Film twórcy "Heweliusza" to ukryty diament na Netflix. Obsypany nagrodami wciąga jak psychologiczna zagadka
Szukasz filmu z mrocznym klimatem? „Doppelgänger. Sobowtór” to świetna opcja na wieczór i bardzo dobra kontynuacja po serialu "Heweliusz" w reżyserii Jana Holoubka. Do tego aktorski duet, który tworzą Gierszał i Schuchardt.
„Doppelgänger. Sobowtór” to jeden z najmocniejszych polskich thrillerów ostatnich lat. Jan Holoubek, mistrz od odtwarzania atmosfery minionych dekad, ponownie udowadnia swoją klasę. Film zdobył najważniejsze nagrody na festiwalu w Gdyni – za reżyserię, zdjęcia, scenografię i drugoplanową rolę męską – a po premierze na Netflixie błyskawicznie trafił na szczyt rankingów. Akcja rozgrywa się w dusznej rzeczywistości PRL-u lat 70. i 80. W centrum fabuły znajduje się rodzina ze Strasburga, której życie wywraca się do góry nogami wraz z pojawieniem się sobowtóra Hansa Steinera. Prawdziwy Hans ukrywa się w Gdańsku jako Jan Bitner, a historia podwójnej tożsamości zamienia się w emocjonujący thriller szpiegowski. W obsadzie błyszczą Jakub Gierszał, Tomasz Schuchardt, Wiktoria Gorodeckaja, Andrzej Seweryn i Katarzyna Herman. Sukces „Doppelgängera” idealnie wpisuje się w boom na polskie kino kryminalne. Dowodem jest także „Heweliusz” – serial katastroficzny inspirowany głośną sprawą z lat 90., utrzymany w surowym trójmiejskim klimacie. Oba tytuły pokazują, że polski thriller ma dziś wyjątkową siłę i coraz odważniej sięga po historie, które elektryzują widzów. Obie produkcje można obejrzeć na platformie Netflix. Spis treści: Klimat filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Recenzja filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Filmy i seriale Jana Holoubka Filmy i seriale Jana Holoubka Jan Holoubek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich reżyserów ostatnich lat. Jego filmy i seriale zdobywają uznanie zarówno widzów, jak i krytyków, a niektóre z nich zdobyły prestiżowe nagrody. W 2020 roku Holoubek wyreżyserował film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”, który opowiada prawdziwą historię Tomasza Komendy, niesłusznie skazanego i spędzającego 18 lat w więzieniu. Produkcja zdobyła m.in. Orła za najlepszą reżyserię oraz Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w Tallinie. W 2023 roku reżyser zaprezentował „Doppelgängera. Sobowtóra” – szpiegowski thriller oparty na autentycznych wydarzeniach z lat 70., które dotyczą Jerzego Kaczmarka, agenta działającego pod fałszywą tożsamością. Jan Holoubek ma także na koncie filmy dokumentalne, takie jak „Słońce i cień” z 2007 roku, poświęcony postaci Gustawa Holoubka, oraz „Pocztówki z Republiki Absurdu” z 2014 roku, ukazujące realia PRL. W telewizji Holoubek zasłynął serialem „Rojst”, emitowanym w latach 2018–2024, który zdobył Orła za najlepszy filmowy serial fabularny w 2021 roku. Katastroficzny „Heweliusz” trafił na Netflix w 2025 roku, a film „Dziki, dziki wschód” jest zapowiedziany na 2026 rok. View Burdaffi on the source website Klimat filmu „Doppelgänger. Sobowtór” Za reżyserię "Doppelgänger. Sobowtór" odpowiada Jan Holoubek, który w swoim filmie stworzył unikalną atmosferę pełną psychologicznych i emocjonalnych napięć. Holoubeka, znany z pracy nad wieloma dramatami, wykorzystał swoje doświadczenie, aby stworzyć thriller, który angażuje widza zarówno pod względem fabularnym, jak i wizualnym. Reżyser bardzo skutecznie buduje napięcie poprzez minimalizm i zmysłowość w kreowaniu niepokoju, dając widzowi poczucie, że bohaterka jest w ciągłym zagrożeniu, co odzwierciedla mroczna tonacja filmu. Wielowarstwowość fabuły, w połączeniu z intensywną atmosferą, sprawia, że "Doppelgänger. Sobowtór" staje się filmem, który trwa w pamięci. View oEmbed on the source website Recenzja filmu „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” nie jest tytułem w stylu Jamesa Bonda. Nie znajdziemy tu pościgów, strzelanin, tłumu pięknych kobiet oraz drinków martini. Trudno też szukać porównań do popularnego wśród polskich widzów filmu "Zawód szpieg" z Bradem Pittem I Robertem Redfordem. Jednak już w pierwszych scenach polskiej produkcji czuć pewne napięcie, które momentami słabnie (Hans jest wręcz urodzonym szpiegiem i wiele rzeczy idzie mu jak z płatka), by znów sięgnąć zenitu. Niebezpieczne decyzje, emocje kłębiące się w nim. Trudne relacje z rodzicami, uczucie do Niny. Tego jest sporo - w pewnym momencie Hans walczy z samym sobą i swoimi przekonaniami. Za to Jan robi wszystko co może w komunistycznym kraju, żeby poznać prawdę o sobie. A to niełatwe, choć pokonuje wiele przeszkód. Jego odwaga i dążenie do celu często zaskakuje. Który z nich wygrywa walkę o widza? Obaj aktorzy spełniają się w swoich rolach, ale to Gierszał bardziej przyciąga uwagę. Bardzo pomaga mu w tym również świat Hansa. Kolorowe i świetnie wystylizowane na obrazkach lokacje i stylizacje. Szary Gdańsk nie ma tutaj aż tak wiele do zaoferowania. Oprócz świetnie dobranych bohaterów, warto się też przyjrzeć innym elementom filmu. Kostiumy Weroniki Orlińskiej idealnie podkreślają te dwa różne światy, a zdjęcia Bartłomieja Kaczmarka subtelnie przypominają kolorystykę, którą widzieliśmy już w "Wielkiej wodzie". Oboje zresztą pracowali już z Holoubkiem. Ale nie tylko oni, bo ponownie w teamie znaleźli się również Jan Komar (muzyka), Marek Warszewski (scenografia), czy Andrzej Gołda, który jest autorem scenariusza. View Burdaffi on the source website Oceny krytyków Filmweb: „Doppelgänger. Sobowtór” to najambitniejszy film Holoubka, który łączy zimnowojenny thriller z egzystencjalną refleksją. Reżyser skutecznie wychodzi poza ramy sensacyjnej konwencji, prezentując mroczny obraz jednostki w trybach totalitarnego systemu. Kultura Liberalna: Film to „podrasowany psychologicznie thriller szpiegowski z Polską Ludową w tle”, który porusza kwestie tożsamości i moralnych wyborów w kontekście PRL-u. Kultura Onet: „Doppelgänger. Sobowtór” to rasowy thriller szpiegowski z elementami kina psychologicznego, który łączy ducha Hitchcocka i Polańskiego z rodzimym klimatem sensacyjnych komiksów. Vogue Polska: Film wyróżnia się wysokobudżetową produkcją i dopracowaniem w każdym calu, będąc jednym z najbardziej ambitnych projektów Holoubka. Popkulturowcy: „Doppelgänger. Sobowtór” to pełnokrwisty polski thriller, który zdobył pięć nagród na Festiwalu Filmowym w Gdyni, w tym Złote Lwy dla najlepszego reżysera
Mocny dramat wojenny z Gierszałem to „film o ludzkich namiętnościach, słabościach i trudach”. Aż dławi od emocji
To poruszająca opowieść o wyborach, które rozdzierają serce. W świecie, gdzie lojalność i zdrada splatają się z miłością i lękiem, każdy gest ma wagę życia. Film, który boli, zachwyca i zostaje w pamięci na długo.
Film „Biała odwaga” w reżyserii Marcina Koszałki to prawdziwa emocjonalna bomba. Akcja toczy się na Podhalu podczas niemieckiej okupacji i opowiada o dwóch braciach – Andrzeju i Maćku Zawratach. Jeden daje się wciągnąć w pułapkę kolaboracji z Niemcami, drugi zostaje kurierem tatrzańskim i staje po stronie oporu. Andrzeja, granego przez Filipa Pławiaka, do zdrady przekonuje niemiecki naukowiec Wolfram von Kamitz (Jakub Gierszał). Mami go wizją, że górale to nie Polacy, tylko zagubiony szczep germański. Maćka, w którego wciela się Julian Świeżewski, nie przekonuje ta narracja – walczy po stronie Polski i ryzykuje życie na szlakach przemytniczych przez Tatry. Zdjęcia kręcono w majestatycznych Tatrach – m.in. w okolicach Morskiego Oka i Czarnego Stawu. Tatry nie są tu tylko tłem – są niemym świadkiem dramatu. Goralenvolk – kiedy pseudonauka dzieliła naród Sercem całego dramatu jest koncepcja Goralenvolk. Niemcy chcieli podzielić Polaków, pokazując, że górale to „nie Polacy, tylko Germanie”. Brzmi absurdalnie? A jednak – znaleźli się tacy, którzy w to uwierzyli. Opierali się na „badaniach”, w których dowodzono, że blond włosy i niebieskie oczy to znak pochodzenia od aryjskiej rasy panów. Na podstawie tej teorii, Niemcy chcieli stworzyć nową grupę narodową – „Górali”, którzy mieli być lojalni wobec III Rzeszy. Góralskie kenkarty przyjęło 27 tysięcy osób – czyli 16% mieszkańców objętego akcją terenu. Warto jednak pamiętać: wielu ludzi nie miało wyboru – byli zastraszani, oszukiwani albo po prostu chcieli przeżyć. Prawdziwe historie, które zainspirowały film Choć Andrzej i Maciek Zawratowie są fikcyjni, ich losy to odbicie prawdziwych dramatów. Szczególnie rzuca się w oczy podobieństwo do kuzynów Krzeptowskich: Wacława – przywódcy Goralenvolku – i Józefa – legendarnego kuriera tatrzańskiego, który ponad 50 razy pokonał trasę Zakopane–Budapeszt. Józef, pytany po wojnie, dlaczego ryzykował życie, odpowiadał: „żeby chociaż o jednym Krzeptowskim mówili dobrze”. „Biała odwaga” nie daje prostych odpowiedzi. Zadaje za to trudne pytania: czym jest zdrada, co to znaczy być lojalnym, i czy w czasach wojny da się ocalić godność. Marcin Koszałka, wspólnie z Łukaszem M. Maciejewskim, stworzył film, który nie tylko pokazuje historię, ale prowokuje do rozmowy. To „film o ludzkich namiętnościach, słabościach i trudach radzenia sobie z ekstremalnymi sytuacjami. Genialne aktorstwo i doskonałe operowanie muzyką i dźwiękiem” (Filmweb). View oEmbed on the source website Film obejrzycie na Amazon Prime Video.
Ten thriller historyczny może być jedną z najważniejszych premier roku. W obsadzie Gierszał, Linda i gwiazdor „Gry o tron”
Film, który zatrzyma oddech i poruszy sumienia. „Pojedynek” to brutalna i emocjonalna opowieść o próbie psychicznego złamania polskiego pianisty przez agenta NKWD. W rolach głównych Jakub Gierszał i Aidan Gillen.
„Pojedynek” to najnowsza propozycja Łukasza Palkowskiego, twórcy takich tytułów jak „Bogowie” i „Najlepszy”. Tym razem reżyser sięga po temat historyczny i przedstawia mniej znany, ale istotny epizod z czasów II wojny światowej. Film osadzony jest w realiach 1939 roku i opowiada o aresztowaniu oraz indoktrynacji polskiej elity przez sowieckie służby. W tym artykule: „Pojedynek”: nowy thriller reżysera „Bogów” Fabuła filmu „Pojedynek” Obsada filmu: Gierszał, Gillen, Linda i międzynarodowe gwiazdy „Pojedynek”: nowy thriller reżysera „Bogów” Łukasz Palkowski, reżyser „Bogów” i „Najlepszego”, powraca z filmem, który – jak sam przyznaje – poruszył go do głębi. „Pojedynek” to nie tylko kino historyczne, ale także mocny thriller psychologiczny, skłaniający do refleksji nad siłą ducha, moralnością i oporem wobec zła. Palkowski podkreśla, że historia była dla niego impulsem do przemyśleń na temat współczesności i potrzeby opowiadania o bohaterach naszej przeszłości w nowoczesny sposób. „Pojedynek” wejdzie do kin 27 lutego 2026 roku, a zwiastun produkcji już teraz wzbudza ogromne emocje i zapowiada produkcję, która nie tylko opowiada historię, ale i stawia trudne pytania. Ta opowieść z pewnością długo nie pozwoli o sobie zapomnieć. View oEmbed on the source website Fabuła filmu „Pojedynek” Akcja „Pojedynku” toczy się w 1939 roku, w czasie, gdy Polska staje się ofiarą rosyjskiej agresji. Aresztowany przez NKWD młody pianista trafia do ośrodka odosobnienia mieszczącego się w dawnym klasztorze. Tam, wśród brutalnej indoktrynacji i atmosfery strachu, staje się celem sowieckiego oficera. Agent, przekonany, że jego złamanie może otworzyć drogę do podporządkowania reszty więźniów, rozpoczyna bezwzględną grę. Nie ma tu fizycznej przemocy, ale jest presja psychiczna, manipulacja i próba wykorzenienia tożsamości. „Pojedynek” między nimi to symboliczna walka dwóch światów – godności i opresji, wiary i propagandy. Obsada filmu: Gierszał, Gillen, Linda i międzynarodowe gwiazdy Jakub Gierszał w produkcji „Pojedynek” wciela się w rolę młodego pianisty, którego niezłomna postawa staje się osią fabularną filmu. Jego przeciwnika gra Aidan Gillen – światowej sławy aktor, znany z roli Littlefingera w „Grze o tron”. Na ekranie pojawią się również: Bogusław Linda, Julia Pietrucha, Wojciech Mecwaldowski, Anna Próchniak, Mateusz Kościukiewicz, Antoni Pawlicki oraz Tomasz Kot. W międzynarodowej obsadzie znalazł się również Paul Freeman – znany z „Poszukiwaczy zaginionej Arki”. Choć akcja rozgrywa się w 1939 roku, „Pojedynek” niesie ze sobą uniwersalne przesłanie. Mentalność oprawców, próby manipulacji i niszczenia ducha ludzkiego wciąż są niepokojąco aktualne.
Jakub Gierszał: „Miłość jest siłą napędową świata. Zawsze to czułem, tylko czasami człowiek o tym w trakcie zapomina” [WYWIAD]
Jaki jest naprawdę Jakub Gierszał? Ważniejsze pytanie brzmi: jakim jest aktorem? Przestrzeń, którą wokół siebie stworzył służy procesowi artystycznemu. Bo Kuba dziś nie tylko wciela się w role, lecz także buduje nowe światy.
Zbyszek Cybulski jak żywy – pomyślałam co najmniej kilka razy podczas naszej sesji zdjęciowej. Inspiruje Cię polskie kino? Wychowałeś się na nim? JAKUB GIERSZAŁ: Tak i nie, bo jestem w pewnym sensie dzieckiem Niemiec. Wiem, jak to brzmi, ale tam się wychowywałem. I zauważyłem, że niemiecka kultura ma wielki kompleks Ameryki. Kiedy to poczułeś? Jakiś czas temu, gdy zacząłem grać i w Polsce, i w Niemczech. Z perspektywy wszystko widać lepiej. Dlatego jeśli miałbym odpowiedzieć na twoje pytanie, wychowywałem się właściwie na kinie i telewizji amerykańskiej. To był mój początek. Polskie kino nadrobiłem, gdy zacząłem interesować się filmem, ale jeszcze kilka rzeczy mi zostało. Widziałem za to niemal wszystkie obrazy Zbyszka Cybulskiego. Gdy byłem studentem szkoły teatralnej (Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie – przyp. red.), wybierałem sobie ulubionych aktorów, którzy zapisali się w historii. Prześledziłem tak m.in. twórczość Cybulskiego, Deana, Pacino, czytałem wywiady, biografie, oglądałem filmy. Od Cybulskiego do Deana niedaleko – w końcu aktora nazywano polskim Jamesem Deanem. Zgadza się. Przecież Scorsese i DiCaprio jeszcze odwołują się do „Popiołu i diamentu” Wajdy – do starej polskiej szkoły filmu. Nie dziwię się, bo miała w sobie coś magicznego. Co to znaczy? Myślę, że zespoły filmowe były wówczas konglomeratem twórczych ludzi, zapewniały jakąś formę bezpieczeństwa dla ich pracy – może przesadą byłoby powiedzieć, że panowała atmosfera rodzinna, ale na pewno był to rodzaj wymiany intelektualno- artystycznej na poziomie osobistym. Z o wiele mniej korporacyjnymi strukturami niż te, na których dziś opiera się kino, ale nie tylko. To były wspaniałe warunki do pracy. No i istniał wróg polityczny, przeciw któremu się tworzyło. My kontra oni. Morgenstern, Has… To gwarantuje napęd do poszukiwań. Dziś wszystko wygląda już inaczej. Chcesz powiedzieć, że teraz, kiedy wchodzisz na plan, nie ma tej magii? Nie, plan to zawsze magiczny czas, ale w dzisiejszym świecie przeważa liczba projektów nastawionych na tzw. content. To słowo nawet w filmie staje się dziś dominujące. I jak wiemy, potrafi zabić sztukę wszelaką. Choć nie musi. Tak jak wąskie postrzeganie. Idee, o których modnie jest terazopowiadać, mają wartość, ale krótkoterminową. Społeczeństwo się zmienia i tak już będzie. To dobrze. Ale sprawia to, że część historii przestaje być po kilku latach aktualna. A egzystencjalne filmy tamtych czasów opisywały coś większego – jaki jest sens istnienia, czym jest miłość, złamane serce. I brały to na warsztat. No to czym jest miłość? Miłość jest siłą napędową świata. Zawsze to czułem, tylko czasami człowiek o tym w trakcie zapomina. A jak Ty kochasz? Życie? Może być życie. Podobno ludzie dzielą się na dwie kategorie: tych, którzy wybierają niekochanie, bo nie chcą przeżywać zawodu miłosnego, i tych, którzy powiedzą, że mimo bólu było warto. Należę do tej drugiej grupy. Dobrze jest mieć otwarte serce, bo mam wrażenie, że wtedy ci, którzy mają inaczej, koniec końców odbiją się od ciebie. Wierzę w to i się tego trzymam, choć życie potrafi być brutalne. To znaczy ludzie w życiu. I potem trzeba się zregenerować, poukładać to w sobie. W języku niemieckim jest takie słowo „urvertrauen” – pierwotne zaufanie do świata. Dzieci je mają – takie nieograniczone, że świat jest otwarty, wspaniały. Staram się to pielęgnować, bo szybko można zgorzknieć. Albo zapomnieć, po co to wszystko. Dzieci mają to do siebie, że również się buntują. Ale buntownikiem w kinie nazywano też Cybulskiego, od którego zaczęliśmy – zapracował sobie na to w „Pociągu”, „Końcu nocy” czy „Popiele i diamencie”. W Tobie i Twojej karierze też od początku szukano rebelianta – od tego się zresztą zaczęło: „Wszystko, co kocham”, „Sala samobójców”. Te obrazy ustawiły Twój bardzo konkretny publiczny profil. Bunt, którego w Tobie szukano, był prawdziwy? Nie był. Wiele rzeczy, których się we mnie szuka, jest nieprawdą. Ale wtedy znosiłem to bardzo słabo, wydawało mi się, że stworzono mój obraz, naczynie, które teraz powinienem wypełnić. Stawałem więc przed absurdalnym, niewidzialnym obowiązkiem tego, że muszę stać się tą osobą. W pewnym momencie wymagano ode mnie, żebym wypowiadał się w imieniu swojego pokolenia. A ja nie chciałem, bo głosem pokolenia się nie czułem. Za to w pracy najszybciej postawię granice i najszybciej się zbuntuję. Tak było już w szkole teatralnej. Nie zgadzałem się z sytuacją, w której wmawiano nam, że to my jesteśmy dla szkoły, a nie szkoła dla nas. Młodzi ludzie, ambitni, nie mogą dać swoim pragnieniom wyrazu w szkole artystycznej, bo ogranicza ich system. Mnie się wydawało, że po to idę do takiej instytucji, żeby móc się otworzyć, eksplorować to, co poza granicami. I teraz pytanie – czym był ten bunt Cybulskiego? Rebelianctwem dla rebelianctwa? Ja myślę, że raczej ludzką ciekawością, odpowiedzią na kontekst czasu, w którym żył i tworzył. Czy kontestowanie nie jest po to, by zwątpić głośno w to, co zastane, i w zamian stworzyć coś nowego? W życiu chyba należy wychodzić poza ramy. Tylko nikt nas tego nie uczy. Ale i tu miałem przewagę dzięki wychowaniu w Niemczech, gdzie zwracaliśmy się do nauczycieli po imieniu. Gdy wróciłem do Polski, ustawiono mnie w dwuszeregu, kazano wyciągnąć ręce z kieszeni i na trzy cztery mówić „dzień dobry”. Dopiero potem można było ewentualnie zadać pytanie. Wzbudzało to moją niezgodę, bo byłem przyzwyczajony do innych zasad. Młodość to do siebie ma. A Ciebie nadal nazywa się przecież reprezentantem młodego pokolenia aktorów. Kiedy przestaje się być młodym aktorem w tym fachu? Na tym właśnie polega haczyk aktorstwa, że to inni mówią ci, kim jesteś. I jaki jesteś: młody czy stary. Albo że się już skończyłeś. Przeszkadza Ci to ołatkowanie? To nie tak, że mi przeszkadza, po prostu nie jestem już w stanie zagrać niektórych postaci, wcielić się w młodszego. Wizualnie może by się udało, ale nie poruszę w sobie pewnych spraw wiarygodnie, bo dojrzałem. Mam 37 lat. Ciąży mi za to łatka „młodego zbuntowanego”, bo ogranicza mi zakres aktorskiego pola i ról. Dlatego ważyło to na moich decyzjach. Wybierałem zawsze inaczej, niż tego ode mnie oczekiwano. Starałem się unikać ról, które by sugerowały, że tkwię w młodzieńczym buncie. I z całym szacunkiem do Deana i Cybulskiego – ich mity są nadal tak żywe, bo istnieją wciąż w energii buntu. Byli młodzi, gdy zginęli. Obaj tragicznie. Ta aura ożywia mit, zapewnia mu długowieczność. Ja się z tym nie utożsamiam. Żyj szybko, umieraj młodo? No nie. Ja myślę o zawodzie w perspektywie długiej drogi. I tylko ode mnie zależy, jak ją poprowadzę, ile będę miał szczęścia, jakie mam możliwości i ograniczenia, by próbować pracować z tym, co mam do dyspozycji. Czyli droga, nie cel? Tak. Ale musi być coś na końcu. Człowiek zawsze do czegoś aspiruje, a po drodze okazuje się, że trzeba rewidować plany. Dobrze jest mieć cel, ale dążenie do niego jest ważniejsze od jego osiągnięcia. Twoje cele też się zmieniają? Na pewno, bo zmienia się rzeczywistość. Zwłaszcza dzisiaj dzieje się to w takim tempie, że trzeba czasami przewartościować założenia na nowo. I zastanowić się, czego tu jeszcze chcę? Co robię? Co mogę zrobić? Agnieszka Osiecka w „Szpetnych czterdziestoletnich” pisała: „Młodość jest potwornie ciężkim przypadkiem i chyba nie ma nikogo, kto by z tego wyszedł bez powikłań”. Wychodziłeś? Młodość to trudny okres. Gdybym mógł się zamienić na coś z 20-letnim sobą, to może na wytrzymałość fizyczną, ale na stan psychiczny to niechętnie. Gdy przyjrzeć się Twojej aktorskiej biografii, wybierasz zwykle postacie o skomplikowanej kondycji mentalnej, jak Langer. Lub takie, które mają coś do załatwienia ze światem, jak w „Ultima Thule”. Są role śledczych, agentów – tu „Doppelgänger. Sobowtór”, „Kolory zła: Czerwień”, nawet słuchowisko „Arka. Niebo”. I te postacie same do mnie przychodzą. Gdy próbuję kogoś zagrać, chcę pokazać drugie albo trzecie dno. A tak naprawdę nigdy nie zastanawiałem się z tej perspektywy nad swoimi wyborami – że postacie, które gram, są skomplikowane, trudne. Dla mnie najważniejszym kryterium jest to, czy mam do czynienia z ciekawą materią. Punktem wyjścia do pracy nad moimi bohaterami jest element empatii, zrozumienia, braku oceny. Podobno złych gra się ciekawiej. Tak, bo jest to rodzaj uwolnienia. Nic dziwnego, trudno się utożsamić ze złoczyńcą. Ale do Langera – psychopatycznego mordercy stworzonego przez Remigiusza Mroza – trochę się przywiązałeś. Tym razem fabuła, w przeciwieństwie do „Chyłki” jest skupiona już tylko na złoczyńcy, którego grasz. „Langer” to spin-off. Okazało się, że czytelnicy i widzowie polubili tę postać, zaintrygowała ich. Zaczepiano mnie nawet na ulicy i pytano, czy jeszcze wróci. A mój zawód to też bycie entertainerem, mam dostarczać rozrywki. Jestem z tym pogodzony. W pewnym momencie zgłosił się SkyShowtime z propozycją spin-offu – dla mnie to świetna sytuacja. Ciekawa jest ta Twoja samoświadomość bycia entertainerem – wymaga dużej pracy z ego. Opanowanie ego jest jednym z podstawowych zobowiązań mnie jako artysty. Długo trwał ten proces? Ciągle trwa. Ale nadeszło kilka momentów w życiu, kiedy bardzo świadomie zdecydowałem, że pora się tym zająć. Zawsze w kontekście pracy. Chodziło o projekty – zrozumiałem wtedy, że to czas na wycofanie, powstrzymanie się przed chęcią grania pierwszych skrzypiec w danej sytuacji. Dużo dała mi praca na różnych planach, kiedy grywałem drugo-, trzecioplanowe role. Starałem się zawsze przyjąć z pokorą swoją funkcję i wypełnić ją jak najlepiej. Do tego, co robię, zobowiązuje mnie świat zewnętrzny, odpowiedzialność społeczna – oczywiście o wiele mniej znacząca niż w przypadku lekarza czy policjanta. Z mojej strony w najlepszym wypadku polega na dołożeniu się do kulturalnego dziedzictwa. No, bo co innego robić, jeśli nie służyć czemuś większemu? Szczególnie w świecie, w którym dziś żyjemy. Przy całej mojej miłości do kina to nie film jest dziś najważniejszy. Mamy masę problemów, z którymi musimy się mierzyć na co dzień. Warto mieć tego świadomość i obserwować, co się dzieje. Jednak jeśli jako aktor wywołasz swoją grą w człowieku refleksję, to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić. Aktor powinien się angażować w życie społeczno-polityczne? W politykę w ogóle – choć nie wykluczam, być może kiedyś odkryję w sobie potrzebę jej komentowania. Ale na ten temat trzeba mieć dużą wiedzę. A społecznie, jeśli tylko można komuś pomóc – instytucji, fundacji – to jak najbardziej. A co z odpowiedzialnością za projekty, w których się bierze udział? Dziś padają różne oskarżenia, jeśli chodzi o fabułę. Gdy Zac Efron zagrał Teda Bundy’ego, a Evan Peters Jeffreya Dahmera, w mediach zawrzało. Zdajemy sobie sprawę z popularności true crime, ale i glamouryzowania przemocy. W obu filmach się to wydarzyło, mordercy wzbudzali zachwyt widzów, choć byli realnymi osobami. Langer to wytwór wyobraźni Remigiusza Mroza i jest atrakcyjnym, zamożnym mężczyzną, przedstawicielem świata, do którego wielu aspiruje… To, jak zostanie zinterpretowany projekt, w który aktor jest zaangażowany, nie zależy od niego. Ja się tego nie boję. Jako twórcy nie możemy brać odpowiedzialności za to, co zrodzi się w głowach widzów. Ale w mediach, jak powiedziałaś, pojawił się trend na mianowanie głównymi bohaterami przestępców. Po obejrzeniu jednego z najlepszych seriali w historii, „Narcos”, złapałam się w pewnej chwili na współczuciu dla Pabla Escobara, barona narkotykowego. Bo taką tendencję mamy jako ludzie, że gdy widzimy jakąś postać, staramy się jej nadać ludzki wymiar. W kinie trzeba to zrobić, żeby widz chciał ją oglądać. Gdy komuś współczujemy, interesujemy się nim. Ale koniec końców nie możemy zapomnieć, kim jest, co robi. Wtedy film może być przestrogą przed takim światem, nawet eleganckim. „Langer” pokazuje, co władza może zrobić z człowiekiem. Brutalność pojawia się dziś w wielu filmach. Spójrz na „Anorę” – jest okropnie brutalna. Ale seks i przemoc się sprzedaje. Kinem brutalnym jest też Tarantino, tylko równoważy je on swoim absurdalnym humorem – i świetnie się to ogląda. „Dahmera” nie obejrzałem, bo nie podobało mi się jego okrucieństwo. Na szczęście wszyscy mamy wybór – możemy coś włączyć albo wyłączyć. Co jest więc ciekawego w postaci Langera? Absurd świata, w którym żyje. Połączenie przemocy z dziwnym poczuciem humoru, kiczem, układającym się w nową formę serialu. Nie do końca wszystko jest na poważnie. Lubię tę zabawę formą i to ona sprawia mi tu największą przyjemność. Zdarza Ci się uciekać ze świata kina? Tak. Wszyscy żyjemy w bańkach. Na początku byłem w niej zatopiony, bo jak jest się nowym w środowisku, to dobrze się wszystkim interesować. Z czasem zacząłem cenić fakt, że nie muszę w tym uczestniczyć. Zrozumiałem, że powinienem się skupiać na rzeczach, na które mam wpływ. Żyć własnym życiem. Wyjeżdżam więc poznawać świat. Dystansuję się. W jakąś inną sztukę też uciekasz? Zdarzyło mi się zajmować muzyką, ale hobbystycznie. Jestem na tyle związany z filmem, że staram się pracować nad własnymi projektami. I wtedy staję się kimś innym niż tylko aktorem. To powoduje, że mam poczucie większej sprawczości, tworzenia czegoś z niczego. I jest to uczucie, którego teraz najbardziej potrzebuję. Szczególnie jeśli zostajesz za to doceniony, jak za „Ultima Thule”, który współprodukowałeś. Choć nigdy nie wiesz, czy film się spodoba. Ale „Ultima Thule” faktycznie zdobył nagrodę w Gdyni. Taka nagroda waży inaczej od aktorskiej? Nie wiem… Ale nagroda za „Ultimę…” sprawiła mi ogromną radość. Jednak nie przywiązuję się bardzo do nagród jako takich. Cieszę się, gdy projekty, nad którymi pracuję, w ogóle trafiają do ludzi. W tym wypadku jestem twórcą okoliczności, nie odgrywam w nich tylko określonej roli. Dlatego daje to taką satysfakcję. Zobaczymy, jak będzie dalej… Chcesz mi o czymś opowiedzieć? Mogę powiedzieć tyle, że pracujemy z Klaudiuszem Chrostowskim (reżyserem „Ultima Thule” – przyp. red.), żeby powstał kolejny film w naszej koprodukcji. Zapytałam Cię o ucieczkę w sztukę nie bez powodu. Na początku przyszłego roku do kin wejdzie film „Pojedynek”, w którym zagrasz pianistę. Reżyser Łukasz Palkowski (m.in. „Langer”, „Chyłka”, „Behawiorysta” – przyp. red.) stworzył film właściwie historyczny, ale opowiedziany w inny sposób. Dochodzi do pojedynku polskiego oficera – pianisty – z zarządcą obozu, w którym podczas II wojny światowej są osadzeni m.in. polscy żołnierze. Będzie to pojedynek o duszę pianisty. W filmie zagrał też Aidan Gillen, znany m.in. z „Gry o tron” czy „Peaky Blinders”. Próbujemy opowiedzieć o kawałku historii Polski. I nagrywaliście po polsku, angielsku i rosyjsku. Ty grasz regularnie w Niemczech. To Twój drugi język. Jak bardzo różni się gra w języku polskim od tej w niemieckim? Jak wyrażasz emocje, bo słowa w języku obcym, niezależnie od poziomu jego znajomości, nabierają innego znaczenia, mają różne natężenie emocjonalne. Niedawno czytałem o tym, że podobno u ludzi dwujęzycznych może się wykształcić inna osobowość związana z drugim językiem, budują się nowe połączenia neuronów. Niemiecki był w zasadzie moim pierwszym językiem. Posługiwałem się nim lepiej niż polskim. Wszystko, co pamiętam z dzieciństwa, było po niemiecku. W Niemczech gram teraz śledczego, konkretnego faceta, więc może dlatego wydaje mi się, że jestem konkretniejszy? Pewne jest, że za granicą jestem innym Kubą niż w Polsce. Co w takim razie najtrudniej przychodzi Ci w życiu? Zrozumienie, w jakim miejscu drogi, o której rozmawialiśmy, jestem. I docenienie tego etapu. Chodzę na różne kompromisy w życiu zawodowym, ale nadal chcę tworzyć i uczestniczyć w kinie. Często nie daję sobie oddechu, cisnę, żeby iść dalej i jeszcze dalej. A może powinienem się na chwilę zatrzymać? Czasem trudno przychodzi mi odpoczynek. Potrafisz być czuły wobec siebie i swoich wyborów? Czasami tak. Ale myślę, że mam jeszcze przestrzeń na poprawę.
Jakub Gierszał: „Jak najmniej mieć wspólnego z tym światem, w którym pracuję na co dzień” [WYWIAD]
Unika świateł fleszy, a najwięcej sensu odnajduje w pracy od podstaw – jeszcze zanim kamera zacznie nagrywać. W szczerej rozmowie z ELLE Jakub Gierszał opowiada o tym, jak odnajduje siebie po roli, o kinie jako miłości życia i o tym, dlaczego czasem trzeba zmienić perspektywę.
Spis treści: Jakub Gierszał o tym, co go satysfakcjonuje w kinie Jakub Gierszał o sztuce dobrego wypoczynku Jakub Gierszał o tym, co go satysfakcjonuje w kinie Kiedy jest tylko aktorem, wchodzi do projektu jak gość. Największą satysfakcję z pracy nad filmem czerpie, kiedy tworzy go od początku. „Czuję, że jestem u siebie” — przyznaje Jakub Gierszał. Aktor przypisuje procesowi twórczemu największą wartość. W filmie „Ultima Thule” Gierszał zaangażował się jako współproducent — to właśnie wtedy poczuł pełnię sprawczości. Nie grał tylko roli. Współtworzył świat. Ale granie to nie tylko emocje zapisane w scenariuszu. To również stan zawieszenia. — „Po roli nie jestem już postacią, ale jeszcze nie wróciłem do siebie. To limbo” — przyznaje. Czas po ostatnim klapsie to moment cichy, intymny, często trudny. — „To zostawia ślady. Na długo. Może na zawsze”. Jakub Gierszał o sztuce dobrego wypoczynku Dystans – to słowo pojawia się u niego często. Dystans do show-biznesu, dystans do siebie, dystans do zawodu. — „Jak najmniej mieć wspólnego z tym światem, w którym pracuję na co dzień” — mówi bez wahania. Znika więc. Podróżuje, zmienia perspektywę, „tapetę”, jak sam to nazywa. Ciepło, woda, inna przestrzeń – to jego azyl. Tam ładuje baterie, tam staje się znowu sobą. Rytuały? Są. Ale nie mogą stać się rutyną. — „Staram się nie powtarzać własnych schematów. Może dlatego ten zawód tak mnie trzyma – bo wciąż mnie łamie i zmusza do szukania od nowa” — mówi. Kino nie jest więc tylko jego pracą. To jego język. Pasja. Ucieczka. I sposób na zrozumienie siebie. Zobacz także: Maja Ostaszewska zdradza, co było dla niej największym wyzwaniem jako dojrzałej aktorki „Nie robiłam tego nigdy wcześniej” | Elle.pl "Mama nauczyła mnie, że jak jest ci źle – wyjdź do ludzi" - Lara Gessler zdradza, co ją najbardziej zaskoczyło w świecie mody, jaką jest mamą i skąd pochodzi imię jej córki | Elle.pl
Namiętny romans i obsesyjny seryjny morderca. Już dziś premiera jednego z najbardziej wyczekiwanych polskich seriali tego roku
Dziś na platformie SkyShowtime zadebiutował długo wyczekiwany serial „Langer”, będący adaptacją bestsellerowej powieści Remigiusza Mroza. Od początku wzbudza ogromne emocje.
„Langer” jest ekranizacją bestsellerowej powieści Remigiusza Mroza. Książka przedstawia historię człowieka złożonego, balansującego na granicy prawa i moralności, który zmaga się z przestępczością i własnymi demonami. Adaptacja wiernie oddaje ducha powieści, oferując widzom zagadki, tajemnice i niespodziewane zwroty akcji. Kim jest Langer? Jakub Gierszał w tytułowej roli Piotr Langer to postać znana już widzom z serialu „Chyłka”, gdzie po raz pierwszy zaprezentowano jego kontrowersyjną, złoczyńczą naturę. W „Langerze” poznajemy go bliżej – to rzutki, obyty i inteligentny biznesmen z mroczną przeszłością, który od lat wymyka się wymiarowi sprawiedliwości. W nowym serialu wciela się w niego ponownie Jakub Gierszał, który podkreśla, że powrót do tej samej postaci po latach to unikalne doświadczenie i wyzwanie. Langer to nie tylko kryminalista, ale postać złożona, balansująca na granicy prawa i moralności. Fabuła serialu „Langer” Sześcioodcinkowy serial opowiada o walce prokuratorów z Langrem. Główną przeciwniczką bohatera jest prokurator Karolina „Siarka” Siarkowska, grana przez Magdalenę Boczarską, która obsesyjnie stara się doprowadzić Langera przed wymiar sprawiedliwości. Na drodze Langera staje także prokurator Olgierd Paderewski, którego gra Piotr Adamczyk. Poza nimi ważną postacią jest Nina Pokora (Julia Pietrucha), wciągająca Langera w niebezpieczną grę. Całość tworzy intensywną, pełną napięcia intrygę, która zapowiada się na jedną z najciekawszych produkcji kryminalnych 2025 roku. Premiera serialu „Langer” – gdzie i kiedy oglądać? Serial „Langer” ma swoją premierę dziś (22 maja) na SkyShowtime. To już druga polska produkcja oryginalna tej platformy po zeszłorocznym serialu „Śleboda” Czy powtórzy jego sukces? Wszystko na to wskazuje. „Langer” ma być jednym z flagowych tytułów SkyShowtime.
To jeden z najlepszych polskich seriali psychologicznych ostatnich lat. W głównych rolach Gierszał i Schuchardt.
Polska produkcja wyprzedziła cieszącego się międzynarodowym uznaniem „Reniferka” i „The Patient”. O czym jest „Doppelgänger. Sobowtór”, którego Filmweb wymienił na pierwszym miejscu najlepszych thrillerów psychologicznych ostatniego roku?
Spis treści: O czym opowiada „Doppelgänger. Sobowtór” „Doppelgänger. Sobowtór” - dlaczego serial zdobył uznanie widzów i krytyków? Mocne strony serialu „Doppelgänger. Sobowtór” Najlepsze seriale psychologiczne 2024 O czym opowiada „Doppelgänger. Sobowtór”? Trzymający w napięciu niczym najlepszy kryminał „Doppelgänger. Sobowtór” rozbija na części zagadnienia związane z tożsamością. Serial śledzi losy mężczyzny uwikłanego w sieć kłamstw, manipulacji i lęków, jakie niesie za sobą odkrycie, że ktoś może chcieć zająć jego miejsce. W opowieści balansującej na granicy jawy i koszmaru, widzowie zanurzają się w spiralę niepewności: kto mówi prawdę, a kto tylko udaje? Twórcy serialu, z reżyserem Janem Holoubkiem na czele, mistrzowsko budują atmosferę niepokoju, wykorzystując zarówno surowy realizm polskiego krajobrazu, jak i minimalistyczne środki wyrazu, które podbijają psychologiczne napięcie. „Doppelgänger. Sobowtór” – dlaczego serial zdobył uznanie widzów i krytyków? „Doppelgänger. Sobowtór” w krótkim czasie zyskał status kultowego thrillera psychologicznego. Zarówno krytycy, jak i widzowie zachwycili się jego atmosferą — duszną, hipnotyzującą, pełną niedopowiedzeń. W recenzjach dominują słowa takie jak „mistrzostwo”, „hipnotyzujący” i „trzymający w napięciu do ostatniej sekundy”. Portal Filmweb przyznał produkcji najwyższe noty w kategorii „serial psychologiczny 2024 roku”, a w komentarzach czytamy: „W końcu polski serial, który nie próbuje na siłę kopiować zachodnich wzorców, tylko buduje własny, autentyczny klimat” — pisze jeden z użytkowników. „Wspaniałe aktorstwo i niepokój, który sączy się jak trucizna od pierwszej do ostatniej minuty” — dodaje następny. Mocne strony serialu „Doppelgänger. Sobowtór” Siłą produkcji jest bez wątpienia nieoczywista narracja, która zmusza do myślenia i nie daje łatwych odpowiedzi. Fantastyczne role aktorskie — na czele z wyrazistym głównym bohaterem — potęgują wrażenie autentyczności i emocjonalnego ciężaru. Zdjęcia balansujące między szarością a ostrymi światłami nocy podkreślają wewnętrzne rozdarcie postaci, a ścieżka dźwiękowa subtelnie buduje klaustrofobiczne napięcie. Krytycy chwalą także reżyserię i montaż: „To jeden z najlepszych polskich thrillerów psychologicznych ostatnich lat. Wyrafinowany, mroczny i piekielnie inteligentny” — napisała recenzentka portalu NaEkranie.pl. Najlepsze seriale psychologiczne 2024 „Doppelgänger. Sobowtór” znalazł się na szczycie rankingu Filmwebu, ale nie jest jedynym serialem, który w tym roku skradł serca miłośników mrocznych, wielowarstwowych historii. W pierwszej piątce kategorii psychologicznego thrillera na Filmwebie znalazły się także: „Reniferek” – brytyjski fenomen Netflixa, który hipnotyzuje opowieścią o toksycznej relacji i manipulacji emocjonalnej; „The Patient” – wciągający dramat z genialną rolą Steve’a Carella, opowiadający o terapeucie uwięzionym przez własnego pacjenta; „Pieces of Her” – amerykański serial o tajemnicach rodzinnych, które wracają w najmniej spodziewanym momencie; „The Crowded Room” – intrygująca historia młodego chłopaka oskarżonego o straszliwe przestępstwo, a zarazem opowieść o rozszczepieniu osobowości.
Ta oparta na faktach historia to dowód, że prawdziwa miłość zwycięża wszystko. W głównych rolach Dębska i Gierszał
W lutym tego roku zakończyły się zdjęcia do filmu „Przez Ścianę” w reżyserii Macieja Sobieszczańskiego. Choć trudno w to uwierzyć, ta historia niezłomnej miłości wydarzyła się naprawdę. W główne role kochanków wcielili się Maria Dębska i Jakub Gierszał.
Spis treści: Miłość w dobie kryzysu - historia Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego Film "Przez Ścianę" - co wiemy o produkcji? Kto wcielił się w romantyczne duo? - obsada filmu "Przez Ścianę" Miłość w dobie kryzysu – historia Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego Jest rok 1947. Do aresztu na Rakowieckiej trafia studentka medycyny Wiesława Pajdak, pod zarzutem działalności w podziemiu antykomunistycznym. Po kilku dniach, z tych samych powodów, w sąsiedniej celi znajdzie się Jerzy Śmiechowski. To właśnie on rozpocznie konwersację, która na zawsze zmieni ich życia. Ona alfabetu Morse’a nauczyła się w celi, on pamiętał podstawy z harcerstwa. Był to powszechny rodzaj komunikacji w więzieniach, wobec czego wymagał dużej ostrożności. Początki konwersacji były nieśmiałe, pytali się wzajemnie ile jest osób w celi czy dlaczego się tu znaleźli. Z czasem zaczęli się otwierać, opowiadać o swoim życiu, pasjach i marzeniach. „W więzieniu człowiek jest bardzo samotny”, wspomina słowa Pajdak reżyser filmu „Przez Ścianę”. Był to ich sposób na przetrwanie w dobie kryzysu, który przemienił się w romantyczne uczucie. Wiesława i Jerzy po raz pierwszy zobaczyli się po 6 latach… na własnym ślubie, który odbył się w dokładnie tym samym więzieniu, w którym się poznali. Mimo wielu przeciwności losu, ta historia zakończyła się happy endem. Resztę życia para spędziła wspólnie, a ich małżeństwo trwało ponad 50 lat. Historię ich niezwykłej miłości opisały Angelika Kuźniak i Ewelina Karpacz-Oboładze w książce „Krótka historia o długiej miłości”, wydanej w 2018 roku przez wydawnictwo Znak. Film „Przez Ścianę” – data premiery i szczegóły Maciej Sobieszczański jest polskim reżyserem i scenarzystą, specjalizującym się w kinie, które prowokuje do refleksji o naturze człowieka i jego miejscu w świecie. Tworzy filmy niezależne, dramaty wypełnione emocjonalnymi uniesieniami, często powołując się na wydarzenia historyczne, jak na przykład w „Zgodzie” z 2017 roku, gdzie opowiedział historię zakazanej miłości w UB-eckim obozie pracy. Latem minionego roku rozpoczęły się zdjęcia do jego kolejnego filmu, produkowanego przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. „Przez Ścianę” to historia prawdziwej miłości, która uskrzydla i ratuje życie. Fabuła poprowadzona została z kobiecej perspektywy Wiesławy Pajdak, a dla podkreślenia historycznego charakteru, film nakręcony został w czarno-białej edycji. „Kontrastowy, czarno-biały obraz ma zapewnić odpowiednią czystość opowiadania. Wynieść je na poziom przypowieści. Ciemność, w której bohaterka jest przetrzymywana sprawia, że po pewnym czasie każde światło staje się boleśnie ostre” – wskazuje Sobieszczański. Autorką zdjęć jest doświadczona operatorka – Jolanta Dylewska, laureatka Orła za film „W ciemności” Agnieszki Holland. Zdjęcia odbywały się w kilku miastach na Śląsku oraz w Warszawie i okolicach, a zakończyły się w lutym tego roku. Obecnie film jest w trakcie post-produkcji, a data premiery pozostaje nieznana. Kto wcielił się w romantyczne duo? – obsada filmu „Przez Ścianę” W roli głównej zobaczymy Marię Dębską znaną z biograficznego filmu o życiu Kaliny Jędrusik - „Bo we mnie jest seks”. W postać Jerzego Śmiechowskiego wcielił się Jakub Gierszał, ceniony za swoje kreacje w „Sali Samobójców” czy „Najlepszym”. Towarzyszą im, między innymi, Arkadiusz Jakubiak i Agnieszka Grochowska.
Jakub Gierszał jako nieuchwytny morderca. Znamy datę premiery nowego thrillera na podstawie powieści Remigiusza Mroza
"Langer" to jeden z najbardziej wyczekiwanych polskich seriali tego roku. W końcu poznaliśmy datę premiery.
Fani mocnych, polskich thrillerów mogą zacierać ręce. Już wkrótce do streamingu trafi serial "Langer", oparty na powieści Remigiusza Mroza. Będzie spin-offem uwielbianej przez widzów "Chyłki". W roli głównej ponownie zobaczymy Jakuba Gierszała, wcielającego się w postać Piotra Langera juniora. Serial "Langer" – nowy thriller na podstawie powieści Remigiusza Mroza Fani twórczości Remigiusza Mroza i serialu "Chyłka" mogą szykować się na kolejną mroczną historię. Już 22 maja na platformie SkyShowtime zadebiutuje nowy serial zatytułowany "Langer". Produkcja będzie się składać z sześciu odcinków. Dwa pierwsze pojawią się w serwisie w dniu premiery, a kolejne będą udostępniane co tydzień. Za reżyserię odpowiada Łukasz Palkowski – twórca takich hitów jak "Bogowie", "Belfer" oraz właśnie "Chyłka". Fabuła serialu "Langer" Serial "Langer" skupi się na losach Piotra Langera juniora, młodego biznesmena, który po śmierci swojego ojca przejmuje rodzinny holding finansowy. Jednak jego codzienność to nie tylko świat wielkich pieniędzy – Langer prowadzi podwójne życie jako nieuchwytny seryjny morderca. Wszystko zmienia się, gdy na jego drodze staje Nina. Kobieta ma jasno określony cel - zdobycie dowodów na jego zbrodnie. Aby je zdobyć, wdaje się z nim w ryzykowny romans. Jej obecność na gali charytatywnej Langera to początek niebezpiecznej gry, w której stawką może być życie. Obsada i twórcy – kto pojawi się w serialu? W roli głównej występuje Jakub Gierszał, który powraca jako Piotr Langer junior – postać znana już z serialu "Chyłk". Towarzyszą mu: Julia Pietrucha jako Nina Pokora – kobieta, która zbliża się do Langera, by odkryć jego tajemnice, Piotr Adamczyk w roli Olgierda Paderewskiego, Magdalena Boczarska jako Karolina Siarkowska. Fani twórczości Remigiusza Mroza i serialu "Chyłka" mogą spodziewać się trzymającej w napięciu historii, w której nie zabraknie intryg, nieoczekiwanych zwrotów akcji oraz rewelacyjnej gry aktorskiej.
To może być najlepszy thriller kryminalny tego roku. Takiej obsady nie miał dotąd żaden polski serial
Spin-off "Chyłki" nadchodzi. Thriller kryminalny "Langer" zadebiutuje na platformie SkyShowtime tej wiosny. Obsada polskiego serialu z Boczarską, Gierszałem i Adamczykiem robi wrażenie. Sam Remigiusz Mróz jest zachwycony.
O czym będzie thriller kryminalny na podstawie powieści Remigiusza Mroza? Jakub Gierszał jako główny bohater – co wiemy o jego roli? Doborowa obsada serialu "Langer"– kto jeszcze pojawi się w produkcji? Twórcy polskiego serialu to znani profesjonaliści Gdzie i kiedy zobaczymy spin-off „Chyłki”? Dlaczego warto czekać na ten polski thriller kryminalny? O czym będzie thriller kryminalny na podstawie powieści Remigiusza Mroza? Nowy thriller kryminalny inspirowany twórczością Remigiusza Mroza to spin-off jednego z jego najbardziej popularnych cykli kryminalnych. Na ekranie pojawią się postacie znane z powieści autora, a fabuła skoncentruje się na wciągającej historii kryminalnej. Produkcja ma łączyć elementy thrillera i mocnych emocji, oferując widzowi intensywną akcję i mroczne tajemnice. Działania głównych bohaterów rozgrywać się będą w polskim środowisku przestępczym, pełnym nieoczekiwanych zwrotów akcji. Fabuła serialu czerpie inspirację z "Chyłki" Remigiusza Mroza, jednak sama adaptacja ma być świeżym podejściem do znanej historii. Producenci zapowiadają, że serial zaskoczy nawet najbardziej wiernych fanów książek autora. Jakub Gierszał jako główny bohater – co wiemy o jego roli? W główną rolę serialu wciela się Jakub Gierszał, znany polski aktor, który zdobył serca widzów swoją charyzmą i talentem. Gierszał to postać, której nie trzeba nikomu przedstawiać, mając na koncie liczne role w polskim kinie i telewizji. W tej produkcji zagra bohatera doskonale znanego fanom „Chyłki” - Piotra Langera, młodego biznesmena i seryjnego zabójcę w jednym. Doborowa obsada serialu "Langer"– kto jeszcze pojawi się w produkcji? W spin-offie Mroza pojawi się nie tylko Jakub Gierszał, ale także wielu innych aktorów, którzy dopełnią historię i wprowadzą dodatkowe wątki. U boku aktora zobaczymy Magdalenę Boczarską, która wcieli się w postać Karoliny Siarkowskiej. Natomiast Julia Pietrucha zagra Ninę Pokorę, bohaterkę, która będzie miała romans z tytułowym Langerem. Obsadę zamyka jeden z uwielbianych w Polsce aktorów. Twórcy polskiego serialu to znani profesjonaliści Wiadomo, że tytuł został przygotowany przez zespół doświadczonych twórców. Produkcją zajmie się Viola Zaorska, odpowiedzialna za „Chyłkę” i „Behawiorystę”, a wyreżyseruje Łukasz Palkowski. Scenariuszem zajęli się: Katarzyna Górtat-Rzepka i Piotr Rzepka. Sam Remigiusz Mróz podkreślił, że ma nadzieję, że ten duet będzie na stałe obecny przy realizacji jego książek. Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Remigiusz Mróz (@remigiuszmroz) Gdzie i kiedy zobaczymy spin-off „Chyłki”? Premiera serialu odbędzie się już wiosną tego roku, a produkcja będzie dostępna na platformie SkyShowtime. To kolejna duża produkcja w katalogu tej platformy, oferująca polskim widzom wysokiej jakości thriller kryminalny. Dlaczego warto czekać na ten polski thriller kryminalny? Spin-off Remigiusza Mroza to serial, na który czekają fani kryminałów i thrillera. Z Jakubem Gierszałem w roli głównej, produkcja na pewno zyska wielu zwolenników. Serial zapowiada się na hit, a premiera na platformie SkyShowtime już wiosną 2025 roku przyciągnie wielu widzów. Dodatkowo obsada, będąca połączeniem doświadczonych i młodych talentów, zapewni wysoką jakość tej produkcji. Zobacz też: Niedoceniony polski serial kryminalny na Max. Wciągający tytuł trzyma w garści aż do napisów końcowych