Najlepsze nowe 30-minutowe seriale. Oto 7 propozycji idealnych do fast‑watchingu
Nie masz ochoty na godzinne odcinki, ale chcesz wciągnąć się w historię od pierwszej minuty? Oto siedem nowych seriali z odcinkami po 30 minut, idealnych do szybkiego watchingu na Netflix, Sky, iPlayer, HBO Max i Apple TV.
Czasem po prostu potrzebujemy serialu z krótkimi odcinkami. Może skończyłaś godzinny odcinek i nie jesteś jeszcze gotowa iść spać, ale nie masz siły na kolejne 60 minut. Albo masz tylko popołudnie i chcesz obejrzeć coś „na raz”. A może po prostu po długim dniu nie masz wytrzymałości na dłuższą fabułę. Na szczęście telewizja i platformy streamingowe wychodzą naprzeciw tym potrzebom - coraz więcej prestiżowych seriali oferuje odcinki trwające około pół godziny. Nie jesteśmy jeszcze gotowi na Vertical Dramas (jedno‑minutowe odcinki), ale uwielbiamy produkcje, które w 30 minut potrafią opowiedzieć pełną historię. Od zabawnych fabularnych historii, przez wzruszające komedie, po dramaty uniwersyteckie - krótkie odcinki mieszczą wszystko, co chcemy przeżyć przed ekranem. 1. Rooster - HBO Max W porywającym serialu Rooster Steve Carell gra Gregga Russo, autora kryminałów, który przyjeżdża do college’u, gdzie pracuje jego córka (Charly Clive), by sprawdzić, jak radzi sobie po rozpadzie małżeństwa. Serial bawi, wzrusza i gwarantuje, że po pierwszym odcinku polubisz niemal wszystkich bohaterów - może z wyjątkiem aroganckiego Archiego (Phil Dunster). Nowe odcinki dostępne od 9 marca na Sky i platformie HBO Max. View oEmbed on the source website 2. Vladimir - Netflix To nie tylko znakomita rola Rachel Weisz, która przyciąga przed ekran. Odcinki po 30 minut są dynamiczne i wciągające, a przycisk „Next Episode” nigdy nie kusił tak bardzo. Weisz wciela się w wykładowczynię akademicką, żonę i matkę, której życie wywraca się do góry nogami, gdy do jej uczelni trafia przystojny autor Leo Woodall, czyli tytułowy Vladimir. Wszystkie odcinki dostępne są na platformie Netflix. View oEmbed on the source website 3. Shrinking - sezon 3 - Apple TV Niektórzy śledzą Shrinking od samego początku, a sezon trzeci pokazuje, że serial wszedł w swoją najlepszą formę. Odcinki czasem przekraczają 30 minut, ale warto to wytrzymać. Jason Segel gra terapeutę Jimmy’ego, który wciąż pogrążony jest w żałobie po żonie i stosuje nietypowe metody, by pomóc pacjentom (i sobie). Serial to solidne ensemble dramedy z postaciami, które od pierwszych minut pokochasz. Nowe odcinki w środy na Apple TV. View oEmbed on the source website 4. We Might Regret This - sezon 2 - BBC iPlayer Drugi sezon serialu można oglądać na BBC iPlayer. Produkcja skupia się na Freyi (Kyla Harris), trzydziestoparoletniej kanadyjskiej artystce niepełnosprawnej, która przeprowadza się do Londynu dla Abe’a (Darren Boyd), prawnika w średnim wieku. Freya potrzebuje całodobowej opieki, co oznacza, że w każdej scenie intymnej czy domowej musi być obecna trzecia osoba - jej opiekun. W serialu występuje także przyjaciółka Jo (Elena Saurel), była żona Abe’a Jane (Sally Phillips) i dorosły, nieco zbuntowany syn Levi (Edward Blumel). BBC już zamówiło trzeci sezon. View oEmbed on the source website 5. Rycerz Siedmiu Królestw (A Knight Of The Seven Kingdoms) - HBO Max Adaptacja powieści George’a R.R. Martina „The Hedge Knight”, dziejąca się w uniwersum Gry o tron, ale sto lat przed wydarzeniami znanymi z serialu. Opowiada o Ser Duncanie i jego drodze do zostania rycerzem. Po wolnym początku produkcja zdobyła wiernych fanów i została okrzyknięta „prawdziwą przyjemnością” przez The Guardian. Idealna dla tych, którzy szukają epickiej ucieczki od codzienności. View oEmbed on the source website 6. The Beauty - Disney+ Ryan Murphy w pełni oddaje się w „The Beauty”. Odcinki głównie mieszczą się w 30 minutach. Historia opowiada o nowym leku, który sprawia, że stajesz się najpiękniejszą wersją siebie, ale niespodziewanie staje się chorobą przenoszoną drogą płciową, a czasem - dosłownie - powoduje wybuchy ludzi. Serial bywa lekki, czasem krwawy, ale nie unika trudnych tematów społecznych. View oEmbed on the source website 7. The Studio - Apple TV Choć pojawił się w zeszłym roku, trafia do zestawienia, bo to jeden z najbardziej znanych ze zwartej formy dramat ostatnich lat. Serial zdobył już kilka nagród i zachwyca rolą Catherine O’Hary. Seth Rogen w serialu porusza się od jednej katastrofy do drugiej w satyrze na Hollywood. Kathryn Hahn i cameo Zoë Kravitz też robią wrażenie. Nie jest to serial relaksacyjny - raczej intensywna, pełna napięcia jazda. View oEmbed on the source website Artykuł oryginalnie pojawił się na ELLE.com/uk
Włączyłam ten true-crime na chybił-trafił i po co mi to było? Ta prawdziwa historia kobiet z Alaski nie pozwoliła mi spokojnie zasnąć
„Lost Women of Alaska” na HBO Max wstrząsa widzami. True‑crime o zaginięciach i morderstwach kobiet w Alaski nie pozwala zasnąć i pokazuje, jak system długo ignorował ich dramatyczne losy.
Czasem, jak każdemu, zdarza mi się po prostu skorzystać z podpowiedzi i włączyć coś „na chybił‑trafił” - bardziej kierując się obrazkiem niż opisem. Bo przyznajmy, te często do najlepszych nie należą, a gdybym się nimi sugerowała, ominęłabym mnóstwo świetnych seriali i filmów. Więc włączyłam nową polecajkę HBO Max. I zaraz tego pożałowałam. Historia kobiet z Alaski, która wydarzyła się naprawdę, nie pozwoliła mi spokojnie zasnąć. „Lost Women of Alaska” - o czym jest true-crime dostępny na HBO Max? „Lost Women of Alaska” to trzyodcinkowy dokument HBO Max, który na pierwszy rzut oka wydaje się klasycznym true-crime: seryjny morderca w Anchorage i kobiety, które padły jego ofiarą. Ale im dalej w ten dokument, tym bardziej widać, że historia ta opowiada o czymś znacznie większym niż sama zbrodnia. Twórcy skupiają się na rdzennych mieszkankach Alaski, kobietach często żyjących na marginesie społecznym - w ubóstwie, z doświadczeniem przemocy czy uzależnień. Część z nich utrzymuje się z pracy seksualnej. W oczach systemu i instytucji te kobiety bywają „niewidzialne” - ich zaginięcia często nie wywołują alarmu. I właśnie to jest najmocniejszy wymiar dokumentu: pokazuje, jak łatwo przeoczyć życie i cierpienie tych, którzy nie pasują do standardowego obrazu ofiary. W tle pojawia się problem MMIW - Missing and Murdered Indigenous Women, czyli zaginięć i zabójstw rdzennych kobiet. Statystyki są przerażające, a wiele spraw przez lata pozostaje nierozwiązanych. „Lost Women of Alaska” skupia się na jednej historii, ale jasno daje do zrozumienia, że to fragment dużo większego, wciąż aktualnego problemu. View oEmbed on the source website Spokój i napięcie w jednym - jak ogląda się dokument To nie jest typowy true-crime pełen dramatycznych zwrotów akcji i sensacyjnych cliffhangerów. Narracja jest spokojna, momentami wręcz powściągliwa, a siła dokumentu kryje się w poruszaniu trudnych pytań: dlaczego niektóre ofiary przyciągają uwagę, a inne długo pozostają niezauważone? Szczególnie poruszające są wątki kobiet, które mimo własnych trudnych doświadczeń zdecydowały się przełamać strach i opowiedzieć prawdę. To dzięki nim sprawca został w końcu zatrzymany, a historie ofiar wysłuchane. Gdzie obejrzeć i dlaczego warto (choć może lepiej nie w nocy) „Lost Women of Alaska” jest w całości dostępny na platformie HBO Max oraz Amazon Prime Video. To dokument, który wciąga i porusza, ale ostrzegam - osobiście nie pozwolił mi spokojnie zasnąć. Historie tych kobiet są przerażająco realne, a świadomość systemowych zaniedbań wbija w fotel. Jeśli więc potrzebujecie się wyspać, lepiej przełóżcie seans na inny dzień, ale nie pomijajcie go - bo naprawdę warto poznać te historie.
Puściłam rodzicom nowy polski serial. Największy zawód sprawił im fakt, że dotychczas ukazały się tylko dwa odcinki [RECENZJA]
Miał być tylko „jeden odcinek przed snem”. Skończyło się na wieczorze pełnym milczenia, niedowierzania i złości. Nowy polski serial „Piekło kobiet” na HBO Max wciąga, ale to nie fabuła przeraża najbardziej - tylko jej aktualność.
Puściłam ten serial moim rodzicom. Mają 70 lat. Mieli obejrzeć „tylko jeden odcinek przed snem”, tak na próbę. Siedzieli jak zahipnotyzowani. Z każdą minutą było w nich coraz więcej emocji - najpierw niedowierzanie, potem złość, w końcu coś pomiędzy przerażeniem a bezsilnością. I to nie dlatego, że „Piekło kobiet” epatuje brutalnością (choć momentami jest naprawdę dosadne), ale dlatego, że bardzo szybko przestaje być opowieścią o przeszłości. Kiedy skończył się drugi odcinek, padło tylko jedno pytanie: „I co dalej? Kiedy następny odcinek?” A potem zapadła cisza, która mówiła więcej niż jakikolwiek komentarz. Nowy polski serial „Piekło kobiet”. To nie lata 30. przerażają najbardziej, tylko to, że niewiele się zmieniło Akcja nowego polskiego serialu rozgrywa się w międzywojennej Warszawie. Są piękne kostiumy - które chętnie nosiłabym w dzisiejszych czasach, eleganckie wnętrza, świat pozornie uporządkowany. I równolegle - drugi, ten sam, tylko że ukryty: przemoc, strach, brak wyboru. I właśnie to uderza najmocniej. Bo choć oglądamy historię sprzed niemal stu lat, bardzo szybko przestajemy myśleć o niej jak o „dawnych czasach”. Tematy, które podejmuje serial - prawo do decydowania o własnym ciele, przemoc wobec kobiet, systemowe lekceważenie ich doświadczeń - brzmią dziś niepokojąco znajomo. To nie jest ten rodzaj „historycznej analogii”, który trzeba sobie dopowiedzieć. Ona narzuca się sama. I jest w tym coś naprawdę wkurzającego. Bo mamy 2026 rok. A momentami czujemy się, jakbyśmy w Polsce cofnęli się o całe dekady. View oEmbed on the source website „Piekło kobiet” serial kryminalny, który wciąga. Ale to tylko pretekst Fabuła „Piekła kobiet” opiera się na śledztwie - śmierć młodej kobiety po nielegalnym zabiegu aborcji prowadzi główną bohaterkę, Helenę, wprost do świata, którego wcześniej nie widziała. Jest zagadka, jest napięcie, jest tajemniczy „Uczciwy Jan”. Serial świetnie działa nie tylko jak opowieść o trudnych losach kobiet ale także jako kryminał - wciąga, prowadzi widza, zostawia tropy. Ale bardzo szybko staje się jasne, że to tylko rama. Bo najważniejsze nie jest to, kto jest winny. Tylko dlaczego ten świat w ogóle na to pozwala. Kobiety w centrum. I role, które zostają w głowie Na pierwszym planie jest znana z rewelacyjnej roli w filmie „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego - Agata Turkot. Gra Helenę - kobietę silną, świadomą, żyjącą w bańce uprzywilejowania, która powoli zaczyna rozumieć, jak kruche są jej granice. Obok niej występuje świetny Mateusz Damięcki jako mąż Maksymilian - z pozoru „normalny”, ale im dalej, tym bardziej niepokojący. Bardzo mocno wybrzmiewa też drugi plan: Katarzyna Herman, Maria Kowalska czy Borys Szyc, który tworzy postać boleśnie aktualną w swoim cynizmie i ideologicznej ślepocie. To serial, który daje przestrzeń kobietom - ich emocjom, doświadczeniom, perspektywie. I robi to w sposób, który trudno zignorować. Jak wyglądały „zabiegi” aborcji w Polsce w latach 30.? W serialu porażają sceny nielegalnych aborcji - brutalne, surowe, momentami aż trudne do oglądania. Obraz zagiętego wieszaka, który wchodzi w ciało kobiety, uwierzcie mi - zostaje w głowie na długo. Ale to nie jest efekt dla efektu. To przypomnienie, jak wyglądało „podziemie” - świat tzw. babek czy akuszerek, kobiet (często bez wykształcenia medycznego), które zajmowały się „spędzaniem płodu”, bo antykoncepcja oraz inne możliwości po prostu nie istniały. W latach 30. w Polsce, przy restrykcyjnym prawie, takie zabiegi odbywały się w ukryciu, w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić - i jeszcze trudniej zaakceptować. Ale jeszcze bardziej niż same sceny aborcji uderzyło mnie coś innego. To, jak bardzo kobiety były wtedy sprowadzone do roli ozdoby - obecnej, ale niesłyszanej. Bez realnego wpływu, bez prawa do decyzji, nawet o własnym ciele. I trudno nie myśleć o tym w kontekście współczesności. Bo choć minęły dekady, wciąż są w Polsce kobiety, które muszą wyjeżdżać za granicę, by bezpiecznie przerwać ciążę. Wciąż istnieje podziemie - tyle że, choć warunki lepsze, to nadal nie daje ono bezpieczeństwa, opieki, wsparcia, na jakie zasługuje każda osoba w takiej sytuacji. To nigdy nie jest i nie będzie łatwy temat. To jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie może podjąć kobiet - i chyba właśnie dlatego najmniej potrzebuje ocen - zwłaszcza wygłaszanych z taką lekkością przez panów zza sejmowych ław w idealnie uszytych garniaczkach. „Piekło kobiet” to serial, który zostaje z widzem na długo Na platformie HBO Max obecnie dostępne są dwa odcinki „Piekła kobiet”, a kolejne będą pojawiać się w każdy piątek aż do zakończenia emisji serii, która zaplanowana jest na 10 kwietnia. I oczywiście - można zarzucić temu serialowi, że jest momentami zbyt „ładny”. Że kadry są zbyt ostre, zbyt dopracowane, że brakuje tej ziarnistości obrazu, która lepiej oddałaby szorstkość międzywojnia. Że nowoczesna muzyka nie zawsze wpisuje się w historyczne ramy. Można. Tylko… po co? Bo to nie jest serial, który ma być muzealną rekonstrukcją epoki. To opowieść, która ma trafić tu i teraz - w naszą wrażliwość, nasze emocje, nasze współczesne lęki. Są takie seriale, które się ogląda. I takie, które się przeżywa. „Piekło kobiet” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Nie dlatego, że jest łatwe. Wręcz przeciwnie - momentami jest niewygodne, duszne, trudne do zniesienia. Ale właśnie dzięki temu działa. Uświadamia. Wkurza. Zostawia z myślą, że to wszystko nie powinno być już aktualne. A jednak jest. I może właśnie dlatego moi rodzice - ludzie, którzy widzieli już naprawdę dużo, są wierzący i nie są aktywistami walczącymi o prawo do aborcji - nie potrafili się od niego oderwać i czekają na kolejne odcinki.
To najlepszy film Oscarów 2026. Między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie [RECENZJA]
Po miesiącach spekulacji i wyjątkowo wyrównanej rywalizacji z „Grzesznikami” tegoroczny wyścig oscarowy rozstrzygnął się dopiero w ostatniej chwili. „Jedna bitwa po drugiej”, film z 13 nominacjami, ostatecznie zdobył 6 statuetek i okazał się największym zwycięzcą Oscarów 2026.
Oscarowa noc rzadko bywa tak wyrównana. Tegoroczny wyścig przez ostatnie godziny rozgrywał się przede wszystkim między dwoma tytułami, a „Grzesznicy” do samego końca pozostawali najpoważniejszym konkurentem. Ostateczny wynik rozstrzygnęła jednak ostatnia i najważniejsza statuetka – za „Najlepszy film”. To właśnie wtedy stało się jasne, że produkcja z 13 nominacjami do Oscara zapisze się w historii tej gali jako największy triumfator wieczoru. Film zdobył 6 statuetek potwierdzając, że opowieść balansująca między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie, trafiła w czuły punkt współczesnej wrażliwości. Film zwyciężył w następujących kategoriach: „Najlepszy film” „Najlepsza reżyseria” – Paul Thomas Anderson „Najlepszy scenariusz adaptowany” „Najlepszy aktor drugoplanowy” – Benicio Del Toro „Najlepszy montaż” „Najlepszy casting” „Jedna bitwa po drugiej” to film jak żadne inne z ostatnich lat - brutalny, zabawny, gorzki i przewrotny. Reżyser Paul Thomas Anderson (twórca „Magnolii”, „There Will Be Blood” czy „Licorice Pizza”) łączy w nim action, satyrę, dramat i komentarz społeczny w sposób, który nie tyle tłumaczy współczesną Amerykę, ile obrazuje ją w całej jej złożoności. Akcja oparta jest luźno na powieści Thomasa Pynchona Vineland i podąża za Bobem Fergusonem - byłym bojownikiem radykalnej grupy sprzed lat, w którego wciela się Leonardo DiCaprio. Gdy na horyzoncie pojawia się dawno niewidziany wróg, Ferguson zostaje wciągnięty w kolejną walkę - tym razem nie tyle o ideologię, ile o własną rodzinę, tożsamość i sens tego, co robił kiedyś. Świat w jakim się porusza - pełen ekstremizmów, absurdów i szaleństw codzienności - wydaje się miejscem, gdzie granice między komedią a tragedią zacierają się bez ostrzeżenia. „Jedna bitwa po drugiej” czyli gorzka satyra i przewrotna komedia w jednym To nie jest klasyczny thriller ani typowa satyra polityczna. Anderson świetnie łączy czarny humor z ostrym spojrzeniem na temat ekstremizmów, uprzedzeń i podziałów społecznych. Film balansuje między śmiechem a niepokojem - sceny galopujących akcji przeplatają się z gorzkimi komentarzami o współczesności i własnej tożsamości. Najlepiej widać to w sposobie, w jaki postaci reagują na kolejne „bitwy”: nie tylko te fizyczne, ale i te w głowach bohaterów. Ten styl bywa czasem męczący - bo Anderson nie oszczędza widza. Ale w tej kompozycji intensywnej akcji, groteski i refleksji jest coś magnetycznego: film ciągle zaciera granice między tym, co poważne, a tym, co absurdalne, pokazując, że w teatrze dzisiejszego świata jedno nie istnieje bez drugiego. View oEmbed on the source website Obsada, bohaterowie i chemia na ekranie Wielowątkowa obsada tego kina to nie tylko zestaw nazwisk - to prawdziwe silosy aktorskie: DiCaprio jako Ferguson jest surowy, cierpiący i chwilami zabawny w swojej desperacji - jak ktoś, kto wciąż nie może się pogodzić z przeszłością i własnymi błędami. Sean Penn, choć w roli antagonistycznej, wnosi do filmu chłód i bezwzględność, która popycha historię ku nieoczekiwanym zwrotom. Benicio Del Toro pojawia się jako przewrotny „mistrz zen”, kontrastując z chaosem akcji i absurdami fabuły. Teyana Taylor i Chase Infiniti dopełniają kalejdoskop postaci, które balansują między empatią, cynizmem i impulsem walki. To ensemble, które naliczyło rekordowe siedem nominacji do SAG Awards, jest jednym z powodów, dla których film jest jednym z najczęściej dyskutowanych tytułów sezonu oscarowego. Struktura narracji: rytm bitew, rytm życia „Jedna bitwa po drugiej” nie opowiada historii liniowo. To raczej seria rytmicznych uderzeń - bitew, flashbacków i bitew w psychice bohaterów. Anderson potrafi sprawić, że nawet najbardziej chaotyczne sceny mają swoją muzykę i sens: każdy pojedynek, każda konfrontacja to drobna odsłona ludzkich lęków, obaw i potrzeb. Musze przyznać, że narracja w tym filmie pędzi jak lawina - w jednej chwili śmiejesz się z przewrotności sytuacji, w następnej czujesz ciężar bólu i historii, którą niosą postaci. To kino, które działa na wielu poziomach: intelektualnym, emocjonalnym i visceralnym (film oddziałuje na widza nie tylko intelektualnie czy emocjonalnie, ale przede wszystkim bezpośrednio na ciało i instynkty, wywołując fizyczne reakcje). Anderson, znany z perfekcyjnego kunsztu wizualnego, tym razem sięga po bogatą paletę obrazu: scena pustynnej akcji kontrastuje z klaustrofobicznymi wnętrzami, realistyczne detale przeplatają się z surrealistycznymi ujęciami pamięci i lęku. Kameralna intymność miesza się tu z epickim rozmachem scen bitewnych, a muzyka - często niepokojąca - podkreśla napięcie fabularne. Tak jak w najlepszych filmach Andersona, obraz mówi tu równie dużo co słowa. Nagrody, sezon i Oscary dla „Jedna bitwa po drugiej” Nie sposób pisać o tym filmie, nie wspominając o jego statusie w sezonie nagród. Po triumfie na Critics Choice Awards jako najlepszy film roku, zwycięstwach na Golden Globes i dominacji podczas BAFTA, gdzie zdobył aż sześć nagród, „Jedna bitwa po drugiej” (ang. „One Battle After Another”) jest jednym z głównych pretendentów do Oscarów 2026 - w tym w kategorii Najlepszy Film, Reżyseria i aż kilku aktorskich wyróżnień. (W tym dla DiCaprio - posiadającego w swojej karierze tylko jednego Oscara - za najlepszego aktora pierwszoplanowego) Ale Oscary to tylko część narracji tego filmu - nie jako nagrody same w sobie, ale jako dowód, że kino z dużym budżetem może być zarówno ambitne, jak i masowe, a jednocześnie przemawiać do serc i umysłów widzów. Refleksja: „Jedna bitwa po drugiej” to kino, które odbija nasz świat To nie jest film idealny - momentami zbyt gęsty, zbyt eklektyczny, a narracja potrafi przytłoczyć. Ale w jego niedoskonałości tkwi też siła: przypomina nam, że świat nie składa się z prostych opowieści, że każdy konflikt, każdy lęk i każda emocja ma swoje głębsze echo. Anderson pokazuje, że nawet w chaosie współczesności można znaleźć spójność serca i umysłu - że kino może być formą opowieści, której tempo jest właśnie tak szybkie, nieprzewidywalne i wielowymiarowe, jak nasze własne życie. „Jedna bitwa po drugiej” to film wyzywający, emocjonalny i błyskotliwy. To kino akcji, które potrafi wstrząsnąć tak samo jak refleksja nad kondycją współczesnego świata. W Polsce dostępny jest na platformach HBO Max oraz Apple TV. Jeśli kochasz kino, które nie boi się zadawać pytań i mieszać gatunków - ten film to uczta, która zostaje w głowie długo po napisach końcowych.
Serial twórcy „Peaky Blinders” króluje na HBO. Reżyser znów przenosi widzów do Birmingham - miasta pełnego konfliktów i sprzeczności
Odkryłam serial twórcy „Peaky Blinders”, który zdobył ogromną popularność w Wielkiej Brytanii. „This Town” to sześcioodcinkowy dramat o młodych ludziach w Birmingham lat 80., dla których muzyka staje się ratunkiem w świecie przemocy i napięć społecznych.
Nie ma wątpliwości - „Peaky Blinders” to jeden z najbardziej kultowych seriali ostatnich lat. Gang z Birmingham zachwycił widzów mrocznym klimatem, charyzmatycznymi postaciami i historycznym tłem, a styl rodziny Shelby stał się inspiracją nie tylko dla fanów serialu, ale i świata mody. Już za kilka dni na Netflixie zadebiutuje „Peaky Blinders - Nieśmiertelny”, pozycja, która zachwyci nie tylko fanów serialu, ale także fanów Cilliana Murphy. A jeśli uwielbiacie klimat Shelby'ów powinniście zwrócić uwagę na nowy dodany do katalogu HBO Max serial Stevena Knighta - „To miasto” (ang. „This Town”). To produkcja, która łączy w sobie dramat, rodzinną sagę i przede wszystkim muzykę - prawdziwa uczta dla oczu i uszu. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl „To miasto” - o czym jest serial twórcy „Peaky Blinders”? Sześcioodcinkowy miniserial przenosi nas do Birmingham w 1981 roku, w czasie społecznych napięć i przemocy. Akcja skupia się na czwórce młodych ludzi, których życie zmienia muzyka - dwutonowa i SKA, które w tym czasie jednoczyły młodzież niezależnie od koloru skóry. Główny bohater, Dante Williams (Levi Brown), jest młodym poetą, który próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie pełnym chaosu. Grupa przyjaciół tworzy zespół muzyczny, a serial pokazuje, jak kreatywność i pasja mogą być schronieniem w czasach niepokoju. To połączenie thrillera i rodzinnej sagi, gdzie muzyka staje się spoiwem w świecie pełnym przemocy, protestów i napięć społecznych. View oEmbed on the source website Kto gra w serialu „To miasto”? Serial został zrealizowany na zlecenie telewizji BBC i był hitem w Wielkiej Brytanii. W rolach głównych zobaczymy: Levi Brown jako Dante Williams, młody poeta i lider zespołu, Jordan Bolger jako Gregory Williams, Ben Rose jako Brandon Quinn, Eve Austin jako Jeannie Keefie. W obsadzie pojawiają się też znane twarze: Michelle Dockery („Downton Abbey”), Nicholas Pinnock („Top Boy”) oraz David Dawson („My Policeman”). Za scenariusz odpowiada Steven Knight, twórca „Peaky Blinders”, reżyserią zajmuje się Paul Whittington („The Crown”), a muzykę przygotowali Kae Tempest i producent Dan Carey. Gdzie obejrzeć serial „To miasto” i dlaczego warto? „To miasto” jest dostępny na HBO Max, a każdy odcinek to zarówno emocjonująca opowieść o przyjaźni, pasji i muzyce, jak i wciągający obraz społecznych napięć w Birmingham lat 80. To serial idealny dla fanów „Peaky Blinders” - nie znajdziecie tu gangsterów, ale klimat miasta, napięcie i napiętą atmosferę wprost czuć w powietrzu. Do tego świetna muzyka i świetnie skonstruowani bohaterowie sprawiają, że każdy odcinek ogląda się z zapartym tchem. Jeśli lubicie seriale, które łączą historię, emocje i świetną oprawę muzyczną, „To miasto”/„This Town” jest pozycją obowiązkową tej wiosny.
To najlepszy polski serial kryminalny, jaki kiedykolwiek wyprodukowała telewizja. W rolach głównych Więckiewicz i Żmijewski
Gangsterski świat, policyjne układy i bohaterowie, których trudno zapomnieć. Serial z Robertem Więckiewiczem i Arturem Żmijewskim do dziś uchodzi za jedną z najmocniejszych historii w polskiej telewizji - produkcję, która na nowo zdefiniowała rodzimy kryminał.
Polska telewizja od lat udowadnia, że świetnie odnajduje się w świecie kryminału. Mroczne historie o gangsterach, policjantach i skomplikowanych układach przyciągają widzów równie skutecznie jak skandynawskie czy amerykańskie produkcje. Jednym z najlepszych dowodów na to pozostaje serial „Odwróceni”, który po premierze szybko zyskał status kultowego. Na szczęście historia nie zakończyła się na jednej serii. Kilka lat później TVN zdecydował się wrócić do tego świata, pokazując dalsze losy bohaterów i nowego pokolenia. Tak powstali „Odwróceni. Ojcowie i córki” - kontynuacja, którą wielu widzów i krytyków uważa dziś za jeden z najlepszych polskich seriali kryminalnych, jakie kiedykolwiek powstały w telewizji. Najlepszy polski serial kryminalny w historii telewizji - o czym jest „Odwróceni. Ojcowie i córki” ? W „Odwróceni. Ojcowie i córki” wracają Paweł Sikora i Jan „Blacha” Blachowski, ale ciężar historii rozkłada się inaczej niż kiedyś. Tym razem równie ważne stają się dorosłe córki bohaterów - kobiety, które próbują budować własne życie, kariery i relacje, a jednocześnie wciąż zderzają się z tym, co ciągnie się za nazwiskami ich ojców. Serial prowadzi widza przez rodzinne napięcia i prywatne dramaty, pokazując, jak przeszłość potrafi wchodzić w codzienność dokładnie wtedy, gdy miała już zostać zamknięta. Losy Sikory i Blachy jednak nie kończą się tam, gdzie kiedyś urwała się opowieść. Wątek świadka koronnego, dawne zeznania oraz nierozliczone sprawy sprawiają, że bohaterowie znów muszą mierzyć się z konsekwencjami dawnych decyzji. To nie jest historia o jednym gwałtownym zwrocie akcji, tylko o napięciu, które narasta, bo to, co miało zostać przykryte milczeniem, zaczyna domagać się odpowiedzi. W tle pojawia się też pytanie o cenę, jaką płaci się po latach - nie tylko w życiu zawodowym, lecz także rodzinnym. Z ulic do gabinetów: porachunki zastępują sądy, układy i medialne gry Nowa odsłona przenosi sensację z ulicznych porachunków do gabinetów, sal sądowych i obszarów, gdzie przemoc częściej chowa się za pozorami legalności. „Odwróceni. Ojcowie i córki” pokazują przestępczość w nowym wydaniu: mniej otwartej siły, więcej działań w białych kołnierzykach, prawniczych kruczków, biznesowych zależności i medialnych gier. Stawka pozostaje wysoka, ale mechanizmy nacisku zmieniają formę - zamiast głośnych starć pojawiają się decyzje podejmowane przy zamkniętych drzwiach, a napięcie rośnie, gdy każdy ruch może uruchomić lawinę. Warszawa przełomu lat 90. i 2000. zostaje w tle, a na pierwszym planie są skutki Pierwsi „Odwróceni” opowiadali o wojnie gangów w Warszawie przełomu lat 90. i 2000., o pracy policji i o tym, jak wygląda wejście w rolę informatora. „Odwróceni. Ojcowie i córki” nie idą tą samą ścieżką krok po kroku. To historia osadzona w rzeczywistości, w której dawna mafia oficjalnie przestała istnieć, ale jej skutki wciąż są obecne w życiu bohaterów. Zamiast skupiać się na samej wojnie, serial kieruje uwagę na to, co zostaje po niej: na rozliczenia, napięcia i poczucie, że nic nie znika bez śladu. „Odwróceni. Ojcowie i córki” - w obsadzie same mocne nazwiska W obsadzie pojawiają się Artur Żmijewski i Robert Więckiewicz, a obok nich m.in. Andrzej Zieliński, Marian Dziędziel, Joanna Balasz i Eliza Rycembel. Dzięki temu opowieść nie opiera się wyłącznie na powrocie znanych postaci, ale rozbudowuje świat o kolejne perspektywy: rodzinne, zawodowe i te związane z codziennym mierzeniem się z konsekwencjami dawnych wyborów. To propozycja zarówno dla osób, które pamiętają „Odwróconych”, jak i dla tych, którzy dopiero wchodzą w to uniwersum i chcą zobaczyć, jak wygląda życie po tym, gdy miało się już wszystko zostawić za sobą. Gdzie obejrzeć „Odwróceni. Ojcowie i córki” online? Serial „Odwróceni. Ojcowie i córki” jest dostępny w streamingu na HBO Max i w Playerze. To na tych platformach można też obejrzeć pierwszych „Odwróconych”, jeśli chcesz zacząć od początku albo odświeżyć sobie wątki przed wejściem w nowy rozdział.
To nowo dodane przez HBO coming-of-age was poruszy. Opowiada o tym, że warto w życiu mieć marzenia i warto o nie walczyć
Zastanawialiście się kiedyś, co może zdziałać młoda, niepokorna dziewczyna z pasją? Vera Brandes w „Dziewczynie z Kolonii” pokazuje, że marzenia mają moc - nawet w świecie zdominowanym przez mężczyzn.
W świecie muzyki, w którym płeć decydowała (i wciąż w niektórych rejonach decyduje) o szansach na sukces, Vera Brandes - nastolatka z wielkimi marzeniami - musiała rozpychać się łokciami, żeby zostać zauważoną. Wbrew konserwatywnym oczekiwaniom i męskiemu porządkowi branży, wynajęła operę, sprowadziła amerykańskiego jazzmana Keitha Jarretta i doprowadziła do koncertu, który przeszedł do historii. „Dziewczyna z Kolonii” to film o tym, że marzenia warto mieć zawsze i nie dać się stłamsić żadnej narracji, nawet jeśli świat próbuje powiedzieć, że nie jesteś „wystarczająco dorosła, doświadczona czy ważna”. Nowość na HBO Max, która celebruje odwagę młodości i siłę pasji. „Dziewczyna z Kolonii” - poruszająca nowość na HBO Max Kolonia, rok 1975. Vera Brandes wkracza w świat jazzu zdominowany przez mężczyzn i konserwatywne zasady. Brak środków, opór rodziców i niepewność artysty - to wszystko staje na drodze nastolatki, która nie boi się ryzykować. Mimo przeszkód wynajmuje operę i doprowadza do koncertu, który stał się legendą. To historia o sile marzeń, konsekwencji i młodzieńczej determinacji. Film o sile marzeń, nie tylko o koncercie Choć wydarzenia kręcą się wokół legendarnego występu, film nie jest biografią koncertu. Reżyser Ido Fluk koncentruje się na osobowości Vary - jej zadziorności, sprycie i energii, która pozwala przełamywać bariery. Mala Emde w roli głównej wkłada życie w postać młodej promotorki, pokazując, że odwaga i pasja potrafią przełamać wszelkie ograniczenia społeczne i zawodowe. Film celebruje coming of age w świecie, w którym płeć „ma znaczenie”, i udowadnia, że warto marzyć nawet w najmniej sprzyjających okolicznościach. Polska koprodukcja z międzynarodowym sznytem „Dziewczyna z Kolonii” to koprodukcja polsko-niemiecko-belgijska, polską producentką jest Ewa Puszczyńska („Strefa interesów”, „Prawdziwy ból”). Za ścieżkę dźwiękową odpowiada Hubert Walkowski, kostiumy przygotowała Aleksandra Staszko („Zimna wojna”, „Baby Bump”). Produkcja była jednym z niewielu polskich akcentów Berlinale 2025. Film trafił do polskich kin w lipcu 2025, a teraz można go oglądać na HBO Max w ramach Tygodnia Filmu Niemieckiego. Dlaczego warto obejrzeć „Dziewczynę z Kolonii”? „Dziewczyna z Kolonii” to portret młodzieńczej odwagi i siły marzeń, które przełamują bariery społeczne i techniczne. Film ukazuje, jak Vera wbrew wszystkiemu doprowadza do koncertu, który stał się legendą - „The Köln Concert”, najlepiej sprzedającym się solowym albumem jazzowym w historii. Krytycy w mediach chwalą produkcję jako: „Uchwycenie ducha czasów, celebracja miłości do jazzu, portret kobiecej siły i prawdziwa jazda bez trzymanki” - Małgorzata Czop, Movieway.pl „Ubrana w muzyczny kostium opowieść o tym, że warto w życiu mieć marzenia” - Kuba Armata, Interia.pl Jeśli jednak nie sugerować się opiniami krytyków, „Dziewczynę z Kolonii” warto obejrzeć przede wszystkim dla przypomnienia sobie, że marzenia się spełniają, jeśli naprawdę o nie zawalczymy. Spieszcie się, zanim film zniknie z HBO Max - to lekcja odwagi i pasji, którą warto odrobić.
5 Złotych Globów i świetne oceny widzów. Ten serial o dwóch kobietach pokazuje, jak powinna wyglądać dobra komedia
„Hacks” to jeden z tych seriali, które zaczynasz dla lekkiej rozrywki, a zostajesz dla genialnych dialogów i świetnie napisanych bohaterek. Choć w Polsce wciąż jest mało popularny, na świecie zdobył dziesiątki nagród i opinię komedii, która trzyma poziom przez wszystkie sezony.
Szukając ostatnio czegoś naprawdę zabawnego – serialu, który nie tylko rozśmieszy, ale też będzie miał charakter i dobrze napisane dialogi – trafiłam na „Hacks”. I to jedno z tych odkryć, które zostają na dłużej. W Polsce wciąż pozostaje stosunkowo mało znany (na Filmwebie ma niespełna 5 tys. ocen), ale ci, którzy już go obejrzeli, są wyjątkowo zgodni: to produkcja, która trzyma poziom od pierwszego do ostatniego sezonu. Na świecie „Hacks” jest natomiast prawdziwym fenomenem HBO Max – serialem, który szturmem zdobył zarówno widzów, jak i jury najważniejszych nagród telewizyjnych. „Hacks” – historia dwóch kobiet z zupełnie innych światów Serial opowiada historię dwóch kobiet, które spotykają się w momencie zawodowego kryzysu. Deborah Vance (w tej roli fenomenalna Jean Smart) to legenda sceny komediowej z Las Vegas – ikona stand-upu, która przez lata budowała swoją pozycję w świecie rozrywki. Problem w tym, że branża się zmienia, publiczność także, a jej kariera zaczyna niebezpiecznie chwiać się w posadach. Wtedy na jej drodze pojawia się Ava Daniels (Hannah Einbinder) – młoda, bezkompromisowa scenarzystka, która po jednym nieprzemyślanym wpisie w mediach społecznościowych zostaje praktycznie wykluczona z branży. Aby odbudować reputację, przyjmuje pracę przy pisaniu materiałów dla Deborah. To spotkanie dwóch zupełnie różnych temperamentów szybko zamienia się w serię błyskotliwych starć. „Hacks” błyszczy ciętym humorem, kapitalnymi dialogami i świetnie poprowadzoną relacją między bohaterkami. Początkowa niechęć stopniowo przeradza się w trudną, ale autentyczną więź – mieszankę rywalizacji, wzajemnego szacunku i nieoczywistej przyjaźni. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menurilg" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl. Serial, który podbił nagrody Sukces „Hacks” nie jest przypadkowy. Produkcja zdobyła już ponad 130 nominacji i prawie 50 nagród (w tym 5 Złotych Globów). Jean Smart za rolę Deborah odebrała już swoją piątą nagrodę Emmy, a Hannah Einbinder została uhonorowana pierwszą w karierze statuetką. To jeden z tych seriali, które działają na kilku poziomach jednocześnie – są zabawne, błyskotliwe, ale też bardzo trafnie opowiadają o kobiecych ambicjach, starzeniu się w branży rozrywkowej i zderzeniu dwóch pokoleń. Twórcy od początku wiedzieli, jak ta historia się skończy Za sukcesem serialu stoją Jen Statsky, Lucia Aniello i Paul W. Downs, którzy od początku mieli jasną wizję całej historii. „Hacks” został sprzedany WarnerMedia jako zamknięta opowieść zaplanowana na pięć sezonów. Co ciekawe, finałowa scena została wymyślona już w 2015 roku – na długo przed powstaniem serialu. To rzadkość w świecie telewizji, gdzie zakończenia często powstają dopiero pod presją popularności lub decyzji biznesowych. A jeśli jeszcze nie oglądaliście „Hacks”, warto nadrobić zaległości. Bo to jeden z tych seriali, które nie tylko bawią, ale też – co rzadkie – naprawdę nie tracą formy po drodze. Obejrzycie go na HBO Max.
HBO wyciągnęło z szafy zapomniany hit z młodym Bradem Pittem. To oscarowa perełka dla fanów filmów obyczajowych z lat 90.
Na HBO wrócił film, który dla wielu widzów był jednym z najpiękniejszych dramatów lat 90. W obsadzie młody Brad Pitt, poruszająca historia rodziny i klimat kina, które dziś ogląda się z nostalgią - i z chusteczkami pod ręką.
Są tacy aktorzy, których kariera przypomina filmową podróż przez dekady kina. Jednym z nich jest bez wątpienia Brad Pitt. Dziś kojarzymy go z takimi produkcjami jak „Wywiad z wampirem”, „Troja”, „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”, „Pewnego razu… w Hollywood” czy najnowszym widowiskiem „F1”, w którym - mając ponad 60 lat - udowadnia, że ekranowa charyzma nie zna wieku. Zanim jednak stał się jednym z największych gwiazdorów Hollywood i obiektem westchnień widzów na całym świecie, zagrał w filmie, który do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych i najbardziej nostalgicznych historii lat 90. Mowa o dramacie „Rzeka życia” w reżyserii Roberta Redforda. Ten spokojny, pełen melancholii film właśnie wrócił do katalogu HBO Max i niespodziewanie trafił do TOP 10 platformy. I trudno się temu dziwić - to kino, które działa zupełnie inaczej niż współczesne produkcje. Nie epatuje akcją. Zamiast tego zostawia widza z emocją, krajobrazem i historią, która powoli płynie jak tytułowa rzeka. O czym jest „Rzeka życia” Film jest ekranizacją autobiograficznej powieści Normana Macleana i przenosi widza do początku XX wieku, w surowe, górskie krajobrazy Montany w USA. W centrum historii stoją dwaj bracia wychowani przez surowego, ale sprawiedliwego prezbiteriańskiego pastora. Norman jest spokojny, refleksyjny i ambitny. Paul - charyzmatyczny buntownik, który żyje intensywnie i nie zawsze odpowiedzialnie. Choć różni ich niemal wszystko, łączy jedno: rodzinna tradycja łowienia pstrągów. W świecie Macleanów nie jest to zwykłe hobby. To rytuał, sposób rozmowy i moment, w którym rodzina wraca do siebie - nawet wtedy, gdy życie zaczyna ich prowadzić w zupełnie różne strony. W chwilach kryzysu bracia znów spotykają się nad rzeką, jakby szukając w naturze odpowiedzi na pytania o sens życia, odpowiedzialność i miłość do najbliższych. Film o rodzinie, wyborach i drodze do dorosłości. Idealny na niedzielne popołudnie Rzeka życia to opowieść o momencie, w którym młodość się kończy, a zaczyna dorosłość - często pełna trudnych decyzji i błędów. Norman próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, podczas gdy Paul wybiera życie na krawędzi: alkohol, hazard i reporterską karierę w lokalnej gazecie. Ich drogi zaczynają się rozchodzić, choć więź między braćmi nigdy całkowicie nie znika. To historia o tym, że nie ma jednej drogi do szczęścia. Każdy musi znaleźć ją sam - czasem płacąc za to wysoką cenę. To idealny film do obejrzenia z rodziną w niedzielne popołudnie. Młody Brad Pitt i oscarowe zdjęcia Jednym z największych atutów filmu jest obsada. W rolach braci wystąpili Craig Sheffer i młody Brad Pitt, dla którego była to jedna z pierwszych ról, które zwróciły uwagę Hollywood. W filmie pojawia się również znakomity Tom Skerritt jako surowy, ale pełen wewnętrznej mądrości ojciec - pastor, który wierzy, że harmonia świata odbija się w rytmie natury. Ogromne wrażenie robią także zdjęcia autorstwa Philippe Rousselot, które w 1993 roku zostały nagrodzone Oscarem. Kamera z niezwykłą czułością pokazuje rzeki, góry i świat natury, dzięki czemu Montana staje się w tym filmie niemal osobnym bohaterem. Produkcja otrzymała także nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany oraz muzykę autorstwa Mark Isham. Widzowie nadal kochają ten film Mimo że film powstał ponad 30 lat temu, wciąż porusza widzów. W serwisie Rotten Tomatoes ma 80% dobrych ocen krytyków i aż 83% pozytywnych ocen publiczności. W komentarzach widzowie piszą między innymi: „Piękny film, wzruszające i pełne mądrości frazy które zostają z człowiekiem na całe dalsze życie.”, „Trafiłem na ten film dopiero teraz a szkoda, gdybym wiedział że jest taki wspaniały to wcześniej bym go sobie obejrzał, ale i tak film super i genialny B.Pitt.”, „Piękny w swojej prostocie film Roberta Redforda. Opowieść o rodzinie i przywiązaniu do rodzinnych stron. Wielką zaletą są zdjęcia Montany i muzyka.” Gdzie obejrzeć „Rzekę życia”? Dziś film „Rzeka życia”, który zadebiutował na ekranach w 1992 roku można ponownie obejrzeć na platformie HBO Max, gdzie film niespodziewanie trafił do TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów. Dzieło Roberta Redforda dostępne jest także na platformie Canal+ oraz Amazon Prime Video. To idealna propozycja dla tych, którzy lubią spokojne kino obyczajowe z lat 90., pełne refleksji, pięknych zdjęć i historii o rodzinnych więziach. Bo choć świat w filmie płynie powoli - jak rzeka - emocje, które zostawia, zostają z widzem na długo.
Myślisz, że „Ołowiane dzieci” to mocna historia? Ten film sprawi, że zaczniesz myśleć o tym, czego używasz we własnej kuchni
„Mroczne wody” to wstrząsający film oparty na faktach - pokazuje dramatyczną walkę prawnika Roberta Bilotta z koncernem DuPont. Wszystko zaczęło się na farmie w Zachodniej Wirginii, gdzie odkryto trującą tajemnicę teflonu, zmieniającą życie mieszkańców i… nas wszystkich.
Coraz częściej platformy streamingowe i producenci kinowi sięgają po zapomniane historie, które świat powinien usłyszeć. Do tej pory zwykle były to dramaty o seryjnych mordercach, jak w klasycznym „Zodiaku” - historie, w których zło można wskazać palcem. Ale pojawiają się też produkcje, w których modercą nie jest jeden człowiek, a cały system, który umywa ręce i naraża życie zwykłych ludzi. Jednym z takich tytułów jest serial „Ołowiane dzieci” na Netflixie, opowiadający o masowym zatruciu ołowiem dzieci na Śląsku w latach 70. To historie, które wstrząsają i przypominają, że prawdziwe zagrożenie bywa rozproszone, niewidoczne i… często ukrywane. I właśnie po takie opowieści sięga też film „Mroczne wody” - produkcja, która zmusi was do zastanowienia się, co naprawdę trafia do waszych domów i waszych kuchni. Film jak „Ołowiane dzieci”. O czym są „Mroczne wody”? Wszystko zaczyna się w 1998 roku na niewielkiej farmie w Zachodniej Wirginii. Farmer w desperacji szuka pomocy, bo jego bydło masowo pada. Przyczyna wydaje się szokująca - winę ponosi pobliska fabryka chemiczna należąca do koncernu DuPont. To właśnie tu rozpoczyna się walka, która przeraziła nie tylko mieszkańców regionu, ale i cały świat. Sprawą zajmuje się adwokat Robert Bilott. Początkowo jest sceptyczny, ale to, co odkrywa, zamienia jego życie w piekło, a sprawa okazuje się jedną z największych korporacyjnych afer w historii USA. Robert Bilott, prawnik specjalizujący się dotąd w ochronie korporacji, niespodziewanie staje po stronie ofiar. Zdeterminowany, rozpoczyna dochodzenie, które ujawnia przerażające fakty: DuPont od lat zanieczyszcza środowisko niebezpiecznymi substancjami wykorzystywanymi do produkcji teflonu. Teflon, obecny w milionach domów na całym świecie, okazuje się trucizną, która zatruwa nie tylko zwierzęta, ale także ludzi. Bilott nie ma jednak łatwego zadania. Jego walka z DuPont trwa nieprzerwanie od 1998 do 2015 roku. Przez te wszystkie lata prawnik nie tylko naraża swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, ale też życie rodzinne. Film doskonale pokazuje, jak presja i zagrożenie mogą złamać nawet najbardziej wytrwałego człowieka. W tle toczy się wyczerpująca batalia sądowa - walka o rekompensaty dla tysięcy poszkodowanych. View oEmbed on the source website Film „Mroczne wody” obsada W głównych rolach w „Mrocznych wodach” (Dark Waters) zobaczymy Marka Ruffalo jako prawnika Roberta Bilotta, który mierzy się z korporacyjnym gigantem, oraz Anne Hathaway jako jego żonę, a także Tima Robbinsa, Billa Pullmana, Victora Garbera i Mare Winningham. Film spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem krytyków - na Rotten Tomatoes ma około 89% pozytywnych recenzji, a na Metacritic średnią 73/100, co oznacza „favorable reviews”. Choć nie zdobył dużych nagród, Ruffalo i scenariusz adaptowany otrzymali nominacje do Satellite Awards, a produkcja była również nominowana do Cezara dla najlepszego filmu zagranicznego. Teflon - cichy zabójca w twojej kuchni. Konsekwencje odkrycia prawdy o toksycznych substancjach Najbardziej szokujące w „Mrocznych wodach” jest uświadomienie widzom, że trujący produkt - teflon - znajduje się w prawie każdym domu. Chemikalia stosowane do jego produkcji nie tylko zabiły zwierzęta, ale miały realny wpływ na zdrowie mieszkańców okolic fabryki DuPont. W filmie pojawiają się konkretne obrazy: owrzodzone psy, dzieci z poważnymi zmianami w uzębieniu, ogromna skala krzywdy. Ta prawda okazuje się zbyt niewygodna dla DuPont, który po premierze filmu próbował zaprzeczać zarzutom. Historia oparta na faktach, "Mroczne wody" ujawnia realne zagrożenia Reżyser Todd Haynes nie szczędzi widzom emocji. Stonowana, zimna kolorystyka obrazu, przygnębiająca atmosfera i bardzo realistyczna narracja sprawiają, że każdy zaczyna się zastanawiać, czy używanie teflonu jest bezpieczne. W roli Roberta Bilotta Mark Ruffalo tworzy kreację, która zostaje w pamięci na długo. Bohater filmu - który istniał na prawdę - poświęca kilkanaście lat życia, by ujawnić prawdę, którą DuPont chciał ukryć przed światem. Scenariusz filmu powstał na podstawie autentycznych wydarzeń i artykułu, który w 2016 roku ukazał się w New York Times. W „Mrocznych wodach” na ekranie pojawiają się także prawdziwi uczestnicy tych dramatycznych wydarzeń. Historia Roberta Bilotta i jego wojny z koncernem chemicznym pokazuje, jak pojedyncza osoba może wpłynąć na los tysięcy ludzi i zmienić sposób, w jaki myślimy o codziennych przedmiotach. „Mroczne wody” - po tym filmie już nigdy nie spojrzysz na teflonową patelnię tak samo Film, który jest dostępny dla widzów dzięki platformie HBO Max nie jest tylko dramatem sądowym. To mocne oskarżenie wobec korporacyjnej chciwości i obojętności wobec ludzkiego cierpienia. Oglądając „Mroczne wody” trudno uwierzyć, jak długo trwało tuszowanie prawdy przez DuPont i jak wysoką cenę zapłacili za to niewinni ludzie. Dla wielu widzów ten film będzie początkiem nieufności wobec produktów, które wydawały się dotąd zupełnie nieszkodliwe.