Victoria i David Beckhamowie szczerzy do bólu. „Nie wiem, jak przez to przeszliśmy”
Zanim Brooklyn poznał Nicolę, a fanów całkowicie pochłonął wydumany konflikt teściowej z synową, rodziną Beckhamów targały inne niesnaski. W serialu dokumentalnym Netflixa Beckhamowie wrócili pamięcią do głośnego skandalu sprzed lat.
Choć w rubryce show-biznesowej rozstania i zdrady są na porządku dziennym, David i Victoria Beckhamowie stanowią w oczach opinii publicznej chlubny wyjątek od normy. Ich małżeństwo od lat uchodzi za jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najtrwalszych związków w świecie popkultury, sportu i mody. Wpadli sobie w oko we wczesnej młodości, gdy ona szturmem podbijała listy przebojów ze Spice Girls, a on zbierał oklaski na murawie. Pobrali się w 1999 roku, powitali na świecie czworo dzieci i aż do tej pory są nierozłączni. Dla wielu fanów Victoria i David Beckhamowie są symbolem partnerstwa, które przetrwało nie tylko próbę czasu, ale też presję sławy, plotek i nieustannego zainteresowania mediów. Nie oznacza to, że ich małżeństwo było pozbawione wyzwań i trudnych doświadczeń. I nie chodzi jedynie o rzekome awantury z Nicolą Peltz, która do ołtarza poszła w białej sukni Valentino, rezygnując tym samym ze szczodrej oferty atelier eks-spicetki. Co w przeszłości poróżniło zgrany duet? David i Victoria Beckhamowie odnieśli się do plotek o zdradzie w szczerym dokumencie o życiu piłkarza Odpowiedzi należy szukać na Netflixie. Brytyjski klan od lat pozostaje jedną z najpilniej obserwowanych rodzin show-biznesu, a każdy wspólny występ Victorii, Davida i ich dzieci błyskawicznie przyciąga uwagę mediów oraz fanów. Beckhamowie regularnie udowadniają, że potrafią perfekcyjnie łączyć rodzinny wizerunek z luksusowym, modowym emploi. Szczególne zainteresowanie wciąż budzi dokument poświęcony byłemu piłkarzowi, dostępny na amerykańskim serwisie streamingowym. Produkcja Netflixa o Davidzie Beckhamie pozostaje jednym z najczęściej przywoływanych tytułów, gdy mowa o kulisach życia gwiazd, cenie sławy i prywatnych kryzysach ukrytych za perfekcyjnym wizerunkiem. Fabuła nie skupia się wyłącznie na sportowych osiągnięciach zawodnika. Równie dużo czasu poświęcono sprawom prywatnym. Twórcy pochylili się między innymi nad wątkiem transferu Davida Beckhama z Manchesteru United do Realu Madryt, który wywołał duże perturbacje w jego życiu rodzinnym. Przeprowadzka do Hiszpanii, choć z zawodowego punktu widzenia była jednym z najważniejszych momentów w karierze Beckhama, prywatnie okazała się dla niego i Victorii wyjątkowo bolesnym doświadczeniem. Relacje małżonków zaczęły się komplikować, kiedy hiszpańska prasa zaczęła rozpisywać się o domniemanym romansie Anglika. W dokumencie Netflixa Victoria Beckham po raz pierwszy z taką szczerością opowiedziała o emocjonalnym ciężarze tamtego okresu. „To był dla nas najtrudniejszy okres, bo wydawało się, że świat jest przeciwko nam. A my, szczerze mówiąc, sami zwróciliśmy się przeciwko sobie. Do czasu Madrytu czasem miałam wrażenie, że jesteśmy my przeciw wszystkim. Ale byliśmy razem, mieliśmy siebie. W Hiszpanii nie czułam, żebyśmy mieli siebie. To smutne” – powiedziała przed kamerami. Jej słowa błyskawicznie obiegły media, bo rzadko zdarza się, by jedna z najbardziej powściągliwych ikon stylu mówiła o kryzysie w małżeństwie tak otwarcie. „Były tam okropne historie, z którymi trudno było sobie poradzić. Pierwszy raz ja i Victoria znaleźliśmy się pod taką presją w naszym małżeństwie” – dodał znienacka odcięty od swoich najbliższych i zmuszony do przeprowadzki David. „Kiedy przeniosłem się do Hiszpanii, było mi trudno, bo przez całą karierę byłem częścią klubu i rodziny, od 15. do 27. roku życia. Sprzedali mnie z dnia na dzień. Nagle znalazłem się w innym mieście. Nie znałem języka. Co ważniejsze, nie miałem rodziny. Każdego dnia pojawiało się coś nowego. Chyba oboje czuliśmy, nie tyle, że tracimy siebie nawzajem, co że toniemy”. Ten fragment dokumentu pokazuje Beckhama z zupełnie innej strony, nie jako globalną gwiazdę sportu, ale jako mężczyznę mierzącego się z samotnością, presją i poczuciem utraty kontroli nad własnym życiem. Victoria opisuje wydarzenia sprzed dwóch dekad jako prawdziwy koszmar. Codzienność szczególnie uprzykrzali jej wszędobylscy paparazzi. Dla Victorii Beckham, która w tamtym czasie próbowała jednocześnie chronić rodzinę, wychowywać dzieci i odnaleźć się w nowej rzeczywistości, medialna burza okazała się wyjątkowo wyniszczająca. „Nie potrafię wyjaśnić, jak ciężko mi było i jak to na mnie wpłynęło” – tłumaczy. „Nie wiem, jak przez to przeszliśmy. Victoria jest dla mnie wszystkim. Niesamowicie ciężko było patrzeć, jak cierpi, ale jesteśmy wojownikami. W tamtym czasie musieliśmy zawalczyć o siebie, o naszą rodzinę” – podkreśla z kolei gwiazdor. „Warto było walczyć o to, co mieliśmy”. View oEmbed on the source website Z perspektywy czasu historia Davida i Victorii Beckhamów jeszcze mocniej pokazuje, jak wiele musieli udźwignąć poza światłem fleszy. Ich małżeństwo, choć kojarzone z luksusem, czerwonymi dywanami i statusem jednej z najbardziej rozpoznawalnych par show-biznesu, ma też mniej wygładzony, bardziej ludzki wymiar. Dokument Netflixa przypomina, że za perfekcyjnym wizerunkiem Beckhamów kryły się napięcia, samotność i kryzys, który mógł zakończyć się zupełnie inaczej.
„Zbyt młoda, by mówić. Zbyt stara, by istnieć". Dyskryminację ze względu na wiek stosujemy zaskakująco często
Tropiąc różne objawy nietolerancji, chętnie widzimy źdźbło w cudzym oku, ale rzadko belkę w swoim: dyskryminację ze względu na wiek. Stosujemy ją zaskakująco często, niezależnie od daty urodzenia. Dlaczego tak trudno nam to dostrzec?
Dyskusja była gorąca, a temperatura z każdym kolejnym komentarzem rosła. W internecie o to łatwo, wiadomo! Tym razem wymiana ciosów odbywała się na Facebooku wśród ludzi otwartych, czytających pisma o kulturze lub wręcz w nich publikujących. Było więc nie tylko żywiołowo, lecz także ładną polszczyzną. Zaczęło się od niewinnego pytania o „ono”, czyli zaimek stosowany wobec osób niebinarnych, by gładko przejść do tematu transfobii, homofobii, lekko zahaczając o feminizm i klasizm. Kibicowałam jednej ze stron, tej bardziej – w moim odczuciu – światłej i tolerancyjnej. Do czasu. W pewnym momencie „moja zawodniczka” napisała do swojej oponentki: „Nic dziwnego, że tak uważasz. Jesteś po czterdziestce”. Auć! Jak to? Dziewczyna broniąca osób, których dotyka transfobia, stosująca język jak z podręcznika inkluzywności użyła prostego niczym cep argumentu dotyczącego wieku? W jednej chwili straciłam do niej sympatię, za to nabrałam chęci na zgłębienie tematu ageizmu (z ang. dyskryminacja ze względu na wiek). Czyżbym w czasach, gdy rasizm, antysemityzm i mizoginizm odchodzą do lamusa namierzyła najbardziej trwały z „izmów”? Badania pokazują, że ageizm dotyka ludzi na każdym etapie życia. Osoby starsze często spotykają się z protekcjonalnym traktowaniem lub wykluczeniem z różnych dziedzin życia, od pracy po życie społeczne. Młodsi z kolei bywają odbierani jako niedojrzali i niekompetentni, co przekłada się nawet na brutalne komentarze online, jak w przypadku Gretę Thunberg. Wszystko to pokazuje, że wiek, zamiast być atutem, staje się powodem do dyskryminacji. Warto pamiętać, że stereotypy na temat wieku są zakorzenione nie tylko w społeczeństwie, lecz także w mediach, firmach i naszych codziennych zachowaniach. Przełamywanie ich wymaga świadomości i odwagi, by spojrzeć na człowieka przez pryzmat jego wartości i doświadczenia, a nie liczby w dowodzie osobistym. Od dzisiaj już nie wypada Zapytałam znajome – zarówno te starsze, jak i młodsze ode mnie – o to, czy doświadczyły tego typu dyskryminacji, stereotypów, uprzedzeń. Po pierwszym „raczej nie”, zazwyczaj przypominały sobie: „A, poczekaj!”. Niektóre przykłady były przezabawne, inne niekoniecznie. Paulina (lat 54) straciła stanowisko redaktorki w miesięczniku dla kobiet („nie, nie ageizm, redukcja etatów”). Znalezienie nowej pracy zajęło jej dobrych kilka miesięcy, ale w końcu udało się w wydawnictwie książkowym. – Znów zaczynałam właściwie od zera, znowu byłam stażystką. Bo inny tryb pracy nad tekstem, bo inne programy do edycji, a inne do rozliczeń z autorami. Moje nowe, o 20 lat młodsze koleżanki byłe przemiłe, ale nagle odkryłam, że mówią do mnie trochę jak do babci. Wolno, głośno, protekcjonalnie… – przyznaje ze śmiechem. Poradziła sobie. Tym bardziej że jest ostatnią osobą, którą można by nazwać „starszą panią”. Rzeczywiście nie farbuje włosów, ale nosi dżinsy, T-shirty z fajnymi nadrukami, trampki. Bawi się na koncertach, jeździ po świecie z plecakiem. Niedawno postanowiła pojechać ze swoim partnerem na przedłużony weekend do Izraela. Znaleźli fajny i niedrogi hostel w centrum Tel Awiwu. – Ku naszemu zdziwieniu przeczytaliśmy, że przyjmowani są goście do 45. roku życia. W tym najbardziej otwartym i roztańczonym mieście Morza Śródziemnego?! Skoro o imprezach mowa: Magda (lat 41) została poproszona przez przyjaciółkę (lat 39) o bycie świadkową na ślubie, a co za tym idzie, zorganizowanie wieczoru panieńskiego. – Szukałam jakiegoś pomysłu na taką imprezę, zabawnego, w dobrym guście. Może gra miejska, może koncert? A że niedawno koleżanka z pracy (lat 28) wyszła za mąż, zapytałam ją o najnowsze trendy. Spojrzała na mnie tak, jakbym zaproponowała przemyt kokainy z Wenezueli. W końcu wydukała: „Nie sądzisz, że w tym wieku to trochę już nie wypada?”. Yyy… Organizować wieczorów panieńskich? Być panną czy wręcz przeciwnie – wyjść za mąż? – wspomina Magda. 42-letnia Małgorzata, lekarka z Warszawy, opowiada o dwóch sytuacjach. Pierwsza, to gdy wyszła ze znajomym przyjacielem gejem do klubu. Przysiadł się do nich mężczyzna nieco starszy od niej. Przystojny, zabawny, zaczął ją uwodzić, zrobiło się intymnie – na tyle, że przyjaciel mrugnął do niej okiem i poszedł do baru. „Fajnie, że w tym wieku masz jeszcze takich znajomych i chęć na wychodzenie w miasto” – usłyszała. – Dał do zrozumienia, że tak naprawdę jestem na to za stara, mimo że sam był starszy – Małgorzata kręci z niedowierzaniem głową. Co ciekawe, w jej pracy jest akurat odwrotnie. W jednym z lepszych warszawskich szpitali wciąż jest uważana za zbyt młodą, choćby na to, by przeprowadzać operacje. Nie szkodzi, że jeździ na międzynarodowe konferencje, ma spory dorobek, doświadczenie za granicą. Wciąż jest „Małgosią”. Jaśmina ma 21 lat, studiuje lingwistykę i jest zakochana w swoim chłopaku. Zaraz po licencjacie chce urodzić dziecko. Brzmi idealnie? – Zarówno moi rodzice, jak i moje przyjaciółki mówią, że jestem za młoda na pieluchy, że zmarnuję sobie życie. Żałuję, że im o swoich planach w ogóle powiedziałam. Fani są przerażeni – co ona zrobiła?! Wytykanie metryki może dotyczyć także młodych osób. Najbardziej znany przykład? Greta Thunberg. Jak taka „gówniara” może się mądrzyć na temat środowiska! Co nastolatka wie o świecie! Hejt, który spadł na najbardziej znaną (i skuteczną) aktywistkę klimatyczną tylko dlatego, że urodziła się już w XXI wieku, był niewiarygodny. Swoją drogą właśnie skończyła 20 lat. Czy świat będzie wobec niej z tego powodu bardziej przyjazny? Szczerze mówiąc, wątpię. Bo lata lecą. „Długo nie kojarzyłam różnych spotykających mnie przejawów przemocy czy pogardliwych ocen z tym, że jestem dziewczyną. Byłam przekonana, że one wynikają z tego, że jestem gówniarą. Za chwilę jednak już nią nie byłam” – to Dorota Masłowska, która debiutowała jako nastolatka, w głośnym wywiadzie dla Krytyki Politycznej. „Miałam na koncie dużo osiągnięć, a wypalone chłopy, których dawno przerosłam dorobkiem, ciągle mówiły o mnie jako o »Dorotce«, która robi te »swoje głupoty w teatrze«. Chwilę później zaczęli do tego dodawać, że przecież jestem już stara…”„Paradoks, przed którym nieustannie stają dziewczynki – a także kobiety w ogóle: generalnie są zwykle za duże, za stare na wszystko – z wyjątkiem chwili, gdy mają się o czymś wypowiadać jako ekspertki. Wtedy najlepiej sprawdza się zasada, że kobieta jest zawsze młodsza od mężczyzny bez względu na to, ile które z nich ma lat” – to już Weronika Murek w swojej najnowszej, świetnej książce „Dziewczynki”, na którą składają się eseje o młodych i bardzo młodych kobietach. Zresztą wystarczy otworzyć pierwszy lepszy portal plotkarski. Madonna, która nie chce wyglądać staro i wstrzykuje botoks? „Fani są przerażeni – co ona z sobą zrobiła!”. Sarah Jessica Parker z twarzą usianą zmarszczkami czy Andie MacDowell z siwymi włosami? „Fani są bezlitośni – jak można się tak zaniedbać!”. Czyli zestarzeć. Swoją drogą kiedyś bohater filmu Woody’ego Allena powiedział, że wcale nie chce się zestarzeć, ale alternatywa jest jeszcze gorsza. Niech się położy Termin „ageizm” wprowadził pod koniec lat 60. XX wieku amerykański psychiatra i gerontolog Robert Neil Butler. Miał na myśli postrzeganie osób starszych przez pryzmat stereotypów i wykluczanie ich na tej podstawie z różnych sfer życia. Dziś to coraz lepiej przebadany przez naukowców temat. – Z ageizmem spotykamy się w całym cyklu życia – mówi dr Magdalena Rosochacka-Gmitrzak, socjolożka z Uniwersytetu Warszawskiego specjalizująca się w gerontologii społecznej, członkini Komisji Ekspertów ds. Osób Starszych przy Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich. – Już w przedszkolu okazuje się, że jesteśmy na coś za starzy, na coś za młodzi. Że wystajemy poza naszą grupę wiekową i komuś to się nie podoba – zauważa. Za mali na to, by pytać, skąd się biorą dzieci, za duzi, by nie umieć zawiązać sznurowadeł. Socjolożka pokazuje mi najnowszy raport Światowej Organizacji Zdrowia na temat przeciwdziałania ageizmowi. Aż połowa ludzkości otwarcie przyznaje się do zachowań dyskryminacyjnych w tym obszarze, a jedna trzecia Europejczyków (zarówno młodszych, jak i starszych) ich doświadczyła. Kto jest najbardziej narażony na ageizm? Po pierwsze, osoby starsze (ale „starsze niż”, czyli w porównaniu do jakiejś młodszej grupy, jak u Pauliny w wydawnictwie, w którym pracują sami młodsi od niej). Po drugie, uzależnione od opieki innych. Co do ageizmu wobec młodych osób zdecydowanie bardziej cierpią kobiety (patrz Greta). Najtrudniejsza jest branża IT (co dziwne, bo większość pracy odbywa się zdalnie), a zaraz po niej hotelarska (tu odwrotnie – liczy się kontakt twarzą w twarz. Czy naprawdę oczekujemy, że w hotelu będą pracować sami młodzi ludzie?). Zdaniem dr Rosochackiej-Gmitrzak ageizm ma się tak dobrze, bo są nim zainfekowane system prawny, opieka zdrowotna, społeczna, media… A także nasz codzienny język. Po angielsku ma to nawet swoją nazwę – elderspeak (z ang. mowa dyskryminująca starsze osoby), gdy do dorosłego mówimy jak do niedojrzałego dziecka – wolno, infantylnie. „Niech babcia się położy…” Efekt? Jak pokazują badania behawiorystów, wystarczy, że starsze osoby słyszą taki upupiający ton, zaczynają się wolniej ruszać, wolniej reagować. Starzeją się w oczach. No, chyba że jest się jak bohaterka filmu „Pora umierać” grana przez Danutę Szaflarską. „Niech się rozbierze” – mówi w filmie lekarka. „Niech się w dupę pocałuje” – odpowiada 90-latka. To się nazywa się bunt pokoleniowy! Uczcie się, dziewczynki Szczerze mówiąc, nie wygląda to dobrze. Martwię się już nie tylko o swoich rodziców, lecz także – co tu kryć! – o siebie. Nie chcę, żeby ktoś wkrótce wrzucił mnie do worka, w którym wcale nie zamierzam być. Mówił jak do dziecka, wypowiadał się w moim imieniu, decydował o stylu życia… No i zwolnił z pracy za PESEL. Na szczęście spotykam Katarzynę Łakińską, założycielkę flexi.pl, portalu pośrednictwa pracy dla osób 50+. Łakińska przyznaje, że zgłaszają się do niej coraz młodsze osoby (nawet 45-latkowie mówią o dyskryminacji ze względu na wiek), a także starsze, w tym 70- i 80-latkowie. Bo oni też chcą pracować, być aktywni, potrzebni, spełnieni. Żyjemy coraz dłużej, trudno przez 30 lat aktywności zawodowej odłożyć na 30 lat emerytury. – Czemu Flexi? Bo jesteśmy pokoleniem ludzi elastycznych. Potrafimy pracować w różnych warunkach, nauczyliśmy się tylu rzeczy… Gdy zaczynałam prowadzić swoją pierwszą firmę, nie było nawet faksów – mówi Łakińska. Zachęca osoby 50+ do przebranżowienia się, rozwoju, otworzenia kolejnych drzwi, a firmy do zatrudniania takich osób. – Choćby dlatego, że zróżnicowane, także wiekowo, zespoły są bardziej kreatywne, skuteczne, po prostu lepsze – podkreśla. Tak, dostrzega na rynku pracy ageizm, który zaczyna się już na poziomie ogłoszeń o zatrudnieniu. „Przyjmiemy do młodego, dynamicznego zespołu…” – jest już obśmiane, bo to tak, jakby przeciwieństwem był „stary i leniwy zespół”. Ale wciąż pokutują nazwy stanowisk, jak „młodszy specjalista” (po angielsku junior). – A przecież nie oznacza to wieku, tylko doświadczenie w danym zawodzie. Czy nie lepiej byłoby użyć słowa „początkujący”? – zastanawia się Katarzyna Łakińska. Gdzie według niej pojawia się ageizm? – Tam, gdzie wszystkie „izmy”, czyli gdy czyjeś interesy są zagrożone, gdzie tort do podziału jest zbyt mały, a rywalizacja ostra – uważa. Młody pracownik nie awansuje? To przez dinozaury, które siedzą w firmie od lat! Starszy kierownik boi się wygryzienia? Będzie swoich młodszych podwładnych umniejszał i upupiał. Przypominam sobie redaktor naczelną, która była od zespołu dziennikarskiego o 20 lat starsza. Niby nic takiego, prawda? Tyle że cały czas wytykała nam młody wiek (około trzydziestki), brak doświadczenia (tak z 10 lat w zawodzie), wtrącała się w nasze plany dotyczące rodziny (np. za wcześnie na dzieci, ale za późno na zamążpójście) i mówiła: „Jeszcze dużo musicie się nauczyć, dziewczynki” (mężczyzn, nawet sporo młodszych, traktowała poważniej). Zemsta była natychmiastowa, choć korytarzowa. Mówiłyśmy o niej per „stara”. Czyżby było tak, że kto wiekiem wojuje, ten wiekiem obrywa? Na to wygląda. Na dodatek można oberwać od samej siebie. – Jeżeli postrzegamy starzenie się jako coś negatywnego i dyskryminujemy osoby starsze, to prędzej czy później, wraz z upływem lat, same przestaniemy dawać sobie prawo do pełni życia – mówi dr Rosochacka-Gmitrzak. Huk po boomersie Biję się w piersi. Tak, zdarza mi się iść na skróty i pomyśleć, że nastolatki mają pstro w głowach („gówniary”), a 60-latkowie nie radzą sobie ze smartfonami („boomerzy”). Tak, zażartowałam kiedyś w tekście na temat zabiegów kosmetycznych dla 52-latki, po których będzie wyglądać jak 25-latka (słabe, wiem). Ale jak się okazuje, taki rachunek sumienia to pierwszy i konieczny krok, by przestać dyskryminować ze względu na wiek. – Polecam zachować tę czujność. Sprawdzać, czy myślimy o realnej osobie, czy nakładamy na nią kliszę, stereotyp, taką pelerynkę, z której trudno się uwolnić. To oczywiście nie jest łatwe, bo ageizm to bardzo mocna narracja, wszechobecna, niemal przezroczysta – mówi Weronika Murek. Pytam o obelgi dotyczące wieku, jak wspomniana „gówniara” i „boomer”. – Są stosowane w podobny sposób, żeby zatkać usta drugiej stronie. Jesteś za młoda, by coś wiedzieć. Jesteś za stara, by się wypowiadać. To są wystrzały, po których nie ma szansy wzajemnie się już usłyszeć i skomunikować – mówi obrazowo. Jak dostrzec, że przed nami stoi nie „gówniara” czy „boomerka”, ale konkretna osoba ze swoimi zainteresowaniami, poglądami, pasjami, być może nawet podobna do nas mimo dzielących nas od siebie lat? Tu z pomocą przychodzi sprawdzona zasada. – Jeżeli chcesz wiedzieć, kim jestem, musisz zapytać o to mnie, a nie siebie – mówi Weronika Murek. A dr Rosochacka-Gmitrzak dodaje: – Warto wystawić się na tzw. bodziec międzypokoleniowy. To sytuacja, w której stwarzamy przestrzeń do wspólnego działania osób w różnym wieku. Powoli przestajemy widzieć różnice, a zaczynamy dostrzegać podobieństwa. Lekcja przychodzi zaskakująco szybko. I to lekcja dosłowna. W każdy czwartek po południu w ramach wolontariatu uczę polskiego cudzoziemców, głównie z Ukrainy. Tym razem moja grupa liczy 10 osób, siedmioro z nich ma dobrze po sześćdziesiątce. Rozmawiamy o tym, co lubią robić. I gdy już mam ochotę napisać na tablicy „robić na drutach”, słyszę od najstarszej w grupie pani Nadii: „Lubię podróżować, uczyć się języków obcych i jeść sushi”. Hmm… To tak jak ja. Podsumowanie Ageizm to dyskryminacji ze względu na wiek, zarówno wobec osób starszych, jak i młodszych. Z uprzezeniami spotykają się ludzie w różnym wieku. Przykłady mogą obejmować sytuacje, w których osoby w wieku dojrzałym są traktowane z protekcjonalnością przez młodsze koleżanki w pracy, a także przypadki, w których starsi ludzie są postrzegani jako niekompetentni lub zbyt starzy na aktywność społeczną. Z drugiej strony, młodsze osoby także doświadczają ageizmu, jak w przypadku Grety Thunberg, która była krytykowana za swoje działania na rzecz ochrony środowiska, tylko z powodu swojego młodego wieku. Ageizm może występować w różnych aspektach życia: w pracy, w rodzinie, w kulturze czy w mediach. Przykład? Dyskryminacja w branży IT i hotelarskiej, a także stereotypy związane z płcią i wiekiem. Fakt, że chociaż w ciągu ostatnich dziesięcioleci zyskano więcej świadomości na temat innych form dyskryminacji, ageizm pozostaje problemem, który jest często ignorowany lub nieuświadamiany.
Utonęła w wannie jak matka. Co naprawdę stało się z Bobbi Kristiną Brown, córką Whitney Houston?
Bobbi Kristina Brown, jedyna córka Whitney Houston i Bobby'ego Browna, miała wszystko, by wieść bajkowe życie. Zamiast tego, jej losy zakończyły się w niemal identyczny, przerażający sposób co jej matki. Przypominamy tę bolesną historię.
W tym artykule: Córka Whitney Houston i Bobby’ego Browna Jak dzieciństwo Bobbi Kristiny Brown wyglądało naprawdę? Bobbi Kristina Brown – stan zdrowia. Na co zachorowała córka gwiazdy? Bobbi Kristina Brown – śmierć matki Bobbi Kristina Brown – mąż. Małżeństwo z przyrodnim bratem Bobbi Kristina Brown w ciąży? Bobbi Kristina Brown nie żyje. Co było powodem śmierci? Bobbi Kristina Brown, jak mogło się wydawać, miała wszystko. Pieniądze, popularność czy talent nie okazały się jednak wystarczające, co udowadnia nie tylko życie córki Whitney Houston, ale i innych dzieci gwiazd. Lisa Marie Presley czy Liza Minnelli także nie miały łatwego życia, chociaż wydawało się, że świat stoi przed nimi otworem. Do dziś do końca nie wiadomo, co było przyczyną zgonu Bobbi Kristiny Brown. Wokół córki jednej z najpopularniejszych piosenkarek wszechczasów wybuchały liczne kontrowersje – skandale, kłótnie z ojcem, ślub ze swoim przyrodnim bratem… Śmierć Bobbi Kristiny Brown także pozostawia wiele niewiadomych. Jak do niej doszło? Czy dałoby się jej uniknąć? Córka Whitney Houston i Bobby’ego Browna Bobbi Kristina Brown urodziła się w rodzinie, dla której sława, popularność i błyski fleszy były codziennością. W momencie gdy Whitney Houston została mamą, była na szczycie. Jeszcze w ciąży pracowała nad teledyskami, co więcej, po porodzie nie zwolniła tempa. Bobbi Kristina Houston Brown od początku swojego życia była wystawiana na widok publiczny – już jako niemowlę pojawiła się w jednym z teledysków matki. Jako dwulatka towarzyszyła jej na gali rozdania nagród American Music Award. Wielokrotnie występowała w klipach do przebojów Whitney Houston, a jej słodkie, dziecięce okrzyki znalazły się nawet na nagraniu utworu „My Love Is Your Love”. Wydawałoby się, że wszystko jest w jak najlepszym porządku i dziewczynka, tak i jej rodzice, są przepełnieni szczęściem i miłością. Nie było powodów, aby sądzić inaczej – Whitney Houston w wywiadzie udzielonym „The Rolling Stone” wprost mówiła, że urodzenie córki było najwspanialszą rzeczą, jaka kiedykolwiek ją spotkała. Jak dzieciństwo Bobbi Kristiny Brown wyglądało naprawdę? Rzeczywistość jednak była o wiele mniej cukierkowa. Bobbi Kristina Brown była wychowywana przede wszystkim przez cztery nianie – sławni rodzice nie poświęcali jej zbyt wiele czasu. Zamiast tego korzystali z różnych używek – ich byli pracownicy opowiedzieli prasie, że parze zdarzało się palić crack nawet w obecności córeczki. Z jednej strony Whitney Houston i Bobby Brown chcieli, aby ich córka miała normalne życie i posłali ją do publicznej szkoły (w której zresztą nie czuła się dobrze). Z drugiej strony jednak, rodzice Bobbi zaprosili do domu kamery i zgodzili się na nagranie reality show „Being Bobby Brown”. Program wywołał liczne skandale – widzowie mogli zobaczyć, jak Whitney i Bobby skakali sobie do gardeł. Show zostało zdjęte z anteny, natomiast rodzice Bobbi zdecydowali się zakończyć małżeństwo. Jak można się spodziewać, rozwód sławnej pary szybko zmienił się w sądową batalię. Miłość Whitney i Bobby’ego przerodziła się w nienawiść, a obrzucanie się wyzwiskami stało się codziennością. Ich córka Bobbi miała wówczas 14 lat. Bobbi Kristina Brown – stan zdrowia. Na co zachorowała córka gwiazdy? Bobbi Kristina Brown była nastolatką, gdy pojawiły się pierwsze spekulacje o tym, że jest uzależniona od narkotyków i alkoholu. Zdjęcia wstawionej córki Whitney Houston wywoływały burzę w mediach. Podobnie jak historie o tym, że Bobbi grozi matce czy szantażuje ją, że podetnie sobie żyły. To wszystko sprawiło, że Whitney Houston zdecydowała się wysłać córkę do kliniki psychiatrycznej. Początkowo wydawało się, że leczenie odniosło skutek, jednak wkrótce potem prasa znowu opublikowała zdjęcia Bobbi Kristiny Brown, która wciąga kokainę. Były chłopak młodej gwiazdy wyznał, że pieniądze na narkotyki Bobbi dostaje od sławnej matki. Whitney Houston sama także miała problem z uzależnieniem od narkotyków. Chociaż wzbraniała się przed odwykiem, namawiała do niego córkę – jednak, było to bezskuteczne. Bobbi Kristina Brown nie chciała przyznać, że jest uzależniona. Bobbi Kristina Brown – śmierć matki W 2012 roku zmarła Whitney Houston. W chwili śmierci była pod wpływem alkoholu i narkotyków – utonęła w wannie, podczas kąpieli. Śmierć wokalistki wszechczasów wstrząsnął opinią publiczną. Także dlatego, że natychmiast uznano, że Bobbi Kristina Brown nie udźwignie straty – już wcześniej wskazywano na jej pogarszający się stan. Okazało się jednak, że córka Whitney Houston nie poddała się łatwo. Chociaż bez wątpienia śmierć matki odbiła się na jej zdrowiu psychicznym, Bobbi rzuciła się w wir pracy, aby zapomnieć o stracie. Krótko po śmierci Whitney wystąpiła w programie prowadzonym przez Oprah Winfrey. Wzięła udział w serialu „For Better or Worse”, a nawet stała się gwiazdą reality show poświęconym jej rodzinie. Nie było jednak wątpliwości, że nie jest jej łatwo pogodzić się ze śmiercią matki. Bobbi Kristina Brown – mąż. Małżeństwo z przyrodnim bratem Zrozpaczona i pogrążona w żałobie Bobbi Kristina Brown znalazła pocieszenie u boku partnera, Nicka Gordona. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdy nie to, że Nick Gordon został wcześniej adoptowany przez jej matkę. Wychowywał się wraz z Bobbi odkąd skończyła 12 lat. Po śmierci Whitney jego relacja z Bobbi Kristiną przerodziła się w kontrowersyjny związek. Rodzina Brown oskarżała go o przemoc fizyczną i psychiczną oraz o to, że odizolował Bobbi od bliskich. Chociaż nigdy nie postawiono mu zarzutów karnych w związku z jej śmiercią, w procesie cywilnym został uznany za prawnie odpowiedzialnego za jej śmierć i zobowiązany do zapłaty rodzinie 36 milionów dolarów odszkodowania. Bobbi Kristina Brown, od rozwodu rodziców, nie miała kontaktu z przemocowym ojcem. Po śmierci Whitney próbował nawiązać z nią relację, jednak nie osiągnął swojego celu. Gdy Bobbi Kristina Brown skończyła 20 lat, ogłosiła, że ona i Nick Gordon wzięli ślub. Ojciec natychmiast się sprzeciwił. Nazwał ich związek kazirodczym i zaczął walczyć o unieważnienie ich małżeństwa. Chociaż Nick Gordon w pięknych słowach opowiadał o łączącym go i Bobbi uczuciu, można mieć wątpliwości, co do jego słów. Szybko pojawiły się oskarżenia o agresję. Media podawały informacje o tym, że mąż Bobbi stosuje wobec niej przemoc – wybił jej ząb, ciągnął ją po schodach za włosy. Co więcej, nie byłoby to jedyne oskarżenie o przemoc domową, jakie zostało wytoczone Gordonowi. Jego następna dziewczyna także oskarżyła go o napaść. Bobbi Kristina Brown w ciąży? Krótko po ślubie para zaczęła starać się o dziecko. Media spekulowały, że Bobbi Kristina Brown jest w ciąży i cierpi na depresje. Pojawiła się nawet plotka, że ciężarna Bobbi Kristina Brown chciała popełnić samobójstwo. Jednak, jak po latach opowiada Nick Gordon, Bobbi Kristina Brown dwukrotnie poroniła. Stracone ciąże negatywnie odbiły się na psychice dziewczyny. Para planowała założyć rodzinę – Nick uważał, że to mogłoby stać się impulsem dla Bobbi dla wprowadzenia poważnych, życiowych zmian i podjęcia walki z nałogami. Bobbi poroniła dwa razy. Bardzo chcieliśmy mieć dziecko… Ta strata mocno odbiła się na niej… Była młoda i bardzo delikatna – wypowiada się Nick Gordon. Pełne wzruszenia słowa Nicka zestawia się ze spekulacjami, że gdy tylko Bobbi Kristina Brown zaszła w ciążę, zaczęła zmagać się z myślami samobójczymi. Niektórzy wskazują, że dziewczyna wcale nie chciała mieć dzieci, a zależało na tym wyłącznie jej partnerowi. Jaka jest prawda? Liczne spekulacje na temat ich związku sprawiają, że niełatwo wyciągnąć jednoznaczne wnioski. Bobbi Kristina Brown nie żyje. Co było powodem śmierci? Nie tylko poronienia przyczyniły się do pogorszającego się stanu Bobbi Kristiny Brown. Gdy córka Whitney Houston skończyła 21 lat, odziedziczyła po matce 115 mln dolarów. Pieniądze miały być wypłacane w transzach aż do chwili ukończenia 30 roku życia przez Bobbi. Ogromny majątek jednak nijak nie poprawił sytuacji córki gwiazdy. Kolejne zdjęcia ukazywały, że jej stan ulega ciągłemu pogorszeniu – nie było wątpliwości, że Bobbi Kristina Brown wciąż zażywa narkotyki. Bobbi zamarzyła o zagraniu matki w filmie biograficznym poświęconym gwieździe. Reżyserka jednak odmówiła, wskazując, że dziewczyna nie ma aktorskiego talentu. Ta odmowa wyjątkowo zabolała córkę Whitney – pogrążona w depresji zaczęła zamieszczać w Internecie posty, które wzbudzały coraz większy niepokój. Zaledwie 3 lata po śmierci Whitney Houston, Bobbi Kristina Brown zmarła. Podobnie jak matkę, znaleziono ją nieprzytomną w wannie. Bobbi była w śpiączce przez parę miesięcy, ostatecznie jednak okazało się, że jej mózg został trwale uszkodzony. Śmierć nastąpiła 26 lipca 2015 roku. Wciąż nie stwierdzono, czy do wypadku w wannie doszło na skutek przypadku, próby samobójczej czy morderstwa. Kilka lat temu zostały ujawnione informacje, że to mąż (i zarazem przyrodni brat) Bobbi może stać za jej śmiercią. Już wcześniej podejrzewany był o pobicia i znęcenia się nad dziewczyną. Po śmierci Bobbi jej rodzina oskarżyła Nicka Gordona o przyczynienie się do zgonu żony – mężczyzna przegrał proces i musiał wypłacić 36 mln dolarów odszkodowania. Zgodnie z raportem medycznym, oficjalna przyczyna śmierci Bobbi Kristiny Brown to utonięcie oraz zatrucie mieszanką narkotyków i leków, w tym marihuany, alkoholu i środków uspokajających. Jej historia to tragiczne świadectwo tego, jak presja sławy, trauma i toksyczne relacje mogą zniszczyć młode życie. Bolesne dziedzictwo Bobbi Kristiny i Whitney Houston do dziś pozostaje przestrogą w świecie show-biznesu
Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i kim jest Emma Ferrer?
Kim jest wnuczka Audrey Hepburn? Emma Ferrer to uznana artystka, która ma również doświadczenie w modelingu. Rok temu jej życie przewróciło się do góry nogami, gdy została laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize.
W tym artykule: Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Ikona stylu, symbol kobiecości lat 60. XX wieku i legenda popkultury. Audrey Hepburn, która na stałe zapisała się w kartach historii, zdobyła popularność dzięki takim filmom jak “Sabrina” i “Śniadanie u Tiffany’ego”, i oczarowała miliony. Pomimo trudnego dzieciństwa (aktorka wychowywała się bez ojca i pod okupacją hitlerowskich Niemiec), zdobyła serca widzów i wykreowała niezapomniane filmowe postaci. Jej styl do dziś naśladują kobiety na całym świecie, a złożony wizerunek, pełen skrywanych tajemnic, dla wielu pozostaje źródłem niewyczerpanych inspiracji. Z jednej strony potrafiła być dziewczęcą romantyczką, z drugiej uwodzicielską femme fatale. W jej bohaterce ze “Śniadania u Tiffany’ego” zakochali się wszyscy, a słynne sceny i dialogi wciąż są przywoływane. Była profesjonalistką w pracy i uczuciową kobietą w życiu, która dbała o prywatność i rodzinę. Od zgiełku Hollywood uciekała do Szwajcarii, miała dwoje dzieci z różnych małżeństw: Sean Hepburn Ferrer ze związku z Melem Ferrerm (rozwiedli się w 1968 roku) oraz Luca Dotti z małżeństwa z włoskim psychiatrą Andreą Dottim. Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Rok po śmierci Audrey Hepburn, która odeszła w 1993 roku w wieku 63 lat z powodu nowotworu jelita grubego, w Szwajcarii urodziła się jej jedyna wnuczka, Emma Ferrer. Dorastała we Włoszech i często podróżowała do Hiszpanii, gdzie czerpała artystyczne inspiracje. Od zawsze wykazywała zainteresowanie malarstwem, dlatego jako 18-latka zapisała się na studia na Akademię Sztuk Pięknych we Florencji i tym samym została jedną z najmłodszych studentek, jakie kiedykolwiek przyjęto na ASP. Po ukończeniu szkoły Ferrer przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie pracowała w galeriach sztuki współczesnej jako kurator i międzynarodowy łącznik artystów. W międzyczasie zaczęła zajmować się również modelingiem. W 2014 roku podpisała kontrakt z międzynarodową agencją modelek Storm, która reprezentowała m.in. Kate Moss i Carę Delevingne. Chociaż ma na koncie sesje do światowych tytułów, w tym do “ELLE” czy “Harper’s Bazaar”, jej serce skłania się w stronę malarstwa, dlatego po kilku latach Emma wróciła do swojego domu we Włoszech, oddając się artystycznej praktyce. Niedawno została również laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize. Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Mimo tego, że Emma Ferrer nie miała okazji poznać swojej słynnej babci, dba o jej dorobek artystyczny i pielęgnuje pamięć o Audrey Hepburn. 30-letnia malarka określa swoją babcię jako “wieczne źródło inspiracji dla mnie i dla reszty świata”. Przy okazji premiery dokumentu o ikonie filmu i stylu “Audrey: More Than An Icon”, która miała miejsce w 2021 roku, jej wnuczka wyznała, że “miała ona pragnienie wielkiej miłości i właśnie za tym goniła”. Emma nie miała okazji poznać Audrey Hepburn, ponieważ urodziła się rok po jej śmierci, ale kontynuuje jej pracę i zgłębia historię życia. Mimo tego, że Ferrer nie poszła w ślady słynnej Audrey i nie została aktorką (chociaż ma za sobą romans z filmem i drugoplanową rolę w thrillerze psychologicznym „The Man In The Attic”), to – podobnie jak jej babcia – angażuje się w pracę charytatywną na rzecz UNICEF-u.
Choć nic nie pobije jej roli Bellatrix Lestrange, to te 5 filmów z Heleną Bonham Carter musisz zobaczyć, jeśli kochasz „Harry’ego Pottera”
Helena Bonham Carter jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek, dzięki niezapomnianym kreacjom i wieloletniej współpracy z Timem Burtonem. Choć widzowie znają ją m.in. z „Harry’ego Pottera”, te filmy pokazują jej inne oblicze.
Niewiele aktorek potrafi łączyć ekscentryczność z wyrafinowaną wrażliwością tak jak Helena Bonham Carter. Ikona brytyjskiego kina fascynuje swoimi nieoczywistymi wyborami ról, stylizacjami, które wychodzą poza ramy konwencjonalnej elegancji, oraz aktorskim warsztatem. Chociaż Helena Bonham Carter pochodzi z bardzo wpływowej brytyjskiej rodziny (jest prawnuczką brytyjskiego premiera i córką dyrektora banku), to w dzieciństwie musiała zmagać się z wieloma trudnościami. Kiedy miała pięć lat, przeżyła załamanie nerwowe matki, później w wieku 13 lat jej ojciec przeszedł operację guza mózgu. “Podczas operacji guza mózgu dostał wylewu i wrócił do domu sparaliżowany. Kiedy doszedł do siebie, odbył ze mną poważną rozmowę. Powiedział coś, czego nie zapomnę do końca życia: że od tej chwili powinnam wziąć życie we własne ręce i robić to, co chcę, a nie to, czego się ode mnie wymaga. Miałam wtedy 13 lat - mówiła w wywiadzie dla Harper's Bazaar. Te doświadczenia sprawiły, że musiała nauczyć się samodzielności. I tak wygrała konkurs recytatorski, a pieniądze z wygranej przeznaczyła na umieszczenie swojego zdjęcia w agencji, która znajdowała nowe twarze do filmów. Dwa lata później Helena trafiła do reklamy sprzętów hi-fi, a po ukończeniu 17 lat rozpoczął się nowy okres w jej życiu. Helena Bonham Carter filmy - od czego się zaczęło? Helena Bonham Carter zadebiutowała na wielkim ekranie w filmie „Lady Jane” gdzie zagrała tytułową Jane. Jednak to rola w filmie „Pokój z widokiem” duetu Merchant-Ivory przyniosła jej międzynarodową sławę, a krytycy dostrzegli jej osobowość. Kariera Heleny nabierała tempa. W 1990 roku pojawiła się u boku Mela Gibsona i Glenn Close w filmowej adaptacji „Hamleta” Williama Szekspira. Helena szybko udowodniła, że jej ambicje sięgają daleko poza role uroczych i subtelnych bohaterek. W latach 90. pojawiła się u boku Woody’ego Allena w „Jej wysokość Afrodyta”, a w 1998 roku za rolę w filmie „Miłość i śmierć w Wenecji” otrzymała swoją pierwszą nominację do Oscara. I choć po 40 latach na ekranie nie sposób wymienić wszystkich filmów, w których Helena Bonham Carter zachwyca swoją grą, jest kilka ról, których po prostu nie można przegapić. Te pięć tytułów najlepiej pokazuje jej talent, ekscentryczność i wrażliwość, które uczyniły ją ikoną kina. To filmy, w których aktorka błyszczy zarówno w scenach kipiących od emocji, jak i tych bardziej stonowanych, a jej obecność na ekranie sprawia, że każda scena zapada w pamięć. „Fight Club” - bunt, chaos i kultowa Marla Singer W „Fight Club” (pol. „Podziemny krąg”) Helena Bonham Carter wciela się w Marlę Singer, kobietę pełną sprzeczności, ironii i nieprzewidywalności. Marla to postać, która jednocześnie intryguje i irytuje, wprowadzając w świat filmu niepokój i chaos. Obok Edwarda Nortona i Brada Pitta, Helena tworzy chemiczny trójkąt pełen napięć i sprzecznych emocji. Jej Marla to bohaterka, która nie szuka akceptacji i wcale jej nie potrzebuje - jest zbyt prawdziwa, by schować się w bezpiecznych ramach. To rola, w której aktorka pokazuje, że potrafi balansować między groteską a bolesną prawdą o samotności i frustracji współczesnego człowieka. Nawet po latach scena, w której Marla pojawia się w życiu protagonisty, wciąż jest elektryzująca i nie daje widzowi odetchnąć. Ten film z Heleną Bonham Carter można zobaczyć na HBO Max oraz Amazon Prime Video. „Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street” - musical zatopiony w mroku i czarnym humorze Bonham Carter w roli Mrs. Lovett zabiera widza w mroczny świat Tima Burtona, gdzie humor i groza idą w parze. Jej postać, początkowo zabawna i sprytna, szybko ujawnia złożoność charakteru: ambicje, lęki, pragnienie miłości i akceptacji. W duecie z Johnnym Deppem Helena tworzy duet pełen napięcia, ironii i magnetyzmu scenicznego. Jej wykonania musicalowe to pokaz wrażliwości wokalnej i aktorskiej, gdzie każde słowo i gest buduje napięcie i emocje. Mrs. Lovett staje się w tym filmie symbolem kobiecej siły wbrew trudnościom i moralnym dylematom. Bonham Carter pokazuje, że muzyka może być zarówno zabawnym przerywnikiem, jak i narzędziem do opowiadania mrocznej, porywającej historii. Ten muzyczny horror, który można polecić tylko zażartym fanom Burtona widzowie mogą zobaczyć na platformie Amazon Prime Video. „Jak zostać królem” - subtelność i siła w cieniu historii W nagradzanym dramacie historycznym Helena Bonham Carter wciela się w Królowę Elżbietę, matkę Jerzego VI. Jej postać wnosi do filmu ciepło, dystans i niezbędną równowagę w świecie pełnym polityki, napięć i oczekiwań. Helena potrafi w subtelny sposób przekazać ogrom emocji w najdrobniejszych gestach i spojrzeniach. Każda scena, w której pojawia się na ekranie, buduje głębię relacji rodzinnych i ukazuje, jak ważne jest wsparcie w chwilach próby. Jej kreacja nie przytłacza protagonisty, a raczej wzmacnia historię i nadaje jej emocjonalną prawdę. To przykład jej talentu do grania ról stonowanych, pełnych powagi i wrażliwości, które jednak zapadają w pamięć widza na długo. „Jak zostać królem” z przepiękną i intrygującą Heleną Bonham Carter jest dostępny na Amazon Prime Video. „Jedno życie” (ang. „One Life”) - wrażliwość i dojrzałość w obliczu historii W tej biograficznej opowieści Helena Bonham Carter gra wspierającą matkę dziennikarza Nicholasa Wintona, który uratował setki żydowskich dzieci w czasie II Wojny Światowej przed eksterminacją. Jej bohaterka wnosi do filmu spokój, empatię i emocjonalną prawdę, będąc tym, co spaja dramatyczną narrację w spójną całość. Aktorka pokazuje tu pełnię dojrzałości i subtelności, balansując między refleksją a autentycznym współczuciem. Każda scena z jej udziałem wprowadza widza w świat emocji, który jest ludzki i prawdziwy, a jednocześnie inspirujący. To rola, w której Helena nie błyszczy w widowiskowy sposób, lecz pozostawia trwały ślad w pamięci odbiorcy, pokazując, że potrafi grać zarówno spektakularnie, jak i spokojnie. A do tego udowadnia, że w nas kobietach drzemie niesamowita siła i nieugiętość, zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci. Te poruszający film z genialną rolą Anthonego Hopkinsa widzowie mogą odszukać w katalogach Amazon Prime Video. „Harry Potter” (seria) - szaleństwo i mrok Bellatrix Lestrange Bellatrix Lestrange to postać, która w serii „Harry Potter” stała się ikoną zła i szaleństwa. Helena Bonham Carter wprowadza do roli mroczny magnetyzm, szaleńczą energię i nieprzewidywalność. Jej Bellatrix jest jednocześnie przerażająca i fascynująca, wprowadzając element grozy i dramatyzmu do całej opowieści o świecie czarodziejów. Aktorka pokazuje tu, że potrafi nie tylko grać role dramatyczne i poważne, ale też w pełni oddać się fantastyce i kreować bohaterki pamiętane przez pokolenia widzów. Jej ekspresja, gesty i spojrzenia czynią z Bellatrix postać, której nie da się zapomnieć. Wszystkie części „Harrego Pottera” są dostępne dla fanów szalonej Bellatrix Lestrange na HBO Max. Helena Bonham Carter i Tim Burton: duet w życiu i na ekranie Chyba żadna inna współpraca w historii kina nie wpłynęła na wizerunek Bonham Carter bardziej niż jej wieloletnia relacja zawodowa i prywatna z Timem Burtonem. Wspólnie stworzyli ikoniczny duet, którego filmy na dobre wpisały się w historię kina. Zaczęło się od mrocznej i surrealistycznej „Planety małp” (2001), gdzie Helena wcieliła się w Ari, postać małpy buntującej się przeciwko opresyjnemu reżimowi. Jednak prawdziwy kunszt jej aktorskiego talentu z wizją Burtona można zobaczyć w „Gnijącej pannie młodej” (2005), gdzie jej charakterystyczny głos tchnął życie w gotycką, animowaną bohaterkę. Nie możemy nie wspomnieć o fantastycznej roli Heleny Bonham Carter jako Królowej Kier w „Alicji w Krainie Czarów” oraz „Alicji po drugiej stronie lustra”, gdzie zagrała u boku Johnny’ego Deppa. Z Timem Burtonem nie tylko łączyły aktorkę projekty zawodowe. Helena była muzą reżysera od momentu wspólnej pracy przy “Planecie małp”. To była wzajemna fascynacja, która sprawiła, że stworzyli wiele wspaniałych produkcji oraz rodzinę. Choć nigdy nie zalegalizowali swojego związku, owocem ich miłości jest dwójka dzieci: syn Billy Raymond Burton, urodzony w 2003 roku, oraz córka Nell Burton, która przyszła na świat w 2007 roku. Helena Bonham Carter i Tim Burton niezwykle cenili sobie indywidualność i przestrzeń do kreatywnej pracy. Mieszkali w dwóch oddzielnych, połączonych domach w Londynie. W wywiadach Bonham Carter często wspominała o tym specyficznym układzie, tłumacząc, że pozwalał im zachować pewien dystans, który sprawiał, że ich relacja nie była zbyt przytłaczająca. Dzieci wychowywali w atmosferze artystycznej swobody, a Helena często mówiła o tym, jak wielką radość daje jej macierzyństwo. Pomimo popularności para dbała o to, by chronić prywatność dzieci, trzymając je z dala od medialnego szumu. Niestety, po 13 latach wspólnego życia Carter i Burton ogłosili rozstanie w 2014 roku. Choć decyzja ta była trudna, oboje podkreślali, że pozostają w dobrych stosunkach, głównie ze względu na dobro swoich dzieci. “Przystosowanie się do nowych warunków zajęło nam trochę czasu. (...) Na początku przyzwyczajenie się do tego, że nie ma dzieci w pobliżu kiedy dzielicie opiekę, jest okropne. Okrucieństwo rozwodu jest niezwykłe. Ale potem dochodzisz do punktu, w którym myślisz - Och, mam ten tydzień wolny” - mówiła aktorka w rozmowie z “The Guardian”. Bonham Carter w późniejszych wywiadach wyznała, że mimo zakończenia związku, wciąż darzy Burtona ogromnym szacunkiem i podziwem, zarówno jako reżysera, jak i ojca ich dzieci. Helena Bonham Carter: ekstrawagancja w duchu vintage Helena Bonham Carter nigdy nie ulegała modowym trendom. Przez lata aktorka była wierna strojom podkreślającym osobowość. Jej styl oscyluje między gotycką ekstrawagancją, a vintage'ową nonszalancją. Na czerwonym dywanie Bonham Carter często wybiera suknie, które przypominają kreacje ze snów - dramatyczne, bogate w detale i odważne w formie. Znana jest z zamiłowania do asymetrycznych fasonów, wielowarstwowych sukni i koronek, które czerpią inspirację z różnych epok. Była muzą Vivienne Westwood, jednej z najodważniejszych kreatorek brytyjskiej mody, co doskonale wpisuje się w jej buntownicze podejście do stylu. W wywiadach aktorka podkreśla, że ubiera się tak, jak czuje, zaś jej wybory często wynikają z chęci zabawy i eksperymentowania z modą. Na przykład na rozdanie Złotych Globów w 2011 roku aktorka przyszła w parze niepasujących butów, co stało się jednym z najbardziej komentowanych modowych momentów wieczoru. Sama Bonham Carter wspomniała, że „nigdy nie próbowała wyglądać klasycznie pięknie”. Dla niej liczy się indywidualizm i komfort, a nie wpisywanie się w normy. Poza czerwonym dywanem jej styl jest równie ekscentryczny i swobodny. Aktorka często wybiera warstwowe, luźne stroje vintage, które łączy z ekstrawaganckimi dodatkami - kapeluszami, wielkimi okularami przeciwsłonecznymi. Jej fryzura często przypomina artystyczny nieład, co oddaje osobowość aktorki. Aktorka również otwarcie przyznaje, że zawsze fascynowało ją to, co inne, nietypowe. Jej garderoba, składająca się z teatralnych, vintage'owych kreacji, jest równie nieprzewidywalna jak jej wybory aktorskie. I właśnie za to uwielbiamy Helenę Bonham Carter.
Muzyka lat 80 - największe hity i przeboje. Lista kultowych utworów
Muzyka lat 80. to największe hity i kultowe przeboje, które do dziś królują na imprezach, w radiu i w internetowych playlistach. Sprawdź listę największych hitów lat 80. i wróć do piosenek, które mimo upływu lat wciąż brzmią świeżo i ponadczasowo.
Muzyka lat osiemdziesiątych do dziś cieszy się ogromną popularnością - zarówno wśród osób, które dorastały w tamtej dekadzie, jak i młodszych słuchaczy odkrywających kultowe brzmienia synth popu, rocka czy dance. Największe hity lat 80. regularnie pojawiają się w rankingach „najlepsze przeboje wszech czasów”, a piosenki z lat 80. królują na imprezach tematycznych, weselach i w internetowych playlistach. Zarówno zagraniczne przeboje, jak Queen, Madonna czy Michael Jackson, jak i polskie piosenki z lat 80., w tym utwory Maanam czy Lady Pank, tworzą niepowtarzalny klimat tej dekady. Jeśli szukasz inspiracji na playlistę „hity lat 80 na imprezę” lub chcesz przypomnieć sobie największe klasyki muzyki lat 80., to zestawienie pomoże ci odkryć ponadczasowe utwory, które mimo upływu lat wciąż brzmią świeżo i energetycznie. Powróćmy zatem na kilka chwil do czasów niesamowitych brzmień (które, mimo upływu lat, wciąż wywołują ciarki na ciele), genialnych i długo pozostających w pamięci tekstów oraz niezwykle utalentowanych, charyzmatycznych wokalistów.Poniżej piosenki z lat 80., które cieszą się niesłabnącą popularnością. Wśród tych 10 utworów znajdziesz nie tylko dynamiczne piosenki na imprezę, ale także te liryczne, które pozwolą ci przeżyć momenty prawdziwego wzruszenia. Niektóre z nich wykorzystano do klasyków filmowych znanych na całym świecie, inne z kolei cieszyły głównie polską publiczność. Poniższą listę wzbogaciliśmy też o ciekawostki dotyczące konkretnych przebojów. Stworzenie tego zestawienia było wyjątkowo przyjemnym zadaniem (w naszych głośnikach wybrzmienia właśnie „Take On Me” zespołu A-Ha). Życzymy ci równie relaksującej podróży w czasie. 1. Muzyka lat 80.: Modern Talking – „You’re My Heart, You’re My Soul” Piosenka „You’re My Heart, You’re My Soul” to singiel zespołu Modern Talking, który został wydany w 1984 roku. Nawet jeśli nie jesteś fanką tego rodzaju brzmień, bardziej niż pewnym jest, że zetknęłaś się z tym utworem wiele razy. To jeden z tych hitów, których nie da się nie znać – przewija się na niemal każdej imprezie (zwłaszcza rodzinnej).. Ostrzegamy, po jego przesłuchaniu będziesz nucić ten kawałek przez cały dzień. View oEmbed on the source website 2.Muzyka lat 80.: Eurythmics – „Sweet Dreams (Are Made of This)” Brytyjski duet Eurythmics wydał ten utwór w 1983 roku. Szybko okazał się ich pierwszym hitem. Co ciekawe, para tworzyła nie tylko zgrany zespół na scenie, ale też (przez pewien czas) w życiu. Ta słynna piosenka powstała w hotelowym pokoju w Australii, kiedy jej twórcy przeżywali gorsze chwile. Beat do tego kawałka stworzył David A. Stewart. W połączeniu z charakterystycznym intro i głębokim wokalem Annie Lenox kawałek „Sweet Dreams (Are Made of This)” szybko stał się znany na całym świecie. View oEmbed on the source website 3.Muzyka lat 80.: Wham! – „Wake Me Up Before You Go-Go” Inspiracją do napisania tekstu do „Wake Me Up Before You Go-Go” była... wiadomość, którą członek duetu Wham!, Andrew Ridgeley, zostawił rodzicom na lodówce. George Michael stworzył tekst w oparciu właśnie o jej fragment „Mum, wake me up up before you go go” (początkowo Ridgeley pomylił się i dwukrotnie napisał „up", po czym zdublował też „go". Ten melodyjny zlepek słów musiał zakończyć się piosenką. Piosenką, którą wydano w 1984 roku i... która okazała się kolejnym wielkim hitem lat 80.! View oEmbed on the source website 4.Muzyka lat 80.: Piosenki z lat 80.: Madonna – „Like A Virgin” Królowa popu w 1984 roku wydała płytę pod tym samym tytułem. „Like A Virgin” to jeden z najbardziej ikonicznych i popularnych utworów tej dekady. Jest to także bez wątpienia jeden z największych przebojów Madonny. Pierwszy teledysk do tej piosenki nakręcono w Wenecji (choć niektóre ujęcia powstały w Nowym Jorku) – szybko stał się hitem równie wielkim, co sam utwór. View oEmbed on the source website 5.Muzyka lat 80.: Guns N’ Roses – „Sweet Child O’ Mine” Zdaniem wielu osób najpiękniejsze piosenki to te, które powstały z miłości. W tym przypadka ta teoria faktycznie mogłaby się sprawdzić. Axl napisał ten utwór dla swojej ukochanej (Erin Everly), z którą był wówczas związany. Pierwotnie słowa utworu „Sweet Child O’ Mine” były jednak wierszem. Za genialną muzykę odpowiada oczywiście Slash i Steven Adler... a reszta to już historia. Ta piękna rockowa ballada pochodzi z debiutanckiego albumu zespołu Guns N’ Roses („Appetite for Destruction”), który został wydany w 1987 roku. View oEmbed on the source website 6.Muzyka lat 80.: Whitney Houston – „I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)” Whitney Houston nagrała ten kawałek wiosną, w 1986 roku. Pierwszą, surową wersję „I Wanna Dance with Somebody” napisał dla artystki duet Shannon Rubicam i George Merill. Piosenka powstała w ciągu zaledwie jednego popołudnia... w malutkim studiu garażowym. Tekst tego kultowego singla to oczywiście metafora – wyrażenie chęci do „przetańczenia" z bliską osobą całego życia. Początkowo utwór nie spotkał się z pozytywnymi ocenami krytyków. Publiczność była jednak innego zdania. View oEmbed on the source website 7.Muzyka lat 80.: Bill Medley – „Time Of My Life" („Dirty Dancing” Soundtrack) I kolejny nieśmiertelny utwór... Piosenka „Time Of My Life" powstała na potrzeby ścieżki dźwiękowej do „małego" filmu, jakim miał być „Dirty Dancing". Początkowo Franke Previte odrzucił nawet ofertę jej stworzenia. Skomponował jednak ostateczną wersję tego utworu. Ścieżka dźwiękowa filmu „Dirty Dancing” sprzedała się w nakładzie aż... 32 milionów egzemplarzy! To właśnie dzięki tanecznemu romansowi piosenka „Time Of My Life" wciąż cieszy się niegasnącą popularnością. Przebój zdobył wiele nagród, w tym, między innymi, Oscara. View oEmbed on the source website 8.Muzyka lat 80.: Queen – „I want to break free” ...czyli singiel z 1984 roku, który został napisany przez basistę, Johna Deacona. Utwór „I want to break free” interpretowany jest dziś na bardzo wiele sposobów: jako chęć uwolnienia się z nieszczęśliwego związku, manifest wolnościowy homoseksualistów czy próba przezwyciężenia stereotypów płciowych przez ruch wyzwolenia kobiet. To dowodzi, jak bardzo uniwersalny i ponadczasowy (mimo upływu lat) jest tekst tej piosenki. Kontrowersyjny teledysk zszokował publiczność. Członkowie zespołu są w nim przebrani za kobiety (była to parodia serialu „Coronation Street"). View oEmbed on the source website 9. Muzyka lat 80.: Kate Bush – „Running up that hill" Nie moglibyśmy nie wspomnieć o piosence Kate Bush „Running up that hill" i tej poruszającej historii. Oto kawałek, który odrodził się ostatnio na nowo. Wszystko za sprawą jego "udziału" w serialu „Stranger things". Piosenkę nagrano wprawdzie w 1985 roku, mimo to w 2022 roku ponownie zyskała na popularności. Wokalistka wyraziła głęboką wdzięczność i ogromną radość, że jej utwór trafił dzięki temu do młodszych odbiorców (po 37 latach stał się numerem 1 na brytyjskiej liście przebojów). View oEmbed on the source website 10.Muzyka lat 80.: Manaam – „Cykady na Cykladach” Nasze zestawienie kończy polska piosenka z lat 80. Utwór ten skomponował Marek Jackowski, autorką tekstu „Cykady na Cykladach” jest Kora. Podobno piosenkarka napisała go tuż po tym, jak wróciła z greckiej wyspy Ios (archipelag Cyklad). Piosenkę wydano w 1981 roku i okazała się jednym z wielu ponadczasowych przebojów zespołu Manaam. View oEmbed on the source website Do listy najpiękniejszych utworów lat 80. warto też dodać takie pozycje jak: Prince – „Purple Rain”, ABBA – „Mamma Mia”, Samantha Fox – „Touch Me”, Tina Turner – „The Best”, Andrea Bocelli;Giorgia – „Vivo per lei”, Irene Cara – „Flashdance What A Feeling”, Michael Jackson – „Thriller”, Europe – „Final countdown". Przyznajemy, że jeśli chodzi o tę dekadę, można by tak wymieniać bez końca. Piosenki z lat 70., piosenki z lat 80. oraz piosenki z lat 90. to dawka niesamowitej muzyki. Nie dziwią zatem liczne, ogólnodostępne playlisty, które skrywają perełki muzyczne z tych okresów. Wieczór w towarzystwie takich dźwięków to maszyna, która szybko przeniesie cię w czasie.
7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze. Te słowa powinna wziąć do serca każda kobieta
Była ikoną kina, symbolem kobiecej wolności i jedną z najbardziej wpływowych postaci popkultury XX wieku. Brigitte Bardot, która zmarła w wieku 91 lat, pozostawiła po sobie nie tylko filmy i legendarny wizerunek „BB”, ale także słowa – szczere, bezkompromisowe i zaskakująco aktualne.
Dziś, gdy świat żegna ikonę francuskiego kina, wracamy do cytatów, które najlepiej oddają jej filozofię życia. Ikona, która mówiła własnym głosem Informację o śmierci Brigitte Bardot przekazała w niedzielę 28 grudnia Fundacja Brigitte Bardot. „Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski, Madame Brigitte Bardot – światowej sławy aktorki i piosenkarki, która zdecydowała się porzucić prestiżową karierę, aby poświęcić swoje życie i energię ochronie zwierząt oraz działalności fundacji” – czytamy w oficjalnym komunikacie. Nie podano ani dokładnego czasu, ani przyczyny śmierci. Legenda francuskiego filmu, symbol kobiecej niezależności i wolności wyboru, przez całe życie mówiła to, co myślała. Jej wypowiedzi – czasem kontrowersyjne, zawsze szczere – stały się manifestem życia przeżywanego na własnych zasadach. Od gwiazdy kina do kobiety, która wybrała ciszę Brigitte Anne-Marie Bardot urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu. Zaczynała jako baletnica i modelka – przełomem była okładka magazynu ELLE, która otworzyła jej drzwi do kina. Międzynarodową sławę przyniósł jej film „…I Bóg stworzył kobietę” z 1956 roku. Wkrótce stała się ikoną lat 50. i 60., znaną we Francji po prostu jako „BB”. Zagrała w niemal 50 filmach, współpracując z największymi twórcami europejskiego kina. U szczytu kariery zdecydowała się jednak odejść – porzuciła ekran, by poświęcić się działalności na rzecz praw zwierząt. Ten wybór był równie odważny jak jej życie. 7 cytatów Brigitte Bardot, które zostaną z nami na zawsze 1. „Oddałam mężczyznom swoją urodę i młodość. Zwierzętom oddam swoją mądrość i doświadczenie” To jeden z najbardziej poruszających cytatów Brigitte Bardot – wyznanie kobiety, która świadomie zamknęła etap bycia ikoną pożądania, by odnaleźć sens w dojrzałości i empatii. Bardot pokazuje tu, że prawdziwa wartość nie kończy się wraz z młodością, lecz zmienia swój ciężar i kierunek. 2. „Co może być piękniejszego niż droga staruszka, która z wiekiem nabiera mądrości? Każdy wiek może być czarujący, pod warunkiem, że się w nim żyje” Bardot sprzeciwiała się kultowi wiecznej młodości na długo zanim stało się to tematem publicznej debaty. Jej słowa są pochwałą starzenia się bez wstydu i udawania – z akceptacją, ciekawością i wewnętrzną wolnością. 3. „Odkryłam, że przyjaźń jest równie ważna jak miłość i wcale nie jest od niej łatwiejsza” Ten cytat odsłania bardziej intymne oblicze aktorki. Bardot przypomina, że relacje oparte na przyjaźni wymagają takiej samej uważności, lojalności i odwagi jak miłość romantyczna – a czasem są nawet trudniejsze, bo pozbawione iluzji. 4. „Dla miłości nie jest ważne, aby ludzie do siebie pasowali, ale by byli razem szczęśliwi” Bardot nie wierzyła w idealne dopasowanie ani romantyczne klisze. Jej spojrzenie na miłość jest zaskakująco pragmatyczne i dojrzałe. Szczęście – a nie perfekcja – jest tu wartością nadrzędną. Ten cytat przypomina, że relacje nie muszą spełniać cudzych oczekiwań ani społecznych norm. Wystarczy, że są prawdziwe i dają radość tym, którzy w nich są. 5. „Niezależność. Przecież ona nie istnieje na zewnątrz, ale wewnątrz nas. Jeśli wewnętrznie zależę od czegokolwiek lub kogokolwiek nie pomogą mi nawet najbardziej sprzyjające warunki” To jedno z kluczowych zdań w filozofii Brigitte Bardot. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że wolność nie zależy od statusu, pieniędzy czy okoliczności. Jeśli wewnętrznie jesteśmy zależni – od opinii, relacji, lęków – żadne sprzyjające warunki nam nie pomogą. To cytat o odpowiedzialności za siebie i o odwadze bycia wolnym najpierw w myślach. 6. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza” W tym cytacie splatają się dwie wartości, które były dla niej kluczowe: empatia i odpowiedzialność. Dla Bardot futro nie było luksusem ani ozdobą – było świadectwem cierpienia. Jej słowa podważają estetykę opartą na przemocy i stawiają pytanie o granice mody oraz moralności. 7. „Przez całe moje życie, podczas tego filmu, a także przed i po nim, nigdy nie byłam taka, jaka chciałam być, czyli szczera, uczciwa i bezpośrednia. Nie byłam skandalistką, nie chciałam nią być. Chciałam być sobą. Tylko sobą” Ten cytat jest jednym z najbardziej osobistych i gorzkich wyznań Brigitte Bardot. Odsłania rozdźwięk między wizerunkiem, który narzucił jej świat, a kobietą, którą chciała być naprawdę. Przez lata postrzegana jako prowokatorka i symbol skandalu, Bardot wielokrotnie podkreślała, że nigdy nie dążyła do szokowania. Chciała jedynie szczerości – wobec siebie i innych. Jej słowa zostają z nami. Tak jak ona – na zawsze.
Brigitte Bardot nie żyje. Ikona francuskiego kina zmarła w wieku 91 lat
Legenda francuskiego filmu, symbol kobiecej wolności i jedna z największych ikon popkultury XX wieku – Brigitte Bardot – zmarła w wieku 91 lat.
Informację o jej śmierci przekazała w niedzielę Fundacja Brigitte Bardot. Aktorka, która u szczytu sławy porzuciła kino, by poświęcić się ochronie praw zwierząt, na zawsze zapisała się w historii światowej kultury. Fundacja Brigitte Bardot potwierdza śmierć aktorki „Fundacja Brigitte Bardot z ogromnym smutkiem ogłasza śmierć swojej założycielki i prezeski, Madame Brigitte Bardot – światowej sławy aktorki i piosenkarki, która zdecydowała się porzucić prestiżową karierę, aby poświęcić swoje życie i energię ochronie zwierząt oraz działalności fundacji” – czytamy w oficjalnym komunikacie. Fundacja nie podała ani dokładnego czasu, ani przyczyny śmierci artystki. Od paryskiej baletnicy do międzynarodowej gwiazdy Brigitte Anne-Marie Bardot urodziła się 28 września 1934 roku w Paryżu, w zamożnej rodzinie. Początkowo kształciła się w balecie, jednak to modeling otworzył jej drogę do kariery filmowej. Przełomem była okładka magazynu Elle, która zwróciła na nią uwagę twórców kina Prawdziwa sława przyszła w 1956 roku wraz z filmem „…I Bóg stworzył kobietę” (Et Dieu… créa la femme) w reżyserii Rogera Vadima. Rola ta uczyniła z niej międzynarodową gwiazdę i symbol seksualnego wyzwolenia lat 50. We Francji znana była powszechnie jako „BB” – uosobienie nowej kobiecości, wolnej od konwenansów. Najważniejsze filmy Brigitte Bardot W trakcie kariery Brigitte Bardot zagrała w niemal 50 filmach. Do jej najbardziej znanych ról należą występy w „Pogardzie” (Le Mépris) Jeana-Luca Godarda, „Viva Maria!”, „Prawdzie” (La Vérité), „Shalako” czy „Don Juan 73”. Współpracowała z czołowymi twórcami europejskiego kina, a jej ekranowy wizerunek stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w historii filmu. Była również piosenkarką – jej utwory i duety, m.in. z Serge’em Gainsbourgiem, na stałe weszły do kanonu francuskiej kultury popularnej. Porzucenie kina i działalność na rzecz zwierząt U szczytu popularności Bardot podjęła decyzję, która zaskoczyła świat: całkowicie wycofała się z aktorstwa. Ostatni film z jej udziałem powstał w 1973 roku. Od tego momentu poświęciła swoje życie działalności na rzecz ochrony praw zwierząt. Założona przez nią Fundacja Brigitte Bardot stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych organizacji prozwierzęcych w Europie. Jak podkreślono w oświadczeniu fundacji, aktorka świadomie zrezygnowała z kariery, by oddać swoją energię dobrostanowi zwierząt. Jej wizerunek – utrwalony w filmach, fotografii i muzyce – na zawsze pozostanie jednym z najważniejszych symboli francuskiej kultury XX wieku.
Ujawniono przyczynę śmierci Diane Keaton. Świat nie miał pojęcia o tym, z czym zmagała się aktorka
Diane Keaton zmarła 11 października w wieku 79 lat. Teraz rodzina ujawniła przyczynę śmierci gwiazdy amerykańskiego kina.
Hollywood od kilku dni pogrążone jest w żałobie. Odeszła jedna z najwybitniejszych aktorek amerykańskiego kina – Diane Keaton. Rodzina właśnie ujawniła oficjalną przyczynę zgonu 79-letniej gwiazdy, której ekranowa charyzma i niepowtarzalny styl zapisały się na zawsze w historii kina. W tym artykule: Na co zmarła Diane Keaton? Na co chorowała Diane Keaton? Poruszający apel rodziny aktorki Na co zmarła Diane Keaton? 11 października media na całym świecie obiegła tragiczna wiadomość o tym, że Diane Keaton nie żyje. Aktorka, znana z kultowych ról w filmach Woody’ego Allena, trylogii „Ojciec chrzestny” czy komedii romantycznych takich jak „Lepiej późno niż później”, odeszła w wieku 79 lat. Keaton była jedną z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych postaci amerykańskiego kina. Rodzina Diane Keaton, w rozmowie z magazynem „People”, ujawniła, że gwiazda zmarła z powodu zapalenia płuc. Jej stan zdrowia pogorszył się nagle, a śmierć była całkowicie nieoczekiwana. Początkowo przyczyna zgonu nie była znana, co tylko podsycało spekulacje i niepokój wśród wielbicieli artystki. Na co chorowała Diane Keaton? Diane Keaton od dłuższego czasu nie była widywana w swojej okolicy w Los Angeles, gdzie przez lata codziennie wyprowadzała swojego psa. Jej sąsiedzi, cytowani przez magazyn „People”, przyznali, że od miesięcy nie widzieli aktorki na spacerach, co wywołało ich niepokój. Jedna z przyjaciółek, Carole Bayer Sager, odwiedziła Keaton dwa lub trzy tygodnie przed jej śmiercią. Była zaniepokojna utratą wagi Diane – Keaton była „bardzo szczupła”. Rodzina ujawniła również, że choć stan aktorki pogarszał się w ostatnich miesiącach, informacje na temat jej zdrowia były utrzymywane w tajemnicy. Diane Keaton została przewieziona do szpitala w Los Angeles po interwencji ratowników medycznych, jednak nie udało się jej uratować. Poruszający apel rodziny aktorki Diane Keaton słynęła z niezależności i konsekwentnego podążania własną drogą. Nigdy nie wyszła za mąż, a najważniejsze dla niej były: rodzina, bliscy przyjaciele, dom oraz ukochany pies rasy golden retriever – Reggie. Jedna z przyjaciółek wspominała, że Keaton „żyła tak, jak chciała, czyli na własnych zasadach, otoczona ludźmi i rzeczami, które naprawdę kochała”. Bliscy podkreślali również, że bycie w centrum uwagi nigdy nie miało dla niej znaczenia. Diane Keaton przez lata aktywnie wspierała działania na rzecz zwierząt oraz osób w kryzysie bezdomności. W środę jej rodzina zaapelowała, by uczcić jej pamięć poprzez wsparcie organizacji charytatywnych. Osoby, które chcą oddać jej hołd, mogą przekazać darowizny na rzecz lokalnych banków żywności lub schronisk dla zwierząt – to właśnie te sprawy były Keaton szczególnie bliskie.
Diane Keaton nie żyje. Legendarna gwiazda „Annie Hall” i „Ojca chrzestnego” zmarła w wieku 79 lat
Diane Keaton nie żyje – legendarna amerykańska aktorka zmarła 11 października w wieku 79 lat. Laureatka Oscara, gwiazda filmów „Annie Hall” i „Ojciec chrzestny”, odeszła w Kalifornii.
Rodzina potwierdziła tę wiadomość i poprosiła o uszanowanie prywatności w trudnym dla nich czasie. Dalsze szczegóły dotyczące przyczyny śmierci nie zostały jeszcze ujawnione. Diane Keaton - gwiazda „Annie Hall” i „Ojca chrzestnego” Diane Keaton była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy kina amerykańskiego. Jej kariera rozpoczęła się na Broadwayu, gdzie zadebiutowała w 1968 roku jako dublerka w musicalu „Hair”. Przełomem była rola Kay Adams w filmie „Ojciec chrzestny” z 1972 roku, w reżyserii Francisa Forda Coppoli. Keaton zagrała u boku Ala Pacino, a film zdobył Oscara dla najlepszego filmu. W 1977 roku wystąpiła w filmie „Annie Hall” Woody’ego Allena, za który otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki. Była także znana z ról w takich produkcjach jak „Zmowa pierwszych żon”, „Lepiej późno niż później”, „Ojciec panny młodej” czy seria „Book Club”. Kariera i życie prywatne aktorki Diane Keaton urodziła się w 1946 roku w Los Angeles jako Diane Hall. Była najstarszą z czwórki rodzeństwa. Studiowała aktorstwo, jednak zrezygnowała z nauki, by spróbować swoich sił w teatrze w Nowym Jorku. Z powodów formalnych zmieniła nazwisko na panieńskie matki – Keaton. Pomimo sukcesów zawodowych, aktorka mierzyła się z osobistymi trudnościami. W młodości zmagała się z bulimią, o czym otwarcie mówiła w wywiadach. Nigdy nie wyszła za mąż, ale w wieku dojrzałym zdecydowała się na adopcję dwójki dzieci: córki Dexter (1996) i syna Duke’a (2001). Ikona stylu i kobieta niezależna Styl Diane Keaton – pełen garniturów, kapeluszy i męskich dodatków – stał się jej znakiem rozpoznawczym i inspirował kobiety na całym świecie. Ubrania noszone przez jej postać w „Annie Hall” były wzorowane na jej osobistej garderobie. Keaton nigdy nie podążała za modą – wybierała własną drogę, zarówno w stylu, jak i w życiu. Była uważana za jedną z najważniejszych ikon feminizmu w Hollywood – niezależną, silną i konsekwentną. W jednym z wywiadów powiedziała: „Jestem jedyną aktorką mojego pokolenia, która całe życie była singielką… i cieszę się z tego”. Diane Keaton pozostawiła dwoje dzieci – córkę Dexter i syna Duke’a Diane Keaton zostawiła po sobie dwoje dzieci – córkę Dexter oraz syna Duke’a. Decyzję o adopcji podjęła jako dojrzała kobieta po pięćdziesiątce. W rozmowie z magazynem „Ladies' Home Journal” w 2008 roku wyznała: „Macierzyństwo nie było pragnieniem, któremu nie mogłam się oprzeć… to była raczej myśl, o której myślałam od bardzo dawna”.