorów z Langrem. Główną przeciwniczką bohatera jest prokurator Karolina „Siarka” Siarkowska, grana przez Magdalenę Boczarską, która obsesyjnie stara się doprowadzić Langera przed wymiar sprawiedliwości. Na drodze Langera staje także prokurator Olgierd Paderewski, którego gra Piotr Adamczyk. Poza nimi ważną postacią jest Nina Pokora (Julia Pietrucha), wciągająca Langera w niebezpieczną grę. Całość tworzy intensywną, pełną napięcia intrygę, która zapowiada się na jedną z najciekawszych produkcji kryminalnych 2025 roku. Premiera serialu „Langer” – gdzie i kiedy oglądać? Serial „Langer” ma swoją premierę dziś (22 maja) na SkyShowtime. To już druga polska produkcja oryginalna tej platformy po zeszłorocznym serialu „Śleboda” Czy powtórzy jego sukces? Wszystko na to wskazuje. „Langer” ma być jednym z flagowych tytułów SkyShowtime.
To jeden z najlepszych polskich seriali psychologicznych ostatnich lat. W głównych rolach Gierszał i Schuchardt.
Polska produkcja wyprzedziła cieszącego się międzynarodowym uznaniem „Reniferka” i „The Patient”. O czym jest „Doppelgänger. Sobowtór”, którego Filmweb wymienił na pierwszym miejscu najlepszych thrillerów psychologicznych ostatniego roku?
Spis treści: O czym opowiada „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” - dlaczego serial zdobył uznanie widzów i krytyków? Mocne strony serialu „Doppelgänger. Sobowtór” Najlepsze seriale psychologiczne 2024 O czym opowiada „Doppelgänger. Sobowtór”? Trzymający w napięciu niczym najlepszy kryminał „Doppelgänger. Sobowtór” rozbija na części zagadnienia związane z tożsamością. Serial śledzi losy mężczyzny uwikłanego w sieć kłamstw, manipulacji i lęków, jakie niesie za sobą odkrycie, że ktoś może chcieć zająć jego miejsce. W opowieści balansującej na granicy jawy i koszmaru, widzowie zanurzają się w spiralę niepewności: kto mówi prawdę, a kto tylko udaje? Twórcy serialu, z reżyserem Janem Holoubkiem na czele, mistrzowsko budują atmosferę niepokoju, wykorzystując zarówno surowy realizm polskiego krajobrazu, jak i minimalistyczne środki wyrazu, które podbijają psychologiczne napięcie. „Doppelgänger. Sobowtór” – dlaczego serial zdobył uznanie widzów i krytyków? „Doppelgänger. Sobowtór” w krótkim czasie zyskał status kultowego thrillera psychologicznego. Zarówno krytycy, jak i widzowie zachwycili się jego atmosferą — duszną, hipnotyzującą, pełną niedopowiedzeń. W recenzjach dominują słowa takie jak „mistrzostwo”, „hipnotyzujący” i „trzymający w napięciu do ostatniej sekundy”. Portal Filmweb przyznał produkcji najwyższe noty w kategorii „serial psychologiczny 2024 roku”, a w komentarzach czytamy: „W końcu polski serial, który nie próbuje na siłę kopiować zachodnich wzorców, tylko buduje własny, autentyczny klimat” — pisze jeden z użytkowników. „Wspaniałe aktorstwo i niepokój, który sączy się jak trucizna od pierwszej do ostatniej minuty” — dodaje następny. Mocne strony serialu „Doppelgänger. Sobowtór” Siłą produkcji jest bez wątpienia nieoczywista narracja, która zmusza do myślenia i nie daje łatwych odpowiedzi. Fantastyczne role aktorskie — na czele z wyrazistym głównym bohaterem — potęgują wrażenie autentyczności i emocjonalnego ciężaru. Zdjęcia balansujące między szarością a ostrymi światłami nocy podkreślają wewnętrzne rozdarcie postaci, a ścieżka dźwiękowa subtelnie buduje klaustrofobiczne napięcie. Krytycy chwalą także reżyserię i montaż: „To jeden z najlepszych polskich thrillerów psychologicznych ostatnich lat. Wyrafinowany, mroczny i piekielnie inteligentny” — napisała recenzentka portalu NaEkranie.pl. Najlepsze seriale psychologiczne 2024 „Doppelgänger. Sobowtór” znalazł się na szczycie rankingu Filmwebu, ale nie jest jedynym serialem, który w tym roku skradł serca miłośników mrocznych, wielowarstwowych historii. W pierwszej piątce kategorii psychologicznego thrillera na Filmwebie znalazły się także: „Reniferek” – brytyjski fenomen Netflixa, który hipnotyzuje opowieścią o toksycznej relacji i manipulacji emocjonalnej; „The Patient” – wciągający dramat z genialną rolą Steve’a Carella, opowiadający o terapeucie uwięzionym przez własnego pacjenta; „Pieces of Her” – amerykański serial o tajemnicach rodzinnych, które wracają w najmniej spodziewanym momencie; „The Crowded Room” – intrygująca historia młodego chłopaka oskarżonego o straszliwe przestępstwo, a zarazem opowieść o rozszczepieniu osobowości.