Krytycy są zgodni, że nowy miniserial ze świata „Gry o tron” to perełka HBO Max. Fani Westeros muszą go obejrzeć
Westeros znów otwiera swoje bramy. „Rycerz siedmiu królestw” to nowy serial HBO osadzony sto lat przed „Grą o tron” – bardziej kameralny, surowy i skupiony na honorze, politycznych intrygach oraz rycerskiej drodze przez niebezpieczny świat Siedmiu Królestw.
Westeros znów wzywa. HBO wypuściło serial „Rycerz siedmiu królestw”, który jest powrotem do uniwersum „Gry o tron” – tym razem sto lat przed narodzinami Daenerys Targaryen i wojną o Żelazny Tron. Nowy serial liczy sześć odcinków i opowiada historię, która – choć pozbawiona smoków – tłumaczy, jak kształtował się świat znany fanom kultowej sagi. To Westeros bardziej przyziemne, brutalne i boleśnie ludzkie. Fabuła serialu „Rycerz siedmiu królestw” to ekranizacja opowiadań George’a R.R. Martina znanych jako Opowieści o Dunku i Jaju. Akcja rozgrywa się w czasach, gdy ród Targaryenów wciąż zasiada na Żelaznym Tronie, a smoki są już tylko legendą – podobnie jak ich dawna potęga. Głównym bohaterem jest sir Duncan Wysoki, zwany Dunkiem (Peter Claffey) – wędrowny rycerz bez wielkiego nazwiska, ale z jasno określonym kodeksem honorowym. Towarzyszy mu bystry, bezczelny giermek Jajo (Dexter Sol Ansell). Razem przemierzają królestwo, biorą udział w turniejach rycerskich, wikłają się w polityczne intrygi i spotykają przedstawicieli możnych rodów. To historia drogi, która pokazuje Westeros z perspektywy ludzi stojących z dala od wielkich tronów, ale w samym centrum nadchodzących konfliktów. Obsada serialu: kto gra w prequelu „Gry o tron”? HBO postawiło na mieszankę świeżych twarzy i doświadczonych aktorów: Peter Claffey – ser Duncan Wysoki Dexter Sol Ansell – Jajo (Aegon Targaryen) Daniel Ings – ser Lyonel Baratheon Bertie Carvel – Baelor Targaryen Sam Spruell – Maekar Targaryen Shaun Thomas – Raymun Fossoway Henry Ashton – Daeron Targaryen Tanzyn Crawford – Tanselle Finn Bennett – Aerion Targaryen Producentem wykonawczym serialu jest George R.R. Martin, co dla fanów „Gry o tron” jest jasnym sygnałem: to nie będzie luźna wariacja, lecz wierna adaptacja. Za sterami produkcji stoi Ira Parker, a całość powstaje we współpracy HBO z Warner Bros. Discovery. Westeros bez smoków, ale z pazurem - recenzje serialu „Rycerz siedmiu królestw” rezygnuje z widowiskowej fantastyki na rzecz surowego realizmu. Zamiast smoków – pot i krew na turniejowych arenach. Zamiast magii – polityczne napięcia, ambicje i zdrady. Jeśli lubisz rycerskie pojedynki, kamienne zamki, obozowiska i narady, ten serial wciągnie cię bez pamięci. To klimat bliższy pierwszym sezonem „Gry o tron”. Kulisy produkcji: gdzie kręcono „Rycerza siedmiu królestw”? Zdjęcia realizowano głównie w Irlandii Północnej, m.in. w Belfaście, Ballymenie, Strangford oraz w malowniczym Tollymore Forest Park – doskonale znanym fanom „Gry o tron”. Część scen powstała również w Londynie. Twórcy postawili na maksymalną wiarygodność historyczną. Kostiumy i scenografie wykonano z dbałością o detale, podkreślając ciężar epoki i surowość świata, w którym honor bywa równie niebezpieczny jak zdrada. Dlaczego „Rycerz siedmiu królestw” może być najlepszym powrotem do Westeros? Ten serial nie próbuje przebić „Gry o tron” rozmachem. Zamiast tego wraca do jej korzeni: dobrze napisanych postaci, moralnych dylematów i świata, w którym każda decyzja ma swoją cenę. Jeśli „Gra o tron” była opowieścią o władzy, to „Rycerz siedmiu królestw” jest historią o tym, jak rodzi się legenda – krok po kroku, bez smoków, ale z ostrzem miecza zawsze gotowym do użycia.
HBO dodało wielki hit z Meryl Streep do swojej biblioteki. Nie miał scenariusza. Wszystkie dialogi były improwizowane przez aktorów
Meryl Streep na pokładzie transatlantyckiego rejsu i żadnych gotowych dialogów? „Niech gadają” to film, w którym aktorzy improwizowali każdą scenę. Dziś trafił do biblioteki HBO Max i nie da się go zobaczyć nigdzie indziej.
HBO Max przygotowało prawdziwą gratkę - film „Niech gadają”, w którym Meryl Streep i gwiazdy pokolenia X improwizowały wszystkie dialogi, opierając się tylko na szkicu fabuły. To produkcja z 2020 roku, która zadebiutowała w pandemicznych realiach, więc dla wielu Polaków jest nowością. Emocje podkręca także fakt, że tego filmu nie da się zobaczyć nigdzie indziej. O czym opowiada film „Niech gadają”? Główną bohaterką jest Alice Hughes, ceniona pisarka, laureatka prestiżowej nagrody literackiej, która zmaga się z twórczą blokadą. Z powodu lęku przed lataniem samolotami decyduje się na transatlantyczny rejs statkiem do Wielkiej Brytanii, gdzie ma odebrać kolejne wyróżnienie. W podróży towarzyszą jej dwie dawne przyjaciółki ze studiów oraz siostrzeniec. Do grupy dołącza także agentka pisarki, która próbuje zdobyć informacje o nowej książce swojej klientki. Wspólny rejs staje się okazją do rozmów, konfrontacji z przeszłością i powrotu do nierozwiązanych konfliktów sprzed lat. View oEmbed on the source website Nietypowa realizacja filmu z Meryl Streep „Niech gadają” zostało wyreżyserowane przez zdobywcę Oscara Stevena Soderbergha - twórcę takich dzieł jak „Erin Brockovitch”, „Solaris”, „Traffic” a także genialny thriller „Szpiedzy”. Film powstał podczas rzeczywistej dwutygodniowej podróży statkiem przez Atlantyk. Scenariusz zawierał jedynie ogólny zarys wydarzeń, a aktorzy improwizowali dialogi, które były modyfikowane nawet w trakcie zdjęć. Takie podejście wpłynęło na naturalność rozmów między bohaterami, ale też na specyficzne tempo narracji. Film skupia się głównie na relacjach międzyludzkich i dialogach, a nie na klasycznej strukturze fabularnej. Obsada filmu „Niech gadają” W produkcji występują: zdobywczyni 3 Oscarów Meryl Streep jako Alice Hughes 2 krotnie nagrodzona Złotym Globem Candice Bergen jako Roberta 2 Oscary i 2 nagrody Emmy - Dianne Wiest jako Susan znany z filmów „Wymazać siebie” oraz „Powrót Bena” - Lucas Hedges jako Tyler Gemma Chan („Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”) jako Karen Gdzie obejrzeć film „Niech gadają”? Film „Niech gadają” jest obecnie dostępny w Polsce wyłącznie na platformie HBO Max. Produkcja nie jest oferowana w innych serwisach streamingowych ani w ramówkach telewizyjnych. To idealna propozycja na wieczór, jeśli szukacie filmu lekkiego, a jednocześnie pełnego drobnych dramatów, w których każdy gest i słowo mają znaczenie.
100 proc. pozytywnych recenzji w Rotten Tomatoes. Ciężko w to uwierzyć, ale ten film nie ma złych opinii
HBO Max dodało „Ostatnie zanurzenie” - coming-of-age, które zachwyca krytyków i pozostaje w pamięci. Historia brytyjsko-irańskiej nastolatki, balansującej między radością a skrywaną tragedią, pokazuje, że nim się obejrzymy stajemy się... dorośli.
Nieczęsto trafia się film, który łączy lekkość codzienności z emocjonalną głębią, a przy tym jest absolutnie wiarygodny. „Ostatnie zanurzenie” (Last Swim) to jeden z takich tytułów. Reżyserski debiut Sashy Nathwani, który sam napisał scenariusz przy wsparciu Helen Simmons, w subtelny sposób rejestruje przełomowy dzień w życiu Ziby Soofi - brytyjsko-irańskiej nastolatki, która właśnie kończy szkołę średnią i otrzymuje miejsce na prestiżowym kierunku astrofizyki. Z pozoru idealny dzień z przyjaciółmi jest jednocześnie cieniem lęku i tajemnicy, które mogą przewrócić młode życie do góry nogami. „Ostatnie zanurzenie” ma 100 proc. pozytywnych recenzji w Rotten Tomatoes Film śledzi Zibę i jej paczkę przyjaciół przemierzających słoneczny Londyn - od ulubionego baru z falafelem, przez plaże nad jeziorem, aż po punkt widokowy, z którego można obserwować deszcz meteorytów. Każdy przystanek to okazja do świętowania sukcesu, rozmów o przyszłości i drobnych psotnych przygód. Ale pod powierzchnią radości kryje się poważna choroba, która w każdej chwili może wywrócić świat bohaterki. To kontrast między lekkością dnia a jego niewidzialnym ciężarem nadaje filmowi niezwykłą dynamikę i wciąga widza w pełen emocji świat młodości. View oEmbed on the source website Coming-of-age z prawdziwą głębią na HBO Max Kino coming-of-age to opowieści o momentach przełomowych, w których młodość spotyka dorosłość. To historie zawieszone między beztroską dzieciństwa a odpowiedzialnością dorosłego życia, pełne pierwszych miłości, odkrywania siebie i niepewności, która budzi jednocześnie ekscytację i lęk. W takich filmach każdy gest, każde spojrzenie i drobna decyzja nabierają znaczenia - to małe rytuały przejścia, które kształtują nasze późniejsze życie i zostają w pamięci na zawsze. Choć „Ostatnie zanurzenie” opowiada właśnie o takim momencie, jego siła tkwi w psychologicznym realizmie bohaterów. Ziba i jej przyjaciele to postacie pełnokrwiste, z indywidualnymi cechami, energią, wrażliwością i poczuciem humoru, które sprawiają, że chce się iść za nimi krok w krok. Film nie popada w melodramat: choroba nie staje się pretekstem do tanich wzruszeń, lecz subtelnym tłem, które wydobywa głębię emocji i decyzji. To historia, która pokazuje ulotność młodości, lęk przed przyszłością i nieuchronność przemijania w sposób elegancki i prawdziwy. Dlaczego warto zobaczyć film „Ostatnie zanurzenie”? „Ostatnie zanurzenie” to nie tylko historia jednego dnia. To pięknie zrealizowany debiut reżyserski, dopieszczony formalnie, z wyczuciem rytmu i emocji. Świetna praca aktorska, empatia w narracji i balans między radością a ciężarem życia czynią go pozycją obowiązkową dla fanów kina coming-of-age. Film jest już dostępny na HBO Max, ale choć ma wyłącznie pozytywne opinie - mało kto go widział. Jeśli szukasz obrazu, który zostaje w pamięci, wzrusza i jednocześnie wzmacnia w przekazie - „Ostatnie zanurzenie” nie zawiedzie.
Polacy znów namiętnie oglądają „Opowieść podręcznej”. Nic dziwnego, kontynuacja hitu nadchodzi wielkimi krokami
Czerwone płaszcze znów wracają na ekrany. Widzowie odświeżają mroczną dystopię o Gileadzie, bo ta historia jeszcze się nie skończyła - a jej kolejny rozdział zadebiutuje już tej wiosny.
Są takie seriale, których nie da się po prostu obejrzeć i zapomnieć. Zostają pod skórą, zmieniają sposób myślenia, prowokują do rozmów i nie pozwalają wrócić do dawnej niewinności. Choć bywają trudne, momentami wręcz bolesne, widzowie wciąż do nich wracają - jak do „Czarnobyla”, „The Wire”, „Sześciu stóp pod ziemią” czy „Black Mirror”. To opowieści, które nie tylko opisywały świat, ale realnie wpłynęły na to, jak go postrzegamy. Właśnie do tej grupy należy historia osadzona w Gileadzie. Dlaczego „Opowieść podręcznej” nadal fascynuje? Dystopijna saga „The Handmaid’s Tale” (pol. „Opowieść podręcznej”), oparta na kultowej powieści Margaret Atwood, zadebiutowała w 2017 r. i przez sześć sezonów wciągała widzów w mroczny świat Gileadu - teokratycznej przyszłości, w której kobiety zostały sprowadzone do ról, a płodne - do funkcji. Główna bohaterka, June / Offred (Elizabeth Moss), żyje w świecie przemocy systemowej, religijnego fanatyzmu i kontroli nad ciałem. Serial już od pierwszego sezonu stał się fenomenem popkulturowym i nagrodzonym hitem. Jako pierwsza produkcja z platformy streamingowej wygrał Emmy dla najlepszej dramatycznej serii, zdobywając łącznie kilkanaście prestiżowych nagród i nominacji, które ugruntowały jego status wśród najważniejszych tytułów telewizyjnych ostatnich lat. Choć produkcja zakończyła się w 2025 r. po sześciu sezonach, jej oglądalność ponownie rośnie. „Opowieść podręcznej” właśnie wskoczyła do TOP 10 najchętniej oglądanych seriali na HBO Max. I nic w tym dziwnego - producenci szykują bowiem głośny powrót mrocznego Gilead. Kontynuacja „Opowieści podręcznej„: o czym będą „Testamenty”? Nowy serial „Testamenty” to bezpośrednia kontynuacja historii z „Opowieści podręcznej” i adaptacja kolejnej powieści Margaret Atwood (The Testaments), osadzonej w tym samym uniwersum. Akcja przenosi nas kilka lat po wydarzeniach spod znaku June/Offred i zagłębia się w losy nowych bohaterek w dystopijnym Gileadzie. Tym razem centralnymi postaciami są dwie młode kobiety - Agnes i Daisy, które dorastają w okrutnym systemie, nie znając świata sprzed totalitarnej władzy. Ich spojrzenie na Gilead, z jego zasadami i brutalnością, różni się od percepcji June, a ich wzajemna więź staje się zarzewiem oporu wobec reżimu. To historia o dorastaniu, poszukiwaniu sojuszników i walce o wolność, która odsłania kolejne warstwy patriarchalnego świata. W obsadzie nowej produkcji pojawią się zarówno młodsze aktorki, jak i znane twarze z oryginalnego serialu, a projekt ponownie łączy siły twórców z oryginalnego świata Gileadu, w tym showrunnera Bruce’a Millera. Premiera „Testamentów”: kiedy i gdzie obejrzeć? Serial „Testamenty” zadebiutuje 8 kwietnia 2026 roku na platformie Disney+, gdzie udostępnione zostaną od razu trzy pierwsze odcinki, z kolejnymi premierami co tydzień. Produkcja będzie dostępna wyłącznie dla subskrybentów Disney+, co oznacza, że fani świata Atwood będą mogli śledzić nowe rozdziały tej dystopijnej sagi tylko tam.
Ten film podniósł mi ciśnienie, ale to nie thriller. Tak wyglądało najważniejsze 90 minut w historii amerykańskiej telewizji
Ten film przenosi nas do pewnej sobotniej nocy w 1975 roku. To właśnie wtedy pierwszy raz na żywo wyemitowano program SNL, który odmienił historię amerykańskiej telewizji.
Ten film musi obejrzeć każdy fan komedii, bo to właśnie tutaj zaczęła się historia jednego z najsłynniejszych programów rozrywkowych. Film „Saturday Night” odkrywa nieznane fakty z wieczoru poprzedzającego legendarną premierę SNL w 1975 rok. Chaos to najlepsze słowo, które oddaje charakter tego wieczoru. Film ogląda się jak dobry thriller, który nie daje odetchnąć. Zegar bezlitośnie odlicza minuty do startu programu, a telewizyjni bossowie liczą na gigantyczną klapę. Kulisy powstania SNL według filmu "Saturday Night" Film „Saturday Night” przenosi widzów do Nowego Jorku, dokładnie 11 października 1975 roku - dnia, który zmienił amerykańską telewizję. To wtedy, podczas jednego sobotniego wieczoru, miała miejsce premiera pierwszego odcinka programu „Saturday Night Live” (SNL) stacji NBC. Jason Reitman, reżyser filmu, ukazuje w czasie rzeczywistym 90 minut poprzedzające tę przełomową emisję, przedstawiając chaos, presję i dramatyczne napięcia za kulisami. Akcja filmu została skonstruowana tak, by oddać rytm i presję ostatnich minut przed emisją – każda z 90 minut filmu odpowiada realnemu upływowi czasu. Ten zabieg potęguje wrażenie uczestnictwa widza w wydarzeniach sprzed niemal pół wieku, oddając intensywność emocji i trudności, z jakimi mierzyli się twórcy SNL. W centrum wydarzeń znajduje się Lorne Michaels, grany przez Gabriela LaBelle’a. Jako młody twórca, Michaels zmaga się z szeregiem kryzysów: spóźnione podpisanie kontraktu przez Johna Belushiego, konflikty między aktorami, a także naciski ze strony władz stacji NBC, reprezentowanych przez Dave’a Tebeta (Willem Dafoe). Film ukazuje także rozterki Garretta Morrisa (Lamorne Morris), jedynego czarnoskórego członka obsady, oraz niezadowolenie aktorek Gildy Radner (Ella Hunt), Jane Curtin (Kim Matula) i Laraine Newman (Emily Fairn), które czują się sprowadzone do roli „ozdobników”. Reżyser Jason Reitman oddaje hołd komikom, którzy zmienili telewizję Jason Reitman nie tylko reżyseruje, ale też współtworzy scenariusz filmu „Saturday Night” wraz z Gilem Kenanem. Bazując na serii wywiadów z żyjącymi członkami pierwszej obsady i ekipy SNL, twórcy odtwarzają w detalach atmosferę tej jednej, przełomowej nocy. „Saturday Night” ukazuje transformację telewizji – od ugrzecznionych programów typu variety, do bezkompromisowej, absurdalnej i szczerej formy, jaką stał się SNL. Film może pochwalić się imponującą obsadą młodych talentów. Gabriel LaBelle wciela się w Lorne’a Michaelsa, Dylan O’Brien gra Dana Aykroyda, Cory Michael Smith portretuje Cheviego Chase’a, a Matt Wood odtwarza postać Johna Belushiego. Rachel Sennott gra scenarzystkę Rosie Schuster – żonę Michaelsa, a Cooper Hoffman wciela się w producenta NBC, Dicka Ebersola. Saturday Night jako hołd i pożegnanie złotej ery telewizji „Saturday Night” to nie tylko film biograficzny czy rekonstrukcja wydarzeń, ale także refleksja nad przemianami mediów. Film ukazuje ostatnie chwile wspólnego oglądania telewizji i narodziny indywidualnych, cyfrowych form przekazu. Film przypomina również o roli ludzi pracujących za kamerami - techników, scenarzystów, kostiumografów – którzy wspólnie tworzyli nową jakość. To także wyraz sprzeciwu wobec dominacji sztucznej inteligencji w mediach. Produkcja jest dostępna w streamingu, np. na platformie HBO Max.
Litewski dramat o utonięciu rozdziera serce. Film nagrodzony w Locarno poruszył polskich widzów i trafił do top 10
"Suche utonięcie" to wstrząsający litewski dramat o rodzinnej tragedii, która rozgrywa się podczas weekendowego wyjazdu nad jezioro. Film zdobył uznanie na festiwalu w Locarno, ale jego emocjonalna siła i rozdzierający przekaz nie pozostawiają widza obojętnym.
"Suche utonięcie" - dramatyczna historia rodziny nad litewskim jeziorem Film rozpoczyna się sielankowo. Dwie siostry, Ernesta i Justė, wraz z mężami — Lukasem i Tomasem — oraz dziećmi, przyjeżdżają na weekend do domku letniskowego nad litewskim jeziorem. To rodzinne miejsce, pełne wspomnień z dzieciństwa. Jednak wkrótce atmosfera zmienia się dramatycznie. Podczas pobytu nad wodą dochodzi do tragedii — córka Justė tonie w jeziorze. Wstrząsający wypadek rozgrywa się poza ekranem, ale jego echo rozbrzmiewa przez cały film. Reżyser Laurynas Bareiša ukazuje emocjonalne skutki tragedii w sposób nieoczywisty — poprzez retrospekcje, fragmentaryczne wspomnienia i niepokojącą narrację. To nie jest typowy thriller — "Suche utonięcie" opowiada o traumie, dezorientacji i próbach odnalezienia się po katastrofie. Tragiczna scena topienia dziecka – jak film pokazuje emocjonalny chaos Reżyser unika pokazywania samego momentu tragedii. Zamiast tego skupia się na tym, co dzieje się później — na szoku, który ogarnia bohaterów, i na ich próbach poradzenia sobie z rzeczywistością. Widz zostaje wrzucony w emocjonalny chaos. Sceny są fragmentaryczne, często nieuporządkowane chronologicznie. Wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością. Szczególnie przejmujące są momenty, w których siostry wracają myślami do wspólnych chwil z przeszłości — jak scena, w której wykonują taniec do piosenki "I Love You Always Forever". To obrazy niewinności i beztroski, które kontrastują z dojmującym bólem po tragedii. Reakcje krytyków i top 10 HBO Max Film miał swoją premierę 10 sierpnia 2024 roku podczas 77. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Locarno w sekcji Concorso Internazionale. Laurynas Bareiša został uhonorowany nagrodą za najlepszą reżyserię. "Suche utonięcie" spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem krytyków. Na portalu Rotten Tomatoes aż 85% z 26 recenzji uznano za pozytywne. Na Metacritic film uzyskał wysoką ocenę 80/100. Recenzenci podkreślali wyjątkową atmosferę filmu, jego minimalizm formalny oraz głębię emocjonalną. Zwracano uwagę na sposób, w jaki Bareiša operuje perspektywą, kadrami i brakiem typowych zbliżeń. Całość buduje dystans, który jednocześnie pogłębia wrażenie niepokoju i poruszenia. "Suche utonięcie" zostaje w pamięci na długo. To film, który nie tylko pokazuje tragedię, ale też stawia pytanie: jak dalej żyć, kiedy wszystko się rozpada? Produkcję docenili też polscy widzowie, litewski dramat trafił bowiem do TOP 10 najpopularniejszych filmów na HBO Max.
„Biały Lotos” 4. sezon: światowej sławy aktorka dołącza do obsady. Była dwa razy nominowana do Oscara
Właśnie poznaliśmy obsadę 4. sezonu „Białego Lotosu”. Zapowiada się megahit!
Choć 3. sezon „Białego Lotosu” dobiegł końca, po kolejnym szokującym finale, HBO nie zwlekało z decyzją. Jeszcze przed premierą obecnego sezonu, w styczniu 2025 roku, oficjalnie ogłoszono kontynuację serii. Przyjrzyjmy się temu, co już wiemy o czwartej odsłonie najbardziej morderczej sieci hoteli. Gdzie zostanie nakręcony 4. sezon „Białego Lotosu”? Akcja czwartego sezonu ma zostać osadzona we Francji. Ekipa przeniesie się na Lazurowe Wybrzeże, a dokładniej do Saint-Tropez, gdzie zdjęcia mają powstać w jednym z najbardziej ekskluzywnych hoteli w regionie. Znając obsadę i lokalizację, już nie możemy się doczekać, kiedy pojawią się pierwsze zdjęcia z planu. Kto wystąpi w nowym sezonie megahitu HBO? Poznaliśmy nazwiska gwiazd czwartego sezonu „Białego Lotosu” i wszystko wskazuje na to, że szykuje się kolejny hit. Do obsady nowej odsłony serialu Mike’a White’a dołączają m.in. Helena Bonham Carter, Chris Messina i Marissa Long. Dla fanów serialu to wyjątkowo ekscytująca wiadomość. Helena Bonham Carter, znana z ról w takich tytułach jak „Harry Potter”, „The Crown”, „Jak zostać królem” czy „Fight Club”, od lat uchodzi za mistrzynię wyrazistych, pełnych napięcia kreacji. A właśnie takie osobowości najlepiej odnajdują się w świecie „Białego Lotosu”. W nowych odcinkach zobaczymy również Chrisa Messinę, kojarzonego m.in. ze „Świata według Mindy”, „Ostrych przedmiotów” oraz filmu „Air”. Z kolei Marissa Long zadebiutuje na ekranie właśnie w tej produkcji. Cała trójka dołącza do wcześniej ogłoszonej obsady, w której znaleźli się już Steve Coogan, Alexander Ludwig, AJ Michalka oraz Caleb Jonte Edwards. O czym będzie 4. sezon „Białego Lotosu”? Choć szczegóły fabuły są trzymane w tajemnicy, seria zapewne zachowa swoją sprawdzoną strukturę: śmierć, retrospekcje i stopniowe odkrywanie, kto zginął — i dlaczego. Możemy się spodziewać ostrej satyry na temat bogactwa, przywilejów, różnic kulturowych i napięć między gośćmi a personelem — wszystko w charakterystycznym, mroczno-ironicznym stylu Mike’a White’a. Kiedy premiera nowego sezonu? Na kolejny pobyt w „Białym Lotosie” przyjdzie nam jeszcze poczekać. Między sezonami 2 i 3 upłynęły aż dwa lata, głównie przez strajki w branży filmowej. Tym razem, dzięki wcześniejszemu zamówieniu i zakończeniu sporów w Hollywood, produkcja może ruszyć szybciej. Mimo to najbardziej optymistyczny scenariusz przewiduje premierę dopiero jesienią lub zimą 2026 roku — czyli za około 18 miesięcy. Jedno jest pewne: gdziekolwiek powstanie nowy sezon „Białego Lotosu”, wszyscy chętnie zameldujemy się na kolejną podróż w świat pięknych widoków, ukrytych sekretów i perfekcyjnie splecionych intryg. Tekst ukazał się w oryginalne na ELLE.com
„Rodzina Soprano” to kultowy serial, który zmienił telewizję. Mimo upływu 27 lat wciąż zachwyca fanów mafijnych porachunków
27 lat po premierze „Rodzina Soprano” wciąż zachwyca widzów na całym świecie. Serial, który oczarował telewizję pod względem psychologicznej głębi i realistycznego przedstawienia mafii, pozostaje ponadczasowym fenomenem i obowiązkową pozycją dla fanów ambitnej telewizji.
Lata 90. były złotą erą telewizji. Dekadą, w której miliony widzów dorastały przy serialach takich jak „Słoneczny patrol”, „Beverly Hills 90210” czy nieśmiertelna „Moda na sukces”. Ekrany wypełniały kalifornijskie słońce, idealne fryzury i historie, które miały być przede wszystkim eskapistyczne. Ale równolegle, trochę po cichu, zaczęła rodzić się zupełnie inna telewizja. Taka, która zamiast marzeń sprzedawała niepokój, zamiast bohaterów bez skazy - ludzi pełnych sprzeczności, a zamiast łatwych happy endów proponowała psychologiczną głębię i mroczną prawdę o ludzkiej naturze. To właśnie z tej potrzeby opowiadania o ciemniejszej stronie codzienności narodziły się seriale, które na zawsze zmieniły telewizję, a „Rodzina Soprano” stała się ich niekwestionowanym symbolem. W tym artykule: „Rodzina Soprano” - o czym jest kultowy serial z końcówki lat 90.? Dlaczego „Rodzina Soprano” zrewolucjonizowała telewizję „Rodzina Soprano” - postacie i fenomen Tony’ego Soprano Dlaczego „Rodzina Soprano” wciąż jest aktualna? Gdzie obejrzeć „Rodzinę Soprano”? „Rodzina Soprano” - o czym jest kultowy serial z końcówki lat 90.? 10 stycznia 1999 roku światło dzienne ujrzał pierwszy odcinek „Rodziny Soprano”, który zrewolucjonizował telewizję. Serial Davida Chase’a wprowadził nowy wymiar opowiadania historii - połączenie brutalnego świata mafii z psychologiczną analizą bohaterów. Tony Soprano, boss mafii z New Jersey, prowadzi podwójne życie: jako przestępca i jako ojciec rodziny. Regularne wizyty u terapeutki, dr Jennifer Melfi, stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych wątków serialu, a skomplikowane relacje Tony’ego z matką Livią i innymi członkami rodziny podkreślały ludzką stronę bohatera. View oEmbed on the source website Dlaczego „Rodzina Soprano” zrewolucjonizowała telewizję W czasach prostych fabuł i jednoznacznych bohaterów, „Rodzina Soprano” pokazała, że seriale mogą być równie złożone i ambitne jak kino. Produkcja HBO stała się wzorem dla późniejszych hitów, takich jak „Breaking Bad”, „Mad Men” czy „The Wire”. Serial udowodnił, że opowieści o mafii mogą łączyć brutalność, dramat rodzinny i psychologiczną głębię - to właśnie dzięki temu „Rodzina Soprano” pozostaje kultowa po ponad dwóch dekadach. „Rodzina Soprano” - postacie i fenomen Tony’ego Soprano Centralną postacią jest Tony Soprano (James Gandolfini), bezwzględny mafiozo, a jednocześnie ojciec i mąż zmagający się z kryzysami emocjonalnymi. Serial pokazał jego złożoną psychikę i moralne dylematy, które czynią z niego ikonę telewizji XXI wieku. Równocześnie wątek relacji Tony’ego z rodziną - zarówno biologiczną, jak i mafijną - oraz toksyczna więź z matką Livią, nadają historii uniwersalny wymiar. Kobiety w serialu, w tym Carmela Soprano, mają własne ambicje i konflikty, co wprowadziło w końcówce lat 90. nową jakość do telewizyjnego świata gangsterów. Dlaczego „Rodzina Soprano” wciąż jest aktualna? Mimo 27 lat od premiery, Rodzina Soprano pozostaje aktualna dzięki uniwersalnym tematom: rodzinie, lojalności i moralnym wyborom. Tony Soprano pokazuje, że nawet najbardziej brutalne postacie zmagają się z własnymi demonami. Serial zdobył aż 21 nagród Emmy i 5 Złotych Globów, co czyni go jedną z najbardziej utytułowanych produkcji telewizyjnych. Doskonały scenariusz, aktorstwo i wątki psychologiczne sprawiają, że serial wciąż przyciąga miliony widzów. Gdzie obejrzeć „Rodzinę Soprano”? Wszystkie 6 sezonów „Rodziny Soprano” - czyli łącznie 86 odcinków - można obejrzeć dzięki platformie HBO Max, razem z innymi kultowymi produkcjami HBO. To idealna okazja, by przypomnieć sobie losy Tony’ego Soprano lub odkryć je po raz pierwszy.
A gdyby tak pozwolić sobie na miłość w wieku 70 lat? Na tym niebanalnym love story wylejecie morze łez
Miłość nie zna metryki. Nie pyta o PESEL, nie sprawdza kalendarza, nie przeprasza za spóźnienie. „Moje ulubione ciasto” to wzruszający irański film o uczuciu, które przychodzi wtedy, gdy świat mówi, że „już nie wypada”. Dziś jest numerem 3 na HBO i jednym z najpiękniejszych filmów na wieczór.
Przyzwyczailiśmy się myśleć, że miłość jest domeną młodych. Że randki, flirt, motyle w brzuchu należą do świata Tindera, dwudziestolatków i pierwszych rozczarowań. Tymczasem życie bywa bardziej przewrotne. Zakochać się można w każdym wieku - także wtedy, gdy ciało nosi już ślady czasu, a samotność stała się codziennym rytuałem. „Moje ulubione ciasto” jest filmem właśnie o tym momencie. O jesieni życia, która nie musi oznaczać rezygnacji. O pragnieniu bliskości, które nie wygasa wraz z wiekiem, choć społeczeństwo często udaje, że go nie widzi. To opowieść cicha, skromna, a przez to niezwykle poruszająca. O czym jest film „Moje ulubione ciasto”? Akcja filmu rozgrywa się w Teheranie. Siedemdziesięcioletnia Mahin od trzydziestu lat jest wdową. Jej życie upływa według niezmiennego schematu: samotne dni, sporadyczne wizyty koleżanek, rozmowy z córką, która dawno wyemigrowała z Iranu. Dom stał się dla niej schronieniem - i jednocześnie klatką. Wszystko zmienia się w dniu, gdy Mahin decyduje się zrobić coś wbrew przyzwyczajeniom. Spotyka Faramarza - rówieśnika, taksówkarza, weterana wojennego. Między dwojgiem starszych ludzi rodzi się delikatne, nieoczywiste uczucie. Jedna spontaniczna randka, jedna noc rozmów, śmiechu, wina i muzyki staje się luksusem wolności, na który w irańskich realiach niewielu może sobie pozwolić. Choć „Moje ulubione ciasto” pełne jest ciepła i subtelnego humoru, nie jest klasycznym romansem. Twórcy celowo unikają bezpiecznego happy endu. Zamiast tego zostawiają widza z pytaniami: o cenę bliskości, o samotność, o to, jak niewiele trzeba, by stracić to, co najcenniejsze. To właśnie ta nieoczywistość sprawia, że film tak mocno działa na emocje. Wzrusza nie dlatego, że próbuje wycisnąć łzy - ale dlatego, że mówi prawdę o kruchości ludzkiego szczęścia. View oEmbed on the source website Widmo śmierci jako cichy towarzysz codzienności wielu starszych ludzi Śmierć w „Moim ulubionym cieście” jest obecna od samego początku - nienachalnie, niemal mimochodem. Pojawia się w rozmowach koleżanek Mahin przy stole, gdy z pozorną lekkością opowiadają o kolejnych badaniach, chorobach, diagnozach. Przewija się w komentarzach przypadkowych ludzi, którzy półżartem mówią, że w dzisiejszym Iranie wkrótce nie będzie nikogo stać nawet na własny pogrzeb. To nie dramatyczne sceny, lecz drobne, codzienne sygnały przypominające, że czas jest ograniczony. Właśnie dlatego spontaniczna randka Mahin i Faramarza ma taką siłę. To gest sprzeciwu wobec nieuchronności, próba bycia bliżej życia niż śmierci, choćby na jedną noc. Film pokazuje, że osoby starsze żyją z ciągłą świadomością końca, ale nie oznacza to rezygnacji. Wręcz przeciwnie: ta świadomość sprawia, że każda chwila bliskości, śmiechu i dotyku staje się bezcenna. Miłość pod presją irańskiego reżimu To, co w Europie byłoby zwykłą romantyczną historią, w Iranie nabiera zupełnie innego ciężaru. „Moje ulubione ciasto” subtelnie, ale stanowczo pokazuje, jak bardzo prywatne życie podlega kontroli politycznej i obyczajowej. Mahin w swoim domu zdejmuje hidżab, tańczy, śpiewa, pije wino - robi rzeczy zakazane, piętnowane, ryzykowne. Jej dom na jedną noc przestaje być fortecą, a staje się azylem. To właśnie w tej intymnej przestrzeni film mówi najwięcej o wolności: tej najmniejszej, osobistej, wywalczonej na chwilę, zanim znów trzeba będzie wrócić do ciszy i posłuszeństwa. Reżyserzy Maryam Moghaddam i Behtash Sanaeeha nie moralizują. Pokazują, że życie w reżimie oznacza permanentne poczucie tymczasowości - nawet szczęście ma krótką datę ważności. Numer 3 na HBO i idealny film na wieczór „Moje ulubione ciasto” nieprzypadkowo znalazło się w TOP 3 najchętniej oglądanych filmów na HBO. To kino kameralne, ale niezwykle uniwersalne. Idealne na wieczór, kiedy nie szukamy widowiska, lecz historii, która zostaje w nas na długo. To także ważny głos w kinie o dojrzałości i starości - przypomnienie, że osoby starsze nie są pozbawione namiętności, pragnień i potrzeby miłości. Wręcz przeciwnie: często czują je intensywniej, bo wiedzą, jak niewiele czasu może jeszcze zostać. „Moje ulubione ciasto” to film o tym, że miłość przychodzi wtedy, kiedy sama chce. I że czasem wystarczy jedna noc, by poczuć, że naprawdę się żyło.
Tego w historii Oscarów jeszcze nie było. Ten film pokonał „Titanica”, „La La Land” i „Władcę Pierścieni”
To moment, który zapisze się w historii Oscarów grubą czcionką. „Grzesznicy” („Sinners”) zdobyli aż 16 nominacji do Oscara, bijąc rekord należący do legendarnych tytułów, które przez lata wydawały się nie do przebicia. Hollywood ma nowego faworyta - i wszystko wskazuje na to, że w tym sezonie nagród może wydarzyć się naprawdę wszystko.
Oscary choć mogą wydawać się przebrzmiałą formą to wciąż są to najbardziej prestiżowe filmowe wyróżnienia na świecie. Nagrody te od dekad definiują popkulturę i wyznaczają kierunek dla całej branży. Przyznawane są przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej od końca lat 20. XX wieku, a sama gala co roku przyciąga uwagę nie tylko kinomanów, ale też tych, którzy zwykle omijają „sezon nagród” szerokim łukiem. Nic dziwnego: to właśnie Oscary potrafią zmienić film w fenomen, dać twórcom status legend, a debiutantom - przepustkę do wielkiej kariery. I choć w historii Oscarów wiele już widzieliśmy, tegoroczne nominacje przebiły wszystko. Do tej pory rekord należał do filmów takich jak „Titanic” (14 nominacji, 11 statuetek), „La La Land” (14 nominacji, 6 statuetek) i klasycznego „Wszystko o Ewie” (14 nominacji, 6 statuetek). „Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia” miał z kolei 13 nominacji i zdobył 4 statuetki. A teraz? „Grzesznicy” wjeżdżają na salony z wynikiem, który nie mieści się w głowie: 16 nominacji i nowy rekord, którego nikt się nie spodziewał. Film „Grzesznicy” z rekordową liczbą nominacji do Oscara. Wcześniej rozwalił box office Jeszcze zanim pojawiły się nominacje, „Grzesznicy” już byli na ustach wszystkich i to nie tylko wśród krytyków. Film Ryana Cooglera stał się ogromnym wydarzeniem kinowym: już w dniu premiery w kwietniu 2025 roku produkcja okazała się największym hitem kasowym w USA od kilkunastu lat. Dla branży to był sygnał jasny jak neon: to nie jest tylko tytuł „pod Akademię”, ale film, który realnie porwał masową publiczność. Do tego dochodzi wynik box office liczony w setkach milionów dolarów, co w sezonie nagród zawsze działa jak paliwo rakietowe - bo Oscary lubią, kiedy film jest nie tylko ambitny, ale też społecznie ważny i głośny. Co ciekawe, jeszcze przed nominacjami portal Variety typował, że „Sinners” mogą dobić do 15 nominacji i pobić rekord wszech czasów. Akademia poszła jednak krok dalej - i film przebił prognozy, wskakując na poziom 16 wyróżnień. Wśród nominacji znalazły się te najważniejsze: m.in. za najlepszy film, reżyserię, scenariusz i role aktorskie - czyli dokładnie to, co buduje oscarową legendę. View oEmbed on the source website „Grzesznicy” („Sinners”) - o czym jest film, który zachwycił Akademię? To nie jest produkcja, którą da się opisać jednym gatunkiem. „Grzesznicy” są mieszanką horroru, dramatu społecznego i filmu muzycznego z bluesową duszą - a ta kombinacja działa zaskakująco dobrze. Akcja przenosi nas na amerykańskie Południe lat 30. XX wieku. W cieniu Wielkiego Kryzysu bracia bliźniacy Smoke i Stack wracają z Chicago do rodzinnego miasteczka w Missisipi. Chcą otworzyć klub bluesowy w starym tartaku i dać swojej społeczności coś, czego wtedy brakowało najbardziej: odrobinę światła, muzyki i wolności. Tyle że „Grzesznicy” nie są filmem o marzeniach. Są o cenie, jaką trzeba zapłacić, kiedy próbujesz wyrwać się światu, który cię nie chce i o tym, co dzieje się, gdy nocą do twoich drzwi zaczynają pukać goście, którzy „tylko przyszli pograć”, ale z każdą minutą robi się coraz bardziej jasne, że to nie jest zwykłe spotkanie. Kiedy do fabuły wchodzą społeczne napięcia, przemoc, rasizm i widmo Ku Klux Klanu, atmosfera staje się duszna jak ciężkie powietrze przed burzą. I nie ma już żadnej muzyki, która mogłaby to przykryć. Obsada „Grzeszników” i reżyser Jedną z największych sił filmu jest obsada i fakt, że reżyser Ryan Coogler zrobił z tego projektu prawdziwe filmowe wydarzenie. Najgłośniej mówi się o Michaelu B. Jordanie, który zagrał podwójną rolę bliźniaków Smoke’a i Stacka. To jego pierwsza nominacja do Oscara i zarazem symboliczne domknięcie pewnej drogi - bo jego pierwsza wielka rola filmowa była właśnie u Cooglera w „Fruitvale Station”. Oprócz niego nominacje po raz pierwszy w karierze zdobyli także Wunmi Mosaku i Delroy Lindo, a cały film napędzają nazwiska dobrze znane fanom współczesnego kina. W obsadzie pojawiają się również m.in. Jack O’Connell oraz Hailee Steinfeld, która wnosi do tej historii emocjonalną dynamikę i energię, jakiej taki film potrzebował. Nie można też pominąć twórców stojących za klimatem: Ruth E. Carter (kostiumy) i Ludwig Göransson (muzyka) to duet, który już wcześniej udowodnił, że potrafi robić „światy”, a nie tylko ilustracje do scen. Sam Coogler, znany z „Creeda” i „Czarnej Pantery”, w tym sezonie dostał swoje pierwsze indywidualne nominacje za reżyserię i scenariusz, co tylko potwierdza, że „Grzesznicy” to dla niego projekt przełomowy. Gdzie oglądać „Grzeszników”? Film jest już dostępny w streamingu Jeśli ominęliście „Grzeszników” w kinach (albo chcecie wrócić do tego klimatu jeszcze raz), dobra wiadomość jest taka, że film trafił już do streamingu. „Grzesznicy” („Sinners”) są dostępni na platformie HBO Max, dzięki czemu można nadrobić jeden z najgłośniejszych tytułów sezonu nagród bez wychodzenia z domu. I być może właśnie teraz jest na to najlepszy moment - bo to jeden z tych filmów, które ogląda się inaczej, gdy już wiadomo, że Akademia uznała go za produkcję historyczną. 16 nominacji do Oscara to nie marketing. To sygnał, że „Grzesznicy” wchodzą do filmowej ligi rekordzistów i zostaną tam już na zawsze. A ktoś, może za 10 lat, 15 lat będzie porównywać ich z kolejnym rekordowym filmem, który zachwyci Hollywood.