Jacob Elordi i Ridley Scott łączą siły. Nowy film od brytyjskiego wizjonera kina to jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku
Ridley Scott znów kieruje wzrok ku przyszłości, ale tym razem nie interesuje go widowiskowa katastrofa ani chłodna wizja technologicznego jutra .„Gwiazdozbiór Psa” („The Dog Star"), jego nowy film z Jacobem Elordim w roli głównej, zapowiada się na postapokaliptyczną opowieść o stracie, czułości i potrzebie bliskości.
„Gwiazdozbiór Psa” nie zapowiada się na kolejne kino o brutalnej walce. Z materiałów promujących film wyłania się raczej historia bardziej melancholijna niż efektowna, skupiona nie tyle na ruinach cywilizacji, ile na emocjach tych, którzy zostali. W tym artykule: Postapokalipsa w eleganckim kadrze, gdzie najważniejsze są relacje Jacob Elordi jako Hig Gwiazdorska obsada podkręca emocjonalny potencjał filmu Postapokalipsa w eleganckim kadrze, gdzie najważniejsze są relacje Ridley Scott, dziś 89-letni i wciąż zawodowo nieustępliwy, wraca do science fiction z opowieścią, która ma być bardziej kameralna niż monumentalna. „Gwiazdozbiór Psa” nie odcina się od napięcia gatunku, ale przestawia akcenty: zamiast epatować beznadzieją, prowadzi widza w stronę emocji, bliskości i pytania o sens życia po katastrofie. Hig nie jest tu herosem w stalowej zbroi, tylko człowiekiem, którego codzienność składa się z drobnych rytuałów. Trzyma się tego, co zostało: starej, jednosilnikowej Cessny nazywanej Bestią oraz psa Jaspera, kundla rasy blue heeler. Te dwa „rekwizyty” nie są ozdobą scenografii, lecz kotwicą psychologiczną, prywatnym kodeksem normalności, w którym troska i odpowiedzialność zastępują wielkie deklaracje. W tej postpandemicznej pustce spotkanie z innymi ocalałymi staje się czymś więcej niż fabularnym zwrotem. Bangley to szorstki ekspert od broni palnej, zamknięty w sobie, niechętny rozmowom i wspomnieniom o przeszłości. Cima, lekarka, przetrwała wraz z ojcem (Guy Pearce) w niewielkiej twierdzy podobnej do tej, w której funkcjonują Hig i Bangley. Jacob Elordi jako Hig W centrum tej historii znajduje się Hig, pilot grany przez Jacoba Elordiego. To mężczyzna żyjący w postpandemicznej rzeczywistości, przywiązany do kilku prostych punktów oparcia: samolotu, rutyny i psa, który staje się dla niego symbolem dawnego świata, ale też ostatnią nicią łączącą go z codziennością. Hig nie jest klasycznym bohaterem kina katastroficznego. Nie wygląda na kogoś, kto chce ratować świat. Bardziej na kogoś, kto próbuje ocalić w sobie resztki wrażliwości. I właśnie to może okazać się najmocniejszym elementem filmu. Zamiast opowieści o heroizmie dostajemy bohatera kruchego, samotnego i zmęczonego, który funkcjonuje gdzieś pomiędzy żałobą a nadzieją. Gdy na jego drodze pojawiają się inni ocaleni, historia zaczyna przesuwać akcenty - z samego przetrwania na możliwość relacji, z lęku na coś, co przypomina przyszłość. Gwiazdorska obsada podkręca emocjonalny potencjał filmu Obok Elordiego na ekranie pojawią się Josh Brolin, Margaret Qualley, Guy Pearce i Benedict Wong. Już sam ten zestaw nazwisk sugeruje, że „Gwiazdozbiór Psa” będzie filmem opartym nie tylko na nastroju, ale też na silnych, wyraźnych osobowościach. Josh Brolin ma zagrać Bangley’a - zamkniętego w sobie, surowego towarzysza przetrwania. Margaret Qualley wciela się w Cimę, lekarkę, której obecność może stać się dla Higa czymś więcej niż tylko spotkaniem z kolejną ocalałą osobą. To obsada, która daje twórcom szerokie pole do budowania napięcia nie przez spektakularne zwroty akcji, lecz przez relacje, niedopowiedzenia i emocjonalne tarcia.
Tweed, broszki i torebki: mężczyźni zakochali się w Chanel, udowadniając, że moda nie ma płci
Brak męskiej linii w Chanel? Dla najbardziej stylowych mężczyzn to żaden problem. Jacob Elordi, Harry Styles, A$AP Rocky, a teraz także Pedro Pascal udowadniają, że moda nie uznaje granic płci.
Chanel oficjalnie nie produkuje odzieży męskiej, co stanowi dość unikalną strategię. Dziś większość luksusowych domów mody posiada linię homme – m.in. Dior, Hermès, Celine, Louis Vuitton czy Saint Laurent. Dlatego gdy ostatni rok przyniósł liczne zmiany na stanowiskach dyrektorów kreatywnych – również w Chanel, gdzie rolę objął Matthieu Blazy – wiele osób liczyło, że ten stan rzeczy ulegnie zmianie. W końcu w ramach marki funkcjonują już dedykowane linie męskie: zapachy (na czele z Bleu de Chanel, którego ambasadorem jest Timothée Chalamet), zegarki, a nawet kosmetyki do makijażu Boy de Chanel. Co więc z ubraniami? Zasadniczo ich nie ma, jednak na czerwonym dywanie coraz częściej możemy podziwiać mężczyzn w Chanel… Kto ostatnio nosi Chanel? Pedro Pascal W tym tygodniu media obiegła informacja, że oficjalnym ambasadorem Chanel został Pedro Pascal. Wybór nie wywołał zaskoczenia, bo aktor już pojawiał się w kreacjach francuskiego domu mody. Zaczęło się od debiutanckiego pokazu Matthieu Blazy’ego, na który został zaproszony do pierwszego rzędu. Jego obecność natychmiast rozgrzała media społecznościowe, a uwagę przykuły jego damskie okulary oraz torebka. Kolejne modowe poruszenie wywołał podczas gali Oscarów, gdzie zaprezentował się w looku na zamówienie – smokingowej koszuli ozdobionej dużą, kwiatową broszką. Doskonale uosabia to współczesne podejście do męskości, które odchodzi od sztywnych reguł na rzecz wrażliwości i odwagi w wyrażaniu siebie. Jak podkreślił gwiazdor w notce prasowej: „Uwielbiam wizję Matthieu – jest silna, elegancka i niezwykle ciepła. W jego świecie naprawdę jest miejsce dla każdego. Jestem szczęśliwy i zaszczycony, że mogę do niego dołączyć, i z ogromną ciekawością czekam na to, co Matthieu zaplanował dla przyszłości Chanel”. A$AP Rocky Innym ambasadorem marki jest A$AP Rocky, który uchodzi za jednego z najlepiej ubranych mężczyzn w show-biznesie (zwłaszcza gdy wybiera Chanel!). Raper wraz z aktorką Margaret Qualley wystąpił w spocie promującym pokaz Métiers d’art w Nowym Jorku. Nic więc dziwnego, że pojawił się również na widowni, gdzie zasiadł w turkusowej marynarce z pierwszej kolekcji Blazy’ego. Uwagę przyciągały także dodatki – duża, bordowa torba z klapą oraz niewielka chain bag. A$AP Rocky pokazał, jak charakterystyczne, pudełkowe fasony Chanel mogą być atrakcyjnym elementem męskiej sylwetki. Jacob Elordi Kolejnym gwiazdorem, który zadaje szyku w projektach Chanel, jest Jacob Elordi. Połączenie uroku Australijczyka i wizji Matthieu Blazy’ego znamy jeszcze z czasów Bottega Veneta, której aktor pozostaje ambasadorem do dziś. Niemniej jednak w trakcie trasy promującej „Wichrowe Wzgórza” obok włoskich garniturów Elordi sięgał również po ubrania z metką Chanel. Największym viralem okazała się stylizacja z konferencji w Los Angeles – krótki żakiet, będący częścią pierwszego looku z kolekcji wiosna-lato 2026. Z czasem zaprezentował się także w czerwonym swetrze czy różowej koszuli z tego samego pokazu. Za każdym razem udowadniał, że estetyka Chanel może wybrzmiewać przekonująco w męskiej odsłonie. Harry Styles Zabawę wizerunkiem od dawna podejmuje także Harry Styles, więc i on nie odpuścił okazji, by sięgnąć po pierwsze kolekcje Matthieu Blazy’ego dla Chanel. Dotychczas dwukrotnie wybrał projekty z nowojorskiej kolekcji Métiers d’Art 2026. Na galę BRIT Awards 2026 założył prążkowany garnitur Chanel oraz wykonane na zamówienie baleriny. A podczas występu w programie Saturday Night Live pojawił się w parterowym żakiecie w zestawie z klasycznymi dżinsami. Muzyk po raz kolejny udowodnił, że granice między modą damską i męską są dziś bardziej płynne niż kiedykolwiek. Co sprawia, że Chanel przekonuje mężczyzn? Po pierwsze, świeżość! „To najbardziej nieoczekiwany element garderoby dla mężczyzny w dzisiejszych czasach” – przyznał w wywiadzie dla WSJ stylista Yashua Simmons. W dobie nieustannej walki o uwagę wybór marki kojarzonej z modą damską staje się skutecznym sposobem na wyróżnienie się. Co więcej, ubrania Chanel w większych rozmiarach należą do rzadkości, co dodatkowo podnosi ich ekskluzywność. Najważniejsze pozostaje jednak łamanie konwenansów. Moda jest przestrzenią swobodnej ekspresji, a dobry projekt broni się niezależnie od płci. Kiedyś to Coco Chanel czerpała inspiracje z męskiej garderoby, a dziś role się odwracają i mężczyźni sięgają po rzeczy z jej domu mody. Wniosek nasuwa się sam – najbardziej stylową rzeczą, jaką mogą zrobić panowie w tym roku, jest założenie tweedowej marynarki, broszki z kamelią lub torebki z podwójnym C.
Bohaterowie kultowego serialu wracają po 4 latach nieobecności. Widzowie piszą wprost: „to już zupełnie inna historia”
Po czterech latach ciszy „Euforia” wraca z nowym sezonem - i jak pokazuje nowy zwiastun od HBO - to, że nie będzie to już ta sama opowieść. Skok w czasie, mroczniejszy klimat i bohaterowie, którzy dawno przestali być nastolatkami.
Cztery lata - tyle przyszło czekać fanom „Euforii” na nowy sezon. W międzyczasie serial urósł do rangi współczesnego kultu, a jego obsada stała się jednymi z najgorętszych nazwisk w Hollywood. Teraz HBO Max odsłania kolejne karty i jedno jest pewne: powrót nie będzie sentymentalną podróżą do licealnych korytarzy. 3 sezon „Euforii” już za chwile. HBO Max udostępniło nowy zwiastun Nowy zwiastun jasno pokazuje, że bohaterowie zostawili za sobą szkolną rzeczywistość - ale nie chaos, który zawsze im towarzyszył. Akcja przenosi się kilka lat do przodu. Rue nie jest już zagubioną nastolatką, lecz osobą uwikłaną w znacznie poważniejsze sprawy - w tym kontakty z narkotykowym światem sięgającym Meksyku. W jednej ze scen widzimy ją podczas przesłuchania przez agentów antynarkotykowych, co tylko podkręca napięcie. Zmieniają się też relacje. Cassie i Maddy znów znajdują się blisko siebie, choć wszystko wskazuje na to, że stare rany wcale się nie zagoiły. Z kolei wątek Cassie i Nate’a idzie o krok dalej - ich relacja ewoluuje, ale niekoniecznie w stronę szczęśliwego zakończenia. View oEmbed on the source website Mroczniejsza, bardziej dorosła „Euforia” Twórca serialu, Sam Levinson, tym razem wyraźnie wychodzi poza estetykę szkolnego dramatu. Trzeci sezon ma być opowieścią o dorosłości - tej brutalnej, nieuporządkowanej i często bolesnej. Pojawiają się wątki wiary, odkupienia i konfrontacji z własnymi wyborami, ale też dobrze znane elementy: uzależnienia, przemoc i emocjonalne uzależnienie od innych ludzi. Na ekran wraca główna obsada, w tym Zendaya, Sydney Sweeney, Jacob Elordi czy Hunter Schafer, ale pojawią się też nowe, zaskakujące nazwiska. Wśród nich Sharon Stone, Rosalia czy Natasha Lyonne. To tylko podkręca oczekiwania wobec sezonu, który - jak zapowiadają twórcy - ma domknąć całą historię. „Euforii” sezon 3. „To już zupełnie inny serial” Już po pierwszych materiałach promocyjnych widzowie piszą wprost, że to „zupełnie inna historia”. „Czuję, że nawet nie muszę oglądać ponownie sezonów 1 i 2, bo to już zupełnie nowy serial” - brzmi jeden z komentarzy. I trudno się z tym nie zgodzić. Klimat jest cięższy, bardziej surowy, momentami wręcz filmowy - jakby „Euforia” przeszła własną transformację razem ze swoimi bohaterami. Nie zmienia się jedno - intensywność. Warto podkreślić, że za kulisami też doszło do zmian. Nowy sezon został nakręcony na taśmie filmowej 35 mm i 65 mm, co jest rzadkością w produkcjach telewizyjnych. Efekt? Jeszcze bardziej kinowa jakość obrazu i wizualna opowieść o przejściu z zamkniętego świata młodości do nieprzewidywalnej dorosłości. Dlaczego tyle trzeba było czekać 3. sezon „Euforii”? Pierwotnie zakładano, że nowe odcinki pojawią się znacznie wcześniej - mniej więcej dwa lata po premierze drugiego sezonu w 2022 roku. Tak jednak się nie wydarzyło i minęły aż 4 lata. Na tak długą przerwę złożyło się kilka czynników - od rosnącej popularności głównych gwiazd, przez napięcia za kulisami, aż po tragiczne wydarzenia, które dotknęły obsadę. Jednym z powodów opóźnienia był błyskawiczny rozwój karier trójki głównych aktorów - Zendayi, Sydney Sweeney i Jacoba Elordiego. Ich napięte harmonogramy znacząco utrudniały rozpoczęcie prac nad nowym sezonem. Dodatkowo, jak informował „The Hollywood Reporter”, na planie miało dochodzić do napięć między Zendayą a kontrowersyjnym twórcą serialu, Samem Levinsonem. Na produkcję wpłynęły także dramatyczne wydarzenia. W lipcu 2023 roku Angus Cloud, który grał uwielbianą przez widzów postać Feza, zmarł w wyniku przypadkowego przedawkowania narkotyków. Jego śmierć wstrząsnęła całą ekipą i na długo zatrzymała prace nad serialem. O emocjach związanych z powrotem na plan otwarcie mówiła Hunter Schafer. W podcaście „Call Her Daddy” przyznała, że początkowo przyjęła rolę, ponieważ było to „więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widziałam w całym swoim życiu”. Jednocześnie nie ukrywała swoich wątpliwości po śmierci kolegi z planu: „Jeśli wrócimy, to będzie trudne. Myślę, że jest taki świat, w którym możemy to przekuć w piękny trzeci sezon - jeśli ma powstać. To naprawdę wszystkich wytrąciło z równowagi”. Niepewność wobec nowego sezonu wyrażał również Jacob Elordi. W rozmowie w ramach cyklu „Actors on Actors” magazynu „Variety” przyznał: „Czy to zadziała - nie wiem. Jest szansa, że to, co zrobiłem, nie jest dobre”. Wszystko to sprawia, że trzeci sezon „Euforii” powstawał w zupełnie innych okolicznościach niż poprzednie. Kiedy premiera „Euforii” sezon 3? Premiera już 12 kwietnia na platformie HBO Max. Nowe odcinki będą pojawiać się co tydzień. I choć wiele wskazuje na to, że „Euforia” w swojej nowej odsłonie będzie trudniejsza w odbiorze, jedno pozostaje niezmienne - znów zapowiada się historia, od której trudno będzie oderwać wzrok.
Głośne nazwiska i historie, które elektryzują widzów. Kwiecień na ekranie zapowiada się imponująco
Margot Robbie i Jacob Elordi mierzą się z jedną z najbardziej burzliwych literackich historii miłosnych w nowej ekranizacji „Wichrowych wzgórz”, a Chris Hemsworth i Mark Ruffalo stają naprzeciw siebie w pasjonującej kryminalnej rozgrywce. Te premiery z gwiazdorską obsadą będzie można oglądać w najbliższych tygodniach na Prime Video.
Kwiecień będzie prawdziwą ucztą dla kinomaniaków, na dużych i małych ekranach. Prime Video w tym miesiącu proponuje dwa mocne tytuły, które zadowolą nawet najbardziej wymagających widzów. Z jednej strony trzymający w napięciu kryminał osadzony w skąpanym słońcem Los Angeles, z drugiej – owiana chłodnym wiatrem wrzosowisk nowa ekranizacja literackiej klasyki. Wspólny mianownik? Gwiazdorska obsada, silne emocje i uznani reżyserzy z wizją i charakterystycznym stylem. Zarówno „Crime 101” Barta Laytona, jak i „Wichrowe wzgórza” Emerald Fennell zapowiadają miesiąc pełen filmów, które nie tylko są świetną rozrywkę, ale zostają w pamięci na długo po napisach końcowych. „Crime 101” – gra na granicy prawa „Crime 101” opowiada historię nieuchwytnego złodzieja klejnotów działającego w okolicach kalifornijskiej autostrady 101. W Davisa wciela się Chris Hemsworth, aktor znany z roli Thora w filmowym uniwersum Marvela i widowiskowych ról w kinie akcji. Tym razem jego bohater jest bardziej wycofany i chłodny. Gdy planuje skok życia, na jego drodze stają zmęczony życiem detektyw Lou Lubesnik, którego portretuje Mark Ruffalo, czterokrotnie nominowany do Oscara specjalista od ról niejednoznacznych, zbudowanych na napięciu i psychologicznej precyzji, oraz agentka ubezpieczeniowa Sharon, grana przez Halle Berry, laureatkę Oscara za rolę w „Czekając na wyrok”. To właśnie relacje między tą trójką wydają się osią filmu. Im bliżej finałowego napadu, tym wyraźniej zaciera się granica między łowcą a zwierzyną. W tej układance ważne miejsce zajmuje też Orman, bezwzględny konkurent Davisa, w którego wciela się Barry Keoghan. Jego obecność podnosi stawkę i sprawia, że opowieść nie jest tylko historią pościgu, ale także starciem ambicji, charakterów i różnych sposobów rozumienia ryzyka. Atutem filmu jest również jego literacki fundament. „Crime 101” powstał na podstawie uznanej noweli Dona Winslowa, a za scenariusz i reżyserię odpowiada Bart Layton, twórca dramatu „Zwierzęta Ameryki” i dokumentu „W cudzej skórze”, znany z realistycznego podejścia do historii o przestępstwach. To kino sensacyjne, w którym równie ważne jak sam skok okazują się motywacje postaci i cena, jaką przyjdzie im zapłacić za własne wybory. „Wichrowe wzgórza” – miłość i obsesja w nowoczesnej odsłonie Nowe „Wichrowe wzgórza” są kolejną ekranizacją słynnej powieści Emily Brontë, ale w interpretacji Emerald Fennell zyskują wyraźnie autorski charakter. Reżyserka „Obiecującej. Młodej. Kobiety.” i „Saltburn” sięga po jedną z najbardziej rozpalających wyobraźnię historii miłosnych i nadaje jej formę nowoczesną, stylową oraz mocno skupioną na emocjach. W role Cathy i Heathcliffa wcielili się Margot Robbie i Jacob Elordi. Robbie, gwiazda „Barbie”, „Babylonu” i „Jestem najlepsza. Ja, Tonya”, po raz kolejny pokazuje swoją ekranową charyzmę. Elordi, znany z „Euforii” i „Saltburn”, wnosi do tej opowieści intensywność i melancholię, które dobrze współgrają z gotyckim tonem historii. Film rozgrywa się na tle wrzosowisk Yorkshire i opowiada o relacji, w której miłość splata się z obsesją, zazdrością i zniszczeniem. Zamiast klasycznej, kostiumowej powściągliwości Fennell postawiła na większą zmysłowość, bardziej współczesne dylematy i obraz relacji, która od początku naznaczona jest tragedią. Dzięki temu „Wichrowe wzgórza” nie próbują jedynie odtwarzać znanej historii. Ważną rolę odgrywa tu także strona wizualna. Wrzosowiska, domy i wnętrza nie są tylko dekoracją, ale budują duszną, mroczną atmosferę opowieści o uczuciu, które nie daje ukojenia. Film rozwija znane z powieści motywy pożądania, społecznych napięć i emocjonalnego uzależnienia, a zarazem podkreśla, jak silnie ta historia działa również dziś. W obsadzie znaleźli się także Hong Chau, Shazad Latif, Alison Oliver, Martin Clunes i Ewan Mitchell. To propozycja dla tych, którzy w kinie szukają nie tylko romantycznego dramatu, ale również wyrazistej interpretacji klasyki. Kwiecień pełen filmowych emocji Dwie premiery, dwa zupełnie różne nastroje i jedno poczucie, że kino wciąż potrafi zaskakiwać. „Crime 101” przyciąga napięciem, klimatem i grą charakterów, a „Wichrowe wzgórza” wciągają w emocjonalny wir relacji, która od lat fascynuje kolejne pokolenia. Ten zestaw pokazuje, jak wiele znaczą dziś w kinie nie tylko same historie, ale też nazwiska aktorów i twórców, którzy nadają im nową energię. Kwiecień na Prime Video to propozycje, które łączą widowiskowość z emocjami i wyrazistym autorskim spojrzeniem. Prime Video to pierwsze miejsce, do którego warto sięgnąć po rozrywkę. Oferuje klientom ogromną kolekcję treści premium w jednej aplikacji, dostępnej na tysiącach urządzeń. W Prime Video klienci mogą dostosować swoje wrażenia z oglądania oraz znaleźć ulubione filmy, seriale, dokumenty i transmisje sportowe na żywo. Kanały wymagające subskrypcji Prime: Wymagana subskrypcja Amazon Prime (z wyjątkiem wypożyczania lub zakupu treści). 18+. Obowiązuje regulamin Amazon Prime oraz regulamin Prime Video. Kanały niewymagające subskrypcji Prime: Wymagana subskrypcja (z wyjątkiem wypożyczania lub zakupu treści). 18+. Obowiązuje regulamin Amazon Prime oraz/lub regulamin Prime Video. Materiał promocyjny Amazon Prime
Z HBO Max znika jeden z najgłośniejszych filmów ostatnich lat. Prowokacyjny thriller wywołał burzę w sieci
„Saltburn”, głośny film Emerald Fennell z 2023 roku, wzbudzał skrajne emocje i wywołał gorącą dyskusję w sieci. Produkcja, znana z odważnych scen i psychologicznej intrygi, niedługo zniknie z HBO Max.
W tym artykule: Głośny thriller psychologiczny „Saltburn” zniknie z platformy HBO Max już 28 lutego 2026 roku „Saltburn” znika z HBO Max – gdzie jeszcze można obejrzeć ten hit? Wyróżniona obsada i nominacje do Złotych Globów – kto stworzył „Saltburn”? Fabuła „Saltburn” rozgrywa się w elitarnej posiadłości i na Uniwersytecie Oksfordzkim Głośny thriller psychologiczny „Saltburn” zniknie z platformy HBO Max już 28 lutego 2026 roku „Saltburn” od Emerald Fennell to jeden z najbardziej kontrowersyjnych i szeroko komentowanych filmów ostatnich lat. Widzowie HBO Max oraz internauci na całym świecie toczyli zażarte dyskusje o tej produkcji. Film miał swoją premierę w 2023 roku i od razu wywołał falę emocji – niektórzy byli oburzeni, inni wręcz zafascynowani. Produkcja opowiada o Oliverze Quicku (Barry Keoghan), studencie Uniwersytetu Oksfordzkiego, który nie potrafi odnaleźć się wśród rówieśników. Niespodziewanie zostaje zaproszony przez Felixa Cattona (Jacob Elordi), młodego arystokratę, do rodzinnej posiadłości Saltburn. To właśnie tam atmosfera luksusu miesza się z narastającym niepokojem, a Oliver coraz głębiej wplątuje się w intrygi elity. Uwagę widzów przyciągnęły nie tylko wciągająca fabuła i psychologiczne napięcie, ale też kontrowersyjne sceny, które szybko stały się viralem w internecie. „Saltburn” znika z HBO Max – gdzie jeszcze można obejrzeć ten hit? Osoby, które jeszcze nie miały okazji obejrzeć „Saltburn” na HBO Max, powinny się pospieszyć. Film znika z biblioteki tej platformy już 28 lutego 2026 roku. To ostatnia szansa na seans tej produkcji w tym serwisie. Po tym terminie thriller nie będzie już dostępny dla subskrybentów HBO Max. Jednak dla wszystkich, którzy przegapią ten termin, pozostaje alternatywa – film wciąż można znaleźć na platformie Prime Video. Nie zmienia to jednak faktu, że tylko na HBO Max trwa odliczanie do ostatecznego usunięcia kontrowersyjnego hitu, który przez długi czas utrzymywał się w czołówce najgłośniej komentowanych tytułów. Wyróżniona obsada i nominacje do Złotych Globów – kto stworzył „Saltburn”? Na sukces i popularność „Saltburn” wpłynęła nie tylko oryginalna fabuła, lecz również imponująca obsada. Oprócz Barry’ego Keoghana i Jacoba Elordiego na ekranie pojawili się także Rosamund Pike, Richard E. Grant, Alison Oliver oraz Carey Mulligan. Film zdobył aż dwie nominacje do Złotych Globów, co dodatkowo podkreśliło jego mocny wydźwięk wśród widzów i krytyków. Dzięki niebanalnemu podejściu Emerald Fennell oraz odważnym decyzjom aktorskim i reżyserskim „Saltburn” nie tylko trafił na listę najbardziej intrygujących thrillerów psychologicznych ostatnich lat, ale i na stałe zapisał się w popkulturze. Fabuła „Saltburn” rozgrywa się w elitarnej posiadłości i na Uniwersytecie Oksfordzkim Saltburn przyciąga uwagę także dzięki miejscu akcji. Większość wydarzeń rozgrywa się w luksusowej rodzinnej posiadłości Cattonów, tytułowym „Saltburn”. To tam, podczas upalnego lata, bohaterowie wikłają się w emocjonalne i moralne pułapki, a na światło dzienne wychodzą mroczne sekrety arystokracji. Bohaterowie są studentami prestiżowego Uniwersytetu Oksfordzkiego, co tylko dodaje filmowi autentyczności i atmosfery zamkniętego, ekskluzywnego świata.
Obejrzałam „Wichrowe wzgórza”. Ten film to wizualne arcydzieło [RECENZJA]
Gotycka namiętność, hipnotyzujące kadry i chemia, od której trudno oderwać wzrok. Nowe „Wichrowe wzgórza” Emerald Fennell z Margot Robbie i Jacobem Elordim to seans jak sen - piękny, dziki i duszny jak wiatr na wrzosowiskach. Jednak, aby zrozumieć fenomen tego filmu, trzeba zostawić powieść Brontë na półce w domu.
Są filmy, na które idziemy z pewnym rodzajem naiwnej wiary. Że skoro na ekranie pojawią się Margot Robbie i Jacob Elordi, a reżyserka ma na koncie „Saltburn” i „Obiecującą. Młodą. Kobietę.”, to dostaniemy coś więcej niż kolejną kostiumową historię o zakazanej miłości. Że dostaniemy nowe „Wichrowe wzgórza” - historię dziką, mroczną i brutalną w swojej emocjonalnej prawdzie. Tyle że jeśli ktoś wchodzi do kina z myślą, iż zobaczy świeżą ekranizację kultowej powieści Emily Brontë, może przeżyć bolesne rozczarowanie. Film Emerald Fennell, choć jest wizualnym arcydziełem, jest jedynie opowieścią inspirowaną „Wichrowymi wzgórzami”. To interpretacja luźna, momentami wręcz fantazyjna - bardziej impresja niż ekranizacja. I nawet jeśli w tej impresji są momenty olśniewające, trudno oprzeć się wrażeniu, że reżyserka zostawiła z oryginału jedynie romantyczne rozedrganie… a wyrzuciła to, co w tej historii najokrutniejsze i najważniejsze: zemstę, nienawiść i przeklęte dziedzictwo emocji, które zatruwają kolejne pokolenie. A mimo to udało jej się stworzyć coś tak pięknego i poruszającego, że niejednokrotnie uroniłam łzę. „Wichrowe wzgórza” - adaptacja z 1992 roku była jak rana Jestem wielką fanką ekranizacji z 1992 roku - tej z Juliette Binoche i Ralphem Fiennesem (Voldemortem z „Harrego Pottera”), która dostępna jest teraz w streamingu na platformie SkyShowtime. To film, który nie był tylko melodramatem. Był czymś gęstym, brutalnym, niemal nieprzyjemnym w odbiorze. Tam miłość nie miała nic wspólnego z romantycznym uniesieniem. Była jak choroba, obsesja, uzależnienie, które niszczy nie tylko kochanków, ale wszystkich dookoła. To była ekranizacja, która rozumiała, że „Wichrowe wzgórza” nie są historią o dwojgu pięknych ludzi, którzy się kochają, ale nie mogą być razem. To historia o tym, jak jedna krzywda potrafi rozlać się jak trucizna na całe życie. Jak upokorzenie potrafi zamienić człowieka w potwora. Jak miłość może być jednocześnie zbawieniem i wyrokiem. I przede wszystkim - „Wichrowe wzgórza” to historia o tym, że emocje nigdy nie kończą się na jednym pokoleniu. „Wichrowe wzgórza” to nie tylko miłość. To przekleństwo Warto przypomnieć to jasno, bo bez tego trudno zrozumieć, dlaczego Heathcliff jest jedną z najbardziej złożonych postaci w literaturze. W powieści Emily Brontë wszystko zaczyna się od gestu, który wydaje się szlachetny: ojciec Catherine przygarnia chłopca - Heathcliffa - i wprowadza go do domu Earnshawów. Daje mu schronienie, dach nad głową, szansę i co najważniejsze traktuje na równi z resztą dzieci. A jednocześnie sprowadza do rodziny kogoś, kto od początku jest „obcy”, inny, podejrzany. Heathcliff i Catherine szybko tworzą więź niemal nierozłączną - dziką, obsesyjną, toksyczną. Ich relacja nie jest zwykłą przyjaźnią ani zwykłą miłością. To rodzaj emocjonalnej zależności, która wymyka się językowi. Ale kiedy ojciec umiera, wszystko się zmienia. Wkracza Hindley - brat Cathy. W powieści to postać kluczowa, bo to on zamienia dzieciństwo Heathcliffa w piekło. Upokarza go, degraduje, sprowadza do roli służącego. Latami się nad nim znęca. Odbiera mu resztki godności. I to właśnie tam powstaje blizna, od której zaczyna się lawina. To nie jest detal. To jest fundament. Bo Heathcliff nie rodzi się jako potwór. Heathcliff zostaje nim stworzony. A kiedy Catherine - kierowana klasą społeczną, ambicją, lękiem i marzeniem o lepszym życiu - wybiera Edgara Lintona, Heathcliff nie przeżywa tylko złamanego serca. On przeżywa ostateczne odrzucenie. Odrzucenie, które dla kogoś tak straumatyzowanego nie jest smutkiem. Jest detonacją. I w powieści od tego momentu zaczyna się prawdziwa tragedia. Zemsta. Nienawiść. Manipulacja. Przemoc emocjonalna. I toksyna, która przechodzi na kolejne pokolenie. Dlatego „Wichrowe wzgórza” są tak przejmujące. Bo to historia o miłości, która nie prowadzi do katharsis, tylko do zniszczenia. I właśnie tego w filmie Fennell w dużej mierze w mojej opinii brakuje. View oEmbed on the source website Wizualnie: arcydzieło. Takich kadrów nie zobaczycie w żadnym filmie Na tle tej literackiej złożoności ekranizacja Emerald Fennell wypada jak piękny, dopracowany sen, w którym mimo dużej dawki emocji brakuje ciężaru. Ale trzeba oddać jej jedno: wizualnie ten film jest absolutnym arcydziełem. To jedna z tych produkcji, gdzie każdy kadr wygląda jak obraz. Wnętrza, faktury, kolory, światło - wszystko jest dopieszczone z obsesyjną wręcz precyzją. Są momenty, w których film przypomina mroczne ilustracje z kart z gry Dixita - jakby ktoś wrzucił „Wichrowe wzgórza” do szkatułki z gotyckimi snami. Oglądając tę historię, miałam nieodparte wrażenie, że zanurzam się w świecie, który jest gdzieś pomiędzy Timem Burtonem a Yórgosem Lánthimosem - zwłaszcza tym z „Biednych istot”. Jest w tym coś groteskowego, pięknego i niepokojącego jednocześnie. I same tytułowe wichrowe wzgórza… są pokazane obłędnie. Dziko. Zimno. Jak miejsce, gdzie człowiek nie powinien mieszkać, jeśli chce być szczęśliwy. Jak koniec świata - gdzieś na granicy Szkocji i Irlandii, gdzie wiatr nie jest tylko pogodą, ale osobnym bohaterem. Wiatr jako znak. Najlepszy zabieg w filmie Jednym z najbardziej genialnych zabiegów jest dźwięk - a konkretnie wiatr, który słychać niemal cały czas. To nie jest tylko klimat. To jest symbol. Widz ma wrażenie, że wichrowe wzgórza nie są miejscem, tylko raną. Że są jak piętno, które ciągnie się za Cathy i Heathcliffem, gdziekolwiek pójdą. Ten wiatr jest jak przekleństwo. Jak głos ich historii, który nigdy nie milknie. Jak echo dzieciństwa, obietnic i upokorzeń. I właśnie dlatego uważam, że ten film trzeba zobaczyć w kinie. Na telewizorze nie poczuje się tej atmosfery. Nie poczuje się tej przestrzeni. Nie usłyszy się tego wiatru, który robi coś niezwykłego: sprawia, że czujemy się, jakbyśmy byli w środku ich emocji. Kostiumy: „Bridgertonowie” pięć poziomów wyżej Kostiumy są kolejnym triumfem. Jeśli ktoś idzie do kina po czystą estetyczną ucztę, to będzie zachwycony. Tu wszystko jest dopasowane: suknie, ściany, pościel, tkaniny, kolory wnętrz. Sceny mają swoje barwy, które przenikają się jak emocje. To wizualna kompozycja, która wygląda jakby ktoś malował ją pędzlem, nie kamerą. To „Bridgertonowie” - ale pięć pułapów wyżej, bardziej gotycko, bardziej filmowo, bardziej artystycznie. Fennell z „Wichrowych wzgórz” wybrała miłość. Zrezygnowała z zemsty Oczywiście Emerald Fennell w wywiadach i zapowiedziach filmu nigdy nie obiecywała wiernej ekranizacji „Wichrowych wzgórz”. Skupiła się na emocjach i cielesności. Na tym, co w tej relacji najbardziej hipnotyzujące: toksycznej miłości, obsesji, przyciąganiu, które nie daje się przerwać. I w tej warstwie film działa. Bo jeśli spojrzeć na to jako opowieść o tym, co niespełnione uczucie robi z człowiekiem, reżyserka trafia w punkt. Pokazuje szaleństwo, rozpacz, głód drugiej osoby. Pokazuje miłość jako uzależnienie. Tyle że kosztem tego wyrzuca prawie całkowicie motyw zemsty i nienawiści, które u Brontë są kręgosłupem całej historii. A bez tego „Wichrowe wzgórza” stają się po prostu dramatem o kochankach. Pięknym, gorącym, rozdzierającym - ale jednak kolejnym ekranowym romansem - choć jeszcze raz powtórzę - wartym zobaczenia. Brakuje Hindleya. A bez niego brakuje źródła traumy Bardzo ucieszyło mnie, że Fennell poświęciła dużo czasu dzieciństwu Cathy i Heathcliffa. To ważne, bo ich więź jest ukształtowana zanim zacznie się tragedia. Ale jednocześnie filmowi brakuje kilku postaci - w tym szczególnie jednej, która w powieści jest absolutnie kluczowa: Hindleya. Bez Hindleya (brata Cathy) Heathcliff traci swój fundament. Traci swoją historię przemocy i degradacji. Traci źródło tego gniewu, który później wybucha jak pożar. Zamiast tego film idzie inną drogą: ojciec Cathy jest tu uzależniony od alkoholu, a Heathcliff chroni ją przed jego agresją. To zabieg sprytny i uproszczony - bo łatwiej jest zbudować relację „obrońca-dziewczyna”, niż wchodzić w zawiłą psychologię upokorzeń i klasowego odrzucenia. I w pewnym sensie to działa. Ale w innym sensie - sprawia, że Heathcliff staje się mniej tragiczny. Mniej zrozumiały. Mniej przerażający. A przecież Heathcliff powinien być jak burza. Jak człowiek, którego kochasz i boisz się jednocześnie. Margot Robbie dźwiga ten film. Jest olśniewająca Jeśli coś jest w tej ekranizacji absolutnie bezdyskusyjne, to fakt, że Margot Robbie dźwiga ten film na swoich barkach. Jej Catherine jest piękna, hipnotyzująca i momentami wręcz bezduszna. W przeciwieństwie do wielu wcześniejszych interpretacji - nie jest tylko romantyczną bohaterką, która „nie mogła inaczej”. Jest egoistyczna. Okrutna. Pełna sprzeczności. Jest dziewczynką, która nigdy nie nauczyła się szacunku do świata. Jest kobietą, która nie potrafi kochać w sposób zdrowy. Jest kimś, kogo momentami rozumiemy i komu współczujemy… ale chwilę później mamy ochotę odwrócić wzrok, bo jej decyzje ranią wszystkich. Robbie gra ją tak, że emocje dosłownie widać na jej twarzy. Jest w niej coś dziecinnego i jednocześnie wyniszczającego. Coś, co sprawia, że nie można jej jednoznacznie nienawidzić - ale też trudno ją lubić. I to jest ogromna siła tej roli. Jacob Elordi jako Heathcliff: piękny, romantyczny… i zbyt łagodny Jacob Elordi wygląda w tym filmie jak gotycki sen. W tych frakach, w tym mroku, z tym spojrzeniem - kamera go kocha. Widz go kocha. Jest tajemniczy, małomówny, romantyczny. Jest mężczyzną, który nosi w sobie ból. Jest człowiekiem uzależnionym od uczucia, którego nie potrafi mieć. Jest kimś, kto potrafi płakać - i to jest piękne, bo nie dostajemy kolejnego „macho”. Ale jednocześnie… brakuje mi w nim tej przemiany. Brakuje mi momentu, w którym Heathcliff staje się kimś niebezpiecznym. Brakuje tej porywczości, tej ciemności, tego mrozu, który w powieści sprawia, że czujemy lęk. Bo Heathcliff u Brontë nie jest tylko złamanym sercem. On jest zemstą w ludzkiej postaci. A tu - przez rezygnację z motywu nienawiści - Elordi gra raczej tragicznego kochanka, nie demona. I choć jest w tym coś pięknego, to jeśli ktoś zna historię, to pozostawia niedosyt. Metamorfoza Cathy: luksus, który staje się klatką Jedna z najpiękniejszych scen w filmie o której warto wspomnieć dotyczy przemiany Cathy. Kiedy pojawia się Edgar i wprowadza ją w świat luksusu, kamera pokazuje, jak ona rozkwita. Jak nagle czuje się piękna. Jak zaczyna wierzyć, że zasługuje na wszystko. Jak zamienia się w kobietę, którą mogłaby być… gdyby nie to, że jej serce od dzieciństwa jest gdzie indziej. To jest pokazane fenomenalnie. Subtelnie. Elegancko. Zmysłowo. Tylko że ten luksus staje się klatką. I Fennell bardzo dobrze to rozumie. Edgar - jak zawsze - najbardziej niewinny w tej tragedii W tej historii zawsze najbardziej jest mi żal jest Edgara. To dobry mężczyzna. Cichy. Stabilny. Taki, który dałby Cathy wszystko. A mimo to zakochał się w kobiecie, która nigdy nie należała do niego - choć udawała, że jest inaczej. Film świetnie pokazuje jego cierpliwość i jego powolne przebudzenie. Ten moment, kiedy zaczyna rozumieć, że pod jego dachem rozgrywa się tragedia, której nie da się zatrzymać. To klasyka, ale działa. I w tej ekranizacji Edgar nie jest tylko „przeszkodą” w romansie. Jest człowiekiem, którego ta historia niszczy równie mocno jak głównych kochanków. Miłość cielesna i toksyczna - celowa, ale nie zaskakuje W nowych „Wichrowych wzgórzach” jest dużo erotyki - intensywnej, zmysłowej, wręcz wyuzdanej. Kamera celebruje ich fizyczność. Ich bliskość wygląda jak obsesja. I jest w tym coś hipnotyzującego. To trochę „50 twarzy Greya”, tylko piękniejsze, bardziej filmowe i bardziej eleganckie. Ale jednocześnie trudno nie zadać sobie pytania: czy dzisiejszy widz nie jest już na to uodporniony? Netflix i współczesne seriale przyzwyczaiły nas do tego, że cielesność w opowieściach o miłości stała się normą. Tutaj jednak to nie jest przypadkowe. Sceny seksu to narzędzie. Z każdą kolejnym zbliżeniem zaczynamy czuć coś nowego: nie podniecenie, ale frustrację. Złość. I narastającą niechęć do Cathy, która jest żoną człowieka gotowego oddać jej świat… a mimo to igra z ogniem. I choć wiele osób po wyjściu z sensu zarzuciło, że to taka bajka, że te sceny już nikogo nie ruszają, to rozumiem, dlaczego reżyserka się na nie zdecydowała w tak mocnej formie - bo prowadzą widza do emocjonalnego zmęczenia, które jest częścią tej historii. Służąca i intryga - mroczny detal, który nadaje sens W historiach o miłości zawsze musi być ktoś, kto „dopomaga” tragedii. Kto dolewa oliwy do ognia. Tu mamy służącą Lili - dziewczynę, która była kiedyś blisko Cathy, a potem została odrzucona. Dorasta w poczuciu krzywdy. W zazdrości. W moralnym przekonaniu, że Cathy powinna być wdzięczna Edgarowi, zamiast niszczyć wszystko dla namiętności. To postać, która nie jest czysto zła - ona jest po prostu człowiekiem, który chce kontrolować świat, bo czuje, że nikt nigdy nie kontrolował jej życia. I to jest świetny, gorzki element tej historii. Brakuje wyjaśnienia powrotu Heathcliffa. Brakuje jego intrygi W powieści powrót Heathcliffa jako bogatego mężczyzny jest początkiem piekła. To nie jest „romantyczny powrót”. To powrót człowieka, który przyszedł po swoje. Tu natomiast brakuje logicznego wyjaśnienia, skąd nagle ma pieniądze. Brakuje też tego, co w książce jest genialne: faktu, że Heathcliff niszczy Hindleya, przejmuje majątek, manipuluje, celowo zadłuża ludzi i metodycznie realizuje swoją zemstę. W nowych „Wichrowych Wzgórzach” on po prostu wraca. Jakby był bohaterem romansu, nie tragedii. Końcówka jest rozdzierająca. I nagle film staje się prawdziwy A jednak… finał. Końcówka filmu jest tym momentem, w którym uwierzyłam w tę historię najmocniej. Nagle wszystko staje się przejmujące. Nagle czujemy, że to nie jest tylko piękna baśń. Kathy gaśnie. Przestaje jeść. Przestaje żyć. Miłość ją wyniszcza. Heathcliff - desperacki, samotny, rozbity - przychodzi do niej, gdy ona już jest na granicy świata. Wiatr huczy w tle jak przekleństwo. I wtedy pada zdanie, które jest sercem całej tej opowieści. Zdanie, które streszcza „Wichrowe wzgórza” lepiej niż tysiąc analiz: „Tylko nie zostawiaj mnie na tej otchłani, na której nie mogą cię znaleźć.” To zdanie boli. Bo w tej historii Heathcliff bez Cathy nie istnieje. I film Fennell, choć uprościł fabułę, choć wyrzucił część literackiego mroku, właśnie to pokazuje spójnie od pierwszych minut do końca. To klamra. Obietnica. Przekleństwo miłości „na zawsze”. A płaczący Elordi w roli Heathcliffa, błagający Cathy, by nie umierała, by nie zostawiała go samego… naprawdę rozwala. Czy warto? Tak. Ale trzeba wiedzieć, na co się idzie To nie jest ekranizacja dla fanów powieści. To nie jest film dla tych, którzy chcą zobaczyć pełną zawiłość Brontë: psychologiczną brutalność, dziedziczoną nienawiść, zemstę zatruwającą kolejne pokolenia. To film dla tych, którzy chcą zobaczyć piękno. Klimat. Obsesję. Cielesność. Emocje, które są jak burza. To film jak sen - cudownie nakręcony, hipnotyzujący, chwilami naprawdę wzruszający. Ale też film, który bardziej przypomina romantyczną fantazję reżyserki niż opowieść o tym, czym „Wichrowe wzgórza” naprawdę są. Bo prawdziwe „Wichrowe wzgórza” nie są historią miłości. Są historią o tym, że miłość czasem nie zbawia. Czasem niszczy. I zostawia po sobie tylko wiatr... Idźcie do kina nacieszyć oczy i uszy. Naprawdę warto. Tylko weźcie chusteczki - bo choć nowe „Wichrowe wzgórza” to osobna opowieść, to nie da się na nich nie wzruszyć.
Dla tego serialu przeszedł drastyczną metamorfozę. Ten dramat wojenny z Elordim w roli głównej, rozdziera serce i zostaje w pamięci na długo
Dramaty wojenne jeszcze nigdy nie były ukazane w tak odważny sposób. „Ścieżki na daleką północ” to opowieść o nadziei, zdradzie i miłości. Ten najnowszy serial z Jacobem Elordi, w roli w jakiej jeszcze go nie widzieliście, już w streamingu.
Spis treści: Twórcy i obsada serialu „Ścieżki na daleką północ” Fabuła serialu „Ścieżki na daleką północ” Miłość w wojennym piekle - recenzja serialu „Ścieżki na daleką północ” Gdzie oglądać „Ścieżki na daleką północ”? Twórcy i obsada serialu „Ścieżki na daleką północ” Reżyserem tej ujmującej adaptacji jest, wielokrotnie nominowany na festiwalu filmowym w Cannes, australijski twórca – Justin Kurzel. Artysta słynie z portretowania dogłębnych i kompleksowych bohaterów, co udowodnił już w 2015 roku za sprawą „Hamleta”, a następnie w roku 2021 dzięki głośnemu i poruszającemu „Nitram”. Jego najnowsze dzieło oparte jest na bestsellerowej powieści „Ścieżki Północy” autorstwa Richarda Flanagana, która uhonorowana została, prestiżową w świecie literackim, nagrodą Bookera w 2014 roku. Jak celnie wskazuje A.C. Grayling: „Zazwyczaj Nagrodę Bookera otrzymują bardzo dobre książki, ale w tym roku wyróżniliśmy arcydzieło”. Za scenariusz, tworzony w ścisłej współpracy z autorem pierwowzoru, odpowiada debiutujący Shaun Grant, natomiast za kamerą stanął Sam Chaplin. Serial jest australijsko-amerykańską koprodukcją wykonaną na zamówienie Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website W głównego bohatera – Dorrigo Evansa, wcielił się jeden z najbardziej rozchwytywanych aktorów młodego pokolenia, Jacob Elordi, który w Hollywood popularność zyskał za sprawą serialu „Euforia”, a w ostatnim czasie, jego wyczyny można podziwiać w „Priscilli” w reżyserii Sofii Coppoli oraz „Saltburn” Fennell. Towarzyszą mu między innymi Odessa Young – znana ze swojego udziału w innej produkcji Kurzela „The Order: Ciche braterstwo”, a także Ciarán Hinds, Heather Mitchell oraz Simon Baker. Fabuła serialu „Ścieżki na daleką północ” Fabuła serialu rozpięta jest na różne płaszczyzny czasowe: teraźniejszość, w której zastajemy Dorrigo Evansa w czasie rzeczywistym, jako dojrzałego, cenionego chirurga, oraz przeszłość, będąca wspomnieniami bohatera z okresu około wojennego. To właśnie jego nostalgiczne rozmyślania stanowią główną oś fabularną serialu. Jest rok 1943, podporucznik Dorrigo Evans znajduje się wraz ze swoją kompanią, w japońskim obozie jenieckim ukrytym w głębi tropikalnej, tajlandzkiej dżungli. W tym miejscu będziemy świadkami nie tylko codzienności i poszukiwania normalności w tych okrutnych warunkach, ale także drastycznych scen tortur. Alianccy żołnierze będą zmuszeni do budowania Kolei Birmańskiej, nazywanej przez historyków także Koleją Śmierci. Posiadający medyczne wykształcenie, Evans będzie robił wszystko by walczyć o zdrowie i życie swoich współtowarzyszy, jednocześnie sięgając pamięcią do zakazanego romansu sprzed czasu wojny. Miłość w wojennym piekle – recenzja serialu „Ścieżki na daleką północ” Serial, choć jest opowieścią fikcyjną, porusza zapomniany i niełatwy rozdział z historii II Wojny Światowej. Jest to opowieść o tyle przewrotna, albowiem nie zastaniemy bohaterów na polu bitwy, a w obozie jenieckim, który często brutalnie, a nawet makabrycznie ukazuje okrucieństwa jakie wydarzały się w takich miejscach. Tropikalny ukrop, nieludzkie warunki, drastyczne sceny przemocy i masa, wychudzonych męskich ciał. Dosłowność tych przedstawień często powodować może odrazę tudzież obrzydzenie… i zdaję się, że na tym właśnie twórcom zależało. W dobie internetu, a więc znacznie większej tolerancji odbiorców na przemoc, poruszanie problematyki działań wojennych musi być dużo bardziej dosłowne niż to miało miejsce kilka dekad temu. Twórcy podejmują także próbę opowiedzenia tej historii z perspektywy obu skonfliktowanych stron, co nie tylko pozwala na pozyskanie szerszego kontekstu, ale przede wszystkim motywuje do refleksji, o słuszności i racji w trakcie wojny. „Ścieżki na daleką północ” to nie tylko serial wojenny, a przede wszystkim kompleksowy portret człowieka. Dorrigo Evans, którego poznajemy, także na kilka lat przed wojną oraz chwilę po jej zakończeniu, jest człowiekiem głęboko uwikłanym w przeszłość. I trudno mu się dziwić. Twórcy, za sprawą tej postaci, poruszają kolejną ważną kwestię – straumatyzowanych weteranów wojennych. Dojrzały bohater, mimo iż otacza się zasłużonym luksusem, ma kochającą żonę i zwyczajny spokój, nie może zapomnieć o tym wszystkim czego doświadczył w trakcie wojny. Jako jedyny, który posiadał umiejętności lekarskie, codziennie stawał do walki o życie, często zapominając o swoim. Z każdym odcinkiem, mimo starań, traci kolejnych współtowarzyszy, co nie pozostawia go obojętnym. Poruszenie tej problematyki udowadnia, że konsekwencje działań wojennych sięgają dużo głębiej niż mogłoby się wydawać i najczęściej powodują wielopokoleniową traumę. Co pozwoliło przetrwać Evansowi? Miłość, a dokładniej, jej wspomnienie. „Ścieżki na daleką północ” to także niezwykła historia romantyczna. Na dwa lata przed rozpoczęciem wojny, młody Dorrigo, odwiedza swego wuja i wdaje się z zakazany romans z jego żoną Amy. Uczucie między nimi jest kolejnym wątkiem tragicznym w tej produkcji, albowiem jest to również miłość niespełniona, ulotna i brutalnie przerwana. W kontekście całości ten rozdział jest nie tylko kontrapunktem dla wojennego piekła, ale też nabiera szczególnej głębi. Pokazuje, że nawet w obliczu nieludzkich warunków, człowiek pragnie bliskości, a jednocześnie, że wojna nie odbiera tylko życia, ale też i to, co mogło się wydarzyć. Mimo iż bolesna dla Evansa, nadaje sens jego dalszej egzystencji. Twórcy stworzyli ten obraz ze szczególną wrażliwością na nastrój. Zdecydowali się na wyciszone, zimne tony i niespieszny sposób opowiadania. Niektóre ze scen, choć niełatwe w odbiorze, przedłużają się i celowo wprowadzają w dyskomfort. Patetyczna muzyka nadaje rytmu, a szczególnie realistycznie odwzorowane dźwięki dżungli, paradoksalnie do ich relaksacyjnych właściwości, dodają fatalistycznej atmosfery. Nie da się przejść obojętnie wobec ogromnego poświęcenia aktorów i statystów, którzy w celu ukazania surowych warunków obozu, drastycznie stracili na wadze. Metamorfoza dotknęła także Elordiego, którego subtelna gra sprawia, że jest to obraz spójny w swym melancholijnym klimacie. Choć mogłoby się wydawać, że wojna jest tematem zamkniętym, to rzeczywistość pokazuje, że jej konsekwencje, i sama obecność, nadal silnie wpływa na współczesny świat. Tak więc, mimo iż często trudne do spokojnego odbioru, nieocenzurowane sceny są tak ważną częścią opowiadania tego typu historii, jak z resztą udowodnił głośny „Na zachodzie bez zmian”, zdobywca czterech Oscarów w roku 2022. Gdzie oglądać „Ścieżki daleko na północ”? Składający się z pięciu odcinków, serial swoja polską premierę miał 1 maja tego roku. Obecnie dostępny jest w całości w ramach subskrypcji platformy HBO MAX.
Klimat Old Hollywood, kasyna i wyścigi konne. Daisy Edgar-Jones i Jacob Elordi w melancholijnym dramacie o miłości
Jacob Elordi i Daisy Edgar-Jones tworzą niezwykłą, platoniczną relację, która przekracza granice cielesności i redefiniuje pojęcie miłości.
W tym artykule: On Swift Horses: Historia Muriel, Lee i Juliusa Jacob Elordi i Daisy Edgar-Jones: duchowa więź ponad miłością Daniel Minahan o niezwykłych więziach w filmie Świat kasyn, wyścigów konnych i poszukiwania tożsamości Obsada filmu: nie tylko Elordi i Edgar-Jones On Swift Horses: Historia Muriel, Lee i Juliusa „On Swift Horses” opowiada historię Muriel (Daisy Edgar-Jones) i jej męża Lee (Will Poulter), którzy po powrocie Lee z wojny koreańskiej rozpoczynają nowe życie w Kalifornii. Spokój ich codzienności burzy przyjazd charyzmatycznego brata Lee, Juliusa (Jacob Elordi). Julius to postać niepokorna, hazardzista z tajemniczą przeszłością, który szybko wprowadza chaos w ich życie. Napięcie i emocje eskalują, gdy między Muriel a Juliusem rodzi się głęboka więź. Nie jest to jednak typowa filmowa historia miłosna – ich relacja transcendentnie przekracza granice seksualności i definiuje nowe oblicze uczucia. Jacob Elordi i Daisy Edgar-Jones: duchowa więź ponad miłością „ Pomyślałem, że to takie wyjątkowe, że tych dwoje osób queer zakochuje się w sobie i ma ogromny wpływ na swoje życie” - powiedział reżyser Daniel Minahan w wywiadzie dla Entertainment Weekly. „To romans, który jest platoniczny, ale wykracza poza seksualność. To był naprawdę interesujący sposób, aby trzymać bohaterów na dystans, ale łączy ich niemal bliźniacza lub duchowa więź”. Ich relacja staje się katalizatorem do eksploracji własnej tożsamości i potrzeb. Daniel Minahan o niezwykłych więziach w filmie Daniel Minahan, znany z pracy nad „Deadwood: The Movie”, stawia na nieoczywistą narrację. W „On Swift Horses” pokazuje, że miłość może istnieć w wielu formach, niekoniecznie seksualnych. Opowieść o Muriel i Juliusie nie skupia się na namiętności fizycznej, ale na głębokiej, duchowej więzi, która zmienia ich życia. Reżyser nie obawia się eksponować piękna swoich bohaterów – od pierwszych scen podkreślając niezwykłą obecność Elordiego i Edgar-Jones na ekranie. Świat kasyn, wyścigów konnych i poszukiwania tożsamości Po przybyciu do Kalifornii, Muriel i Julius wkraczają w świat hazardu. Julius wyjeżdża do Las Vegas, gdzie podejmuje pracę w kasynie i zakochuje się w Henrym (Diego Calva). Równolegle Muriel odkrywa pasję do wyścigów konnych i sama zaczyna ryzykować – nie tylko w grze, ale i w życiu. Oboje odnajdują siebie w miejscach, które na pierwszy rzut oka wydają się chaotyczne i nieprzewidywalne. View oEmbed on the source website Obsada filmu: nie tylko Elordi i Edgar-Jones Obok Jacoba Elordiego i Daisy Edgar-Jones na ekranie pojawiają się także Will Poulter, Sasha Calle i Diego Calva. Poulter jako Lee jest uosobieniem tradycyjnych marzeń o rodzinie i stabilizacji, podczas gdy Calle i Calva dodają historii dodatkowych wymiarów emocjonalnych. Obsada tętni różnorodnością i emocjami, a każdy z aktorów wnosi do filmu swoją unikalną energię.
Jacob Elordi w nowym serialu Amazon Prime Video! To mocna, mroczna i brutalna adaptacja nagradzanej powieści
Miniserial „The Narrow Road To The Deep North” zapowiada się na hit 2025 roku. Produkcja Amazon Prime Video, oparta na nagradzanej powieści Richarda Flanagana, już przed premierą stała się hitem.
Miniserial „The Narrow Road To The Deep North” opowiada o losach Dorrigo Evansa, australijskiego chirurga wojskowego, który podczas II wojny światowej trafia do obozu jenieckiego w Azji Południowo-Wschodniej. Tam, wraz z innymi więźniami, zostaje zmuszony do budowy Kolei Birmańskiej, znanej jako „Kolei Śmierci”​. „The Narrow Road To The Deep North” – miłość, wojna i przetrwanie Serial, oparty na książce Richarda Flanagana, zdobywcy Nagrody Bookera, ukazuje dramatyczne przeżycia głównego bohatera – od nieludzkich warunków w obozie, po późniejsze doświadczenia jako weterana i szanowanego chirurga. Niezwykle ważnym wątkiem fabuły jest także romans z Amy Mulvaney – żoną wuja Evansa. Miłość, choć niemożliwa do spełnienia, staje się jego największą motywacją, ale także i udręką​​. Jacob Elordi w roli Dorrigo Evansa – nowe oblicze aktora Jacob Elordi, znany dotychczas z ról przystojnych amantów i toksycznych chłopców (patrz „Saltburn” i „Euforia”), tym razem wciela się w postać Dorrigo Evansa – bohatera wojennego i chirurga. Jest to zupełnie nowe wyzwanie aktorskie dla Elordiego, który tym razem pokazuje swoje umiejętności dramatyczne i emocjonalną głębię​. W produkcji towarzyszą mu między innymi Odessa Young w roli Amy Mulvaney oraz Ciarán Hinds, który wciela się w starszą wersję Evansa. W obsadzie znajdują się również Olivia DeJonge, Heather Mitchell, Show Kasamatsu, Thomas Weatherall, Simon Baker oraz Essie Davis​​​. View oEmbed on the source website Oficjalna premiera „The Narrow Road To The Deep North” odbędzie się 18 kwietnia 2025 roku na platformie Amazon Prime Video. Co istotne, wszystkie pięć odcinków miniserialu zostanie udostępnione jednocześnie. Produkcja zapowiada się na jeden z najlepszych debiutów 2025 roku.