Więcej niż logo. Jak monogram LV stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli luksusu na świecie
Monogram Louis Vuitton od początku był pionierskim pomysłem – połączeniem artystycznej ekspresji i gwarancji autentyczności. Dziś dom mody świętuje 130 lat istnienia legendarnego płótna, które stało się czymś więcej niż logo. To kod luksusu.
Skąd pochodzi inspiracja? Większość pomysłów rodzi się z uważnej obserwacji codziennego życia. Mały, nieistotny detal, który widzimy każdego dnia, nagle przykuwa naszą uwagę i staje się punktem wyjścia do czegoś większego. Mogło tak być, gdy Georges Vuitton, syn założyciela domu mody, stworzył słynny monogram. Choć pierwotnie wzór LV miał tylko chronić francuską firmę przed podróbkami, przetrwał próbę czasu i stał się integralną częścią popkultury. Monogram LV - kod luksusu od 1896 roku Jest 1896 rok. Louis Vuitton nie żyje od czterech lat. Jego syn Georges kontynuuje rodzinny biznes z walizkami, marząc o działalności na jeszcze większą skalę. To prowadzi go do zaprojektowania tego bardzo charakterystycznego monogramu – dwóch splecionych inicjałów LV w otoczeniu kwiatów i gwiazd o geometrycznych liniach. Niestety projektant nie pozostawił wskazówek na temat swojej inspiracji. Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, uważa się, że czerpał natchnienie z neogotyckiej ornamentyki, ponieważ czteropłatkowe kwiaty są powszechne w kościołach. Inną inspiracją mógł być japonizm – nurt, który narodził się w sztuce wraz z otwarciem Kraju Kwitnącej Wiśni na świat zachodni. Kolejne, bardziej pragmatyczne wyjaśnienie można odnaleźć w płytkach kuchennych w domu w Asnières, na których widniały osty, czteropłatkowe kwiaty i wzór diamentów. To dziedzictwo ocalało dzięki Joséphine Vuitton, żonie Georges’a, która mieszkała w tym domu do 103. roku życia, nie przeprowadzając żadnych prac remontowych. Potem kuchnia została przebudowana, jednak ceramiczne płytki renomowanej firmy Gien zachowały się. Wykorzystano je ponownie do rekonstrukcji tego pomieszczenia w trakcie wystawy objazdowej dotyczącej historii marki. Możliwe, że to właśnie poranna filiżanka kawy w kuchni dała początek jednemu z najbardziej rozpoznawalnych motywów współczesności. Znak, który stał się legendą Wyprzedzania konkurencji. Chciał być najlepszy – zaznacza Pierre-Louis Vuitton, żyjący do dziś potomek z szóstego pokolenia. W tamtym czasie na rynku występowały kufry z zaokrąglonymi wiekami, co uniemożliwiało układanie ich w stosy. W odpowiedzi na ten problem Louis rozpoczął produkcję płaskich modeli. Żeby jeszcze bardziej się wyróżnić, w 1872 roku stworzył płótno w paski, a w 1888 roku wzór w szachownicę o nazwie Damier. Potem pojawił się monogram, ręcznie malowany na żakardowym, lnianym płótnie, który stał się najpopularniejszym ze wszystkich. – To było niezwykle pomysłowe rozwiązanie. Louis Vuitton jako jeden z pierwszych przekształcił swój monogram we wzór, który służył zarówno do obicia toreb, jak i do ochrony projektów w czasach, gdy kradzież pomysłów była powszechna – wyjaśnia Chaumette. Następnie nadszedł okres badań i rozwoju, podczas którego monogram został udoskonalony i nadrukowany na bardziej odpornym płótnie powlekanym pegamoidem. Czas mijał, a współczesne społeczeństwo ulegało zmianom. – Wraz z rozwojem turystyki lotniczej w latach 50. i 60. XX wieku pojawiły się torby podręczne i walizki, ponieważ kufry znacznie trudniej było zabrać na pokład – opowiada Chaumette. Francuski dom mody po raz kolejny dokonał innowacji i opracował powlekany materiał z monogramem, jaki znamy dzisiaj. Był bardziej elastyczny i wytrzymały. Nie pękał jak poprzedni, co sprawdzało się przy produkcji takich toreb jak Speedy czy Keepall, stworzonych w latach 30. XX wieku. Wzór, popularyzowany w latach 60. i 70. przez aktorki pokroju Audrey Hepburn i Catherine Deneuve, stał się nieodłącznym elementem garderoby bogatych i wpływowych osób na całym świecie. Ręka artysty. LV w dialogu ze sztuką – Obecnie inicjał LV jest tak silnym symbolem, że można go dowolnie modyfikować – pochylać, rozciągać, zmieniać jego rozmiary – a on dalej pozostanie rozpoznawalny – wyjaśnia ekspert semiotyki Luca Marchetti, profesor Uniwersytetu Sorbonne Nouvelle w Paryżu. Jak więc monogram zdołał wyjść poza świat podróży i stał się globalną ikoną kultury? – To logo ma funkcję, pochodzenie, a także wielką wartość dekoracyjną. Te dwie litery stały się znakiem, graficzną architekturą, która perfekcyjnie wypełnia całą powierzchnię wzoru. Poza tym są dziś tak znane, że niemal nikt już nie mówi Louis Vuitton, tylko LV – precyzuje Marchetti. Pod koniec lat 90. ówczesny dyrektor generalny Yves Carcelle dostrzegł nowe możliwości w sztuce. Żeby uhonorować stulecie wzoru, marka zaprosiła projektantów i artystów, w tym Vivienne Westwood i Azzedine’a Alaïę, do ponownego zaprezentowania monogramu. Potem kontynuował to Marc Jacobs, który w 1997 roku został dyrektorem kreatywnym damskiej i męskiej kolekcji Louis Vuitton. W 2001 roku płótno stało się medium dla artysty wizualnego Stephena Sprouse’a, który nałożył na nie swoje ręcznie malowane graffiti. W 2003 roku do zabawy z legendarnym płótnem został zaproszony także Takashi Murakami. Japoński artysta przemalował brązowo-beżowy monogram na wiele odcieni. W 2008 roku „The New York Times” napisał, że ta współpraca wygenerowała sprzedaż rzędu kilkuset milionów dolarów. Jak wspomina Pierre-Louis Vuitton: – To było poważne wyzwanie techniczne, ponieważ używaliśmy 26 różnych kolorów, z których każdy wymagał pojedynczego nadruku na płótnie. – Z biegiem czasu kolejni współcześni artyści, tacy jak Richard Prince (2008), Yayoi Kusama (2012 i 2023), Jeff Koons (2017), skonfrontowali swoją artystyczną wizję z estetyką monogramu, co dodatkowo umocniło pozycję marki i jej akcesoriów. Nowy rozdział monogramu Od początku roku Louis Vuitton świętuje 130-lecie monogramu przez serię wydarzeń, nowe produkty i specjalne wystawy sklepowe, zaczynając od hołdu dla swoich najbardziej kultowych kreacji: Speedy, Keepall, Noé, Alma i Neverfull. Dom mody zaprezentuje swoją nową kolekcję „Monogram Anniversary” w trzech limitowanych, torebkowych kapsułach. Pierwsza z nich, „Monogram Origine”, zainspirowana okładką rejestru klientów znalezioną w archiwach, powraca do żakardowego płótna w pastelowych odcieniach. Druga, „VVN”, oddaje hołd dziedzictwu wyrobów skórzanych. Wreszcie ostatnia – „Time Trunk” – bawi się malarską iluzją z efektami trompe-l’oeil (złudzenia trójwymiarowości na płaskiej powierzchni), odtwarzając faktury i metaliczne detale historycznych kufrów. Monogram, który już od 130 lat towarzyszy podróżnikom w bryczkach, na statkach, w samochodach, samolotach lub… pieszo, bez wątpienia będzie służył przez następne dekady nowym pokoleniom.
Piątka ze stylu. Z okazji 60. urodzin Cindy Crawford przypominamy jej kultowe looki
Znana z pełnych objętości włosów i charakterystycznego pieprzyka, Cindy Crawford na przełomie lat 80. i 90. stała się nie tylko jedną z pierwszych supermodelek, lecz także amerykańską ikoną popkultury i stylu.
Cindy Crawford rozpoczęła pracę modelki jako nastolatka, jednak jej kariera naprawdę nabrała tempa, gdy w wieku 20 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku. W 1986 r. po raz pierwszy pojawiła się na okładce amerykańskiego „Vogue’a”. Był to przełomowy moment w jej karierze, gdyż na okładce pokazano jej charakterystyczny pieprzyk, który początkowo uznawano w branży za wadę. Od tego czasu chodziła po wybiegach największych domów mody – od Chanel, przez Ralpha Laurena, po Versace. Niesamowite warunki fizyczne, inteligencja i charyzma sprawiły, że stała się ulubienicą nie tylko branży, ale i publiczności. W latach 90. została gwiazdą MTV, prowadząc autorski program „House of Style”, w którym pokazywała kulisy świata mody. Poza tym brała udział w intratnych kampaniach dla marek takich jak Revlon czy Pepsi, które dodatkowo umacniały jej międzynarodową pozycję. Choć imponująca kariera zawodowa zawsze była w centrum uwagi, media równie chętnie pisały o jej stylu. Dlatego dziś z okazji 60. urodzin modelki przypominamy jej pięć kultowych looków. Lotnisko Los Angeles, 1991 Rozchwytywana Cindy Crawford stała się prawdziwą ekspertką lotniskowych looków. Jeden z jej zestawów – za sprawą mediów społecznościowych – urósł do rangi kultowego. W jego skład wchodzą klasyczne dżinsy Levi’s 501, czarny golf i skórzana marynarka. Całość dopełniają brązowe akcesoria – zamszowy pasek oraz kowbojki. To wzorcowy przykład „effortless chic”, bo jak skomentowała sama modelka, była to stylizacja z rzeczy, które po prostu miała pod ręką. Gala Oscarów, 1991 Na początku lat 90. czerwony dywan nie był jeszcze tak wielkim wydarzeniem jak dziś, więc gwiazdy nie miały stylistów. Cindy Crawford, wybierając się na Academy Awards ze swoim partnerem, Richardem Gerem, sama szukała odpowiedniej kreacji. Podczas pokazów w Mediolanie jej uwagę przykuła czarna suknia projektu Gianniego Versace. Modelka miała jednak jedno życzenie – chciała ją w wersji czerwonej. Stworzona specjalnie dla niej szkarłatna suknia z głębokim dekoltem, odkrytymi plecami i odważnym rozcięciem nie tylko skradła show tamtego wieczoru, lecz także na trwałe zapisała się w historii mody. MTV Music Video Awards, 1992 Supermodelka ściśle współpracowała z domem mody Versace, co wielokrotnie pokazywała na czerwonym dywanie. W 1992 roku na rozdaniu nagród MTV pojawiła się w czarnej sukni z głośnej kolekcji „Miss S&M”, komentowanej wówczas jako „seksualnie agresywna”. Kontrowersyjna kreacja z koronkowym gorsetem i skórzanymi uprzężami przetrwała jednak próbę czasu i zyskała grono fanek. Trzy dekady później Dua Lipa pojawiła się dokładnie w takiej samej sukience podczas Grammy Awards 2022. Z kolei kilka lat wcześniej, w 2019 roku, córka Cindy Crawford, Kaia Gerber, założyła jej unowocześnioną wersję na swoje osiemnaste urodziny. Reklama Pepsi, 1992 W kultowym spocie Pepsi, pokazanym po raz pierwszy podczas finału Super Bowl w 1992 r., Cindy Crawford wysiada z czerwonego Lamborghini, ubrana w krótkie szorty i dopasowane białe body. Dzięki jej naturalnemu wdziękowi i rozwianym włosom ta prosta stylizacja prezentuje się bezbłędnie. Jak wspomina modelka, na potrzeby tej produkcji zgodziła się obciąć dżinsy, w których przyszła na plan. Być może właśnie ta autentyczność sprawiła, że powstał look, który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów dekady. Ślub z Randem Gerberem, 1998 Cindy Crawford miała dwóch mężów i dwa nietypowe śluby. W 1991 r. w Las Vegas wyszła za mąż za Richarda Gere'a w granatowym garniturze od Armaniego. Natomiast siedem lat później, w 1998 roku, poślubiła Rande’a Gerbera podczas rajskiej ceremonii na Bahamach. Na tę okazję modelka wybrała krótką slip dress projektu Johna Galliano. Sukienka z ramiączkami spaghetti i koronkowym wykończeniem, przypominała bardziej koszulę nocną niż suknię ślubną. Kreacja jednak idealnie pasowała do swobodnego charakteru ceremonii, podczas której para młoda chodziła boso po plaży.
„Victorian revival”: Dlaczego każdy chce teraz wyglądać jak bohater „Wichrowych wzgórz”?
Już nie romantyzowanie, a pełne zatracenie się w pokusach. Już nie „Everything is romantic”, a „Dying for you”. W tym sezonie życie nie przypomina sceny, a karty dziewiętnastowiecznych powieści gotyckich. Nie martwcie się - projektanci zadbali, abyśmy byli ubrani odpowiedni do okazji.
Marzec 2025 roku. Świat obiegły pierwsze zdjęcia Margot Robbie w sukni ślubnej z planu „Wichrowych wzgórz” w reżyserii Emerald Fennell. I choć nie ocenia się książki po okładce, a filmu po jednym kadrze, Internet rządzi się swoimi prawami. Werdykt? Niezwykle rozbieżny. Jedna grupa słusznie zwróciła uwagę na nietypowy casting, w znacznej mierze odbiegający od pierwowzorów. Catherine Earnshaw z powieści Brontë, w którą wcieliła się Robbie, miała długie, kasztanowe włosy, a w dniu swojej śmierci miała nie więcej niż osiemnaście lat. Inni, mniej wrażliwi na wierne adaptacje wielkich dzieł literatury, z zapartym tchem czekali na nowy projekt Fennell, która w „Saltburn” dała się poznać jako reżyserka doskonale pojmująca wagę wizualnej ekspresji. Był też jednak trzeci, być może najmniej liczny, ale w równym stopniu zaintrygowany filmem obóz - zwolennicy zgłębiania mrocznej strony mody. Bo choć brokatowa suknia z krynoliną nie spotkała się z uznaniem historyków, skutecznie kontynuowała dyskusję na temat garderoby jak z dziewiętnastowiecznego dworu królowej Wiktorii. Gotyckie dziedzictwo Rozpoczęła się za to już w 2024 roku, gdy na czołowe dzieło literatury gotyckiej uwagę zwrócił Robert Eggers. Czerpiąc inspiracje zarówno z powieści Brama Stokera, jak i niemieckiego horroru z 1922 roku, przypomniał społeczeństwu o frenezji, obrzydzeniu na skraju pożądania i grozie, która jest równie odpychająca, co niebezpiecznie fascynująca. Nie udałoby mu się to jednak bez Lindy Muir, która za swoje kostiumy do „Nosferatu” została w 2025 roku nominowana do Oscara. Słynącej z umiejętności łączenia historycznej dokładności z nastrojowym designem kostiumografce udało się odtworzyć niepokojącą wręcz elegancję dziewiętnastowiecznej odzieży niemieckiej. Wierna modzie z 1838 roku, w którym rozpoczyna się akcja filmu, użyła wydłużonych sylwetek, bogatych faktur, strukturalnych form i monochromatycznej palety barw przywołującej gotycką estetykę. Szczególnie Lily Rose Depp magnetyzowała na ekranie. Ubrana w tradycyjny, wiktoriański strój żałobny z czarną halką i haftowanym czepkiem przypominała kobietę zdesperowaną, poniekąd mroczną, próbującą wyrwać się tłamszącym konwenansom. Zastosowanie bufiastych rękawów typu gigota, gorsetów — tych tradycyjnie wiązanych z tyłu i typu paresseuse — i angielskich marszczeń dodawało jej postaci dramatyzmu, powagi i majestatu. Co więcej, wszystko powstało na potrzeby filmu. „Niezbędne było zbadanie wszystkiego, od bielizny po odzież wierzchnią. Ponieważ dążyliśmy do uzyskania tak specyficznego wyglądu, ostatecznie sami wykonaliśmy większość kostiumów. Wypożyczalnie po prostu nie były w stanie sprostać wymaganiom, jakie mieliśmy w zakresie szczegółowości”, mówiła Muir w wywiadzie dla „The Art of Costume”. Do świata labiryntów, zrujnowanych zamków i nawiedzonych laboratoriów przeniósł następnie widza Guillermo del Toro. Od najmłodszych lat zafascynowany makabrycznymi historiami z kart gotyckich powieści, w 2025 roku zekranizował jedną z najważniejszych romantycznych lektur – „Frankensteina”. Debiutancka powieść Mary Wollstonecraft Shelley z 1818 roku zapoczątkowała modyfikację całego gatunku, zmieniając typowego gotyckiego złoczyńcę w fizyczne ucieleśnienie ludzkiej pychy, przywołane do życia dzięki nauce. Nie da się ukryć, że do stworzenia współczesnej ekranizacji powieści Guillermo del Toro miał wyraźne predyspozycje. Meksykański reżyser baśń z grozą połączył już w filmie „Crimson Peak. Wzgórze krwi” z 2015 roku. Tym razem, pielęgnując swoje dziecięce marzenie, przeniósł na ekran mit o Prometeuszu, dodając do niego wszystkie atrybuty swojego momentalnie rozpoznawalnego już stylu – melodramat, emocjonalną głębię, fantastykę, ale i bogatą estetykę wizualną z gotyckimi motywami. Ta skrupulatna dbałość o szczegóły naturalnie przejawia się także w misternych kostiumach. Zainspirowane modą z lat 50. XIX wieku, suknie unoszą się za sprawą krynoliny opatentowanej w 1856 roku, spódnice mają kształt kopuły, dekolty i ramiona są bardziej zaokrąglone, a rękawy rozkloszowane i pełniejsze. Odrzucając ideały oświecenia XVIII wieku, tak jak del Toro odrzucił umieszczenie historii w czasach Mary Shelley, kostiumografka Kate Hawley przejęła naturę romantyków, pełną melancholii i historycznych odniesień i stworzyła projekty o gotyckim, ale dzięki zastosowaniu nieoczywistych barw i wzorów, wciąż nowoczesnym charakterze. Z ekranu na wybieg Siła horroru, romantyzmu w duchu łanićskiego przysłowia „ubi amor, ibi dolor” (gdzie jest miłość, tam jest ból), erotycznego skrępowania i obrazów śmierci i rozkładu jest dla projektantów wyjątkowo atrakcyjna szczególnie w okresach napięć gospodarczych i kulturowych. Na historycznej osi odrzucenie racjonalizmu i zafascynowanie historią, religią i oniryzmem możemy umiejscowić w latach 40. i 90. XIX w., a następnie 30. i 70. XX w. Współcześnie estetyka zaczęła wkraczać do mainstreamu ok. 2016 roku, a biorąc pod uwagę obecny trend na modę sprzed dekady, ponowne zainteresowanie romantyzmem zdaje się logicznym rezultatem mody cyklicznej. „Chociaż styl gotycki kojarzy się powszechnie z nastolatkami ubranymi na czarno i muzykami rockowymi, jest on również ważnym motywem we współczesnej modzie” – mówiła dr Valerie Steele, dyrektor Muzeum FIT w Nowym Jorku i kuratorka wystawy Gothic: Dark Glamour z 2008 roku. I choć zwykle występuje on w zgodzie z ponurym nastrojem jesieni, jego perwersyjną atrakcyjność dostrzec można tym razem także w sezonie wiosna-lato. Neowiktoriańskie rękawy typu leg o’mutton u Louis Vuitton, wysokie kołnierze z koronki u Erdem, spódnice z krynoliną u Wiederhoeft, gorsety typu overbust u Alexandra McQueena oraz perłowe naszyjniki choker Shushu/Tong. Inspiracje stylem gotyckim zadomowiły się u największych projektantów. „Miłość jest wieczna” Nie tylko nowe pokolenie projektantów wraca do gotyckich powieści, by za pomocą mody odkryć oblicza kobiecości współcześnie zepchniętych na margines. Andrew Mukamala, stylista i bliski przyjaciel Margot Robbie podczas trasy promocyjnej „Wichrowych wzgórz” całkowicie zanurzył się w trendzie na method dressing i tym samym przywrócił na czerwony dywan wiktoriański glamour. Zrobił to przy pomocy archiwalnej mody, szytych na zamówienie projektów haute couture i sentymentalnej biżuterii, często nawiązującej do pamiątek żałobnych upamiętniających ukochaną osobę, tak popularnych w XIX wieku. Jedną z największych sprzymierzeńców Mukamala okazała się Dilara Fındıkoğlu. Brytyjsko-Turecka projektantka, zwana często „nowym Alexander McQueenem”, ze swoich prowokacyjnych, bardzi zmysłowych wybiegów, z których każda opowiada jakąś historię, uczyniła już znak rozpoznawczy. Gotycka estetyka i teatralne sylwetki również nie są jej obce. Wystarczy wspomnieć kolekcję „Wenus z chaosu”, w której do głosu dopuściła boginie wyklęte. Tym razem, ponownie współpracując z Mukamalem, skorzystała z biografii samej Emily Brontë. Na londyńską premierę filmu stworzyła prześwitującą, dopasowaną do ciała sukienkę zdobioną plecionymi, syntetycznymi włosami, które nawiązywały do warkoczy z wiktoriańskiej biżuterii żałobnej. Na nadgarstku aktorka nosiła replikę bransoletki Charlotte Brontë, wykonanej po śmierci jej sióstr Emily i Anne. W Paryżu Margot zaszczyciła Miasto Świata w szytej na zamówienie sukni Chanel zaprojektowanej przez Matthieu Blazy'ego. Zainspirowana wiktoriańską modą z lat 70. XIX wieku, zamiast sylwetki o kształcie piramidy, modnej w pierwszej połowie epoki wiktoriańskiej, spódnica z turniurą podkreślała jedynie tył bioder. Wykonana jedwabiu, aksamitu i tkaniny faille, suknia z gorsetem w głębokim, winnym odcieniu bordo miała symbolizować namiętność i fatum między Catherine i Heathcliffem. Największe zamieszanie aktorka wywołała jednak w sukni Schiaparelli autorstwa Daniela Roseberry'ego. Inspirowana sylwetką 26. z pokazu kolekcji haute couture marki na sezon wiosna-lato 2026, zamiast elektryzującego kobaltu z koronki i czarnego aksamitu przechodziła w szkarłatną czerwień. Na ramiona Margot zarzuciła pelerynę, którą na planie filmu Poskromienie złośnicy nosiła Elizabeth Taylor. Prawdziwym wisienką na torcie stylizacji była jednak biżuteria: kultowy diament Taj Mahal w kształcie serca. Symbol zakazanego romansu, pożądania i skandalu, naszyjnik został podarowany Elizabeth Taylor przez Richarda Burtona, z którym dwukrotnie stanęła na ślubnym kobiercu - raz w 1964 i ponownie w 1975 roku. Co mówi o społeczeństwie w 2026 roku ponowna fascynacja epoką romantyzmu i powrót gotyckiego romansu? Z jednej strony to efekt wspomnianej już wyżej niepewności spowodowanej konfliktami zbrojnymi, presją ekonomiczną, huśtawkami na giełdzie i kontrowersyjnymi wynikami wyborów prezydenckich. Szczególnie młodzi ludzie z pokolenia Z chętnie wybierają chwilową uciekczkę od rzeczywistości jako formę przetrwania, a eskapizm znajdują w historiach tragicznych romansów i makabrycznych uczynków. Z drugiej, nawet w dobie sztucznej inteligencji i „doom scrollingu” motywy literatury gotyckiej pozostają niezwykle aktualne, a jednocześnie stanowią ramy do zgłębiania naszych lęków bez żadnych konsekwencji.
Styl lat 70.: Boho, dzwony i sztruks – oto trendy, które inspirują kobiety do dziś
Od dzwonów po kapelusze z szerokim rondem oraz masę sztruksu – dziś przegląd mody lat 70. nie budzi w nas już żadnego zdziwienia. To dowód na to, jak silny wpływ ten okres wciąż wywiera na nasze codzienne wybory stylizacyjne.
Lata 70. przyniosły nową wolność w wyrażaniu siebie, co sprawiło, że nie istniał jeden dominujący styl w kobiecej garderobie. Choć wciąż popularne były mikro-obcasy, które królowały w poprzedniej dekadzie, równie chętnie noszono sukienki maxi. W modzie były zarówno perfekcyjnie dopasowane garnitury, jak i kobiece spódnice, a buty na platformie stały się trendem obecnym także u mężczyzn. Jeśli chcecie szybko przypomnieć sobie najważniejsze trendy lat 70., przedstawiamy kultowe ubrania i dodatki dekady oraz kobiety, które nosiły w najbardziej stylowy sposób. W tym artykule: Moda lat 70.: najważniejsze cechy Jakie stylizacje były modne w latach 70.? Największe ikony stylu lat 70. To one wyznaczały trendy Najmodniejsze sukienki lat 70. Buty i dodatki noszone w latach 70. Moda lat 70.: najważniejsze cechy Lata 70. rozpoczęły się od kontynuacji stylu „hippie”, który dominował pod koniec lat 60. Kładziono nacisk na wszystko, co ręcznie robione – hipisi starali się, aby jak najwięcej ich ubrań i akcesoriów było tworzone samodzielnie, unikając wpływów mainstreamu. Ten styl szybko zauważyli projektanci, a patchwork oraz różne rodzaje haftów stały się głównymi trendami w modzie damskiej. Z upływem dekady moda lat 70. stała się coraz łatwiej dostępna. Wraz z szybszym tempem życia, kobiety miały coraz mniej czasu na szycie ubrań na miarę i zamiast odwiedzać krawca, zaczęły kupować gotowe ubrania z katalogów i domów towarowych. To właśnie wtedy trendy zaczęły zmieniać się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Jakie stylizacje były modne w latach 70.? W miarę jak kobiety w latach 60. i 70. zyskiwały coraz więcej wolności, znalazło to odzwierciedlenie w ich stylu. W latach 70. zaczęły nosić ubrania silnie inspirowane odzieżą męską – popularne stały się damskie spodnie i garnitury, które powoli zaczęły zastępować spódnice i sukienki w pracy. Spodnie przestały być akceptowalne tylko w domowym zaciszu, a ich noszenie na zewnątrz oznaczało przełomową zmianę w podejściu do mody damskiej. Okres od połowy do końca lat 70. nazywany jest "Erą Disco". Moda stała się wtedy krzykliwa i wyrazista. Pojawiły się błyszczące tkaniny, platformy i błyszcząca biżuteria – głównym celem było wyróżnienie się na parkiecie za pomocą stylizacji. W stylu disco obowiązywała zasada, że zmieniając strój, zmieniałaś swoją tożsamość. Pod koniec dekady, odzież sportowa zaczęła być postrzegana jako modna część garderoby lat 70. Za jedną z prekursorek trendu athleisure uważa się amerykańską projektantkę Normę Kamali, która wprowadziła do swojej oferty legginsy oraz topy bandeau, wynosząc stroje sportowe na salony. Największe ikony stylu lat 70. To one wyznaczały trendy Każda dekada mody ma swoje ikony i lata 70. nie stanowią wyjątku od tej reguły. Od nonszalanckiej elegancji Farrah Fawcett i jej niepowtarzalnych fryzur, przez Biankę Jagger ze Studia 54 i legendarną supermodelkę Iman, która zdominowała prawie wszystkie wybiegi, aż po Bogumiłę Wander (telewizyjną prezenterkę i ikonę polskiej mody lat 70.), bez wątpienia dziesięciolecie to było przepełnione dobrze ubranymi kobietami. Jej nazwisko wciąż jest wymieniane wśród najbardziej stylowych i eleganckich gwiazd lat 70. Aktorka nie tylko zapisała się w historii małego ekranu, ale wyglądem zdefiniowała sposób ubierania się całego pokolenia. Klasyczne koszule zapinane na guziki, jeansowe spodnie z wysokim stanem i fryzura, którą nazywano “Fawcett Flick” - stylu Farrah Farrah nie sposób pomylić z kimkolwiek innym. Można w zasadzie powiedzieć, że Bianca Jagger, urodzona w Nikaragui aktywistka, napisała na nowo zasady stylu lat 70., gdy na swój ślub z wokalistą zespołu The Rolling Stones założyła biały garnitur Savile Row. Bianca Jagger nie tylko nosiła trendy, ale wręcz nimi żyła. Była wychowanką Studio 54, przyjaźniła się ze sławnym Halstonem, odgrywała rolę modelki i muzy. Nosiła zarówno jedwabne turbany, jak i topy tuby; nic nie było poza granicami jej niepowtarzalnego stylu. Gdy projektant tej rangi co Yves Saint Laurent nazywa kogoś swoją „muzą”, trudno przejść obok takiej osoby obojętnie. Nic dziwnego, że wkrótce potem cała branża zachwyciła się urodą somalijskiej modelki, Iman. W latach 70. jej wyrafinowany wizerunek pojawiał się zarówno na łamach czołowych magazynów modowych, jak i na wybiegach takich marek jak Halston, Gianni Versace, Calvin Klein czy Donna Karan. Liza Minnelli znalazła się w centrum uwagi w 1972 roku za sprawą premiery filmu „Cabaret”, w którym wcieliła się w wrażliwą, lecz odważną Sally Bowles. Teatralny makijaż oraz dramatyczny bob, który prezentowała na ekranie, szybko stały się jej znakami rozpoznawczymi — wyraźnym przeciwieństwem naturalnej, dziewczęcej estetyki dominującej wówczas na wybiegach. Ten charakterystyczny styl pozwolił jej także zbudować własną pozycję gwiazdy, niezależnie od sławy jej matki, Judy Garland. Cheryl Tiegs, jedna z najbardziej rozpoznawalnych modelek lat 70., już w wieku 17 lat trafiła na okładkę amerykańskiego magazynu „Glamour”. Wraz z rosnącą popularnością jej charakterystycznego, sportowowego wizerunku zmieniły się także kanony urody całej dekady — miejsce drobnych sylwetek i fryzur pixie zajęła nowa generacja opalonych, promiennych i pewnych siebie amerykańskich it-girls. Debbie Harry kojarzona była z potarganymi włosami, czerwonymi ustami, rozkloszowanymi maxi i lamparcimi wzorami. Gdy przebój „Heart of Glass” zespołu Blondie podbił stacje radiowe, rzesze nastolatek zaczęły kopiować jej rockowo-punkowy styl. Nic w tym dziwnego — wizerunek Debbie Harry do dziś jest źródłem inspiracji. Najmodniejsze sukienki lat 70. Sukienka kopertowa W latach 70. kobiety stawiały na wygodę, dlatego dużą popularność zyskała sukienka kopertowa (wrap dress): komfortowa, a jednocześnie elegancka. Dawała więcej swobody niż sukienki maxi, sprawdzała się w pracy i łatwo było zmienić jej charakter z dziennego na wieczorowy, co czyniło ją bardzo uniwersalną. Kombinezon Alternatywą dla sukienek był w latach 70. damski kombinezon, często w intensywnych kolorach i noszony z butami na platformie, szczególnie na imprezy disco. Z czasem stał się też strojem na spotkania w domu, bo był wygodniejszy niż sukienka. Typowy fason miał nogawki dzwony i szerokie rękawy, podkreślające swobodny styl dekady. Buty i dodatki noszone w latach 70. Buty na platformie W latach 70. obowiązywała zasada „im większe, tym lepsze”, dlatego buty na platformie nosili zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Uznawane za symbol dekady, szczególnie wyróżniały się na dyskotekach, gdzie przyciągały uwagę i podkreślały efektowny charakter stylizacji. Chodaki W tym okresie chodaki nosili niemal wszyscy: od celebrytów po uczniów. Masywne, drewniane buty, sprowadzone z Europy do USA, szybko stały się modne i łączono je zarówno z dzwonami, jak i z sukienkami czy spódnicami. Ich uniwersalność sprawiła, że powstały nawet marki specjalizujące się wyłącznie w tym typie obuwia. Kapelusze z szerokim rondem Kapelusze z szerokim rondem dodawały stylizacjom boho lekkości i nonszalancji, osłaniając twarz i budując tajemniczy efekt. Były chętnie noszone przez ikony stylu, takie jak Brigitte Bardot czy Bianca Jagger, co tylko umocniło ich modowy status w tamtej dekadzie.
Od minispódniczki po geometryczne kroje. Moda lat 60. ukształtowała styl kobiet na dekady
Lata 60. przyniosły w modzie prawdziwą rewolucję. Po eleganckiej, uporządkowanej estetyce lat 50. przyszła dekada, która zerwała z zasadami i postawiła na wolność stylu. Nic dziwnego, że dziś z nostalgią wracamy do jej ikon – także dzięki serialom, które rozpalają wyobraźnię miłośników mody.
W tym artykule: Czym charakteryzował się styl lat 60.? To one były ikonami stylu lat 60. Płaszcz: must-have w szafie lat 60. Najmodniejsze sukienki w latach 60. Modne buty i dodatki w latach 60. Po epoce wąskich talii, wystawnych sukien i perfekcyjnie ułożonych fryzur moda lat 60. świadomie zerwała z dotychczasowymi regułami. Styl stał się manifestem buntu i odpowiedzią na gwałtowne przemiany społeczne oraz polityczne. To wtedy granice przestały obowiązywać – spódnice się skróciły, fryzury poszybowały w górę, a do codziennej garderoby weszły spodnie culotte, geometryczne wzory i pudełkowe sukienki, które do dziś pozostają aktualne. Co jeszcze zachwycało w modzie lat 60.? Czym charakteryzował się styl lat 60.? Moda lat 60. była pełna kontrastów i wyjątkowo swobodna – bez względu na płeć czy wiek. Kobiecy styl czerpał z trzech równoległych nurtów: elegancji odziedziczonej po latach 50., młodzieżowej rewolucji zapoczątkowanej przez Mary Quant oraz fascynacji kosmosem i kontrkulturowym stylem hippisów pod koniec dekady. Obok perfekcyjnie skrojonych garniturów pojawiały się jaskrawe kolory, psychodeliczne tie-dye, długie włosy i brody, ultrakrótkie spódnice u kobiet oraz tuniki i peleryny noszone przez mężczyzn – wizja, która jeszcze dekadę wcześniej wydawałaby się czystą fantazją. Moda lat 60. była bezpośrednim odbiciem gwałtownych przemian społecznych, które w tamtym czasie dominowały w debacie publicznej i przełamywały utrwalone konwencje ubioru. Projektowanie przestało być domeną dojrzałych elit, a jego centrum ciężkości przesunęło się w stronę rynku młodzieżowego, który po raz pierwszy zaczął dyktować trendy. Kobiety zaczęły eksponować ciało w niespotykanym dotąd stopniu, a światowa stolica mody przeniosła się z Paryża do Londynu. Symbolicznym zjawiskiem tej dekady był Swinging London – kulturowy fenomen skupiony wokół młodego pokolenia, hedonizmu i potrzeby rewolucji obyczajowej. Jego niekwestionowaną ikoną została Mary Quant, której proste, wyraziste i kolorowe projekty idealnie trafiały w potrzeby młodych ludzi dysponujących coraz większą siłą nabywczą. To jej przypisuje się spódnicę mini – jeden z najbardziej przełomowych projektów lat 60., który jednocześnie szokował i błyskawicznie zyskał ogromną popularność wśród kobiet. Wraz z triumfem minispódniczek do mody lat 60. wkroczyły także odważniejsze materiały. Nowe tkaniny syntetyczne – akryl, poliester czy połyskujące PCV – na stałe zadomowiły się w pracowniach projektantów, którzy coraz chętniej sięgali po inspiracje pop-artem i wizją kosmicznej przyszłości. U schyłku dekady nastąpił jednak wyraźny zwrot stylistyczny. Spódnice zaczęły sięgać połowy łydki, a z czasem także długości maxi – również w modzie lat 60. w Polsce. Zmiana ta wiązała się z popularnością estetyki hippisowskiej, która przyniosła ze sobą zamsz, opaski na głowę, długie płaszcze, koraliki oraz ręcznie wykonywaną odzież. To one były ikonami stylu w latach 60. Od spektakularnych fryzur typu „beehive” noszonych przez Brigitte Bardot po geometryczne wzory lansowane przez Mary Quant – ikony mody lat 60. nadały tej dekadzie niepowtarzalny charakter. Był to czas girlsbandów, pierwszych supermodelek i wyrazistych it-girls, których styl do dziś pozostaje punktem odniesienia dla Alexy Chung i innych współczesnych ikon mody. Jackie Kennedy Na początku lat 60., jeszcze zanim świat zachwycił się Swingującym Londynem, modową ikoną została Jacqueline Kennedy, Pierwsza Dama Stanów Zjednoczonych. Jej znakiem rozpoznawczym były dopasowane garsonki ze spódnicą oraz perfekcyjnie dobrane dodatki, które towarzyszyły jej podczas kampanii prezydenckiej i krótkiej kadencji jej męża. Kobiety na całym świecie inspirowały się jej nienaganną, kobiecą elegancją – ołówkowymi spódnicami, sukienkami o linii A i płaszczami od czołowych projektantów, uzupełnianymi białymi rękawiczkami, perłami i kapeluszem. Audrey Hepburn Audrey Hepburn do dziś pozostaje jedną z najważniejszych ikon stylu lat 60. Na początku dekady – podobnie jak Jacqueline Kennedy – stawiała na eleganckie garsonki ze spódnicą, które uzupełniała wyrafinowanymi dodatkami, takimi jak rękawiczki i kapelusze. Z czasem jednak jej wizerunek zaczął się zmieniać. W połowie lat 60. aktorka sięgnęła po intensywne kolory i krótkie sukienki, a w „Jak ukraść milion” zachwyciła okularami przeciwsłonecznymi w duchu space age, geometrycznym bobem i wyrazistą kreską eyelinera. Wiele jej stylizacji na stałe zapisało się w historii mody – od projektów Huberta de Givenchy’ego dla filmu „Śniadanie u Tiffany’ego” po legendarną czarną suknię z otwierającej sceny. Jane Birkin Trendy przychodzą i odchodzą, ale styl Jane Birkin nigdy nam się nie znudzi. Zamiłowanie aktorki do beztroskiej klasyki i jej leseferyzm przyniosły jej natychmiastowe uznanie na całym świecie, a charyzma i beztroski, francuski styl ubierania się oczarowały Serge'a Gainsbourga. No i trzeba przyznać, że nikt nigdy nie nosił torebek-koszyków tak stylowo, jak ona. Brigitte Bardot To właśnie Brigitte Bardot ukształtowała wyobrażenie o francuskim stylu. Sprawiła, że wysokie, nonszalanckie upięcia i efekt kontrolowanego nieładu we włosach stały się obiektem pożądania kobiet, a jej naturalna pewność siebie działała jak magnes. Mało kto przypuszczał, że jej idealnie nieidealna grzywka pozostanie tak samo inspirująca także ponad sześć dekad później. Twiggy Moda damska lat 60. nie istnieje bez Twiggy. Jedna z największych muz w historii błyskawicznie awansowała do rangi supermodelki – wszystko za sprawą charakterystycznych, gęstych rzęs i chłopięcej fryzury, stworzonej przez Leonarda, legendarnego fryzjera gwiazd. W mgnieniu oka stała się symbolem całej dekady – natychmiast rozpoznawalna, pojawiała się wszędzie: od sitodruków Andy’ego Warhola po torby na zakupy M&S. Płaszcz: must-have w szafie z lat 60. Wełniany płaszcz W kobiecej garderobie lat 60. nie mogło zabraknąć ciepłego, wełnianego płaszcza. Charakterystyczne fasony rezygnowały z podkreślonej talii na rzecz lekko rozkloszowanej linii A. Z biegiem dekady – podobnie jak w przypadku sukienek – długość płaszczy stopniowo się skracała, a modele sięgały kolan lub kończyły się tuż nad nimi. Projektanci chętnie igrali z proporcjami, sięgając po przeskalowane kołnierze, duże guziki i wyraziste klapy kieszeni, a także odważniej operowali kolorem – od pasteli i ecru po drobną kratkę. Płaszcz winylowy W latach 60. młode pokolenie projektantów zaczęło odkrywać możliwości nowoczesnych tworzyw sztucznych i włókien syntetycznych, takich jak winyl czy nylon. Sięgano po materiały, które były praktyczne, łatwe w pielęgnacji i komfortowe, czego efektem stały się m.in. winylowe płaszcze – chętnie noszone także przez Twiggy. Najmodniejsze sukienki w latach 60. Sukienka typu shift Sukienki typu shift uchodziły za luźną propozycję na co dzień – idealną do miasta czy na plażę, choć ze względu na krótką długość rzadko pojawiały się w biurowych stylizacjach. Były lekko dopasowane w górnej części, bez rękawów i ozdobione wyrazistymi wzorami i stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych fasonów mody lat 60. Sukienka babydoll Początek rewolucji seksualnej wyzwolił kobiety, a wygoda stała się dla wielu z nich ważniejsza niż podkreślenie sylwetki. Luźne w talii i krótkie sukienki babydoll były symbolem buntu i stały się bardzo popularne również w latach 70. Modne buty i dodatki w latach 60. Kozaki stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów mody lat 60., zdobywając popularność w połowie dekady. Początkowo dominowały białe modele na niskim obcasie, sięgające kolan, jednak z czasem projektanci zaczęli eksperymentować zarówno z kolorami, jak i formą. Przez całe lata 60. fascynacja francuską nową falą w kinie konsekwentnie przenikała do świata mody i kształtowała aktualne trendy. Jednym z paryskich dodatków, które na stałe weszły do kobiecych garderób, był beret – element stylu szczególnie kojarzony z Brigitte Bardot, która uczyniła z niego swój znak rozpoznawczy.
Już nie cichy luksus. „Glamoratti” jak z lat 80. zapowiada się na najważniejszy trend 2026 roku
Po latach faworyzowania minimalizmu eklektyczna moda z lat 80. XX w. znów podbije trendy w 2026 roku. Przynajmniej tak twierdzi raport Pinterest Predicts, który wytypował „glamoratti" na jedną z najciekawszych estetyk nadchodzących miesięcy. Oto 10 trendów jak z lat 80., które wkrótce wrócą do łask.
W tym artykule: Glamoratti to najważniejszy trend w modzie na 2026 rok Najmodniejsze stylizacje w latach 80. Jaka była moda lat 80-tych w Polsce Ikony stylu w latach 80. Jeansy i bluzki noszone w latach 80. Popularne sukienki lat 80. Maksymalistyczna moda lat 80. Pantera z lat 80. powraca Złoto, paski i perły, czyli dodatki z lat 80. Intensywne kolory jak z lat 80. wracają Moda damska w latach 80. to także jaskrawe duże akcesoria, plastikowe kolczyki, gumowe bransoletki i błyszczące naszyjniki z łańcuszków, które były must-havem, tym bardziej, że nosiły je Cyndi Lauper i członkinie grupy Salt-N-Pepa. Równie odważny był makijaż i fryzury radykalnie odchodzące od naturalnego stylu poprzedniej dekady. Największym trendem stały się głęboko czerwone lub błyszczące różowe usta, zbyt mocno wypełnione brwi, tęczowe cienie do powiek i przesadny róż do policzków; często łączone z karbowanymi włosami lub trwałą. Glamoratti to najważniejszy trend w modzie na 2026 rok Cichy luksus ustępuje miejsca nowej estetyce – bardziej wyrazistej, zmysłowej i świadomie teatralnej. Nadchodzi era dekadencji, mocnych ramion i złotych akcentów. Trend, określany przez ekspertów pracujących dla platformy Pinterest mianem „glamoratti”, czerpie inspiracje z lat 80., ale filtruje je przez współczesną wrażliwość (najlepszym dowodem jest pokaz Saint Laurent SS26). W praktyce oznacza to oversize’owe garnitury o zdecydowanej linii ramion – zainteresowanie hasłem „luźny garnitur” wzrosło aż o 90% – a także wysokie kołnierze i biżuterię, która gra pierwsze skrzypce. Bez obaw: nie chodzi o dosłowny powrót do błyszczącego karnawału sprzed dekad, lecz o jego dopracowaną, elegancką reinterpretację. Najmodniejsze stylizacje w latach 80. Co było modne w latach 80.? Przez większą część dekady dominował eklektyzm. Punk-rockowa estetyka końca lat 70. - skórzane zestawy oversize, obcisłe spodnie i koronki - nadal ewoluowała i była doskonalona w scenicznych kostiumach przez Madonnę i Annie Lennox. Punkowcy nosili podarte jeansy, skórzane kurtki i buty z metką Dr. Martens. W latach 80. w Stanach Zjednoczonych pojawili się yuppies, czyli "młodzi wielkomiejscy karierowicze", którzy byli orędownikami efektownego materializmu w postaci designerskich logo, złotych zegarków, luksusowych penthouse'ów i szybkich BMW. To oni wprowadzili wtedy modę na oversize'owe marynarki z błyszczącymi guzikami, dwurzędówki w prążki i swetry przewieszone przez ramiona, najlepiej od Ralpha Laurena. Każdy chciał mieć parę okularów Ray-Ban Wayfarer, zwłaszcza po tym, jak młody Tom Cruise nosił je w filmie "Ryzykowny interes" z 1983 roku. Sprytny product placement zdziałał cuda także dla Calvina Kleina, którego bielizna znalazła się w szafie Marty'ego McFly'a w "Powrocie do przyszłości". Na topie były takie marki, jak Guess, Benetton, Levi's, Tommy Hilfiger i Lacoste - duże, widoczne logo jasno komunikowało poglądy lub przynależność do danej grupy społecznej. W miarę upływu dekady, coraz bardziej popularny stawał się tzw. “power dressing”. Kobiety zauważyły, że wkraczając do środowisk pracy tradycyjnie zorientowanych na mężczyzn, korzystnie jest ubierać się tak, jakby już miały władzę i były ekstremalnie pewne siebie. Dążąc do przełamania szklanego sufitu, nosiły garnitury w męskim stylu o przerysowanym kroju, żywe kolory, duże fryzury, odważne akcesoria oraz buty w szpic. Jaka była moda lat 80-tych w Polsce Lata 80. w Polsce to dekada pełna kontrastów. Moda PRL, choć ograniczona przez braki w sklepach, była odważna i wyrazista. Polki, inspirowane ikonami takimi jak Madonna czy Księżna Diana, potrafiły z niczego stworzyć stylizacje, które z powodzeniem mogłyby konkurować z tymi z "Miami Vice". Szyć często trzeba było samemu, a popularne stały się fasony podkreślające sylwetkę odwróconego trójkąta – szerokie ramiona i wąskie biodra. Kluczowym elementem garderoby były poduszki na ramionach, które królowały zarówno w marynarkach, jak i damskich sukienkach. W modzie lat 80. dominować zaczęły odważne kolory: neonowy róż, elektryczny błękit czy soczysta zieleń. Sukienka była nie tylko damskim must-have, ale też idealnym tłem dla masywnej biżuterii, jak ogromne kolczyki czy naszyjniki z plastikowych koralików. Sweter w obszernym kroju nosić można było zarówno do legginsów, jak i kultowych mom jeans z wysokim stanem i zwężającą się nogawką. Fani disco wybierali błyszczące spódnice i koszule, a garnitury w stylu power dressing nadawały stylizacji biznesowego sznytu. Polska moda lat 80. była odważna, pełna kontrastów i – mimo ograniczeń – wyjątkowo kreatywna. Moda PRL lata 80. Zobacz, co było na topie w tamtych czasach Ikony stylu w latach 80. Każda dekada mody ma swoje ikony, a lata 80. nie były wyjątkiem od tej reguły. Piosenkarki, takie jak Madonna i Cyndi Lauper, przewodziły ruchowi odważnych i przerysowanych stylizacji, które były nie tylko rzucające się w oczy, ale także bardzo w stylu punk. W opozycji do nich, Whitney Houston ucieleśniała styl glamour. Top modelki, takiej jak Brooke Shields i Cindy Crawford, popularyzowały miłość do luksusowych marek, a dzięki Jane Fondzie i jej filmom, trykoty oraz ocieplacze na nogi stały się najbardziej stylowym rodzajem strojów sportowych. W Polsce kobiety chciały być jak królowe polskiej sceny muzycznej - dress code lat 80. wyznaczały Kora oraz Beata Kozidrak. Księżna Diana Księżna Diana była prawdopodobnie najczęściej fotografowaną, analizowaną, obserwowaną, osądzaną i wręcz prześladowaną kobietą tej dekady, ale całe zamieszanie wokół jej osoby nie przeszkadzało jej w tworzeniu zachwycających stylizacji, które prezentowała światu. W latach 80., kiedy dopiero co została księżniczką, jej zaczesana na bok grzywka, delikatny makijaż oczu, idealnie skrojone garnitury i nonszalanckie codzienne stylizacje sprawiały, że wszyscy mieli obsesję na punkcie jej stylu. Madonna Madonnę można dziś kochać lub nienawidzić, ale nie można odmówić jej tego, że miała ogromny wpływ na styl ubierania lat 80 - bezsprzecznie stanowiła uosobienie wszystkiego, co modne, ekscytujące i pożądane. To przez nią kobiety zaczęły nosić koronkowe rękawiczki bez palców, czarne legginsy o długości ¾, warstwowe spódnice z falbanami, koszulki z nadrukami i eyeliner. Cyndi Lauper Piosenka Cyndi Lauper "Girls Just Wanna Have Fun" stała się hymnem dla wielu dziewczyn na przestrzeni wielu dekad, nie tylko lat 80. Niesamowita ruda fryzura, niezdrowe ilości lakieru do włosów i szalone punkowo-popowe ubrania były znakiem rozpoznawczym wokalistki, którą uwielbiały tłumy. Brooke Shields Brooke Shields rozpoczęła swoją karierę w wieku 11 miesięcy, jako dziecięca modelka mydła, a w latach 80. dotarła na strony Vogue'a oraz ekrany Hollywood, zdobywając po drodze uznanie krytyków i budząc niemałe kontrowersje. Jej codzienny styl był dosyć prosty i całkowicie amerykański, jednak stylizacje z czerwonego dywanu - suknie z organzy, diamentowe ozdoby na głowę i płaszcze z piórami marabuta - zachwycały wszystkich. Jeansy i bluzki noszone w latach 80. Modne spodnie lat 80. to zdecydowanie jeansy z wysokim stanem, o luźniejszym kroju wokół ud i prostą lub lekko zwężaną nogawką. Fankami tego modelu były takie ikony stylu, jak Sarah Jessica Parker, Claudia Schiffer czy Brooke Shields, które nosiły do nich białe t-shirty z nadrukami lub bluzki w koszulowym stylu. Dwadzieścia lat później jeansy te otrzymały nazwę "mom jeans" - miała ona oznaczać niezbyt modne spodnie, które "mogłaby założyć tylko mama". Popularne sukienki lat 80. Jeśli chodzi o sukienki lat 80., można powiedzieć, iż nastąpił renesans modeli z lat 40. i 50. Popularne stały się ponownie sukienki zapinane na guziki, z kołnierzykiem, podkreśloną talią i spódnicą w kształcie litery A, o długości tuż za kolano. Jeśli kobieta chciała podkreślić ramiona i dekolt, wybierała model z poduszkami, bufiastymi rękawami lub kokardą pod szyją. Wiele sukienek miało również rzucające się w oczy nadruki - paski, kwiaty, kropki. We wczesnych latach 80. na rynku pojawiły się także sukienki w stylu boho, będące pozostałością mody lat 70. Modele te często miały odsłonięte ramiona, były ozdobione koronkami, wstążkami, falbanami lub fantazyjnymi wiązaniami. Wieczorowy strój lat 80. to sukienki na ramiączkach typu spaghetti lub wiązane na szyi, dopasowane w talii za pomocą paska. Modele z bufiastymi rękawami, dużymi ramionami i kokardami były dodatkowo wykonane z rzucających się w oczy materiałów, takich jak welur, czy tafta lub bogato ozdobione koronką. Maksymalistyczna moda lat 80. Normcore’owa moda, która od kilku sezonów inspirowała projektantów, zdaje się odchodzić w zapomnienie. Do łask powraca natomiast blask, obfitość i kontrasty, które na zawsze zapisały się w historii stylu z lat 80. XX wieku. Jean Paul Gaultier lansował stożkowe staniki, eklektyczna mieszanka zagościła u Westood, House of Montana proponował odważne geometryczne proporcje, a każdy pokaz Thierry’ego Muglera był niczym performance. Nie można zapomnieć również o wpływie amerykańskiego przemysłu filmowego na modę. Kobiety na wzór bohaterek „Od dziewiątej do piątej” czy „Pracująca dziewczyna” na co dzień wybierały power dressing, który wcale nie ograniczał się do garsonek z przeskalowanymi ramionami. Pantera z lat 80. powraca Chyba żaden wzór nie wzbudza tyle kontrowersji ile drapieżna pantera. W latach 80. ten deseń przeżywał szczyty popularności, a dziś powraca za sprawą takich domów mody jak jak Saint Laurent, Valentino czy Dolce & Gabbana. Zgodnie z maksymalistycznym zawirowaniem, cztery dekady temu print noszono na wybiegach (a także poza nimi) od stóp do głów i z dodatkiem złotej biżuterii. Złoto, paski i perły, czyli dodatki z lat 80. Przejmując w 1983 roku stery w Chanel, Karl Lagerfeld wprowadził francuski dom mody w nową epokę i tym samym zapewnił jej nowy, odmłodzony image, na punkcie którego oszalały klientki. Zachowując konserwatywne cechy stylu Coco, znacznie skrócił spódnice, zwęził żakiety, a pod nimi umieścił koronkowe biustonosze. Dekolt, zamiast zabudowanych bluzek, zdobiły natomiast ogromne naszyjniki z naturalnych pereł. Donna Karan, Mugler czy Kenzo (a za nimi wszyscy najwięksi celebryci) talie zwężali za pomocą szerokich pasków. W kontraście do ramion zdobionych poduszkami tworzyli geometryczną sylwetkę na wzór klepsydry. Na fali były również wszystkie elementy w wielkości XXL – bransoletki, kolczyki czy spinki do włosów. Intensywne kolory jak z lat 80. wracają Fuksja, kobalt, czerwień i głęboki fiolet w latach 80. były synonimem odwagi i wizualnego maksymalizmu. Kolory miały przyciągać uwagę – na parkiecie, w biurze i na ekranie telewizora. W 2026 roku intensywna paleta barw wraca, ale w zupełnie innym kontekście estetycznym. Zamiast kontrastowych miksów rodem z epoki disco, projektanci stawiają na jeden mocny kolor w stylizacji lub wyrazisty akcent przełamujący stonowaną bazę. Mocna czerwień pojawia się na minimalistycznych sukienkach, kobalt na perfekcyjnie skrojonych garniturach, a fuksja na akcesoriach, które budują charakter całego looku. Intensywne kolory są dziś narzędziem wyrażania pewności siebie i indywidualności – mniej krzyku, więcej świadomego stylu, który równie dobrze odnajduje się w dziennych, jak i wieczorowych stylizacjach.
Styl lat 2000. nie schodzi z listy najpopularniejszych trendów sezonu. Czym się charakteryzuje ulubiona estetyka Gen Z?
Jeszcze do niedawna patrzyliśmy na zdjęcia z początku wieku z lekkim uśmiechem i nutką niedowierzania, ale dziś już nikt nie ma wątpliwości – styl lat 2000. wrócił i ma się świetnie. Jeans na jeansie, błyszczące topy, szerokie biodrówki i pastelowe okulary to tylko niektóre z elementów, które ponownie przejęły ulice i social media.
Jeszcze kilka lat temu ubrania z początku nowego tysiąclecia były obiektem żartów i memów. Dziś? Z dumą nosimy je na ulicach, pokazach mody i... TikToku. Powrót estetyki lat 2000. to jeden z najmocniejszych trendów ostatnich sezonów – i wszystko wskazuje na to, że zagości z nami na dłużej. Styl z lat 2000., nazywany też Y2K dressing, to coś więcej niż chwilowa moda. To powrót do epoki wolności, błysku i totalnej ekspresji. Styl w latach 2000. - czym jest Y2K dressing? Jeśli w wyszukiwarkę na TikToku wpiszesz dziś hasło "Y2K", natkniesz się na różnego rodzaju modowe inspiracje rodem z lat 2000. Akronim ten oznacza bowiem "Year 2 Kilo", czyli w wolnym tłumaczeniu "rok 2000", i jest tak naprawdę nazwą problemu komputerowego z tamtego okresu. Styl z początku XXI wieku to prawdziwa mieszanka estetyk. Z jednej strony inspirowany był popkulturą, z drugiej – początkiem cyfrowej ery, w której wszystko miało być „bardziej”: bardziej błyszczące, bardziej kolorowe, bardziej odważne. Styl lat 2000. to właśnie ta odrobina przesady, która dziś przyciąga uwagę i daje mnóstwo modowej swobody. Do najbardziej charakterystycznych elementów tego stylu należą: biodrówki, czyli spodnie noszone nisko na biodrach, krótkie topy i bluzki odsłaniające brzuch, jeansowe total looki (najlepiej z efektem sprania lub dżetami), plastikowe dodatki – od torebek po biżuterię, kolorowe okulary przeciwsłoneczne w stylu Paris Hilton, logomania – im więcej widocznych marek, tym lepiej, błysk – cekiny, metaliczne tkaniny, satyna, winyl. Nie możemy zapomnieć też o takich klasykach jak platformy, spinki motylki, futrzane kołnierze czy różowe okulary serduszka. Brzmi znajomo? To dlatego, że wszystko to znów widzimy na wybiegach i Instagramie. Charakterystyka mody lat 2000. W latach 2000. nikogo nie dziwili znani celebryci przechadzający się po eleganckim czerwonym dywanie w dresowych kompletach, dżinsach z niskim stanem i krótkich topach czy klapkach na platformie. Wraz początkiem nowego tysiąclecia, nastała prawdziwa eksplozja nieznanych wcześniej nikomu krojów, materiałów i kolorów. Wyglądało to tak, jakby wszyscy zapomnieli o trendach z poprzednich dekad i postanowili napisać własną modę od nowa. Szczególną popularnością cieszyły się marki Juicy Cuture, Fila, Adidas czy Coach. Nastolatki chciały ubierać się, jak bohaterki filmu “Legalna Blondynka” lub ikony sceny muzycznej - członkinie girlsbandów The Spice Girls i Destiny’s Child. Moda tamtego okresu stanowiła mieszankę świata popkultury i postępu technologicznego, która przejawiała się w metalicznych odcieniach, asymetrycznych krojach i wysokich, grubych podeszwach. W latach 2000. wszystko wydawało się świeże, buntownicze i ekspresyjne; jaskrawe kolory mieszały się z brokatem, a nawet z denimem czy skórą. Dziewczyny nosiły we włosach spinki w kształcie motyli, telefon z klapką i ultra brokatowy błyszczyk chowały do mikroskopijnych rozmiarów torebki bagietki, a do spranych jeansów z niskim stanem dobierały krótkie topy, tzw. baby tees. Nikogo nie dziwił nawet trend G-string, który pojawił się w tej dekadzie, polegający na noszeniu stringów wystających ze spodni. Dlaczego styl z lat 2000. znów jest na topie? W ostatnich latach w modzie króluje nostalgia. Wracają trendy z lat 70., 80., 90., a teraz – z pełną mocą – również 2000 styl. Pokolenie Z sięga po estetykę Y2K z ciekawością, a nieco starsi – z sentymentem. Dodatkowo wpływ mediów społecznościowych, TikToka i gwiazd takich jak Bella Hadid czy Dua Lipa sprawił, że zyskał on nowe życie. Dzisiejsza wersja tego trendu jest jednak nieco bardziej świadoma. Chociaż inspirujemy się przeszłością, lepiej dopasowujemy fasony do sylwetki, częściej wybieramy ubrania z drugiej ręki i potrafimy miksować elementy vintage z nowoczesnymi. Ikony stylu w latach 2000. Paris Hilton Kiedy myślimy o latach 2000. do głowy przychodzi nam jedno nazwisko: Paris Hilton. Nikt nie równał się wtedy wysokiej blondynce, która spopularyzowała selfies, miała własne reality show, telefony z brokatem i miniaturowe psy, które nosiła w torebkach. Jej znakiem rozpoznawczym były welurowe dresy, mini spódniczki, błyszczące sukienki i jeansy z niskim stanem. Bez wątpienia wyprzedziła swoje czasy i stała się pierwszą it-girl, na punkcie której wszyscy mieli obsesję. Britney Spears Będąc u szczytu swojej kariery i mając dostęp do kreacji najlepszych projektantów, Britney wiedziała jak zrobić wrażenie na publiczności. Niezależnie od tego, czy chodziło o błyszczący kombinezon Stelli McCartney, który włożyła na galę AMAs, stylizację all denim, którą zaprezentowała u boku bliźniaczo ubranego Justina Timberlake'a czy o tęczową kreację Versace, w której pozowała z Donatellą za kulisami pokazu, Spears regularnie pojawiała się w modowych rubrykach największych magazynów. Choć nigdy nie aspirowała do tego, aby wyznaczać trendy, udało jej się zostać ikoną stylu lat 2000., którą do dziś inspirują się nastolatki. Mary-Kate i Ashley Olsen Na długo przed pojawieniem się Pinteresta, Tumblra i Instagrama, to właśnie bliźniaczki Olsen były inspiracją dla młodego pokolenia. Przez lata te zadziorne blondynki konsekwentnie wyznaczały zasady modnego ubioru nie tylko swoimi niesamowitymi stylizacjami streestyle’owymi, ale także tym, co nosiły na ekranie. W latach 2000. Olsenki reprezentowały styl boho chic; były fankami zwiewnych szali, rozkloszowanych jeansów, sukienek maxi i dużych naszyjników. Najmodniejsze stylizacje w latach 2000. Sukienka noszona na spodnie Choć ten trend przyprawia nas o gęsią skórkę, trzeba przyznać, że był jednym z największych tendencji modowych dekady. Nie wiemy, kto jako pierwszy zaprezentował to “oryginalne” połączenie na czerwonym dywanie, ale Mischa Barton, Ashley Tisdale i Halle Berry szybko stały się jego wiernymi fankami. Spodnie z niskim stanem W połowie lat 90. Alexander McQueen zorganizował kultowy pokaz mody, podczas którego zaprezentował spodnie z bardzo niskim stanem, niemal odsłaniające górną część pośladków. Nikt nie spodziewał się, że jeden projekt tak bardzo wpłynie na sposób, w jaki zaczną ubierać się kobiety dekadę później i jak wiele marek podchwyci ten trend, wykorzystując go do produkcji własnych spodni i szortów. Biały tank top Trudno powiedzieć, kiedy dokładnie wszyscy zaczęli nosić tank topy, ale większość ekspertów z branży uważa, że mniej więcej w momencie, gdy świat obiegły zdjęcia Paris Hilton przechadzającej się po nowojorskich klubach. Od tamtej pory noszono go zarówno do jeansów, minispódniczek, jak i welurowych dresów. Spodnie cargo Hilary Duff w latach popularności serialu “Lizzy Mcguire” sprawiła, że kobiety miały obsesję na punkcie spodni cargo z kilkunastoma zupełnie niepotrzebnymi kieszeniami. Zawsze łączyła je z butami w szpic i kapeluszem - a my chciałyśmy wyglądać jak ona. Buty i dodatki noszone w latach 2000. Torebki bagietki Torebki bagietki, które swoją nazwę zawdzięczają kształtowi idealnego francuskiego wypieku, spopularyzowała postać Carrie Bradshaw grana przez Sarah Jessicę Parker. Przez sześć lat trwania "Seksu w wielkim mieście" nosiła wiele wersji torebki Fendi baguette, jednak podobny prostokątny model na ekranie widzieliśmy już wcześniej. Z wąską, prostokątną torebką nie rozstawała się bowiem w latach 90. inna telewizyjna ikona stylu, Rachel Green. Ramię Jennifer Aniston w serialu "Przyjaciele" często zdobiły wąskie modele, które do dziś noszą kobiety (marka By Far stworzyła zresztą nawet wersję torebki bagietki, która nosi trafną nazwę Rachel Bag). Uggi Chyba zgodzicie się z nami, jeśli powiemy, że Uggi to jedne z najwygodniejszych butów na świecie? Płaska podeszwa, szeroki czubek i miękka wyściółka sprawiły, że model, który w latach 2000. nosiły celebrytki, nigdy nie wyszedł z mody. I chociaż niektórzy nazywają je najbrzydszymi butami, jakie kiedykolwiek powstały, inni doceniają ich komfort i ciepło, jakie dają nawet w najzimniejsze dni. Spinki motylki Niezależnie od tego, czy były różnokolorowe, czy srebrne i błyszczące, nadawały stylizacji młodzieńczego szaleństwa i charakteru. Britney Spears, siostry Olsen i Melissa Joan Hart (znana jako "Sabrina, nastoletnia czarownica") regularnie pojawiały się w nich zarówno na ekranie, jak i czerwonym dywanie. Klapki na platformie W erze, gdzie wszystko było głośne, krzykliwe i eksponujące ciało, sandały na platformie były jak powiew świeżego (wygodnego) powietrza. Nie tylko dodawały kilku centymetrów wzrostu, ale też były niezwykle komfortowe i uniwersalne.
Twarz Miss Dior i cicha bohaterka. Niezwykła historia Catherine Dior – kobiety, która zainspirowała nazwę słynnych perfum
Miss Dior to zapach, który zna każdy. Ale nie każdy wie, kim była Catherine – kobieta, która zainspirowała nazwę słynnych perfum. Jej historia to więcej niż biografia. To manifest odwagi, delikatności i siły przetrwania.
Spis treści: Catherine Dior - dzieciństwo, rodzina i miłość do kwiatów Catherine Dior w Ruchu Oporu - bohaterka, która nie dała się złamać Jak Catherine Dior odnalazła spokój wśród róż - życie po wojnie Catherine Dior, czyli Miss Dior i jej wpływ na estetykę domu mody Dior Catherine Dior była nie tylko siostrą słynnego projektanta Christiana Diora, ale także odważną bojowniczką Ruchu Oporu, ocalałą z obozu koncentracyjnego i cichą inspiracją dla kultowych perfum Miss Dior. Jej życie to fascynująca opowieść o odwadze, lojalności i sile kobiet, które zmieniają świat w cieniu wielkich nazwisk. Catherine Dior – dzieciństwo, rodzina i miłość do kwiatów Catherine Dior, urodzona jako Ginette Dior 2 sierpnia 1917 roku w Granville we Francji, była najmłodszym z pięciorga dzieci Maurice'a i Madeleine Dior. Dzieciństwo spędziła w Granville w Normandii, w rodzinnej posiadłości Les Rhumbs, otoczonej bujnymi ogrodami. To właśnie tam, pod wpływem matki Madeleine, zrodziła się jej trwająca całe życie pasja do kwiatów, szczególnie do róż. Ta wczesna ekspozycja na piękno natury stała się wspólnym zamiłowaniem, które dzieliła z bratem Christianem i które miało odgrywać kluczową rolę w ich życiu. Rodzina Diorów doświadczyła jednak poważnych trudności. Po krachu finansowym w 1929 roku fabryki nawozów Maurice'a Diora zbankrutowały, a w 1931 roku zmarła matka Catherine, gdy ta miała zaledwie 13 lat. Te tragiczne wydarzenia zmusiły rodzinę do przeniesienia się w 1932 roku do małego, rustykalnego gospodarstwa Les Naÿssès w Callian w Prowansji, miejsca, w którym Catherine początkowo czuła się nieszczęśliwa. Te wczesne przeciwności losu, takie jak ruina finansowa i przedwczesna śmierć matki, w istotny sposób ukształtowały jej charakter. Wymusiły na niej rozwinięcie niezwykłej odporności, niezależności i praktyczności. W 1936 roku Catherine przeniosła się do Paryża, zamieszkując wraz z bratem Christianem w Hôtel de Bourgogne. W tym okresie Catherine zaczęła zarabiać na własne utrzymanie, sprzedając kapelusze i rękawiczki w sklepie z modą. Pomimo dwunastoletniej różnicy wieku, Catherine i Christian łączyła wyjątkowo bliska więź, zakorzeniona w ich wzajemnej miłości do kwiatów i ogrodnictwa, a także w ich wspólnym zamiłowaniu do sztuki i muzyki. Ta wspólna pasja, pielęgnowana od dzieciństwa, była czymś więcej niż tylko hobby; stanowiła głębokie i trwałe połączenie, które przetrwało ich odmienne ścieżki życiowe, a nawet rozdzielenie spowodowane wojną. Catherine Dior w Ruchu Oporu – bohaterka, która nie dała się złamać Życie Catherine Dior przybrało dramatyczny obrót w listopadzie 1941 roku, kiedy to w Cannes poznała Hervé des Charbonneries, jednego z założycieli francusko-polskiej jednostki wywiadowczej F2, należącej do Francuskiego Ruchu Oporu. Pomimo tego, że Hervé był żonatym mężczyzną i miał troje dzieci, zakochali się w sobie, a Catherine wkrótce dołączyła do niego w Ruchu Oporu. Jej rola w sieci F2, działającej wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego w Cannes i Nicei, była kluczowa i niezwykle niebezpieczna. Działała pod pseudonimem „Caro”. Catherine aktywnie uczestniczyła w zbieraniu i przekazywaniu kluczowych informacji wywiadowczych na temat ruchów wojsk niemieckich i okrętów wojennych, sporządzaniu raportów wywiadowczych oraz dystrybucji zaopatrzenia. Odbywała częste i długie podróże rowerem, aby nawiązywać kontakt z innymi agentami F2. Co więcej, Catherine z niezwykłą odwagą ukrywała obciążające materiały przed Gestapo podczas nalotów i bezpiecznie dostarczała je innym członkom F2, dostarczając kluczowych informacji wywiadowczych dla inwazji aliantów na Francję, w tym dla D-Day. Jej działania, wykraczające poza bierne wsparcie, bezpośrednio przyczyniły się do strategicznych operacji aliantów, podnosząc jej historyczne znaczenie. Niebezpieczeństwo jej pracy osiągnęło punkt kulminacyjny 6 lipca 1944 roku, kiedy to Catherine została aresztowana w Paryżu wraz z 26 innymi członkami jej grupy, w wyniku infiltracji przez francuskiego informatora. Została przewieziona do kwatery głównej Gestapo przy Rue de la Pompe, miejsca znanego z brutalnych przesłuchań i tortur, w tym zanurzania ofiar w lodowatej wodzie na wiele godzin. Pomimo okrutnych napaści, Catherine nigdy się nie złamała. Jej niezłomna postawa chroniła kolegów, ratując życie wielu, w tym Hervé des Charbonneries i innych liderów F2. Christian Dior, dowiedziawszy się o jej aresztowaniu, desperacko próbował ją odnaleźć i zabezpieczyć jej uwolnienie, wykorzystując swoje kontakty z nazistami oraz pomoc szwedzkiego konsula generalnego Raoula Nordlinga. Niestety, jego wysiłki okazały się daremne. 15 sierpnia 1944 roku, zaledwie dziesięć dni przed wyzwoleniem Paryża, Catherine została deportowana jednym z ostatnich pociągów z Francji. Trafiła do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, jedynego przeznaczonego wyłącznie dla kobiet, gdzie otrzymała numer więzienny 57813. Jej gehenna trwała, gdy była przenoszona do obozów satelitarnych, takich jak Abterode (satelita Buchenwaldu) i fabryka lotnicza w Lipsku-Markkleeberg, pracując w nieludzkich warunkach, często w temperaturach poniżej zera, z minimalną ilością jedzenia, wody i snu. W kwietniu 1945 roku Catherine w cudowny sposób uciekła z „marszu śmierci” w pobliżu Drezna i wróciła do Paryża 28 maja 1945 roku. Za swoje wyjątkowe czyny oporu Catherine została uhonorowana kilkoma prestiżowymi odznaczeniami, w tym Croix de Guerre (wyróżnienie zazwyczaj zarezerwowane dla regularnych sił zbrojnych), Krzyżem Ochotnika Ruchu Oporu, Krzyżem Kombatanta, Medalem Króla za Odwagę w Służbie Wolności oraz została mianowana Kawalerem Legii Honorowej. Później, w 1952 roku, złożyła potężne zeznania przed Komisją ds. Zbrodni Wojennych, identyfikując swoich oprawców. Jak Catherine Dior odnalazła spokój wśród róż – życie po wojnie Po powrocie do Paryża w maju 1945 roku, Catherine Dior była w złym stanie, a jej stan był tak poważny, że Christian początkowo jej nie rozpoznał. Niosła ze sobą nie tylko fizyczne blizny, takie jak artretyzm, urazy bioder, pleców i stóp oraz problemy z nerkami, ale także głębokie rany psychiczne, w tym bezsenność, koszmary, utratę pamięci (spowodowaną głodem) i depresję. Podobnie jak wielu ocalałych z obozów koncentracyjnych, rzadko, jeśli w ogóle, mówiła o swoich doświadczeniach, znajdując ukojenie w ciszy. Po wojnie Catherine odnalazła uzdrowienie i cel w swojej trwającej całe życie pasji do kwiatów. Początkowo została mandataire en fleurs coupées, pracując przez dwanaście lat z Hervé des Charbonneries na targu Halles w Paryżu, handlując kwiatami z południa Francji i francuskich kolonii. Ta rzadka licencja rządowa pozwalała jej sprzedawać kwiaty na całym świecie. Ostatecznie przeniosła się do Callian w Prowansji, w pobliże domu rodzinnego, który odziedziczyła po ojcu. Tam kupiła i prowadziła farmę róż, specjalnie przeznaczoną do produkcji zapachów, co kontynuowała aż do swojej śmierci. Ten wybór, by pielęgnować życie i piękno poprzez kwiaty, był głębokim aktem „odrodzenia” po koszmarach, których doświadczyła. Jej niezachwiana miłość do róż, odziedziczona po matce, była widoczna w jej poświęceniu w pielęgnacji ich nawet w wieku 80 lat. Co więcej, Catherine bezpośrednio pomagała Christianowi Diorowi w uprawie konkretnych róż, których potrzebował do swoich perfum. Co ciekawe, ziemia, na której pracowała w Callian, należała kiedyś do Catherine Dior, co odkryła późniejsza hodowczyni róż, Carole Biancalana, podkreślając głębokie, niemal przeznaczone połączenie z tą ziemią. Catherine pozostała blisko z Christianem przez całe jego życie, a po jego nagłej śmierci w 1957 roku, jego testament przekazał jego majątek po równo jej i jego prawej ręce, Raymonde Zehnacker. Catherine podjęła się zadania sprzedaży nieruchomości, aby spłacić jego długi i zapewnić trwałość jego imienia i biznesu. Poświęciła się zachowaniu ogromnego dziedzictwa brata. W 1999 roku uroczyście otworzyła Muzeum Christiana Diora w Granville, swoim rodzinnym domu i pełniła funkcję jego honorowego prezesa aż do swojej śmierci. Aktywnie wspierała muzeum, przekazując nawet suknię należącą do ich matki, Madeleine Dior, i dostarczając cenne uwagi dotyczące roślin ogrodowych, zapewniając, że muzeum dokładnie odzwierciedlało ich wspólną miłość do ogrodnictwa. To długotrwałe zaangażowanie w muzeum pokazuje ciche, głębokie i trwałe oddanie dziedzictwu brata. Catherine Dior zmarła 17 czerwca 2008 roku w Callian w wieku 90 lat i została pochowana obok swojego ukochanego brata. Catherine Dior, czyli Miss Dior i jej wpływ na estetykę domu mody Dior Kultowe perfumy „Miss Dior”, wprowadzone na rynek w 1947 roku wraz z rewolucyjną kolekcją „New Look” Christiana, były bezpośrednim hołdem dla jego ukochanej siostry, Catherine. Sama nazwa owiana jest anegdotą. Gdy Christian zastanawiał się nad nazwami dla swojego pierwszego zapachu, Catherine przypadkowo weszła do pokoju, co skłoniło jego współpracowniczkę, Mitzah Bricard, do wykrzyknięcia: „Ach, oto Miss Dior!” Christian podobno odpowiedział: „Miss Dior: teraz to jest nazwa dla moich perfum!”. Siła Catherine, niezależność, niezłomny duch i pasja do życia głęboko inspirowały Christiana. Jej głęboka miłość do kwiatów i ogrodnictwa, pasja dzielona z Christianem od dzieciństwa, stała się więc integralną częścią DNA marki Dior. To połączenie z naturą nadal rezonuje we współczesnych kolekcjach domu mody Dior. Na przykład Maria Grazia Chiuri, dyrektor kreatywna Diora, wyraźnie czerpała inspirację z miłości Catherine do ogrodnictwa podczas pokazu wiosna-lato 2020, prezentując motywy dzikich kwiatów, gumowe buty, sandały na słomianej podeszwie i fartuchy ogrodnicze na wybiegu.
Ruszyła wystawa „Splash! A century of swimming and style” w londyńskim Design Museum. Poznaj burzliwą historię kostiumów kąpielowych
Wystawa „Splash! A century of swimming and style”, która niedawno ruszyła w londyńskim Design Museum, to dobra okazja, by nie tylko przypomnieć burzliwą historię kostiumów kąpielowych, lecz także opowiedzieć o najnowszych trendach w modzie plażowej.
Spis treści: Wygląd kontra wygoda - historia strojów kąpielowych Wynalazek na miarę bomby atomowej Najmodniejsze stroje kąpielowe Bikini w stylu Après Beach Moda plażowa nie jest ulubioną dyscypliną projektantów high fashion. Od tego są przecież bardziej komercyjne tygodnie mody w Miami, Los Angeles czy São Paulo. Ale niektóre wybiegi francuskich i włoskich domów mody w tym sezonie przypominały wakacyjny kurort. Nie na taką skalę jak na pokazie Chanel na wiosnę–lato 2019, gdy Karl Lagerfeld w paryskim Grand Palais zainscenizował gigantyczną plażę, ale jednak powiało morską bryzą. Kwintesencją estetyki beachwear był pokaz marki Casablanca. Gości przywitał wybieg, na którym zaparkowano cztery lowridery – auta wpisane niegdyś w kalifornijski krajobraz. W kolekcji znalazły się luksusowo przetworzone elementy chicano, siatka na włosy z kryształkami, satynowa koszula robocza rozpięta od góry, bandana wsunięta w pas szortów oraz klasyczne skarpety i klapki. Niektóre stylizacje balansowały na granicy raperskiego klimatu gangsta. Druga część show była inspirowana atmosferą Venice. Stylizacje zbudowane z dzianinowych sukienek, dzierganych kompletów hippie (stanik lub crop top i dzwony), bermudów we wzory, T-shirtów tie dye, koszulek polo w paski, tank topów z nadrukami i sportowych szortów nawiązywały do surferskiego stylu rodem z filmu „Królowie Dogtown”. Na uwagę zwracały detale, np. nadruki na apaszkach inspirowane psychodeliczną estetyką kalifornijskich artystów takich jak Rick Griffin. Stąd już blisko do biżuteryjnego bikini w zebrę zestawionego z graficzną mini od Schiaparelli, eleganckiego zestawu w łączkę od Michaela Korsa, na który narzucono szmizjerkę, i przerysowanego bikini w paski będącego parafrazą stylu marynistycznego od Durana Lantinka. I to na tyle skąpych strojów kąpielowych na poważnych wybiegach. Bo przeważały na nich te jednoczęściowe. Błyszczące, na jedno ramię u Diora, w sportowym stylu i mocno wycięte, a także stworzone we współpracy z Nike u The Attico, w geometryczne wzory i połączone z rozkloszowaną spódnicą u Miu Miu oraz w typie boho, z falbanami i w kwiatki – u Chloé. View Gallery on the source website Wygląd kontra wygoda - historia strojów kąpielowych O tym, jak ważna w popkulturze była i jest moda plażowa, opowiada wystawa „Splash! A Century of Swimming and Style”, która niedawno rozpoczęła się w londyńskim Design Museum (otwarta do 17 sierpnia). Ekspozycja zgłębia naszą 100-letnią fascynację wodą, prezentując ponad 200 obiektów związanych z pływaniem – od mody i architektury po kulturę i technologię. A wśród nich m.in. ikoniczny czerwony strój kąpielowy Pameli Anderson z serialu „Słoneczny patrol”, zakazane kostiumy pływackie LZR Racer, uznane za techniczny doping, czy jedne z najwcześniejszych zachowanych bikini z 1951 roku. Jednak historia beachwearu sięga znacznie wcześniej. Już w połowie XIX wieku kąpanie zaczęto postrzegać jako rekreację, popularne stawały się też nadmorskie wakacje. Panowały wówczas suknie kąpielowe, pod którymi noszono kalesony lub sięgające kostek pantalony. Często wykonane z wełny, więc pod wpływem wody stawały się ciężkie i utrudniały ruchy. Dlatego pod koniec stulecia w Stanach Zjednoczonych popularną alternatywą stał się „Princess suit”, w którym bluzka była przymocowana do kalesonów do kolan. Na niego nakładano spódnicę zdejmowaną do pływania. „Princess suit” był pierwowzorem jednoczęściowego kostiumu kąpielowego dla kobiet. XX wiek przyniósł wygodniejsze rozwiązania. Do ich rozpowszechnienia przyczynił się skandal z udziałem pływaczki Annette Kellerman. W 1907 roku Austriaczkę aresztowano w Bostonie za nieprzyzwoity strój kąpielowy – nosiła dopasowany jednoczęściowy kostium bez rękawów z czarnej wełny, do którego czasami dołączała długie pończochy. Wynikający z tego proces i jego rozgłos pomogły zmienić nastawienie opinii publicznej do tego tematu. Sędzia oddalił wniosek, przyznając Kellerman rację co do niepraktyczności obowiązującego stroju. Moda plażowa zyskała na popularności na początku lat 20., kiedy opalona skóra przestała być wyznacznikiem klasy robotniczej, a stała się symbolem wakacji i zamożności. Kobiety nosiły wówczas dopasowane dzianinowe stroje kąpielowe zwane maillots, podobne do tych dla mężczyzn. View Gallery on the source website Wynalazek na miarę bomby atomowej Rewolucyjne okazały się lata 30. dzięki wynalezieniu elastycznej przędzy lastex. Dzięki niej ubrania zachowywały kształt w wodzie i poza nią. W tym czasie modą plażową zainteresowali się projektanci haute couture. W 1932 roku Elsa Schiaparelli opatentowała kostium kąpielowy bez pleców i ramiączek z wbudowanym biustonoszem, który pozwalał uniknąć nieestetycznych linii opalenizny. Po II wojnie światowej doczekaliśmy się bikini. W maju 1946 roku Jacques Heim zaprojektował dwuczęściowy kostium kąpielowy Atome (miał górę przypominającą biustonosz i dość zabudowane majtki), a w lipcu Louis Réard stworzył strój z połączonych sznurkiem czterech trójkątów materiału. Jego nazwa „bikini” była zainspirowana testami bomby atomowej na atolu Bikini na Pacyfiku, które odbyły się tego samego lata 1946 roku. Autor uważał, że jest to tak samo odkrywczy projekt. Fason ten miał premierę na paryskim basenie Piscine Molitor. Zaprezentowała go tancerka wodewilowa, bo Réard nie mógł znaleźć modelki, która odważyłaby się w nim wystąpić. Z kolei na dużym ekranie w bikini jako pierwsza pokazała się Brigitte Bardot w filmie „Manina, dziewczyna bez zasłon”, a cztery lata później w „I Bóg stworzył kobietę”. Przełomowy dla beachwearu okazał się też 1958 rok, kiedy do produkcji wszedł spandex, materiał mocniejszy i bardziej elastyczny niż guma, co oznaczało, że kostiumy mogły być wykonane tak, by leżały jak druga skóra. Ponad dwie dekady później do mody wrócił strój jednoczęściowy, ale w wersji sexy, a jego ikoną została Pamela Anderson, która w mocno wyciętym, czerwonym modelu prezentowała jego – i swoje – atuty na planie „Słonecznego patrolu”. Gdy myśleliśmy, że już nic nas nie zaskoczy, w 1995 roku Karl Lagerfled pokazał mikrominibikini, którego biustonosz z logo Chanel miał miseczki niewiele większe niż moneta i zakrywał tylko sutki. Najmodniejsze stroje kąpielowe W polskiej modzie też nie brakuje marek tworzących jakościowe i stylowe kostiumy. Ich właścicielki i menedżerki zapytałem o trendy plażowe na ten sezon. – Z jednej strony mamy powrót do klasyki: głębokie czerwienie, ponadczasowa czerń i wycięcia retro w stylu lat 80., z drugiej – odważne detale: asymetryczne wiązania i zmysłowe formy, które podkreślają sylwetkę. Widoczny jest też „dyskretny luksus”: minimalistyczne formy i stonowane kolory: odcienie masła, mlecznej bieli czy zgaszonych beżów będą absolutnym hitem – mówi Justyna Zybert z Undresscode – brandu, którego projekty łączą subtelną zmysłowość i minimalistyczny design. Podobnie uważa Zosia Krasuska, założycielka Drivemebikini, marki będącej hołdem dla stylu dolce vita: – Widzę trzy tendencje. Pierwsza to elegancki minimalizm: czarne i białe basicowe kostiumy, często o sportowych krojach. Druga to printy retro: kratki, paisley, paski – jak w kolekcji Belli Hadid dla Frankies Bikinis. A trzecia to nawiązanie do serialu „Biały Lotos”: hawajskie i kwiatowe wzory, tropikalne kolory zachodzącego słońca, szczególnie połączenie różu z pomarańczem. Ten trend jest nam najbliższy, dlatego w naszej kolekcji znajdą się takie zestawienia barw. – Z kolei Małgorzata Kralkowska z Love and Hate dodaje: – Przebojem będą bikini z wysokim stanem – stylowe i wygodne. Będą królować różne typy majtek: wysoko wycięte w stylu Jane Fondy, w klimacie gwiazd Hollywood z lat 60. albo sportowe – w formie seksownych szortów. Do tego dobieramy staniki na fiszbinach. Ponadto klasyczne bikini z dużą ilością sznurków i możliwością noszenia na wiele sposobów, asymetria, modele szydełkowe i w printy. Bikini w styl Après Beach Kostium kąpielowy już dawno wypuścił się w miejską dżunglę. Jak go nosić poza plażą? – Świetnie sprawdza się z koszulą oversize w męskim stylu, przewiązany pareo albo z szerokimi spodniami. W tym sezonie będą też popularne siateczkowe tuniki i dzianinowe sukienki. Bikini jako top do dżinsów? Zawsze – mówi Zybert. – Do tego plażowa biżuteria, bucket hat i mamy surferską stylizację na miasto – dodaje Krasuska. Na bardziej kobiecy look stawia Kornelia Rataj, założycielka marki z kostiumami z ekologicznych materiałów, o prostych, uwodzicielskich formach. – Połączenie kostiumów z lnianymi szortami i sukienkami to wybór stylowy, a także zdrowy dla skóry. Len dzięki naturalnym właściwościom idealnie sprawdza się w upalne dni. Coraz większą popularność zdobywają też tzw. nagie sukienki i spodnie z transparentnych tkanin. Te w połączeniu ze strojem kąpielowym tworzą odważny, ale modowy look. I jak podpowiada Zuzka Kuczyńska, założycielka Le Petit Trou – brandu łączącego to, co romantyczne, dziewczęce i seksowne: – Dobrze jest dołączyć nieoczywisty dodatek, jak baskinki, które są bardzo w trendach. Do tego haftowane, koronkowe minifartuszki, które urozmaicą klasyczne bikini i przysłonią trochę ciała.
Elsa Schiaparelli – surrealistka świata mody i jej dziedzictwo
Szokowała, inspirowała, łamała zasady. Elsa Schiaparelli to nie tylko legenda mody, ale i artystyczna buntowniczka, która uczyniła z ubrań manifest surrealizmu. Poznaj historię kobiety, która zmieniła oblicze haute couture.
Spis treści: Kim była Elsa Schiaparelli? Dzieciństwo i droga do świata mody Moda jako sztuka: styl i innowacje Elsy Schiaparelli Elsa Schiaparelli: współpraca z surrealistami Elsa Schiaparelli - pionierka nowoczesnych technik Dziedzictwo Elsy Schiaparelli we współczesnej modzie Elsa Schiaparelli dziś - jak wyglądają kolekcje marki? Elsa Schiaparelli to legendarna włoska projektantka, której awangardowe pomysły zrewolucjonizowały styl lat 30. XX wieku. Była najsłynniejszą rywalką Coco Chanel – starcie ich wizji (ekscentryczna sztuka Schiaparelli kontra klasyczna elegancja Chanel) przeszło do historii mody​. Coco Chanel drwiąco nazywała Elsę „włoską artystką, która szyje ubrania”​ podkreślając, jak bardzo różniły się filozofie obu kreatorek. Schiaparelli już od młodości przejawiała buntowniczy charakter: jako 21-latka wywołała skandal, wydając tomik śmiałej poezji, za co zgorszona rodzina ukarała ją zamknięciem w klasztorze – skąd uciekła, organizując głodówkę​. Ten życiowy nonkonformizm zapowiadał jej późniejsze rewolucyjne podejście do mody. Jako kobieta w zdominowanym przez mężczyzn świecie haute couture, uparcie walczyła, by jej głos został usłyszany poprzez niezwykłe kreacje​. Kim była Elsa Schiaparelli? Dzieciństwo i droga do świata mody Elsa Schiaparelli, urodzona 10 września 1890 roku w Rzymie, wychowywała się w arystokratycznej rodzinie w Rzymie. Studiowała filozofię, po czym wyjechała do Londynu i Nowego Jorku, by ostatecznie osiąść w Paryżu​. Tam w 1927 roku założyła własny dom mody. Schiaparelli szybko zasłynęła nieposkromioną wyobraźnią i odwagą: pragnęła, aby ubrania były nie tylko eleganckie, ale też intrygujące, inteligentne i pełne humoru. Powtarzała, że chce poprzez modę „szokować” – i rzeczywiście, jej projekty często balansowały na granicy sztuki i prowokacji. Moda jako sztuka: styl i innowacje Elsy Schiaparelli Elsa Schiaparelli traktowała modę jak pole do artystycznych eksperymentów. Już pierwsze kolekcje, np. swetry z nadrukowanymi trompe-l’œil kokardami – wzbudziły sensację na łamach magazynu „Vogue”​. Projektantka chętnie łamała konwencje ubioru: w 1931 zaprezentowała jedne z pierwszych damskich spódnico-spodni (tzw. divided skirt, czyli rodzaj plisowanych szortów udających spódnicę), co było śmiałym ruchem w czasach, gdy kobiety dopiero zaczynały nosić spodnie. Elsa Schiaparelli: współpraca z surrealistami W kolejnych latach Schiaparelli wprowadzała do mody elementy surrealizmu, współpracując blisko z artystami takimi jak Salvador Dalí czy Jean Cocteau​. Jej kreacje bawiły się iluzją i formą: słynny motyw homara pojawił się na jedwabnej sukni wieczorowej (umieszczony w dwuznacznym miejscu, co wywołało skandal), a kiedy indziej projektantka zaproponowała kapelusz w kształcie odwróconego buta. Elsa Schiaparelli – pionierka nowoczesnych technik Schiaparelli nie bała się sięgać po nietypowe materiały i techniki – jako pierwsza zastosowała widoczne zamki błyskawiczne w strojach haute couture, wcześniej kojarzone jedynie z bielizną lub tanią konfekcją​. Jej znakiem firmowym stał się odcień intensywnego różu nazwany Shocking Pink – barwa symbolizująca pragnienie, by zaszokować otoczenie unikalnymi, awangardowymi projektami​. W projektach Schiaparelli poczucie humoru łączyło się z wyrafinowaniem: przykładem mogą być skórzane rękawiczki ozdobione złotymi paznokciami czy suknia z wielkim nadrukiem homara – jednocześnie perwersyjne, zabawne i eleganckie pomysły​. Schiaparelli zajmowała się też perfumami – jej zapach „Shocking” z 1937 roku zamknięto w słynnym flakonie przypominającym kobiece popiersie (inspirowanym figurą aktorki Mae West), co stanowiło novum w świecie beauty i do dziś bywa naśladowane​. Dziedzictwo Elsy Schiaparelli we współczesnej modzie Choć Elsa Schiaparelli musiała zamknąć swój paryski dom mody w 1954 roku (zmagała się wówczas z powojennymi trudnościami finansowymi)​, jej dziedzictwo nie popadło w zapomnienie. Przeciwnie – wiele jej pomysłów wyprzedziło swoją epokę i nadal inspiruje kolejne pokolenia projektantów. Projektanci tak znani jak Yves Saint Laurent, Christian Lacroix, Azzedine Alaïa czy John Galliano tworzyli pod wyraźnym wpływem Schiaparelli, czerpiąc zarówno z jej surrealistycznych motywów, jak i z idei łączenia mody ze sztuką oraz odwagi w eksperymentowaniu formą. Przez kilkadziesiąt powojennych lat mogło się wydawać, że to dom mody Chanel zdominuje świat mody, a spuścizna Schiaparelli odejdzie w cień​. Jednak z biegiem czasu zainteresowanie twórczością włoskiej ekscentryczki odżyło. Elsa Schiaparelli dziś – jak wyglądają kolekcje marki? W 2022 roku paryskie Musée des Arts Décoratifs zorganizowało wystawę retrospektywną „Shocking! The Surreal World of Elsa Schiaparelli”, podkreślającą, że Schiaparelli nie tylko wyprzedziła swoją epokę, ale wręcz przewidziała nadejście mody takiej, jaką znamy dzisiaj​. Co więcej, marka Schiaparelli została ponownie powołana do życia – w 2019 roku dyrektorem kreatywnym domu mody został Daniel Roseberry, który tchnął nowe życie w legendę. Współczesne pokazy Schiaparelli znów zachwycają i szokują niczym widowiska sprzed lat. Doskonałym przykładem jest głośny pokaz kolekcji haute couture na wiosnę 2023, podczas którego modelki prezentowały suknie zwieńczone realistycznymi (choć wykonanymi z tworzywa) głowami lwów, lampartów i wilków – pomysł Roseberry’ego, który jednych zachwycił, a innych oburzył​. To wydarzenie pokazało, że estetyka wykreowana przed laty przez Elsę – efektowna, surrealistyczna i przekraczająca granice – nadal żyje w modzie i wywołuje gorące dyskusje. View oEmbed on the source website Dziś nazwisko Elsy Schiaparelli wciąż wymieniane jest wśród największych ikon mody. Jej podejście do projektowania – traktowanie ubrań jak dzieł sztuki i manifestów kreatywności – inspiruje twórców poszukujących własnego, niepowtarzalnego stylu. Można śmiało powiedzieć, że odwaga i nonkonformizm Schiaparelli odcisnęły trwały ślad na współczesnej modzie. Jej ekstrawagancka wizja, od shocking pink po surrealistyczne dodatki, nadal żyje na wybiegach i czerwonych dywanach, przypominając, że moda bywa najciekawsza wtedy, gdy odważa się szokować, bawić i przekraczać granice.