Te perfumy z 1957 roku rozkochały w sobie Audrey Hepburn i wciąż są dostępne. Wybija się elegancki bukiet białych kwiatów
Ukochane perfumy Audrey Hepburn stworzone w 1957 roku, do dziś zachwycają swoją elegancją i subtelnością. Choć powstały z myślą o niej, stały się symbolem klasy i kobiecości, który nieprzerwanie zdobywa serca kobiet.
W tym artykule: Ulubione perfumy Audrey Hepburn zostały stworzone specjalnie dla niej w 1957 roku Ulubione perfumy Audrey Hepburn Ulubione perfumy Audrey Hepburn zostały stworzone specjalnie dla niej w 1957 roku Audrey Hepburn była uosobieniem klasy, wdzięku i kobiecości, więc nie dziwi nas wcale jej wybór perfum, które doskonale odzwierciedlały jej elegancję. Mowa tu o Givenchy L'Interdit – kompozycji, która zaczyna się soczystą, dojrzałą gruszką i bergamotką. Z chwilą, gdy zapach się rozwija, pojawia się bukiet białych, wytrawnych kwiatów, wśród których dominują tuberoza, kwiat pomarańczy i jaśmin. Na tym etapie zapach pozostaje lekki i ulotny, zbyt subtelny, by od razu zapadać w pamięć. Dlatego dopełnieniem tej delikatnej mieszanki są wyraziste nuty wanilii, paczuli i wetywerii, które stanowią doskonały kontrast, nadając kompozycji głębi i charakteru. View Burdaffi on the source website Ulubione perfumy Audrey Hepburn zostały stworzone przez Huberta de Givenchy w 1957 roku i przez wiele lat były dostępne wyłącznie dla niej. Dopiero później zapach trafił do sprzedaży publicznej. Nazwa "L'Interdit" (z francuskiego: "Zakazane") nawiązuje do reakcji Hepburn, gdy Givenchy zapytał, czy może sprzedawać ten zapach komercyjnie. W zabawnym tonie odpowiedziała "Je vous l'interdis!" ("Zakazuję tego!"). Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i czym zajmuje się Emma Ferrer? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/jedyna-wnuczka-audrey-hepburn-tez-jest-artystka-ale-nie-poszla-w-slady-slynnej-babci-jak-dzisiaj-wyglada-i-czym-zajmuje-sie-emma-ferrer-b9ba8b0.jpg" width="560" height="700" alt="Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i czym zajmuje się Emma Ferrer?" title="Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i czym zajmuje się Emma Ferrer?" /> Ulubione perfumy Audrey Hepburn Każda kobieta wie, że jedne perfumy, niezależnie od tego, jak piękne, to zawsze za mało. Ulubione kompozycje to oczywiście wyjątkowy element naszej tożsamości, ale to wcale nie oznacza, że ikona stylu jaką była Audrey Hepburn ograniczała się tylko do jednego zapachu. Według licznych źródeł aktorka rozmiłowała się również w co najmniej pięciu innych zapachach. Oto one: Balmain Jolie Madame Kolejnym zapachem, który Audrey Hepburn ceniła, był Jolie Madame od Balmain. Te perfumy to kwiatowo-skorupowy zapach, który charakteryzuje się bogatymi nutami kwiatów, skóry, piżma i drewna. W zapachu tym wyczuwalne są akcenty jaśminu, róży, a także nuty korzenne, które nadają mu głębi. Jolie Madame jest zmysłowy i elegancki, ale nie w sposób nachalny – podobnie jak sama Audrey Hepburn, perfumy te łączą subtelność z wyrazistym charakterem. Ten zapach idealnie pasował do aktorki, której styl był łączony z elegancją, ale również z wyraźnym poczuciem klasy. Hepburn była zawsze sobą – jej obecność w każdej sytuacji była wyważona, a jej zapachy odzwierciedlały ten naturalny, ale silny charakter. N°5 od Chanel Wybór Chanel No. 5 przez Audrey Hepburn to kolejny przykład jej doskonałego wyczucia stylu. Chanel No. 5 to jeden z najbardziej kultowych zapachów na świecie, który stał się symbolem elegancji i luksusu. Audrey Hepburn, podobnie jak wiele innych kobiet na całym świecie, doceniała ten zapach, który stał się klasykiem perfumiarstwa. Zapach ten został stworzony w 1921 roku przez Ernesta Beaux dla Gabrielle „Coco” Chanel. Jego wyjątkowy charakter zawdzięcza złożonym nutom, takim jak jaśmin, róża, ylang-ylang oraz wanilia, które sprawiają, że jest to zapach kwiatowo-aldehydowy, pełen subtelności i wyrafinowania. Hepburn była znana ze swojego prostego, ale niezwykle eleganckiego stylu, który idealnie współgrał z zapachem Chanel No. 5. To połączenie klasy i subtelności, które od lat kojarzy się z kobiecością i ponadczasową elegancją. Audrey miała talent do wybierania rzeczy, które były proste, ale jednocześnie miały w sobie coś niepowtarzalnego i ponadczasowego, co sprawiało, że wyróżniały się w tłumie. View Burdaffi on the source website Coty L'Aimant Audrey Hepburn była również fanką mniej znanego zapachu, L'Aimant od Coty, który wybierała w młodszych latach. L'Aimant to kwiatowo-orientalny zapach, który w swojej prostocie miał niezwykłą urokliwość. W tej kompozycji wyczuwalne są nuty jaśminu, róży, a także akcenty drzewne i piżmowe, które nadają jej subtelności i delikatności. Choć L'Aimant nie jest tak rozpoznawalnym zapachem jak inne na tej liście, Audrey wybierała go w swoich młodszych latach, kiedy jej styl był mniej formalny, a zapachy bardziej delikatne i pełne młodzieńczej świeżości. Był to zapach, który pasował do jej wizerunku młodej dziewczyny, która dopiero zaczynała swoją drogę do sławy, ale już wtedy emanowała niewymuszoną elegancją.
Givenchy jesień-zima 2025/2026. Nowy rozdział, czy przypis do historii?
To nie był najbardziej porywający debiut sezonu, ale zdecydowanie jeden z najbardziej wyczekiwanych. Sarah Burton, ikoniczna następczyni McQueena, pokazała swoją pierwszą kolekcję dla Givenchy.
Podczas ostatnich prac renowacyjnych w dawnym atelier Huberta de Givenchy odnaleziono ukryte w ścianie wzory i próbki tkanin z jego debiutanckiej kolekcji z 1952 roku. To właśnie one stały się inspiracją dla nowej dyrektor artystycznej. Brzmi intrygująco, ale otwierający look – obcisły, siateczkowy kombinezon z mocno widocznym logo – nie zapowiadał niczego szczególnie porywającego. Sukienki z tej samej siatki, ozdobione tiulowymi baskinkami na wysokości kolan, sprawiały wrażenie zabłąkanych projektów z 2015 roku i były piętą achillesową kolekcji. Na szczęście nie zabrakło też jaśniejszych punktów. Ten tytuł należy przede wszystkim do perfekcyjnie skrojonych garniturów i marynarek o kroju klepsydry, przypominających najlepsze momenty Schiaparelli. Szczególnie intrygująca była surrealistyczna sukienka ozdobiona kompaktami do pudru. Rzeźbiarskie formy płaszczy budziły zachwyt, a skórzane elementy miały ten rodzaj brutalnej elegancji, którą Burton opanowała do perfekcji w McQueenie. Owacje na stojąco były wyrazem szacunku dla jej talentu, ale czy kolekcja zapisała się w pamięci? Na razie bardziej jako obietnica niż przełom. Zobaczcie wybrane sylwetki z pokazu Givenchy jesień-zima 2025/2026: Galeria 31 obrazy ###gallery-start###
W 2025 roku rezygnuję z tego kosmetyku. Zdaniem Francuzek, będzie passé
Mimo że Francuzki przez dziesięciolecia nie rozstawały się z tuszem do rzęs, w ostatnich latach w ich makijażu ten kosmetyk coraz bardziej schodzi na dalszy plan. Zainspirowana tym trendem, w 2025 roku planuję zupełnie zrezygnować z jego używania.
W tym artykule: Zamiast tuszu do rzęs w 2025 roku stawiam na podkreślone usta Pomadka Givenchy, Le Rouge Interdit Cream Velvet Armani, Lip Maestro Satin Matowa pomadka Maybelline Vinyl Ink Odrobina kremu BB, wyczesane i delikatnie podkreślone brwi, a do tego... rezygnacja z tuszu do rzęs. Wzorem stylowych Francuzek w 2025 roku zamierzam zrezygnować niemal do zera z używania tuszu, a w zamian postawić na czerwień na ustach. Zamiast tuszu do rzęs w 2025 roku stawiam na podkreślone usta Przetestowałam wiele matowych pomadek. Niejednokrotnie wysuszały usta i nieestetycznie się ścierały. Ale na szczęście znalazłam kilka prawdziwych perełek w pięknym czerwonym kolorze, które zdają egzamin podczas wieczornych wyjść, i nie ścierają się nawet przez kilka godzin. Po czerwoną pomadkę lub szminkę sięgam stosunkowo rzadko. Najczęściej, kiedy wybieram się na imprezę ze znajomymi lub mam naprawdę dobry humor i chcę się wyróżnić. Nie lubię łączyć wielu wyrazistych kosmetyków w makijażu, i kiedy po nią sięgam, to właśnie moje usta grają wtedy zdecydowanie pierwsze skrzypce. Dokładnie tak jak zaprezentował to Michael Kors na pokazie na sezon jesień-zima 2024-2025. Czysta skóra, muśnięta odrobiną podkładu, brak tuszu do rzęs i tylko one. Pięknie czerwone usta, które można uzyskać poniższymi pomadkami. Na wiele godzin. Pomadka Givenchy, Le Rouge Interdit Cream Velvet W przeszłości testowałam wiele matowych pomadek w różnych odcieniach czerwieni, po latach wiem jedno. Ta matowa pomadka nie ma sobie równych. Mowa o produkcie Givenchy i hitowej pomadce Le Rouge Interdit Cream Velvet. Ja osobiście jestem fanką tej w kolorze nr 37. View Burdaffi on the source website Jest naprawdę kremowa i mocno napigmentowana. Ma lekko słodkawy zapach, który osobiście bardzo lubię. Lubię ją także za specyficznie wyprofilowaną szczoteczkę, dzięki której nawet na moje małe, wąskie usta, jestem w stanie nałożyć produkt bez żadnego problemu. Tak jak wspomniałam wyżej, najczęściej korzystam z jej, kiedy wychodzę na imprezę. Moje własne doświadczenie mówi, że podczas takiego spotkania, jest w stanie wytrzymać nawet siedem godzin na ustach bez żadnych poprawek. W składzie znajdziemy m.in. masło shea, dzięki czemu z ręką na sercu mogę polecić ją posiadaczkom suchym ust. Wiem, że jeśli masz usta z tendencją do przesuszania, pewnie unikasz matowych pomadek. Ta akurat dodatkowo nawilży twoje wargi i sprawi, że będą pięknie matowe, ale na pewno nieprzesuszone. Pozostawia naprawdę piękne wykończenie na ustach. Nie wysusza jak wiele matowych szminek, które testowałam. Jest naprawdę aksamitna, zarówno pod względem wyglądu, jak i dotyku. Intensywność koloru można budować, dokładając kolejne warstwy. - napisała na stronie Givenchy jedna z recenzentek. Armani, Lip Maestro Satin Moim wyborem numer dwa, jeśli chodzi o matowe pomadki w intensywnie czerwonym kolorze, jest propozycja od Armani. To dokładnie Lip Maestro SATIN o wyjątkowo delikatnej konsystencji i niedoścignionym uczuciu lekkości. Intensywne odcienie o bardzo wysokim stężeniu pigmentów dają matowo-aksamitne, długotrwałe wykończenie. View Burdaffi on the source website Pomadka Lip Maestro Satin wykorzystuje rewolucyjną opatentowaną technologię podwójnego żelu, która sprawia, że kolorowe pigmenty odbijają światło, rozświetlając twój makijaż i jednocześnie gwarantując idealnie matowe wykończenie. Na plus zasługuje specyficzny aplikator w kształcie diamentowej kropli, który zapewnia bardzo łatwą aplikację już za jednym pociągnięciem. Dodatkowo satynowa formuła pomadki doskonale kryje i zmiękcza delikatną skórę ust, pozostawiając uczucie odżywienia. Jestem redaktorką beauty i dzięki temu kremowi chodzę bez makijażu. Daje efekt "pearl soft focus" i optycznie odmładza Matowa pomadka Maybelline Vinyl Ink Ostatnią opcją, którą chciałabym zaprezentować, jest czerwona matowa pomadka z niższej półki cenowej. To Maybelline Vinyl Ink, która jest średnio oceniana na 4,7 gwiazdek na 5 możliwych na KWC. View Burdaffi on the source website I choć jestem zwolenniczką w przypadku tego produktu kolorów bardziej nude, to w kosmetyczce mam jej jeden odcień w intensywnie czerwonym kolorze. Wystarczy raz pomalować nią wargi, aby uzyskać doskonałe krycie i matowy efekt nawet na kilka godzin. Pomadka ma matowe wykończenie przy jednocześnie lekkiej formule, która nie wysusza ust. "Minusem" może okazać się to, że jest tak trwała, że po całym dniu trzeba dość mocno potrzeć usta wacikiem, by kolor zszedł. Oczywiście dla mnie ta wada jest zdecydowaną zaletą.
Te skórzane kozaki z Mango wyglądają jak kultowy model Givenchy, który kochają gwiazdy - ale kosztują ułamek jego ceny
Jeśli marzysz o kultowych botkach Givenchy Shark Lock, ale ich cena przyprawia cię o zawrót głowy, znalazłyśmy coś dla ciebie.
O kultowych Shark Lock Boots od Givenchy po raz pierwszy zrobiło się głośno w 2012 roku, kiedy wylądowały na stopach Kim Kardashian i podbiły serca modowych wyjadaczek. Teraz, po dekadzie ciszy, powracają z pełnym impetem – widzieliśmy je już u takich gwiazd jak Amelia Gray, Halsey czy Doja Cat. Niestety, te modowe obiekty westchnień pozostają poza zasięgiem dla większości z nas. Nie oszukujmy się – przy cenie wynoszącej 1695 funtów, oryginalne Shark Lock Boots to inwestycja porównywalna do miesięcznego czynszu w niejednym wielkim mieście. Skórzane kozaki ze sprzączką z Mango View Burdaffi on the source website Na szczęście Mango wypuściło model, który z powodzeniem naśladuje ten luksusowy design. Ich skórzane kozaki w stylu "fold over" w kolorze supermodnego głębokiego brązu, z ozdobną klamrą i masywną sylwetką, przywodzą na myśl projekt Givenchy – za ułamek ceny, bo kosztują jedynie 749,99 zł. Są wykonane w całości ze skóry, mają obły nosek i płaską podeszwę - więc możesz nosić je przez cały dzień bez szwanku dla stóp (i rozbijania skarbonki).
Tej jesieni zrezygnowałam z tuszu do rzęs. Postawiłam na jeden kosmetyk, który zmienił mój cały makijaż
Odrobina kremu BB na twarzy, wyczesane brwi i one. Usta w najmodniejszym kolorze jesieni 2024 uzyskane za pomocą matowych pomadek, które z ręką na sercu mogę polecić.
W tym artykule: Pomadka Givenchy, Le Rouge Interdit Cream Velvet Armani, Lip Maestro Satin Matowa pomadka Maybelline Vinyl Ink Przetestowałam wiele matowych pomadek. Niejednokrotnie wysuszały usta i nieestetycznie się ścierały. Ale na szczęście znalazłam kilka prawdziwych perełek w pięknym czerwonym kolorze, które zdają egzamin podczas wieczornych wyjść, i nie ścierają się nawet przez kilka godzin. Po czerwoną pomadkę lub szminkę sięgam stosunkowo rzadko. Najczęściej, kiedy wybieram się na imprezę ze znajomymi lub mam naprawdę dobry humor i chcę się wyróżnić. Nie lubię łączyć wielu wyrazistych kosmetyków w makijażu, i kiedy po nią sięgam, to właśnie moje usta grają wtedy zdecydowanie pierwsze skrzypce. Dokładnie tak jak zaprezentował to Michael Kors na pokazie na sezon jesień-zima 2024-2025. Czysta skóra, muśnięta odrobiną podkładu, brak tuszu do rzęs i tylko one. Pięknie czerwone usta, które można uzyskać poniższymi pomadkami. Na wiele godzin. Pomadka Givenchy, Le Rouge Interdit Cream Velvet W przeszłości testowałam wiele matowych pomadek w różnych odcieniach czerwieni, po latach wiem jedno. Ta matowa pomadka nie ma sobie równych. Mowa o produkcie Givenchy i hitowej pomadce Le Rouge Interdit Cream Velvet. Ja osobiście jestem fanką tej w kolorze nr 37. View Burdaffi on the source website Jest naprawdę kremowa i mocno napigmentowana. Ma lekko słodkawy zapach, który osobiście bardzo lubię. Lubię ją także za specyficznie wyprofilowaną szczoteczkę, dzięki której nawet na moje małe, wąskie usta, jestem w stanie nałożyć produkt bez żadnego problemu. Tak jak wspomniałam wyżej, najczęściej korzystam z jej, kiedy wychodzę na imprezę. Moje własne doświadczenie mówi, że podczas takiego spotkania, jest w stanie wytrzymać nawet siedem godzin na ustach bez żadnych poprawek. W składzie znajdziemy m.in. masło shea, dzięki czemu z ręką na sercu mogę polecić ją posiadaczkom suchym ust. Wiem, że jeśli masz usta z tendencją do przesuszania, pewnie unikasz matowych pomadek. Ta akurat dodatkowo nawilży twoje wargi i sprawi, że będą pięknie matowe, ale na pewno nieprzesuszone. Pozostawia naprawdę piękne wykończenie na ustach. Nie wysusza jak wiele matowych szminek, które testowałam. Jest naprawdę aksamitna, zarówno pod względem wyglądu, jak i dotyku. Intensywność koloru można budować, dokładając kolejne warstwy. - napisała na stronie Givenchy jedna z recenzentek. Armani, Lip Maestro Satin Moim wyborem numer dwa, jeśli chodzi o matowe pomadki w intensywnie czerwonym kolorze, jest propozycja od Armani. To dokładnie Lip Maestro SATIN o wyjątkowo delikatnej konsystencji i niedoścignionym uczuciu lekkości. Intensywne odcienie o bardzo wysokim stężeniu pigmentów dają matowo-aksamitne, długotrwałe wykończenie. View Burdaffi on the source website Pomadka Lip Maestro Satin wykorzystuje rewolucyjną opatentowaną technologię podwójnego żelu, która sprawia, że kolorowe pigmenty odbijają światło, rozświetlając twój makijaż i jednocześnie gwarantując idealnie matowe wykończenie. Na plus zasługuje specyficzny aplikator w kształcie diamentowej kropli, który zapewnia bardzo łatwą aplikację już za jednym pociągnięciem. Dodatkowo satynowa formuła pomadki doskonale kryje i zmiękcza delikatną skórę ust, pozostawiając uczucie odżywienia. Jestem redaktorką beauty i dzięki temu kremowi chodzę bez makijażu. Daje efekt "pearl soft focus" i optycznie odmładza Matowa pomadka Maybelline Vinyl Ink Ostatnią opcją, którą chciałabym zaprezentować, jest czerwona matowa pomadka z niższej półki cenowej. To Maybelline Vinyl Ink, która jest średnio oceniana na 4,7 gwiazdek na 5 możliwych na KWC. View Burdaffi on the source website I choć jestem zwolenniczką w przypadku tego produktu kolorów bardziej nude, to w kosmetyczce mam jej jeden odcień w intensywnie czerwonym kolorze. Wystarczy raz pomalować nią wargi, aby uzyskać doskonałe krycie i matowy efekt nawet na kilka godzin. Pomadka ma matowe wykończenie przy jednocześnie lekkiej formule, która nie wysusza ust. "Minusem" może okazać się to, że jest tak trwała, że po całym dniu trzeba dość mocno potrzeć usta wacikiem, by kolor zszedł. Oczywiście dla mnie ta wada jest zdecydowaną zaletą.
Givenchy jesień-zima 2024/2025. Adresat: Audrey Hepburn
Choć Matthew Williams odszedł z maison w grudniu, najnowszy pokaz Givenchy z wdziękiem poradził sobie z brakiem dyrektora kreatywnego. Przedstawiona kolekcja zdaje się zastanawiać nad pytaniem: co Audrey Hepburn nosiłaby dzisiaj? Rozkloszowane płaszcze i drapowane ołówkowe spódnice przywoływały na myśl złotą erę haute couture, a sukienki koktajlowe z graficznymi dekoltami wnosiły powiew świeżości na miarę XXI wieku. "Uwodzenie to gra subtelności" - czytamy w notatkach pokazowych. "Poprzez nawiązanie dialogu z archiwami Huberta de Givenchy, kolekcja rzuca światło na zalotne i sugestywne oblicza muz, które inspirowały założyciela, a także przenosi je na współczesną postać jego nieprzemijającej paryżanki".
Najważniejsi projektanci mody wszech czasów
Poznajcie historie najwybitniejszych twórców, którzy na zawsze odmienili kobiece garderoby.
W tym artykule: Hubert de Givenchy Elsa Schiaparelli Cristobal Balenciaga Coco Chanel Christian Dior Yves Saint Laurent Vivienne Westwood Alexander McQueen Hubert de Givenchy Hubert de Givenchy przyszedł na świat w 1927 roku, w szlachetnej francuskiej rodzinie. Początkowo młody hrabia miał poświęcić się prawu, ale pod koniec drugiej wojny światowej przekonał rodzinę, by pozwoliła mu realizować jego pasję do ubrań. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Paryżu młody arystokrata rozpoczął swoją przygodę ze światem mody u boku paryskiego couturiera Jacquesa Fath. Później zdobywał doświadczenie pod szyldami takich marek jak Robert Piguet, Lucien Lelong czy Elsa Schiaparelli. Hubert de Givenchy miał zaledwie 24 lata, gdy w 1952 roku otworzył własny dom mody. Podczas swojej debiutanckiej prezentacji haute couture zaprezentował słynny model bluzki Bettina (nazwa pochodziła od popularnej modelki z lat 50. XX wieku - Bettiny Graziani), która stała się symbolem jego rozpoznawalnej i docenianej estetyki. To jemu zawdzięczamy także stroje „gotowe do noszenia”. Givenchy jako pierwszy w branży, w 1954 roku, wypuścił na rynek kolekcję prêt-à-porter. Był przy tym najbardziej arystokratycznym francuskim projektantem, a znany ze swojej osobistej elegancji i nienagannych manier dyktował szyk w latach 50. i 60. Tworzył ponadczasowe, opływowe kształty, które przyciągały szerokie rzesze wybitnych klientek, w tym Księżną Monako (Grace Kelly), architektkę Bunny Mellon, Gretę Garbo, Księżną Windsoru, Ingrid Bergman, ikonę stylu Babe Paley, Lauren Bacall, Glorię Guinness, Jane Fondę czy Elizabeth Taylor. To właśnie spod ręki mistrza wyszła najbardziej znana „mała czarna wszech czasów”, stworzona dla jego największej muzy - Audrey Hepburn. Aktorka w kultowej sukni wystąpiła w początkowych scenach filmu „Śniadanie u Tiffany’ego” z 1961 roku. Givenchy z Hepburn poznali się jednak znacznie wcześniej, na planie „Sabriny” i od tamtej pory ściśle współpracowali przez ponad 40 kolejnych lat - aż do śmierci artystki. Dla gwiazdy Hollywood stworzył kreacje również do produkcji takich jak "Szarada", „Jak ukraść milion dolarów” czy „Zabawna buzia”. Hepburn zainspirowała projektanta do stworzenia jego własnych perfum - kwiatowy zapach L'Interdit został wydany w 1957 roku. Na początku lat 60. współpracował także z Jacqueline Kennedy Onassis. Givenchy pomagał jej tworzyć wytworny, ale zarazem przystępny styl Pierwszej Damy. Z kolei w latach 70. projektant zajął się tworzeniem autorskich tkanin, wystrojem hotelowych wnętrz, a nawet aranżacją modelu Continental amerykańskiego koncernu Ford. Po 36 latach niezależności sprzedał swój dom mody koncernowi LVMH w 1988 roku za 45 milionów dolarów. Przez siedem kolejnych lat pozostał dyrektorem kreatywnym marki, by odejść na emeryturę w 1995 roku. W 2017 pierwszą kobietą za sterami domu mody Givenchy została Clare Waight Keller. Hubert de Givenchy zmarł sobotniej nocy z 10 na 11 marca 2018 podczas snu. Odszedł w wieku 91 lat. Elsa Schiaparelli Elsa Schiaparelli urodziła się w 1890 roku w Rzymie jako córka arystokratki i uczonego, a wychowywała się w późno barkowych wnętrzach Palazzo Corsini. Podobno jako mała dziewczynka pewnego dnia zobaczyła ekscentryczną arystokratkę Marcheśę Casati, która prowadziła lamparta na wysadzanej diamentami smyczy. Ten zaskakujący widok zrobił na Elsie takie wrażenie, że we wszystkich swoich późniejszych projektach usiłowała odwzorować odwagę, magię i styl Casati. Zanim jednak do tego doszło Schiaparelli studiowała filozofię na Uniwersytecie Rzymskim. Potem z kolei opublikowała kontrowersyjny tomik tak zmysłowej poezji, że zszokowana rodzina wysłała ją do klasztoru. Tam jednak Elsa rozpoczęła strajk głodowy, który spowodował zwolnienie jej ze służby w wieku 22 lat. Po zakonnej traumie przyszła projektantka postanowiła wyprowadzić się do Londynu i rozpocząć pracę jako opiekunka do dzieci. To właśnie tam spotkała swojego byłego nauczyciela - Williama de Wendt de Kerlor. Schiaparelli postanowiła poślubić hrabiego, z którym przeniosła się do Nowego Jorku. Wkrótce na świat przyszła ich córeczka Maria Luisa Yvonne Radha de Wendt de Kerlor. Przyjazd do Wielkiego Jabłka zdawał się być dla Elsy zbawienny. Oprócz tego, że w jej kręgach znajomych pojawiły się osobowości takie, jak Picabia, Duchamp, Man Ray czy Edward Steichen, Elsa rozpoczęła pracę w butiku specjalizującym się we francuskiej modzie. Pozwoliło jej to na wyrobienie własnego, charakterystycznego gustu godnego przyszłej kreatorki ubrań. W tym samym czasie rozpadło się jej małżeństwo, co poskutkowało powrotem Elsy do Europy, a konkretnie do Paryża. W stolicy mody Schiaparelli kontynuowała swoją karierę w branży, aż w końcu sama zaczęła projektować ubrania. Otwarcie własnej marki Schiaparelli datuje się na 1927 rok. Jej debiutancka kolekcja, której udało się przyciągnąć uwagę krytyków i czasopism modowych składała się w głównej mierze ze swetrów z surrealistycznymi motywami. To właśnie innowatorskie, dowcipne podejście do mody stało się znakiem rozpoznawczym projektantki i pozwoliło na zaistnienie w branży. Jako kolorowa, głośna, wesoła i pełna pozytywnej energii osoba była przy tym kompletnym przeciwieństwem swojej największej rywalki - Chanel. Kolejnymi sukcesami projektantki okazały się kolekcje zarówno strojów kąpielowych, jak i ubrań narciarskich. Jej związek ze sportem został przypieczętowany, gdy w 1931 roku w spódnicy jej projektu na korcie wystąpiła tenisistka Lily d'Alvarez. Nowatorski projekt można uznać za prototyp damskich spodenek jakimi znamy je dziś. W tym samym roku projektantka rozszerzyła swoją ofertę o segment wieczorowy. Schiaparelli oprócz sportu była także w zażyłej relacji ze światem sztuki. Jednym z jej najlepszych przyjaciół był sam Salvador Dali, którego udało jej się namówić na zaprojektowanie tkanin. Chętnie projektowała także stroje teatralne czy filmowe. Kreacje projektantki mogliśmy zobaczyć chociażby w „Every Day's a Holiday”, gdzie wystąpiła Mae West czy podczas występów Moulin Rouge. Jej wiernymi fankami były jedne z najlepiej ubranych kobiet na świecie w tamtych czasach - Daisy Flowers, Lady Mendl czy Millicent Rogers oraz gwiazdy Hollywood takie, jak Marlene Dietrich, Zsa Zsa Gabor czy Greta Garbo. Po zakończeniu wojny sprawy w Paryżu przybrały inny kierunek. Już nie „Schiap” (jak nazywano projektantkę) rządziła modą - jej miejsce zajął Dior. W 1954 roku Elsa Schiaparelli zamknęła swój dom mody po tym, jak trzy lata wcześniej zrezygnowała z działalności couture. Mimo tego posunięcia projektantka nie przeszła na emeryturę. Zajęła się tworzeniem akcesoriów, a później peruk. Zmarła w 1973 roku w Paryżu. O wielu innych wydarzeniach z życia jednej z największych kreatorek mody wszech czasów możecie przeczytaj w jej autobiografii zatytułowanej „Shocking Life”, którą projektantka wydała w 1954 roku. Cristobal Balenciaga Cristóbal Balenciaga Eizaguirre przyszedł na świat w 1895 roku w baskijskiej rybackiej wiosce Getaria na północy Hiszpanii , jako syn krawcowej. Legenda głosi, że w wieku 13 lat poznał i zaprzyjaźnił się z markizą de Casa Torres, która odwiedziła małą nadmorską miejscowość. To właśnie arystokratka (babcia przyszłej królowej Belgii) sfinansowała jego naukę krawiectwa w Casa Gomez. Dzięki elementarnej wiedzy z zakresu szycia chłopiec był gotowy, by rozpocząć pracę na własne nazwisko. W 1917 roku otworzył swój pierwszy butik w San Sebastian. Później przyszedł czas także na oddziały Madrycie oraz Barcelonie. Nie minęło wiele czasu, zanim hiszpańscy członkowie rodziny królewskiej oraz arystokraci dowiedzieli się o jego talencie i zapragnęli kreacji spod ręki mistrza. Do zamknięcia działalności i wyemigrowania do Paryża zmusiła go jednak wojna domowa. W 1937 roku w stolicy Francji zainaugurował pierwsze atelier, od którego rozpoczął europejska ekspansję swojej innowacyjnej wizji mody. Marka nabrała takiej rozpoznawalności, że telefony i spotkania szybko zaczęły dotyczyć postaci nie tylko ze Starego Kontynentu. W suknie od Balenciagi chciały ubierać się najgorętsze nazwiska z Hollywood, a wśród nich m. in. Marlena Dietrich, Ava Gardner, Ingrid Bergman, Lauren Bacall czy Greta Garbo. Cristóbal był również autorem sukni ślubnej królowej Fabioli z Belgii, strojów szanowanych szlachciców, a także kreacji dla bogatych Amerykanów. Tworzył perfekcyjne płynne linie, zaskakujące formy a także wypromował prekursorską damską sylwetkę - to on ubrał kobiety w sukienki przypominające worki (luźne tuniki), szmijzerki, suknie baby doll czy spódnice bombki. Couturier nie znosił jednak nowości dla samej nowości. Jego projekty były efektem konsekwentnej wewnętrznej przemiany. Jednakże garderoba z metką Balenciagi stanowiła sporą inwestycję finansową - był znany jako najdroższy couturier w Paryżu. Barbara Hutton za bajecznie ozdobiony strój „Mozart”, który zamówiła na XVIII wieczny bal Beistegui, zapłaciła 5 376 £. Był to czas, kiedy średni roczny dochód mężczyzn w Wielkiej Brytanii wynosił 667 £ (a znacznie mniej w przypadku kobiet). Projektant unikał rozgłosu i udzielił tylko jednego pełnego wywiadu w swoim życiu (dla The Times w 1971 roku). Podczas jego pokazów najważniejsze były klientki, drugie miejsce zajmowali kupcy, a dziennikarzom z branży zalecał wchodzić na prezentacje tylnymi drzwiami. Tak, by nie przeszkadzać ważniejszym gościom. Był chyba jedynym projektantem na świecie tak bardzo docenianym przez kolegów po fachu. Christian Dior stwierdził, że Cristóbal "był mistrzem dla nas wszystkich". Hubert de Givenchy powiedział o nim „Jest architektem haut couture”, za to Coco Channel określiła go mianem "jedynego autentycznego couturiera”. Skąd tak wiele zachwytów nad kreatorem pochodzącym z Hiszpanii? Prawdopodobnie dlatego, że w przeciwieństwie do swoich konkurentów "był w stanie zaprojektować, obciąć, ułożyć i uszyć sukienkę od początku do końca”. Cristóbal był człowiekiem bardzo religijnym i przywiązanym do kościoła katolickiego, dlatego nie obnosił się ze swoim homoseksualizmem. Jego największą miłością był Władzio Jaworowski d’Attainville - francusko-polski arystokrata. Przeżyli wspólnie około 20 lat, a rozdzieliła ich śmierć kochanka w 1948 roku. Monopol modowy kreatora-perfekcjonisty zniknął wraz z nadejściem nowej epoki. Było nią narodzenie się linii prêt-à-porter - mody produkowanej masowo, czyli przeciwieństwa haute couture. Nie mogąc oprzeć się duchowi czasu postanowił zamknąć swój dom mody w 1968 roku z wyraźnym nakazem, by nigdy nie został reaktywowany. Cristóbal Balenciaga zmarł w 1972 roku w hiszpańskim mieście Xàbia. Życzenie kreatora dotyczące jego marki nie zostało uszanowane - aktualnym dyrektorem kreatywnym jest Demna Gvasalia. Coco Chanel Coco Chanel, a właściwie Gabrielle Bonheur Chanel urodziła się w 1883 roku we Francji. Przyszła projektantka oraz jej pięcioro rodzeństwa zostali osieroceni przez ojca krótko po śmierci matki. Gabrielle dorastała w sierocińcu, gdzie opiekunki nauczyły ją szyć. Co ciekawe, zanim Chanel zajęła się ubraniami, miała krótki epizod z karierą piosenkarki. To właśnie z czasów okupacji, gdy młoda Gabriella występowała w klubach w Vichy czy Moulins, zaczęto nazywać ją „Coco”. Niektórzy twierdzą, że pseudonim pochodzi od jednej z piosenek z repertuaru Chanel. Ona sama wolała mawiać, że jest to skrócona wersja francuskiego słowa „cocotte”, oznaczającego… utrzymankę. W 1910 roku projektantka otworzyła swój pierwszy sklep przy Rue Cambon 31 w Paryżu. Początkowo w ofercie przedsiębiorstwa były jedynie nakrycia głowy. Wraz z otwarciem kolejnych oddziałów w Deauville i Biarritz, Chanel rozpoczęła sprzedaż projektów spod jej reki. W roku 1920 Coco wyniosła bardzo dobrze prosperujący biznes na jeszcze wyższy poziom - wypuściła własne perfumy. Chanel No. 5 to zapach, bez którego historia perfumiarstwa potoczyłaby się pewnie zupełnie inaczej, a toaletki milionów kobiet na świecie byłyby uboższe o tzw. „klasyk”. Projektantka nie spodziewając się tak ciepłego przyjęcia wypuszczonego przez nią bukietu, przystała na bardzo niekorzystne warunki jego dystrybucji. Na każdym sprzedanym flakonie zarabiała jedynie 10%. Kolejnym przełomowym momentem w karierze dizajnerki był rok 1925, kiedy to przedstawiła swoją propozycję eleganckiego kobiecego garnituru. Zaproponowany przez Chanel zestaw składał się z żakietu bez kołnierza i dobrze dopasowanej spódnicy. Tego typu nowatorskie pomysły Coco (często inspirowane modą męską) rewolucjonizowały ówczesny przestarzały kanon damskiego ubioru. Później przyszedł czas na kultową dziś „małą czarną”. Projektantka pokonała konwenanse i udowodniła, że kolor kojarzący się z żałobą może równie świetnie, a przy tym szykownie sprawdzić się na wieczorne wyjście. Francuzka była znana również z własnych wyrafinowanych strojów, których uzupełnieniem zazwyczaj był sznur pereł na szyi. Mimo szykowności jej ubrania zawsze były praktyczne, a Coco zwykła mawiać, że „luksus musi być wygodny, inaczej nie jest luksusem”. Stąd na liście jej kultowych projektów znaleźć możemy komfortowe czarno-beżowe pantofelki czy praktyczną torebkę 2.55. Kreatorka mody oprócz tworzenia strojów ściśle uczestniczyła w artystycznym życiu towarzyskim ówczesnego Paryża. Do jej przyjaciół należeli Jean Cocteau czy Pablo Picasso, a przez pewien czas miała również romans z rosyjskim kompozytorem Igorem Strawińskim. Międzynarodowa depresja gospodarcza lat 30. zmusiła Chanel do zawieszenia swojej działalności. Do projektowania wróciła dopiero w wieku około 70 lat i po raz pierwszy w historii spotkała się w recenzjach z ostrą krytyką. Mimo to, jej kobiece propozycje strojów szybko zdobyły klientki na całym świecie. Gabrielle Bonheur „Coco” Chanel zmarła w 1971 roku w swoim paryskim mieszkaniu w Hotelu Ritz. Na pogrzebie w kościele de la Madeleine w Paryżu setki osób oddały jej hołd, zakładając kreacje spod szyldu marki. Mimo wielu związków i romansów - projektantka nigdy nie wyszła za mąż. Christian Dior Christian Dior urodził się w 1905 roku w niewielkiej portowej miejscowości Granville we Francji. Choć wraz z czwórką rodzeństwa wychowywał się w Paryżu, rodzinne miasteczko darzył ogromnym sentymentem przez całe życie. Jego ojciec Maurice był zamożnym przedsiębiorcą, który fortuny dorobił się na produkcji nawozów. Wraz z żoną Isabelle (z domu Cardamone) dla przyszłego projektanta planowali zupełnie inną przyszłość, niżby on sobie tego życzył. Pragnęli, aby ich syn został dyplomatą. Pomimo faktu, że ich syn pasjonował się sztuką oraz wyraził zainteresowanie pracą architekta, w 1925 roku zapisali go do École des Sciences Politiques. Rodzina, próbując wybić z głowy wybujałe fanaberie dotyczące sztuki drugiemu z pięciorga dzieci, przystała jedynie na naukę komponowania muzyki. Chłopiec musiał zadowolić się lekcjami aranżacji muzyki, ale wkrótce porzucił i to zajęcie. Ukończył prestiżową uczelnię na kierunku politologii, ale wciąż najbardziej zainteresowany był twórczością artystyczną. Ojciec widząc upór syna w 1928 roku postanowił kupić mu niewielką galerię sztuki. Dior rozkazem rodziciela nie mógł sygnować jej własnym nazwiskiem, dlatego przedsiębiorstwo, które prowadził z przyjacielem nazwano Jacques Bonjean. W ofercie galerii znalazły się prace wybitnych artystów tamtych czasów, takich jak Pabla Picassa, Maxa Jacoba, Jeana Cocteau czy Georgesa Braque’a. Rok 1931 okazał się dla rodu Dior dramatycznym - życie straciła nie tylko matka Christiana, ale także jego starszy brat. Niebawem rodzinną tragedię pogłębił także Wielki Kryzys, który doprowadził do upadku biznesu ojca Christiana, a tym samym przyczynił się do zamknięcia firmy poświęconej sztuce. Aby wiązać koniec z końcem, Dior zaczął sprzedawać swoje żurnalowe ilustracje, dzięki którym w 1935 udało mu się zdobyć posadę w magazynie „Figaro Illustré”. Po upływie kilku lat dostał propozycję objęcia stanowiska asystenta projektanta Roberta Pigueta. Dior wspominał później, że „Robert Piguet nauczył mnie wartości prostoty, która prowadzi do prawdziwej elegancji”. Przygoda w atelier paryskiego couturiera nie trwała jednak długo, ponieważ wraz z rozpoczęciem II wojny światowej Dior rozpoczął służbę jako oficer armii na południu Francji. Do Paryża powrócił w 1940 roku i zaczął pracę u boku coutiera Luciena Lelonga, gdzie w roli młodszego projektanta współpracował z Pierrem Balmain. W 1946 roku dostał nawet propozycję objęcia kierownictwa w domu mody Philippe et Gaston od Marcela Boussaca, ale odmówił ze względu na plany rozpoczęcia własnej działalności. Boussac, który ówcześnie uznawany był za najbogatszego człowieka we Francji, objął patronat nad założonym w grudniu 1946 roku domem mody Christiana Diora. Jego legendę w 1947 roku zapoczątkowała prezentacja jego pierwszej kolekcji składającej się z linii „Corolle” i „Huit”. Wszyscy znamy je jako „New Look”, ale to określenie przypisuje się legendarnej redaktor naczelnej amerykańskiego wydania „Harper’s Bazaar” - Carmel Snow. Nowatorskie projekty przywróciły ubraniom kobiecość i skupiły się na luksusie mody damskiej, który w obliczu wojennych ograniczeń zszedł na dalszy plan życia społecznego. Dior w swoich kreacjach stosował gorsety podkreślające talię, wykorzystywał podszycia na biodrach czy halki, spódnice odszywał z koła, a strojom nadawał szyku poprzez dodanie kapeluszy. Przywrócił kobietom wytworny sznyt, a powojennemu Paryżowi splendor, który wyniszczyła wojna. Rok 1947 to także moment, kiedy wprowadził na rynek perfumy „Miss Dior”. Zadedykował je swojej ukochanej młodszej siostrze. Jego sukces oparty był nie tylko na innowacjach, ale także na doskonałych praktykach biznesowych. Wszystko to sprawiło, że Christian Dior jest najbardziej utytułowanym projektantem mody na świecie. Nie cieszył się jednak sławą zbyt długo. W 1957 roku, kilka miesięcy po tym, jak pojawił się na okładce magazynu „Time”, wyjechał do Włoch na wakacje w mieście Montecatini, gdzie zmarł nagle w wieku 52 lat. Przyczyna śmierci nie jest dokładnie znana, ale spekuluje się, że mógł to być atak serca spowodowany zakrztuszeniem się ością lub zbyt emocjonującą grą w karty. W chwili jego śmierci dom mody zarabiał rocznie ponad 20 milionów dolarów. Yves Saint Laurent Yves Henri Donat Matthieu Saint Laurent urodził się 1 sierpnia 1936 roku w Oranie w Algierii. Pomimo dorastania w stosunkowo zamożnej rodzinie z dwiema młodszymi siostrami, Michelle i Brigitte, Yves od najmłodszych lat zmagał się z przeciwnościami losu. Często spotykał się z ostracyzmem w szkole i był prześladowany ze względu na swoją homoseksualność, przez co był nerwowym i często chorowitym dzieckiem. Moda stała się schronieniem i pasją Yvesa. Uwielbiał tworzyć skomplikowane papierowe lalki i jako nastolatek zaczął projektować sukienki dla swojej matki i sióstr. W wieku 17 lat jego świat poszerzył się, gdy matka zorganizowała spotkanie z Michaelem de Brunhoffem, redaktorem francuskiego Vogue. Będąc pod wrażeniem talentu Yves'a, de Brunhoff przedstawił go Christianowi Diorowi, dając początek wpływowej mentorskiej współpracy. Pod jego okiem styl Yvesa dojrzał i nabrał wyrazistości. Kiedy Dior zmarł niespodziewanie w 1957 roku, Yves Saint Laurent został wybrany na jego następcę. Jego pierwsza kolekcja odniosła sukces, ale kolejne projekty były krytykowane za kierowanie ich do młodszej publiczności, co doprowadziło do spadku sprzedaży i jego publicznego zwolnienia z marki Dior. Z powodzeniem pozwał swoich byłych pracodawców za naruszenie umowy i zebrał 48 000 funtów. Z nowo nabytą wolnością i zasobami finansowymi, Yves, wraz ze swoim partnerem i kochankiem, Pierrem Berge, założyli własny dom mody. Innowacyjne projekty Saint Laurenta, inspirowane sztuką, popkulturą i międzynarodowymi wpływami, zmieniły branżę. Wprowadził na rynek koncepcje takie jak Pop Art, Afryka, Safari, Maroko i Chinoiserie, przesuwając granice mody. Jego kolekcje ready-to-wear odzwierciedlały zmieniające się czasy, obejmując indywidualność, wolność seksualną i wzmocnienie pozycji kobiet. Wprowadził kultowe elementy, takie jak garnitur do spodni, smoking i kurtka Safari, które stały się podstawami kobiecej garderoby. Jego twórczość celebrowała siłę indywidualności, wykraczając poza płeć i pochodzenie etniczne. W latach 80. jako pierwszy projektant doczekał się retrospektywy swoich prac w Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Pod kierownictwem Pierre'a Bergé dom mody prosperował jako lukratywne przedsięwzięcie. Jednak życie osobiste Yvesa było naznaczone trudnościami, w tym uzależnieniami i samotnictwem, a niektórzy w świecie mody uważali, że jego praca stała się przewidywalna. Na początku lat 90. jego twórczość znów zyskała na popularności, gdy elita mody zmęczyła się stylem grunge. Artysta przezwyciężył swoje demony, ale wraz ze spowolnieniem tempa pracy, on i Bergé ostatecznie sprzedali swoją firmę. W styczniu 2002 roku Yves Saint Laurent wziął udział w swoim ostatnim pokazie mody w Marrakeszu. Zmarł 1 czerwca 2008 roku. Vivienne Westwood Vivienne Westwood, urodzona w 1941 roku, była pionierską projektantką mody i prowokatorką kulturową, która zmieniła krajobraz mody i rzuciła wyzwanie normom społecznym. Jej ścieżka kariery była niekonwencjonalna: studiowała w Harrow School of Art i na University of Westminster, parając się modą i kowalstwem srebra, ale zrezygnowała po zaledwie jednym semestrze, czując się niezdolna do utrzymania się w świecie sztuki jako dziewczyna z klasy robotniczej. Pracowała w fabryce i szkoliła się na pedagoga, jednocześnie tworząc własną biżuterię, którą sprzedawała na straganie na londyńskiej Portobello Road. Choć późne lata sześćdziesiąte w Londynie były zdominowane przez ruch hipisowski, Westwood i jej partnera, Malcolma McLarena, pociągały akty buntu i styl lat pięćdziesiątych. W 1971 roku otworzyli mały butik o nazwie "Let it Rock" przy Kings Road w Londynie. Z czasem jej zmieniające się zainteresowania doprowadziły do zwrotu w stronę odzieży motocyklowej, zamków błyskawicznych i skóry, a sklep przechrzczono na "Too Fast to Live, Too Young to Die". Butik przeobrażał się jeszcze kilka razy, a jego najbardziej ikoniczna era upłynęła pod nazwą "Sex" i humorystycznym hasłem "gumowa odzież biurowa". Westwood, później uhonorowana tytułem Damy Imperium Brytyjskiego za swój wkład w kulturę, głęboko zmieniła publiczne postrzeganie mody. Wprowadziła do mainstreamu spodnie bondage, elementy BDSM, agrafki i łańcuchy. Jej innowacyjne wykorzystanie XVII i XVIII-wiecznych technik cięcia do dziś wpływa na branżę mody. Jej pierwsza kolekcja wybiegową, zatytułowana "Pirates", była w 1981 roku punktem zwrotnym. Kontynuowała tworzenie kolekcji o charakterystycznych motywach przewodnich, takich jak "Savage", "Buffalo Girls", "New Romantics" i "The Pagan Years". Zaprojektowała nawet swój własny tartan dla kolekcji "Anglomania" na sezon jesień-zima 1993/94, tworząc jednocześnie swój własny klan, MacAndreas. Co imponujące, klan ten został oficjalnie uznany przez szkocki Lochcarron, co zwykle zajmuje 200 lat. Jej twórczość często zawierała slogany i polityczne apele do działania. Jej aktywizm obejmował wiele spraw, w tym zmiany klimatu, rozbrojenie nuklearne i prawa obywatelskie, ze szczególnym naciskiem na wolność słowa. Wierzyła w moc mody w przekazywaniu ważnych przesłań, dzięki czemu jej ubrania były zarówno piękne, jak i skłaniające do refleksji. Zmarła w wieku 81 lat 29 grudnia 2022 r., pozostawiając markę pod kierownictwem swojego męża, Andreasa Kronthalera. Alexander McQueen Alexander McQueen, urodzony w 1969 roku w Londynie, był wizjonerem, który odcisnął trwałe piętno na świecie haute couture. Jego początki w branży mody zaczęły się, gdy opuścił szkołę w wieku 16 lat, aby zostać praktykantem na prestiżowej Savile Row w Mayfair, epicentrum brytyjskiego krawiectwa męskiego. Później pracował jako krojczy w Angels & Bermans, znanej firmie zajmującej się kostiumami teatralnymi. W końcu uzyskał tytuł magistra sztuki w dziedzinie projektowania mody w Central Saint Martins. Tam przeszedł od biegłego krawca do kreatywnego twórcy mody, czerpiąc inspirację z bogatej historii Londynu, światowej klasy muzeów i wschodzącej sceny BritArt. Kolekcja dyplomowa McQueena zyskała duże zainteresowanie prasy i została w całości zakupiona przez wpływową stylistkę mody Isabellę Blow. Zapoczątkowało to jego błyskawiczny rozwój w branży modowej. W 1992 roku założył swoją autorską markę. Cztery lata później, w 1996 roku, McQueen został mianowany głównym projektantem Givenchy, zastępując Johna Galliano. Twórczość Alexandra McQueena charakteryzowała się unikalną mieszanką subwersji i tradycji. To połączenie konwencjonalnego i innowacyjnego było widoczne w jego spodniach "Bumster", surowych surdutach, skorodowanych tkaninach, pociętej skórze i odsłaniającej ciało koronce. Kiedyś powiedział: "Musisz znać zasady, aby je łamać. Po to tu jestem, aby burzyć zasady, ale zachować tradycję". Jego wykształcenie w Savile Row, w połączeniu z wiedzą zdobytą w Givenchy, pozwoliło mu na innowacyjne eksperymenty z krojem i konstrukcją. Odniesienia historyczne były powracającym motywem w kolekcjach McQueena. Wśród nich na uwagę zasługuje "Highland Rape" z 1995 roku, zainspirowana jego szkockim dziedzictwem i nawiązująca do prześladowań w regionie Highland. XIX wiek, zwłaszcza wiktoriański gotyk, był częstym źródłem inspiracji dla jego twórczości. McQueen słynął z dramatyzmu swoich pokazów mody, które czerpały inspirację ze sztuki performance i teatru. Jego prezentacje na wybiegach były spektakularne, jak choćby "VOSS" (wiosna/lato 2001), "Scanners" (jesień/zima 2003) czy "The Widows of Culloden" (jesień/zima 2006). Ten ostatni przedstawiał Kate Moss jako eteryczną zjawę w szklanej piramidzie, nawiązując do XIX-wiecznej sztuczki scenicznej. W 2009 roku "Plato's Atlantis" (wiosna/lato 2010) przeszedł do historii jako pierwszy pokaz transmitowany na żywo w Internecie. Tragicznie, w lutym 2010 roku, artysta zmarł w swoim londyńskim mieszkaniu. W uroczystościach żałobnych wzięło udział ponad 1000 gości. Jego ostatnia kolekcja na jesień/zimę 2010 została pośmiertnie skompletowana przez Sarah Burton, kierującą jego działem odzieży damskiej.
Givenchy wiosna-lato 2024. Równowaga yin i yang
Początkowe kolekcje Matthew M. Williamsa dla Givenchy znacząco różniły się od kolekcji jego poprzedników, wprowadzając do francuskiego domu mody charakterystyczną dla niego grunge'ową i streetwearową estetykę Alyx. Przemianę uznano jednak za niewyważoną, ze zbyt dużą ilością Alyx i niewystarczającą Givenchy. Za sprawą współpracy z Carine Roitfeld, projektant odnalazł równowagę w kolekcji na wiosnę 2024 roku, prezentując bardziej miękką i delikatną stronę. Nowa kolekcja kładzie nacisk na krawiectwo i kobiecość, prezentując marynarki i płaszcze o mocnych ramionach w połączeniu z półprzezroczystymi sukienkami, spódnicami midi i drapowanymi bluzkami, a wszystko to całkowicie z pominięciem spodni. Paleta kolorów obejmuje maślane żółcie, miętowe zielenie, pudrowe błękity i bzy, a nawet motywy kwiatowe. Styl Williamsa przejawia się w pończochach do kolan, skórzanych akcentach i szyfonach, idealnie balansując gust projektanta z kodami założyciela.
Givenchy jesień-zima 2023/2024. Sztuka godzenia
Czy Matthew Williams zmienia Givenchy na dobre? Projektant w kolekcji jesień-zima 2023/2024 idealnie wyczuł połączenie między eleganckim DNA marki założonej przez Huberta de Givenchy a swoim własnym stylem, wypełnionym mrocznym streetwearem. W klimatycznym École Militaire czekały nas sprawdzone formuły z ostatniego męskiego pokazu, tym razem w zgodnie z rozkładem fashion weeków - w wersji damskiej. Były to obszerne płaszcze z gnieceniem w talii, te krótkie uszyte z czarnej skóry, jednorzędówki z mocno zarysowanymi ramionami i miękkie futrzane dwurzędówki. Obok nich taliowane marynarki, skórzane spódnice midi, kaszmirowe golfy, lejące koszule z wiązaniem przy szyi, drapowane obcisłe sukienki i lekkie sheer dresses, mundurkowe spódnice noszone do garniturowych spodni, mini w nadruki ryb - autentycznych szkiców założyciela marki - lub ułożone z setek materiałowych kwiatów. A także kilka balowych sukien ze sportowymi wpływami i, ponownie, eksperymentami w okolicy bioder (tym razem szacowanie maksymalnie podwyższonej lub obniżonej talii). Co ciekawe, zielona jedwabna maxi, która szczególnie zwracała na siebie uwagę na wybiegu, była reprodukcją kreacji Givenchy z lat 70.; poza tym nie zabrakło tu nawiązań do twórczości nie tylko Huberta de Givenchy, ale też McQueena czy Versace, których fanami jest Williams.
Tak będziemy ubierać się na rozmowę rekrutacyjną za kilka lat? Givenchy jesień-zima 2022/2023 [Backstage świata mody]
Ten pokaz zapamiętamy na długo. Królująca na wybiegu czerń nadawała elegancji każdemu lookowi, a niesamowite makijaże rodem z filmów o przyszłości zaskarbiły uwagę każdego. Jak wyglądał backstage pokazu kolekcji Givenchy jesień-zima 2022/2023?
Backstage pokazu kolekcji Givenchy jesień-zima 2022/2023 Wyobraź sobie świat przyszłości, w którym idziesz na rozmowę rekrutacyjną albo ważny bankiet. Jak jesteś ubrana czy też ubrany? To właśnie na to pytanie swoim pokazem kolekcji ready-to-wear jesień-zima 2022/2023 próbowało odpowiedzieć Givenchy. Królowała nie tylko znana nam z dostojności czerń, ale także różnorodność materiałów i faktur. Oglądać mogliśmy także klasyczne stylizacje, inspirowane klasycznym zestawieniem jeansów z białą górą. Całości dopełniały niesamowite makijaże modelek i modeli, które śmiało możemy okrzyknąć najbardziej surrealistycznymi w swoim minimalizmie charakteryzacjami ostatnich miesięcy. Chloé zamyka See by Chloé. To koniec młodszej marki słynnego francuskiego domu mody>> Backstage pokazu kolekcji Givenchy jesień-zima 2022/2023 to prawdziwa kopalnia idei. Nie mamy na myśli jedynie samej kolekcji, która zdecydowanie może stać się inspiracją dla naszych codziennych outfitów. Naszą szczególną uwagę zwróciły - lekkie niczym piórko - makijaże w azjatyckim stylu. Skóra twarzy modelek wygląda na nawilżoną i bardzo gładką. Makijaż podkreśla tutaj delikatne rysy twarzy, zachowując się niemal jak druga skóra. Niepomalowane oczy hipnotyzują mimo ledwo widocznych rzęs, a dodatki w postaci ćwieków naklejonych na twarz przyciągają uwagę mocniej niż niejeden kolorowy make-up. To elementy budujące napięcie i rozbudowujące wyobraźnię widza. Wyglądają niemal jak elementy konstrukcyjne rodem z przyszłości, o której zdecydowanie śni dom mody Givenchy. Tydzień mody w metaverse. "Nieistniejące ubrania" pokażą m.in. Dolce & Gabbana i Tommy Hilfiger>> ___________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy