Sukienka boho Grażyny Torbickiej jesienią zastąpi minimalistkom slip dress. Nawet podczas ulewy wygląda szykownie
Nawet ci, którzy na co dzień cenią minimalizm, lubią okazjonalnie modowe eksperymenty. Gdy w grę wchodzi sukienka boho w wykonaniu Grażyny Torbickiej, trudno przejść obojętnie.
Grażyna Torbicka jest jedną z najlepiej ubranych kobiet w branży. Dziennikarka od lat jest wierna swojemu modowym instynktowi, dzięki czemu zyskała status ikony stylu. Choć na co dzień jej garderoba jest minimalistyczna, są okazje, gdy decyduje się na nutę szaleństwa. I tak właśnie było w Kazimierzu Dolnym, gdzie rozpoczęła się 19. edycja Festiwalu Filmu i Sztuki BNP Paribas Dwa Brzegi. Torbicka pojawiła się na wydarzeniu w romantycznej kreacji niczym z wybiegu Chloé i jak zawsze emanowała niewymuszonym szykiem, bo kiedy klasyka spotyka swobodny luz, efekt potrafi wprawić w zachwyt. Sukienka boho Grażyny Torbickiej będzie najbardziej pożądanym modelem na jesień Ikona polskiego dziennikarstwo to jedno, ale gdy Grażyna Torbicka pojawia się publicznie, nie sposób pominąć jej wyjątkowych stylizacji. Najczęściej cechuje je prostota i monochromatyczność, tym razem było nieco inaczej. Sukienka boho stworzona ze wzorzystej tkaniny z wiązaniem na dekolcie i rękawkach prezentowała się fantastycznie. Zwiewny, opływający po ciele materiał subtelnie podkreślił sylwetkę i nadał całości casualowy styl. Romantyczny look dziennikarka podrasowała parą zamszowych kowbojek na grubym klocku w odcieniu saude. Nie trzeba być nieugiętą fanką prostoty, by docenić urok tej stylizacji. Sukienka boho w wykonaniu Grażyny Torbickiej pokazuje, że w dojrzałym, przemyślanym wydaniu może bezbłędnie wpasować się nawet w minimalistyczne gusta. Jak nosić sukienkę boho latem i jesienią? Koronki i hafty, tie-dye, zamaszyste spódnice, jeansy bootcut oraz koszule z falbanami, a także sukienki w abstrakcyjne wzory. Za sprawą Chemeny Kamali boho wraca do mody ze zdwojoną siłą i nawet minimalistki nie są w stanie oprzeć się estetyce wolności i swobody. W myśl dyrektorki kreatywnej domu mody Chloé styl boho przestaje być jedynie nostalgicznym wspomnieniem, ale swoistym powrotem do dziedzictwa. Trend na sukienkę boho idealnie komponuje się w towarzystwie ulubionej pary kozaków lub kowbojek, a przewieszona przez ramię skórzana torebka z ozdobnymi frędzlami genialnie dopełni streststyle’owy ubiór. Jeśli chodzi o więcej inspiracji, warto sięgnąć do stylizacji Sienny Miller, choć równie dobrze możecie zacząć od looku Grażyny Torbickiej, bo to właśnie kwintesencja boho-chic.
Grażyna Torbicka wspomina kontrowersyjną stylizację: "Wywołała największe dyskusje i przyznam, że choć nie wszyscy ją pokochali, ja ją bardzo lubię"
Niekwestionowana ikona stylu, która od lat zachwyca elegancją, klasą i nieskazitelnym wyczuciem mody. Grażyna Torbicka wyrusza w podróż po swoich stylizacjach z okresu ostatnich 20 lat.
Bohaterka cyklu „Kobiety 30-lecia” - Grażyna Torbicka wspomina swoje stylizacje od 1994 roku aż do teraz. Dziennikarka zdradza sekrety swojego stylu, oferując bliższe spojrzenie na niektóre z jej najbardziej kultowych i niezapomnianych kreacji. Grażyna Torbicka o żelaznej zasadzie ubioru Od klasycznej koszuli z gali, na której odebrała pierwszego Wiktora, przez suknie Violi Piekut czy Tomasza Ossolińskiego z Festiwalu Filmowego w Cannes, po kreację projektu Macieja Zienia - Grażyna Torbicka zawsze jest wierna jednej zasadzie: Najważniejsze jest to, żebym się dobrze czuła w tym, co mam na sobie, bo jeżeli to będzie nawet bardzo ładne i bardzo modne, ale ja nie będę się w tym dobrze czuła, to nic z tego dobrego nie będzie i będę wyglądała beznadziejnie. Muszę mieć po prostu dobre samopoczucie w tym, w czym mam wyjść i pokazać się publicznie i tę zasadę polecam każdemu. Czego nigdy nie znajdziemy w garderobie Grażyny Torbickiej? Dziennikarka od lat jest wierna jednej zasadzie, którą wyznają także Francuzki Dziennikarka wspomina swoją najbardziej kontrowersyjną stylizację Grażyna podzieliła się historiami zza kulis, jak powstały te niezapomniane stylizacje, podkreślając współpracę i kreatywność osób, które je stworzyły. Wróciła wspomnieniami do odważnej sukni, którą na odebranie Super Wiktora zaprojektował dla niej Maciej Zień: Jak weszłam na scenę i się odwróciłam, widownia zobaczyła tę rozdartą, bo taki efekt miała ta sukienka, z tymi wysokimi botkami, które dzisiaj nikogo nie dziwią i nikogo nie szokują, to było takie "wow". To jest kreacja, która na pewno w moim wykonaniu wywołała największe dyskusje i przyznam, że ją bardzo lubię, choć nie wszyscy ją pokochali, a ja ją bardzo lubię i te botki mam do dzisiaj. Może je kiedyś jeszcze założę. View oEmbed on the source website
Grażyna Torbicka jest z mężem od 43 lat. "Mogę śmiało powiedzieć, że to związek partnerski" - mówi dziennikarka
Jaką cenę kobiety płacą za spełnianie swoich zawodowych marzeń? Wcale nie musi być wysoka. Pod jednym, najważniejszym warunkiem: partnerstwa w związku. Tylko tyle i aż tyle – mówi Grażyna Torbicka.
Czy wy też należycie do widzów, którzy w środowe poranki mieli problem, żeby wstać do pracy, szkoły, na uczelnię? Bo program „Kocham kino” prowadzony w TVP2 przez Grażynę Torbicką z Tadeuszem Sobolewskim przez dekady wychował całe pokolenia miłośników filmów. Ludzi wytrwałych (chodziliśmy spać po drugiej w nocy), kochających kawę (hektolitry wypijane podczas seansów), ambitnych (to tam pierwszy raz zobaczyłam filmy Jima Jarmuscha) i wiernych kinu (do dziś przyjeżdżających na festiwal Dwa Brzegi). Dlatego kiedy spotykam się z Grażyną Torbicką, finałową bohaterką cyklu wywiadów „Kobiety 30-lecia ELLE”, zaczynam od elektryzującego newsa, który pojawił się ostatnio w mediach. Czy to prawda, że „Kocham kino” wraca do TVP? GRAŻYNA TORBICKA: Nie planuję tego. Cieszę się, że TVP to znowu telewizja publiczna, i przyjęłam zaproszenie do współpracy ze strony redakcji Teatru Telewizji. Będą to wywiady z twórcami po premierowych pokazach. Bo cała moja miłość do sztuki zaczęła się właśnie od teatru. Skończyłaś wiedzę o teatrze w szkole teatralnej. Przeprowadziłam się z rodzicami do Warszawy, mając 14 lat. Już wtedy lubiłam oglądać poniedziałkowe spektakle Teatru Telewizji. I nagle okazało się, że ci wszyscy aktorzy z ekranu są „żywi”, można ich zobaczyć na scenie, w prawdziwym teatrze. Miałyśmy zresztą z koleżankami z liceum Batorego paczkę i wspólnie chodziłyśmy na wszystkie premiery w Teatrze Współczesnym, Ateneum, Studio, Dramatycznym. Dlatego z radością przyjęłam zaproszenie od Teatru Telewizji, jednak nie zamierzam wrócić do Telewizji Polskiej na stałe. Dlaczego? Odeszłam w 2016 roku, bo ówczesna ekipa zaczęła zachowywać się tak, że żaden z niezależnych dziennikarzy nie mógł się zgodzić na taki sposób pracy. Bez wiedzy autora zaczęto zmieniać mój program. Pewnego dnia pojawiła się rozmowa – nie moja i bez konsultacji ze mną – jak złym i szkodliwym filmem jest oscarowa „Ida” Pawła Pawlikowskiego. Nie mogłam w to uwierzyć… Tym bardziej, że pamiętam czasy TVP sprzed 1989 roku i nawet wtedy było to nie do pomyślenia. Podjęłam więc decyzję z dnia na dzień i odeszłam. Przyjaciele pytali, czy mam plan B. Nie miałam żadnego, ale szybko się okazało, że to najlepsza dla mnie decyzja i motywacja, bo musiałam sobie poradzić sama. Dostałam propozycję współpracy i zatrudnienia w stacji TVN, Edward Miszczak od razu się ze mną spotkał, ale czułam, że chcę spróbować, co to znaczy praca freelancerska. I te osiem lat potwierdziło, że miałam rację. Wspólnie ze świetnym zespołem ludzi obroniliśmy Festiwal Filmu i Sztuki „Dwa Brzegi” w Kazimierzu Dolnym, choć ówczesny zarząd TVP wycofał się ze współpracy. Znalazłam innych sponsorów, a stacja TVN zaproponowała nam patronat medialny. I ponieważ sobie poradziłam, nie chcę mieć już żadnych przełożonych. Cenię sobie tę niezależność. Robię to, co lubię. Jestem trochę zawiedziona, że „Kocham kino” nie wraca. W końcu jesteś najpopularniejszą w Polsce edukatorką filmową, a dziś mało jest miejsc, gdzie można obejrzeć klasyków. Kiedy przygotowywałam się do rozmowy, pytałam innych dziennikarzy, na czym polega Twój fenomen. I kilka razy usłyszałam to samo: „Grażyna o filmach mówi storytellingowo”. Zgadzasz się z tym? Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, ale rzeczywiście jest tak, że moja opowieść o kinie, a także literaturze, fotografii, malarstwie, które na sztukę filmową się składają, zawsze była przekazywana prostym językiem. Staram się nie używać akademickich form, rzadko robię analizę krytyczną, raczej zwracam uwagę na to, co w nich inne, ciekawe, po prostu dobre. To pozwala mi dotrzeć do bardzo szerokiego grona odbiorców. Druga rzecz, którą usłyszałam na Twój temat, to że jesteś zawsze perfekcyjnie przygotowana. Najważniejsze to sprawiać dobre wrażenie! Cenię czas tych, którzy chcą mnie słuchać, więc z szacunku do widza muszę mieć coś do powiedzenia. Na pewno ważne jest, żeby mówić o tym, do czego jestem przekonana. Zresztą zarzucano mi, kiedy tworzyłam „Kocham kino”, że nie mówiłam o filmach źle, nie robiłam rankingu najlepszych i najgorszych. Mam zasadę, że jeśli coś jest bardzo złe, to o tym nie mówię. Prowadzę od lat cykliczny program w Radiu Zet „Kocham Cię, kino” i jeżeli nie opowiadam o jakimś filmie, który wchodzi w piątek na ekrany, to nie zwrócił mojej uwagi. Nie mam potrzeby mówienia: „Nie oglądajcie tego”. A wiesz dlaczego? Bo sztuka, nie tylko filmowa, to emocje i trzeba zaakceptować fakt, że ktoś inny, o innej wrażliwości niż moja, zinterpretuje ją na swój sposób. W przyszłym roku festiwal w Gdyni obchodzi swoje 50-lecie. Znasz go doskonale, bywasz tam co roku. Czym różni się od festiwali światowych? To zawsze wyjątkowy czas. Od innych festiwali różnią go zasady selekcji filmów. W Gdyni w konkursie nie muszą być wyłącznie premiery. To zrozumiałe, bo trudno byłoby czekać z dystrybucją wielu filmów aż do jesieni, ale to sprawia, że konkurs raz jest bardziej emocjonujący, raz mniej, bo to o premierach mówi się najwięcej. Można byłoby się też zastanowić nad obcokrajowcami w jury konkursu. Mają inne spojrzenie i to mogłoby być cenne. Jednak bez wątpienia Gdynia jest ważnym spotkaniem środowiska filmowego i w tym roku po raz pierwszy, oglądając galę festiwalową, zobaczyłam wyraźnie zmianę pokoleniową. Pojawili się nowi aktorzy i aktorki, ale przede wszystkim reżyserzy i reżyserki. Ich pierwsze filmy, choć niedoskonałe, pokazują, że mogą to być bardzo ciekawi artyści. Pytanie, jak sobie poradzą, gdy dostaną duży budżet. Czy można już dziś powiedzieć, że kino w Polsce to też kobiecy świat? Myślę tu o reżyserkach, scenarzystkach. Szlak przetarły Agnieszka Holland, Małgorzata Szumowska, Maria Sadowska, Agnieszka Smoczyńska. Rzeczywiście ta zmiana w kinie już się zadziała, kobiet jest dużo i będzie ich coraz więcej. Do zawodów, które wymieniłaś, dodałabym producentki, bo mamy znakomite! Klaudia Śmieja-Rostworowska, Ewa Puszczyńska, Natalia Grzegorzek, Aneta Hickinbotham i wiele innych. Dla reżysera producent czy producentka to postać kluczowa. Musi skonstruować cały plan filmowy, zabudżetować go, zdobyć pieniądze. Potem przeprowadzić produkcję do szczęśliwego końca. Jestem pełna podziwu, przez lata uważano, że reżyseria jest zawodem typowo męskim, bo to ciężki wysiłek fizyczny, więc dla producentki panowanie nad machiną jest niewiarygodnie wykańczające. I trzeba pamiętać, że kobiety wykonują po kilka zawodów, to się nie zmieni. Prowadzą dom i tu już mają kilka ról społecznych, a jednocześnie znajdują czas, by realizować swoją pasję. Agnieszka Smoczyńska, która ma dwie dorastające dziewczyny w domu, robi film za filmem. To trudne. Mężczyzna jest przyzwyczajony, że domem zajmuje się kobieta, więc kiedy zaczyna się film, po prostu wyrusza w swoją nową podróż, a rodzina funkcjonuje jak zawsze. Kobieta w świecie filmu nigdy całkowicie nie „wyrusza”, bo jeśli dzieci będą chore albo coś się stanie w szkole, nie ma spokojnej głowy do pracy. Pytanie, jaką kobieta płaci za to cenę? Cena wcale nie musi być wysoka. Pod jednym warunkiem: partnerstwa w związku. Chodzi o to, by nie dzielić tzw. prac domowych na damskie i męskie. Ktoś powie: „Ale córka ma gorączkę i chce, żebym to ja była przy niej”. A dlaczego nie tata? Pewne role, które w domu są do zrobienia, przejmie ojciec albo partner. O ile rzeczywiście jest ułożony ze swoim ego, nie traktuje tego jako ujmę albo rolę przejściową. Partnerstwo jest fundamentem. Często rozmawiamy o sile kobiet, o siostrzeństwie, a mnie to nie wystarcza. Nie chodzi tylko o wzajemnie wsparcie kobiet. Ale o to, żeby współistnienie kobiet i mężczyzn na gruncie rodzinnym czy zawodowym miało charakter partnerski. Czy Twój związek właśnie taki jest? Jesteście z mężem razem od 43 lat. To długa perspektywa i mogę śmiało powiedzieć, że to związek partnerski. Jedna i druga strona realizuje się w swoich dążeniach, marzeniach, potrzebach. Ale jeżeli decydujemy się założyć rodzinę, to wiadomo, że powinniśmy się przygotować też na drobne kompromisy i czasem, co może nam się wcale nie podobać, na zrobienie kilku kroków wstecz. Istotne jest też szanowanie swoich pasji. Nie próbujmy kształtować drugiej osoby na swój wzór i podobieństwo. To ważna umiejętność – otwartości na siebie i pozostawianie wolności. Spoiwem relacji na lata musi być wspólna pasja? Wspólne zainteresowania są ważne, ale wcale nie musi być tak od razu. Uczymy się siebie. Jedna osoba zaraża się czymś od drugiej albo pokazuje świat z innej strony. Naszą wspólną pasją jest muzyka, literatura, film. My po prostu lubimy spędzać czas razem i rozmawiać o tym, co nas pasjonuje, zachwyca albo irytuje. Jeszcze jedna ważna rzecz: kryzysy. Są w każdym związku nieuniknione. Liczy się umiejętność spojrzenia, czy rzeczywiście to kryzys, z którego nie da się wyjść. Kobiety często próbują się dopasować, dostosować, spełniać oczekiwania innych. Miałaś w swoim życiu zawodowym takie sytuacje, że ktoś Cię próbował ulepić, ulepszyć, zmienić? Kiedy jesteś osobą publiczną, stale narażasz się na oceny innych. Pracując w telewizji, dotyczy to także twojego wyglądu, fryzury, wypowiadania się. Przychodzą kolejni szefowie i chcą, byś była bardziej agresywna na ekranie, bo to ich zdaniem przyciągnie widzów. Mówiono też, że mam niemikrofonowy głos. Przysłuchiwałam się nagraniom i zauważyłam, że gdy byłam stremowana, głos stawał się wyższy, więc zaczęłam nad nim pracować. W początkowym okresie pracy przejmowałam się tym, co mówią inni. Ale nigdy nie podążałam ślepo za sugestiami i wskazówkami. Dużo mnie to kosztowało, bo pewności siebie uczysz się latami i najczęściej na własnych błędach. Były uwagi krytyczne, które analizowałam, i takie, które odrzucałam. Zawsze jednak najważniejsze dla mnie w pracy przed kamerą było to, żeby pozostawać sobą. Jak na początku Twojej kariery wyglądało przygotowanie strojów na antenę? Nie było wówczas stylistów, same musiałyśmy kombinować. To samo zresztą działo się w czasach pracy mojej mamy. Ona była w jeszcze trudniejszej sytuacji, bo ówczesne prezenterki miały najczęściej jedną bluzkę i tylko zmieniały do niej kołnierzyki, dopinały broszkę albo kwiatek, żeby wyglądało inaczej. W latach 80. i 90. było łatwiej. Odkąd pamiętam, lubiłam proste fasony i zdecydowane kolory. W czasach, gdy Nina Terentiew była szefową Dwójki, chciałam nawet zrobić z innymi prezenterkami taką „buntowniczą” akcję, która zwróciłaby uwagę na to, że powinnyśmy mieć zapewnioną stylizację, a nie wydawać na nią własne pieniądze. Zaproponowałam dziewczynom, żebyśmy wszystkie występowały w szarych podkoszulkach. Na znak protestu. Nie dały się namówić, szkoda. Dziś sama się ubierasz, czy masz kogoś, kto Ci pomaga? Po sesji stylistka Maja Naskrętska zdradziła, że powiedziałaś: „Ubieram wszystko, byleby nie było nudy”. To prawda. Lubię klasykę, ale zawsze z ciekawym detalem. I nadal ubieram się sama. Korzystam z pomocy cudownej Doroty Williams na duże wydarzenia, wyjścia na festiwale czy gale. Ona patrzy nie tylko na ubranie, lecz także na osobę – co sobą reprezentuje, jaki ma styl. Ostatnio zachwycam się kreacjami Magdy Butrym – miałam ją na 30. urodzinach ELLE. Bardzo ją podziwiam jako projektantkę. Nie promuje się, jest z boku, a osiąga spektakularne sukcesy na świecie. A jak wygląda Twoja garderoba, kiedy nie jesteś w pracy? Nasz szef działu mody powiedział, że jesteś kobietą w stylu Armaniego. Dobre porównanie, pasują mi właśnie takie rzeczy. Mistrzostwo krawieckie, prostota. Na co dzień lubię wyglądać tak jak dziś – czarny golf i dżinsy. W ogóle dobrze skrojone dżinsy to podstawa wszystkiego, ratują mnie w każdej sytuacji. To samo dotyczy żakietu, muszę mieć pewność, że mam w szafie kilka dobrych marynarek. Przywiozłam sobie jedną z Paryża, wygląda, jakby nie była dokończona, ma przetykane nitki jak z krawieckiej pracowni. Lubię niedosłowność ubrań. Nie włożę nigdy falbanek, nie lubię pasteli. Moje kolory to biel, czerń, szary, ewentualnie czerwony, ale tylko ognisty, wyrazisty. Kiedy jestem na scenie, prowadzę wydarzenie na żywo, muszę dobrze czuć się w tym, co wkładam, nie chcę być przebrana. Wtedy mogę się skupić na tym, co mam do zrobienia. A czy wśród gwiazd światowego kina masz jakąś modową idolkę? Najbardziej podziwiam Tildę Swinton. Jest bardzo konsekwentna w tym, co nosi. Ma ogromną świadomość budowania swojego wizerunku. Czy stylu uczyłaś się od swojej mamy, Krystyny Loski? Pewnie dużo się od niej uczyłam, ale mama ma jednak inny styl niż ja. Zresztą kiedy była młoda, dominowały mocne makijaże, które teraz znów wracają: grube, czarne kreski, sztuczne rzęsy. Ja tego nigdy nie lubiłam. Dla mnie naturalność była najważniejsza. I dżinsy. Moja mama chyba nigdy nie miała pary w szafie. Ale np. szpilki – kochamy je obie. Mama powiedziała mi kiedyś, że jak masz dobrą fryzurę i dobre buty, to jesteś ubrana. I to się sprawdza: włosy i dobre buty. Co najważniejszego jej zawdzięczasz? Bardzo dużo, więc trudno wymienić jedną rzecz. Ale to, co jest absolutnie fundamentalne, to optymizm. Ten rodzaj stosunku do życia, że nawet w trudnych sytuacjach zawsze trzeba szukać jasnej strony i myśleć pozytywnie. Nie przejmować się drobiazgami. To umiejętność szybkiego otrząsania się z błędów, nierozpamiętywania. Moja mama mówi, że pozytywne myślenie to sposób na zachowanie urody. Coś w tym jest. Mama ma dziś 87 lat, wygląda wspaniale. Sama mieszka, jeździ autem. Sukienki Magdy Butrym wyglądałyby świetnie i na niej. Jak Wasza relacja zmienia się z wiekiem? Mamy teraz wspaniały wspólny czas. Jak jesteś nastolatką, zawsze jest konflikt pokoleń. Potem nadchodzi czas wyjścia z domu, bycia osobno, bo kiedy ja rozpoczynałam pracę zawodową i ją rozwijałam, mama też była czynna zawodowo, więc szłyśmy swoimi drogami. A teraz jest czas fajnego bycia razem, radości, śmiechu. Obie macie podobny zawód. Czy mama potrafiła być dla Ciebie ostrym krytykiem? Tak. Do dzisiaj, jak coś robię, szczerze mówi, co myśli. Cenię to, bo wiem, że to z miłości. Spotykamy się dziś na wywiad z okazji 30-lecia ELLE. Ty też masz okrągły jubileusz. Tak? Jaki? Skończyłaś 65 lat. No tak, nawet nie policzyłam (śmiech). Bo ja ogólnie przestałam się zastanawiać nad swoim wiekiem. Jak masz 65 lat, to inaczej patrzysz na świat. A ja nie chcę na ten świat patrzeć inaczej. Chcę patrzeć tak samo jak wtedy, gdy miałam lat 40. Z taką samą świeżością, radością, zażenowaniem czy oburzeniem. W związku z czym wyrzucam metrykę. Rozmawiałam z wieloma artystami, którzy byli po 80, a nawet po 90, i zaskakiwali mnie swoją witalnością, uśmiechem osoby, która cieszy się życiem i wierzy, że dużo jeszcze jest przed nią. Wiele lat temu z mężem stwierdziliśmy, że będziemy żyć według zasady: w sylwestra odejmujemy sobie lat. Polecam.
Grażyna Torbicka: Jak masz 65 lat, to inaczej patrzysz na świat. A ja nie chcę na ten świat patrzeć inaczej [Kobiety 30-lecia]
"Mama powiedziała mi kiedyś, że jak masz dobrą fryzurę i dobre buty, to jesteś ubrana. I to się sprawdza: włosy i dobre buty." - przekonuje Grażyna Torbicka. Publikujemy fragment wywiadu z naszą kobietą 30-lecia ELLE. Cała rozmowa w grudniowym numerze ELLE Polska.
Kobiety często próbują się dopasować, dostosować, spełniać oczekiwania innych. Miałaś w swoim życiu zawodowym takie sytuacje, że ktoś Cię próbował ulepić, ulepszyć, zmienić? Kiedy jesteś osobą publiczną, stale narażasz się na oceny innych. Pracując w telewizji, dotyczy to także twojego wyglądu, fryzury, wypowiadania się. Przychodzą kolejni szefowie i chcą, byś była bardziej agresywna na ekranie, bo to ich zdaniem przyciągnie widzów. Mówiono też, że mam niemikrofonowy głos. Przysłuchiwałam się nagraniom i zauważyłam, że gdy byłam stremowana, głos stawał się wyższy, więc zaczęłam nad nim pracować. W początkowym okresie pracy przejmowałam się tym, co mówią inni. Ale nigdy nie podążałam ślepo za sugestiami i wskazówkami. Dużo mnie to kosztowało, bo pewności siebie uczysz się latami i najczęściej na własnych błędach. Były uwagi krytyczne, które analizowałam, i takie, które odrzucałam. Zawsze jednak najważniejsze dla mnie w pracy przed kamerą było to, żeby pozostawać sobą. Jak na początku Twojej kariery wyglądało przygotowanie strojów na antenę? Nie było wówczas stylistów, same musiałyśmy kombinować. To samo zresztą działo się w czasach pracy mojej mamy. Ona była w jeszcze trudniejszej sytuacji, bo ówczesne prezenterki miały najczęściej jedną bluzkę i tylko zmieniały do niej kołnierzyki, dopinały broszkę albo kwiatek, żeby wyglądało inaczej. W latach 80. i 90. było łatwiej. Odkąd pamiętam, lubiłam proste fasony i zdecydowane kolory. W czasach, gdy Nina Terentiew była szefową Dwójki, chciałam nawet zrobić z innymi prezenterkami taką „buntowniczą” akcję, która zwróciłaby uwagę na to, że powinnyśmy mieć zapewnioną stylizację, a nie wydawać na nią własne pieniądze. Zaproponowałam dziewczynom, żebyśmy wszystkie występowały w szarych podkoszulkach. Na znak protestu. Nie dały się namówić, szkoda. Dziś sama się ubierasz, czy masz kogoś, kto Ci pomaga? Po sesji stylistka Maja Naskrętska zdradziła, że powiedziałaś: „Ubieram wszystko, byleby nie było nudy”. To prawda. Lubię klasykę, ale zawsze z ciekawym detalem. I nadal ubieram się sama. Korzystam z pomocy cudownej Doroty Williams na duże wydarzenia, wyjścia na festiwale czy gale. Ona patrzy nie tylko na ubranie, lecz także na osobę – co sobą reprezentuje, jaki ma styl. Ostatnio zachwycam się kreacjami Magdy Butrym – miałam ją na 30. urodzinach ELLE. Bardzo ją podziwiam jako projektantkę. Nie promuje się, jest z boku, a osiąga spektakularne sukcesy na świecie. A jak wygląda Twoja garderoba, kiedy nie jesteś w pracy? Nasz szef działu mody powiedział, że jesteś kobietą w stylu Armaniego. Dobre porównanie, pasują mi właśnie takie rzeczy. Mistrzostwo krawieckie, prostota. Na co dzień lubię wyglądać tak jak dziś – czarny golf i dżinsy. W ogóle dobrze skrojone dżinsy to podstawa wszystkiego, ratują mnie w każdej sytuacji. To samo dotyczy żakietu, muszę mieć pewność, że mam w szafie kilka dobrych marynarek. Przywiozłam sobie jedną z Paryża, wygląda, jakby nie była dokończona, ma przetykane nitki jak z krawieckiej pracowni. Lubię niedosłowność ubrań. Nie włożę nigdy falbanek, nie lubię pasteli. Moje kolory to biel, czerń, szary, ewentualnie czerwony, ale tylko ognisty, wyrazisty. Kiedy jestem na scenie, prowadzę wydarzenie na żywo, muszę dobrze czuć się w tym, co wkładam, nie chcę być przebrana. Wtedy mogę się skupić na tym, co mam do zrobienia. A czy wśród gwiazd światowego kina masz jakąś modową idolkę? Najbardziej podziwiam Tildę Swinton. Jest bardzo konsekwentna w tym, co nosi. Ma ogromną świadomość budowania swojego wizerunku. Czy stylu uczyłaś się od swojej mamy, Krystyny Loski? Pewnie dużo się od niej uczyłam, ale mama ma jednak inny styl niż ja. Zresztą kiedy była młoda, dominowały mocne makijaże, które teraz znów wracają: grube, czarne kreski, sztuczne rzęsy. Ja tego nigdy nie lubiłam. Dla mnie naturalność była najważniejsza. I dżinsy. Moja mama chyba nigdy nie miała pary w szafie. Ale np. szpilki – kochamy je obie. Mama powiedziała mi kiedyś, że jak masz dobrą fryzurę i dobre buty, to jesteś ubrana. I to się sprawdza: włosy i dobre buty. Co najważniejszego jej zawdzięczasz? Bardzo dużo, więc trudno wymienić jedną rzecz. Ale to, co jest absolutnie fundamentalne, to optymizm. Ten rodzaj stosunku do życia, że nawet w trudnych sytuacjach zawsze trzeba szukać jasnej strony i myśleć pozytywnie. Nie przejmować się drobiazgami. To umiejętność szybkiego otrząsania się z błędów, nierozpamiętywania. Moja mama mówi, że pozytywne myślenie to sposób na zachowanie urody. Coś w tym jest. Mama ma dziś 87 lat, wygląda wspaniale. Sama mieszka, jeździ autem. Sukienki Magdy Butrym wyglądałyby świetnie i na niej. Jak Wasza relacja zmienia się z wiekiem? Mamy teraz wspaniały wspólny czas. Jak jesteś nastolatką, zawsze jest konflikt pokoleń. Potem nadchodzi czas wyjścia z domu, bycia osobno, bo kiedy ja rozpoczynałam pracę zawodową i ją rozwijałam, mama też była czynna zawodowo, więc szłyśmy swoimi drogami. A teraz jest czas fajnego bycia razem, radości, śmiechu. Obie macie podobny zawód. Czy mama potrafiła być dla Ciebie ostrym krytykiem? Tak. Do dzisiaj, jak coś robię, szczerze mówi, co myśli. Cenię to, bo wiem, że to z miłości. Spotykamy się dziś na wywiad z okazji 30-lecia ELLE. Ty też masz okrągły jubileusz. Tak? Jaki? Skończyłaś 65 lat. No tak, nawet nie policzyłam (śmiech). Bo ja ogólnie przestałam się zastanawiać nad swoim wiekiem. Jak masz 65 lat, to inaczej patrzysz na świat. A ja nie chcę na ten świat patrzeć inaczej. Chcę patrzeć tak samo jak wtedy, gdy miałam lat 40. Z taką samą świeżością, radością, zażenowaniem czy oburzeniem. W związku z czym wyrzucam metrykę. Rozmawiałam z wieloma artystami, którzy byli po 80, a nawet po 90, i zaskakiwali mnie swoją witalnością, uśmiechem osoby, która cieszy się życiem i wierzy, że dużo jeszcze jest przed nią. Wiele lat temu z mężem stwierdziliśmy, że będziemy żyć według zasady: w sylwestra odejmujemy sobie lat. Polecam. Cały wywiad w grudniowym numerze ELLE Polska
To idealny sposób na noszenie przezroczystych bluzek po 60-tce. Ręczy za niego Grażyna Torbicka – jedna z najbardziej stylowych polek
Grażyna Torbicka od lat uznawana jest za ikonę stylu. Udowadniała to po raz kolejny, pojawiając się na gali Nagrody Literackiej Nike w czarnym total looku. Ty razem wybór dziennikarki padł na elegancję w zmysłowym wydaniu.
Wczoraj wieczorem w warszawskiej Bibliotece Uniwersyteckiej odbyła się prestiżowa gala wręczenia Nagrody Literackiej Nike. Uświet. Statuetka powędrowała do Urszuli Kozioł za tomik "Raptularz". W roli prowadzącej mogliśmy zobaczyć Grażynę Torbicką, którą jak zawsze emanowała klasą. Grażyna Torbicka zadaje szyku na gali Nike Grażyna Torbicka po raz kolejny pokazała, że wie, jak łączyć elegancję z nowoczesnym stylem. Na gali Nagrody Literackiej Nike zachwyciła wszystkich swoją nieoczywistą stylizacją. Klasyczną, koktajlową suknię zamieniła na ultramodny czarny total look z transparentną bluzką w roli głównej. Mimo odważnego kroju, koszula z ozdobną różą na ramieniu wyglądała niesamowicie szykownie. Kluczem do sukcesu tej stylizacji był koronkowy stanik i idealnie skrojone spodnie w kant z wysokim stanem, które dodawały elegancji. Nie zabrakło także dodatków. Dziennikarka wybrała sandały na masywnej platformie oraz delikatną biżuterię. Stylizację dopełniała idealnie ułożona fryzura i naturalny makijaż. Jesteśmy na tak! View Burdaffi on the source website Transparentne bluzki to gorący trend sezonu "Lingerie dressing", czyli noszenie bielizny na wierzchu, to jeden z silnych trendów na jesień i zimę 2024/2025. W tym sezonie przybiera on mniej dosłowne znaczenie nich dotychczas, dlatego koronkowe staniki i transparentne elementy garderoby są przemycane do stylizacji w subtelny sposób. Jak nosić przezroczyste bluzki z klasą? Skup się na odpowiednich warstwach. Pod spód dobrze sprawdzi się dopasowany top, koronkowy biustonosz, czy gładkie body – wszystko zależy od okazji i efektu, jaki chcesz osiągnąć. Jeśli stawiasz na bardziej formalny look, połącz ją z marynarką, by zachować równowagę między zmysłowym a eleganckim stylem. Na co dzień transparentne bluzki dobrze komponują się z jeansami lub satynowymi spódnicami, tworząc swobodny, ale efektowny zestaw. View Burdaffi on the source website To będą najmodniejsze spodnie damskie na jesień i zimę 2024/2025. Przechodzisz w nich cały sezon
Czego nigdy nie znajdziemy w garderobie Grażyny Torbickiej? Dziennikarka od lat jest wierna jednej zasadzie, którą wyznają także Francuzki
Grażyna Torbicka to nie tylko ważna osobowość polskiego dziennikarstwa, ale także symbol niewymuszonej klasy i eleganckiego stylu. Prezenterka telewizyjna opowiedziała nam o swoim minimalistycznym ubiorze, w którym jest wierna jednej zasadzie.
ELLE oddaje głos kobietom, opowiada ich historie, ale jest też przede wszystkim magazynem modowym. Na gali organizowanej z okazji 30-tych urodzin ELLE miałam sposobność zapytać Grażynę Torbicką, co moda oznacza w jej życiu oraz jak określiłaby swój styl? Grażyna Torbicka minimalizm nosi z klasą Jak ja budowałam styl? Ja przede wszystkim muszę znaleźć zawsze coś takiego, w czym się dobrze czuję. To zwykle będzie coś bardzo minimalistycznego, raczej klasycznego. Ceniona postać polskiego dziennikarstwa doskonale wie, że siła minimalizmu tkwi w jego prostocie, co po raz kolejny udowodniła swoją kreacją projektu Magdy Butrym, którą włożyła na jubileusz naszego magazynu. Prezenterka pojawiła się w białej kreacji o asymetrycznym kroju z odkrytymi ramionami oraz subtelnym marszczeniami na dekolcie. Sięgająca do ziemi suknia 65-latki to kwintesencja klasy i szyku. Wcale nie dziwi fakt, że zrobiła na czerwonym dywanie prawdziwą furorę. Przekonałam się, że wtedy, kiedy mam na sobie coś, co jest zgodne z moim charakterem, mogę przenosić góry. [...] każda z nas musi odnaleźć tę swoją najmocniejszą stronę, cieszyć się nią i na niej budować swoją osobowość - mówi. Grażyna Torbicka podkreśla, że ubiór to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim wyraz tożsamości i pewności siebie. Powinnyśmy zatem zakładać ubrania zgodne z naszym charakterem i samopoczuciem. Grażyna Torbicka minimalizm nosi w wielkim stylu. Jej kreacja z 30. urodzin ELLE to kwintesencja klasy Co nigdy nie sprawdzało się w stylizacjach Grażyna Torbickiej? Na pytanie jak ostatecznie zbudowała swój styl? Odpowiada: Na modowej klasyce z odrobiną szaleństwa. Co więcej Grażyna Torbicka zdradza nam również, że czasami próbowała wpleść w swoje stylizacje coś bardziej awangardowego, ale to się nigdy w jej wydaniu nie sprawdzało. Torbicka udowadnia, że nie wszystko musi nam pasować, najważniejsze, żebyśmy w swoich modowych wyborach czuły pięknie i komfortowo. PS Podobną maksymę stylu wyznają modne Francuzki.
Grażyna Torbicka minimalizm nosi w wielkim stylu. Jej kreacja od Magdy Butrym z 30. urodzin ELLE to kwintesencja klasy
Minimalizm broni się sam - na pewno tak jest w wypadku tej stylizacji z 30. urodzin ELLE Polska. Grażyna Torbicka doskonale wpisała się w dress code przyjęcia "pearl chic" i olśniła kreacją od jednej z najpopularniejszych polskich projektantek - Magdy Butrym.
W tym artykule: Grażyna Torbicka na 30. urodzinach ELLE Polska. Jej stylizacja to kwintesencja klasy (i minimalizmu) Grażyna Torbicka na 30. urodzinach ELLE Polska wystąpiła nie tylko w roli gościni, ale również, u boku redaktorki naczelnej ELLE Polska Marty Tabiś-Szymanek, wręczyła nagrodę dla laureata ELLE Style Awards w kategorii "Sukces Międzynarodowy". Taka okazja wymaga wyjątkowej kreacji, ale to wcale nie oznacza, że musi być krzykliwie. Wręcz przeciwnie, prezenterka zdecydowała się na wyjątkowo minimalistyczną suknię, która mówiła sama za siebie. Grażyna Torbicka na 30. urodzinach ELLE Polska. Jej stylizacja to kwintesencja klasy (i minimalizmu) Prezenterka jest ikoną polskiego dziennikarstwa, ale szeroko omawiane w kuluarach internetowych są również jej stylizacje. Chociaż często proste, zawsze są pełne klasy i niewymuszonej elegancji. Nie inaczej było podczas gali z okazji 30. urodzin ELLE Polska. Suknia od Magdy Butrym z asymetrycznym krojem, odkrytymi ramionami oraz subtelnymi marszczeniami w górnej części nabrała oryginalnego charakteru. Dół jest prosty, dopasowany, sięgający ziemi, co w subtelny sposób podkreśla sylwetkę. Cała stylizacja utrzymana jest w minimalistycznym, klasycznym stylu. Również taka jest fryzura i makijaż prezenterki – delikatne fale okalały twarz, a make-up w naturalnym wydaniu wyróżniał się delikatnie różowymi ustami.
Paszporty Polityki 2018: Dawid Podsiadło i Joanna Kulig wśród nagrodzonych. Kto jeszcze został wyróżniony?
Paszporty Polityki 2018 zostały rozdane - kto triumfował w tym roku? Poznaj tegorocznych laureatów tej prestiżowej nagrody przyznawanej przez znany tygodnik opiniotwórczy. Galę w warszawskim w Teatrze Polskim jak zawsze poprowadzili Grażyna Torbicka i Jerzy Baczyński. Sprawdź Paszporty Polityki 2018.
Paszporty Polityki przyznawane są od 26 lat - to jedna z najstarszych i najbardziej prestiżowych nagród przyznawanych dla twórców ze świata kultury. W ciągu tych wszystkich lat Kapituła Paszportów Polityki, doceniła aż 187 twórców (oraz wyróżniła 20 Kreatorów Kultury). Kto triumfował tym razem? Paszporty Polityki 2018 tym razem odbyły się w Teatrze Polskim, a poprowadzili ją: Grażyna Torbicka oraz Jerzy Baczyński, redaktor naczelny tygodnika "Polityka". Kapituła składająca się z dziennikarzy magazynu wybrała zwycięzców Paszportów Polityki w kategoriach: "film", "literatura", "teatr", "sztuki wizualne", "muzyka poważna", "muzyka popularna" i "kultura cyfrowa". W ubiegłych latach doceniono m.in. Kayah, Julię Marcell, Agnieszkę Holland, Jana Komasę, Tomasza Stańko, Dawida Ogrodnika, Szczepana Twardocha, Marcina Dorocińskiego, Iwana Wyrypajewa, Pawła Althamera, Karola Radziszewskiego, Xawerego Żuławskiego, Marię Peszek, Małgorzatę Szumowską, Sylwię Chutnik, czy Michała Witkowskiego. Paszporty Polityki 2018: zwycięzcy Pierwszy raz w historii Paszportów Polityki zdarzyło się, że wśród nominowanych przeważały kobiety. "To im się po prostu należało” - powiedział Jerzy Baczyński w trakcie gali. Kto zdobył zasłużony laur? Paszporty Polityki 2018: Joanna Kulig wygrała w kategorii "film" "Jest gotowa na wielki międzynarodowy sukces, który w jej przypadku jest tylko kwestią czasu." - Łukasz Maciejewski Ukończyła Wydział Wokalno-Aktorski w krakowskiej PWST. Obdarzona silną osobowością. Przyciąga uwagę charakterystycznym sposobem poruszania, miękkim, lekko zachrypniętym głosem, seksapilem. Nominowana za nieoczywistą, pełną sprzeczności rolę Zuli w „Zimnej wojnie” Pawła Pawlikowskiego – rolę, którą zachwycił się cały świat. Poza trzema filmami nakręconymi z Pawłem Pawlikowskim ma w swoim portfolio produkcje francuskie, niemieckie, grała również w Hollywood i w Korei Południowej. Aktorki nie było na gali w Warszawie, dlatego swoje podziękowania za wyróżnienie opublikowała na instagramie: Paszporty Polityki 2018: Marta Górnicka wygrała w kategorii "teatr" "Za wypracowanie własnego języka teatru chórowego, sprawdzającego się pod każdą długością geograficzną". - Witold Mrozek Absolwentka reżyserii w Akademii Teatralnej w Warszawie, studiowała także m.in. na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina. Jest twórczynią i dyrygentką teatru chóralnego – współczesnej koncepcji antycznego chóru, która według definicji autorki „łączy źródłową dla zachodniej sceny siłę zbiorowego głosu/ciała ze współczesną krytyką języka jako narzędzia władzy”. Silnie polityczne chóry Górnickiej szybko wyszły poza Polskę, objeżdżają festiwale i teatry, zdobywają nagrody, a ich autorka coraz częściej pracuje za granicą. Paszporty Polityki 2018: Małgorzata Rejmer wygrała w kategorii "literatura" "Rejmer to autorka niezwykle wyczulona na krzywdę, a równocześnie daleka od moralizowania i dydaktyzmu, pokazująca, że dla młodszego pokolenia twórców ważna jest wspólnota, osadzenie w świecie politycznym i historia". - Paulina Małochleb Po raz drugi nominowana do Paszportu POLITYKI. Pierwszą nominację otrzymała w 2013 r. za książkę „Bukareszt. Kurz i krew” (Wydawnictwo Czarne). Swobodnie łączy gatunki: reportaż, prozę, esej, dramat. Debiutowała brawurowo powieścią „Toksymia” (Lampa i Iskra Boża) w 2009 r. – groteską, która zwracała uwagę świetnym warsztatem i czarnym humorem. Praca nad książką o Albanii „Błoto słodsze niż miód” (Wydawnictwo Czarne), za którą otrzymała nominację w tym roku, zajęła jej kilka lat. Paszporty Polityki 2018: Diana Lelonek wygrała w kategorii "sztuki wizualne" "[Jej prace] podane są z humorem i dużą wrażliwością, a przy okazji bardzo pojemne znaczeniowo. To też po prostu niezwykle piękne obiekty, stworzone ręka w rękę przez artystkę i przez tzw. siły natury." - Anna Theiss Ukończyła Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. Zajmuje się przede wszystkim fotografią, ale oryginalnie łączy ją z innymi mediami. Jest laureatką międzynarodowych konkursów. Jej prace, zaliczane do krytycznego posthumanizmu, podają w wątpliwość tradycyjne relacje człowiek–natura, są protestem wobec dominacji białego człowieka i jego wizji świata – sama artystka mówi o „rozsadzaniu starego antropocentrycznego systemu kwalifikującego odmienności i zarządzającego hierarchią”. Paszporty Polityki 2018: Aleksander Nowak wygrał w kategorii "muzyka poważna" "W swoich dyskretnych, czasem dowcipnych, czasem melancholijnych kompozycjach oryginalnie przetwarza rzeczywistość: strzęp rozmowy czy cytat, scenkę z ulicy, widok z okna." - Jan Topolski Kompozytor, gitarzysta i pedagog. Ukończył z wyróżnieniem studia w katowickiej Akademii Muzycznej u Aleksandra Lasonia, a następnie – studia podyplomowe u Steve’a Rouse’a w University of Louisville. Nowak to twórca, który nie wpisuje się w standardy czy schematy. Jego nacechowana różnorodnością stylistyczną muzyka jest wyrazista i pełna ekspresji – kompozytor chętnie łamie tok narracji, wprowadzając zaskakujące rozwiązania brzmieniowe i formalne. Paszporty Polityki 2018: Dawid Podsiadło wygrał w kategorii "muzyka popularna" "[Za] płytę nagraną ponoć w efekcie rozmyślań, czy nagrywać muzykę, którą Dawid wprosi się na Off Festival, czy jednak pójść w radiowe piosenki. I dobrze, że z tej burzy mózgów wybrał opcję drugą, z której narodził się krążek bardzo rozrywkowy, popowy, podbity tanecznym i hiphopowym nawet bitem." - Tomasz Doksa Wokalista, kompozytor i autor tekstów. Mając zaledwie 25 lat zdążył wygrać talent show, wydać trzy świetnie przyjęte albumy solowe i album nagrany z grupą Curly Heads. Rok 2018 kończył owacyjnie przyjętą trasą z czterema finałowymi koncertami na warszawskim Torwarze. Jako debiutant na scenie pop był nominowany do Paszportu Polityki w 2013 r., w tym roku nominację otrzymuje za stworzony z pomocą producenta Bartosza Dziedzica album „Małomiasteczkowy”, na którym z dystansem odnosi się do własnej popularności i pokoleniowego zaufania, jakim obdarzyli go młodzi słuchacze. Paszporty Polityki 2018: kolektyw panGenerator wygrywa w kategorii "kultura cyfrowa" "Instalacja APPARATUM kolektywu panGenerator to prawdziwie wysublimowana retrofuturystyczna fantazja, która nawiązuje do twórczości Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia i muzycznych kompozycji Bogusława Schaeffera z lat 60. XX wieku". - Maria B. Garda Warszawski kolektyw artystyczny tworzony przez Piotra Barszczewskiego, Krzysztofa Cybulskiego, Krzysztofa Golińskiego i Jakuba Koźniewskiego. Grupa brawurowo łączy w jedną całość światy: zmysłowy, analogowy i cyfrowy za pomocą kreatywnego wykorzystania najnowszych rozwiązań technicznych. Rozwiązania panGeneratora zobaczyć można na festiwalach muzycznych, w ramach ekspozycji sztuki współczesnej, w muzeach. „Miara pokoju” przygotowana dla Muzeum Powstania Warszawskiego została nagrodzona prestiżowymi Cannes Lions w 2016 r. w kategorii Design. Paszporty Polityki 2018: Krystyna Janda została wyróżniona tytułem Kreatora Kultury "Nagroda za błyskotliwość, pracowitość, odwagę artystyczną i życiową. Za to, że pozostaje od lat zawodowym wzorem dla młodych aktorów, dając na scenie, w kinie i w mediach codzienne świadectwo, że trzeba i warto walczyć o wartości humanistyczne, bronić słabszych i chronić człowieczeństwo w każdych czasach. Za poczucie humoru, bez którego trudno sobie wyobrazić i teatr, i życie. A także za wybitne kreacje teatralne i filmowe, od „Człowieka z marmuru” Andrzeja Wajdy po „Zapiski z wygnania” według pamiętnika ofiary antysemickiej nagonki Marca ’68 Sabiny Baral, grane w założonym przez siebie Teatrze Polonia." Podczas gali słynna aktorka powiedziała: "To wielki honor dla mnie. Dostaję to wyróżnienie w momencie, kiedy krajobraz kultury polskiej jest wspaniały. Niestety dostaję je także w smutnym krajobrazie naszej codzienności, który mam nadzieję wypięknieje, kiedy zagra orkiestra Jurka Owsiaka".
Paszporty Polityki 2017 zostały rozdane! Poznaj tegorocznych laureatów tej prestiżowej nagrody przyznawanej przez znany tygodnik opiniotwórczy. Galę w warszawskim w Teatrze Wielkim Operze Narodowej poprowadzili Grażyna Torbicka i Jerzy Baczyński.
Paszporty Polityki 2017 przyznane! Już po raz 25. wręczono te niezwykłe nagrody dla twórców z zakresu kultury. Paszporty Polityki to jedna z najstarszych i najbardziej prestiżowych nagród w naszym kraju. Rozdawane są od 1993 roku przez Kapitułę Paszportów Polityki, która na przestrzeni lat doceniła aż 187 twórców (oraz wyróżniła 20 Kreatorów Kultury). Kogo wyróżniono tym razem? Gala Paszportów Polityki ponownie odbyła się w warszawskim w Teatrze Wielkim Operze Narodowej, a poprowadzili ją: Grażyna Torbicka oraz Jerzy Baczyński, redaktor naczelny tygodnika "Polityka". Kapituła składająca się z dziennikarzy magazynu wybrała zwycięzców Paszportów Polityki w kategoriach: "film", "literatura", "teatr", "sztuki wizualne", "muzyka poważna", "muzyka popularna" i "kultura cyfrowa". Laureatami Paszportów Polityki są m.in. Kayah, Julia Marcell, Magnus von Horn, Agnieszka Holland, Jan Komasa, Tomasz Stańko, Dawid Ogrodnik, Szczepan Twardoch, Marcin Dorociński, Iwan Wyrypajew, Paweł Althamer, L.U.C., Karol Radziszewski, Xawery Żuławski, Maria Peszek, Małgorzata Szumowska, Sylwia Chutnik, czy Michał Witkowski. Paszporty Polityki 2017: zwycięzcy Film: Jagoda Szelc Za niezależność, świeżość spojrzenia, artystyczną konsekwencję i wyjątkowo oryginalny sposób ukazania świata na krawędzi w filmie „Wieża. Jasny dzień”. Literatura: Marcin Wicha Za oszczędność języka i bogactwo książki, która mówi o rzeczach najważniejszych: o żałobie, rodzinie, o Polsce, i przede wszystkim o słowach i milczeniu. Teatr: Michał Borczuch Za teatr oryginalny i poruszający. Pełen empatii, a jednocześnie uważnie i nie bez ironii analizujący tworzenie się i działanie naszego ego, mechanizmy pracy pamięci oraz rolę sztuki w życiu. Sztuki wizualne: Norman Leto Za konsekwentne i oryginalne budowanie pomostów między sztuką a nauką. Także w ostatnim imponującym rozmachem intelektualnym i realizacyjnym dziele – filmie „Photon”. Muzyka poważna: Joanna Freszel Za wszechstronność, kreatywność, precyzję, sceniczny wdzięk i swobodę śpiewania w najrozmaitszych estetykach muzycznych. Muzyka popularna: Hańba! Za muzyczno-literacko-polityczną rekonstrukcję, która daje efekt zaskakujący: twórczo odświeża formułę folku i punka, a przy tym celnie opisuje dzisiejsze polskie konflikty i zagrożenia. Kultura cyfrowa: Mateusz Lenart, Andrzej Mądrzak, Wojciech Piejko (Bloober Team) Za konsekwentne podążanie własną drogą i rzadką umiejętność godzenia twórczych ambicji z realiami trudnego dla wymagających produkcji rynku. Za imponującą, śmiałą artystyczną wizję i jej efektowną realizację w grze „Observer”. Paszporty Polityki 2017: zdjęcia z gali >> "Ta najbardziej prestiżowa nagroda kulturalna w Polsce przyznawana jest od ćwierć wieku na podstawie wskazań niezależnych krytyków z różnych mediów, którzy nominują, ich zdaniem, najciekawsze osobowości twórcze minionego roku. "
Gwiazdy na pokazie QПШ Robert Kupisz Crown jesień-zima 2018/19
Joanna Horodyńska, Grażyna Torbicka, Maffashion, Jessica Mercedes... - kto jeszcze pojawił się na najnowszym pokazie Roberta Kupisza "Crown"? Zobaczcie!
Wczorajszego wieczoru praską drukarnię Robert Kupisz zamienił na prawdziwe królestwo. Jego nowa kolekcja na zimę 2018/2019 zatytułowana "Crown" to wynik fascynacji filmami i serialami historycznymi. Oczywiście nie oznacza to wcale, że Kupisz porzucił nagle swój ulubiony streetwear. Jak mówi sam projektant - "Przygotowując kolekcje Crown nie myślałem jednak w kategoriach stworzenia kostiumów z epoki tylko współczesnej casualowej kolekcji. Inspiracja jest tutaj idealnym pretekstem do fantazyjnej zabawy modą”. Tak jak poprzednio w Soho Factory, tak i teraz na pokazie Roberta Kupisza stawił się tłumu gwiazd, celebrytów i przyjaciół projektanta. Kupisz słynie z tego, że jego pokazy kończą się słynnym branżowym after party. Kolekcję z pierwszego rzędu miały okazję zobaczyć m.in. Joanna Horodyńska, Gosia Baczyńska, Grażyna Torbicka, Maja Sablewska. Na prezentacji kolekcji nie zabrakło także dwóch najbardziej znanych polskich blogerek - Jessiki Mercedes i Maffashion. Jess pojawiła się na ściance w białym t-shircie, białych botkach i kożuchu z Mango. Julka wybrała z kolei z kolekcji hiszpańskiej sieciówki długie kolczyki i zestawiła je z błyszczącymi spodniami z Topshopu, szpilkami Kazar x Swarovski i z żakietem z H&M. Przed obiektywami fotoreporterów pozowały także m.in.: Klaudia Halejcio (w czarnej marynarce 1683 atelier i czerwonych botkach), Honorata Skarbek, Karolina Szostak (w żakiecie Zaquad), Zofia Zborowska (w kreacji Kupisza), Zosia Ślotała (w płaszczu Erdem x H&M), Magdalena Steczkowska (w cekinowej sukni Atelier Alette), Patrycja Markowska (w ceglanym garniturze i crop topie), Ada Fijał, Monika Olejnik, Joanna Majstrak, Natalia Siwiec, Bogna Swarowska i Sylwia Gliwa.