Oldman, Seyfried, Collins i 6 nominacji do Oscara. Zapomniany film Davida Finchera jest inny niż wszystkie
Ten film jest inny niż wszystkie filmy Davida Finchera. Reżyser, który "specjalizuje się" w thrillerach tym razem postawił na film biograficznyopowiadający historię scenarzysty Hermana J. Mankiewicza.
Myśleliście, że David Fincher to tylko thrillery? Na Netfliksie ukrywa się jego najmniej doceniany film pt. "Mank". Obraz odkrywa prawdę o kulisach powstania kultowego „Obywatela Kane’a”. W stylizowanej czerni i bieli ukazuje upadek ideałów, walkę o autorstwo scenariusza i polityczną grę w Hollywood lat 30. W tym artykule: "Mank" - o czym jest film Finchera? Kto napisał scenariusz „Obywatela Kane’a”? Kulisy kontrowersji Gary Oldman i Amanda Seyfried – role, które zaskakują "Mank" - o czym jest film Finchera? Film „Mank” w reżyserii Davida Finchera ukazuje kulisy powstania scenariusza do „Obywatela Kane’a” – jednego z najsłynniejszych filmów w historii kina. Głównym bohaterem jest Herman J. Mankiewicz, alkoholik, błyskotliwy scenarzysta i outsider w świecie Hollywoodu. Mank trafia do pustelni, gdzie ma napisać scenariusz dla młodego reżysera Orsona Wellesa. W miarę rozwoju akcji widz otrzymuje obraz hollywoodzkiej machiny, która wypluwa marzenia na potrzeby zysków i władzy. Fincher nie tworzy klasycznej biografii – zamiast tego skupia się na symbolicznym fragmencie życia Manka, ukazując jego walkę o uznanie, tożsamość artystyczną i wpływ polityki na świat filmu. Akcja rozgrywa się w Hollywood lat 30. i 40., a estetyka filmu stylizowana jest na kino z tamtej epoki – czarno-biała kolorystyka, monofoniczny dźwięk i analogowa struktura obrazu. Reżyser wykorzystuje te środki, by stworzyć symulację starego kina, jednocześnie demaskując fałszywy blask Fabryki Snów. Kto napisał scenariusz „Obywatela Kane’a”? Kulisy kontrowersji Film „Mank” stawia pytanie o prawdziwego autora scenariusza „Obywatela Kane’a”. W oficjalnej wersji za tekst odpowiada duet: Herman J. Mankiewicz i Orson Welles. Jednak film Davida Finchera przyjmuje perspektywę wyłącznie Manka, ukazując Wellesa jako drugoplanową, wręcz antagonistyczną postać. Takie ujęcie nawiązuje do kontrowersyjnej tezy krytyczki Pauline Kael, która twierdziła, że Welles nie miał znaczącego wkładu w scenariusz, a całość napisał Mankiewicz. W „Mank” reżyser ukazuje Hollywood jako system hierarchiczny i opresyjny, w którym artyści błyszczą na ekranie, ale są podporządkowani potężniejszym siłom: producentom, magnatom prasowym, politykom. David Fincher demaskuje złudzenia Fabryki Snów, pokazując, że magia kina często powstaje kosztem moralności, wolności artystycznej i uczciwości. Film jest nie tylko hołdem dla kina, ale i jego brutalną krytyką – ukazuje iluzję jako broń, którą posługują się elity. Hollywood jawi się jako miejsce, gdzie karierowicze wspinają się po trupach, a artyści przegrywają z systemem. Gary Oldman i Amanda Seyfried – role, które zaskakują Gary Oldman w roli Hermana J. Mankiewicza daje popis aktorstwa – jego bohater to człowiek pełen sprzeczności: błyskotliwy, inteligentny, ale też zgorzkniały i uzależniony. Amanda Seyfried jako Marion Davies zaskakuje widzów – jej postać to nie tylko urocza kochanka Hearsta, ale kobieta świadoma swojej roli w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Film rehabilituje jej wizerunek, zniekształcony w „Obywatelu Kane’ie”, i pokazuje ją jako osobę inteligentną i wrażliwą. Na uznanie zasługują również muzyka Trenta Reznora i Atticusa Rossa, stylizacja i montaż. To film wizualnie doskonały – dopracowany w każdym detalu. „Mank” zdobył sześć nominacji do Oscara, co czyniło go jednym z głównych faworytów gali w 2021 roku. Finalnie nie zdobył ani jednej nagrody i był największym przegranym Oscarów w 2021 roku.
Fani „Przyjaciół” oszaleją! Kontynuacja kultowego hitu, o której zapomniano, jest już dostępna online. I to za darmo!
Po dwóch dekadach ciszy wraca serial, o którym pamiętali tylko najwierniejsi fani „Przyjaciół”. Osiem nieemitowanych wcześniej odcinków „Joeya” trafiło na oficjalny kanał produkcji na YouTube, pozwalając zobaczyć finał jego hollywoodzkiej przygody i to zupełnie za darmo.
Dla widzów, którzy znają na pamięć wszystkie teksty z kawiarni 'Central Perk', odkrycie, że istnieje coś jeszcze z uniwersum „Przyjaciół”, działa jak niespodziewane znalezienie starego listu w ulubionej książce. Trochę nostalgia, trochę radość, trochę „dlaczego ja o tym nie wiedziałam?”. A jednak - ta historia wydarzyła się naprawdę. Zaginiony przez lata spinoff „Joey”, który wystartował w 2004 roku i zakończył się nagle w 2006, wraca w komplecie. I to nie byle gdzie - tylko na oficjalnym kanale „Przyjaciół” na YouTube, gdzie można obejrzeć wszystkie 38 odcinków serialu, w tym osiem, które nigdy wcześniej nie trafiły na antenę. Dla fanów to prawdziwy emocjonalny prezent. Zwłaszcza że dla wielu Joey Tribbiani pozostaje uosobieniem ciepła, humoru i tej bezcennej lekkości, która definiowała tę oryginalną produkcję. „Joey” - spinoff „Przyjaciół”, który miał wszystko, a jednak przepadł Gdy „Przyjaciele” zakończyli nadawanie, było jasne, że świat nie chce pożegnać się z ich bohaterami. Dlatego narodził się „Joey” - opowieść o tym, jak Tribbani opuszcza Nowy Jork i próbuje swoich sił w Hollywood. Towarzyszą mu rodzina, nowi znajomi i oczywiście jego niezachwiana wiara, że „zaraz coś się uda”. W rolę Joeya Tribbianiego, znanego z "Przyjaciół" z poczucia humoru i niezachwianej lojalności, ponownie wcielił się Matt LeBlanc. W obsadzie drugoplanowej znalazły się także Jennifer Coolidge, Drea de Matteo oraz Andrea Anders. Na początku wyglądało to jak przepis na sukces. Pilot przyciągnął prawie 19 milionów widzów. Za sterami stali twórcy „Przyjaciół”, a całość miała w sobie znajomy klimat - tylko przeniesiony do słonecznego Los Angeles. Ale szybko okazało się, że magia z Central Perk nie przełożyła się na nowe realia. W kolejnych odcinkach widzowie zaczęli tracić zainteresowanie. Joey - wieczny optymista i uwodziciel - w spinoffie stał się bardziej zagubiony niż czarujący. Mniej pewny siebie, mniej lekki. To bolało fanów, bo jak sam sobie by zadał pytanie: „How you doin’?”, odpowiedź brzmiałaby raczej: „Nie najlepiej”. View oEmbed on the source website W końcu NBC anulowało serial po dwóch sezonach. Osiem ostatnich odcinków nigdy nie trafiło na telewizję i przez lata krążyły o nich tylko wzmianki wśród najbardziej zagorzałych fanów. „Zaginione” odcinki „Przyjaciół” od teraz na Youtube i to za darmo I tu zaczyna się najlepsza część tej historii: wszystkie epizody, również te „zagubione”, można teraz obejrzeć legalnie i bez opłat. W sumie około czterech godzin materiału, którego nie widziała większość widzów. To szansa, by zobaczyć, jak naprawdę kończy się droga Joeya w Hollywood - z całą jego dobrodusznością, gafami i tą charakterystyczną mieszanką uroku oraz chaosu. To nie jest idealny serial. Nie ma w nim pięknego rytmu „Przyjaciół”, nie ma grupowej chemii, nie ma dźwięku kubków stawianych na stoliku w Central Perk. Ale jest coś innego - spojrzenie na jednego z najbardziej ukochanych bohaterów z dystansu czasu. Coś jak ponowne spotkanie po latach, kiedy widzisz znajomą twarz, która trochę się zmieniła, ale nadal budzi ciepło. Dla fanów - prezent. Dla świata „Przyjaciół” - domknięcie historii To, że twórcy zdecydowali się udostępnić wszystkie odcinki, mówi jedno: fandom wciąż żyje, a Joey nadal ma swoje miejsce w kulturze pop. Nowe pokolenia odkrywają „Przyjaciół” z taką samą ekscytacją, jak widzowie lat 90., więc powrót dodatkowych materiałów to coś więcej niż ciekawostka. To ukłon w stronę społeczności, która przez dekady nosiła ten serial jak komfortowy sweter - ulubiony, ciepły, czasem trochę znoszony, ale nigdy nieporzucony. Dla tych, którzy kochają „Przyjaciół”, jest to po prostu szansa, by jeszcze raz usiąść z Joeyem przy stoliku. Tym razem nie w kawiarni, ale przed ekranem laptopa. I powiedzieć mu: „Dzięki. Warto było poczekać”.
Hollywoodzki hit Jana Komasy od jutra polskich kinach. Ten psychodeliczny thriller wgryza się w umysł i nie pozwala o sobie zapomnieć
Zagraniczny debiut Jana Komasy już od jutra w polskich kinach. „Rocznica” to dystopijny thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszej sceny, rozrywa rodzinne więzi na kawałki i zmusza widza do konfrontacji z tym, jak łatwo emocje i ideologie mogą przejąć nad nami kontrolę. To film, z niezwykle mroczną i hipnotyzującą rolą Phoebe Dynevor, znaną z „Bridgertonów” który zostaje w głowie na długo po napisach końcowych.
Jan Komasa, twórca „Bożego Ciała” i „Sali samobójców”, po raz pierwszy przenosi swój talent w realia Hollywood. „Rocznica” to nie tylko amerykański debiut polskiego reżysera - to precyzyjnie skonstruowany psychologiczny thriller dystopijny, który działa na ludzki umysł jak mikroskop i ujawnia głęboko zakorzeniony społeczny mechanizm. Film pokazuje, jak łatwo emocje, charyzma i ideologia potrafią zatruć nawet najbardziej stabilne środowisko - w tym rodzinę. „Rocznica”. Hollywoodzki debiut Jana Komasy Akcja koncentruje się na Ellen (Diane Lane) i Paulu (Kyle Chandler), którzy świętują 25. rocznicę małżeństwa. Na pierwszy rzut oka idealna rodzina. Wszystko jednak zmienia się, gdy do domu wkracza Liz (w tej roli Phoebe Dynevor znana widzom z hitu Netflixa - „Bridgertonowie” ) - dawna studentka Ellen, wyrzucona z uczelni za radykalne poglądy. Jej obecność to katalizator napięcia, które rośnie jak wirus: rodzinne święto zamienia się w laboratorium społecznych eksperymentów. Każde słowo, każdy gest staje się bronią, a dialogi - polem bitwy. Liz, niczym postać z Doliny Krzemowej, fascynuje, hipnotyzuje, ale i manipuluje - pokazując, jak charyzma i pewność siebie mogą przerodzić się w niebezpieczny fanatyzm. Premiera Hollywoodzkiego debiutu Komasy w polskich kinach zaplanowana jest na 21 listopada. Ale już po pierwszych amerykańskich recenzjach wiemy, że „Rocznica” to kino, które zmusza do myślenia, analizowania i patrzenia w lustro własnych przekonań. View oEmbed on the source website Nowy thriller Jana Komasy. O czym naprawdę opowiada „Rocznica”? Komasa podzielił narrację na pięć „rozdziałów” - etapów cyklu życia wirusa, który rozprzestrzenia się w rodzinie i społeczeństwie. To formalny zabieg, który nie jest ozdobnikiem, ale kluczem do zrozumienia filmu. „Rocznica” pokazuje, że źródło zakażenia nie jest na zewnątrz - jest w każdym z nas, w naszych sądach, w przekonaniu „ja mam rację”. Pomagają mu w tym świetni aktorzy, zwłaszcza Diane Lane, która tworzy w „Rocznicy” jedną z najdojrzalszych kreacji w swojej karierze - kobiety, która traci grunt pod nogami, walczy z bezsilnością i stara się ratować rodzinę, zanim całkowicie ulegnie chaosowi. Kyle Chandler jest jej emocjonalnym przeciwwagą: mężczyzną rozdarty między lojalnością a poczuciem bezradności wobec destrukcyjnej siły Liz. Kamera Piotra Sobocińskiego jr. podąża za bohaterami niemal mikroskopijnie, rejestrując najdrobniejsze emocje, drżenia, napięcia - każdy szczegół ma znaczenie. „Rocznica” to film, który łączy trzy warstwy: thriller polityczny, dramat rodzinny i filozoficzną przypowieść o współczesnym społeczeństwie. To opowieść o tym, jak łatwo światopogląd staje się bronią, a rozmowa - polem bitwy. O tym, jak fascynacja charyzmatyczną jednostką może przemienić codzienny dialog w pole bitwy ideologii. Komasa pokazał, że polaryzacja zaczyna się przy rodzinnym stole Nowy film polskiego reżysera może udawać klasyczny thriller, ale pod powierzchnią kryje coś znacznie bardziej niepokojącego: wizja społeczeństwa, które rozpada się nie na ulicach, lecz w salonie przeciętnego domu. Komasa bierze jedną rodzinę i traktuje ją jak próbkę kontrolną - pokazując, jak ideologie potrafią wślizgiwać się między bliskich z precyzją wirusa. Ta dystopia jest przerażająca właśnie dlatego, że nie jest futurystyczna; jest boleśnie rozpoznawalna. Polityczne spory, skrajne opinie, emocjonalne zapętlenia, które znamy z własnych domów, Komasa doprowadza do ekstremum: do miejsca, w którym rozmowa przestaje być dialogiem, a staje się walką o dominację. Obserwowanie, jak ta rodzina pęka, jest jak oglądanie w zwolnionym tempie społeczeństwa, które traci empatię, a wraz z nią - człowieczeństwo. To właśnie to narastające duszenie, ta ciężka, gęsta atmosfera i realność sytuacji sprawia, że „Rocznica” trzyma za gardło jeszcze długo po seansie.
Labubu idą do Hollywood. Sony szykuje pełnometrażowy film o najsłodszych potworkach świata
Świat znowu oszalał - tym razem nie na punkcie superbohaterów, nie księżniczek Disneya, ale… upiornie uroczych pluszaków z ostrymi ząbkami. Fenomen Labubu, który w ostatnich latach wyrósł na globalną obsesję kolekcjonerów, trafi na wielki ekran. Sony Pictures nabyło prawa do ekranizacji marki i rozpoczyna prace nad filmem, który może stać się kolejnym popkulturowym megahitem.
Na razie to dopiero początek drogi - nie ma ani reżysera, ani obsady, ani decyzji, czy film będzie mroczną animacją, czy produkcją aktorską przypominającą kultowy film z 1984 roku - „Gremliny rozrabiają”. Jednak sam fakt, że amerykański producent - Sony Pictres wchodzi w ten projekt, mówi wiele o skali zjawiska. Labubu to już nie tylko zabawki. To wizualny język młodego Internetu, kult kolekcjonerów i jedna z najbardziej pożądanych marek ostatnich lat. Od niszowego komiksu do światowej gorączki. Najdroższa Labubu na świecie sprzedana za tysiące dolarów Postać Labubu narodziła się w wyobraźni artysty Kasinga Lunga. Początkowo była elementem komiksowego uniwersum „The Monsters”, ale prawdziwa rewolucja przyszła po 2019 roku, kiedy Pop Mart - chiński gigant odpowiedzialny za modę na „blind boxy” - wprowadził stworki na globalny rynek. Reszta to już popkulturowa historia. Blind boxy zamieniły kupowanie figurek w grę ryzyka i ekscytacji, a kolekcjonerzy zaczęli traktować Labubu jak miniaturowe dzieła sztuki. Limitowane edycje trafiały na rynek wtórny za sześciocyfrowe kwoty. Najdroższa Labubu, jaka dotychczas została sprzedana, to figurka w ludzkiej skali (131 cm, mint green), która osiągnęła cenę 1,08 mln juanów, czyli nieco ponad 150 000 USD na aukcji w Pekinie. Dodatkowo w 2024 roku Lisa z Blackpink wypromowała pluszaki jako… modowe akcesoria. Od Tokio po Paryż, od Seulu po Los Angeles - Labubu zaczęło pojawiać się wszędzie: we vlogach, na torebkach celebrytek, w stylizacjach streetwearowych, a nawet... na modowych wybiegach. Labubu doczeka się swojego filmu. Kiedy? Projekt jest we wczesnej fazie, dlatego na szczegóły przyjdzie jeszcze poczekać. Pewne jest jedno: Sony widzi w Labubu potencjał większy niż jednorazowy film. Jeśli produkcja odniesie sukces, w planach może znaleźć się cała seria, spin-offy i animacje. A biorąc pod uwagę, że świat już raz oszalał na punkcie tych słodko-upiornych stworów, ich filmowa przyszłość może być naprawdę jasna - a może nawet różowa, pastelowa i delikatnie przerażająca, jak same Labubu. Nowy filmowy trend? Hollywood celuje w zabawki Ekranizacja Labubu idealnie wpisuje się w aktualne trendy Hollywood. Po sukcesach „The Lego Movie” i „Barbie” studia filmowe chętnie sięgają po zabawki jako punkt wyjścia do opowieści. Labubu ma wszystko, by pójść tą samą drogą: rozpoznawalne postaci, gotowe uniwersum i miliony fanów na całym świecie. W filmie mogą pojawić się znane postaci z serii - Zimomo, Mokoko czy Tycoco. Ale dopóki projekt nie ruszy pełną parą, Sony nie zdradza żadnych detali. Fenomen Labubu pokazuje, jak bardzo zmienił się krajobraz współczesnej rozrywki. W epoce social mediów globalny hit może narodzić się z jednej estetyki, jednego trendu, jednego viralowego wideo. Labubu jest idealnym przykładem: zabawka, która stała się ikoną Internetu, teraz wchodzi na kolejny poziom - do świata kina i wydaje się, że ma wszystko, aby zrobić w nim furorę.
Adele aktorką! Piosenkarka stanie pierwszy raz przed kamerą i to u nie byle kogo
To będzie jedno z najgłośniejszych filmowych wydarzeń 2026 roku. Adele - twórczyni takich hitów jak „Someone Like You”, „Hello”, „Skyfall” i „Easy On Me” - zadebiutuje jako aktorka, i to w projekcie, który już teraz elektryzuje branżę. Za kamerę, po dekadzie przerwy wraca bowiem niepowtarzalny projektant mody - Tom Ford, a na ekran przenosi mroczną powieść Anne Rice, autorki kultowego „Wywiadu z wampirem”.
Jej głos rozpoznasz po jednej nutce. Jej piosenki zmieniały popkulturę, biły rekordy i wygrywały najważniejsze nagrody świata: 15 nagród Grammy, Oscar i Złoty Glob za „Skyfall”, Brit Awards, Billboard Music Awards… A do tego albumy, które przeszły do historii: „21”, „25”, „30”. Adele zachwyca nie tylko talentem muzycznym - jej live shows podczas 10 koncertów w Monachium na specjalnie stworzonej „Adele Arena” na terenie Monachium Messe były jednym z najbardziej komentowanych wydarzeń 2024 roku. Koncerty wypełnione emocjami, humorem i absolutnie perfekcyjną wokalną formą przypomniały, że jest artystką, która zapisze się w muzycznej historii świata na wieki. Teraz - po raz pierwszy - zobaczymy ją w pełnometrażowej roli aktorskiej. I nie będzie to delikatne wejście do kina. Adele rzucona zostanie prosto w dramat, namiętność, teatralność i mrok XVIII-wiecznej Wenecji. „Krzyk w niebiosa”. Mroczna powieść Anne Rice trafi na ekrany Trzy potężne nazwiska, jedna wizja i historia pełna namiętności, sztuki i mroku. To nie jest zwykły projekt - to mieszanka wybuchowa, która może podbić kina. Film w reżyserii projektanta mody Toma Forda oparty jest na powieści Anne Rice, królowej gotyckiej literatury, która stworzyła „Wywiad z wampirem” i całe uniwersum o wampirach budowane na namiętnościach, tajemnicy, bólu i pięknie. Jej styl to estetyka mroku, opery, przepychu i obsesji. I właśnie taki będzie ten film. O czym opowiada historia? Akcja rozgrywa się w XVIII-wiecznej Wenecji. Tonio Treschi - młody arystokrata o niezwykłym, anielskim głosie - trafia w wir tragedii i przemiany. Wbrew swojej woli zostaje kastratem, a jego głos, który miał być darem, staje się ciężarem i narzędziem kontroli. W konserwatorium u wybitnego mistrza rodzi się z niego śpiewak o talencie, jakiego Europa jeszcze nie słyszała. A w tle pulsują: namiętność, zemsta, ambicja i głęboko skrywane tajemnice. Jak informuje nas w opisie na okładce książki polski wydawca: „Ta przesycona aurą namiętności, artystycznego kunsztu, ludzkich słabości i chęci zemsty powieść znakomicie oddaje klimat czasów, kiedy śpiewacy kastraci byli otaczani czcią, podziwiani, uwielbiani, ale i poddawani surowej ocenie wymagającej publiczności. Osobiste dramaty, głębokie uczucia, pasja czynią z jej bohaterów postaci z krwi i kości”. Na ekranie pojawi się więc opowieść o geniuszu i cierpieniu, o światłach sceny i cieniu samotności. Pełna gotyckich tonów - jak najlepsze ekranizacje powieści Rice. Debiut Adele przed kamerą. Kto jeszcze wystąpi w „Krzyku w niebiosa”Toma Forda? Adele wystąpi w towarzystwie imponującej, międzynarodowej obsady. W filmie zobaczymy: Nicholasa Houlta znanego z filmów takich jak „Superman” czy najnowszy „Nosferatu”, Aarona Taylora Johnsona, który wcielił się w rolę Quicksilvera w „Avengersach”, George’a MacKaya, Paula Bettany’ego, Colina Firtha z Oscarem na koncie - uwielbianego za kultowe brytyjskie produkcje: „Bridget Jones” czy „To właśnie miłość” oraz filmy „Mamma Mia!”, „Samotny mężczyzna” oraz poruszająca „Supernova”, Marka Stronga, Ciarána Hindsa, Thandiwe Newton, Hunter Schafer, Daryla McCormacka, Theodore’a Pellerina, Lux Pascal i wielu innych. To projekt, który łączy aktorów z najwyższej półki - dramatycznych, charyzmatycznych, nagradzanych. Zdjęcia do filmu, które mają ruszyć już na początku stycznia 2026 roku realizowane będą w dwóch uwielbianych przez polskich turystów stolicach europejskich - Londynie i Rzymie, a premiera "Krzyku w niebiosa" planowana jest na jesień 2026 roku. Projektant mody Tom Ford wraca przed kamerę Tom Ford to nie tylko projektant, to zjawisko. Człowiek, który potrafi zamienić w styl wszystko, czego dotknie. Przez lata definiował estetykę mody - najpierw jako dyrektor kreatywny Gucci, później w Yves Saint Laurent, gdzie przywrócił marce seksowność i nowoczesną elegancję. Jego własny dom mody, Tom Ford, stał się synonimem luksusu: precyzyjnych garniturów, idealnych krojów, zapachów o niepodrabialnej sygnaturze. Ale Ford od zawsze miał ambicje większe niż moda. Kino było jego drugim domem - przestrzenią, w której może opowiadać historie obrazem, światłem i emocją równie wyraźne, jak robi to za pomocą tkaniny. Po dekadzie przerwy wraca za kamerę. I robi to z rozmachem, który do niego pasuje: monumentalny projekt, rozpoznawalna powieść, światowa obsada z debiutem Adele na czele. Do tej pory projektant nakręcił tylko dwa pełnometrażowe filmy, ale oba zostawiły ślad w współczesnym kinie. „Samotny mężczyzna” (2009) to kino subtelne, eleganckie, głęboko emocjonalne. Colin Firth stworzył tu jedną z najpiękniejszych ról w karierze, a krytycy zachwycali się sposobem, w jaki Ford potrafił opowiadać obrazem - jak detalem budować nastrój, jak kolorem i światłem opowiadać o samotności. „Zwierzęta nocy” (2016) były czymś zupełnie innym: brutalne, sensualne, ostre jak brzytwa. Thriller o kobiecie, która mierzy się z własną przeszłością, przyciągnął widzów nie tylko fabułą, ale estetyką - mroczną, precyzyjną, pięknie skomponowaną. Krytycy nazwali go jednym z najbardziej stylowych filmów dekady. Trzeba więc przyznać, że Tom Ford nie robi filmów często, ale gdy wraca, kino wstrzymuje oddech. I nie mam żadnych wątpliwości, że teraz też tak będzie.
Fani czekali na ten film kilkanaście lat. Biografia Michaela Jacksona wkrótce trafi do kin, a tytułową rolę zagra jego bratanek. „Wygląda i brzmi jak Michael”
Hollywood znów tańczy w rytmie „Thrillera”. W sieci właśnie zadebiutował pierwszy zwiastun filmu „Michael” - biografii Króla Popu w reżyserii Antoine’a Fuquy. W roli legendarnego artysty zobaczymy… jego bratanka, Jaafara Jacksona. Fani nie mają wątpliwości: „Wygląda i brzmi totalnie jak Michael”.
Choć od śmierci Michaela Jacksona minęło już 16 lat, jego muzyka nie przestaje inspirować. „Thriller” wciąż bije rekordy streamów, a nowe pokolenia odkrywają jego teledyski na TikToku. Film „Michael” ma przypomnieć, że muzyka Jacksona nie jest wspomnieniem - jest emocją, która trwa. „Michael był moją największą inspiracją. Każdego dnia na planie czułem jego obecność” - mówi w jednym z wywiadów dla amerykańskiej telewizji Jaafar Jackson. I trudno się dziwić - gdy patrzymy na pierwsze ujęcia z trailera, naprawdę mamy wrażenie, że legenda wraca, by jeszcze raz zatańczyć swój moonwalk. „Michael” film biograficzny o Michaelu Jacksonie - kiedy premiera? Pierwszy oficjalny teaser otwiera scena w studiu z Quincym Jonesem (w tej roli Kendrick Sampson). Potem migawki z dzieciństwa, fragmenty kultowych teledysków i ten moment, gdy młody Michael stawia pierwszy krok w stronę legendy. Pod zwiastunem zamieszczonym na YouTube zaroiło się od komentarzy: „Wygląda jak Michael. Brzmi jak Michael. To może być film dekady.” „Nie mogę się doczekać! Mam ciarki.” View oEmbed on the source website Twórcy zapowiadają, że „Michael” pokaże zarówno blask, jak i cień życia Króla Popu. Zobaczymy jego drogę z czasów The Jackson 5, narodziny ikony „Thrillera”, ale też samotność i presję, które towarzyszyły mu przez lata. Reżyser zapewnia, że nie będzie to laurka - lecz szczery portret człowieka, który zapłacił wysoką cenę za geniusz. Premiera filmu została przesunięta z października 2025 na 24 kwietnia 2026 roku. Oficjalnie - z powodu dopracowania efektów specjalnych i montażu. Nieoficjalnie - bo każdy kadr ma być perfekcyjny. Za scenariusz odpowiada John Logan, autor „Aviatora” i „Gladiatora”. W ekipie znalazł się również Graham King, producent odpowiedzialny za sukces „Bohemian Rhapsody”. To właśnie on ma sprawić, że „Michael” ma stać się czymś więcej niż filmem - muzycznym doświadczeniem pokoleniowym. Na ekranie, oprócz Jaafara Jacksona i Kendricka Sampsona, zobaczymy też: Milesa Tellera, Colmana Domingo, Nię Long, Laurę Harrier i Kat Graham jako Dianę Ross. To obsada, która pachnie Oscarami. Jaafar Jackson jako Michael Jackson w filmie „Michael” - zwiastun już podbija internet Ma ten sam uśmiech, ten sam sposób poruszania się i ten sam głos, który potrafi wywołać ciarki. Jaafar Jackson, 28-letni bratanek Michaela, od dziecka dorastał w świecie dźwięków i sceny. Syn Jermaine’a Jacksona, członka The Jackson 5, już jako nastolatek śpiewał i tańczył, a w 2019 roku wydał swój pierwszy singiel „Got Me Singing” - lekki, soulowo-popowy kawałek w klimacie, który myślę mógłby spodobać się nawet samemu Królowi Popu. W teaserze filmu „Michael” to właśnie on sprawia, że Internet oszalał z zachwytu. Gdy wchodzi na plan, kamera łapie jego ruch, gest i spojrzenie tak charakterystyczne dla Michaela, że trudno nie pomyśleć: „Król Popu wiecznie żywy”. Reżyser Antoine Fuqua w pierwszych wywiadach na temat produkcji mówi o nim z zachwytem: „Jaafar nie gra swojego wuja - on go ucieleśnia”. I wygląda na to, że w 2026 roku świat zobaczy nie tylko biografię legendy, ale także narodziny nowej gwiazdy. Czy „Michael” powtórzy sukces „Bohemian Rhapsody”? Kiedy w 2018 roku do kin trafił „Bohemian Rhapsody”, nikt nie spodziewał się, że historia frontmana Queenów - Freddiego Mercury’ego stanie się jednym z największych filmowych zjawisk dekady. Film zarobił ponad 900 milionów dolarów, zdobył cztery Oscary i sprawił, że miliony widzów znów śpiewały nie tylko dobrze znane „We Are the Champions” czy „Somebody to Love”, ale zaczęły nucić nawet wczesne przeboje zespołu jak „Killer Queen”. W 2019 roku na ekrany trafił kolejny film tego typu. Tym razem o Reginaldzie Kennethzie Dwightzie znanym publiczności pod pseudonimem Elton John - „Rocketman” poruszył widzów historią życia artysty, którego każdy utwór był hitem samym w sobie. Film pokazał drogę Eltona od dzieciństwa w Wielkiej Brytanii po światową sławę, pełen kolorowych scen, niezwykłych choreografii i emocjonalnych momentów. Taron Egerton zachwycił zarówno wokalem, jak i osobowością wcielonego Eltona, wykonując kultowe piosenki, takie jak „Your Song”, „Rocket Man”, „Tiny Dancer”, „Candle in the Wind” czy „I’m Still Standing”. Produkcja zebrała świetne recenzje i zarobiła ponad 195 milionów dolarów, udowadniając, że widzowie kochają muzyczne biografie - zarówno dramatyczne, jak i celebrujące talent legendarnych artystów. Od tamtej pory Hollywood nie przestaje marzyć o kolejnej muzycznej biografii, która poruszy serca i wywoła ciarki. I właśnie „Michael” ma wszystko, by to się udało - poruszającą historię, legendarne piosenki, reżysera z wizją i młodego aktora, który nie gra swojego bohatera, lecz nim jest. To może być kino, które znów zmusi nas, by wyjść z sali w milczeniu - z gęsią skórką i łzami w oczach.
Meryl Streep i Sigourney Weaver razem po raz pierwszy w thrillerze „Useful Idiots”. Hollywood wciąż nie może w to uwierzyć
Tego w Hollywood jeszcze nie grano. Dwie legendy kina, Meryl Streep i Sigourney Weaver, po raz pierwszy spotkają się na planie. Nowy thriller „Useful Idiots”, zabierze widzów w świat luksusu, tajemnic i niebezpiecznych intryg w samym sercu Nowego Jorku. Szykujcie się na eksplozję wrażeń.
To wydarzenie niemal graniczy z niemożliwością. Meryl Streep i Sigourney Weaver grają na dużym ekranie od dekad, mają na koncie dziesiątki kultowych ról, a jednak dopiero teraz spotykają się na jednym planie. Ich pojawienie się razem w „Useful Idiots” to gratka dla fanów kina, które łączy glamour z mocnym, thrillerowym napięciem. Legendarny duet Hollywood: Streep i Weaver po raz pierwszy na jednym ekranie Streep zaczęła swoją karierę w latach 70., szybko udowadniając, że jest aktorką o niezwykłej wrażliwości i sile wyrazu. Filmy takie jak „Kramer vs Kramer”, „Wybór Zofii” czy „Diabeł ubiera się u Prady”, którego druga część pojawi się w 1 maja 2026 roku na ekranach uczyniły ją ikoną kina. Zdobywczyni 3 Oscarów, 55 innych nagród i 133 nominacji, Streep wciąż zachwyca perfekcyjnym wyczuciem roli i obecnością na ekranie, która hipnotyzuje widza od pierwszej sceny. Na mnie największe wrażenie zrobiła w filmie „Godziny” z 2002 roku w reż. Stephen Daldry , gdzie u boku 2 wspaniałych aktorek (Nicole Kidman oraz Julianne Moore) wcieliła się w postać Clarissy Vaughan, redaktorki książki. Streep pokazała w niej niezwykłą wrażliwość i subtelność, łącząc codzienną troskę z wewnętrzną siłą kobiety mierzącej się z własnymi lękami i oczekiwaniami. To obowiązkowa pozycja, która powinna znaleźć się na liście do obejrzenia podczas jesiennych wieczorów w domu każdej kobiety. Film dostępny jest obecnie do wypożyczenia za pomocą Apple TV. View oEmbed on the source website Weaver debiutowała w tym samym czasie, co Streep, a kultową pozycję zdobyła rolą Ripley w „Obcym” (1979). Od tego czasu zagrała w takich hitach jak „Pogromcy duchów”, „Goryle we mgle”, a także w serii „Avatar”. Trzykrotnie nominowana do Oscara, zdobywczyni 2 Złotych Globów, 5 innych nagród oraz 32 nominacji od lat udowadnia, że potrafi balansować między siłą, wrażliwością i napięciem, które przyciąga widza jak magnes. Wśród jej wielu ról nie sposób pominąć filmu opartego na faktach pt. „Modlitwy za Bobby'ego” z 2009 roku w reż. Russell Mulcahy, w którym Weaver zagrała matkę homoseksualnego chłopca. Bobby pod presją wykluczenia ze społeczeństwa i rodziny odbiera sobie życie. Jej bohaterka przechodzi prawdziwą przemianę - od surowej, ultraortodoksyjnej kobiety po mamę, która odnajduje w sobie odwagę, by wspierać pamięć o synu i w końcu stanąć dumnie w paradzie, dodając otuchy społeczności LGBT w USA w czasach hejtu i nietolerancji. Weaver pokazuje tu zarówno delikatność, jak i siłę kobiety, która uczy się stawiać własne serce ponad oczekiwania innych. Film dostępny obecnie jedynie na stronie CDA.pl View oEmbed on the source website Thriller „Useful Idiots”. Kiedy premiera w Polsce? W „Useful Idiots” Meryl Streep wcieli się w Diane Castle, doświadczoną dziennikarkę zajmującą się luksusowymi nieruchomościami w Nowym Jorku. Znudzona dotychczasową pracą i życiem w cieniu elit, odkryje coś, co początkowo wyda się zwyczajną transakcją - rekordową sprzedażą penthouse’u. Ale to dopiero początek zawiłej historii. Diane wkroczy w świat tajemniczego oligarchy i sieć wpływów, która sięga daleko poza Manhattan. Stopniowo będzie odkrywać korupcję, manipulacje i zagrożenia, które okaże się, że obejmują nie tylko ją samą, ale także jej bliskich. Thriller Cedara zmiesza świat luksusu z niebezpieczeństwem i jak wynika z pierwszych zapowiedzi będzie trzymać widza w napięciu od pierwszej do ostatniej sceny. Opis postaci, w którą ma wcielić się Sigourney Weaver trzymany jest w tajemnicy. Film wyreżyseruje Joseph Cedar - twórca takich flimów jak „Beaufort”, „Footnote”, a scenariusz powstał we współpracy z Shacharem Bar-Onem, producentem „60 Minutes”. Projekt finansują Fifth Season i Closer Media, a Black Bear zajmie się prezentacją filmu międzynarodowym nabywcom na American Film Market. Prawa do dystrybucji w USA obejmuje CAA Media Finance. Data premiery „Useful Idiots” wciąż nie jest znana, ale nawet w wczesnej produkcji film budzi ekscytację. Thriller, luksus, tajemnica, ujęcia kręcone w samym sercu Nowego Jorku i duet Streep-Weaver - to wystarczy, by uznać produkcję za taką, o której będzie głośno podczas niejednej filmowej gali.
Emerald Fennell – obiecująca reżyserka i głos kobiet w kinie
Emerald Fennell to jedna z najpopularniejszych współczesnych reżyserek. Obok jej filmów ciężko przejść obojętnie, a ona sama stroni od życia w świetle reflektorów. Co jeszcze warto o niej wiedzieć?
Spis treści: Emerald Fennell i jej odważny debiut: "Obiecująca. Młoda. Kobieta." Emerald Fennell - nowe projekty i wszechstronność Życie prywatne Emerald Fennell: rodzina, dzieci i artystyczne korzenie Kobiety zdobywają Hollywood Emerald Fennell to brytyjska reżyserka, scenarzystka i aktorka, która przebojem weszła do światowej kinematografii, stając się jednym z najciekawszych kobiecych głosów w dzisiejszym kinie. Zanim stanęła za kamerą, dała się poznać jako aktorka – można ją było zobaczyć m.in. w filmach „Anna Karenina” i „Dziewczyna z portretu” oraz w serialu „The Crown”, gdzie wcieliła się w młodą Camillę Parker Bowles​. Równolegle rozwijała karierę scenopisarską – była główną scenarzystką 2. sezonu serialu „Killing Eve”, popularnego thrillera, którego bohaterkami są kobiety o morderczych skłonnościach – za co otrzymała nominację do nagrody Emmy​. W 2017 roku zaczęła przygotowania do swojego pełnometrażowego debiutu reżyserskiego, który szybko przyniósł jej międzynarodowy rozgłos. Emerald Fennell i jej odważny debiut: „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” Emerald Fennell zadebiutowała w 2020 roku jako reżyserka i scenarzystka filmem „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” („Promising Young Woman”) – bezkompromisowym dreszczowcem, który porusza temat przemocy seksualnej i zemsty w epoce ruchu #MeToo. Główna bohaterka Cassie (Carey Mulligan) wymierza sprawiedliwość mężczyznom polującym na bezbronne, pijane kobiety, realizując współczesną feministyczną vendettę. Film Fennell okazał się ogromnym sukcesem artystycznym i komercyjnym – okrzyknięto go jednym z najważniejszych obrazów dekady​. Debiutująca reżyserka otrzymała za ten film trzy nominacje do Oscara, w tym jako jedna z zaledwie kilku kobiet w historii nominację za najlepszą reżyserię. Ostatecznie Fennell zdobyła statuetkę za najlepszy scenariusz oryginalny​ (co nie było zaskoczeniem – wcześniej uhonorowano ją za ten scenariusz nagrodami BAFTA i WGA​. Warto dodać, że „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” powstała w niezwykłych okolicznościach – Fennell rozpoczęła zdjęcia będąc w siódmym miesiącu ciąży​, co nie przeszkodziło jej zrealizować swojej wizji. Jej odważny film – balansujący między czarnym humorem a wstrząsającym moralitetem – wzbudził szeroką dyskusję o kulturze gwałtu i został entuzjastycznie przyjęty zarówno przez krytyków, jak i widownię. Emerald Fennell – nowe projekty i wszechstronność Po sukcesie debiutu Fennell nie zwolniła tempa. W 2023 roku do kin trafił jej kolejny film – „Saltburn”, mroczna satyra o obsesji i moralnym zepsuciu brytyjskich elit, z Rosamund Pike, Barrym Keoghanem i Jacobem Elrodi w rolach głównych. Produkcja podzieliła krytyków (jednych zachwycając stylem, innych szokując kontrowersyjnymi scenami), ale potwierdziła, że Fennell konsekwentnie realizuje autorskie pomysły. Równocześnie reżyserka kontynuuje karierę aktorską – pojawiła się w głośnym filmie „Barbie” (2023) w reż. Grety Gerwig, gdzie zagrała epizodyczną rolę (postać Midge). Mało kto wie, że Fennell próbuje sił także w literaturze – ma na koncie powieść grozy dla młodzieży („Shiverton Hall”, 2012)​ – co dowodzi, że jej kreatywność wykracza poza film. Za kolejne przedsięwzięcie zabrała się tuż po premierze „Saltburn” – zapowiedziała, że zekranizuje klasyczną powieść Emily Brontë „Wichrowe wzgórza”​ z Margot Robbie i (wysrastającym na ulubieńca Fennel) Jacobem Elordim w rolach głównych. To pokazuje, że twórczyni chętnie próbuje sił w różnych konwencjach, od feministycznego neo-noiru po gotycki romans. Życie prywatne Emerald Fennell: rodzina, dzieci i artystyczne korzenie Emerald Fennell (ur. 1 października 1985 w Londynie) pochodzi z artystycznej rodziny – jej ojciec, Theo Fennell, jest znanym projektantem biżuterii, a matka, Louise Fennell, pisarką. Z kolei jej siostra, Coco Fennell, zajmuje się projektowaniem mody. Emerald związana jest reżyserem i producentem Chrisem Vernonem – para ma dwoje dzieci. Ich syn urodził się w 2019 roku, a w kwietniu 2021 roku, podczas 93. ceremonii wręczenia Oscarów, Fennell ogłosiła, że spodziewa się drugiego dziecka. Reżyserka znana jest z tego, że mocno dba o prywatność i bardzo rzadko dzieli się szczegółami ze swojego życia osobistego. Kobiety zdobywają Hollywood Sukces Emerald Fennell jest częścią szerszego zjawiska – wzrostu znaczenia kobiet w przemyśle filmowym. Jeszcze do niedawna nominacje pań w kategorii najlepsza reżyseria należały do rzadkości. W 2021 roku Fennell była jedną z dwóch kobiet (obok Chloé Zhao) nominowanych do Oscara za reżyserię, co samo w sobie było wydarzeniem historycznym. Chloé Zhao ostatecznie zdobyła wtedy statuetkę (jako pierwsza Azjatka wyróżniona za reżyserię), a Fennell – jako pierwsza Brytyjka – triumfowała za scenariusz. Razem udowodniły, że kobieca perspektywa w kinie może zdobywać najwyższe laury. Fennell często wymieniana jest jednym tchem obok innych utalentowanych reżyserek młodego pokolenia, takich jak Greta Gerwig, Julia Ducournau czy Olivia Wilde – kobiet, które nadają nowy ton współczesnej kinematografii​. Jej filmy wyróżniają się odważnym podejściem do ważnych społecznie tematów z kobiecego punktu widzenia. Sama Emerald Fennell podkreśla, że nie chce być szufladkowana wyłącznie jako “kobieta-reżyserka” – po prostu opowiada historie, które ją poruszają. Niemniej cieszy ją, że może być częścią „nowej fali” kobiet, które przebojem zdobywają Hollywood i inspirują kolejne twórczynie. Emerald Fennell to zatem twórczyni wszechstronna i bezkompromisowa. W ciągu zaledwie kilku lat stała się symbolem zmiany zachodzącej w branży filmowej – dowodem na to, że kobiety potrafią realizować oryginalne, ważne filmy i zdobywać za nie najwyższe nagrody. Jej kariera dopiero nabiera rozpędu, a już teraz można śmiało powiedzieć, że Fennell reprezentuje głos nowego pokolenia kobiet w kinie, które z pasją i talentem przełamują wszelkie bariery.
Marlene Dietrich: “łowczyni serc”, ikona stylu i legenda, która nigdy nie pogodziła się z przemijaniem
Marlene Dietrich to legenda, która na zawsze zmieniła nie tylko świat kina, ale i podejście do kobiecości. Jej życie było przeplatane odwagą, prowokacją i niezaprzeczalnym urokiem. Na ekranie hipnotyzowała swoim magnetyzmem, w życiu prywatnym była kobietą o silnym intelekcie, która nie bała się rzucać wyzwań społecznym normom.
W tym artykule: Marlene Dietrich: pociąg do Hollywood Marlene Dietrich: pomiędzy namiętnością a samotnością Marlene Dietrich: Niemka, która odmówiła Hitlerowi Marlene Dietrich: kariera muzyczna Co się stało z Marlene Dietrich? Marlene Dietrich: pociąg do Hollywood Wszyscy znamy ją jako Marlene Dietrich, a tak naprawdę nazywała się Marie Magdalene Dietrich. Urodziła się 27 grudnia 1901 r. w Schönebergu w zamożnej rodzinie (jej ojciec był oficerem policji). Rodzice widzieli Marie w przyszłości jako żoną i matkę, ale ona już jako trzynastolatka wymyśliła, że zmieni imię na Marlene i zostanie aktorką. Rozpoczęła naukę w szkole teatralnej i mając 21 lat zaczęła chodzić na przesłuchania. Początkowo musiała zadowolić się epizodycznymi rolami w filmach i sztukach teatralnych. Do czasu, kiedy zauważył ją niemiecki reżyser Josef von Sternberg. To on obsadził Dietrich w filmie “Błękitny Anioł” (1930), który na zawsze odmienił życie aktorki. Rola wyrafinowanej piosenkarki Loli Loli o zabójczym spojrzeniu i paraliżującym uśmiechu, w której zakochuje się znacznie starszy od niej profesor Immanuel Rath, przeszła do historii. Zresztą jak piosenka z filmu: "Falling in Love Again", która stała się światowym przebojem. Sukces filmu zaskoczył zarówno reżysera jak i Marlene, która z dnia na dzień stała się jedną z najpopularniejszych artystek w kraju. Dietrich, grając w “Błękitnym Aniele” była już mężatką i mamą. W 1923 roku wyszła za mąż za technika filmowego Rudolfa Sieberga. Dwa lata później urodziła im się córka Maria. Po sukcesie filmu Marlene razem z von Sternbergiem wyjechała do Hollywood, zostawiając rodzinne życie za sobą. Ameryka czekała na taką gwiazdę. Film odnosił kolejne sukcesy, a piosenka szybko stała się przebojem. Von Sternbergiem wykorzystał ten moment i nakręcił film “Maroko”. Główną rolę powierzył Dietrich, która wystąpiła u boku Gary'ego Coopera. Zagrała Amy Jolly, piosenkarkę, która tworzy miłosny trójkąt. To z tego filmu pochodzi słynny pocałunek z kobietą, pierwszy w historii kina. Kreacja przyniosła aktorce jedyną nominację do Oscara.Tak rozpoczęła się światowa kariera Marlene Dietrich i kontrakt z wytwórnią Paramount Pictures. W latach 30. stała się jedną z najlepiej opłacanych aktorek, dalej współpracując ze Sternbergiem nad takimi filmami jak ”Blond Venus” czy “Szanghaj Ekspres”. Na ekranie uosabiała luksus i dekadencję, a poza nim zrewolucjonizowała świat mody. Dietrich była jedną z pierwszych kobiet, które publicznie nosiły spodnie, łamiąc konwenanse i wprowadzając męski styl do kobiecej garderoby. Jej miłość do smokingów i garniturów uczyniła ją symbolem emancypacji, a zarazem prekursorką androgynicznego wizerunku. Ikony stylu – oto wyjątkowe kobiety, które wyznaczały światowe trendy Marlene Dietrich: pomiędzy namiętnością a samotnością Marlene Dietrich była kobietą pełną sprzeczności. Oficjalnie związana z Rudolfem Sieberem (wyszła za mąż w 1923 roku), utrzymywała wiele romantycznych relacji zarówno z mężczyznami, jak i kobietami. Jej romanse z Ernestem Hemingwayem, Jean Gabin czy pisarką Mercedes de Acosta były tematem plotek. Mimo tego Marlene zawsze podkreślała, że najważniejsza była dla niej jej córka Maria. Nigdy nie potrafiłam się zorientować, w jaki sposób matka zarządzała tymi wszystkimi romansami, tak że żaden z jej kochanków nie zamieszkał pod naszym dachem. W wieku nastoletnim przenosiła mnie do różnych hoteli i domów, zawsze w towarzystwie jednej z guwernantek, których część była odrobinę ortodoksyjna i nieprzyjemna - wspominała Maria Riva w książce "Marlene Dietrich. Prawdziwe życie legendy kina". Podobno jej największą miłością był francuski aktor Jean Gabin. Gdy zmarł, długo nosiła po nim żałobę. “Łamaczka serc”, bo tak nazywano Dietrich, przeżyła moment odrzucenia. Na planie filmu “Destry znowu w siodle” miała romans z aktorem Jamesem Stewartem. Kiedy zaszła w ciążę i wyznała mężczyźnie, że spodziewa się dziecka, on bez słowa zostawił ją. Aktorka poddała się aborcji. „Jeśli nie miałaby niczego innego niż głos, to nim łamałaby serca. Ale ona ma jeszcze piękne ciało i twarz o niezanikającej urodzie. To nieważne, w jaki sposób złamie ci serce, ona po prostu jest po to, by to robić” – powiedział o Marlenie Dietrich Ernest Hemingway. Marlene Dietrich: Niemka, która odmówiła Hitlerowi Dietrich była znana z nieustępliwości w kwestiach moralnych. Podczas II wojny światowej aktywnie wspierała aliantów, występując przed żołnierzami na froncie i krytykując nazistowski reżim. To wywołało gniew w jej rodzinnym kraju, jednak Marlene nigdy nie żałowała swoich wyborów. „Wojna to coś, co człowiek musi zwalczać, niezależnie od kosztów” – mówiła. Kiedy sam Adolf Hitler chce się z nią spotkać osobiście, aktorka odmawia. W 1937 roku otrzymuje obywatelstwo amerykańskie, odrzucając tym samym propozycję nazistów bycia państwową gwiazdą III Rzeszy. "Urodziłam się Niemką, i zawsze Niemką pozostanę. Musiałam jednak zmienić obywatelstwo, kiedy do władzy doszedł Hitler. Ameryka przyjęła mnie na swoje łono, gdy nie miałam już ojczyzny, która zasługiwałaby na to miano" - wyznała później. W czasie wojny wyruszyła w podróż po Europie, by wspierać amerykańskich żołnierzy. Sama była oficerem US Army w stopniu kapitana. Marlene Dietrich: kariera muzyczna Po wojnie aktorka rzadko występowała w filmach. Zagrała w “Golden Earrings”, “Sprawy zagraniczne”, “Trema”, “Świadek oskarżenia” czy “Wyrok w Norymberdze”. W latach 50. skupiła się na rozwoju kariery muzycznej. Jej trasa koncertowa obejmowała: Las Vegas, Brazylię, Argentynę, Szwecję, Australię. W 1964 oraz 1966 odwiedziła również Polskę. Wszystko, co wiedziałam o Polakach, o ich gościnności, gorącym temperamencie, potwierdziło się. Szczególnie piękne było to, że tak wielu młodych ludzi wpadło w zachwyt – mówiła w wywiadzie dla Polskiego Radia. Zachwyconą polską publicznością zamiast ustalonych trzech koncertów daje ich sześć. W Klubie Medyków poznaje ikonę kina Zbigniewa Cybulskiego. Zachwycona amantem polskiego kina, o mało nie spóźnia się nie pociąg. Podobno Dietrich wręczyła mu swoje zdjęcie z napisem “Kochaj mnie”, które aktor już zawsze trzymał przy swoim łóżku. Marilyn Monroe i Joe DiMaggio – dowód na to, że przyjaźń po rozwodzie jest możliwa? Czy mąż Marilyn Monroe przyczynił się do jej upadku? Co się stało z Marlene Dietrich? Wspaniale rozwijającą się karierę Dietrich przerwał wypadek. Podczas koncertu w Sydney, gwiazda przewróciła się na scenie i złamała kość udową. Po długiej rehabilitacji nie wróciła do występów. Zaszyła się w odosobnieniu w swoim apartamencie w Paryżu. Ostatnim filmem Marlene był “Zwyczajny żigolo” (1978 r.), gdzie zagrała u boku Davida Bowie. Scena, w której oparta o fortepian śpiewa tytułową piosenkę, przechodzi do historii. Marlene Dietrich na zawsze chciała być zapamiętana w swojej szczytowej formie. Nie godziła się na upływ czasu. Do tego stopnia, że odrzuciła zaproszenie na oscarową galę, podczas której miała odebrać Oscara za całokształt. Warunek? Miała pojawić się osobiście. Aktorka zmarła 6 maja 1992 r. z powodu niewydolności nerek i serca w swoim apartamencie w Paryżu. Miała 90 lat. Chociaż całe życie spędziła poza rodzinnym krajem, została pochowana w Berlinie.
Mark Ruffalo: aktor z filmu “Biedne istoty” ma za sobą trudne momenty, ale zawsze może liczyć na wsparcie żony
Kiedy kariera Marka Ruffalo nabierała tempa, życie napisało dla aktora zaskakujący scenariusz. Diagnoza, leczenie, rehabilitacja. Przy wsparciu kochającej żony można pokonać wszystkie przeciwności losu.
W tym artykule: Kim jest Mark Ruffalo? Mark Ruffalo: choroba Mark Ruffalo: aktor wszechstronny Mark Ruffalo: życie prywatne Kim jest Mark Ruffalo? Mark Ruffalo to amerykański aktor, reżyser i scenarzysta o włoskich korzeniach. Jego ojciec był budowlańcem, a mama fryzjerką. Mark wybrał inną ścieżkę kariery niż jego rodzeństwo i postanowił zostać aktorem. Uczęszczał do konserwatorium Stelli Adler, a nawet założył z przyjaciółmi Orpheus Theatre Company. Początki jego kariery nie były łatwe, musiał podejmować się różnych zajęć, żeby mieć na utrzymanie (pracował jako barman). Ruffalo zadebiutował na wielkim ekranie na początku lat 90. w filmie “Pieśń dla ciebie”. Później były kolejne role: “Dar od niebios”, “Ostatnie dni raju”, “Krwawa forsa” czy “Klub 54”. W międzyczasie występował na deskach teatru. Przełomem w karierze aktora była rola w dramacie “Możesz na mnie liczyć”, gdzie zagrał Terry’ego Prescotta, który w dzieciństwie stracił rodziców w wypadku samochodowym. Był rok 2000. Jego kariera zaczynała nabierać tempa, i kiedy miał zagrać w “Znakach”, lekarze zdiagnozowali u niego guza mózgu. Mark Ruffalo: choroba Początkowo nic nie wskazywało na to, że Mark będzie musiał zmierzyć się z trudnościami losu. Zaczęło się od niewielkich dolegliwości po infekcji ucha. Jak dowiedział się o chorobie? Miałem doprawdy szalony sen, w którym usłyszałem, że mam guza mózgu. To nie był nawet głos, tylko czysta wiedza. Był tak intensywny, że nazajutrz umówiłem się na tomografię komputerową głowy, aby natychmiast sobie z tym poradzić. Szedłem do lekarza z poczuciem nadciągającej zagłady. Okazało się, że mam za lewym uchem guz wielkości piłki golfowej, a lekarze nie mieli pojęcia, co to jest. Powiedziano mi, że trzeba będzie wykonać biopsję - wyznał w jednym z wywiadów Mark Ruffalo. Na szczęście okazało się, że guz nie jest złośliwy. Natomiast leczenie niosło ryzyko znaczącej utraty słuchu w lewym uchu (70 proc.) oraz niewielkie ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia nerwów twarzy (20 proc.). “Kiedy obudziłem się po operacji, lewa strona mojej twarzy była całkowicie sparaliżowana. Nie mogłem nawet zamknąć oka” – wyjawił aktor. Paraliż ustąpił dopiero po roku, zaś utrata słuchu okazała się jednak trwała. “Cały czas myślałem tylko o jednym: zabierzcie mi słuch, tylko pozwólcie mi żyć” - wyznał później aktor. Rehabilitacja przyniosła zamierzone efekty i Mark mógł powrócić do wykonywania zawodu. Julianne Moore: od kelnerki po laureatkę Oscara, która nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/12/julianne-moore-od-kelnerki-po-laureatke-oscara-ktora-nie-powiedziala-jeszcze-ostatniego-slowa-780890a.jpg" width="295" height="295" alt="Julianne Moore: od kelnerki po laureatkę Oscara, która nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa" title="Julianne Moore: od kelnerki po laureatkę Oscara, która nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa" /> Mark Ruffalo: aktor wszechstronny Ruffalo nigdy nie bał się trudnych tematów. Kreacje w takich filmach jak “Spotlight” czy “Foxcatcher” to mistrzowskie portrety skomplikowanych postaci. Zresztą za te role był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Wcześniej otrzymał jeszcze nominację za film “Wszystko w porządku”. W 2024 Mark Ruffalo został nominowany w tej samej kategorii za rolę w “Biednych istotach”. Szerszej publiczności aktor dał się poznać jako Bruce Banner - Hulk w filmach Marvela: “Avengers”, “Avengers: Czas Ultrona”, “Thor: Ragnarok”, “Avengers: Wojna bez granic” i “Avengers: Koniec gry”. Nie sposób nie wspomnieć o wspaniałej kreacji aktora w dramacie “Odruch serca” Ryana Murphy’ego. Rola pisarza Alexandra “Neda” Weeksa walczącego o zwiększenie świadomości na temat HIV przyniosła mu uznanie krytyków oraz liczne nagrody i wyróżnienia, w tym Nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych czy nominację do Złotego Globu. Wspominając swój udział w filmie “Biedne istoty” Mark Ruffalo powiedział: “Nikt mnie o to wcześniej nie prosił, więc to był pierwszy raz, kiedy można mnie było zobaczyć w roli, w której (jak sądzę) wiele osób prawdopodobnie by mnie nie obsadziło. Nie chodzi o to, że ich unikałem, po prostu nikt mi ich nie proponował. Mam nadzieję, że teraz będą to robić". Aktor wcielił się w postać szemranego prawnika Duncana Wedderburna. Selma Blair: życie naznaczone chorobą z nadzieją w tle Mark Ruffalo: życie prywatne W czerwcu 2000 roku Mark wziął ślub z Sunrise Coigney. Poznali się dwa lata wcześniej. Aktor przyznaje, że dla niego była to miłość od pierwszego wejrzenia. “Zobaczyłem ją i pomyślałem: poślubię tę dziewczynę”. Żona wspierała Marka w trakcie choroby. Kiedy usłyszał diagnozę, Sunrise była tuż przed porodem pierwszego dziecka. Aktor postanowił poczekać z przekazaniem złych wiadomości. “Kiedy powiedziałem o tym Sunny, najpierw myślała, że żartuję. A potem wybuchnęła płaczem i powiedziała: Zawsze wiedziałam, że umrzesz młodo” - wyznał Ruffalo. Para doczekała się trójki dzieci: syna Keena (2001), i dwóch córek - Belli (2005) oraz Odetty (2007). Kiedy w 2023 roku Mark i Sunny obchodzili 23. rocznicę ślubu, aktor wyznał: “Szczęśliwej 23. rocznicy moja przyjaciółko, partnerko i kochanko. Wszystko, co piękne w naszym życiu pochodzi od Ciebie”. Mark Ruffalo może liczyć na wsparcie rodziny i zawsze chętnie pokazuje się na czerwonym dywanie w towarzystwie żony i dzieci. Na premierę filmu “Biedne istoty” w grudniu zabrał ukochaną i córkę Bellę. Kiedy w lutym 2024 Mark Ruffalo odsłonił swoją gwiazdę na Hollywood Walk of Fame, towarzyszyła mu żona i dwójka dzieci. “Kariery aktorskiej nigdy nie robi się samemu. Ta gwiazda nie jest tylko moja. To dla mojej żony Sunrise, która była ze mną przez cały ten czas i która wierzyła we mnie bardziej niż ktokolwiek inny” - powiedział aktor podczas przemówienia.