Jeden z najbardziej wstrząsających filmów wojennych XXI wieku jest na HBO Max. To seans, który wciska w fotel
Są takie filmy, które nie pozwalają odetchnąć nawet na sekundę. „Helikopter w ogniu” w reżyserii mistrza Ridleya Scotta to właśnie taki seans – ogłuszające, brutalnie szczere i technicznie doskonałe kino wojenne, które przenosi widza w sam środek chaosu.
W zalewie lekkich, przyjemnych produkcji, które idealnie sprawdzają się jako tło do wieczornego relaksu, czasem potrzebujemy czegoś, co uderzy mocniej. Jeśli właśnie macie ochotę na taki seans, to mamy propozycję z najwyższej półki. Dostępny na HBO Max „Helikopter w ogniu” to nie jest kolejny film wojenny. To brutalnie szczere i mistrzowsko zrealizowane doświadczenie, które wciąga bez reszty. Film oparty na autentycznych wydarzeniach To nie jest fikcja. Film opowiada o autentycznych wydarzeniach z 3 października 1993 roku w Mogadiszu, w Somalii. Krótka, precyzyjna misja amerykańskich sił specjalnych, mająca na celu pojmanie dwóch poruczników lokalnego watażki, w mgnieniu oka zamienia się w piekło. Gdy dwa helikoptery Black Hawk zostają zestrzelone, żołnierze zostają uwięzieni na wrogim terenie, a planowana na godzinę akcja przeradza się w kilkunastogodzinną, krwawą walkę o przetrwanie na ulicach miasta. breaking Ridley Scott rezygnuje z jednego głównego bohatera i patosu. Zamiast tego, z dokumentalną precyzją, wrzuca nas w sam środek bitwy. To kino, które czuje się niemal fizycznie - huk wystrzałów, chaos komunikacyjny i nieustanne poczucie zagrożenia sprawiają, że to jedno z najbardziej realistycznych i intensywnych doświadczeń wojennych w historii kina. Wylęgarnia przyszłych gwiazd Tym, co po latach robi ogromne wrażenie, jest obsada. „Helikopter w ogniu” to prawdziwa wylęgarnia przyszłych supergwiazd. Na ekranie zobaczymy między innymi Josha Hartnetta, Ewana McGregora, Erica Banę, a w mniejszych, ale zapadających w pamięć rolach – bardzo młodych Toma Hardy’ego i Orlando Blooma. Jest też polski wątek. Za fenomenalne, nominowane do Oscara zdjęcia odpowiadał polski operator, Sławomir Idziak „Helikopter w ogniu” - gdzie obejrzeć? Film można obejrzeć w ramach subskrypcji na HBO Max.
Ma już ponad 10 lat i właśnie podbiła HBO Max. "Jedna z lepszych komedii, jakie widziałam". Jennifer Aniston w najlepszej formie
Ta komedia z 2013 roku przeżywa drugą młodość i podbija TOP 10 na HBO Max. W „Millerach” Jennifer Aniston (striptizerka) i Jason Sudeikis (diler) udają idealną rodzinę. To bezpretensjonalna zabawa i przepis na komediowe złoto, które wciąż bawi do łez.
Wyobraźcie sobie taką sytuację: jesteś drobnym dilerem marihuany, który wpada w poważne tarapaty i musi przemycić z Meksyku „odrobinę” towaru. Jaki jest najlepszy kamuflaż? Oczywiście, typowa amerykańska rodzina na wakacjach. David (Jason Sudeikis) wpada na genialny w swojej prostocie plan: wynajmuje cyniczną sąsiadkę-striptizerkę (Jennifer Aniston), denerwującego prawiczka z sąsiedztwa i nastoletnią uciekinierkę, by razem stworzyli idealną, uśmiechniętą rodzinę Millerów. Wypożyczają kampera i ruszają w podróż, która od początku jest skazana na katastrofę. Bezpretensjonalny humor i chemia, która iskrzy To, co sprawia, że ten film wciąż tak świetnie działa, to jego absolutny brak kompleksów i fantastyczna obsada. Chemia między czwórką głównych aktorów jest tak naturalna, że naprawdę wierzymy w tę dziwaczną, sklejoną na siłę rodzinę. Humor jest tu odważny, momentami wulgarny, ale nigdy nie przekracza granicy dobrego smaku. To komedia pomyłek, w której każda kolejna scena dokręca śrubę absurdu, a my śmiejemy się w głos – czy to podczas niezapomnianego striptizu w wykonaniu Jennifer Aniston, czy w trakcie rodzinnego, fałszowanego na cały głos wykonania hitu „Waterfalls”. "Jedna z lepszych komedii, jakie widziałam": OPINIA Muszę to powiedzieć głośno: „Millerowie” to dla mnie komedia niemal idealna i mój absolutny „comfort movie”. W przeciwieństwie do filmów, które bazują na tanich żartach, ten ma ogromne serce. Cała jego siła leży w genialnej chemii między czwórką bohaterów, którzy z cynicznych nieznajomych stają się na naszych oczach prawdziwą, choć pokręconą rodziną. To właśnie ta rodząca się więź sprawia, że śmieję się i wzruszam za każdym razem. To po prostu komediowe złoto i mój niezawodny poprawiacz nastroju. "Millerowie" - gdzie obejrzeć? Być może powrót „Millerów” na szczyty popularności to znak czasów. Wszyscy potrzebujemy czasem filmu-antidotum na zły humor; seansu, który nie wymaga od nas niczego poza oddaniem się czystej rozrywce. Ten film znajdziecie w ofercie HBO Max.
Apokalipsa, gwiazdy Hollywood i wielki demon. To najbardziej szalony film, jaki zobaczysz na HBO Max
Są dni, kiedy jedyne, o czym marzymy, to seans, który wyłączy myślenie i zagwarantuje porządną dawkę śmiechu. Jeśli właśnie masz taki wieczór, mamy idealną propozycję. To film, w którym największe gwiazdy Hollywood grają same siebie w obliczu… biblijnej apokalipsy.
Zły dzień w pracy? Masz ochotę na seans, który pozwoli ci się zresetować i po prostu pośmiać bez zbędnych refleksji? Mamy na to idealne lekarstwo: „To już jest koniec”, czyli jedną z najzabawniejszych i najbardziej absurdalnych komedii ostatnich lat. Film jest dostępny na HBO Max, a jego koncept jest genialny w swojej prostocie: co by było, gdyby apokalipsa zastała największe gwiazdy Hollywood na jednej, wielkiej domówce? „To już jest koniec”: apokalipsa na imprezie w Hollywood Wszystko zaczyna się niewinnie – na hucznej imprezie w luksusowej willi Jamesa Franco. W tłumie gości bawią się jego najlepsi przyjaciele: Seth Rogen, Jonah Hill, Jay Baruchel i tłum innych celebrytów, a każdy z nich gra… przerysowaną wersję samego siebie. W pewnym momencie sielanka kończy się w spektakularny sposób – niebo rozświetlają tajemnicze niebieskie promienie, a ziemia dosłownie usuwa im się spod nóg. Grupa ocalałych gwiazd musi zabarykadować się w domu i zmierzyć nie tylko z końcem świata, ale przede wszystkim z własnym ego. Zamiast heroicznej walki o przetrwanie, dostajemy przezabawną satyrę na zepsucie i egocentryzm branży filmowej. Absurd, autoironia i zero hamulców Za ten komediowy chaos odpowiada kultowy duet Seth Rogen i Evan Goldberg, którzy słyną z bezpretensjonalnego humoru i miłości do testowania granic dobrego smaku. Siłą filmu jest absolutna autoironia. Gwiazdy bezlitośnie kpią ze swojego publicznego wizerunku, a ich improwizowane dialogi, oparte na wieloletniej przyjaźni, to czyste komediowe złoto. Czeka tu na was wszystko: od kłótni o ostatni batonik po spotkanie z demonem o imponujących gabarytach. „To już jest koniec” - gdzie obejrzeć? To seans, który nie próbuje być niczym więcej niż jest: czystą, niczym nieskrępowaną rozrywką. Idealny na wieczór, gdy jedyne, czego pragniesz, to głośny i szczery śmiech. Film jest dostępny na platformie HBO MAX.
Ten film to uczta dla kinomanów. Ma 90% pozytywnych recenzji i wpadł do top 10 HBO Max
Jeśli masz wybrać jeden film do obejrzenia w weekend to postaw na ostatnie dzieło Richarda Linklatera. To film o procesie twórczym, artystycznych ambicjach, niełatwych relacjach i próbach pogodzenia się z własnymi słabościami.
Ostatnie dzieło Richarda Linklatera, „Blue Moon”, to jeden z najbardziej wzruszających i subtelnych filmów 2025 roku. Choć ominął polskie kina, od 17 kwietnia możemy go oglądać na HBO Max. „Blue Moon”: Historia pełna muzyki i emocji „Blue Moon” zabiera nas w podróż do życia legendarnego tekściarza Lorenza Harta oraz jego muzy, Elisabeth Weiland. Akcja dzieje się podczas premiery musicalu „Oklahoma!” – jednego z największych hitów Richarda Rodgersa. To film o procesie twórczym, artystycznych ambicjach, niełatwych relacjach i próbach pogodzenia się z własnymi słabościami. Wszystko to pokazane zostało z imponującą lekkością i humorem. Kreacje aktorskie warte Oscara W rolę Lorenza Harta wciela się Ethan Hawke, aktor od lat bliski sercu Linklatera, który za tę wyjątkową kreację zdobył nominację do Oscara. Partnerują mu Andrew Scott, za którego były nagradzane role w Berlińskim Festiwalu Filmowym, oraz Margaret Qualley i Bobby Cannavale – obsada, która tchnęła w film autentyczność i magnetyzm. Zachwyt widzów i krytyków na świecie Choć polscy krytycy ocenili „Blue Moon” z dystansem, widzowie na świecie są nim zachwyceni – rewelacyjne 90% na Rotten Tomatoes mówi samo za siebie. Ten film to nie tylko pięknie opowiedziana historia, ale też hołd dla sztuki i ludzkich emocji, które z łatwością nas poruszają. Film zdobył aż 8 prestiżowych nagród oraz 32 nominacje w różnych plebiscytach branżowych. Szczególnie wyróżniono aktorskie kreacje: Ethana Hawke’a oraz Andrew Scotta.
Nowy polski serial trafi do HBO Max już w czerwcu. „Proud” jeszcze przed premierą wywołuje burzę
HBO Max szykuje kolejną polską premierę. Już w czerwcu na platformę trafi „Proud”, serial oryginalny z Ignacym Lissem w roli głównej.
„Proud” to opowieść o młodym geju, którego rodzinna tragedia zmusza do nagłego wejścia w rolę opiekuna małego dziecka. Twórcy nie ukrywają, że chcą opowiedzieć nie tylko o odpowiedzialności i stracie, ale też uruchomić rozmowę o uprzedzeniach, homofobii i akceptacji. O czym opowiada „Proud”? Akcja serialu rozgrywa się w Warszawie, a jego głównym bohaterem jest Filip – młody mężczyzna, który prowadzi życie oparte na szybkim tempie miasta, pracy modela i pozornej kontroli nad codziennością. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy rodzinna tragedia burzy jego dotychczasowy świat. Po śmierci siostry Filip musi zająć się jej małym dzieckiem. To właśnie ten punkt wyjścia nadaje historii największą siłę. „Proud” nie opowiada o odpowiedzialności w abstrakcyjny sposób, ale pokazuje ją w momencie, w którym przychodzi nagle, bez przygotowania i bez gotowych odpowiedzi. Dla bohatera oznacza to zderzenie z rolą, której nie planował, i z życiem, które zmieni się diametralnie. W roli Filipa zobaczymy Ignacego Lissa, a obok niego na ekranie pojawią się m.in. Kamil Studnicki, Maria Sobocińska, Maja Ostaszewska, Joanna Kulig, Paweł Tomaszewski, Alicja Lewczuk i Mateusz Więcławek. Taki skład obsady od razu ustawia „Proud” w gronie polskich premier, którym warto się przyglądać. Za reżyserię odpowiada Karol Klementewicz, który współtworzył także scenariusz razem z Moniką Pęcikiewicz. Za zdjęcia odpowiada Weronika Bilska, muzykę skomponował Łukasz Targosz, a producentem jest Bogumił Lipski. Serial powstał we współpracy TVN Warner Bros. Discovery i Magnolia Films. Główny bohater nie ma być idealny Dużą siłą serialu ma być sam portret Filipa. To nie jest postać napisana pod prostą sympatię ani bohater, którego łatwo od początku ustawić po jednej stronie emocjonalnego sporu. Zamiast wygładzonej historii o „dobrym człowieku w trudnej sytuacji” twórcy proponują bardziej niejednoznaczny obraz młodego mężczyzny, który do tej pory raczej uciekał od konsekwencji, niż brał je na siebie. Dopiero nagłe wydarzenia w rodzinie zmuszają go do zatrzymania się i przewartościowania wszystkiego, co dotąd wydawało mu się ważne. W „Proud” nie chodzi więc tylko o samą opiekę nad dzieckiem, ale też o dojrzewanie do bliskości, odpowiedzialności i emocjonalnej obecności. „Proud” mówi o uprzedzeniach i akceptacji Serial już przed premierą wzbudza zainteresowanie także dlatego, że nie ogranicza się do rodzinnego dramatu. Ważnym elementem fabuły są reakcje otoczenia na orientację seksualną głównego bohatera. Twórcy jasno komunikują, że ta historia ma uruchomić debatę o społecznych uprzedzeniach, o tym, jak wygląda codzienność osoby queerowej w Polsce, i jak szybko prywatna sytuacja może stać się polem cudzych ocen. W tym sensie „Proud” zapowiada się jako serial mocno osadzony w emocjach, ale jednocześnie bardzo bliski współczesnej rzeczywistości. Homofobia nie ma tu być jedynie tłem czy symbolicznym problemem, lecz realnym doświadczeniem, które wpływa na decyzje bohatera, jego relacje i sposób, w jaki jest postrzegany przez innych. Serial już został zauważony za granicą Jeszcze przed polską premierą „Proud” zdążył zaistnieć w międzynarodowym obiegu festiwalowym. Tytuł znalazł się w konkursie głównym festiwalu Series Mania i zdobył Grand Prix. To ważny sygnał nie tylko dla samej produkcji, ale też dla całego rynku – zwłaszcza że polski serial w głównym konkursie tego wydarzenia pojawia się bardzo rzadko. Taki sukces sprawia, że „Proud” wchodzi na HBO Max nie jako kolejna lokalna nowość do szybkiego obejrzenia, ale jako tytuł, który już na starcie ma mocny prestiżowy stempel. To może tylko zwiększyć zainteresowanie widzów, którzy szukają seriali z wyraźnym społecznym kontekstem.
Szpital kontra zdesperowana matka. Ten dramat w stylu The Pitt trafił do top 10 filmów na HBO Max. Nie daje odetchnąć nawet na chwilę
„Dla dobra Adama” to poruszający dramat o walce matki z systemem i granicach odpowiedzialności. Laura Wandel prowadzi widza przez duszny szpitalny świat, a Léa Drucker nadaje tej historii siłę, napięcie i emocjonalną prawdę.
Filmy rozgrywające się w szpitalu zawsze działają na widzów wyjątkowo mocno, bo łączą intymność ludzkiego dramatu z chłodnym światem procedur, decyzji i ciągłego napięcia. Szpitalne opowieści rzadko są tylko historiami o chorobie - częściej stają się opowieściami o bezradności, winie, odpowiedzialności i granicach troski. Zamknięte sale, dyżury, pośpiech i poczucie, że każda minuta może coś zmienić, sprawiają, że takie kino niemal naturalnie buduje intensywność. Taki właśnie jest film „Dla dobra Adama”. „Dla dobra Adama” w top 10 na HBO Max „Dla dobra Adama” („L’intérêt d’Adam”) to jeden z tych filmów, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji, by wciągnąć widza bez reszty. Belgijsko-francuski dramat Laury Wandel właśnie jest dostępny na HBO Max i szybko stał się jednym z najmocniej zauważanych tytułów wśród filmowych nowości platformy. O czym jest „Dla dobra Adama” Punktem wyjścia jest historia czteroletniego Adama, który trafia do szpitala decyzją sądu jako dziecko skrajnie niedożywione. Jego matka, mimo ograniczonych praw i zakazu odwiedzin w pełnym wymiarze, nie zamierza odejść od łóżka syna. Trzyma się obecności przy dziecku tak, jakby była to ostatnia rzecz, której nikt nie może jej odebrać. To właśnie od tej sytuacji zaczyna się dramat, w którym każda decyzja ma ciężar większy, niż początkowo się wydaje. Laura Wandel zamienia oddział pediatryczny w zamknięty świat procedur, emocji i narastającej presji. Szpital w „Dla dobra Adama” nie pełni roli zwykłej scenografii. Jest mechanizmem, w którym personel medyczny, matka dziecka i prawo próbują mówić o tym samym - o bezpieczeństwie chłopca - ale każdy rozumie je inaczej. Jedna decyzja zmienia wszystko W centrum opowieści znajduje się Lucy, pielęgniarka, która pozwala matce Adama zostać przy synu poza wyznaczonymi godzinami. Ten gest wygląda jak odruch zwykłej ludzkiej empatii, jednak bardzo szybko przeradza się w sytuację coraz trudniejszą do opanowania. „Dla dobra Adama” pokazuje, jak cienka bywa granica między troską a przekroczeniem zasad, które mają chronić dziecko. „Dla dobra Adama”. Kto ma rację? (OPINIA) „Dla dobra Adama” wyróżnia się już samym punktem wyjścia: opowiada o zaniedbaniu dziecka i konflikcie między systemem a matką w sposób, który od razu budzi napięcie. Film skupia się na jednej sprawie, dzięki czemu mocniej wybrzmiewają emocje i relacje między bohaterami. Duże wrażenie robi Léa Drucker, która prowadzi tę historię z wyczuciem i nadaje jej wiarygodność. Całość ma surowy, immersyjny charakter i momentami może kojarzyć się z odcinkiem „The Pitt” osadzonym na pediatrii, tylko w bardziej przygnębiającym i kameralnym wydaniu. Reżyserka pokazuje nie tylko starcie samotnej matki z instytucją, ale też próbuje zakwestionować proste oceny i łatwe podziały. To film, który stawia na skupienie, napięcie i obserwację, a nie na efektowne zwroty akcji. Najmocniej zostaje w pamięci scena, w której sam Adam wybiera, z kim chce zostać.
Widzowie czekali na ten powrót 4 lata. Jeden z największych hitów HBO Max od dzisiaj w streamingu. To początek końca?
Fani czekali naprawdę długo, ale w końcu się doczekali. Od dzisiaj widzowie HBO Max mogą zobaczyć początek 3. sezonu „Euforii”. Jednak zamiast entuzjazmu pojawia się coraz więcej znaków zapytania.
Uwaga: artykuł zawiera spoilery. To ważny moment dla całej produkcji, bo poprzednia odsłona zadebiutowała jeszcze w 2022 roku, więc przerwa między sezonami była wyjątkowo długa. Powrót jednego z największych hitów platformy miał być wielkim wydarzeniem – tymczasem pierwsze reakcje sugerują, że nowa seria może podzielić widzów. Dotychczas serial należał do najmocniejszych tytułów HBO Max i przez lata uchodził za jeden z pewniaków platformy. Dwa pierwsze sezony zbierały solidne recenzje i cieszyły się dużym uznaniem krytyków, ale przy 3. sezonie nastroje są wyraźnie chłodniejsze. To może być sygnał, że twórcy mają problem z utrzymaniem poziomu, do którego przyzwyczaili odbiorców. Tym bardziej że od miesięcy pojawiają się spekulacje, iż nowa odsłona może być zarazem początkiem końca całej historii. „Euforia” po czterech latach przerwy To, że „Euforia” wydaje się dziś zupełnie innym serialem, nie powinno nikogo zaskakiwać. Kiedyś dało się ją jeszcze względnie trafnie nazwać opowieścią o licealistach. Dziś surrealistyczny, często duszny portret nastoletniego życia w Los Angeles wymyka się prostym kategoriom, bo jego bohaterowie wpadli już w zakręt dorosłości i pędzą dalej bez trzymanki. View oEmbed on the source website Od finału drugiego sezonu, wyemitowanego w lutym 2022 roku, minęły cztery lata. W tym czasie wydarzyło się naprawdę wiele – także rzeczy tragicznych. Zmarły trzy osoby związane z serialem: Angus Cloud, odtwórca roli Fezco, który w 2023 roku przedawkował narkotyki; producent Kevin Turen, który również odszedł nagle w 2023 roku na zawał; oraz Eric Dane, zmarły w lutym z powodu niewydolności oddechowej wywołanej ALS. Na końcu odcinka twórcy oddali im hołd planszą dedykacyjną. „Euforia” w 2026 roku nie miała wyjścia – musiała się zmienić, musiała wyglądać inaczej. Auto na granicy jako metafora całego serialu Już na początku pierwszego odcinka długo wyczekiwanego trzeciego sezonu „Euforii” pojawia się scena, która – być może nieintencjonalnie – staje się idealną metaforą tego, czym dziś jest ten serial. Rue (Zendaya), kilka lat po ukończeniu liceum, przewozi fentanyl przez granicę z Meksykiem, próbując spłacić gigantyczny dług wobec narkotykowej bosski Laurie (Martha Kelly). W pewnym momencie usiłuje przedostać się samochodem przez mur graniczny i wrócić do Stanów Zjednoczonych. Udaje jej się rozpędzić auto po dwóch rampach przygotowanych przez przekupionego strażnika. Problem w tym, że samochód zatrzymuje się dokładnie na szczycie muru i zaczyna niebezpiecznie się chwiać. Rue musi wydostać się z pojazdu i ostrożnie zsunąć z powrotem na amerykańską stronę. „Chwianie się nad przepaścią” to zresztą najlepszy opis tego, co robi dziś sama „Euforia” – przynajmniej w tym pierwszym odcinku trzeciego, a być może ostatniego sezonu. Życie absolwentów East Highland High School jest niestabilne, zwłaszcza życie Rue, która próbuje skorygować kurs i zwraca się ku chrześcijaństwu, ale wciąż nie potrafi zjechać z drogi prowadzącej prosto do samozagłady. Serial także chwieje się twórczo. Sam Levinson, autor scenariusza i reżyser premiery, ambitnie próbuje nadrobić zaległości i opowiedzieć, co dzieje się z niemal nieporęcznie dużą liczbą bohaterów, z których każdy żyje dziś w zupełnie innej rzeczywistości. Problem w tym, że te zmiany tonów nie zawsze do siebie pasują. W najlepszych momentach ten odcinek jest napięty, szorstki i zaskakujący – zwłaszcza wtedy, gdy skupia się na Rue. W najgorszych zmusza nas do oglądania tego, co dzieje się z Cassie i Nate’em, którzy sprawiają wrażenie, jakby istnieli nie tylko w innej rzeczywistości, ale wręcz na innej planecie. Nowa „Euforia” przypomina western? A dziś wygląda przede wszystkim jak western. I, jak Levinson powiedział „New York Timesowi”, jest to całkowicie zamierzone. Praca Rue jako kurierki narkotykowej regularnie prowadzi ją przez zakurzone krajobrazy Meksyku i Teksasu. Na chwilę znajduje schronienie na farmie należącej do Millerów – skrajnie konserwatywnej chrześcijańskiej rodziny. Ale westernowy klimat budują tu także inne elementy. Levinson rozszerzył format obrazu do proporcji 2.20:1 – dokładnie takich, jakich używano w wielu klasycznych filmach tego gatunku. Na ścieżce dźwiękowej pojawia się Waylon Jennings. Konfrontacja Rue z właścicielem strip clubu – mężczyzną o znaczącym, niemal symbolicznym nazwisku Alamo Brown (Adewale Akinnuoye-Agbaje, tak, ten sam, który grał Mr. Eko w „Lost”) – kończy się sceną z postrzeleniem jabłka nad jej głową, co przywołuje skojarzenia ze spaghetti westernem. Z kolei obrzydliwa sekwencja, w której Rue połyka absurdalną liczbę baloników z narkotykami, przywołuje słynną scenę „Nikt nie zje pięćdziesięciu jajek” z „Nieugiętego Luke’a”. To technicznie nie jest western, ale w centrum także stoi buntownik idący pod prąd systemowi, czyli – w pewnym sensie – kowboj. A gdyby ktoś się zastanawiał, jak szybko podczas premiery „Euforii” może poczuć mdłości, odpowiedź brzmi: po 14 minutach. Rue jako antybohaterka Dzikiego Zachodu Sama Rue – bezmyślna, bezprawna, rzucająca się w wir ryzyka – też jest jakimś rodzajem kowboja. A może raczej jak Caine z „Kung Fu”, który po prostu wędruje przez świat. Chociaż w tej wersji świata dorabia też jako kierowczyni Ubera, bo nawet duchowy nomada musi dziś mieć side hustle. Tak czy inaczej, Levinson wyraźnie chce pokazać, że nawet w miejskim Los Angeles wszystko zaczyna przypominać Dziki Zachód: zasady nieustannie się przesuwają, o ile w ogóle jeszcze istnieją, a ludzie próbują zagarnąć tyle, ile się da, póki jeszcze mogą. „To miasto się rozpada” – mówi Rue jeden z pasażerów Ubera, kiedy wiezie go przez Los Angeles. „Ktoś musi coś zrobić z tą przestępczością”. W najzabawniejszym momencie odcinka kamera odjeżdża, ujawniając, że mężczyzna jest przebrany za Batmana. Co słychać u Maddy i Lexi? Tymczasem Maddy (Alexa Demie) pracuje jako asystentka menedżerki i pomaga aktorom oraz influencerom budować ich marki. Haruje bez przerwy, a pieniędzy i tak z tego niewiele. Lexi (Maude Apatow), co akurat nikogo nie dziwi, pracuje na planie serialu pod okiem wpływowej showrunnerki granej przez Sharon Stone. Nocna opera mydlana „L.A. Nights”, którą nadzoruje Patricia Lance, bardziej przypomina „Melrose Place” niż cokolwiek, co dziś można zobaczyć w streamingu czy telewizji. Pokój scenarzystów – pełen ostentacyjnie progresywnych, palcami strzelających autorów – wygląda jak koszmar senny wyznawcy MAGA. Levinson najwyraźniej celuje tu w satyrę na Hollywood, choć nie jestem jeszcze przekonana, czy niedzielne wieczory HBO potrzebują aż dwóch seriali rozgrywających się na tym polu. Trzeci sezon „The Comeback” robi to już bardzo skutecznie, nie wspominając nawet o „Hacks” czy „The Studio” od Apple TV+. Wszystko wskazuje też na to, że Lexi w końcu wpisze własne życie do fabuły „L.A. Nights”, co – miejmy nadzieję – doprowadzi do powstania „Our Life: The Series”. Jules, Fezco i bohaterowie poza kadrem Nawet bohaterowie, o których tylko się mówi, ale których nie widzimy na ekranie, zdają się po drodze gubić moralność, godność albo jedno i drugie. Z rozmowy z Maddy dowiadujemy się, że Jules pracuje jako sugar baby. Fezco wciąż żyje, ale siedzi w więzieniu i tęskni za Lexi, która nie ma nawet ochoty do niego zadzwonić. A potem są jeszcze Nate (Jacob Elordi) i Cassie (Sydney Sweeney), przy których naprawdę trudno powstrzymać się od pytania: przepraszam, ale co tu się właściwie dzieje? Cassie i Nate są dziś w zupełnie innym serialu Według wspomnianego artykułu w „New York Timesie”, Sweeney przed rozpoczęciem sezonu 3 powiedziała Levinsonowi: „Zrób mi tylko jedną przysługę: dopilnuj, żeby Cassie była szalona”. Cóż, misja została wykonana z nawiązką. W trzecim sezonie Cassie kompletnie odpłynęła – i to w sposób, który nie do końca współgra z tym, kim była wcześniej. W czymś, co ewidentnie brzmi jak meta-komentarz do medialnej obsesji na punkcie ciała Sweeney, a także jej rzekomo konserwatywnych poglądów, Cassie żyje dziś – jak mówi Rue – w „prawicowej podmiejskiej bańce, udając boginię na TikToku”. Kiedy widzimy ją po raz pierwszy, jest przebrana za seksownego szczeniaczka, chodzi na czworakach, z otwartymi ustami i wywieszonym językiem, wszystko po to, by podbić swoje zasięgi w mediach społecznościowych. Ona i Nate, którzy właśnie planują ślub, mieszkają w absurdalnie wielkiej posiadłości typu McMansion, urządzonej tak, jakby nikt nie zmieniał tam wystroju od 2001 roku. Czy odziedziczyli ten dom? A może specjalnie urządzili go właśnie w ten sposób? Czy to tylko ostentacyjny sposób Levinsona na pokazanie, że Cassie i Nate desperacko próbują odgrywać wersję sukcesu, jaką sprzedało im społeczeństwo? Ślub, OnlyFans i amerykański kult pieniędzy Nate przejął firmę budowlaną, którą wcześniej prowadził jego ojciec Cal (Eric Dane), zapewne nadal przebywający w więzieniu. Jest śmiertelnie zestresowany inwestycją mieszkaniową dla seniorów. „Jeden boomer umiera co 15 sekund” – mówi potencjalnemu inwestorowi. „Przyspiesz o dziesięć lat i dostaniesz falę śmierci na gigantyczną skalę”. Ach tak – nic nie rozpala prawdziwego amerykańskiego kapitalisty bardziej niż wizja dochodowej fali zgonów. Krótko mówiąc: Cassie i Nate – który, nawiasem mówiąc, jeździ Cybertruckiem, a to odkrycie niemal sprawiło, że prysnęło mi chardonnay nosem – są po prostu koszmarni. Jasne, można powiedzieć, że zawsze tacy byli: skupieni na sobie, gotowi stawiać własne potrzeby ponad wszystkich innych. Ale dwa pierwsze sezony traktowały ich z pewnym wyczuciem. Pokazywały ich słabości, emocjonalne pęknięcia i okoliczności, które uczyniły z nich ludzi zamkniętych, egoistycznych, czasem wręcz okrutnych. Tymczasem premiera trzeciego sezonu sprowadza ich do ledwie naszkicowanych karykatur, na których Levinson zawiesza rozmaite społeczne obsesje – choćby amerykańskie uwielbienie dla pieniędzy. Cassie postanawia założyć OnlyFans, żeby zarobić na kwiaty ślubne za 50 tysięcy dolarów. „Nie czekałam całe życie na weselę z getta” – mówi z pełną powagą podczas kolacji w otoczeniu mniej więcej 97 zapalonych świec. Cassie może i oszalała, ale jest tu też małostkowa i głupia – a wcześniej nie wydawała mi się ani jednym, ani drugim. Przynajmniej nie przez cały czas. Problem z przemianą Nate’a Podobnie średnio przekonuje mnie pomysł, że Nate tak wyraźnie staje się swoim ojcem. W drugim sezonie oddał Cala w ręce policji – czy naprawdę nie robiłby wszystkiego, by nie skończyć dokładnie tą samą drogą? A może Levinson próbuje zasugerować, że powtórzenie tego wzorca było nieuniknione? Tak czy inaczej, oboje są po prostu zbyt młodzi, by wiarygodnie funkcjonować w tej groteskowej wersji dorosłości, co tylko pogłębia wrażenie sztuczności. Na tym etapie Cassie i Nate nie żyją już nawet w „prawicowej podmiejskiej bańce”. Oni są po prostu w zupełnie innym serialu niż reszta bohaterów „Euforii”. Levinson prowadzi Rue w stronę odkupienia Pośród całego tego dziwactwa widać jednak, że Levinson próbuje zmierzać ku odkupieniu – zwłaszcza w przypadku Rue. Po wizycie na farmie Millerów często o nich myśli i wraca do obrazu ich pozornie idyllicznego życia poza systemem. Nie mają dostępu do internetu. Czy można w ogóle wyobrazić sobie taki luksus? Rue zaczyna zastanawiać się, czy nie powinna zwrócić się ku religii. „Nie będę przyjaźnić się z chrześcijanką” – mówi Lexi, kiedy Rue opowiada jej o Millerach. „Dlaczego?” – pyta Rue. „Bo są oceniający” – odpowiada Lexi. To mimowolnie ironiczna kwestia, która równie dobrze mogłaby paść z ust Hannah Horvath – i traktuję to jako komplement. Wiara czy desperacka potrzeba zmiany? Dziwi mnie jednak, że w scenie retrospekcji z Alim (Colman Domingo, jak zwykle znakomity w swoich kameralnych dialogach z Zendayą) Rue z takim zapałem atakuje wszystkie fragmenty Biblii, które stoją w sprzeczności z jej wartościami, a jednocześnie w teraźniejszej osi fabularnej ani razu nie komentuje tego, że ci „wspaniali” chrześcijańscy Millerowie są wyraźnie uprzedzeni wobec Meksykanów. Czy jako kobiety kolorowej naprawdę by jej to nie poruszyło? Nie jestem też przekonana, że Rue na tym etapie naprawdę wierzy w Boga. Bardziej niż duchowego przebudzenia pragnie chyba osobistej przemiany, której nie potrafi osiągnąć samodzielnie. „Na tym polega piękno kraju, który nazywamy Ameryką” – mówi jej Alamo, wywołując w jej zwykle zamglonych od narkotyków oczach coś na kształt nadziei. „Każdy może wymyślić siebie na nowo”. Czy Rue da się jeszcze uratować? Później Rue tłumaczy Alamo, że właśnie w tym momencie zaczęła się zastanawiać, czy to sam Bóg nie zaprowadził jej do tego burdelu i do tego mężczyzny, który z dumą oznajmia, że jest „w biznesie cipki” – co z niewiadomych przyczyn brzmi dla Rue zaskakująco kusząco, zapewne dlatego, że desperacko szuka jakiejkolwiek drogi ucieczki od życia sprowadzonego do połykania narkotyków i odrabiania długu wobec Laurie. Tyle że nie jest wcale jasne, czy ludzie z otoczenia Alamo mają ochotę wpuścić ją do tego swojego „biznesu” – zwłaszcza Bishop (Darrell Britt-Gibson), który od pierwszej chwili patrzy na nią z podejrzliwością. A jeśli to naprawdę Bóg ją tu przyprowadził, nie jestem pewna, czy po to, żeby mogła zacząć wszystko od nowa. Bo nawet jeśli taka szansa istnieje, czy Rue w ogóle jest jeszcze zdolna do prawdziwej przemiany? Czy nie zagubiła się już za bardzo? Na razie – jak ten samochód zawieszony na szczycie muru granicznego – jej próba wynalezienia siebie na nowo, a może nawet odkupienia, może równie dobrze skończyć się w jedną, jak i w drugą stronę. Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.com
Kasowy hit z Timothee Chalametem o słynnym twórcy słodyczy jest na HBO Max. To idealna opcja na familijny seans
Timothée Chalamet jako młody Willy Wonka okazał się strzałem w dziesiątkę. Barwny, musicalowy prequel w reżyserii Paula Kinga podbił kina na całym świecie, zarobił setki milionów dolarów i szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych familijnych hitów ostatnich lat. Można go obejrzeć na HBO Max.
Timothée Chalamet od kilku lat pozostaje jednym z najgłośniejszych aktorów młodego pokolenia. Międzynarodowy rozgłos przyniosła mu rola w „Call Me by Your Name”, za którą otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora podczas 90. gali Oscarowej. Później zagrał m.in. w „Beautiful Boy”, „Małych kobietkach”, „Diunie”, „Diunie: Część druga” i „A Complete Unknown”, a jego nazwisko regularnie wracało także w sezonie nagród - obok oscarowych nominacji ma na koncie również nominacje do BAFTA i Złotych Globów, w tym za „Wonkę”. „Wonka” to bez wątpienia jeden z tych filmów, które z miejsca stały się kinowym fenomenem. Produkcja z Timothée Chalametem w roli młodego Willy’ego Wonki najpierw przyciągnęła tłumy do sal kinowych, a później trafiła do streamingu. Film jest obecny w katalogu HBO Max, dzięki czemu widzowie mogą oglądać ten głośny tytuł także w domu. "Wonka" - o czym jest? „Wonka” to barwny, pełen magii prequel kultowej historii o ekscentrycznym twórcy słodyczy, który tym razem pokazuje nie dojrzałego właściciela fabryki, lecz jego początki. Film śledzi losy młodego Willy’ego Wonki, który przyjeżdża do wielkiego miasta z głową pełną marzeń i planem otwarcia własnego sklepu z czekoladą w prestiżowej Galerii Smakoszy. Szybko jednak zderza się z brutalną rzeczywistością – rynkiem rządzonym przez bezwzględnych producentów słodyczy, którzy nie zamierzają dopuścić do siebie nowej konkurencji. Przez naiwność trafia też do pułapki zastawionej przez przebiegłą panią Skrobicz i zostaje zmuszony do pracy w pralni, gdzie poznaje Niteczkę oraz grupę innych outsiderów. To właśnie z nimi zaczyna snuć plan odzyskania wolności i spełnienia marzeń, a po drodze spotyka także tajemniczego Umpa-Lumpę. Całość utrzymana jest w musicalowej konwencji i łączy humor, wzruszenie oraz opowieść o tym, jak biedny marzyciel stał się najsłynniejszym producentem czekolady na świecie. Za reżyserię odpowiada Paul King, twórca „Paddingtona”, a obok Timothée Chalameta na ekranie pojawiają się m.in. Hugh Grant, Rowan Atkinson, Olivia Colman, Sally Hawkins, Keegan-Michael Key i Calah Lane. Wszystko to sprawiło, że film połączył familijny urok, musicalową lekkość i sentymentalny klimat z dużym komercyjnym potencjałem. Teraz „Wonka” jest dostępny na HBO Max. Kasowy sukces „Wonki” Globalną skalę sukcesu najlepiej pokazują wpływy "Wonki" z box office’u - film zarobił ponad 634 miliony dolarów na całym świecie, z czego blisko 200 milionów przypadło na rynek amerykański i kanadyjski. Przy budżecie wynoszącym około 125 milionów dolarów „Wonka” bardzo szybko stała się jednym z najbardziej dochodowych tytułów familijnych. "Wonka" (OPINIA) „Wonka” to film, który ogląda się z dużą przyjemnością, nawet jeśli od początku wiadomo, w jakim kierunku zmierza ta historia. Najbardziej urzeka tu lekkość: to kino ciepłe, kolorowe i pełne wyobraźni, ale nieprzesadzone. Timothée Chalamet tworzy bohatera pełnego wdzięku i energii, dzięki czemu łatwo wejść w ten bajkowy świat. Nie wszystko działa idealnie - momentami film jest zbyt przewidywalny, a musicalowa forma może nie każdego przekonać. Mimo to „Wonka” broni się. To po prostu bardzo urokliwa, podnosząca na duchu opowieść.
Bohaterowie kultowego serialu wracają po 4 latach nieobecności. Widzowie piszą wprost: „to już zupełnie inna historia”
Po czterech latach ciszy „Euforia” wraca z nowym sezonem - i jak pokazuje nowy zwiastun od HBO - to, że nie będzie to już ta sama opowieść. Skok w czasie, mroczniejszy klimat i bohaterowie, którzy dawno przestali być nastolatkami.
Cztery lata - tyle przyszło czekać fanom „Euforii” na nowy sezon. W międzyczasie serial urósł do rangi współczesnego kultu, a jego obsada stała się jednymi z najgorętszych nazwisk w Hollywood. Teraz HBO Max odsłania kolejne karty i jedno jest pewne: powrót nie będzie sentymentalną podróżą do licealnych korytarzy. 3 sezon „Euforii” już za chwile. HBO Max udostępniło nowy zwiastun Nowy zwiastun jasno pokazuje, że bohaterowie zostawili za sobą szkolną rzeczywistość - ale nie chaos, który zawsze im towarzyszył. Akcja przenosi się kilka lat do przodu. Rue nie jest już zagubioną nastolatką, lecz osobą uwikłaną w znacznie poważniejsze sprawy - w tym kontakty z narkotykowym światem sięgającym Meksyku. W jednej ze scen widzimy ją podczas przesłuchania przez agentów antynarkotykowych, co tylko podkręca napięcie. Zmieniają się też relacje. Cassie i Maddy znów znajdują się blisko siebie, choć wszystko wskazuje na to, że stare rany wcale się nie zagoiły. Z kolei wątek Cassie i Nate’a idzie o krok dalej - ich relacja ewoluuje, ale niekoniecznie w stronę szczęśliwego zakończenia. View oEmbed on the source website Mroczniejsza, bardziej dorosła „Euforia” Twórca serialu, Sam Levinson, tym razem wyraźnie wychodzi poza estetykę szkolnego dramatu. Trzeci sezon ma być opowieścią o dorosłości - tej brutalnej, nieuporządkowanej i często bolesnej. Pojawiają się wątki wiary, odkupienia i konfrontacji z własnymi wyborami, ale też dobrze znane elementy: uzależnienia, przemoc i emocjonalne uzależnienie od innych ludzi. Na ekran wraca główna obsada, w tym Zendaya, Sydney Sweeney, Jacob Elordi czy Hunter Schafer, ale pojawią się też nowe, zaskakujące nazwiska. Wśród nich Sharon Stone, Rosalia czy Natasha Lyonne. To tylko podkręca oczekiwania wobec sezonu, który - jak zapowiadają twórcy - ma domknąć całą historię. „Euforii” sezon 3. „To już zupełnie inny serial” Już po pierwszych materiałach promocyjnych widzowie piszą wprost, że to „zupełnie inna historia”. „Czuję, że nawet nie muszę oglądać ponownie sezonów 1 i 2, bo to już zupełnie nowy serial” - brzmi jeden z komentarzy. I trudno się z tym nie zgodzić. Klimat jest cięższy, bardziej surowy, momentami wręcz filmowy - jakby „Euforia” przeszła własną transformację razem ze swoimi bohaterami. Nie zmienia się jedno - intensywność. Warto podkreślić, że za kulisami też doszło do zmian. Nowy sezon został nakręcony na taśmie filmowej 35 mm i 65 mm, co jest rzadkością w produkcjach telewizyjnych. Efekt? Jeszcze bardziej kinowa jakość obrazu i wizualna opowieść o przejściu z zamkniętego świata młodości do nieprzewidywalnej dorosłości. Dlaczego tyle trzeba było czekać 3. sezon „Euforii”? Pierwotnie zakładano, że nowe odcinki pojawią się znacznie wcześniej - mniej więcej dwa lata po premierze drugiego sezonu w 2022 roku. Tak jednak się nie wydarzyło i minęły aż 4 lata. Na tak długą przerwę złożyło się kilka czynników - od rosnącej popularności głównych gwiazd, przez napięcia za kulisami, aż po tragiczne wydarzenia, które dotknęły obsadę. Jednym z powodów opóźnienia był błyskawiczny rozwój karier trójki głównych aktorów - Zendayi, Sydney Sweeney i Jacoba Elordiego. Ich napięte harmonogramy znacząco utrudniały rozpoczęcie prac nad nowym sezonem. Dodatkowo, jak informował „The Hollywood Reporter”, na planie miało dochodzić do napięć między Zendayą a kontrowersyjnym twórcą serialu, Samem Levinsonem. Na produkcję wpłynęły także dramatyczne wydarzenia. W lipcu 2023 roku Angus Cloud, który grał uwielbianą przez widzów postać Feza, zmarł w wyniku przypadkowego przedawkowania narkotyków. Jego śmierć wstrząsnęła całą ekipą i na długo zatrzymała prace nad serialem. O emocjach związanych z powrotem na plan otwarcie mówiła Hunter Schafer. W podcaście „Call Her Daddy” przyznała, że początkowo przyjęła rolę, ponieważ było to „więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widziałam w całym swoim życiu”. Jednocześnie nie ukrywała swoich wątpliwości po śmierci kolegi z planu: „Jeśli wrócimy, to będzie trudne. Myślę, że jest taki świat, w którym możemy to przekuć w piękny trzeci sezon - jeśli ma powstać. To naprawdę wszystkich wytrąciło z równowagi”. Niepewność wobec nowego sezonu wyrażał również Jacob Elordi. W rozmowie w ramach cyklu „Actors on Actors” magazynu „Variety” przyznał: „Czy to zadziała - nie wiem. Jest szansa, że to, co zrobiłem, nie jest dobre”. Wszystko to sprawia, że trzeci sezon „Euforii” powstawał w zupełnie innych okolicznościach niż poprzednie. Kiedy premiera „Euforii” sezon 3? Premiera już 12 kwietnia na platformie HBO Max. Nowe odcinki będą pojawiać się co tydzień. I choć wiele wskazuje na to, że „Euforia” w swojej nowej odsłonie będzie trudniejsza w odbiorze, jedno pozostaje niezmienne - znów zapowiada się historia, od której trudno będzie oderwać wzrok.
Ten polski serial z Heleną Englert porównywano do "Szkoły dla elity". Odsłania mroczną stronę popularności i mediów społecznościowych
„Bring Back Alice” to polski serial HBO Max o zaginięciu nastoletniej influencerki. Po dwóch latach Alicja wraca, ale nic nie pamięta. Jej powrót budzi podejrzenia, a napięcie rośnie wraz z odkrywaniem kolejnych tajemnic.
W 2023 roku na platformie HBO Max pojawił się polski serial „Bring Back Alice”, który wpisuje się w rosnący trend produkcji opowiadających o młodym pokoleniu, mediach społecznościowych i cienkiej granicy między wizerunkiem a rzeczywistością. To historia, która zamiast prostych rozwiązań oferuje napięcie, niedopowiedzenia i coraz więcej pytań, na które nie ma oczywistych odpowiedzi. „Bring Back Alice”: tajemniczy powrót, który burzy porządek W centrum fabuły znajduje się Alicja Stec - nastoletnia influencerka, która znika bez śladu. Gdy po dwóch latach niespodziewanie wraca, nie pamięta, co działo się podczas jej nieobecności. Zamiast ulgi pojawia się niepokój, a jej powrót szybko burzy pozorną stabilność wśród znajomych i rodziny. Każde jej słowo i gest zaczynają być analizowane, a atmosfera gęstnieje z odcinka na odcinek. Serial nie skupia się wyłącznie na zagadce zniknięcia. Równie ważne są relacje między bohaterami, które zaczynają się rozpadać pod wpływem tajemnic i niedopowiedzeń. Akcja serialu rozgrywa się w Trójmieście, które nie jest jedynie tłem wydarzeń. Luksusowe apartamenty, prestiżowe szkoły i nadmorska sceneria tworzą świat pozornie idealny, w którym jednak kryją się poważne problemy. W głównych rolach występują Helena Englert jako Alicja oraz Katarzyna Gałązka jako jej przyjaciółka Weronika. To właśnie ich relacja stanowi emocjonalne centrum serialu - pełne napięcia, niedomówień i zmieniających się dynamik. Bohaterowie nie są jednoznaczni, co sprawia, że widz do końca nie ma pewności, komu można zaufać. Hejt po premierze serialu Helena Englert przyznała, że po premierze „Bring Back Alice” spotkała się z falą hejtu. Aktorka nie spodziewała się aż tak krytycznego odbioru i szczególnie dotknęło ją to, że widzowie utożsamiali ją z graną postacią, nie oddzielając fikcji od rzeczywistości. Podkreśliła, że choć starała się nie mieć dużych oczekiwań, reakcje po pierwszych odcinkach były dla niej trudne. Jak wyznała w wywiadzie dla „Pani”, najbardziej zabolał ją negatywny odbiór bohaterki oraz brak zrozumienia dla konwencji serialu. Dodatkowym wyzwaniem okazały się reakcje znajomych - nie wszyscy okazali jej wsparcie. „Bring Back Alice” (OPINIA) „Bring Back Alice” wyraźnie akcentuje wpływ mediów społecznościowych na życie młodych ludzi. Popularność, presja i potrzeba utrzymania idealnego wizerunku stają się jednym z kluczowych tematów. Serial pokazuje, jak łatwo zatracić granicę między tym, co prawdziwe, a tym, co wykreowane. Choć opinie o produkcji są podzielone, wielu widzów podkreśla jej klimat i umiejętne budowanie napięcia. Krytyka dotyczyła przede wszystkim świata przedstawionego w serialu. "To trochę taka serialowa Eurowizja – realizacyjnie top, na scenie wyścig stylizacji pt. "kto bardziej", ale tak jakby wszyscy zapomnieli o równie istotnej kwestii – mianowicie o treści. Przeciętne aktorstwo (poza pewnymi wyjątkami i wyróżniającym się duetem Dela-Jankowska) oraz równie sztuczne dialogi momentami, aż skręcają z krindżu, ale warstwa audiowizualna z pewnością wyróżnia się na rodzimym rynku i nieco bilansuje straty. Fabularnie bije od tej produkcji dziwaczny vibe paradokumentu na sterydach w patointeligenckich realiach, ale jest to zarówno wada, jak i zaleta, bo jakimś cudem całość potrafi magnetyzować. Jedno jest pewne: ten serial jest JAKIŚ!, a to też cenna wartość w tłumie szarości, lecz warto dodać, że nie zawsze służy mu to na dobre..." - napisał Robert Kaczmarek w serwisie filmweb.pl Mimo wielu wątpliwości to „Bring Back Alice” pozostaje jedną z bardziej intrygujących polskich produkcji ostatnich lat, szczególnie dla tych, którzy szukają historii nieoczywistych i angażujących emocjonalnie. Serial można oglądać na platformie HBO Max.